சிறிய மனிதரின் உலகம் – ஸிந்துஜா சிறுகதை

“இன்னிக்கி ராத்திரி சாப்பாட்டுக்கு வழி பண்ணிட்டே. தாங்க்ஸ்டா

சம்பத்” என்றான் முத்துமணி. “அதுவும் ஸ்பெஷல் மீல்ஸ்.”

“ஏதாச்சும் உளறாதே. உன் கைலே காசு இருந்தா என்னை செலவழிக்க விட்டிருப்பியா?” என்று கேட்டான் சம்பத். அவர்கள் கன்சர்ன்சில் இரவுச் சாப்பாட்டை முடித்துக் கொண்டு  கெஸ்ட் ஹவுசுக்குச் சென்று கொண்டிருந்தார்கள். அது ஆடன்வாலா சாலையில் இருக்கிறது. அவர்கள் நடந்து சென்ற  பண்டார்க்கர் சாலையில்  ஒன்பதரை மணிக்கு  அவ்வளவாக  நடமாட்டமில்லை. தினமும் வழக்கமாக நெடு நேரம் விழித்திருக்கும் சாலைகள்தாம் இங்கு. ஆனால் அன்று பிரபல உள்ளூர் அரசியல் கட்சி மாலை ஆறு மணி வரைக்கும் கடையடைப்பு என்று ஆர்ப்பாட்டம் செய்திருந்ததால் பலர் வெளியே வருவதை நிறுத்தி விட்டார்கள்..

கன்சர்ன்சில் கூட அன்று சாப்பாடு கிடைக்குமா என்று முத்துமணி சந்தேகப்பட்ட போது “நிச்சியம் இருக்கும். இன்னிக்கி வியாழக் கிழமை இல்லியா? ஆலு கறியும் ஆனியன் சாம்பாரும் சாப்பிட நம்மளை விட மராத்திக்காரங்க கூட்டம் ஜாஸ்தியா இருக்கும். வேணும்னா அவங்க பால் தாக்கரே கிட்டயேகூட போயி இன்னிக்கி கன்சர்ன்சை   திறந்து வச்சிருக்கணும்னு பெர்மிஷன் வாங்கிட்டு வந்துருவாங்க!” என்றான் சம்பத்.

முத்துமணி “அந்த வெங்கிட ரெட்டி வேணும்னே என் பில் எல்லாத்

தையும் செட்டில் பண்ணாம நிறுத்தி வச்சிருக்கான். அதுலேயே கிட்டத்தட்ட எழுநூறு ரூபா வரணும். அப்புறம் இந்த மாசம் சம்பளம் வர இன்னும் நாலு நாள் இருக்கே. அதுதான்  சோத்துக்கு லாட்டரி அடிக்கற லெவலுக்கு வந்தாச்சு” என்றான் முத்துமணி. “ஒரு நா இல்லாட்டா ஒரு நா அவனை ஆபீசுலேயே வச்சு செருப்பால அடிக்கப் போறேன்.”

“ஏய், கோபத்துலே என்னமாச்சும் பண்ணிறாதே. என்ன சொன்னாலும் அவன் பார்ட்னரோட சொந்தக்காரன். போறாததுக்கு ஆபீஸ் மானேஜர்

வேற. நீயும் அவன் டிராவல் ஏஜெண்டு கிட்டேர்ந்து கமிஷன் அடிக்கிறான்னு அன்னிக்கி அவன் காதுல விழற மாதிரி பேசியிருக்க வேண்டாம்” என்றான் சம்பத்.

“நான் சொன்னது உண்மைதானே?” என்றான் முத்துமணி.

“உண்மை சொன்னியா?” என்று சிரித்தான் சம்பத். “பொய் சொன்ன வாய்க்கு போஜனம் கிடைக்காதுன்னது எவனோ சொன்னது  அந்தக் காலத்துக்கு சரி. இப்ப வெங்கிட ரெட்டி காலத்துலே உண்மை சொன்னா சோத்துக்கு லாட்டரி அடிக்க வேண்டியதுதான்.”

அவர்கள்இருவரும் ஒரேகம்பனியில்வேலைபார்த்தார்கள். தமிழர்கள்நடத்தும் ஆடிட்ஆபீஸ். முத்துமணி இன்டர்சி.எ. பாஸ்பண்ணி

விட்டான். சம்பத் ஃபைனலில் ஒரு குரூப் பாக்கி வைத்திருக்கிறான். முத்துமணிக்கு மதுரை சொந்த ஊர். சம்பத்துக்கு திருநாகேஸ்வரம்.

இரண்டு பேரும் தமிழ் நாட்டில் இருந்து பம்பாய்க்கு வந்திருந்ததால் கம்பனியின் கெஸ்ட் ஹவுசில் தங்கி இருந்தார்கள். ஆடன்வாலா சாலையில் இருந்த ஒரு பெரிய கட்டிடத்தில் ஏழாவது மாடியில் ஃபிளாட் இருந்தது.

சம்பத் திடீரென்று முத்துமணியிடம் ” நான் வேணும்னா தனுஷ் கிட்ட சொல்லட்டா?” என்றான்.

“என்னன்னு?”

தனுஷ், உதவி மானேஜர். வெங்கிட ரெட்டியின் அசிஸ்டன்ட்.

“இந்த மாதிரி உனக்குப் பணக் கஷ்டம் இருக்கு. பாதி பில்லையானும்  செட்டில் பண்ணுன்னு ரெட்டி கிட்டே கேக்கச் சொல்றேன்” என்றான் சம்பத். தனுஷ் என்கிற தனுஷ்கோடியும் சம்பத்தும் ஊரில் ஒரே தெருக்காரர்கள். சம்பத்திடமிருந்து தனுஷ் அடிக்கடி கடன் வாங்குவான்.

“நான் கஷ்டப்படறதைக் கேட்டு ரெட்டி இன்னும் ஜாஸ்தி சந்தோஷப்

படுவான்” என்றான் முத்துமணி. “ஆனா உதவி செய்ய மாட்டான்.”

“எதுக்கும் நாளைக்கி ட்ரை பண்ணிப் பாக்கலாம்” என்றான் சம்பத்.

கிங் சர்க்கிளில் இருந்த ஆனந்த பவனை நோக்கி நடந்த முத்துமணி “ஒரு பீடா போட்டுட்டு போலாம்டா” என்றான் சம்பத்திடம்.

ஆனால் ஆனந்த பவனும் பீடாக் கடையும் மூடியிருந்தன.

“கடையடைப்பு எஃபக்ட்” என்றான் சம்பத்.

இருவரும் வீட்டை நோக்கி நடந்தார்கள். ஆடன்வாலா சாலையிலும் மருந்துக்குக் கூட ஆட்கள் நடமாட்டம் இல்லை. அவர்களின் கட்டிட

வாசலை அடைந்த போது முத்துமணி சம்பத்திடம் “நீ ரூமுக்குப் போ. நான் இப்படி ஒரு ரவுண்டு  அடிச்சிட்டு வரேன்” என்றான்.

“சரி. ஏற்கனவே மணி பத்தாகப் போகுது. சீக்கிரம் வந்திரு” என்று சம்பத் சொல்லி விட்டு கட்டிடத்துக்குள் நுழைந்தான்.  ‘பாவம் முத்துமணி. பணம் இல்லாமல் கஷ்டப்படுகிறான். போய்ப் படுத்தாலும் தூக்கம் வராது அவனுக்கு. அதுக்குத் தான் ஒரு ரவுண்டு நடக்கலாம் என்று போகிறான் போல ‘ என்று பரிதாபப்பட்டுக் கொண்டே சம்பத் சென்றான்.

முத்துமணி ஃபைவ் கார்டன்ஸ் நோக்கிச் செல்லும் நேர்ச் சாலையில் நடந்தான். தெரு விளக்குகளின் ஒளியில் அவனது நிழல் அவனிலிருந்து வெளிப்பட்டு நீண்டும்  பிறகு மீண்டும் அவனுக்குள்ளேயே அடைக்கலம் பெற விரும்புவது போலச்  சுருங்கியும் மாறி மாறி அவனுடன் வந்தன. இந்த நடனம் அவன் வாழ்க்கையை எதிரொலிக்கின்றதா? காற்றில் ஆடும் மர இலைகளின் சத்தம் தவிர வேறு ஒலி  எதுவும் அவனுக்குக் கேட்கவில்லை.

ஒரு சிகரெட் பிடிக்க வேண்டும் போல இருந்தது. சம்பத்திடம் கேட்டிருந்தால் வாங்கிக் கொடுத்திருப்பான்.  ஆனால் எவ்வளவு உதவிதான் அவனிடமிருந்து பெறுவது? ஏற்கனவே அவனிடமிருந்து இந்த  மாதத்தில்  முன்னூறு  ரூபாய் வரை கடன் வாங்கியாயிற்று. அது எல்லாம் தினசரிச் செலவுக்குத்தான். ஊருக்கு அனுப்ப வேண்டிய பணத்தையும் வெங்கிட ரெட்டி கெடுத்து விட்டான். அவனிடமிருந்து அவர்கள் எதுவும் பணம் எதிர்பார்ப்பதில்லை. ஆனால் அவனாகவே அவ்வப்போது சம்பளத்தில் மற்றும் பிரயாணப்படியில் மிச்சம் பிடிப்பது, ஆபீசில் கிடைக்கும்  போனஸ் பணம் என்று கையில் சேரும் பணத்தை ஊருக்கு அனுப்பி வைப்பான்.  மூன்று மாதங்களாக அதற்கும் கேடு காலம் வந்து விட்டது.

காலை எற்றி உதைத்துக்கொண்டே நடந்தான். பார்க்  அருகேவந்த போது அங்குஒளியைவிலக்கிஇருண்டிருந்த நிழல்களில்

ஒதுங்கிக் கிடந்த ஜோடிகளைப்  பார்த்தபடி சென்றான். முழுக் குடும்பமும் ஒற்றை அறை  வீட்டில் குடியிருக்கும் விதியுடன் வாழும் இளம் கணவர்களும் மனைவிகளும்  அவர்களின் கொஞ்சல்களையும் தாபத்தையும் வானமும், காற்றும்  செடி கொடிகளும் பார்த்தால் பார்த்து விட்டுப் போகட்டுமே என்று நினைத்தவர்களாய் நெருங்கிக் கிடந்தார்கள். ஒவ்வொருத்தருக்கும் வாழ்க்கையில் என்னென்ன மாதிரியான கஷ்டங்கள் !

முத்துமணி வந்த வழியே திரும்பி நடந்து சென்றான். பணத்துக்கு ஏதாவது வழி செய்ய வேண்டும். நாளை சம்பத்தின் உதவியால் பணம் கிடைக்கும் என்று அவனுக்கு நம்பிக்கை இல்லை. வெங்கிட ரெட்டி கிராதகன். இத்தனை நேரத்துக்கு பார்ட்னரிடம் போய் என்ன கோள் மூட்டி வைத்திருக்கின்றானோ? அவன் காலில் போய் முத்துமணி  விழ

வேண்டும் என்று அவன் எதிர்பார்க்கிறான். அதுவும் அவனது ஆபீஸ் சகாக்கள் ரெட்டியைச் சுற்றி இருக்கையில் !  நடக்காத காரியம். மாத சம்பளமாவது வருமா என்றால் அது வர இன்னும் நாலு நாள்கள்

இருக்கின்றன. நல்ல வேளையாக முப்பதாம் தேதி  விடுமுறை நாள் இல்லை.

முத்துமணி மறுபடியும் கிங் சர்க்கிள் வந்து ஸ்டேஷனை நோக்கி நடந்தான். கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை ஆள் நடமாட்டமே இல்லை. அவன் நடந்து வரும் சத்தம் கேட்டு பிளாட்ஃபாரமில் படுத்திருந்த நாய் ஒன்று ‘விருட்’டென்று எழுந்து அவனைப் பார்த்து ஒரு தடவை குரைத்து விட்டு மறுபடியும் வாலைச் சுருட்டிக் கொண்டு படுத்துக் கொண்டது. அப்போது அந்த நாய்க்குச் சற்றுத் தள்ளியிருந்த சிறிய கடை முத்து

மணியின் கண்ணில் பட்டது. சாதாரண உயரம் இருப்பவன் கூடக்

குனிந்து செல்ல வேண்டிய அளவுக்கு இருந்த  கடையின் சிறிய கதவின் மேல் சாதாரணப் பூட்டு ஒன்று தொங்கிற்று.  மறுபடியும்முத்துமணியின் பார்வை சாலையின் முன்னும் பின்னும் அலைந்தது. பின்பு அவன் அந்தக் கதவை நெருங்கினான்.

&   &   &

சம்பத் குளித்து உடையணிந்து அலுவலகம் செல்லத் தயாரானான்.

அவனது கைக்கடிகாரம்  எட்டரை என்றது. அவன் முத்துமணி தயாராகி விட்டானா என்று பார்க்க அவன் அறைக்குச் சென்ற போது முத்துமணி ஒரு பையிலிருந்து இன்னொரு பைக்குப் புத்தகங்களை மாற்றிக் கொண்டிருந்தான்.

“இங்கிலிஷ் நாவல்களா? அட தமிழ் புஸ்தகங்களும் இருக்கே?” என்று ஆச்சரியப்பட்டுக் கேட்டான் சம்பத்.

“சொல்றேன், சொல்றேன்” என்று புத்தகங்கள் நிரம்பிய பையைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு காலியான பையைக் காலால் அறையின் மூலையில் தள்ளினான். சம்பத்தைப் பார்த்து “நான் ரெடி. கிளம்பலாமா?” என்று கேட்டான்.

அவர்கள் இருவரும் ஆனந்த பவனில் டிபன் சாப்பிட்டார்கள். சர்வர் பில்லைக் கொண்டு வந்ததும் சம்பத் பர்ஸை எடுக்கப் போனான். அவனைத் தடுத்து நிறுத்தி முத்துமணி ஒரு நூறு ரூபாய் நோட்டுத் தாளை எடுத்துக் கொடுத்தான். சம்பத் அவனை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தான். அவர்கள் ஓட்டலை விட்டு வெளியே வந்து கிங் சர்க்கிள் ஸ்டேஷனை நோக்கி நடந்தார்கள். மின்சார ரயிலில் விக்ட்டோரியா டெர்மினஸ்க்கு அரை மணியில் போய் விடலாம். அங்கிருந்து ஃபோர்ட்டில் இருக்கும் ஆபீசை அடையக் கால் மணி நேர நடை.

போகிற வழியில் சம்பத்தைப் பார்த்து முத்துமணி “இதுதான்” என்றான். அவன் பார்வை சென்ற வழியில் சம்பத்தின் பார்வையும் பாய்ந்தது. ஒரு சிறிய கடை பூட்டப்பட்டுக் கிடந்தது. அருகில் யாரும் இல்லை.

சம்பத் எதுவும் கேட்பதற்கு முன்னால் முத்துமணி “இந்தப் புஸ்தகங்கள் எல்லாம் இங்கேர்ந்துதான் எடுத்தது !” என்றான். “நூறு ரூபாயும் கூட.”

“என்னது?”

“ஆமா. நேத்து ராத்திரி  அக்கம் பக்கம் யாருமில்லேன்னு பூட்டை ஒடச்சு இந்தக் கடைக்குள்ள போனேன். இது புஸ்தகக் கடைன்னு முன்னாலேயே பாத்திருக்கேன். உள்ளே போயி செல்போன் டார்ச் அடிச்சுப் பாத்தேன். ஒரு டப்பால  இருந்த நூறு ரூபாயை எடுத்திட்டு வெளில வரலாம்னு இருந்தப்ப, யாராவது பாத்தா பதில் சொல்ல

ணுமேன்னு  நாலஞ்சு புஸ்தகத்தையும் கைல எடுத்துட்டு வந்திட்டேன்” என்றான் முத்துமணி.

சம்பத்துக்கு ஒரு நிமிஷம் வாய் எழவில்லை.

முத்துமணி தொடர்ந்து பேசினான்: “ராத்திரி ரூம்ல போய்ப் படுக்கைல விழுந்தப்ப உடனே தூங்க முடியலே. யோசிச்சு கிட்டே இருந்தேன்.  சும்மாவானும் நான் உன்கிட்ட நேத்தி ராத்திரி சொன்ன செருப்படியை நிஜமாக்கற  அளவுக்கு  ரெட்டி மேல இருந்த கோபம் வெறியா மாறிக்

கிட்டுஇருந்தப்பஇதைப்போய்செஞ்சிட்டேன். மொதல்லஎனக்குக்கொஞ்சம்கூடகுற்றஉணர்ச்சியேஇல்லாமஇருந்திச்சு. ஒரு  அயோக்கியத்தனத்தைஇன்னோருஅயோக்கியத்தனம்தான்எதுத்து

சாந்தி கொடுக்குமான்னு அப்புறமா ஷாக் ஆயிட்டேன்.  ஆனா தப்பு

செஞ்சது செஞ்சதுதானே?  யாரோ ஒரு ஏழை வயத்துல அடிச்சிட்டேன். இந்தப் புஸ்தகத்தையாவது கொண்டு போய்த் திரும்ப வச்சிரலாமான்னு இருந்திச்சு. ஆனா என்னோட போதாத காலம் அப்ப போய் நான் மாட்டிக்கிட்டா? சரி மண்ல ஊர்ற புழு மாதிரி ஆயுசுக்கும் இது என் மனசுல ஊர்ந்துக்கிட்டே என்னைச் சாகடிக்கட்டும்னு விட்டுட்டேன்.”

சம்பத்துக்கு முதலில் நண்பன் மீது ஏற்பட்ட கோபம் மறைந்து அவன் மேல் பரிதாபம் சுரந்தது.

“சரி, ஆனது ஆச்சு. இனிமே என்ன பண்ண முடியும்? வேற வேலையைக் கவனிப்போம்”என்று அவனது  இடது கையைத் தனது வலது கரத்தால் பற்றிக் கொண்டு சம்பத் மேலே தொடர்ந்து நடக்க ஆரம்பித்தான். அந்த ஆதரவை அழுத்தமாகப் பற்றிக் கொண்டது  போல் முத்துமணியும் உடன் சென்றான்.

அவர்கள் வி.டி. ஸ்டேஷனை அடைந்து அலுவலகத்தை நோக்கி டி.என். ரோடு வழியே நடந்தார்கள். வழியில் ஒரு பழைய புத்தகங்கள் விற்கும் கடை முன் நின்றான் முத்துமணி. கையிலிருந்த பையிலிருந்து புத்தகங்களை எடுத்துக் கடைக்காரனிடம் தந்தான். அவன் அவற்றைப் புரட்டிப் பார்த்து விட்டு “நாப்பது ரூபாய்” என்றான்.

“விளையாடாதே. ஒவ்வொரு புஸ்தகமும் நூறு ரூபாய்க்கு மேலே” என்றான் முத்துமணி.

“அது புது பொஸ்தகத்துக்கு.” என்ற கடைக்காரன். “இதை எடைக்குப் போட்டா இருபது ரூபா கூட தரமாட்டான்னு உனக்குத் தெரியாதா?” என்று சிரித்தான். “இங்கிலீசு போறதே கஸ்டம். தமிள  வச்சுக்கிட்டு இங்க தடுமாற வேண்டியதுதான்.”

கடைசியில் அவன் ஐம்பதுக்கு மேல் தர முடியாது என்றான். அதை வாங்கிக் கொண்டு இருவரும் நடந்தார்கள்.

“அந்தக் கடைக்காரனும் இந்த விலைக்குத்தான் வாங்கியிருப்பான், இல்லே?” என்றான் முத்துமணி.

“யாரு, கிங் சர்க்கிள் கடையா?” என்று சம்பத் கேட்டான். “ஆமா.அதுவும் அந்த ஏரியால இன்னும் குறைச்சுக்  கூட கேப்பான். ”

அவர்கள் அலுவலகத்தை அடையும் போது ஒன்பதேமுக்கால் ஆகி விட்டது. உள்ளே நுழைந்ததும் ரெட்டியின் மேஜையைச் சுற்றி ஒரு சிறு கூட்டம் நிற்பதை அவர்கள் கவனித்து அங்கே சென்றார்கள். ரெட்டி கண்ணில் படவில்லை. மாறாக தனுஷ் நின்று மற்றவர்களுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தான். சம்பத்தைப் பார்த்ததும் அவன் “சாரோட அப்பா நேத்தி இறந்துட்டாருன்னு நியூஸ் வந்து ராத்திரி கிளம்பிப் போயிருக்காரு” என்றான்.

சம்பத்தும் முத்துமணியும் தங்கள் வருத்தத்தை மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டார்கள். ஒவ்வொருவராகச் சற்று நேரத்தில் கூட்டம் கலைந்தது. சம்பத் முத்துமணியைப் பார்த்து “ஒரு டீ அடிச்சிட்டு வரலாமா?” என்று கேட்டான். இருவரும் ஆபீசை ஒட்டி இருந்த சிறிய தெருவுக்குள் நுழைந்து டீக்கடையை அடைந்தார்கள்.

சம்பத் டீயைக் குடித்துக் கொண்டே முத்துமணியிடம் “நான் இப்ப தனுஷ் கிட்டயும் விஷயத்தை சொல்றேன். இப்ப அவன்தான் ஆபீஸ் இன் சார்ஜ். அவன் செஞ்சு குடுப்பான்” என்று உறுதியான குரலில் சொன்னான். முத்துமணிக்கும் நம்பிக்கை வந்து விட்டது. நண்பனை நன்றியுடன் பார்த்தான்.

அன்று மத்தியானம் லஞ்சுக்குப் போய் விட்டு வந்த போது தனுஷ் முத்துமணியைக் கூப்பிட்டு “உன் டி.ஏ. பில் எல்லாம் பாஸ் பண்ணிட்டேன். காஷியர் கிட்ட வாங்கிட்டுப் போ. ரெட்டி வர இன்னும் பதினஞ்சு நாளாகுமாம்” என்று சிரித்தான். கூடவே “சம்பத் சொன்னான் எல்லாத்தையும். நாளைக்கு அகமதாபாத் போயிட்டு வரியா? ஜி.என்.டெக்ஸ்டைல்ஸ்ல ஸ்டாக் ஆடிட்.. ஒரு வாரம் வெளியிலே

இருந்துட்டு வா ரெடீன்னா ஒரு டூர் புரோகிராம் கொடுத்திட்டு டூர் அட்வான்ஸ் வாங்கிட்டுப்  போ” என்றான்.

முத்துமணி மனதுக்குள் கணக்குப் போட்டான். இரண்டாம் வகுப்பு ரயில் டிக்கட் எடுத்துக் கொண்டு முதல் வகுப்பு சார்ஜைக் க்ளெய்ம் பண்ண ஆபீசில் அனுமதிப்பார்கள். தினசரி பேட்டாவிலும் ஒரு வாரத்துக்கு என்றால் நல்ல பணம் மிச்சமாகும். குறைந்தது எண்ணூறுலிருந்து ஆயிரம் வரை கையில் மிஞ்சும்  என்று மகிழ்ச்சியுடன் சம்பத்தைப் போய்ப் பார்த்து விஷயத்தைச் சொன்னான்.

“எல்லாம் உன்னாலதான்” என்றான் முத்துமணி.

“அப்ப இன்னிக்கி  டின்னர் நீதான் கொடுக்கிறே” என்று சம்பத் சிரித்தான்.

“டின்னர் என்ன? ஒரு பார்ட்டியும் வச்சுக்கலாம்” என்றான் முத்துமணி.

“உடனே செலவழிக்கக் கிளம்பிடுவியே. ஆயிரம் ஐநூறுன்னு கொஞ்ச நாள் பர்ஸ்லே  பணம் தூக்கம் போடட்டும். பார்ட்டி எல்லாம் அப்புறம் பாத்துக்கலாம்” என்றான் சம்பத்.

அன்றுமாலைஇன்னும்கொஞ்சம்வேலைபாக்கிஇருப்பதால்சம்பத்முத்துமணியிடம்அவன்கிளம்பிப்போகலாம்என்றுசொன்னான். அப்போது ஆறரைமணி.மின்சாரரயிலைப்பிடித்துகிங்சர்க்கிள்வரும்போதுஏழரை. ஸ்டேஷனிலிருந்துவீட்டுக்குவரும்வழியில்புத்தகக்கடைகண்ணில்பட்டது. நோஞ்சலாகஒருஆசாமிபீடியைப்புகைத்துக்கொண்டுஉட்கார்ந்திருந்தான்.

கடைக்குமுன்போய்நின்றுஏழெட்டுப் புத்தகங்களைப்புரட்டிப்

பார்த்துக் கொண்டிருந்த முத்துமணி ஒரு புத்தகத்தை கையில் எடுத்துக் கொண்டான். கடைக்காரன் பின்னால்  சற்றுத் தள்ளியிருந்த ஸ்டூலில் தண்ணீர் பாட்டில் இருந்தது. முத்துமணி கடைக்காரனிடம் “மளா பாணி தே பாயி ” என்றான். அவன் சற்று அசுவாரசியமாகப் பின் பக்கம் திரும்பி ஸ்டூலில் இருந்த பாட்டிலை எட்டி எடுக்க முயன்றான்.

 

முத்துமணி அப்போது கால்சட்டையில் கையை விட்டு எதையோ எடுத்துக் கீழே போட்டான்.

கடைக்காரன் உட்கார்ந்தபடியே இன்னும் சற்றுப் பின்னால் நகர்ந்து கையில் தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்துக் கொடுத்தான்.  முத்துமணி அதை வாங்கிக் குடித்து விட்டு “தன்யவாத” என்றான்.

பிறகு கையில் வைத்திருந்த புத்தகத்தைக் காட்டி “கிம்மத் காய் ஆஹே” என்று விலையைக் கேட்டான்.

கடைக்காரன் புத்தகத்தைப் பார்க்கக் கையை நீட்டினான்.முத்துமணி அவனிடம் புத்தகத்தை நீட்டிய போது அது கை தவறிக் கீழே விழுந்தது.

முத்துமணி அதை எடுக்கக் கீழே குனிந்தான். குனிந்தவன் “அட, இது என்ன?” என்றபடி கடைக்காரனைப் பார்த்தான்.

கடைக்காரன் முத்துமணியைப் பார்த்து “என்ன?” என்றான்.

முத்துமணி “நூறு ரூபா நோட்டு கீழே கிடக்கு” என்று கடைக்காரனிடம் கொடுத்தான்.

3 comments

  1. நடுத்தர மனிதர்களின் மனதை பணம் எப்படி ஆட்டுவிக்கிறது என்பதை உணர்த்தும் கதை.காசிலாதபோது திருடனாகிறான்; காசுள்ளபோது தவறை சரிசெய்யும் மனிதராகிறான் என்பதை வெளிப்படுத்தும் கதை.வாழ்த்துகள் சிந்துஜா .

Leave a Reply to jananesan Cancel reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.