எழுத்து

சிதைக்கப்படும் சிறகுகள் – திசையறியாப்புள் சிறுகதைத் தொகுப்பை முன் வைத்து எஸ்.ஜெயஸ்ரீ

புள்ளில் தொடங்கி புள்ளில் முடியும் ஒரு சிறுகதைத்தொகுப்பு ரமேஷ் கல்யாண் அவர்களின் ”திசையறியாப் புள்” தொகுப்பு. ஊரில் ஓர் காணியில்லை; உறவு மற்றொருவரில்லை என்ற ஆழ்வாருக்கு பரமனின் பத்ம பாதமே தன் துணை என்ற தெளிவு இருந்தது. ஆனால், எத் திசையில் செல்வது என்ற எவ்விதத் திட்டமும் இல்லாமல், என்ன செய்வது என்று தெரியாமல், தன் சிறகுகளையும் இழந்த நிலையில் ஒரு பறவை என்ன செய்யும்? ரமேஷ் கல்யாணின் தொகுப்பில் முதலில் இடம் பெற்றிருக்கும் விடுதலை கதையில் வரும் சிறகுகள் வெட்டப்பட்ட (ஜோசியம் சொல்லும்) கிளியும், தொகுப்பின் கடைசிக் கதையில் வரும் சிறுமியும் அடுத்து என்ன செய்வது எனத் திசை தெரியாது தவிக்கும் திசையறியாப் புட்கள்தான். பறவைகளும், விலங்குகளும் சுதந்திரமாய்த் திரிந்து கொண்டிருக்கும்போது அவை தங்கள் வாழ்வாதாரத்தைத் தாங்களே தீர்மானித்துக் கொள்கின்றன. ஆனால், அவற்றை மனிதன் தனக்காக இழுத்து வந்து வைத்துக் கொண்டு, வேண்டும்போது பயன்படுத்திக் கொண்டு, வேண்டாமெனும்போது கை விட்டு விடும்போது, அவை தங்கள் பழைய வாழ்க்கையையும் வாழ முடியாமல், குறைப்பட்டுப்போன அவற்றுக்கு ஓர் ஆதரவையும் தேடிக் கொள்ள முடியாமல் செல்லும் திசை தெரியாமல் அபலை நிலையில் நிற்கின்றன.

மனிதன் ஒரு சமூக விலங்கு. ஒருவரை மற்றவர் சார்ந்த வாழ்க்கை வாழவே பழகியிருக்கிறான். சொந்தம், பந்தம், பாசம், அன்பு, அரவணைப்பு, ஆதரவு என்னும் சிறகுகளால் ஆன பறவையாயிருக்கிறான். இந்தச் சிறகுகள் வெட்டப்படும்போது அவனும் வாழ்க்கையில் திசை தெரியாமல்தான் தவிக்கிறான்.

முதல் கதையில் வரும் கிளியைத் தன் வயிற்றுப் பிழைப்புக்காக அழைத்து வந்த சோதிடன், பால் பழம் கொடுத்து வளர்க்கிறான். தன்னுடைய மகனைத் தான் இழக்கப் போகிறோம் என்பதைத் தன்னால் கணிக்க முடியாத வருத்தமோ, கிளி மீது ஆசையாக இருந்த தன் மகனே இறந்து விட்டான், இனிமேல் இந்தக் கிளி எதற்கு என்ற வெறுப்போ, தன் மகன் ஒரு தீ விபத்தில் மரணித்தவுடன், இந்தக் கிளியைக் கொண்டு போய் அத்துவானத்தில் விட்டு விட்டு வந்து விடுகிறான். தன் மகன் செய்து வந்த முறுக்கு வியாபாரத்தைத் தொடர விரும்புகிறான். கிளியின் மீது அவன் காட்டிய அன்பு எங்கே போனது? சோதிடத் தொழிலையே விட்டு விட்டால் கூட, அந்தக் கிளி அந்த வீட்டில் ஒரு ஓரத்தில் இருந்து விட்டுப் போகக் கூடாதா? என்ற கேள்விகள் வாசிப்பவர் மனதில் ஒரு பரிதாப உணர்ச்சியை உருவாக்குகிறது. அந்தக் கிளி திசையும் தெரியாமல், தான் செல்ல வேண்டிய இடமும் தெரியாமல், தவித்து நிற்கிறது.

தொகுப்பில் இடம் பெற்றிருக்கும் கடைசிக் கதையில் பள்ளிச் சிறுமி ஒருத்தி, பள்ளியில் ஒரு கல்வி உதவி பெறுவதற்காக நேர்காணல் செய்யப் படுகிறாள். அந்த உதவித் தொகை தாயில்லாப் பெண் குழந்தைகளுக்கே கிடைக்கும். இவள் தந்தையுடன் இருக்கிறாள். அவளது தாய், அவர்களுடன் இல்லாமல், வேறு ஒரு வாழ்க்கையைத் தேடிக் கொண்டு விட்டாள். இந்தச் சிறுமியிடம் அவள் தந்தை, தாயை இழந்தவள் என்று சொல்லச் சொல்கிறான். ஆனால், அந்தச் சிறுமி, புரியாமால் தவித்து, தன் தாய் இருக்கிறாள் என்றே சொல்கிறாள். இந்தச் சிறுமிக்கு அந்த உதவி கிடைக்குமா கிடைக்காதா? என்பது பொருட்டல்ல. தாயன்புக்கு ஏங்கும் அந்தப் பிஞ்சு உள்ளத்திற்கு தன் தாய் தங்களுடன் ஏன் இல்லாமல் போனாள் என்றோ, தன் தாய்க்கும், தந்தைக்கும் இடையேயான பிணக்கு பற்றியோ என எதுவுமே தெரியாத நிலையில், தாய் இருக்கிறாள் என்றே சொல்லத் தெரிகிறது.. அந்தப் பிஞ்சு மனது என்ன செய்வது என தவித்து நிற்கிறது. முதலில் அனாதரவாக விடப்பட்ட கிளியும், இந்தச் சிறுமியும் ஒரே மாதிரியான நிலைமையில் நம் முன் வந்து பரிதாபமாக நிற்கிறார்கள்.

காற்றின் விதைகள், ந்யூரான் கொலைகள் இரண்டு கதைகளும், பிள்ளைகளுக்கும், பெற்றோருக்கும் இடையேயான அன்பு, பாசம், அனுசரணை எல்லாமான மெல்லிய சிறகுகள் பணம், பொருள், சொத்து, சுகம் இவற்றால் சிதைக்கப்படுகிறது.. இந்தக் கதைகளில், பிள்ளைகள்,வளர்ந்து முன்னேறி, தமக்கென ஒரு வாழ்க்கை கிடைத்த பிறகு, தம் பெற்றோர் தமக்காக பட்ட கஷ்டங்களை மறந்து விடுகிறார்கள். அவர்கள் தங்களுக்கு வழங்கிய அத்துணை பேறுகளையும் மறந்து அவர்களிடமிருந்து தமக்கு வர வேண்டிய பொருள் சார்ந்த பயனையே எதிர்பார்த்து நிற்கிறார்கள். அதே போல. பெற்றோரின் எதிர்பார்ப்பு எப்படி பிள்ளைகளின் வாழ்க்கை சிதைய காரணமாகிறது என்பதை ”சாலமிகுத்து “ கதை பேசுகிறது. மதிப்பெண்கள் மட்டுமே வாழ்க்கையில்லை என்றும், அதற்காக மட்டுமே பதற்றமாகவே இருக்க வேண்டியதில்லை என்றும், மதிப்பெண்கள் குறைந்தால் ஒன்றும் ஆகிவிடாது என்றெல்லாம் நம்பிக்கை கொடுக்க வேண்டிய பெற்றோரே, பிள்ளைகளை மதிப்பெண், மதிப்பெண் என்று ஓட விட்டு, மனச் சிதைவுக்கு ஆளாக்கி விடுகிறார்கள். பல்வேறு விஷயங்களைத் தெரிந்து கொள்வதற்கும், மனிதன் வாழ்வில் உயர்வதற்குமே கல்வி என்பது மதிப்பெண்வயமான கல்வியாக மாறி, மகிழ்ச்சியாகக் கல்வி கற்க வேண்டிய மாணவர்களின் மனங்களின் ஆனந்தச் சிறகுகள் சிதைக்கப்பட்டு மதிப்பெண் கூண்டிற்குள் அடைக்கப்படுகிறது.

மனித குலத்தின் ஒரு பிரிவினர் காலங்காலமாக ஒடுக்கப்பட்டே வந்திருக்கின்றனர். ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் மேலடுக்கைத் திறந்து விட்டால், அதற்கும் கீழே எத்தனை பேர் எத்தனையோ காலமாக ஒடுக்கப்பட்டு எழும்ப முடியாமல் புதையுண்டு கிடக்கிறார்கள் என்பது புரியும். இப்படி அடிமைப்பட்டுக் கிடக்கும் சமுதாயத்தைத் தூக்கி விடுவதற்கு ஒரு யானை பலம் தேவையாய்த்தானிருக்கிறது. ஒசூரை அடுத்த பாகலூர், தேன்கனிக்கோட்டை பகுதிகளில் கல் சக்கரங்கள் காணப்படுவதை வைத்து புனைவாக தேரோட்டத் திருவிழா நடக்கும் கதை ஒரு விரிவினைக் கொடுப்பதாகவே இருக்கிறது.

. இப்படிக் குறிப்பிடும்படியாக பல கதைகள் இருப்பது மகிழ்ச்சியான வாசிப்பனுபவத்தைக் கொடுக்கிறது. அதோடு, பல கதைகளில் ஆசிரியர் கையாளும் உதாரணங்கள் மிகவும் ரசிக்கத்தக்கவை.

பிரமிடுகளின் படிக்கல் போல நிறைய அட்டைகள் ( விடுதலை )

வானிலிருந்து விழும் மழை மணிச்சரங்கள் ( அபேதம் )

சாமானியர்களின் வாழ்க்கையில் சோதனைகள் வரும்போது பட்டறிவுகளின்

தேய்வுக்கும், அற்புதங்களின் மீதான நம்பிக்கைக்கும் உள்ள இனங்காணவியலா இடைவெளி பெர்முடா முக்கோணம் போன்றதுதான். ( நெனப்பு )

பொசுங்கியபலாக்கொட்டைகள் போன்ற மங்கலான வறண்ட கண்கள் ( எரிகற்கள்)

ஒழுகும் மெழுகு போல கனத்த பேச்சற்ற மௌனம் ( எரிகற்கள்)

வாழைப்பழத்தை வெட்டும்போது கசியும் மௌனம் ( வுல்லன் பூக்கள் )

கல்லுப் பிள்ளையார் கதையில் மனிதம் என்பது மதம் கடந்தது என்பதை அருமையாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார். கடைசி வரிகள் மட்டும் வலிந்து திணிக்கப்பட்ட தோற்றத்தைக் கொடுக்கிறது. மற்றப்படி, தொகுப்பிலுள்ள 17 கதைகளுமே நல்ல வாசிப்பனுபவத்தைக் கொடுக்கிறது. ரமேஷ் கல்யாண் அவர்கள் முதல் சிறுகதைத் தொகுப்பில் வெற்றி அடைந்திருக்கிறார் என்றே சொல்லலாம். இதை அழகான முறையில் வெளிக் கொண்டு வந்திருக்கும் சிறுவாணி வாசகர் மையத்தார் மிகுந்த பாராட்டுக்குரியவர்கள்.

—————————————

( திசையறியாப் புள் – ஆசிரியர்: ரமேஷ் கல்யாண் – பவித்ரா பதிப்பகம் – வெளியீடு: சிறுவாணி வாசகர் மையம், கோவை )

ஊஞ்சல் – சுஷில் குமார் சிறுகதை

“ஆட்டோ அர மணி நேரமா நிக்கி..சொன்னா சொன்ன டைம்க்கு கெளம்ப மாட்டியோ..அவன் இன்னா போயிருவான்..வேற சவாரி இருக்குன்னு சொன்னவன மெனக்கெட்டு வரச் சொன்னா, நீ வெளாடிட்டுக் கெடக்கியா?” ஃபோனில் எரிந்து விழுந்தார் என் கணவர்.

பெரியவளுக்கு சாப்பாடு கொடுத்து அம்மாவுக்கும் எனக்கும் இட்லியும் மிளகாய்ப் பொடியும் எடுத்து சம்படத்தில் வைத்துக் கொண்டிருந்தபோது சிறியவள் தொட்டிலை ஈரமாக்கி அழ ஆரம்பித்திருந்தாள்.

“நீங்க வாய் பேசாதீங்க..பொண்டாட்டிய வந்து கூட்டிட்டுப் போகக் கழியல்ல…ரெண்டு பிள்ளேலயும் கூட்டிட்டு எப்பிடி வருவான்னு ஒரு அக்கற இருந்தா வந்திருப்பீங்க…ஒங்களுக்கு நாங்களா முக்கியம்?”

“திரும்பத் திரும்ப அதயேச் சொல்லாத பாத்துக்கோ..வர முடிஞ்சா நா வந்துருப்பேன்லா? வேலைக்கு ஏத்த மாதிதான எல்லாத்தயும் ப்ளான் பண்ண முடியும்?”

“ஆமா…பெரிய வேல..பிள்ளேல பாக்க ரெண்டு மாசமா வர முடியாத்த வேல..”

“நிறுத்து..மறுபடியும் ஆரம்பிச்சிராத தாயே..சட்டுன்னு கெளம்பு மொதல்ல..ட்ரெய்ன விட்றாத…” என்று சொல்லி அழைப்பைத் துண்டித்து விட்டார். அதென்ன, ஒவ்வொரு முறையும் ஃபோனை வைக்கும்போது எதுவும் சொல்லாமல் சட்டென வைப்பது? சரி, வைக்கிறேன் என்று கூடவா சொல்ல முடியாது? அலுவலக அழைப்புகளிலும் ஸ்கைப் இலக்கியக் கூட்டங்களிலும் அவ்வளவு இனிமையாகப் பேச முடிகிறதே!

அவசர அவசரமாகக் கிளம்பி இரயில் நிலையத்தை அடைந்து இரயிலில் ஏறி உட்காரவும் இரயில் கிளம்பவும் சரியாக இருந்தது. இரண்டு பெரிய ட்ராலிகளையும் கொச்சங்கயிற்றால் கட்டப்பட்ட அட்டைப் பெட்டியையும் தூக்கி வைத்து பிள்ளைகளையும் அம்மாவையும் பத்திரமாக ஏற்றி உட்கார வைப்பதற்குள் போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது. இந்த ஏத்தங்காய் வத்தலும், உப்பேறியும், கைச்சுத்து முறுக்கும் என்ன கனம்! ஆனாலும் என்ன? காலையில் தேநீர் குடிக்கும்போது, “எட்டி, எதாங் கொண்டாந்தியா?” என்று கேட்பாரே!

வேண்டுமென்றால் தாய்மாமாவையோ பெரியம்மா மகனையோ கூட அழைத்து வந்திருக்க முடியும். ஒரு வீம்பில், “நா எங்கம்மா கூடயே வந்துருவேன்..நீங்க ஒங்க வேலயப் பாருங்க” என்று சொல்லி விட்டேன். அதிகமாக யோசித்தாலோ கடின வேலை செய்தாலோ இந்தக் கழுத்து நரம்பு வேறு ஒருபுறமாக இழுத்துக்கொள்கிறது. ஏறி உட்கார்ந்ததும் வெப்ராளமாக வந்தது.

இரயில் கிளம்பி அரை மணி நேரம் ஆகி விட்டது. ‘கெளம்பியாச்சா?’ என்று ஒரு ஃபோன் பண்ணிக் கேட்கக் கூடவா முடியாது? இதற்குத்தான் பன்னிரண்டு வருடம் காத்திருந்து திருமணம் செய்தேனா? வெளியிலிருந்து பார்ப்பவர்கள் சொல்வது, ‘ஒனக்கென்ன? லவ் மேரேஜ்..அவன் எவ்ளோ பெரிய ஆளு? எவ்ளோ பெரிய பொறுப்புல இருக்கான்? ராணி மாதில்லா வச்சிருக்கான்!’. ராணியாக இருப்பது அவ்வளவு சுகமான விசயமொன்றுமில்லை. எரிச்சலும் வெறுப்பும் ஏறிக்கொண்டே போக ஒருபுறம் அழுகை அழுகையாக வந்தது.

ஃபோனை எடுத்து வாட்ஸப்பைத் திறந்தேன். எதிர்பார்த்த மாதிரியே அவரது எண் உபயோகத்தில்தான் இருந்தது. வந்த கோபத்தில் மனதில் வந்ததையெல்லாம் டைப் செய்து அனுப்பினேன்.

‘ஒங்களுக்கெல்லாம் எதுக்கு பொண்டாட்டி, புள்ள? இப்பிடி என்ன பரிதவிக்க விடதுக்கு நீங்க கல்யாணம் பண்ணாமயே இருந்துருக்க வேண்டியதான? ஒங்களுக்குப் புடிச்ச மாதி, ஒங்க வேலக்கி ஏத்த மாதி எவளயாம் கல்யாணம் பண்ணிருக்க வேண்டியதான? புள்ளத்தாச்சின்னு கூட ஒரு எரக்கம் இல்லல்லா? ஒங்களுக்குப் புடிச்சதத்தான் பண்ணுவீங்கன்னா நீங்க கல்யாணம் பண்ணிப் பிள்ள பெத்துருக்கக்கூடாது. வேல, புக்ஸ், ஃபிரெண்ட்ஸ்தான் முக்கியம்னா என்ன எதுக்கு இப்டி ஒரு வாழ்க்கைல தள்ளி ஏமாத்தணும்? நீங்க ஃப்ரீயா இருக்கும்போ மட்டுந்தா நா பொண்டாட்டியா இருக்கணுமா? எப்பவும் இப்டிதா இருப்பீங்கன்னா நா ரெண்டாவது இவளயும் பெத்துருக்க மாட்டம்லா? பெரியவ ‘அப்பா, அப்பா’ன்னு அழுகா, இப்பதான அவ பக்கத்துல இருக்கணும்? கேட்டா, வேலய எவம் பாப்பான்னு சொல்லுவீங்க..ஊர்ல அவவன் வேலயயும் பாத்துட்டு குடும்பத்தையும் கவனிக்காமலா இருக்கான்? எம் மூஞ்சில முழிச்சிராதிங்க பாத்துக்கோங்க..எம் பிள்ளைளுக்காகத்தா நா வாறேன்..நீங்க ஒண்ணும் ஸ்டேசனுக்கு வராண்டாம்..நானே பஸ் புடிச்சி வந்துருவேன்..’

இன்னும் கேட்பதற்கு எவ்வளவோ இருந்தது. வாட்ஸப்பில் இரண்டு நீல நிற டிக்குகள் வந்தன. பதில் வராது என்பது எனக்கு நன்றாகத் தெரிந்த விசயம்தான்.

ஒரு மணி நேரம் கழித்து அழைப்பு வந்தது. துண்டித்து விட்டேன். ஐந்தாறு முறை அழைத்தார். நானும் துண்டித்து விட்டேன். ஒரு மெசேஜ் வந்தது.

‘ஓவரா பண்ணாத..கடுப்பு மயிரக் கெளப்பிட்டுக் கெடக்காத பாத்துக்கோ..ஃபோன் பண்ணா அட்டெண்ட் பண்ண முடியாதோ?..எல்லாத்தயும் தூக்கிப் போட்டு ஒடச்சிருவேன்..திமிரு..மயிரு..’

அவருக்குச் சின்ன எரிச்சல் வந்தாலும் இந்த ‘மயிரு’ வார்த்தை வந்துவிடும். நானும் பேசலாம் இல்லையா? என் அப்பாவிடம் கேட்காத கெட்ட வார்த்தையா என்ன? சரியான பதில் பேச முடியவில்லை என்பதால்தானே கெட்ட வார்த்தைகள் வருகின்றன?

மீண்டும் அழைத்தார். ஃபோனை எடுத்து அமைதியாக இருந்தேன். கோவமும் வெப்ராளமும் அடங்கவில்லை. என்னுடைய எதிர்பார்ப்பு ஒன்றையும் செய்ய மாட்டாராம், நான் மட்டும் இயந்திரமா என்ன?

“நாந்தா ட்ரெய்னிங் இருக்குன்னு சொன்னம்லா? இப்பதா கேம்ப் ஃபயர் முடிஞ்சி சாப்பிடப் போறேன்..பிள்ளேல் தூங்கியாச்சா?” என்று கேட்டார்.

“நீங்க ஒங்க வேலயப் பாருங்கப்பா…எங்களப்பத்தி எதுக்கு கவலப்படுகீங்க? நல்லா சிரிச்சி சிரிச்சி ஆட்டம் போட்டாச்சுல்லா? போயி எவ கூடயாம் சாட் பண்ண வேண்டியதான?” என்று லேசாகக் கத்த அம்மா என்னைப் பார்த்து கண்ணைக் காட்டினார். இப்படிக் கேட்டால் என் கணவருக்குக் கோபம் பொத்துக்கொண்டு வரும் என்பது எனக்கு நன்றாகவே தெரியும்.

“ஆமாட்டி..அப்டித்தாம்ட்டி ஆடுவேன்…ஒஞ் சோலியப் பாருட்டி மயிரே..பெரிய மத்தவ..என் வேலயப் பத்திப் பேசுன, பல்லு கழந்துரும் பாத்துக்கோ..” என்று எனக்கும் மேலாகக் கத்திவிட்டுத் துண்டித்து விட்டார்.

எனக்கும் கோபம் தலைக்கேறியது. என்ன செய்ய முடியும்? சிறியவளை நெஞ்சோடு அணைத்துக் கண்ணை மூடி உட்கார்ந்தேன்.

அவரது வேலையைப் பற்றிப் பேசக் கூடாது. அவரது நண்பர்களைப் பற்றிப் பேசக் கூடாது. அவரது குடும்பத்தைப் பற்றிப் பேசக் கூடாது. சரி, அதையெல்லாம் கூட பொறுத்துக்கொள்ளலாம். அவரது நேரத்தையும் உடனிருப்பையும் கூட கேட்கக் கூடாதா?

ஒரு ஞாயிற்றுக் கிழமை. இறகுப்பந்து விளையாட்டு மைதானத்திற்கு காலை எட்டு மணிக்குச் சென்றவர் மதியம் இரண்டு மணிக்கு திரும்பி வந்தார். வியர்வையில் நனைந்து வீட்டில் நுழைந்தவர், “எட்டி, கறி வெச்சிட்டியா? பெப்பர் ஜாஸ்தியா போட்டியா? செம பசி பாத்துக்கோ..” என்றார்.

நான் பதில் ஏதும் பேசாமல் சமையலறையில் நின்றேன். பெரியவள் சென்று, “அப்பா, வாங்க வெளயாடுவோம்…நாந்தா ரோஸி மிஸ்…நீங்க ஸ்டூடண்ட்…” என்று அவரைக் கட்டிப்பிடித்தாள். சட்டென்று அவளைத் தள்ளிவிட்டவர், “தள்ளிப் போட்டி அங்க…எத்தன வாட்டிச் சொல்லது..வெளாடிட்டு வரும்போ வந்து மேலச் சாடாதன்னு…” என்று கத்தினார்.

பெரியவள் பயந்துபோய் அழ ஆரம்பித்துவிட்டாள்.

“அவ கட்டிப்புடிச்சா ஒங்களுக்கு என்ன கொறஞ்சிரும்? பிள்ளய தள்ளிவிடதப் பாரு..மனசாட்சியே கெடயாது..” என்று நான் கத்தினேன்.

“தேவயில்லாமப் பேசாத பாத்துக்கோ..”

“ஆமா, நா பேசுனா ஒங்களுக்குத் தேவயில்லாமத்தா தெரியும்…ஞாயிற்றுக் கெழமையும் பொண்டாட்டி, பிள்ள கூட நேரம் செலவழிக்க முடியாது…பேட்மிண்டன் ரொம்ப முக்கியம்லா? சாப்பாட்டு நேரத்துக்கு மட்டுந்தா வீட்டுக்கு வறீங்க..பொறவு நீங்க தூங்குவீங்க, நாங்க தொந்தரவு பண்ணக் கூடாது..சாய்ங்காலம் மாடில போயி போன வச்சிட்டு லாந்துவீங்க…அதயும் கேக்கக் கூடாது…அப்போ, நானும் பிள்ளயும் எதுக்கு இங்க இருக்கோம்? பேட்மிண்டன் இப்ப ரொம்ப அவசியம்லா…” என்று பெரியவளைக் கட்டிக்கொண்டேன்.

“நீ அழாதம்மா…ஒங்கப்பாக்கு நம்மல்லாம் முக்கியமில்ல..” என்று சொல்ல அவள் ஏங்கி ஏங்கி அழுதாள்.

முறைத்துக்கொண்டே நின்றவர் சட்டென தனது இறகுப் பந்து மட்டையை எடுத்து கால் முட்டியில் வைத்து இரண்டாக உடைத்துப் போட்டார்.

“இந்தா…எடுத்துக் குப்பைல போடு…சந்தோசமா இரி…” என்று சொல்லி கையெடுத்துக் கும்பிட்டுவிட்டு வெளியே சென்றுவிட்டார்.

….

எதிர் படுக்கையில் அம்மா பெரியவளை தட்டிக் கொடுத்து ஏதோ கதை சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

திருநெல்வேலி சந்திப்பு. வழக்கமாக இரயில் அங்கே நிறைந்து விடும். அன்றும் நல்ல கூட்டம். எங்களுக்கு கீழ்ப்புறப் படுக்கை ஒன்றுதான் கிடைத்திருந்தது. வருபவர்களிடம் பேசி இன்னொரு கீழ்ப்புறப் படுக்கை கிடைக்குமா என்று பார்க்க வேண்டும். பக்கவாட்டில் இருக்கும் படுக்கை என்றால் இன்னும் வசதி. ஆனால், கூட்டமிகுதியால் அன்று அதுவும் RAC-யாகத்தான் இருக்கும்.

ஒரு வயதான தம்பதியர் வந்தனர். அந்தத் தாத்தா என்னைப் பார்த்ததுமே, “நீ கீழயே படுத்துக்கம்மா..ஒனக்கு மிடிலா? அப்பரா?” என்று கேட்டார்.

“ரொம்ப தேங்க்ஸ் தாத்தா..எனக்கு அப்பர்..ஒங்களுக்கு கஷ்டமா இருக்கும்லா?”

“பரவால்லம்மா..ஏறிட்டாப் போரும்..தூங்கிருவேன்..அவ மிடில் ல ஏறிருவா..பிரச்சன இல்ல..” என்று தன் மனைவியைப் பார்த்து சிரித்தார்.

அந்த ஆச்சி வந்து சிறியவளைப் பார்த்து, “ரெண்டும் பொண்ணாம்மா? அதிர்ஷ்டக்காரில்லா நீ…நல்லா இரி..” என்று என் தலையைத் தொட்டு விட்டு அவரது படுக்கையில் ஏறினார்.

அம்மா ஒரு புடவையை படுக்கைகளுக்கு இடைப்பட்ட இடைவெளியில் தொட்டிலாகக் கட்டினாள். சிறியவளுக்கு ஸ்வெட்டர் போட்டுவிட்டு அவளைத் தொட்டிலில் போட்டு ஆட்டினேன்.

குடும்பவீட்டுப் பாரம்பரிய ஊஞ்சலில் நான் படுத்திருக்க எதாவது கதை சொல்லிக்கொண்டே ஆட்டி விடுவார் தாத்தா. தாத்தா இல்லாவிட்டால் ஆச்சி. நல்ல தேக்கு மர ஊஞ்சல். கீழே தொங்கும் சின்னஞ்சிறு மணிச் சத்தமும் கதையுமாக ஆடிக்கொண்டே தூங்கிவிடுவேன்.

“எட்டி…பொம்பளப் பிள்ள..நாளக்கி ஒருத்தன் வீட்டுக்குப் போகும்போ ஊஞ்சலுக்கு என்ன செய்வ?” என்று ஆச்சி அடிக்கடி கேட்பார்.

“ஆங்…ஊஞ்சல் வாங்கித் தந்தாதான் தாலியே கெட்ட விடுவேன்…” என்று சொல்வேன். அப்படியொரு ஊஞ்சல் எனக்கே எனக்கென என் வீட்டில் இருக்க வேண்டும் என்பது எனது நெடுநாள் ஆசை.

திருமணமான புதிதில் ஒருநாள் அவரிடம், “ஏம்ப்பா, எனக்கு ஊஞ்சல் எப்போ வாங்கித் தருவீங்க?” என்று கேட்டேன்.

“ஊஞ்சலா? எதுக்கும்மோ? சின்னப் பப்பாவா நீ?” என்று சொல்லிச் சிரித்தார்.

“நீங்க தான சொன்னீங்க, கல்யாணம் முடிஞ்சி வாங்கித் தாறேன்னு…”

“வெளயாடாத பாத்துக்கோ…வர சம்பளத்துல பத்து ரூவா சேத்து வைக்க முடியல..இதுல, ஊஞ்சல் தான் கொற இப்போ…”

எத்தனை முறை கேட்டாலும், எவ்வளவு வசதி வந்தாலும் எனக்கொரு ஊஞ்சல் அமையவில்லை. அவரைப் பொருத்தவரைக்கும் அது ஒரு ஆடம்பரம். ஆனால், ஊஞ்சல் என்னுடன் பேசும், அது என்னைத் தடவிக் கொடுக்கும், எனக்கான பாடல்களைப் பாடும், தாலாட்டும், என் வலிகளை உறிஞ்சிக்கொள்ளும் என்பதை நான் எப்படி அவருக்குப் புரிய வைப்பது? பெரியவளுக்குக் கட்டிய தொட்டிலில் உட்கார்ந்து ஆடி அதையே என் ஊஞ்சலாக நினைத்துக் கொள்வேன்.

..

கைப்பையின் மேல் அம்மாவின் புடவையை மடித்து வைத்துத் தலையணையாக்கிச் சாய்ந்தேன். இரயிலில் பொதுவாக நான் தூங்குவதேயில்லை. வேலை செய்த நாட்களில் உருவான ஒரு பயம். ஏனோ இன்னும் தொடர்கிறது. நவ நாகரிகம், சமத்துவம், உரிமைக்குரல் எல்லாம் சரிதான், ஆனால் இந்த பயம் மட்டும் ஏனோ கூடவே இருக்கிறது. திருமணம் ஆன புதிதில் சென்ற பயணங்களில் அவர் தூங்குவதையே பார்த்துக்கொண்டு கிடப்பேன். பெரியவள் பிறந்த பிறகான பயணங்களில் அவளைத் தூங்க வைத்து எதையாவது யோசித்துக் கிடப்பேன். யோசிப்பதற்குத்தான் எப்போதும் நிறைய இருக்குமே!

சென்னை ஸ்பென்சர் பிளாசாவின் முன் அவருக்காகக் காத்திருந்தது ஞாபகம் வந்தது. அவர் எப்படி வருகிறார் என எதுவும் சொல்லியிருக்கவில்லை. திடீரென எனக்கு மிக அருகில் வந்து ஒரு அப்பாச்சி பைக் நிற்க தலைக்கவசம் போட்ட அந்த நபர் எனைப் பார்த்து தலையசைத்தார். நான் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு உள்ளுக்குள் நடுங்க, “ஏய் லூசு, வந்து ஏறு” என்றார்.

பைக்கில் ஏறிய நொடி முதல் திருவல்லிக்கேணி ஆண்டாள் சந்நிதி முன் சென்று நிற்கும் வரை நான் மனதிற்குள் பல மந்திரங்களைச் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தேன். ஆண்டாள் சந்நிதியில் வைத்து எனக்கு ஒரு பரிசு கொடுப்பதாகச் சொல்லியிருந்தார். நான் கண்மூடி வேண்டியிருக்க, “மகளே, உன் தவத்தைக் கண்டு யாம் மெச்சினோம்..என்ன வரம் வேண்டும், கேள்” என்று என் தலையில் தட்டினார். எப்போதும் போல நான் சிணுங்க ஆரம்பிக்க, அழகான ஒரு வெள்ளி மோதிரத்தை நீட்டினார். அந்த நாள் ஆண்டாள் நிச்சயித்த எங்கள் திருமண நாள் என நினைத்துக்கொண்டேன்.

என் மனத்தில் ஊற்று பெருக்கெடுத்தது போல சட்டென மகிழ்ச்சி பொங்கி வழிந்தது. அவருடனான என் அத்தனை மகிழ்ச்சிக் கணங்களும் எனைச் சுற்றிப் பெருகி நின்றன. அவரது முதல் சம்பளத்தில் எனக்காக எங்கள் பெயரைக் கவிதையாக்கி நெய்து அவர் அனுப்பிய பட்டுப் புடவை என் அப்பா கையில் மாட்டிக் கொள்ள நான் ஏதோ சொல்லிச் சமாளித்தது, தூங்கிக் கொண்டிருந்தபோது என் கண்களை மட்டும் புகைப்படம் எடுத்து அதை சட்டமிட்டுக் கொண்டு வந்து என் அறையில் எனக்குத் தெரியாமல் மாட்டியது, என் பிறந்த நாளன்று எனக்குப் பிடித்த தந்தூரிச் சிக்கன் வாங்கி அதை எனக்குத் தராமல் அவர் சீண்டியது, எனக்கு எந்தக் கவலையும் கொடுக்காமல் என் அத்தனை சொந்தங்களையும் சமாளித்து அவர் என்னைக் கட்டிக்கொண்டது, பிறக்கப் போவது மகள்தான் என அவர் உறுதியாக நம்பியிருந்தது, அதைப் போலவே பெரியவள் பிறக்க, அவர் செய்து வைத்திருந்த அழகான குட்டி மோதிரத்தை நாங்கள் அவளுக்குப் போட்டு விட்டது….இன்னும் எத்தனையோ கணங்கள்..

மீண்டும் வாட்ஸப்பைப் பார்த்தேன். அவர் இன்னும் தூங்கியிருக்கவில்லை.

சிறியவள் பிறந்திருந்த சமயம். ஒருநாள், வேலையெல்லாம் முடித்து அவளைத் தொட்டிலில் போட்டு நீண்ட நேரம் ஆட்டிக்கொண்டிருந்தேன். கைவிரல் முதல் தோள்பட்டை வரை பயங்கரமாக வலித்தது. அவர் புத்தகம் வாசித்துக்கொண்டிருந்தார்.

“ஏம்ப்பா, கொஞ்சம் வந்து ஆட்டுங்க…” என்று நான் அழைத்தேன். திரும்பிப் பார்த்தவர் தலையை ஒருமுறை ஆட்டிவிட்டுத் தொடர்ந்து வாசித்தார். உடல் வலியும் மன வலியும் சேர்ந்து நான் கண்கலங்கி கைமாற்றிக் கைமாற்றி ஆட்டிக்கொண்டிருந்தேன். பத்து நிமிடம் கழித்து வந்தவர் தொட்டில் கயிற்றைப் பிடிக்க, “நீங்க போய் ஒங்க வேலயப் பாருங்க…” என்று வெட்டி இழுத்தேன்.

“செவுட்டடிச்சி ஒடச்சிருவம் பாத்துக்க..தள்ளிப் போட்டி அங்க…பெரிய வீம்பு காட்டுகா வீம்பு..” என்று கத்தினார்.

“ஆமா, முடியாம எல்லா வேலையுஞ் செஞ்சு கை வலிக்குன்னுதான ஒங்கள ஆட்டக் கூப்புட்டேன்…என் வலி எனக்கு..நீங்க ஒங்க புக்லயே இரிங்க…” என்று சொல்லி அழுதேன்.

“இப்பிடிக் காராடிக் காராடித்தான நா பேட்மிண்டன் வெளயாடுறத கெடுத்த..இப்ப நா புக்கும் படிக்கக் கூடாதா? இன்னா, எல்லாத்தயும் தூக்கிப் போட்டுக் கொளுத்து..” என்று கத்தி மேசையில் அடுக்கி வைத்திருந்த அத்தனைப் புத்தகங்களையும் விசிறியடித்தார்.

நான் புத்தகம் வாசிக்க வேண்டாமென்றா சொன்னேன்? வீட்டிற்கு வந்ததும் பிள்ளைகளுடன் கொஞ்சம் விளையாட வேண்டும், எனக்கு முடியாத போது சிறு சிறு உதவிகள் செய்ய வேண்டும், அல்லது குறைந்தபட்சம் ‘செய்யட்டுமா?’ என்று ஒரு கேள்வி கேட்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது தவறா என்ன?

கோபத்தில், “எத்தன புக் படிச்சி என்னத்துக்கு? ஒங்க புக்லெல்லாம் பாசம்னா என்னன்னு சொல்லித் தரல்லயா? எல்லாருக்கும் வேண்ணா நீங்க பெரிய அறிவாளியா இருக்கலாம்..எனக்கு நீங்க ஒரு வேஸ்ட்டு தான் பாத்துக்கோங்க…சுயநலம்…சுயநலம்…” என்று கத்திவிட்டேன்.

“மண்ணாங்கட்டி…நீ ஒரு முட்டாளா இருக்கேன்னா அதுக்கு நானும் அப்பிடி இருக்க முடியாதுல்லா?..நா புக்க எடுக்கும்போதான் அவளுக்கு வேல மயிரு வரும்..பகல் ஃபுல்லா வேல..ராத்திரி ஒறங்கக்கூட நேரம் கெடயாது. பொறவு ஒருத்தன் எப்பதா தனக்குப் புடிச்சத செய்யது?”

“ஓ…அப்ப நானும் எனக்குப் புடிச்சத மட்டுஞ் செய்யவா? குடும்பத்த அப்போ யாரு பாப்பா? நீங்க ஊர் ஊரா சுத்தும்போ புக்க கெட்டிட்டு அழுங்க..இங்க இருக்கதே மாசத்துல பாதி நாளு…தனியா இருக்கும்போ ஒவ்வொரு நாள் ராத்திரியயும் கடக்கதுக்கு கெதம் கெதம்னு வரது எனக்குதான தெரியும்.” என்று அழ ஆரம்பித்தேன்.

மனது கனமாக ஃபோனை எடுத்து ஃபேஸ்புக்கில் நுழைந்தேன்.

‘ஹேப்பி ஆஃபிஸ் வர்க் ஷாப்’ என்று தலைப்பிட்டு பல புகைப்படங்களை பதிவிட்டிருந்தார். இவர் நடுவில் நிற்க ஒரு பத்து பெண்கள் ‘யோ யோ’ சைகை வைத்துக் கொண்டும், வாய்விட்டுச் சிரித்துக்கொண்டும் நின்றனர். அதில் ஒரு பெண் இவரது தலைக்கு மேல் கொம்பு வைத்துச் சிரித்து நின்றாள். கீழே அவரது குறிப்பு ‘வித் த பெஸ்ட் கேர்ள்ஸ் ஆன் எர்த்’ என்று. வயிறு எரிந்துகொண்டு வந்தது.

திருமணமான புதிதில் அவரது சித்தி வீட்டிற்கு மறுவீடு சென்றிருந்தபோது அவரது தங்கை ஓடி வந்து அவரது மடியில் சாய்ந்து படுத்தாள். அதற்கே சண்டை போட்டு ஒரு வாரம் பேசாமல் இருந்தேன் நான். நான் சொல்வது முட்டாள்த்தனமாகத் தோன்றலாம். ஆனால், காதலிக்க ஆரம்பித்த நாள் முதல் இந்த நொடி வரை நான் அப்படித்தான் இருக்கிறேன். சும்மா குறுகிய மனப்பான்மை என்று தள்ளிவிட முடியாது.

சண்டை போட்டு நான் அழுதுகொண்டிருக்கும்போதும் எப்படி அவரால் ஃபேஸ்புக்கில் இருக்க முடிகிறது. சமாதானப் படுத்துவதற்கு ஒரு சிறிய மெசேஜ் கூட போட முடியாதா?

கோவை சந்திப்பு. நான் பிள்ளைகளை எழுப்பி ட்ராலிகளையும் அட்டைப் பெட்டியையும் எடுத்து வைத்தேன். அம்மா பெரியவளைப் பிடித்துக் கொள்ள, நான் சிறியவளைத் தோளில் போட்டுக்கொண்டு ஒரு ட்ராலியை இழுத்தேன். திருநெல்வேலித் தாத்தா எழுந்து எனது இன்னொரு ட்ராலியையும் அட்டைப் பெட்டியையும் தூக்கிக் கொண்டார்.

“பரவால்ல தாத்தா..அவரு வந்துருப்பாரு..” என்றேன்.

“ஒண்ணுல்லம்மா…நீ பாத்து எறங்கு..” என்றார்.

நடைமேடையில் இறங்கி நிற்க, தாத்தா என் மகள்களின் கன்னங்களைத் தொட்டு விரல்களால் முத்தமிட்டுவிட்டு ஆச்சியின் கையைப் பிடித்து நடந்தார்.

வழக்கம்போல என் கணவர் தாமதமாக வந்தார். நான் அவர் முகத்தை ஏறிட்டுக்கூட பார்க்காமல் நிற்க, வந்து சிறியவளைத் தூக்கி முத்தமிட்டார்.

பெரியவள் அவர் காலைக் கட்டிக்கொண்டு, “அப்பா, பால்கோவா வாங்குப்பா…பால்கோவா…” என்று கொஞ்ச ஆரம்பித்தாள்.

வாகன நிறுத்துமிடத்தில் எங்கள் கார் அழுக்குப் படிந்து நிற்க, நான் அம்மாவைப் பார்த்து சைகை செய்தேன். அம்மா தனக்குள்ளாகச் சிரிக்க, அவர் முறைத்துக்கொண்டு நடந்தார்.

வீடு சென்று சேரும் வரை அப்பாவும் மகளும் ஒரே கும்மாளம்தான். வீட்டைப் பார்த்ததும் எனக்குத் தலைவலியே வந்துவிட்டது. வீட்டு முற்றம் முழுதும் மாவிலைச் சருகுகள் குவிந்து கிடந்தன. ரோஜாச் செடிகள் எல்லாம் தண்ணீரின்றி வாடிக் கிடந்தன.

“இந்தத் தொளசிக்குக் கூட தண்ணிவிடக் கழியாதா?” என்று எனக்குள்ளாகப் புலம்பினேன். அவர் வீட்டுச்சாவியை பெரியவளிடம் கொடுத்து, “அம்மாட்டக் குடு மக்ளே” என்று சொல்லிவிட்டு ஃபோனை எடுத்துக்கொண்டு மொட்டைமாடிக்குச் சென்றார்.

எரிச்சலுடன் சாவியை வாங்கிக் கதவைத் திறந்தேன். வரவேற்பறையில் ஒரு புத்தம்புதிய தேக்கு மர ஊஞ்சல் என்னை வரவேற்றது. அதன் மீது பல புத்தகங்கள் சிதறிக் கிடந்தன.

மாரடோனா – வயலட் சிறுகதை

மாரடோனாவும் சத்யாவும் பீச்சுக்குப் போய்க் கொண்டிருந்தார்கள். பீச்சுக்குப் போய்விட்டு, அருகில் எங்காவது சாப்பிட்டுவிட்டு, அருகிலிருக்கும் மாலில் படம் பார்ப்பதுதான் திட்டம். படத்துக்கு மெர்லினும் வருகிறாள் என்று சத்யா சொல்லியிருந்தாள். இருவரும் ஒன்றாக ஒரு வீடெடுத்துத் தங்கத் தொடங்கி நான்கு மாதங்கள் ஆகியிருந்தன. ஆனால் சத்யாவுக்கு விடுமுறைகள் குறைவென்பதால் அவர்கள் வெளியில் செல்வதும் குறைந்திருந்து. வெளியில் சென்றுதான் சந்திக்க வேண்டும் என்று முன்போல் தேவைகள் இல்லாததும் அதற்குக் காரணமாகியிருந்து. சத்யாவுக்கு அன்று விடுமுறை. மாரடோனாவுக்கு எல்லா நாட்களும் விடுமுறைதான். வண்டியை சத்யா ஓட்ட, மாரடோனா பின்னால் உட்கார்ந்திருந்தான். கடற்கரை செல்லும் சாலையில் தேவாலய வாசலில் உட்கார்ந்திருந்த ஒருவரின் கண்களைச் சந்திக்க நேர்ந்தபோது அவர் இவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார். இவனும் பதிலுக்குப் புன்னகைத்தான். எங்கோ சிறுவயதில் தினமும் பார்த்துப் பரிச்சயமான ஒரு முகமாகத் தோன்றியது. சத்யாவை நிறுத்தசொல்லி, இறங்கிப் போய் அவரிடம் போய்ப் பேசலாமா என்று யோசித்தான். பின்னர் என்ன இது பைத்தியக்காரத்தனம் என்று சிரித்துக் கொண்டான்.

என்னடா சிரிக்கிற

ஒண்ணுமில்ல. ஆமா என்ன படம் பாக்கப் போறோம். டிக்கெட் புக் பண்ணிட்டியா

சொல்லமாட்டேன். சர்ப்ரைஸ். டிக்கெட் எல்லாம் அங்க போய் வாங்கிக்கலாம்

அய்யே தீர்ந்துடாதா? இல்ல எதுவும் மொக்க படமா? ஏய் என்ன ஏதாவது விமல் படத்துக்குக் கூட்டிட்டுப் போறியா! நா வரமாட்டேன்

ஏய் நாடகம் போடாம சும்மா வா

சத்யாவின் தோளில் சாயலாம் என்று கண்ணை மூடியபோது. பீச் வந்துவிட்டிருந்தது. புதிதாக வண்ணமடிக்கப்பட்ட கலங்கரை விளக்கம் மெல்ல சுழன்றுகொண்டிருந்தது.

*

அன்று கடற்கரையில் சின்னச்சின்ன லைட்டுகள் விற்பவர்கள் நிறைந்திருந்தார்கள். ரப்பரில் கோர்க்கப்பட்டு இறக்கைகள் வைக்கப்பட்டிருந்த அவற்றை இழுத்துவிட்டால், ஜல்லென்று உயரே சென்று, பின்னர் காத்தாடியாகச் சுற்றிக்கொண்டே மெல்ல கீழிறங்கும். மினுக்கட்டாம் பூச்சிகளைப் போல மின்னும் சிகப்பு, மஞ்சள், பச்சை, நீல விளக்குகள் கொண்டிருந்தவை. அவற்றை விற்றுக்கொண்டிருந்த ஒருவனை வேடிக்கைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் மாரடோனா. மேலே செல்லும் விளக்கையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தால், அது வேறெங்கோ கீழிறங்கும்போது சரியாக அது இறங்கும் இடத்தில் அவன் வந்து நின்றுகொண்டிருந்தான். இதே விளையாட்டு பல முறை தொடர்ந்துகொண்டிருந்தது. அதுவும் காத்தாடியாகச் சுற்றி சுற்றி அலைந்து சரியாக அவன் கைகளிலேயே வந்து அமர்ந்தது.

எப்போதும் போலச் சிலர் சோளம் வறுத்துக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களிடமிருந்து நெருப்புப் பொறிகள் பறந்துகொண்டிருந்தன. இவன் அமர்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து அருகிலிருந்த சோள ஸ்டாலை ஒரு பெண் ஃபோட்டோ எடுத்துக்கொண்டிருந்தாள். மாலையின் கருநீலப் பின்னணியில் பொன்னிற நெருப்புப் பொறிகளும், அதை வறுத்துக் கொண்டிருப்பவரின் நீலச் சேலைக் கட்டிய நிழலுருவுமான அந்த மாதிரி ஃபோட்டோக்கள் இதுவரை எத்தனை எடுக்கப்பட்டிருக்கும். நாளை மறுநாள் இந்த ஃபோட்டோ இண்ஸ்டாவிலோ ஃபேஸ்புக்கிலோ #மெரினா என்று பதியப்பட்டிருக்கும் என்று நினைத்தான்.

மாரடோனாவுக்கு கதை எழுத வேண்டும் என்று நீண்ட நாள் ஆசை. ஆனால் எதைப் பற்றி எழுதுவது என்றுதான் தெரியவில்லை. இப்படி என்றாவது பீச்சுக்குப் போகிற நாட்களில் சுற்றி நடக்கிற எல்லாவற்றையும் கவனிப்பான். பிறர் பேசுவதை ஒட்டுக் கேட்க முயல்வான். ஆனால் எதிலுமே அவன் எதிர்பார்க்கிறது மாதிரி எழுதத் தகுதிவாய்ந்த ஒரு கதை மட்டும் பிடிபடவில்லை. அது இல்லாமல் ஒரு ஆராய்ச்சிக் கட்டுரை எழுதவும் ஆசை. ஆனால் அதற்காக உட்கார்ந்து படிக்கவும் அவனால் முடியவில்லை. இவற்றுக்கெல்லாம் நேரம் தருகிற மாதிரி ஒரு நல்ல வேலை மட்டும் கிடைத்துவிட்டால், வீடுகுறித்த கவலைகள் இல்லாமல் போய்விடும், நிம்மதியாகக் கடகடவென்று எழுதலாமென நினைத்தான். இவனுக்கு வேலை கிடைத்துவிட்டால், சத்யாவும் இந்த ஐடி கம்பெனியில் கஷ்டப்பட வேண்டாம். அவளுக்குப் பிடித்த வேலைக்குப் போகலாம்.

*

படம் முடிந்து அந்த நள்ளிரவில் மாரடோனாவும் மெர்லினும் மூன்று பேப்பர் கப்புகளில் டீ வாங்கிக்கொண்டு சத்யா வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு மாலிலிருந்து வெளியே வருவதற்காகப் பேருந்து நிறுத்தமொன்றில் அமர்ந்து காத்திருந்தனர். இருவருக்குமே படம் பிடிக்கவில்லை. சத்யாவுக்கு மட்டும் பிடித்திருந்தது, அதைப் பற்றிப் பேசிச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தனர். சத்யா ப்ளாட்ஃபார்மை ஒட்டி வண்டியை நிறுத்திவிட்டு இறங்கி வந்தாள். சிறிது நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தபின், மெர்லின் ஃபோனைத் திறந்தபடி சரி டாக்ஸி கிடைக்குதா பாக்குறேன் என்றாள்.

ஏய் டாக்ஸி எல்லாம் எதுக்கு, உன்ன கொண்டு போய் விட்டுட்டு அப்புறம் நாங்க வீட்டுக்குப் போறோம் என்றாள் சத்யா

ட்ரிபிள்சா, வேணாம், நீ அவளக் கொண்டுபோய் விட்டுட்டு வா நா வெய்ட் பண்றேன் என்றான் மாரடோனா.

ஏண்டா

ரொம்ப பண்ணாதடா. நா ஓட்டுனா யாரும் நிறுத்தமாட்டாங்க. அப்புடியே நிறுத்துனாலும் என்கிட்ட லைசன்ஸ் இருக்கு. உன்ன மாதிரி கிடையாது சரியா.

இல்ல. இன்னிக்கு வெள்ளிக்கிழம, போலீஸ் தொல்ல இருக்கும். நீ போய்ட்டு வா. நா இப்புடியே ஜெமினி ப்ரிட்ஜ பார்க்க நடந்துகிட்டு இருக்கேன்.

ம்ம்ம். சரி, பத்திரம்

டாட்டா… பை, மெர்லின்.

பாண்ட் பாக்கெட்டில் கை விட்டபடி அடிமேல் அடி எடுத்துவைத்து மாரடோனா நடக்கத் தொடங்கினான். காற்றில் முடி அலைந்ததும், இன்னிக்காவது முடி வெட்டுவியா மாட்டியா, அந்த நீள முடியோட இனிமே ஊர் பக்கம் வராத என்று அழுதபடி அம்மா ஃபோன் பேசியது நினைவில் வந்தது. அம்மாவும் தங்கையும் வசிக்கும் வீட்டிலிருந்து நான்கு வீடு தள்ளி ஏதோ கொலை நடந்திருக்கிறது. நீண்ட நாளாக உரசிக்கொண்டிருந்த விசயம்போல. அதற்காக போலீஸ் வந்து தெருவிலிருந்த சில பையன்களைப் பிடித்துக்கொண்டு போயிருக்கிறது. ஊரை விட்டு வந்து வெகுநாட்களாகி இருந்தாலும் அவர்களில் சிலரை இவனுக்கு ஞாபகம் இருக்கிறது. இவன் பன்னிரண்டாவது படிக்கும்போது அதே ஹைஸ்கூலில்தான் அவர்கள் ஆறு படித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இப்போது நீண்ட சுருட்டை முடியுடன் சுற்றிக் கொண்டிருந்தனர், கல்லூரி போகும் வயசு. நிச்சயம் கஞ்சா பழக்கமும் சேர்ந்திருக்கும் என்று கடைசி முறை நினைத்துக்கொண்டான். ஆனால் நிச்சயம் அவர்கள் கொலை செய்யக்கூடியவர்கள் இல்லை என்றும் தோன்றியது. எப்படியோ தெருவில் அவர்களை முடியைப் பிடித்து இழுத்துக் கொண்டு போயிருக்கின்றனர்.

வீட்டுக்குப் பக்கத்திலிருக்கும் ஃபாத்திமா ஆண்ட்டி பொறுப்பாக வந்து அம்மாவிடம் உன் பையனும் இப்படித்தான முடி வெச்சிருக்குது என்று கேட்டிருக்கிறார். அந்த வீட்டுக்கு அம்மாவும் தங்கையும் குடிபோன பிறகு முதல்முறையாக இவன் போனபோது, என்னா இது பையான பொண்ணானே தெரியல என்றவரும் அவர்தான்.

லேசாகத் தனக்குத்தானே சிரித்தபடி அந்த எண்ணங்களைக் கலைத்துக்கொண்டு அவன் மேலும் நடந்தான். அவனுக்குப் பின்னால் இன்னும் மெதுவாக வந்துகொண்டிருந்த போலீஸ் வண்டியை அவன் பார்த்திருக்கவில்லை.

*

அந்தப் போலீஸ்காரர் எங்கே போகிறாய் என்றதற்கோ, எங்கு போய் வருகிறாய் என்றதற்கோ சரியாகத்தான் பதில் சொன்னான். ஆனால் சரி வண்டியில ஏறு என்றபோதுதான்

இல்ல சார் இப்ப ஃபிரண்ட் வந்துடுவாங்க பரவாயில்ல.

என்று பதட்டத்தில் பதில் சொன்னதை அவர் திமிராகக் கருதியிருக்க வேண்டும். எப்படியோ கடந்த ஒரு மணிநேரமாக மாரடோனா போலீஸ் ஸ்டேஷனில் உட்கார்ந்திருக்கிறான். ஃபோனையும் புடிங்கிக் கொண்டார்கள். சத்யா இந்நேரம் வீடுவரைப் போய் வந்திருப்பாள். பலமுறை ஃபோன் செய்து அலுத்திருப்பாள். தெருத்தெருவாகத் தேடிக் கொண்டிருப்பாள். எவ்வளவு நேரமானால் போலீஸிடம் போய்ப் பார்க்கலாம் என்று அவளுக்குத் தோன்றும். இந்த நள்ளிரவில் நிச்சயம் தனியாக வரமாட்டாள். யாரை அழைப்பாள்.

அவன் யோசனைகளைக் கலைக்கும் விதத்தில் ஒரு இந்திக்காரர் அவசரம் அவசரமாக ஓடிவந்தார். இவனைவிட வயது குறைவாகவே இருக்குமென்று தோன்றியது. கையெல்லாம் ரத்தமாக இருந்தது. அவன் கையில் காயம்பட்டு வருகிறதா, இல்லை வேறு யாரின் ரத்தமா என்று சட்டென்று சொல்லமுடியவில்லை. ஸ்டேஷன் ஸ்டேஷன்லே சூட்கேஸ் திருட்டு சார் என்று திக்கித் திக்கி உளறினான். அதையே ஒரு நான்கைந்து முறை கூறினான். சரி சரி, தண்ணிக் குடிக்கிறியா, பானி பீயோ, குச் நஹி என்று எஸ்.ஐ ஆறுதல் படுத்த முயல. சார், வைஃப் ஆல்சோ, வைஃப் ஆல்சோ திருட்டு மிஸ்ஸிங் என்று சட்டென ஞாபகம் வந்தவனாகப் புதிதாகப் பதற ஆரம்பித்தான். மாரடோனாவுக்கு சிரிக்கலாமா என்று தெரியவில்லை. அவனைப் போலவே பிடித்து உட்கார வைக்கப்பட்டிருந்த மூன்று பையன்களும் யோசித்துக் கொண்டிருக்க, இன்னொரு பெரியவர் மட்டும் நன்றாக வாய்விட்டுச் சிரித்தார். அவரை எங்கேயோ பார்த்தது போலிருந்தது. எஸ்.ஐ அவர்களைப் பார்த்து முறைத்தபடி கிதர் கிதர் என்று அந்த இளைஞனை விசாரிக்க முயன்றார். பின் அவருக்கு ஃபோன் வரவும் அந்த இளைஞனை இன்னொரு போலீஸ்காரரிடம் விட்டுவிட்டு வெளியே சென்றார். சில நிமிடங்கள் கழித்துவந்து, இன்னொருவரிடம் இளைஞனை பார்த்துக்கொள்ளச் சொல்லிக் கட்டளையிட்டுவிட்டு மேசைமேல் இருந்த தன் பர்ஸை எடுத்துக்கொண்டு வேகமாகக் கிளம்பினார். இவனை வண்டியில் ஏற்றும்போது உடனிருந்த கான்ஸ்டபிள் ஓடிப்போய் அவரிடம் ஏதோ பேசினார்.

ஜீப் கிளம்பியதும், ரகசியமாகச் செய்வது போல அந்தக் கான்ஸ்டபிள் மாரடோனாவிடம் ஃபோனைக் கொண்டுவந்து கொடுத்தார்.

வீட்ல யாருப்பா இருக்கா கூப்டு சீக்கிரம், அவர் வரதுக்குள்ள.

சத்யா பதறிப்போய்தான் இருந்தாள். பார்த்துமா இந்த நேரத்துல எல்லாம் வெளிய சுத்தக் கூடாது சரியா என்ற கான்ஸ்டபிள் அறிவுரைக்கே படத்துக்குதான் சார் போணோம் என்றபடி அழுதுவிடுவாள் போலிருந்தது. மாரடோனாதான் அவரிடம் டாங்க்ஸ் சார் என்றபடி ஒரு இருநூறு ரூபாயைக் கொடுத்தான்.

பார்த்துப் போங்க

போகும் வழியில், அந்தப் பெரியவரை ஏன் பிடித்து வைத்திருக்கிறார்கள் என்று கேட்கக் கூட இல்லை என்பது ஞாபகம் வந்தது. தன்னை ஏன் பிடித்து வைத்திருக்கிறார்கள் என்றே கேட்கவில்லை என்பது மாரடோனாவுக்கு ஞாபகம் வரவில்லை.

*

ஒரு மாதம் கழித்து சத்யா பெங்களூரு போவதாய் சொன்னாள். புதிய வேலை. நீயும் என்னுடன் வருகிறாயா என்று கேட்கவில்லை. நீ என்ன பண்ணப் போற என்று கேட்டாள். அப்படித்தான் மாரடோனா மறுபடியும் வேலை தேடத் தொடங்கினான்.

*

ஐந்தரை ஆறு மணிக்கெல்லாம் சூரியன் மெல்ல வெளிவர எங்கும் மெல்லிய வெளிச்சம் படர்ந்து விடுகிறது. கண்களைக் கூச வைக்காத, எதிலும் பாகுபாடு காட்டாத வெளிச்சம். வேலை முடித்துவிட்டு, கிண்டி இண்டஸ்ட்ரியல் எஸ்டேட்டின் ஒரு பெரிய கட்டடத்தில் இருக்கும் அலுவலகத்திலிருந்து வெளியே வந்து பேருந்து நிலையம்வரை நடந்துசென்று அமர்ந்திருக்கும் அந்த நேரத்தில்தான் மாரடோனாவின் மூளை பளிச்சென்று விழித்திருப்பதாக மாரடோனாவின் மூளைக்குத் தோன்றும். புதிய புதிய எண்ணங்கள் எல்லாம் அதில் முளைவிடும். ஒருநாளை அவற்றை எழுத வேண்டும், ஒருநாள் அந்தப் பாடலைப் பதிய வேண்டும், வரைய வேண்டும், தான் எடுத்த அந்த இலையின் படம் எவ்வளவு அருமையாகக் கலையாக அமைந்திருக்கிறது என்றெல்லாம் தோன்றும். ஆனால் அந்தப் பேருந்து சோழிங்கநல்லூரில் அவன் புதிய அறையருகே இருக்கும் பேருந்து நிறுத்தத்தில் கொண்டுவந்து விடும்போது சமயங்களில் ஏழாகியிருக்கும். நேர்ப்பார்வைக்கு மேல் நிமிர முடியாதபடி சூரியன் எரியத் தொடங்கியிருக்கும். மாரடோனாவின் மூளை முழுக்க தூக்கமும் அலுப்பும் படிந்திருக்கும். அப்படியும் வீடு போய்ப் படுத்ததும் தூக்கம் வராது. பப்ஜி விளையாடத் தொடங்குவான். சமயங்களில் பேஸ்புக்கைத் திறந்து கீழே கீழே ஸ்க்ரோல் செய்யத் தொடங்குவான். தினம் சத்யாவுடன் பேசுவது, சிலசமயம் மணிநேரங்கள் நீளும். சிலசமயம் ஓரிரு நிமிடங்களில் சரி அப்புறம் பேசறேன் என்று இருவரில் ஒருவர் வைத்துவிடுவார்கள். சிலபோது அவன் தங்கை அழைத்துப் பேசத் தொடங்குவாள். அம்மா, பாட்டி, உடல்நிலை, கவலைகள், சிறு மகிழ்ச்சிகள், அம்மாவின் வேலை, கல்லூரி என்று அந்த அழைப்புகள் நீளும்.

மறுபடி மாலை நான்குக்காய் எழுந்து வெளியே சென்று கடைகளில் மீதமிருக்கும் வெரைட்டி சோறுகளில் எதையாவது தின்றுவிட்டு வந்துசேர்வான். அவனது வேலை என்பது அமெரிக்காவில் இன்ஸ்யூரன்ஸ் கம்பெனிகளுக்கு வந்து சேரும் க்ளெய்ம் படிவங்களின் ஸ்கேன்களைப் பார்த்து, அதனை டிஜிட்டல் ஃபார்மாக நிரப்புவதுதான். அவ்வளவு கடினம் என்றில்லாத சில விதிமுறைகள் அதற்கிருந்தன. அந்த வேலையிலேயே நிலைத்துவிட்ட சிவராஜண்ணன் போன்ற சிலரைப் போல் இல்லாவிட்டாலும், போதுமான வேகத்தில் அதனை அவனால் செய்யமுடிந்தது. இன்றில்லாவிட்டாலும் நாளை அந்த வேலையை விட்டுப் போகத்தானே போகிறோம் என்ற எண்ணம்தான் அவனுக்கு ஆறுதலாக இருந்தது. இந்த வேலைக்கு நீட்டான, பெரிதாக டிசைன் போடப்படாத சட்டைகள், ஷூ, சட்டையை இன் செய்ய வேண்டும் என்று ஆயிரம் விதிகள். அவற்றால் என்ன பயனென்று அவனுக்குப் புரிந்ததே இல்லை. இண்டர்வியூ போன அன்றே ஷூ இல்லை என்று அனுப்பிவிட்டார்கள், சோலிங்கநல்லூர் வரைத் திரும்பிவந்து ஷூ மாட்டிக்கொண்டு சென்றான். அப்போது வரை இன்னதுதான் வேலை என்று அவனுக்குத் தெரியாது. வெறும் டேட்டா எண்ட்ரி என்பதை வைத்து என்னவென்று முடிவுசெய்வது. ஆனால் என்னவாயிருந்தாலும் அதைச் செய்ய அப்போது மாரடோனா தயாராக இருந்தான்.

*

எந்தத் தேர்வுகளும் இல்லாமல் நேரடியாகத் தனியார் வங்கியில் பணி. இந்தியாவின் முதுகெலும்பான கிராமப் புறங்களுக்கு சேவை செய்ய ஒரு அரிய வாய்ப்பு. உடனே உங்கள் சி.வி.யை இந்த மின்னஞ்சல் முகவரிக்கு அனுப்புங்கள்.

*

மாரடோனா கதை, ஆராய்ச்சிக் கட்டுரை போன்ற கனவுகள் மட்டுமின்றி சில வங்கிப் பரிட்சைகளும் எழுத விண்ணப்பித்திருந்தான். தான் படித்த பி.ஏ. ஆங்கிலத்தை வைத்து வேறென்ன செய்வதென்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை. முதலெல்லாம் அதில் பெரிதாக ஈடுபாடிருக்காது. ஆனால் சிவராஜண்ணனைப் பார்த்ததிலிருந்து… அவர் கிட்டத்தட்ட மேனேஜர் நிலையில் இருந்தார். ஆனால் மேனேஜர் இல்லை. சீனியர் டேட்டா எண்ட்ரிஸ்ட் அவ்வளவுதான். எவ்வளவு சம்பளம் வாங்குவாரோ. இவனைவிட மூன்று மடங்கென்று பார்த்தாலும் முப்பந்தாயிரம்தான் வரும். அவர் பையன் பனிரெண்டாவது படித்துக்கொண்டிருந்தான் இந்த வருசம். அவர் மனைவி நர்சாக இருந்தார். சிவராஜண்ணன் அதைப் பற்றியெல்லாம் எப்போதாவதுதான் பேசுவார். மீத நேரமெல்லாம் ஈஷா பற்றிதான். அவர் ஈஷாவில் யோகாவோ என்னவோ கற்றுக்கொண்டிருந்தார். அடிக்கடி குடும்பத்தோடு கோயம்பத்தூர் போய்வருவார். கடைசியாக டீ குடிக்கப் போனபோது கூடக் காவேரி நதியை மீட்க அவர்கள் தொடங்கியிருக்கும் காவேரி காலிங் பற்றிச் சொல்லிக்கொண்டு வந்தார். அதற்கெல்லாம் எப்படித்தான் காசு பத்துகிறதோ என்று மாரடோனாவுக்குத் தோன்றும். டீயைக் குடித்துக்கொண்டே, அதுக்கெல்லாம் ஒரு வயசு வரணும் மாரா, அப்போ உனக்கும் புரியும் என்பார். அவனை மாரா என்று இத்தனை வருடகாலத்தில் அவர் மட்டும்தான் கூப்பிடுகிறார். இரண்டாவது சம்பளம் வந்து அவன் கொஞ்சம் செலவான ஒரு ஃபோனை வாங்கியபோது கடிந்துகொண்டே சிரித்தும்கொண்டார். ஒரு வயசு வரும் மாரா என்பதுதான் எல்லாவற்றுக்கும் அவரின் பதிலாக இருக்கும். சின்ன வயசுல நானும் உன்னமாதிரிதான், இதெல்லாம் விட என்று தொடங்கி அவர் சொல்வதெல்லாம் பொய்தான் என்பதில் மட்டும் மாரடோனாவுக்கு நம்பிக்கை இருந்தது.

எல்லாவற்றையும் தாண்டி மாரடோனாவுக்கு சென்னை பிடித்திருந்தது. அவன் ஊரும் ஒருவகையில் நகரம்தான். ஆனால் சென்னை இல்லையே. அவனுக்கு வார இறுதிகளில் வேலை உண்டு. திங்கள் முதல் வெள்ளிக்குள் ஒருநாள் விடுப்பு எடுத்துக்கொள்ளலாம். அப்படி எடுக்கும் நாட்கள் பெரும்பாலும் அறைக்குள் முடங்கிக் கிடப்பதிலேயே கழிந்துவிடும். எப்போதாவது வாலாஜா தெருவில் நடப்பான். அந்தப் பரந்த பெரிய தெரு, அதன் இன்னொரு முனையிலிருக்கும் கடல், இந்தப் பக்கமிருக்கும் கடைகள்…

*

தனக்கு வங்கி வேலை கிடைக்கும் என்று மாரடோனா எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. சட்டென்று கடிதம் வந்ததும் குழம்பிவிட்டான். எப்போதோ இணையத்தில் பார்த்து விண்ணப்பம் அனுப்பி வைத்தது. ஒருவகையில் அது வங்கி வேலை கூட இல்லை என்பதை அவன் அப்போதைக்கு யோசிக்கவில்லை. அதுவும் இரண்டு மாதங்களாக வேலை இல்லாமல் இருந்த நிலையில். இப்போது வேலைக்குப் போவதைப் பற்றி யோசிக்க வேண்டும். மேலும் அம்மா, தங்கச்சி மட்டுமின்றி இதைச் சத்யாவிடமும் சொல்ல வேண்டும். நேற்று பேசும்போது கூடப் பேசாம ஏதாவது இங்கயே வேலை பாத்துக்கலாம், பெங்களூர் வந்துடுடா. நாம ஒண்ணாவாவது இருக்கலாம் என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். இரண்டு மாதங்களாக அவள்தான் காசு கொடுத்துக்கொண்டிருந்தாள். அதில்தான் பாதியை வீட்டுக்கு அனுப்பிவிட்டு, மீதத்தில் காலத்தை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான். சத்யாவிடமிருந்து ஃபோன் வந்தது.

மெட்ரோ ரயிலின் அந்தக் கண்ணாடி ஜன்னல் வழியே பார்க்கும்போது நகரின் இந்தப் பகுதி மொட்டை மாடிகளால் ஆனதுபோல் தோன்றுகிறது. அந்நாளின் முதல் ரயில் அது. இன்னமும் லேசாக மருந்து வாசனை அதில் மிச்சமிருக்கிறது. அதற்குள் பலர் மொட்டை மாடிகளுக்கு வந்து விட்டிருக்கின்றனர். சிலர் பல் விலக்கிக் கொண்டிருக்கின்றனர். சிலர் ஃபோனை நோண்டிக் கொண்டிருக்கின்றனர். சிலர் பறவைகளுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கின்றனர். இன்னம் கொஞ்ச தூரம்தான். அதன்பின் மெட்ரோவின் இரு புறங்களிலும் பெரிய கருப்புக் கண்ணாடிகளில் மூடப்பட்ட கட்டடங்கள் எழுந்து மறைத்துவிடும். இங்கிருந்து இப்போதைக்கு எவ்வளவு தூரம் தெரிகிறதென வியந்தாள். லேசாகக் குழியுள்ள தட்டுபோல அந்த நிலப்பரப்பு, அவளிடமிருந்து தூரச் செல்கையில் மெல்ல குழிவாகி, மீண்டும் உயர்ந்தது. ஒரு கதையில், மலைமேல் நின்றுகொண்டு ஒருவர் காட்டில் மரங்கள் முளைத்திருக்கும் பாதைகளைக் காட்டி, அவையே பூமிக்கடியில் நீர் செல்லும் பாதைகளும் என்று சொல்வார். இங்கிருந்து தன்னால் அப்படி எந்தப் பாதைகளையாவது அடையாளம் காண முடிகிறதா என்று பார்த்தாள். நகரம் அப்படி எதையும் காட்டித் தருவதாகத் தெரியவில்லை. எல்லா வீடுகளின் மேலும் ஒன்று, இரண்டு, நான்கு, பல கறுப்பு, மஞ்சள், வெள்ளை தண்ணீர் தொட்டிகள் இருந்தன. பலவற்றில் காவேரி என்று எழுதியிருந்தது. நகரின் மேலோடும் காவேரி. மெல்ல சூரிய ஒளி எல்லாவற்றின் மீதும் படிந்திருந்த நற்காலையின் மங்கலான அழகை அழித்துக் கொண்டிருந்தது.

மெட்ரோ ஸ்டேஷனை விட்டு வெளியேறும்போதுதான் தோன்றியது. ஒருவேளை விமானத்திலிருந்து பார்த்தால் இந்த மெட்ரோவும், பிற ரயில் கோடுகளும் அப்படித் தெரியுமோ. ஆனால் அவற்றிலிருந்து என்ன புரிந்துகொள்வது என்றுதான் அவளுக்குத் தெரியவில்லை. அவற்றைப் பற்றிப் பேசலாம் என்று யோசித்தபடிதான் மாரடோனாவை அழைத்தாள். ஆனால் சட்டென ஆஃபீஸ் ஞாபகங்கள் வந்து நிறைத்துக் கொண்டன. தன் மேனேஜர் நேற்று நடந்துகொண்டதைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினாள்.
*

எப்படியாவது மறுபடி கடல் இருக்கும் ஊருக்குப் போய்விட வேண்டும். சொல்லப்போனால் சென்னைக்குப் போய்விட வேண்டும் என்று சத்யா ஏங்கினாள். இந்த நகரில் தினசரி வாழ்க்கை ஒரு நாளைப் பிரதியெடுத்து மற்றொன்றென விரிந்துகொண்டிருந்தது. மாதம் சிலமுறை நண்பர்களோடு சாப்பாடும் குடிப்பதும் கொஞ்சம் ஆறுதலைத் தந்தாலும், சட்டென நினைத்த மாத்திரத்தில் பேருந்தேறி எங்கும் செல்லக் கூட அவளால் முடியாமல் இருந்தது. அப்படியே போனாலும் சுற்றி அமர்ந்திருப்பவர்கள் என்ன பேசுகிறார்கள் என்று புரியாமல் இருப்பது அவளை நிலைகொள்ளாமல் தவிக்கச் செய்தது. எப்படியாவது நாலு பேருடன் பழகிவிட வேண்டும். இங்கே நிலைகொண்டுவிட வேண்டும். மாரடோனாவும் இங்கே வந்துவிட்டானென்றால்… இல்லை இல்லை சென்னைக்குதான் போக வேண்டும். சென்னையில் மட்டும் எண்ணி எனக்கென நாலு பேர் இருக்கிறார்களா என்ன. ஏன் ஆஃபீஸில் இருப்பவர்களோடு பழகலாமே. இல்லை. சரிவராது. சத்யா தனக்குத்தானே மறுபடியும் சொல்லிக்கொண்டாள்.

*
மாரடோனா அந்த ஊருக்கு வந்து அத்தோடு மூன்று மாதங்கள் ஆகியிருந்தன. ஒரு பிரபல மலை வாசஸ்தலத்திலிருந்து நான்கு மணிநேரப் பயணம். அவனது மாச சம்பளத்தைப் போல ஒரு பத்து மடங்குதான் அங்கே மொத்த வங்கிப் பரிவர்த்தனைகளும் சராசரியாக நடந்தது. அதிலும் எண்பது சதவீதம் ஒரு நாலைந்து பேரால்தான் நடந்தது. அங்கே வங்கி என்றெல்லாம் எதுவுமில்லை. அவன்தான் வங்கி. அந்த ஊரிலிருந்த சிறிய மளிகை மற்றும் மெடிக்கல் கடை ஒன்றின் மாடியில் ஒரு சிற்றறை வாடகைக்கு எடுக்கப்பட்டு வங்கியாக மாற்றப்பட்டிருந்தது. அவனிடம் கொடுக்கப்படதெல்லாம் ஒரு இணைய வசதியுள்ள தொலைபேசியும், எண்ணற்ற ஆவணங்களும் படிவங்களும் இன்னபிற காகிதங்களும், பணமும். பணத்தை அவன் மாதமிருமுறை அந்த மலைவாசஸ்தலத்தில் இருக்கும் வங்கி அலுவலகத்தில் சமர்ப்பிக்கவும் பெற்றுக்கொள்ளவும் வேண்டும். அவன் நேரடியாக வங்கியால் பணிக்கமர்த்தப்படக்கூட இல்லை. வங்கியிடம் காண்ட்ராக்ட் பெற்ற ஒரு கம்பெனி இவனை காண்ட்ராக்ட் அடிப்படையில் அங்கே பணிக்கமர்த்தியிருந்தது. ஆனால் அதெல்லாம் ஆவணங்களில்தான். இவனது தொடர்புகள் எல்லாம் நேரடியாக அந்த வங்கியுடன்தான்.

தினசரி பரிவர்த்தனைகள் அந்த ஃபோனை அடிப்படையாகக் கொண்டுதான். முதல் மாதக் கடைசியில் அந்த ஃபோனுடன் இணைத்துக்கொள்ள ஒரு விரல் ரேகைக் கருவியும் கொடுக்கப்பட்டது. பெரிதாக வேலைகளற்ற, இரைச்சல்கள் அற்ற அந்தச் சூழல் மாரடோனாவுக்கு முதலில் பிடித்துப் போனது. தினமும் காலையில் தலையில் மஃப்ளரை சுற்றிக்கொண்டு நடைபோவான். ஒரு கிலோமீட்டர் நடந்தால் நெடுஞ்சாலையின் ஓரத்தில் இருக்கும் டீக்கடை திறந்திருக்கும். அங்கே சென்று டீ குடித்தபடி, தான் நீண்ட நாட்களாக எழுத நினைத்திருக்கும் ஆராய்ச்சிக் கட்டுரையை எழுத வேண்டுமென்று யோசிப்பான். சங்க இலக்கிய பாடல்களைக் கொண்டு அந்தக் கால பொருளாதாரச் சூழலை ஆராய்வதுதான் அவனுடைய கனவு. மயிலை சீனி வேங்கடசாமி வரை வேறு யாருமே அதை ஆழமாகவும் முழுமையாகவும் செய்யவில்லை என்பது அவனுடைய குறை. ஆனால் அதற்கேற்ப சங்க இலக்கியமோ, பொருளாதாரமோ அவனால் பயில முடியாமலே இருந்தது. அவ்வ்வப்போது காசிருக்கும் பொழுதில் அமேசானில் தேடி ஏதாவது புத்தகத்தை வாங்குவான், ஒன்று அதில் பாதிக்கு மேல் புரியாது, அல்லது அது படிக்கப் படாமலேயே அவன் டிரங்குப் பெட்டியில் தூசி சேர்த்துக் கிடக்கும்.

இந்த ஆர்வமெல்லாம் தனக்கு உண்மையிலேயே இருக்கிறதா அல்லது சம்பந்தமே இல்லாத இந்த வங்கி வேலையில் வந்து உட்கார்ந்துகொண்டிருப்பதை நியாயப்படுத்திக்கொள்ள புதிதுபுதிதாக உற்பத்தி செய்துகொள்கிறோமா என்ற சந்தேகம் எழும் சமயங்களில் எப்போது முதல்முறையாய் இந்த யோசனை தோன்றியது என்று யோசித்து பதில் கிடைக்காமல் உழல்வான்.

*

மாரடோனா, சத்யாவோடு தன் வங்கி அலுவலகமாகிய அந்த ஒற்றை அறையில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதுதான் அந்தக் கிழவரைத் தூக்கிக்கொண்டு வந்தார்கள்.

சார் பணம் எடுக்கனும். ஆயிரத்து ஐநூறு. இன்னிக்குப் போட்ருபாங்கள்ல.

அரசுத் திட்டமொன்றிலிருந்து வரும் பணம். சென்ற மாதம் கூட இந்த முதியவர் தானாக வந்து பணம் எடுத்துப் போனதாக அவனுக்கு ஞாபகம் இருந்தது.

ஆங். போட்ருப்பாங்க என்றபடி விரல் ரேகைக் கருவியை எடுத்து ஃபோனுடன் இணைத்தான்.

வந்திருந்தவர்களில் இளையவளாக இருந்த பெண் தாத்தா கையக் கொடு என்றபடி கிழவரின் விரலைப் பிடித்து அதில் வைத்தாள். அவள் அப்படிக் கேட்டிருக்கவெல்லாம் எந்த அவசியமும் இல்லை. கிழவருக்கு நினைவென்பதே இல்லை. மாரடோனா ஆயிரத்து ஐநூறை எண்ணிக் கொடுத்தான்.

வரோம் சார் என்றபடி அவர்கள் கிழவரைத் தூக்கிக்கொண்டு கிளம்பினார்கள்.

தான் செய்தது சரிதானா என்று சட்டென்று மாரடோனாவுக்கு கவலை வந்தது. சரியா தவறா என்ற மாரல் பிரச்சினை போலீஸ் பயங்களாக உருவெடுத்தது. ஒருவேளை அந்தக் கிழவர் செத்திருந்தால்? செத்தபின் கைரேகைக் கருவி வேலை செய்யுமா. மாரடோனாவின் பகற்கனவில் ஒரு மருத்துவர் வந்து அந்தக் கிழவர் செத்து எட்டு மணிநேரங்கள் ஆனதாக அறிவிக்கிறார். ஒரு போலீஸ்காரர் செத்த பிணத்தை வைத்து அவரது குடும்பத்தினர் பணமெடுக்க உதவியிருக்கிறாய் என்று குற்றஞ்சாட்டுகிறார். இன்னொரு போலீஸ்காரர் ஓடிவந்து வந்தது அவர் குடும்பத்தினரே இல்லையாம், யாரோ பிணத்தைத் திருடிவந்து காசு எடுத்திருக்கிறார்கள் என்கிறார். நீங்கள்லாம் படிச்சவங்கதான என்ற அந்த வழக்கான டயலாகை முதல் போலீஸ்காரர் சொல்கிறார். மாரடோனா பயத்தில் லேசாக உதறுவதைக் கண்டு லேசாகச் சிரித்துக்கொண்டே அமர்ந்திருக்கிறான்.

*

இன்குலாப் ஜிந்தாபாத்

மல்லி தோழரின் குரல் ஓங்கி ஒலித்தது. ஒருமுறை அந்த போலீஸ் வேன் முழுக்க அனைவரின் குரல் முழக்கமும் எதிரொத்து அடங்கியபின் சத்யா சொன்னாள்.

ஏன் தோழர் வேஸ்ட்டா தொண்டைய வீணாக்கி. இதெல்லாம் ஃபைவ் ஸ்டார் ஏரியா. இங்க எல்லாம் யாரும் நம்மள கண்டுக்கமாட்டாங்க.

அதுசரி. எப்பா டிரைவர். எதாவது ஃபைவ் ஸ்டார் ஹோட்டலா நிப்பாட்டி டீ வாங்கிக் குடுப்பா என்றார்.

சத்யா சிரித்தபடியே என்ன வீட்ல விட்ருங்கண்ணா என்றாள். கடந்த ஒருமாதமாக நகர் முழுக்க தினசரி போராட்டங்கள் நடந்துகொண்டிருந்தன. சத்யாவும் அவற்றில் பலவற்றுக்குச் சென்றுகொண்டிருந்தாள். மல்லியுடனும் இன்னும் சிலருடனும் சிரித்துப் பேசுமளவு பழகியிருந்தாள்.

தேவன் தோழர் செல்ஃபி எடுத்துக்கொண்டிருந்தார். இப்போதெல்லாம் அவருக்கு எல்லாவற்றையும் ஃபேஸ்புக்கில் போட்டுவிட வேண்டும். இத்தனைக்கும் ஒருமணிநேரம் போராட்டம் நடந்து போலிஸ் எல்லாரையும் வண்டியில் ஏற்றத்தொடங்கும் பத்து நிமிடங்கள் முன்தான் வந்து சேர்ந்திருந்தார். வேனில் இரண்டு கல்லூரி மாணவர்கள் லேசாக விழித்தபடி அமர்ந்திருந்தார்கள்.

சீக்கிரமா அடைபடுறோம்னு வருத்தப்படக் கூடாது. இப்போ நம்ம முன்வைச்சு அங்க இன்னும் ஆயிரம் பேர் கூடுவான் அதுதான் முக்கியம் என்று தேவன் அவர்களோடு பேசத் தொடங்கினார்.

வேன் ஊரைச் சுற்றி வந்துகொண்டிருந்தது. இந்த ஊருக்கு வந்த நான்கு வருடங்களில் சத்யா இந்தப் பக்கமெல்லாம் வந்ததே இல்லை. இத்தனைக்கும் அது நகரின் மையப் பகுதி. அன்றைய நாள் மாலைவரை ஏதொவொரு கல்யாண மண்டபத்தில்தான் கழியப் போகிறதென்று சத்யாவுக்குத் தெரியும். அத்தோடு முடிந்துவிடும் என்று ஏறக்குறைய உறுதியாகத் தெரிந்தாலும் உள்ளொரு சிறிய பயம் மிச்சமிருந்தது.

அன்றைய மாலை, சத்யா அமர்ந்திருந்த அந்தக் கஃபேயின் சுவர்களில் கிறுக்கல் பாணி ஓவியங்களும். Wandering genius. Life is a lemon given by a tree என்பது போன்ற வாசகங்களும் நிறைந்திருந்தன. மற்றவர்களுக்காகக் காத்திருக்கும் நேரத்தில் பையில் வைத்திருந்த நோட்டை எடுத்து சத்யா எழுதத் தொடங்கினாள். கோர்வையாக ஒரு வரிக்கு மேல் எதுவும் வரவில்லை. எழுத்துகளுக்குக் காலும் கையும் கண்ணும் முளைத்து அவை தவ்வத் தொடங்கின. இன்குலாப் ஜிந்தாபாத் என்று சில முறை ஆங்கிலத்தில் எழுதியிருந்தாள். அதற்கும் கிரேஸ் வந்துவிட நோட்டை மூடிப் பையில் போடப் போனாள். கிரேஸை ஒரு டேட்டிங் தளத்தில்தான் சந்தித்தாள். இருவருமாகப் பேசி அங்கே சந்திப்பதென முடிவெடுத்திருந்தார்கள். சந்திக்கும் முன்னரே தனக்கு அவளை மிகவும் பிடித்துப் போய்விட்டதாக சத்யா நம்பினாள். அதற்குள் இரவு மாரடோனாவை அழைக்க வேண்டும் என்று ஞாபகப்படுத்திக் கொள்ள அந்த நோட்டில் குறித்துக் கொண்டாள்.

இரண்டு மாதங்கள் கழித்து அவள் தொலைபேசி மாரடோனாவை அழைக்கச் சொல்லி நோடிஃபிகேஷன் காண்பிக்க அதை இன்னொரு நாளைக்கு ஒத்திவைத்தாள்.

*

மாரடோனா தானாக ஒரு படிவம் உருவாக்கினான். காகிதப் படிவம். பணம் எடுப்பவர்கள் ஃபோனில் கைநாட்டு வைப்பது மட்டுமின்றி, அந்தக் காகிதப் படிவத்தையும் பூர்த்தி செய்து தர வேண்டும். அது வங்கிக்குத் தெரியாது. அவனாக ஒரு படிவத்தை வடிவமைத்து, ஒவ்வொரு முறையும் அந்த மலை வாசஸ்தல நகருக்குப் போகும்போது ஐம்பது காப்பிகள் பிரிண்ட் எடுத்துக் கொள்வான். இதனால் வங்கி அலுவலகமாக இருந்த அறைக்குக் கீழிருந்த மெடிக்கல் கடைக்காரருக்குப் புதிதாக ஒரு வேலை கிடைத்தது. பெரும்பாலும் படிக்கத் தெரியாதவர்கள், படிக்கத் தெரிந்திருந்தாலும், வங்கிப் படிவத்தைத் தவறாக நிரப்பிவிட்டால் என்ன செய்வதென்ற பயமிருந்தவர்கள் அவரிடம் கொடுத்து அதை நிரப்பிக் கொடுக்கச் சொன்னார்கள். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவர் நிரப்பிக் கொடுத்தால்தான் அதை மாரடோனா பெற்றுக்கொள்வான் என்பது போலானது. அவனும் அதற்கேற்ப பல படிவங்களை நிராகரிக்கத் தொடங்கினான். ஒரு படிவத்துக்குப் பத்து ரூபாய் வரை மெடிக்கல் கடைக்காரர் வாங்கினார். அதில் மாரடோனாவுக்கும் ஒரு பங்கு போகும் என்றே ஊரில் எல்லாரும் நம்பினர். யாராவது வங்கிக்கு ஃபோன் செய்து எதற்கு இந்தக் காகிதமெல்லாம் என்று கேட்டு, இதெல்லாம் போலி என்று தெரிந்து அவனைக் கைது செய்திருந்தால் என்று அவ்வப்போது பயம் வரும். ஆனால் அவர்கள் அப்படியெல்லாம் செய்யவில்லை.

மறுபடி ஒருநாள் அதே தாத்தாவும் குடும்பத்தினரும் வந்தார்கள்.

சார் பணம் போட்ருப்பாங்களா

பெரியவரே இவங்கள்லாம் யாரு

சார் நா அவ பேத்தி

பெரியவரே இவங்கள்லாம் யாரு

சார் அவரால பேச முடியாது

இப்புடி நினைவுதெரியாத மனுசன வெச்சு சம்பாரிக்கிறீங்களே வெக்கமா இல்ல

சார் அதெல்லாம் உங்களுக்கு எதுக்கு. மாச மாசம் மாத்திரை மருந்தே எவ்வளவு தெரியுமா

யாருக்கு தெரியும் என்ன மாத்திர குடுக்குறீங்களோ. சரி அவர் இந்த ஃபார்ம்ல கையெழுத்து போட்டாதான் இனிமே பணம் எடுக்கலாம்.

எதுவா இருந்தாலும் அவரால கைநாட்டுதான் சார் வைக்க முடியும்

அப்ப பணம் எடுக்க முடியாது

அத சொல்றதுக்கு நீங்க யாருங்க

நான் பாங்க் ஆஃபீசர். பணம் எடுக்க முடியுமா முடியாதான்னு நாந்தான் சொல்லுவேன்

எங்க காச எடுக்க முடியாதுன்னு சொல்லுவியா அதுக்குன்னு

ஹெலோ மரியாதையா பேசுங்க சரியா

இவ்வளவு நாளா காச கொடுத்துகிட்டுதான இருந்த, இப்போ என்ன உனக்குப் பிரச்சனை.

அந்த நாளின் முடிவில் யோசித்துப் பார்க்கையில் வந்தவர்களில் ஒருவந்தான் கைநீட்டினான் என்பது மாரடோனாவுக்கு தெளிவாக ஞாபகம் இருந்தது. மெடிக்கல் கடைக்காரரும் சத்தம் கேட்டு ஓடி வந்திருந்தார். ஆனால் சரியாக எப்போது போலீஸை அழைக்க முடிவெடுத்தோம் என்றுதான் அவனுக்கு ஞாபகமில்லை. அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட செல்ஃபோனில் உள்ளூர் போலீஸ் எண் முதற்கொண்டு பதியப்பட்டிருந்தது அவனுக்குத் தெரியும்தான். அதை அப்போதுதான் முதல்முறையாக முயற்சித்துப் பார்த்தான். ஏதாவது கண்ட்ரோல் ரூமுக்குச் செல்லும் அதற்குள் இவர்கள் பயந்துவிடுவார்கள் என்று எண்ணினான். ஆனால், அது நேரடியாக உள்ளூர் போலீஸ்காரருக்கு இணைத்தது. கடகடவெனப் பிரச்சினையையும் விலாசத்தையும் சொல்லி முடித்தான். ஒருமணிநேர தூரத்தில் இருந்தவர்கள் வந்து சாகக் கிடக்குற கிழவன ஏமாத்தி பணம் பறிக்கப் பாக்குறீங்களா என்று அந்தக் குடும்பத்தினரை மிரட்டியதும், மாரடோனாவுக்குக் கொஞ்சமாக உற்சாகம் பிறந்தது. ஒருவழியாக சமாதானம் ஆகி இந்த ஒருமுறை மட்டும் ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு அவனிடம் லேசான இரங்கல் தொனியில் கேட்டுக் கொண்டார்கள். இவனுக்குத் தெரியாமல் மெடிக்கல் கடைக்காரர் அவர்களுக்குக் கொஞ்சம் பணம் கொடுத்து அனுப்பினார். மாரடோனாவின் படிவங்களை மறுப்பது போலிஸால் தண்டிக்கப்படக்கூடிய குற்றமாக இப்போது ஆனது.

அவன் வீடெங்கும் வண்ண வண்ணக் காகிதங்கள் சேரத் தொடங்கின. அவன் தன்னிச்சையாகப் புதிதுபுதிதாகப் படிவங்கள் உருவாக்கத் தொடங்கினான். நீலம், பச்சை, பணமெடுக்க, பணம் போட…

*

சரியாக எட்டு மாதங்கள் கழித்து சத்யா ஃபோன் செய்தாள். எப்டி இருக்க என்று வழக்கம் போலத்தான் பேசத் தொடங்கினான். வேலை மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. பழகிவிட்டது. அவள் வேலை எப்படியிருக்கிறது. சாப்பிட்டாளா. சாப்பிட்டானா. அவர்களுக்குள் பேசிக்கொள்ள நிறைய இருந்தது.

தெரியுமா, இந்த ஊர்ல ஏடிஎம் வைக்கப் போறாங்க. இந்த சப் காண்ட்ராக்ட் வழியா வந்த எல்லா ஆயிரம் பேருக்கும் இனிமே வேலை இல்ல. பெங்களூரே வந்திரலாம்னு இருக்கேன். ஏதாவது வேலை பாத்துக்கலாம். எழுத நினைச்சதெல்லாம் எழுத ஆரம்பிக்கணும்.

ம்ம்ம். வா. நா அடுத்த மாசம் சென்னை போறேன். ஆஃபீஸ்ல வொர்க் ஃப்ரம் ஹோம் கேட்டிருக்கேன். இல்லாட்டி வேலைய விட்ரலாம்னு இருக்கேன். இங்க இருக்க முடியலடா.

ம்ம்ம்… ம்ம்ம்…

முதல்துளி – கமலதேவி சிறுகதை

ராமச்சந்திரன் என்ற அழைப்பு முடியும் முன்பே, “ ப்ரசன்ட் டீச்சர்,” என்ற குரல் எழுந்தது. “என்ன அவசரம்?” என்ற கவிதா அவனை பார்த்துக்கொண்டே, “ ரவி..”என்றாள்.ராமச்சந்திரன் அவளைப் பார்த்தபடி நின்றான்.அவள் தலையசைத்ததும் அமர்ந்தான்.

ப வடிவிலாக அமைந்த மூன்று கட்டிடங்களின் வகுப்பறைகளில் இருந்து வெளிவந்த குரல்கள் இரைச்சலாக ஒலித்தது.சிறிது நேரத்தில் வெவ்வேறு ஒற்றை இரட்டை குரல்களாக மாறியது.அவை எங்கோ வேறு இடத்தில் அதற்கும் இங்குள்ள அவர்களுக்கும் தொடர்பில்லை என்று இருந்தது.

பூட்டப்பட்ட பழைய வகுப்பறையின் முன்னிருக்கும் அகன்ற நடைப்பாதை அவர்களின் தற்போதைய வகுப்பறை.நேற்று மழை பெய்திருந்ததால் ஆஸ்பெட்டாஸின் காந்தல் குறைந்திருந்தது.சமேதா மைதானத்தை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.அளக்கும் கண்கள் அவளுடையது.கண்களை உருட்டி உருட்டி பார்ப்பாள்.முன்னால் அமர்ந்திருக்கும் ஒவ்வொரு மூளையும் ஒரு ரகம்.வழக்கம் போல முதல் வேலையாக வாய்ப்பாடு எழுதத் தொடங்கினார்கள்.

அவளுக்கு படித்துமுடித்ததும் வேலைக்கு செல்லும் துறுதுறுப்பு பத்துநாட்களாக காலைநேரங்களில் மாறாமல் இருக்கிறது.காலையில் புடவை தேர்வதிலிருந்து குளியலறை முன்னுரிமை,அதிகபடியாக கிடைக்கும் பால் என்பனவற்றால் துடியாகும் மனம், அவள் இங்கு வந்து அமர்ந்ததும் அசைவிழந்துவிடும்.அதை வலுக்கட்டாயமாக தட்டி தட்டி எழுப்ப வேண்டும்.மழைபெய்து முடித்த புழுக்கம் கசகசத்தது.

ரவியின் சிறுவிரல் எழுதுபலகையின் சட்டங்களில் மெதுவாக ஒரே நேரஇடைவெளியில் தொட்டு தொட்டு எழுந்தது.ஓசையில்லாத தாளம்.சிறிய நகம்.. கருத்த சிறு விரல்.

“எல்லாரும் காலையில சாப்பாட்டாச்சா…”என்று கவிதா கேட்டவுடன் சொல்லி வைத்ததைப்போல நிமிந்த அவர்கள், “ சாப்டாச்சு டீச்சர்,” என்றனர்.பத்திலிருந்து பன்னிரெண்டு வயதிற்குள்ளான பிள்ளைகள்.

அவர்கள் மீண்டும் எழுதத்தொடங்கியதும் கவிதா கற்றல்படிநிலை குறிப்பேட்டை எடுத்தாள்.எடுத்த கையோடு மூடி வைத்துவிட்டு அவர்களைப் பார்த்தாள்.சிவா அவளைப் பார்த்து விழித்தப்பின் குனிந்து எழுதினான்.மூன்றாம் வாய்பாடு வரைக்கும் அவன் வண்டி பறக்கும்.சிவானி வாசிப்பு வரைக்கும் வந்து விட்டாள்.

அருண் விசுக்கென்று எழுந்ததில் பதறி, “என்னடா..”என்றாள்.

“அவன் என்னைப்பாத்து எழுதறான் டீச்சர்..”

“நீ என் பக்கத்துக்கு வா..நீ நல்லபையன் தானே…அவன் தெரியாம செஞ்சிருப்பான்,”

இப்படி பேசாவிட்டால் சாயுங்காலம் வரை கொதிநிலையிலேயே இருப்பான்.ஆங்கார மூர்த்தி.

ராமச்சந்திரன் குனிந்து அமர்ந்திருந்தான்.இரண்டாம் வாய்ப்பாட்டின் பாதியில் நிற்பான்.சிவாவின் முகத்தை பார்த்ததும் மூன்றாம் வாய்ப்பாட்டை முடித்து நான்கிற்கு திணறுகிறான் என்பது அப்பட்டமாக தெரிந்தது.

கவிதா,“போதும்..ஒவ்வொருத்தரா எழுதினத காட்டு,”என்றாள்.

அருண் எழுந்து வந்தான்.ஒவ்வொரு முகமும் சிறுத்திருந்தது.தங்களால் மற்றவர்கள் போல படிக்கமுடியவில்லை என்ற தெளிவும்,சோர்வும் உள்ள பிள்ளைகள்.எங்கேயோ ஒரு பின்னல் அவிழ்ந்த கூடை.இவர்களுக்கு பள்ளிக்கூடம் என்னவாக இருக்கும் என்ற கேள்வி மனதை குடைந்து கொண்டே இருக்கிறது.

இந்த வேலைக்காக அழைத்த அன்று கவிதா பரவசமாக பள்ளிக்கு வந்து நெட்டிலிங்க மரத்தடியில் நின்றபோது நம்ம பள்ளிக்கூடம் என்ற துள்ளலும் பழைய முகங்களும் நினைவில் வந்து கொந்தளிக்க செய்தன.சமநிலையில் இருக்க படாதபாடுபட்டாலும் வியர்த்து வழிந்தது.

அன்று தலைமையாசிரியர், “என்ன பண்ணியாச்சும் இந்தப் பிள்ளைகள தினமும் பள்ளிக்கூடத்துக்கு வர வைக்கனும்மா.பிள்ளைக இங்க இருந்தா போதும்..இல்லன்னா ஊர்சுத்தி சீரழிஞ்சிரும்.எல்லாம் வயக்காட்டு வேலைக்கும், வெளியூர்ல கூலி வேலைக்கும் அலையறவங்களோட பிள்ளைக.படிக்கமுடியலன்னாலும் பாதுகாப்பா இருக்கட்டும்.ரூல்ஸ்ல வரமாதிரில்லாம் ரொம்ப சிக்கல் உள்ள பிள்ளைகள் இல்ல…நடத்தை குறைபாடுகள் ரொம்ப குறைவு..”என்றார்.

இந்த பத்துநாட்களில் நேற்றும் இன்றும் தான் அனைத்து பிள்ளைகளும் வந்திருக்கிறார்கள்.தனியாக பள்ளிக்கூடம் நடத்துவதைப் போன்று இவர்களுக்கென இருபது பதிவேடுகள். ‘ரெக்கார்டை பக்காவா மெயின்டெயின் பண்ணும்மா’ ஒன்னும் சிக்கலில்லை என்று சகஆசிரியர்கள் அவளின் மிரண்ட விழிகளைப் பார்த்து சொல்லியபடியே இருக்கிறார்கள்.

கவிதா,“தமிழ் அட்டைகள எடு,”என்றதும் சிவா கற்றல் அட்டைகள் இருந்த பிளாஸ்டிக் ட்ரேயை எடுத்து வந்தாள்.இரண்டிரண்டு பிள்ளைகளாக சேர்ந்து அமர்ந்து சொல்லிக்கொடுத்த வார்த்தைகளை எழுத்துக்கூட்டினார்கள்.

ராமச்சந்திரனை பார்த்தாள்.அவன் பரபரவென்று எழுத்துக்கள் மீது விரல் ஓட்டினான்.சிட்டுக்குருவி மாதிரியானவன் என்று அவளுக்கு தோன்றியது.முதல் மணி அடித்ததும் சமேதா ஆங்கில அட்டைகளை எடுத்து முன்னால் வைத்தாள்.எழுத்துக்களின் அட்டைகள்.

அவர்களே எடுத்துக்கொண்டார்கள்.வாசவன் அமர்ந்திருந்த பாயின் அடியில் எதுவோ அசைவு தெரிந்தததும், “ எழுந்திரிச்சு நகந்து போங்க..பிள்ளைகளா,”என்று பதறி எழுந்தாள்.மூன்று பாய்களையும் தள்ளிப்பார்த்தால் அடியில் பூரான் நெளிந்து கொண்டிருந்தது.அருண் நெட்டிலிங்க மர இலையால் அதை எடுத்து மைதானத்தில் விட்டான்.

வழக்கம் போல ராமச்சந்திரன் கவிதாவின் அருகில் வந்து அமர்ந்தான்.கீழே கிடந்த கைக்குட்டையை எடுத்துக்கொடுத்தான்.

“எ”

“பி”

“சி”

“டி”

“டி…”

“அடுத்து…”

“எ”

“இ…பத்துதடவை சொல்லி எழுது..”

எழுதுபலகையை கையின் வியர்வை ஈரத்தால் அழித்துவிட்டு எழுதினான்.இதுவரை இருந்த ராமச்சந்திரன் இனிமேல் சாயுங்காலம் வரை வரமாட்டான்.ஆங்கில வகுப்பிலிருந்து அவன் வேறொரு பையனாக மாறுவதை தினமும் பார்ப்பது அவள் மனதை துவர்ப்படைய செய்கிறது.மென்சிறுமுடிகள் வியர்வையில் படிந்த அவன்முகம் கசப்பில் சட்டென விழும்.

அவனிலிருந்து தலைநிமிர்த்தி மைதானத்தை பார்த்தாள்.மழையில் நப்புத்தட்டி உதிர்ந்தஇலைகள் பரவிய அரவமற்ற மைதானம் மனதை துணுக்குற செய்தது.தலைமையாசிரியர் மைதானத்திலிருந்து அவர்களை பார்த்தபடி நின்றார்.அவர் அருகில் சென்றாள்.

“என்ன கவிதா..ராமசந்திரன் ‘டி’ ய தாண்டலயா?”என்றபடி புடவையை சரி செய்தார்.

“ஆமா டீச்சர்.அவன் ட்ரை பண்றான்.முடியல.அடிப்படை கணக்கும், தமிழும் கூட தெரியாம இவங்க லைஃப் என்னாகும் டீச்சர்..வாழனுமில்ல,”

“அல்லாவின் பெயரால எல்லாருக்கும் எதாச்சும் ஒரு வழியும்,துணையும் உண்டும்மா, ”

“ பாய்க்கு அடியில பூரான் இருக்கு டீச்சர்.பிள்ளகள கடிசிட்டா?”

“பூட்டியிருக்கற கிளாஸ்ல விறகு இருக்கு அதான்..”

“மேற்குகட்டிட வராண்டாவுக்கு போகட்டுங்களா…”

அவர் திரும்பி அங்கு பார்த்தவாறு,“அங்க ரோடு தெரியும்..தெருவுல நிக்கிற பயலுக கண்டதையும் பேசுவானுங்க..”

“பாத்துக்கலாம் டீச்சர்…”

“கருப்புப்புடவை உனக்கு எடுப்பா இருக்கும்மா,”

“தேங்ஸ் டீச்சர்..அம்மாவோட புடவை,”என்றவளின் கன்னத்தில் தட்டிவிட்டு அடுத்ததாக இருந்த ஓட்டுக் கட்டிடத்தை நோக்கி நடந்தார்.

நேற்று பாலுவுடன் பேசியது நினைவில் எழுந்தது.மாற்று சான்றிதழ் வாங்க வர வேண்டும் என்று கல்லூரி அலுவலகத்திலிருந்து அழைப்பு வந்தது.பாலுவின் குரல்.

“நம்ம காலேஜ்ல ஜாயின் பண்ணியிருக்கேன்..அப்படியே எம்.எட் பார்ட் டைமா பண்ணாலான்னு..நீ என்ன பண்ற..”

“எங்கவூர் ஸ்கூலுக்கு போறேன்.சர்வ சிக்க்ஷா அபியான் ஸ்கீம்ல..”

“சம்பளம் தரைத்தட்டுமே.உனக்கு ஒரு நாள் சம்பள கணக்கு என்னன்னு யோசிச்சியா? வயல் வேலைக்கான கூலியில மூணுல ஒருபங்குதான் தெரியுமா?”

“நான் படிச்ச பள்ளிக்கூடம் பாலு..சும்மா கூப்டாங்கன்னு வந்தேன்.விட மனசில்ல..”

“போகலாம் நல்லவிஷயம்தான்.ஆனா வருஷா வருஷம் ரூல்ஸ் மாறலாம்.கோர்ஸ் முடிச்சு ரெண்டு வருஷமாயிட்டா பிரைவேட்ல எடுக்கமாட்டாங்க.டி.சி வாங்க வரப்ப பேசலாம்..”

மைதானம் மௌன ஏகாந்தத்தில் இருந்தது.

இடைவேளையில் பிள்ளைகள் மைதானத்தை நிரப்பினார்கள்.பள்ளிக்கு பின்னால் பாசனவாய்க்கால்.அதற்கடுத்து ஐயாறு.கரைஒட்டிய வெளியில் கழிப்பிடம் இருந்தது.ஆனால் வாய்க்காலில் தான் பசங்க சிறுநீர் கழிப்பார்கள்.அது ஒரு விளையாட்டு.

மறுபடியும் ஆங்கில அட்டைகளுடன் போராடத்துவங்கினார்கள்.ராமச்சந்திரன் மீண்டும் ‘ இ’யை மறந்துவிட்டு கவிதா முகம் நோக்கி அமர்ந்திருந்தான்.வெயில் குறைந்து வானம் அடைத்துக்கொண்டிருந்தது.

பள்ளிக்கு வெளியில் இருக்கும் கடைக்காரஅண்ணன் வேகமாக வருவது தெரிந்தது.நடைபாதை தூணைப்பிடித்தபடி, “நான் பெரிய டீச்சருக்கிட்ட போய் சொல்றேம்மா…உம்முகத்துக்காக பாத்தேன். இன்னிக்கி இந்த மணிப்பய சிப்ஸ் பாக்கெட்ட தூக்கிட்டான்.நெதமும் இவனுக்கு நான் போலீஸ்காரனா வைக்கமுடியும்..”

மணி எழுந்து நின்றான்.அவன் நிற்பதிலிருந்தே எடுத்திருந்தான் என்பது தெரிந்தது.அவள் எழுந்துநின்று, “இந்த ஒருதடவை மன்னிச்சிருங்கண்ணா..இனிமே எடுக்கமாட்டான்..நான் சொல்லிக்கறேன்,”என்றாள்.

“நீ என்னாம்மா எங்கிட்ட மன்னிப்பு கேட்டுக்கிட்டு..இன்னொரு தடவ கைவைடா அப்பறம் தெரியும்,”என்று வேகமாக திரும்பி பனியன் மீது போர்த்தியிருந்த துண்டை சரிசெய்தபடி நடந்தார்.

“காசு வச்சிருக்க தானே மணி..”

“ஐஞ்சுரூபா…”என்று கால்சட்டை பையிலிருந்து எடுத்தான்.

“கடைக்குபோய் அந்த சிப்ஸ் பாக்கெட்ட காசுகுடுத்து வாங்கிட்டு வா…”

“அவரு கைய ஓங்குவாறு…”

“நீ போ. பின்னலேயே சுரேஷ் வருவான்..”

சுரேஷ் பக்கத்தில் வந்தான்.அவனிடம் மணியை பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று சொல்லியப்பின், பிள்ளைகள் அனைவரிடமும் மணி எங்கும் கைவைத்தால் மெதுவாக சொல்லி அழைத்து வர வேண்டும் என்று சொன்னாள்.

அவர்கள் தலையாட்டுவதை கவனிக்கையில்தான் ஸ்னேகா இன்னும் வரவில்லை என்பது உறைத்தது.

“ஸ்னேகா எங்கடா…”என்று உரக்கக் கேட்டு எழுந்தாள்.

“அந்தப்பிள்ள பைய எடுத்துக்கிட்டு ஆத்தோரமா போனுச்சு டீச்சர்…”

“ஏண்டா என்னிட்ட சொல்லல..”

“அது எப்பவும் அப்பிடித்தான் டீச்சர்…”

கவிதா அவசர அவசரமாக தலைமையாசிரியர் அறைக்கு விரைந்தாள்.

தலைமையாசிரியர்,“அருண அனுப்பும்மா..”என்றபடி வகுப்பிற்கு சென்றார்.

திரும்பி வரும்போது சமையற்கூட கட்டிடத்திற்கான இடைவெளியில் அருண் ஆற்றை நோக்கி ஓடுவது தெரிந்தது.சிறிது நேரத்தில் ஸ்னேகாவுடன் வந்தான்.

“புத்தகப்பை எங்க ஸ்னேகா..”

அவள் பேசவில்லை.

அருண்,“கேணியில தூக்கிப்போட்ருச்சு டீச்சர்..ஆழமான கேணி..படியில்லை.எறங்கி எடுக்க முடியாது,”என்றான்.

“எதுக்கு ஸ்னேகா அங்க போன..”என்று கேட்டதற்கும் பதிலில்லை.

“இவங்க ரெண்டாவது அப்பாவும், அம்மா, தம்பியும் காலையில கோயிலுக்கு போறத பாத்துட்டு நானும் வரேன்னு சொன்னுச்சாம். கூட்டிட்டு போவலன்னு கோவத்துல இருக்கு..”

“கோவம் வந்தா கேணிக்குப் போவியா..”

“இல்ல டீச்சர்..காலையில சோறு திங்கல..அதான் கொய்யாப்பழம் பறிக்க போனேன்,”

“காலையில வந்ததும் கேட்டனே..ஏன் சொல்லல?”

அமைதியாக நின்றாள்.பர்ஸை திறந்தால் ஒருபத்தும் ஐந்தும் இருந்தது. பிஸ்கெட் பாக்கெட் வாங்கி வர மணியை அனுப்பினாள்.

“அருண் கூப்டாதான் வருவியா ஸ்னேகா..”

அவள் தலையாட்டினாள்.

சிவானி,“ஆமா ..டீச்சர்.அவன்தான் மதியானம் பள்ளிக்கூடத்து சோறு வாங்கி அதுக்கூட சேந்து திம்பான். அவங்க பக்கத்துவீடு.அவங்கவீட்ல தீனி செஞ்சா இந்தப்பிள்ளைக்கி குடுப்பான்.அவங்கம்மா எந்நேரமும் வயல் வேலைக்கி போயிரும்..”என்றாள்.

ஸ்னேகா தலையை குனிந்தபடி நின்றாள்.

“இங்க வா ஸ்னேகா..” என்றதும் அருகில் வந்து அமர்ந்தாள்.அவள் தோளில் கைவைத்து , “இனிமே கேணி பக்கம் போகக்கூடாது.கோவம் வந்தா..பசிச்சா.. என்னிட்ட சொல்றியா..”

“அருண்பயட்டதான் சொல்வேன்…”

“சரி…கேணிக்கு போகக்கூடாது…”என்ற கவிதா பெருமூச்சுவிட்டாள்.

‘வேலைக்கு செல்லும் முதல் ஆண்டில் எத்தனை மாணவர்களை சரியா கையாளமுடியுதுங்கறது தான் உங்க திறமை’ என்று செல்லபாண்டியன் ஐயா கல்லூரியில் அடிக்கடி சொல்வது நினைவிற்கு வந்ததும் அழுகை வந்தது.எழுந்து நெட்டிலிங்க மரம் வரை நடந்தாள்.

இன்று மதியம் தோட்டவேலைக்கு பிள்ளைகளை அழைத்து செல்ல வேண்டும் என்று நேற்றே தலைமையாசிரியரிடம் கேட்டிருந்தாள்.அந்த வழக்கம் இப்பொழுது இல்லை என்றப்பின் போறதுன்னா போங்க என்றார்.உணவு இடைவேளையில் சமையல்கூடத்திலிருந்து இரண்டு வாளிகளை வாங்கி ராமச்சந்திரனிடம் கொடுத்தாள்.

தலைமையாசிரியரின் அறைக்கு சென்று வருவதற்குள் பிள்ளைகள் தோட்டத்திற்கு சென்றிருந்தனர்.கவிதா படித்த நாட்களில் இன்னும் நிறைய இடமும் செடிகளும் மரங்களும் இருந்தன.கவிதா சற்று தூரத்திலேயே நின்று கொண்டாள்.

அருண் பாசனவாய்க்காலில் இருந்து தண்ணீரை வாளியில் அள்ளி மாற்றி கொடுக்க ஸ்னேகாவும் ராமச்சந்திரனும் தென்னைமரங்களுக்கு ஊற்றினார்கள்.புதராக படர்ந்து மலர்ந்திருந்த மல்லிகைசெடியின் பக்கத்தில் சமேதாவும்,சிவானியும் பூக்களை பறித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

சிவா, “பிள்ளைகளா மல்லியப்பூ செடிக்கும் தண்ணி ஊத்தலாம்..”என்றான்.வாசவன் வாய்க்காலின் சிமெண்ட் கட்டையில் அமர்ந்து தண்ணீரில் கால்களை அலைந்து கொண்டிருந்தான்.தண்ணீர் நிறைந்து ஓடியது.ஓரத்திலிருந்த நெல்லிக்காய் மரத்தினடியில் நின்ற ரவி உச்சியில் இருந்த காய்களை பார்த்தபடி மரத்தை உலுக்கினான்.

மணி தென்னைமரத்திற்கு அடியில் வட்டமாக பறிக்கப்பட்டிருந்த நீர்பிடி குழியை ஆழமாக்கி அதில் கிடந்த தாள்களை எடுத்து ஓரமாக வீசினான்.சுரேஷ் விழுந்திருந்த மட்டைகளை இழுத்துச் சென்று சத்துணவு கூடத்திற்கு அருகில் போட்டான்.விவசாயவேலைகள் ரத்தத்தில் ஊறிய பிள்ளைகள்.

கவிதா நிமிர்ந்து மேற்கே பார்த்தாள்.கொல்லிமலை முகடுகள் மேகம் சூடியிருந்தன.வெயிலும் மழையும் பனியும் உச்சத்தை அடையும் நிலம்.மலையின் வண்டல் வந்து படிந்து கொண்டேயிருக்கும் பூமி.தின்று,உயிர்த்து,வாழ்ந்துகிடக்க இதைவிட பேரருள் பிறிதில்லை என்ற எண்ணம் வந்ததும் பார்வையை இறக்கி பிள்ளைகளைப் பார்த்தாள்.சாரல் கடந்து சென்றது.

அவர்கள் அருகில் சென்று, “புதுசா எதாச்சும் செடி நட்டு வளக்கலாமா? ஆளுக்கு ஒரு செடி..அந்த ஓரமா மரக்கன்னு கூட நடலாம்.நம்மளே எரு தயாரிக்கனும்,”என்றாள்.அனைவரும் சிரித்தபடி ஒரே குரலில், “ சரிடீச்சர்,”என்றார்கள்.

ராமச்சந்திரன், “எருவுகுழி போடறதுதானே டீச்சர்….ரொம்ப ஈசி டீச்சர்,”என்றான்.அவன் படபடத்த கண்களுடன்,அலட்சியமான பேச்சுடன்,இயல்பான சிரிப்பும் உற்சாகமுமாக நின்றான்.கவிதா புன்னகைத்தாள்.

நண்பகற் கனவில் வரும் நள்ளிரவின் நினைவு – நந்தாகுமாரன் வசன கவிதை

கறந்து நொதிந்த சாற்றின் மிடறுப் பாதையாக உருக்கொண்டான். காட்சிக்கென்ன கர்வமோ, சாட்சிக்கென்ன சர்வமோ, அப்படி ஒரு துய்தல் கருக்கொண்டது. கோப்பை, நாவின் நர்த்தன மேடையானது. ரசபாசம் பொங்கி வழியும் இந்த உணவுப் பண்டங்கள் எவ்வளவு சுவைத்தும் தீர்வதில்லை. அப்போதைக்கு பசியாற்றுகின்றன. எப்போதைக்கும் பசியேற்றுகின்றன. காலப் புதருக்குள் ஒளிந்திருக்கும் காவிய போதை எட்டி எட்டி மட்டும் பார்த்துத் தயங்குகிறது. முட்டி முட்டி வேர்த்து முயங்குகிறது ஆவி. கண்டதெல்லாம் பொக்கிஷம் உண்டதெல்லாம் மாமிசம் என்றாகிறது. பெரிதினும் பெரிது கேட்கிறது சிற்றின்பம். சிறிதினும் சிறிது காட்டுகிறது பேரின்பம். ஞானத்தின் மோனம் கானமாகிறது. கருந்துளை வாயிலில் சிக்கிய கலம் ஆளவும் முடியாமல் மீளவும் முடியாமல் பரிதவிக்கிறது. திரை விலகியதும் முப்பரிமாணத்தின் தாக்கம் நாவுகளின் இனத்தை இரண்டின் இலக்கங்களில் பெருக்கிக் கொண்டே போகிறது. கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்த்துக் கொள்ளும் கண்ணாடிக்கு முன்னாடியும் தெரியவில்லை பின்னாடியும் தெரியவில்லை. இப்போது அறையெங்கும் நிறைந்திருக்கும் நாவுகள் தம்மையே சுவைத்துக் கொள்கின்றன. கண் திறந்தால் ஒரே பார்வை தான் ஆனால் மெய் மறந்தால் முடிவில்லா தரிசனங்கள் கிடக்கின்றன. ஆழம் நீளத்தை அகலம் பார்க்கிறது. உறிஞ்சுகுழல் மனித ரூபம் கொள்கிறது. அமைந்தாலும் விடாது அமைதி. கற்றது உலகளவு பெற்றது கையளவு. ஓதும் நாவு இன்னும் போதும் என்று சொல்லவில்லை. அவையடக்கம் என்றால் அவையை அடக்குவது என்று யாரும் அதிகாரத்தின் புதிராக்கத்தைச் சொல்லவில்லை. உள்ளிருக்கும் கள்ளிறக்கும் வித்தைக்கு தந்திரம் தான் துணை. ஞானத்திற்குப் பாதையே இல்லை. கடவுள் இல்லை என்றால் எல்லாம் கடவுள் என்பது போல. மாறு மனம் வேறு குணம் கேட்கிறது வாசிப்பின் வாழ்வு.