எழுத்து

கரமுண்டார் வூடு – தஞ்சை ப்ரகாஷ்

செமிகோலன்

முதல் ஐம்பது, அறுபது பக்கங்கள் அரையிருளில் தோன்றும் கரமுண்டார் வூடை, அதில் வசிக்கும் பல குடும்பங்களை (நூறு பேராவது வசிப்பார்கள் என்று யூகிக்கலாம்), அதன் முக்கிய மனிதர்களை, காட்டுகிறது. (கூட One Hundred Years Of Solitudeன் Buendia வீடும் மனக்கண்ணில் தோன்றுகிறது). பிரயாணம் செய்ய கொஞ்சம் கடினமான இந்தப் பகுதியை கடந்து விட்டால், வூடும், மனிதர்களும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக துல்லியமாக தென்பட ஆரம்பிக்கிறார்கள். அதுவரை பொறுமை காப்பது வாசகனுக்கு பயனளிக்கும். அது தொடர்பான இரு விஷயங்கள்:

முழு நாவலைப் பற்றியில்லாமல், ப்ரகாஷின் புனைவுலகிலும், அவற்றைப் பற்றிய வாசக கருத்துக்களிலும் அதிகம் தென்படும் ‘மனுஷன் தானே’, ‘எல்லாமே அசிங்கம்’, போன்ற சொற்றொடர்களை அவற்றை முன்வைத்து சில எண்ணங்கள். அருவருப்பானது, அசிங்கமானது என்று பொது சமூகம் ஒதுக்கும் விஷயங்களை அவர் பதிவு செய்கிறார் என்பதை சுட்டும் சொற்றொடர்களாக அவற்றை புரிந்து கொள்ளலாம். அவை நியாயமானவையும் கூட. நாம் அருவருப்படையும், நம்ப மறுக்கும் பல விஷயங்கள் நிஜத்தில் நடந்து கொண்டுதானிருக்கின்றன, அவற்றின் சதவீதம் குறைவாக இருப்பதாலேயோ, ‘கழிப்பறை வீட்டில் உண்டு, அதற்காக அதை ஹாலில் வைக்க முடியுமா’ போன்ற வாதங்களாலோ, அத்தகையவற்றை பதிவு செய்வதை ஒதுக்குவது சரியாக இருக்காது, எழுத்தாளன் செல்லும் மனப் பாதை அவனுடையதே, அதில் மலமிருந்தாலும், அதில் செல்ல அவனுக்கு உரிமையுண்டு. இந்தப் புள்ளியிலிருந்து ஆரம்பிப்பது சரியாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

நாவலில் இரு நிகழ்வுகள். முக்கிய பாத்திரமான தெகல்ராஜு சித்தப்பனுடன் பள்ளக் குடிக்கு செல்கிறான். ஒரு பெண்ணுடன் பாதி கலவியில் இருக்கும் போது, சித்தப்பா அவளை உறவுக்கு அழைக்க அவள் சென்று விடுகிறாள். இப்போது அவள் மகள் வந்து, அவனுடன் கலவி கொள்கிறாள், சித்தப்பனுடன் இருந்த பின், தாய் மீண்டும் வந்து, threesome நடக்கிறது. இரு முறை. இந்தப் பாலியல் சுரண்டல் குறித்து என்ற விமர்சனம் வரும், அதை எப்படி ப்ரகாஷ் எதிர்கொள்கிறார் என்று நாவலை படித்து அறிந்து கொள்ளலாம். Threesome, தொடர்ச்சியாக இரு ஆண்களுடன் உறவு என்பதெல்லாம் நடக்காது என்றில்லை, அவற்றைப் பற்றி சொல்ல எதுவுமில்லை. இந்த நிகழ்வுக்கான Logistics பற்றி கொஞ்சம் யோசிக்கலாம், ‘மீறல்’, ‘இதெல்லாம் நடக்குமா’ என்று நாம் எண்ணுபவற்றை உடைத்தெறிய ப்ரகாஷ், ஒரு எல்லையிலிருந்து, மற்றொன்றுக்கு போகிறாரோ, அங்கு செல்ல அவர் உபயோகிக்கும் ex deus machina தான் இதுவோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.

மற்றொரு நிகழ்வு. காத்தாயம்பா, கரமுண்டார் வீட்டின் குல தெய்வம் போல, தெகல்ராஜுகாகவே காத்திருப்பவள். ஆனால் அவனை தன்னை தொடக் கூட விடாதவள், அதே நேரம் உடல் தாபத்தை செல்வி என்ற பெண்ணின் மூலமாக, – தற்காலிகமாக – அடக்கிக் கொள்கிறாள் கலியன் பள்ளன். கரமுண்டார் ஒருவர் தங்கள் குடிப் பெண்ணை பாலியல் வன்முறை செய்து விட, கலியன் காத்தாயம்பாவை கடத்திச் செல்கிறான். அதன் பின்னான, அடுத்த மூன்று நாளின் நிகழ்வுகள், வாசகனுக்கு பூடகமாக சொல்வது, காத்தாயம்பா அவனுடைய வன்புணர்ச்சியை ஒரு கட்டத்தில் விரும்புகிறாள், அது இருவரும் இணையும் கலவியாக மாறுகிறது. மனித இச்சைகள் செல்லும் திசைகள் யாரும் அறியக் முடியாதவை என்று ப்ரகாஷ் சொல்வதாக எடுத்துக் கொள்ளலாம், Stockholm syndrome, பற்றியெல்லாம் நாம் கேள்விபட்டது தானே. சரி, அடுத்து என்ன நடக்கிறது. ‘நீ சிறு வயதிலிருந்தே’ என் மீது ஈர்ப்பு கொண்டாய் என்று எனக்குத் தெரியும்’ என்பது போல் சொல்லும் காத்தாயம்பா, இனி அவனுடன் தான் இருப்பேன் என்று சொல்கிறாள். அவர்களை தேடி வருபவர்களிடமிருந்து தப்பி, பேருந்தில் ஏறி செல்கிறார்கள். கரமுண்டார் வீட்டை விட்டு காத்தாயம்பா ஏன் செல்ல நினைக்கிறாள் என்பது அதுவரை நாவலை கூர்ந்து வசிப்பவனுக்கு புரியும். கடத்தல், வன்புணர்ச்சி, விருப்பத்துடன் கலவி எல்லாம் அதற்கான வழியா என்று தான் யோசிக்க வேண்டியிருக்கிறது.யுவன் சந்திரசேகரனின் கதையொன்றில், வீட்டினுள் திருட வந்தவன், கணவன் மனைவியை கட்டிப் போட்டு விட்டு, மனைவியை வன்புணர்வு செய்து விடுவான். அதன் பின் மனைவி பிரிந்து சென்று விடுவாள். அதற்கு அப்பெண் சொல்லும் காரணத்தில் உள்ள உளவியல் நுட்பத்தை காத்தாயம்பா, கலியனுடன் செல்வதற்காக சொல்லும் காரணத்துடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால், வித்தியாசம் புரியும். எழுத்தாளனின் பாதை அவனுடையதே, அப்படிச் செல்ல வேண்டாம் என்று கூறவில்லை, எளிதான பாதையோ -இன்னொரு ex deus machina-என்று தான் தோன்றுகிறது, குறிப்பாக மாயி – தெகல்ராஜு உறவையும் கவனத்தில் கொள்ளும் போது.

மாயி என்ற பள்ளப் பெண் கலியனை காண வருகிறாள், – காத்தாயம்பா கடத்தலுக்கு முன்பு இது நிகழ்கிறது-. ஊரில் தெகல்ராஜுவை சந்திக்கிறாள், உடன் கலவி. கலியனை மறந்து விடுகிறாள், தெகல்ராஜுவை நீங்க மறுக்கிறாள். காத்தாயம்பா , கலியன் ஓடிச்சென்ற பிறகு, மாயி தெகல்ராஜுவின் வீட்டிலேயே வசிக்க ஆரம்பிக்கிறாள்.

கள்ளன்-பள்ளச்சி, பள்ளன்-கள்ளச்சி, என ப்ரகாஷ் கலைத்து போட விரும்புகிறார் என்று புரிகிறது, நிஜத்தில் இப்படி நடப்பது இயல்பான ஒன்று தான். மனித மனம் எப்போது வேண்டுமானாலும் மாறவும் கூடும் தான். அதற்காக அவர் உபயோகிக்கும் உத்திகள், அவர் உருவாக்கும் ஒரு உச்ச கணத்தின் முந்தைய கணங்களில் அதற்கான சுட்டுதல் ஏதேனும் உள்ளதா என்ற கேள்வி தான் வாசகனை சிந்திக்க வைக்கிறது. கருப்பு-வெள்ளை என்று பொது புத்தியில் இருப்பதை, வெள்ளை-கருப்பு என்று மாற்றிப் போடுவதும், எல்லாவற்றையும் கலைத்துப் போடுவதும் சாதாரண ஒன்றல்ல, துணிவும், தன் எழுத்தின் மீது நம்பிக்கையும் இருந்தால் மட்டுமே இது சாத்தியம். ப்ரகாஷிற்கு இரண்டும் உள்ளது, அதை வெளிப்படுத்தும், தனித்துவமான மொழி நடையும் உள்ளது. ஆனால் அதைக் கொண்டு அவர் தன் புனைவுலகை கட்டமைக்கும் விதம்? அவ்வப்போது இச்சை, மனுஷ ஜன்மம், அசிங்கம், போன்றவை உரையாடல்களாக, எழுத்தாளர் கூற்றாக வருவதை அவர் கட்டமைப்பதை மீண்டும் மீண்டும் நினைவுப் படுத்துகிறதே தவிர, அந்த கட்டமைப்பில் உள்ள சில விரிசல்களை மறைப்பதில்லை. மாயி- தெகல்ராஜு உறவை கூட, ‘ஆமாம் மனிதர்கள் இப்படித்தான், வாய்ப்பு கிடைத்தால் எல்லாம் செய்வார்கள்’ என்று நியாயப்படுத்த முடியும், அது சரியும் கூட. ஆனால் அதை ஏற்றுக் கொண்டே, அந்த விஷயத்தை நிறுவ, மீண்டும் மீண்டும் அதையே வேறு வேறு வடிவங்களில், -பெரிதாக காரண காரியங்கள் இன்றி – சம்மட்டியால் அடிப்பதை போல், சொல்வதையும் விமர்சிப்பது சரியாகத் தான் இருக்கும். காரண காரியங்கள் இன்றி, என்று குறிப்பிடும் போது, ஒன்றுக்குப் பின் இரண்டு, என்ற ஒழுங்கு வரிசையில் நடைபோடும் சம்பவத் தொகுப்பை சுட்டவில்லை, யதார்த்தத்தில், எந்த தர்க்கத்திற்கும் அடங்காத நிகழ்வுகள் எல்லோர் வாழ்விலும் உண்டு என்பதும் நாம் அறிந்ததே. எது வரை எதார்த்தம் மீறப்படலாம் என்பதையும் யாரும் அறுதியிட்டு கூற முடியாது, எந்தளவிற்கு அந்த எதார்த்த மீறல், புனைவில் பொருந்தி வருகிறது என்று மட்டும் பார்க்கலாம்.

ஒரு தரப்பால் ‘எளிய பகற்கனவுகளை பேசுகிறது’, ‘வெறும் காமம்’ மட்டுமே என்று ப்ரகாஷின் படைப்புக்கள் பார்க்கபடுகிறது. இன்னொரு புறம் ‘குமாஸ்தா எழுத்துக்கு எதிரானது’, ‘அம்மாஞ்சிகளுக்கு, மரபார்ந்த எழுத்தை வசிப்பவர்களுக்கு இது பிடிபடாது’ என்றும் கொண்டாடப்படுகிறது. முதல் தரப்பினர், ‘தரிசனம்’, ‘முழுமையடையவில்லை’, போன்ற சொற்றொடர்களை ப்ரகாஷின் புனைவின் மீது போட்டுப் பார்த்து, அவருடைய மொழி நடையை, அவருடைய பல ex deus machinaகளுக்கு இடையே உள்ள நுட்பமான மன விகாசங்களை, அவர் காட்டும் சமூக சித்திரங்களை தவற விடுகின்றார்கள்,. இரண்டாம் தரப்பை புரிந்து கொள்வது எளிது, பெரும்பாலோனோர் பேசாத கட்டற்ற காமம், ஒரு பால் இச்சை, போன்றவற்றை பேசுபவர் என்பதாலேயே ப்ரகாஷ் முக்கியமானவராகி விடுகிறார், ஆனால் ஒட்டு மொத்தமாக அவருடைய புனைவுகளை இரு தரப்பினரும் பார்க்கிறார்களா? இரண்டும் சேர்ந்த வாசிப்பு அவருடைய புனைவுலகைப் பற்றிய இன்னும் ஆழமான புரிதலைத் தரும். இது இரு பக்கமும் நியாயம் உள்ளது எனும் ‘நடுநிலை’ அல்ல, இரு வேறு வாசிப்பு பாணிகளை அடையாளம் கண்டு, ஒரு புனைவில், அவை ஒன்றிணையும் போது உருவாகும் சித்திரத்தைப் பற்றியதே.

அதிகாரம்

உஷாதீபன் 

     நீங்க கொஞ்சம்  போய்ட்டு வரலாமே? – கேட்கும்போதே இவன் எங்கே சரி சொல்லப் போகிறான் என்கிற சந்தேகத்தோடேயே கிரிஜா கேட்டாள். அடுப்படி நோக்கிப் போய்க் கொண்டே, திரும்பிய வாக்கில் அவள் கேட்டதே அதற்கு சாட்சி. அவனுக்கு விருப்பமில்லாததை செய்ய வைக்க முடியாது என்பது அவளுக்குத் தெரியும். அதைச் சொல்லிப் புண்ணியமில்லை என்கிற பக்குவம்தான் அவளுக்கு இன்னும் வரவில்லை.

ஒண்ணு நினைச்சா பட்டுன்னு உடனே கேட்ருவியா? யோசிக்க மாட்டியா? – சரவணனின் இந்தக் கேள்வியை அவள் எத்தனையோ முறை எதிர்நோக்கியிருக்கிறாள். ஆனாலும் அவளுக்குக் கேட்காமல் இருக்க முடியவில்லை. பிடிக்காத கேள்வியைக் கேட்பது எப்படி அவனுக்குப் பிடிக்காதோ அது போல் தோன்றியதைக் கேட்காமல் இருப்பது இவளுக்குப் பிடிக்காது. எத்தனை முறை திட்டினாலும் உறைக்காது.

போய்ட்டு வந்தா என்ன குறைஞ்சா போவீங்க, ஒரு உதவிதானே?

இதை அந்தம்மாள் போன பிறகு  கேட்கிறாள். அந்த மட்டும் பாராட்டத்தான் வேண்டும். அது ஒன்றுதான் சொல்லிச் சொல்லி அவளுக்கு வந்திருக்கும் நிதானம்.

எனக்குத் தெரியும்எதுக்குப் போகணும் எதுக்குப் போகக் கூடாதுன்னு நீ எனக்குச் சொல்லித் தர்றியா? -திரும்பி நின்று அவளைப் பார்த்துச் சொன்ன போதும் அவள் பார்வை சமையலறையை நோக்கித்தான் இருந்தது. ஒரு சின்ன அலட்சிய பாவம் எப்போதும் தொனிக்கும்.

அப்புறம் அவங்க வந்து சொல்லிட்டுப் போனதுக்கு என்னதான் அர்த்தம்? நீங்க வரணும், வருவீங்கங்கிற நம்பிக்கைலதானே வலிய வந்து புலம்பிட்டுப்  போறாங்க? ஒரு முடிவும் சொல்லாத உங்க மூஞ்சியப் பார்த்திட்டே போனா? பரிதாபமா இருக்குல்ல! வீட்டுக்கு வந்தவங்கள இப்டியா அலட்சியப்படுத்தறது?

இதென்னடா இது வம்பாப் போச்சு. மனுஷன் அமைதியா இருந்தாலும் அதுக்குப் பேரு அலட்சியமா? அதுக்கு  என்னை என்ன பண்ணச் சொல்ற? நானா என்ன விபரம்னு கேட்டேன்?  அவங்களா வந்தாங்க சொன்னாங்க அதுக்காகவே போயாகணுமா? வர்றத்துக்கு முன்னாடி  யோசிச்சிருக்கணும் போய்ச் சொல்லலாமா வேண்டாமான்னு. மத்தவங்களுக்கும் வேறே வேலை இருக்காதா?  அதை ஒதுக்கிட்டுப் போக முடியுமா? பொம்பளைங்க பூராவும் ஒரே மாதிரிதான் இருப்பீங்க போல்ருக்கு! கொக்குக்கு ஒண்ணே மதின்னு….

என்ன பெரிய்ய்ய வேலை? பாங்குக்குப் போறதுதானே இன்னைக்கு இல்லாட்டி நாளைக்குப் போயிக்கிறதுகெட்டா போகுது? இது அர்ஜன்ட் இல்லையா?

நம்ம சொந்த வேலையை விட அடுத்தவங்க வேலை உனக்கு அர்ஜென்டாப் போச்சா?- விடாமல் கேட்கிறாள். என்னைச் சம்மதிக்க வைப்பதுதான் அவள் நோக்கமாய் இருக்கும் போலிருக்கிறது. தினமும் நின்று மணிக்கணக்காய் கதை பேசும் சிநேகிதம். அதுக்கு பங்கம் வந்துவிடக் கூடாது. நான் சொன்னா அவர் கேட்பாரு என்று காட்டிக் கொள்ள வேண்டும். நான்தான் போய்ட்டு வாங்கன்னு அனுப்பி வச்சேன் என்று பெருமையடித்துக் கொள்ள வேண்டும். இதற்கு நான் உடன்பட வேண்டும்.

குக்கரில் முதல் சத்தம் வந்தது. வழக்கத்துக்கும் மாறாக சத்தமும் நீளமும் அதிகமாய்த் தெரிந்தது.

என்னா இது? ரயில் இன்ஜின் கணக்கா காலங்கார்த்தால? தல வேதனையா இருக்கு

காலைல சமைக்காம வேறே எப்பச் சமைக்கிறதாம்? சாதம் வச்சிருக்கேன் மூணு சத்தம் வரணும். உங்களுக்கு டிஸ்டர்பா இருந்தா ரூமுக்குள்ள போயி கதவைச் சாத்திக்குங்க. அவள் சொன்னதை நான் கேட்கப் போவதில்லை என்று உறுதி செய்து விட்டது புரிந்தது.

றைக்குள் வந்து அமர்ந்தேன். ஜன்னல் வழி எதிர் வீடு தெரிந்தது. அந்த மாடியை நோக்கினேன். எந்தச் சலனமும் இல்லை. அந்தாள் இருக்கிறானா, இல்லையா? அவன் மனைவி, குழந்தைகள் இருக்கிறதா? சத்தமேயில்லையே? இப்டியா குகைக்குள்ள இருக்கிற மாதிரி இருப்பானுங்க…?

குடியிருப்பு ஆள் இருக்கும் இடமே தெரியவில்லை. இப்படி ஒரு ஆள் கிடைக்கணுமே! சரியான அமுக்குளி. மனதுக்குள் சிரித்துக் கொண்டேன். எமப்பய.

வசமா மாட்டினார்யா – வாய் என்னையறியாமல் முனகியது. பார்வை கீழ் வீட்டில் இருந்தது.

போலீஸ் ஸ்டேஷன் போகணுமாமுல்ல போலீஸ் ஸ்டேஷன்? அவங்க காரியத்துக்காக நான் ஏன் போய் அந்த நரகத்த மிதிக்கணும்? எனக்கென்ன தலவிதியா? வேணும்னா சொந்தக்காரங்க எவனையாச்சும் வரச்சொல்லி, கூட்டிட்டுப் போக வேண்டிதானே? இதுக்கெல்லாமா எதுத்த வீட்டு ஆளக் கூப்பிடுறது? எதோ கல்யாணம் காட்சின்னு கூப்டாலும் பரவால்ல, அதான் ஊர் பூராவும் உறவுக்காரவுங்க இருக்காங்கல்ல, வந்து போன மணியமாத்தான இருக்காங்க. அதுல ஒருத்தன் கூடவா வரமாட்டான்? தன் காரியத்தத் தான்தானே பார்த்துக்கணும். வம்பு தும்புன்னா மட்டும் அடுத்தவன் வேணுமா?

எதிர் வீ்ட்டு மாடிப்படியில் யாரோ இறங்கி வரும் சத்தம். மறைத்திருந்த ஜன்னல் திரை, ஃபேன் காற்றில் லேசு லேசாக விலகி விலகி அந்தக் காட்சியைப் பிரதிபலிக்கிறது. நான் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது அங்கிருந்து நிச்சயம் தெரியாது. மாசிலாமணி சத்தம் கேட்டு வாசலுக்கு வருவது தெரிந்தது. அவர் வராண்டாவிற்கு வந்து நிற்க, அந்தாள் மாடிப்படியிலிருந்து இறங்கி வெளியேற சரியாயிருந்தது. இவரும் ஒன்றும் கேட்கவில்லை. அவனும் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. குனிந்த தலை நிமிர்ந்தால்தானே

பார்த்துக் கொண்டே நின்றார். அவன் பாட்டுக்குப் போய்க்கொண்டிருந்தான்.

ம்ம் துணிஞ்சவனுக்குத் துக்கமில்ல

வீட்டுக்குள்ளிருந்து அந்தம்மாள் வந்ததும் எதாச்சும் சொன்னாரா என்று கேட்க அவர் உதட்டைப் பிதுக்குவது தெரிந்தது. பேசுவது துல்லியமாய்க் கேட்டது. எங்கள் இரு வீட்டுக்கும் இடைப்பட்ட வீதியின் அகலம் வெறும் பதினைந்தடிதான்

நீ என்ன திரும்பத் திரும்ப இப்டிக் கேட்டுக்கிட்டிருக்கே அந்தாள்டெல்லாம் இனி பேசுறாப்ல இல்ல அவன எப்டி வெளியேத்தணும்ன்னு எனக்குத் தெரியும். பொறுத்திருந்து பாரு

என்னத்தத் தெரியும்? சொல்லிட்டேதான் இருக்கீங்க. எதுவும் செய்றாப்ல இல்ல ஒரு .வருஷம் முடிஞ்சி போச்சு அட்வான்சும் கழிச்சிட்டா  ஏழு  மாச வாடகை பாக்கி தர்றேன் தர்றேன்ங்கிறாரேயொழிய, எதுவும் வந்து சேர மாட்டேங்குது தலையத் தொங்கவிட்டமேனிக்குப் போகவும், வரவும்னு இருந்தா சரியாப் போச்சா? இத்தன மாசம் நழுவ விட்டதே தப்பாப் போச்சு. தும்ப விட்டிட்டு வாலப் பிடிச்ச கதையா இப்போ புலம்பி என்ன பண்ண? ஏன் போலீசுக்குப் போகத் தயங்குறீங்க ? போய் எழுதிக் கொடுத்தா, வந்து சாமான் செட்டத் தூக்கி வெளில வீசிட்டுப் போறான் நமக்கென்ன வந்தது? அந்தாளென்ன உறவா? உறவுகளையே நெருங்க விடாத காலம் இது இதுக்குப் போயி பயந்திட்டிருந்தீங்கன்னா?

யாருடி பயப்பட்டா? நீ பாட்டுக்கு எதையாச்சும் பேசாத அவுங்க காதுல விழப் போகுது

மாடிக்கெல்லாம் நாம பேசறது கேட்காது சும்மாச் சொல்லுங்க

எங்கூட வேல பார்த்தவங்க ரெண்டு பேர வரச் சொல்லியிருக்கேன். சேர்ந்து போயி புகார் கொடுக்கலாம்னு கொஞ்சம் பொறு.

ஆம்மா ரிடையர்ட் ஆகி பத்து வருஷம் ஆச்சு. கூப்டவுடனே வந்திடுவாங்களாக்கும் அதெல்லாம் சர்வீஸ்ல இருக்கிற போதுதான் இப்பல்லாம் யாரும் தல காட்ட மாட்டாங்க

என்ன சொல்றே நீ? அவுங்களுக்கு எத்தனையோ காரியம் செய்து கொடுத்திருக்கேன் நான். எனக்கு ஒண்ணுன்னா விட்டுக் கொடுக்க மாட்டாங்க, வர்றாங்களா இல்லையா பாரு.

அதெல்லாம் சங்கத்  தலைவர்ங்கிற முறைல அப்போ நீங்க செய்திருக்கலாம். அது சர்வீஸ்ல இருந்தபோத, இது சொந்த விஷயம். சிவனேன்னு இருக்காம, நாம ஏன் தலையக் கொடுத்துக்கிட்டுன்னுதான் நினைப்பாங்க எதுத்த வீட்டுக்காரரே வரத் தயங்குறாரு.

இந்த வார்த்தைகள் துல்லியமாய் என் காதில் விழுந்தன. புரிஞ்சிதான் போயிருக்கு.

எதுக்கு அதுக்குள்ளேயும் அவர்ட்டப் போயிச் சொன்னே? நாந்தான் ஆளுகள வரச் சொல்லியிருக்கனே ! அப்புறம் என்ன அவசரம் உனக்கு?

அப்டியே வந்தாலும் அடுத்தடுத்து ஒண்ணொண்ணுக்கும் அவுங்களக் கூப்பிட்டுக்கிட்டு இருக்க முடியுமா? எதுத்தாப்ல இருக்கிறவருக்குத்தானே முழு விபரமும் தெரியும் போலீஸ் கேட்டா சொல்றதுக்கும் ஏதுவா இருக்குமுல்ல?

சரி சாரு என்ன சொன்னாரு? வர்றேன்னாரா?- ஆர்வத்தோடு கேட்டார் மாசிலாமணி.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி என்னா சொன்னேன் உங்க காதுல விழலியா? தயங்குறாருன்னேன்ல?

சரி பார்ப்போம். – சொல்லிவிட்டுச் சட்டென்று உள்ளே போய்விட்டார் மாசில். அந்தம்மாதான் நான் எங்கேனும் தென்படுகிறேனா என்று என் வீட்டைப் பார்வையால் துளைத்தது.. நான் நன்றாக அறைக்குள் என்னை உள்ளே அமுத்திக் கொண்டேன்.

மனசு கேட்கவில்லைதான். ஆனாலும் போலீஸ் ஸ்டேஷன் போவதற்கு ஏனோ ஒரு தயக்கம். வெறுமே ஒரு புகார் எழுதிக் கொடுத்துவிட்டு வருவதுதான். அங்கே போனால் ஆயிரம் கேள்வியைக் கேட்பானோ, பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்குமோ, சாட்சிக் கையெழுத்துப் போடச் சொல்வானோ என்றெல்லாம் நினைத்து மனம் சஞ்சலப்பட்டது. .நம்மால் முடிந்ததை வேறு என்ன செய்யலாம் என்றுதான் யோசனை போய்க் கொண்டிருந்தது எனக்கு. கூடப் போய் நிற்பதற்கே எனக்கு பயம்.

மாலை வெளியே கிளம்பி வழக்கம்போல் நடைப் பயிற்சியில் கலந்திருந்தேன். இரண்டு தெருக்களைக் கடந்து கடைசியில் பூங்காவுள்ள அந்த நீண்ட வீதிக்குள் நுழைந்தபோது எதிர்ப்பட்ட பழைய வாட்ச்மேன் வீரணனைச் சட்டென்று நிறுத்தினேன். விஷயத்தைச் சொன்னேன்.

இதெல்லாம் நம்ம ஏரியாவுல சர்வ சாதாரணம் சார் அதனாலதான் யாருமே வீட்டை வாடகைக்கு விடத் தயங்குறாங்க வெறுமே பூட்டிக் கிடந்தாலும் கிடக்கட்டும்னு போட்டுர்றாங்க ஒண்ணுமில்ல சார் விஷயம் இவ்வளவுதான் நானும் இன்னொருத்தரும் வருவோம் விறுவிறுன்னு வீட்டுக்குள்ள போய் சாமாஞ்செட்டெல்லாம் எடுத்து வெளியே வீசுவோம் ஆளுகள வெரட்டி தடாலடியா வெளியேத்தி, வீட்டைப் பூட்டிச் சாவியக் கொண்டாந்து ஒப்படைச்சிடுவோம் எல்லாம் அரை மணி ஒரு மணில முடிஞ்சி போயிரும் அதுக்கு நாங்க பொறுப்பு ஆனா ஒண்ணு போலீசு அது இதுன்னு அவுக போயிரக் கூடாது அதுக்கு நீங்க பொறுப்பு ஏத்துக்கிறதுன்னா சொல்லுங்க இப்பவே வர்றோம் என்ன சொல்றீங்க? என்றான்.

கேட்கும்போதே பயங்கரமாய் இருக்கிறதே, சினிமாக் காட்சி போ. .இதற்கு அவர் எப்படி ஒத்துக் கொள்வார்? அதெல்லாம் நமக்குப் பொருந்தாதுங்க என்றுதான் கண்டிப்பாகச் சொல்வார். சரி யோசிச்சுச் சொல்றேன்  என்றேன் அவனிடம். எதிர்பார்த்த பதில்தான் போல, புன்னகையோடு நின்றான்.

எந்த வீட்டச் சொல்றீங்க நம்ம வூட்டுக்கு எதிர்த்தாப்ல இருக்கிற மாடியா? அந்தாளு ஒரு பேமானிப் பயலாச்சே! ஏற்கனவே நாலஞ்சு எடத்துல இப்டி இருந்திட்டுத்தான இங்க வந்திருக்கான் எப்டி? சரியா விசாரிக்கலயா? அவனக் கௌப்புறது கஷ்டமாச்சேங்க! படு பேத்து மாத்துப் பண்றவனாச்சே? – ஆள் ரொம்பப் பிரபலம் என்று புரிந்தது.

மேலும் அவன் இப்படிச் சொன்னது எனக்குள் வயிற்றைக் கலக்கியது. ஐயோ பாவம் மாசிலாமணி இதிலிருந்து எப்படி மீளப் போகிறார்? உள்ளுக்குள் பதட்டமாய்க் கேள்வி எழுந்தாலும் மனதின் ஒரு மூலையில் ஏதோ ஒரு சிறு மகிழ்ச்சி

பையன் காது குத்து ஃபங்ஷன்போது ஒரு நாளைக்கு அந்த மாடியக் கொடுங்க விருந்தாளிங்கல்லாம் நிறைய வந்திட்டாங்க ஒரு நைட்டு படுத்திருந்திட்டுப் போயிடுவாங்கன்னு கேட்டேன். அந்தாளு காது கொடுத்தாரா?  ஏகப்பட்ட சாமான் கெடக்கு ஃபேன் சுத்தாது பாத்ரூம் கொழா சரியில்ல, சுத்தம் பண்ணனும்  அது இதுன்னு என்னெல்லாம் சாக்குச் சொன்னாரு? வேணும் நல்லா வேணும் – மனம் ஓலமிட்டது.

இரவு படுக்கையைப் போட்டபோதும் இதே சிந்தனை. தேவையில்லாமல் நான் ஏன் இதை அலட்டிக் கொள்ள வேண்டும். அது அவர் பாடு. நிம்மதியாய்த் தூங்க மாட்டாமல்? என்று எண்ணியவாறே புரண்டு கொண்டிருந்தேன்.

கண்ணயரும் முன் ஒரு யோசனை பளிச்சென்று தோன்றியது. அதே சமயம் அது சாத்தியமா என்றும் ஒரு எண்ணம் வந்தது.

காலையில் எழுந்ததும் முதலில் அந்த யோசனையை கிரிஜாவிடம் சொன்னேன். கேட்டவுடன் அதிர்ந்தாள். இதென்ன அநியாயமாயிருக்கு? வாடகை தராட்டாலும் காலி பண்ணுன்னு சொன்னாக் கூடப் பரவால்லகொஞ்சம் பணத்தையும் கொடுத்து அவன வெளியேத்தணும்ங்கிறது எப்படிச் சரியா இருக்க முடியும்? அவனுக்குப் பயந்து இதைச் செய்றாப்ல ஆயிடுமே? பத்தாதுன்னு தலைல ஏறி உட்கார்ந்தான்னா?

சரி, தவறெல்லாம் இந்தக் காலத்துல பார்க்கக் கூடாது ஆளக் கௌப்பணும்னா இதுதான் வழி. அவனாக் காலி பண்ணினாலும் இனிமே மீதமிருக்கிற மாசத்துக்கு அவன் வாடகை எதுவும் தரப் போறதில்ல அதத் தெரிஞ்சிக்கோ கையை விரிச்சிட்டுத்தான் போவான் ஆனா அது எப்போங்கிறது யாருக்கும் தெரியாது. அதுவரைக்கும் விட்டு வைக்கவும் முடியாது. அதனால உடனடியா இது நடக்கணும்னா நான் சொன்னதுதான் வழி ஆறு மாச வாடகையை அல்லது ஒரு இருபதாயிரமோ இருபத்தஞ்சாயிரமோ அந்தாள் கைல திணிச்சி, அப்பா சாமி, போயிட்டு வான்னா ஒரு வேளை நகரலாம். அதை சரியான ஒரு ஆளை வச்சு உட்கார்ந்து  பேசி, முடிவு பண்ணிச் செய்ய வேண்டியது அவுங்க பொறுப்பு. யோசனையா இதைச் சொல்லலாம். இது ஒருவகையான பகடி இப்போ.

நல்லாயிருக்கே இதப் போயி நான் சொல்லணுமாக்கும் அவங்ககிட்ட? ஏன் நீங்க போய்ச் சொல்றது?

என்கிட்டதான் அவுங்க பேசவேயில்லயே எல்லாத்தையும் உன்கிட்டதானே புலம்பிட்டுப் போனாங்க அன்னைக்கு. என்னையும் மதிச்சுப்  பேசியிருந்தா நான் ஏதாச்சும் சொல்லியிருப்பேன்

நொண்டிக் கழுதைக்கு சறுக்கினது சாக்காக்கும்? நம்ப வீட்டுக்கு வந்ததே நம்பளை மதிச்சிதானே?  உங்கள மதிச்சதுனாலதான் நேரடியா உங்ககிட்டே சொல்லலை அத முதல்ல புரிஞ்சிக்குங்க இதுல என்னங்க இருக்கு ஒரு உதவின்னு கேட்டு வர்றாங்க இப்டியா எனக்கென்னன்னு இருக்கிறது? போய் உட்கார்ந்து பொறுப்பா ஏதாச்சும் நாலு வார்த்தை பேசிட்டு வாங்க அவங்களுக்கு ஒரு சமாதானமாகவாவது இருக்கும் ஒரு வேளை ஒத்துக்கிட்டாங்கன்னா?

நீ நினைக்கிற மாதிரியே நான் புரிஞ்சிக்கணும்னு விதியா? நேரடியா என் முகத்தைப் பார்த்துச் சொன்னாத்தான் எங்கிட்ட சொன்னதா, என்னை மதிச்சு சொன்னதா நான் எடுத்துக்க முடியும் உன் இஷ்டத்துக்கு என்ன வேணாலும் கற்பனை பண்ணிப்பே நான் அதுக்குத் தலையாட்டணுமா ? – விடாமல் கேட்டேன்..

ஆனாலும் எதுத்த வீட்டுல இருக்கிறவரோட இவ்வளவு டிஸ்டன்ஸ் மெயின்டெய்ன் பண்றது நல்லா இல்லேங்க அவ்வளவுதான் நான் சொல்லிட்டேன் நமக்கும் நாலு பேர் வேணும் நாளைக்கு நமக்கும் ஒரு ஆத்திரம் அவசரம்னு வரும் அப்போ தெரியும் அந்தக் கஷ்டம்

உனக்கு என்ன தெரியும் அவரப்பத்தி, சும்மா என்னத்தையாவது சொல்லாதே நாம இங்க வீடு கட்டுறபோதுதான் எதுத்தாப்ல அவுங்களும் கட்டிட்டிருந்தாங்க ஒரு நாளைக்கு மட்டும் கட்டடத்துக்கு தண்ணியடிக்கறதுக்கு  மோட்டார் போட்டு உதவுங்கன்னு கேட்டேன் அப்போ நமக்கு ஜெட்டு மோட்டார் மாட்டியாகலை. நூத்தம்பதடி ரப்பர் பைப் வச்சிருந்தான் ஊருக்கே இழுக்கலாம் அதை மாட்டேன்னுட்டாரு கரன்ட் சார்ஜ் தர்றேன்னு கூடச் சொல்லிப் பார்த்தேன் மறுத்திட்டாரு அதெல்லாம் மறந்திடுமா என்ன? கிரஹப் பிரவேசத்தும்போது நுழைஞ்சவ நீ அதுக்கு முன்னாடி நடந்ததெல்லாம் என்ன தெரியும் உனக்கு? தெனம் வந்து கெதியாக் கிடந்தவன் நானுல்ல?  பட்ட பாடெல்லாம் எனக்குத் தானே  நீபாட்டுக்குப் பேசுறியே  சும்மாக் கெட

அதெல்லாம் என்னைக்கோ நடந்ததுங்க இன்னுமா நினைச்சிட்டிருக்கிறது? அப்டி அப்டியே விடணும்ங்கவன்மமாவா வச்சிக்கிறது மனசுல?

தத்திப் பித்தி எப்டி வருதுன்னுதான் கொஞ்சம் வேடிக்கை பார்ப்போம்டீ அதுக்குள்ளயும் என் உசிர ஏன் நீ வாங்குற? என்னால போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கெல்லாம் போய் நிக்க முடியாது அதெல்லாம் என்னைப் பொறுத்தவரை கேவலம் அவ்வளவுதான்.

சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே வெளியே கார் சத்தம் கேட்டது. யார் வந்திருக்கிறது என்கிற கேள்வியோடே சட்டையை மாட்டிக் கொண்டு அவசரமாய்  வாசலுக்குப் போய் நின்றேன். மாசிலாமணியும் அவர் மனைவியும் அந்தப் பக்கத்து வீட்டுக்காரரின் காரில் ஏறிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

விடுவிடுவென்று  வீதிக்கு இறங்கிய கிரிஜாவை என்னால் தடுக்க முடியவில்லை.

எங்கே? கேட்டபடியே நெருங்கிய அவளிடம் போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குப் போறோம் ஒரு கம்ப்ளெய்ன்ட் கொடுக்கலாம்னு என்றார்கள் மாசிலாமணியின் மனைவி.

சாரும் வர்றாரா? வரச் சொல்லுங்க- என்றார் அந்தப் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்.

ஆமாம் ஒரு நிமிஷம் இருங்க என்ற கிரிஜா பின்பக்கம் திரும்பியவாறே என்னங்க கௌம்புங்க கூடப்போயிட்டு வாங்க என்றாள். அந்தக் குரலில் இருந்த அதிகாரம் என்னை நிலை குலையச் செய்தது. எதுக்கு இத்தனை சத்தமாய்ச் சொல்கிறாள்?

மறுக்க முடியாமல் செருப்பை மாட்டிக் கொண்டு வீதியில் இறங்கி, காரை நோக்கி நடந்தேன். கேட் அருகே வந்து விட்ட கிரிஜாவுக்கு மட்டும் கேட்கும்படி சொன்னேன்- வந்து வச்சிக்கிறேன்.

 

 

 

 

 

 

அப

ஸிந்துஜா

எதிரே நிழலாடிற்று. படித்துக் கொண்டிருந்த டெக்கான் ஹெரால்டிலிருந்து நாகேச்வரய்யர் கண் எடுத்து நிமிர்ந்து பார்த்தார். அபயாம்பாள்.

அவள் அவரைப் பார்த்து “நீங்க இன்னிக்கி ஆத்திலேதான் இருக்கப் போறேள்னு நேத்தி மாமி சொன்னா. மாமி ஜெயநகருக்குப் போயிருக்கா இல்லே?” என்றாள்.

“ஆமா. அவ தங்கையாத்துக்குப் போயிருக்கா. என் ஆபீஸ்லேயும் எல்லாப் பசங்களும் நவம்பர் பரீட்சை கொடுக்கறேன்னு லீவில் போயிட்டான்கள். அடுத்த வாரம்தான் ஆபீஸைத் திறக்கலாம்னு இருக்கேன்” என்றார். அவர் பெங்களூரில் இருபது வருஷமாக ஆடிட் பிராக்டிஸ் செய்து கொண்டிருந்தார்.

பின்பு அவளிடம் “உக்காரு. என்ன இந்தப் போதுக்கு இங்கே வந்துட்டே? கோமதியாத்திலேன்னா இப்ப நீ புரண்டு படுத்துண்டு வாயாடிண்டு இருக்கணும்?” என்று சிரித்தார்.

“கோமதி மாமி ஊருக்குப் போயிருக்கா. அவ நாத்தனார் பொண்ணுக்குக் கல்யாணம்னு. வரதுக்கு ரெண்டு நாளாகும்னு சொல்லிட்டுப் போயிருக்கா” என்றபடி அவருக்கு எதிரே உட்கார்ந்து கொண்டாள் அபயம்.

“ஓ! அப்ப சங்கரனுக்கும் சேத்து நீதான் சமைச்சு அவாத்துக்கு அனுப்பணும்னு கோமதி சொல்லிட்டுப் போயிருப்பாளே!” சங்கரன் கோமதியின் ஒரே பிள்ளை. உள்ளூர் காலேஜில் வேலை பார்க்கிறான்.

“ஆமா. ரொம்ப நல்ல பையன். வாயைத் திறக்காம அனுப்புறதை சாப்பிட்டுட்டுப் போயிடறது அந்தப் பிள்ளை” என்றாள்.

“பேஷ், பேஷ். சர்டிபிகேட் எல்லாம் கேக்கறதுக்கே அமர்க்களமா இருக்கே” என்று அய்யர் சிரித்தார்.

“மாமா. அவனைப் பத்திப் பேசத்தான் இப்ப உங்க கிட்டே வந்தேன்” என்றாள் அபயம்.

அவர் அவளை உற்றுப் பார்த்தார். வாயிலிருந்து வந்து விழுந்த வார்த்தையில் தெரிந்த லேசான பதட்டம் அவள் முகத்திலும் இருந்தது. வழக்கமாக அவள் தன்னைத் தெரிவித்துக் கொள்ள முன் வருபவள் இல்லை. அய்யருடைய மனைவி ‘அவயம் ரொம்ப அமுக்கு’ என்று அவளுடைய கெட்டிக்காரத்தனத்தைச் சிலாகிப்பாள். உற்றுக் கேட்டாலொழிய கண்டுபிடிக்க முடியாத சுவர்க் கோழியின் ரீங்காரத்தை நினைவூட்டுபவளாக அய்யர் சில சமயம் அவளைப் பற்றி எண்ணுவார்.

“என்ன விஷயம்? சொல்லு” என்றார் அய்யர்.

“இந்தப் பொண்ணோட கல்யாணம் என்னை அரிச்சுப் பிடுங்கிண்டே இருக்கு” என்றாள் அபயம்.

“கல்யாணி இந்த வருஷம்தானே பி ஏ. முடிக்கப் போறா. அதுக்குள்ளே என்ன கல்யாணப் பேச்சு?” என்றார் அவர் ஆச்சரியத்துடன். கல்யாணிக்கு இருபது வயது இருக்குமா?

“இந்தப் பிராமணன் வேலையிலே இருக்கறப்பவே பண்ணாதானே ஆச்சு. ஒரு நாளைப் பாத்தாப்பிலே பையைத் தூக்கிண்டு ஆபீசுக்குப் போறதும் வரதுமா இருந்தா மட்டும் போறாதுன்னுதானே கிடுக்கிப் பிடி போட்டு சாயங்காலத்திலேயும் ஒரு வேலை பாத்தா கொஞ்சம் பணம் வருமேன்னு பிடுங்கி எடுத்து அனுப்பிச்சேன். போன மாசம் வரைக்கும் ஆத்துக்கு வந்ததும் ஒரு வாய் காப்பியை வாயில் விட்டுண்டு உடனே சைக்கிளை எடுத்துண்டு சேட் ஆபீசுக்குப் போய் அங்க கணக்கு எழுதி டைப்பிங் வேலையும் பாத்ததுக்கு மாசம் எதோ அஞ்சாயிரம் எக்ஸ்ட்ராவா வந்துண்டு இருந்தது. யார் கண் பட்டதோ, திடீர்னு நாலு நாளைக்கு மின்னாலே இனிமே சேட்டு கிட்டே எல்லாம் வேலைக்குப் போகப் போறதில்லேன்னு நின்னுட்டார். சேட்டோட என்ன வாய்க்காத் தகராறோ?” என்றாள்.

அபயம் அவள் புருஷனைப் பற்றி இளக்காரமாகப் பேசுவது ஒன்றும் புதிதல்ல. சேதுவும் அதற்கேற்றாற் போல் கொஞ்சம் அசடுதான். அவனோடு வேலைக்குச் சேர்ந்த கிருஷ்ணமூர்த்தி சேதுவுக்கு மேலே அதிகாரியாகி விட்டான். சேது வரவை விட செலவில் ஆர்வம் காட்டுபவன். குதிரைக்கு லகானைப் போட்டு இழுக்கின்ற மாதிரி அபயம் இருக்கிறாளோ, குடும்பம் கொஞ்சம் நிமிர்ந்து கௌரவமாக மற்றவர்களுக்கு முன் காட்சியளிக்கிறது என்று அய்யர் அடிக்கடி நினைப்பதுண்டு.

அபயம் பேரழகி இல்லை என்றாலும் கண்ணைக் கவரும் உருவம் அவளுடையது. உயரமும் அதற்குப் பாந்தமான கட்டு விடாத உடலும் அவளை நாற்பத்தி ஐந்து வயதுக்காரியாகக் காண்பிக்க மறுத்தன. நாற்பது இருக்குமா என்றதைக் கூட புதிதாக அவளைப் பார்ப்பவர்கள் சந்தேகமாகத்தான் கேட்டார்கள். ‘இருபது வயசிலேயே என்னமோ கொள்ளை போறாப்பிலே எனக்குக் கல்யாணத்தைப் பண்ணி வச்சிட்டார் எங்க அப்பா. இந்த மனுஷன் இந்தியன் ஸ்டீல் ஆபீஸ்லே வேலை பார்க்கிறதை ஆபீஸரா இருக்கார். உசந்த மாப்பிள்ளைன்னு காதிலே தப்பா வாங்கிண்டு… எல்லாம் என் கஷ்டகாலம். அரை வயத்துக்குக் கஞ்சி குடிக்கற ஒரே ஆபீசர் பொண்டாட்டி இந்த உலகத்திலேயே நான்தான்” என்று பழக ஆரம்பித்த மூன்று மாசத்துக்குள் ஒரு தடவை அய்யரிடமும் அவருடைய மனைவியிடமும் அழுது விட்டாள். அவள் அய்யரையும் அவரது மனைவியையும் ஏதோ தன் சொந்த பெற்றோர்தான் என்று நினைத்திருப்பவள் போல அவர்களிடம் அப்படி ஒட்டிக் கொண்டு இருந்தாள்

“ஆமா. நாங்கூட முந்தா நா ஈவினிங் வாக் போயிட்டு திரும்பி வரச்சே உங்காத்து வாசல்லே நின்னுண்டு இருந்தவன் என்னைப் பாத்துக் கை அசைச்சான். அவன் பக்கத்திலே மூர்த்தி நின்னு பேசிண்டு இருந்தான். சரி, சேது சாயங்கால டூட்டிக்குப் போகலே போலன்னு நான் நினைச்சிண்டு அவனுக்கு பதிலுக்குக் கையைக் காமிச்சிட்டு வந்தேன்” என்றார் அய்யர்.

“நீங்க அவருக்கு நல்லதா நாலு வார்த்தை சொன்னாதான் எனக்கு விடியும்” என்றாள் அபயம்.

“சரி, சாயந்திரம் பாக்கறேன். ஆறு ஆறரைக்கு இருப்பானோல்லியோ?”

“அதான் சேட்டு வேலையை விட்டப்புறம் அஞ்சரைக்கே ஆபீஸ்லேந்து வந்து இங்கே உக்காந்துண்டு போறவா வரவா கிட்டே அரட்டை அடிக்கறதும், மொபைல்லே சினிமா பாட்டு கேக்கறதுமா காலத்தைக் கடத்தியாறதே. எல்லாம் என் தலையெழுத்து” என்றாள் அபயம்.

அய்யர் இந்தப் பேச்சைத் தவிர்க்க விரும்பியவராக “சங்கரனைப் பத்தி என்னமோ சொல்றேன்னு ஆரமிச்சியே” என்றார்.

அபயம் குரலைத் தாழ்த்தி “ஆமா. உங்ககிட்டத்தான் பேசணும்னு வந்தேன். மாமிகிட்டே கூட இதைப் பத்திப் பேச்செடுக்கலே. இப்பவும் மாமி தங்கையைப் பாக்கப் போயிருக்கற சமயமாப் பேசிடலாம்னுதான் வந்தேன். இந்த சங்கரனைக் கல்யாணிக்குப் பண்ணி வச்சிட்டா…” என்று முடிக்காமல் நிறுத்தினாள்.

சில வினாடிகள் அய்யர் எதுவும் பேசாமல் அபயத்தைப் பார்த்தவாறு இருந்தார். அந்த மௌனத்தைத் தாங்க முடியாதவள் போல அபயம் புடவை தலைப்பால் இரண்டு முறை தன் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டு விட்டாள். இவ்வளவுக்கும் வாசலிலிருந்த வேப்ப மரத்திலிருந்து வீசிய காற்று அவர்களிருந்த இடத்தைத் தழுவிச் சென்று கொண்டிருந்தது.

அபயம் பொறுக்க முடியாதவளாய் “மாமா, நான் சொன்னதிலே ஏதாவது தப்பா?” என்று கேட்டாள்.

நாகேச்வரய்யர் “நல்ல விஷயம் பேசறே. அதிலே தப்பு என்ன? நான் ஓப்பனாவே உன்கிட்டே கேக்கறேன். இந்த பசங்க ரெண்டு பேர் மனசைத் தெரிஞ்சிக்க வேண்டாமா?” என்று கேட்டார்.

“ரெண்டு பேருக்கும் இஷ்டம்னுதான் தோணறது. ஏற்கனவே கோமதி மாமிக்கு ஒத்தாசையா நான் இருக்கேன்னு அவளுக்கு என்னை ரொம்பப் பிடிக்கும். அதனாலேதான் ஆரம்பத்திலேர்ந்து எனக்கும் பொழுது போறதுக்கு, பேச்சுத் துணைக்குன்னு அவாத்துக்குப் போயிண்டு வந்துண்டு இருப்பேன். இப்ப இந்த மூணு நாலு மாசமா நான் சாயங்காலமா சங்கரன் ஆபீஸ்லேந்து வந்து ஆத்திலே இருக்கறப்போ அவனோடையும் பேச்சுக் கொடுக்க ஆரமிச்சேன். இந்தக் காலத்துப் பசங்க மாதிரி இவனும் தலை கலைஞ்சு இருக்கறவன்னா நாம தெரிஞ்சிண்டுடலாமேன்னுதான். பேப்பர், சினிமா, டி,வி.ன்னு எல்லாத்திலேயும் வர்ற காதல், பணக்காரன் ஏழை மோதல், ஆக்டர்ஸ் ஆக்ட்ரசஸ் கிசுகிசு, பாலிடிக்ஸ்ன்னு வம்படிப்பேன். அதனாலே அவன் பணத்திலே குறியாயிருக்கானா, குடும்பம் குழந்தை குட்டின்னு அதிலெயெல்லாம் மதிப்பு வச்சிண்டிருக்கானா, பொண்கள் வேலைக்குப் போகணும்னு எதிர்பார்க்கிறவனா, அம்மா கோண்டுவான்னு வேறே எப்படித் தெரிஞ்சிக்கறது?”

“பேசறதுக்கு உனக்குச் சொல்லித் தரணுமா?”

அபயம் புன்னகை செய்தாள்.

“ஒரு நா நானும் மாமியும் பேசிண்டு இருக்கறச்சே ‘இப்பல்லாம் அபயம் கோமதியாத்திலேயே பழியா கிடக்கா. பகல் பொழுது போறாதுன்னு சாயரட்சைக்கும் அவாத்திலே போயி அப்படி என்னதான் பேசுவாளோ?’ன்னு மாமி அலுத்துண்டா” என்றார்.

“ஆமா. அவனை வேறே எப்படி நான் நன்னாத் தெரிஞ்சிக்கறது? ஆனா சங்கரனும் ஹாஸ்யமா பேசறான். புத்திசாலியா எல்லா விஷயத்திலேயும் கொஞ்சம் கொஞ்சம் தெரிஞ்சு வச்சிண்டிருக்கான். அதனாலே அவன் கிட்டே சான்ஸ் கிடைக்கிறப்போ எல்லாம் கல்யாணியைப் பத்தி நாலு வார்த்தை போட்டு வைப்பேன். அவளுக்கு புஸ்தகத்திலே, சங்கீதத்திலே எல்லாருக்கும் ஹெல்ப் பண்ணறதிலே இன்ட்ரெஸ்ட்ன்னு அப்பப்போ நாலு வார்த்தை தூவி வைப்பேன்” என்று வெட்கத்துடன் சிரித்தாள் அபயம். “தனக்கு இன்ட்ரெஸ்ட் இருக்கற விஷயத்திலே எல்லாம் கல்யாணிக்கும் இன்ட்ரெஸ்ட் இருக்கேன்னு ஒரு தடவை சங்கரன் சொல்லியிருக்கான்.”

நாகேச்வரய்யர் “இதுவரைக்கும் நீ சொன்னது எல்லாம் திருப்தியாதான் இருக்கு. அவன் அம்மா கோண்டுவான்னு தெரிஞ்சிக்கப் பாத்தேன்னயே?”
என்று கொக்கி போட்டார்.

அபயம் ஆச்சரியத்துடன் அவரைப் பார்த்து “இவ்வளவு சொன்னேன். ஆனா இதைப் பத்திதான் உங்களுக்குக் கேக்கணும்னு தோணிருக்கே!” என்றாள். பிறகு “அவனோட அப்பா சின்ன வயசிலேயே போயிட்டாரோன்னோ? கோமதி மாமிதான் கஷ்டப்பட்டு வளர்த்தது. அதனாலே அம்மாகிட்டே ரொம்ப அட்டாச்டா இருக்கான். அந்தப் பாசத்தை எப்படிக் கோண்டுன்னு சொல்லறது?” என்று கேட்டாள்.

“வாஸ்தவம். ஆனா நீ சொல்ல ஆரம்பிச்சதிலேந்து எனக்கு மனசுக்குள்ளே
ஓடிண்டு இருக்கற ஒரே கேள்வி கோமதி இதுக்கு ஒப்புத்துப்பாளா எங்கிறதுதான்.”

அபயம் உடனடியாக எதுவும் பதில் அளிக்கவில்லை. இருவரிடையேயும்
சற்றுக் கனத்த அமைதி நிலவியது.

மறுபடியும் அய்யர்தான் பேச ஆரம்பித்தார். “எதுக்குச் சொல்றேன்னா கோமதி ரெண்டு மூணு தடவை என் காது கேக்க இங்கே இருக்கிறவா கிட்டே சொல்லியிருக்கா. சங்கரனுக்குப் படிச்ச பொண்ணா அழகா இருக்கறவளா, நன்னா சொத்து சம்பாத்தியம் இருக்கற ஆத்திலேந்து வர்றவளா இருக்கணுங்கிறதுதான் தன்னோட ஆசைன்னு.”

அபயம் சற்று விரக்தியான குரலில் “எங்ககிட்டே அந்த மூணாவது சௌந்தர்யம் இல்லியே” என்றாள்.

நாகேச்வரய்யர் அவளைக் கனிவுடன் பார்த்தார்.

“எதுக்கு உடனே மனசை விட்டுடறாய்? நம்மகிட்டே இருக்கறதை வச்சு ஜமாய்ச்சிடலாம்னு நீ இருக்கணும். நானோ நீயோ கோமதியோ இல்லே இந்த ரெண்டு குழந்தைகளோ ஆசைப்படலாம். ஆனா ஆசைப்படறது எல்லாம் நடக்கறது இவா யார் கையிலேயும் இல்லையே. மேலே இருக்கறவன்னா பாத்துக்கறான்? கச்சி ஏகாம்பரம் அபிராமிக்கு ரெண்டு நாழி நெல்லுதான் கொடுத்தார். ஆனா எப்படி அதை வச்சுண்டு தேவி லோகம் பூராத்துக்கும் அன்னபூரணியா இருந்து கொடுத்தா? யாரோ வருவா. உதவி பண்ணுவா. எல்லாம் நல்லபடியா நடக்கும்னு தைரியமா இரு” என்றார்.

அவர் அப்படி ஆறுதலாய்ப் பேசியதில் அவள் சற்று முகம் மலர்ந்து அவரை நன்றியுடன் பார்த்தாள்.

“சங்கரனுக்கு அவனோட அம்மா மேலே எவ்வளவு பாசமோ அந்த அளவுக்கு அவன் மேலே கோமதிக்கு ரொம்பப் பிரீதி. அதை நான் கவனிச்சிருக்கேன். சங்கரன் எனக்குக் கல்யாணிதான் வேணும்னு சொல்லணும். அப்ப எல்லாமே நல்லபடியா முடிஞ்சுடும்” என்றார் அய்யர்.

“எனக்கென்னவோ அவன் அப்படிதான் சொல்லுவான்னு தோணறது” என்றாள் அபயம்.

“ஆனா நீ இவ்வளவு நாழி பேசிண்டு இருக்கறச்சே இப்பிடிக் க்ளீயரா சொல்லலியே. அல்லாடிண்டு இருக்கிறவ மாதிரின்னா இருந்தே” என்றார் அய்யர்.

அவள் அவரை உற்றுப் பார்த்தாள்.

பிறகு “எனக்கு இதை உங்க கிட்டே சொல்லணும்னுதான். அப்புறம் நீங்க என்னைத் தப்பா நினைச்சிட்டேள்னான்னு ஒரு தயக்கம். ஆனா இப்ப என்னவோ எல்லாத்தையும் உங்ககிட்டே கொட்டிடணும்னு எனக்கு இருக்கு. கல்யாணியும் சங்கரனும் ரெண்டு வாரமா கொஞ்சம் நெருக்கமாதான் பழகிண்டு இருக்கா.”

“என்னது?”

“ஆமா. நான்தான் அவா நெருங்கிப் பழகட்டும்னு ஒரு நா முடிவு பண்ணினேன். இப்பெல்லாம் மணிக்கணக்கிலே அவ ரூம்லேந்து அவனுக்குப் போன் பண்ணிப் பேசறா. ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து சினிமாவுக்கு ஒரு நாள், ஓட்டலுக்குப் ஒரு நாள் போனா. அவன் போன வாரம் அவளோட பர்த்டேக்குப் புடவை வாங்கிக் கொடுத்தான்.”

“ட்டேயப்பா!” என்று நாகேச்வரய்யர் தாங்கமுடியாத வியப்புடன் அவளைப் பார்த்தார். பொறுக்க முடியாமல் “நீ பெரிய அமுக்குன்னு மாமி சரியாத்தான் ஜட்ஜ் பண்ணியிருக்கா” என்று சொல்லி விட்டார்.

“ஓ, மாமி என்னை அப்பிடி வேறே திட்டியிருக்காளா?” என்று அபயம் சிரித்தாள்..

பிறகு எழுந்தபடி “நான் வரேன். நீங்க இன்னிக்கி சாயங்காலம் இந்த மனுஷனைக் கொஞ்சம் கூப்பிட்டுச் சொல்றேளா? நீங்க சொன்னா கேப்பார்ன்னு ஒரு நப்பாசைதான் எனக்கு” என்று அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றாள்.

அய்யர் அன்று மாலை சேதுவைக் கைபேசியில் கூப்பிட்டார்.

“சேது, நீ ஃப்ரீயா? ஒரு செஷ்ஷன் போடலாமா? போன வாரம் என்னோடகஸ்டமர் லிக்கர் வேர்ல்டு இருக்கானோல்லியோ? அவன் தீபாவளிக்குன்னு ரெண்டு டீச்சர்ஸ்ஸும் ரெண்டு ஜாக் டேனியல்ஸும் அனுப்பிச்சான். தீபாவளி அன்னிக்கி கங்கா ஸ்நானம் பண்ணிட்டு இந்த ஸ்நானம் வேறே பண்ணி எதுக்கு எல்லாரோட வயித்தெரிச்சலையும் கொட்டிக்கணும்னு உள்ளே எடுத்து வச்சிட்டேன். நீ சேட்டு ஆபீஸ் வேலையை முடிச்சிட்டு ராத்திரி எட்டு மணிக்கு எங்காத்துக்கு வந்துடறயா?” என்று ஒன்றும் தெரியாதவர் போலக் கேட்டார்.

“எதுக்கு எட்டு மணிக்கு? நான் இப்பல்லாம் ஃப்ரீதான். ஏழு மணிக்கு அங்கே வரட்டுமா?” என்றான் சேது.

சொன்ன நேரத்துக்கு சேது வந்து விட்டான்.

அவர்கள் மாடிக்குச் சென்றார்கள். அய்யர் மாடியில் பார் வைத்திருந்தார்.

குடிக்க இரு கண்ணாடிக் குவளைகளையும் ஒரு ஜாக் டேனியல்ஸ் பாட்டிலையும் அய்யர் எடுத்து வைத்தார். தின்பதற்கு சில அயிட்டங்கள் மேஜை மீது இருந்தன. இரண்டு பாக்கெட்டுகளைப் பிரித்து இரு பிளாஸ்டிக் தட்டுகளில் சிப்ஸ், காரக்கடலை ஆகியவற்றை வைத்தார். இன்னொரு தட்டில் சாலட் வைத்திருந்தது. அவர் இரண்டு குவளைகளில் மதுவை நிரப்பி ஐஸ் கட்டிகளையும் நீரையும் விட்டார். பார் ஸ்டூல்களை இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டு இருவரும் அமர்ந்தனர்.

“எம்.ஜி.ரோடு ஹோட்டல் பார் மாதிரின்னா வச்சிருக்கேள்” என்று சேது சிரித்தான். ஒரு குவளையை எடுத்து ஒரு வாய் விட்டுக் கொண்டான்.

“எது செஞ்சாலும் திருப்தியா செய்யணும். முழுசாச் செய்யணும்னு காந்தி சொல்லியிருக்கார்” என்றார் அய்யரும் சிரித்தபடி.

“யாரு ராகுல் காந்தியா, ராஜீவ் காந்தியா?” .

“யாரோ ஒரு காந்தி” என்றார் அய்யர்.

“நல்லவேளை மகாத்மா காந்தின்னு சொல்லாம விட்டேளே!” என்று வாய் விட்டுச் சிரித்தான் சேது.

அவர்கள் லிங்காயத்து – கௌடா அரசியல் பற்றிப் பேசினார்கள். தமிழ்நாட்டில் கதாநாயகிகளை வடநாட்டிலிருந்து இறக்குமதி செய்வது போல கர்நாடகாவில் கதாநாயகர்களை இறக்குமதி செய்யலாம் என்று சேது கூறினான். ஒரு காலத்தில் பென்ஷனர்ஸ் பாரடைஸ் ஆக இருந்த பெங்களூர் இப்போது பென்ஷனர்களின் நரகமாகி விட்டதாக அய்யர் அலுத்துக் கொண்டார். அரைமணி நேரம் பேச்சு இப்படியே உலக விவகாரங்களை கவ்விக் கொண்டிருக்க ஜாக் டேனியல்ஸின் பாட்டிலில் அளவு குறைந்து கொண்டே வந்தது.

“உங்க கம்பனி இப்ப எப்படிப் போயிண்டிருக்கு? எக்ஸ்போர்ட்ஸ்லாம் மறுபடியும் ஜாஸ்தியாக ஆரம்பிச்சாச்சா?”

“எங்கே? இப்ப சைனாலே கோவிட் மறுபடியும் கிளம்பி இருக்குன்னு கதர்றான். எக்ஸ்போர்ட் டார்கெட்ஸ் எல்லாத்தையும் குறைச்சு ஆனானப்பட்ட அமெரிக்காவையே கதற அடிக்கிறான். ஈரோப்பும் இன்ஃப்லேஷன், அன்யெம்ப்லாய்மெண்ட்ன்னு கவுந்து கெடக்கு. நாமெல்லாம் எந்த மூலைக்கு?”

“அடக் கண்ராவி! அப்போ உங்க கம்பனி கொடுத்திண்டு இருந்த இன்சென்டிவ் எல்லாம் இனிமே அவ்வளவுதானா?”

“இன்சென்டிவ்வா? ஆள்களை வீட்டுக்கு அனுப்பாம சம்பளம் கொடுத்தாலே போதும்னு இருக்கா. ரெண்டு வருஷத்துக்கு வருஷாந்திர இன்க்ரீமெண்ட் பத்தி வாயைத் திறக்கக் கூடாதுன்னு சர்குலர் வந்தாச்சு” என்று சேது வெறுப்புடன் சிரித்தான்.

அய்யர் அவனிடம் “நல்ல வேளையா அந்த சேட்டுப் புண்ணியவான் கைங்கர்யத்தில் நீ ஒரு எக்ஸ்ட்ரா சம்பாத்தியம் வச்சிண்டிருக்கே” என்றார்

அவன் அவரிடம் “சேட்டு வேலையா? அதை நான் விட்டாச்சு!” என்றான். அவன் கண்கள் அவரைப் பார்க்காமல் கையிலிருந்த குவளையில் பதிந்திருந்தன.

“என்னது? வேலையை விட்டாச்சா? ஏன் அந்தக் கம்மனாட்டிக்கு என்ன கேடு வந்தது?” என்றார் அய்யர் கோபம் குரலில் தொனிக்க. ஒரு க்ஷணத்தில் புண்ணியவான் கம்மனாட்டியாகி விட்ட விந்தை!

சேது பதிலளிக்காமல் அவரையும் குவளையையும் மாறி மாறிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். பிறகு குவளையில் இருந்ததை ஒரே மூச்சில் குடித்து விட்டுப் பேப்பர் நாப்கினால் வாயைத் துடைத்துக் கொண்டான்.

சேது அவரிடம் “இதையெல்லாம் சொல்லணுமான்னு வெக்கமா இருக்கு. ஆனா யார்கிட்டேயாவது சொல்லி ஆத்திக்கணும் போலவும் இருக்கு. மனசிலே அடைச்சு வச்சுண்டு இருக்கறது என்னைக் குதறிப் போட்டுண்டு இருக்கு” என்று சொல்லி விட்டுப் பேசாமல் இருந்தான்.

காலையில் அபயம் இதே மாதிரி வார்த்தைகளை உச்சரித்தாள். இவன் என்ன சொல்லப் போகிறான்?

அவர் பதில் எதுவும் சொல்லாமல் அவனைப் பார்த்தார்.

“சீக்கிரம் கல்யாணிக்கு ஒரு கல்யாணத்தைப் பண்ணிட்டா தேவலையா இருக்கும் எனக்கு” என்றான். “அப்போ இந்த அபயம் அடிக்கிற கூத்துக்கெல்லாம் ஒரு முடிவு கட்டினாப்பிலே ஆயிடும்.”

“அபயமா? கூத்தா? சேது நீ என்ன சொல்றே?”

“உங்களுக்கெல்லாம் ஒண்ணும் தெரியாது. நாலு மாசமா இந்த முண்டை அந்த சங்கரன் ஆத்திலே போய் உக்காந்துண்டு அவனோட கூத்தடிக்கிறா. அவன் சின்னப் பையன். ஆனா, இவ? கல்யாண வயசிலே ஒரு பொண்ணை வச்சுண்டு எப்படி சார் அவ இந்த மாதிரி கேடு கெட்டவளா இருக்கா? நானும் ராத்திரி எட்டு எட்டரைக்குதானே ஆத்துக்கு வரேன்? அது இவளுக்கு ரொம்ப சௌகரியமாப் போயிடுத்து. அதான் இதுக்கு ஒரு முடிவு கட்டணும்னு சேட்டு ஆபீஸ் வேலையை விட்டுட்டேன். சாரி சார். உங்களைப் போட்டுத் தொந்திரவு பண்ணிட்டேன். சாரி சார்” என்று கலங்கிய குரலில் கூறி வந்தவன் சட்டென்று இரு கைகளாலும் முகத்தை மூடிக் கொண்டான்.

அய்யர் எதையோ மிதித்து விட்டவர் போலத் திடுக்கிட்டார். சமாளித்துக் கொண்டு கையில் ஏந்திய குவளையில் இருந்ததை வாயருகே கொண்டு சென்றவர் அதிலிருந்ததைக் குடிக்க முடியாமல் கீழே வைத்து விட்டார்.

வாரிசு

ஏ. நஸ்புள்ளாஹ்

கொழும்பு நகரத்தில் உள்ள தனியார் மருத்துவமனை நவலோகா

அப்துல் பேலா கோபத்திலும் விரக்தியிலும் தலையில் உள்ள கட்டுகளைக் கிழித்தான்

நெற்றியில் ஏற்பட்ட காயத்தில் இருந்து ரத்தம் வழிந்தது. முந்தின நாள் டாக்டர் அல்தாப் பாத்திமா அதைச் சுற்றி பேண்டேஜ் போட்டிருந்தாள். அப்துல் பேலா டாக்டரின் கிளினிக்கில் அமர்ந்து, சுவரில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த மனித உடற்கூறியல் விளக்கப்படங்களைப் பார்க்காமல் பார்த்தான். முள்ளந்தண்டு வரைபடத்தால் ஆதரிக்கப்படும் மனித எலும்பு அமைப்புகளைக் காண்பிக்கும் ஒன்று இருந்தது. டாக்டரின் கண்கள் அப்துல் பேலாவின் பார்வையைத் தொடர்ந்தன.

“அந்த முக்கியமான இடங்கள் எதிலும் நீங்கள் காயமடையாததற்கு கடவுளுக்கு நன்றி” என்று டாக்டர் அல்தாப் பாத்திமா சிரித்துக் கொண்டே கூறினாள். “இது சிக்கலான விஷயங்களைக் கொண்டிருக்கலாம். ஒரு வாரத்திற்கு கட்டுகளை கழற்ற வேண்டாம். சொல்லப்போனால், இந்த காயம் உங்களுக்கு எப்படி ஏற்பட்டது? உங்களை யாராவது அடித்தார்களா?”

“அந்த நபர் மருத்துவரா அல்லது காவல்துறையா?” அப்துல் பேலா கலக்கமடைந்தான்.

உறுதியான பதிலை யோசிக்க முடியாமல் அமைதியாக இருந்தான்.

அப்துல் பேலாவின் தலையில் மட்டும் அடிபடவில்லை, அவனது விதியே பலமாக அடிபட்டது. தலையில் ஒரு காயம் இரத்தத்தை வெளியேற்றுகிறது. ஆனால் ஒருவரின் விதியில் ஏற்பட்ட காயத்திலிருந்து சிந்தும் இரத்தம் எப்போதும் கண்ணீராக வெளியேறுகிறது. தலையில் ஏற்பட்ட காயம் சரியான நேரத்தில் குணமாகும். ஒரு காயப்பட்ட விதி எல்லா குணப்படுத்துதலுக்கும் அப்பாற்பட்டது. இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அப்துல் பேலா அந்த காயத்தை அவனுடைய விதியில் ஏற்படுத்தியிருந்தான். பழியை மாற்ற அவனுக்கு வேறு யாரும் இல்லை.

இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன் மங்கலிகா டாக்டர் ஹோமில் ஒரு மாலைப் பொழுதில் இருளில் மூழ்கியிருந்த காட்சியை அவனால் தெளிவாக நினைவுகூர முடிந்தது. மின் தடை ஏற்பட்டது. இரண்டு ஜோடி கைகளின் நிழல்கள், ஒரு பெண்ணின் ஒன்று மற்றும் ஒரு ஆணின் நிழல்கள், ரகசியமாக ஒரு பரபரப்பான செயலில் இறங்குவதை அவன் இன்னும் பார்க்க முடிந்தது, பின்னர் இருவரும் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டனர். தடிமனான உறையை நீட்டியிருந்த ஆணின் கையையும், அந்தப் பெண்ணின் கை அதைப் பற்றிக்கொள்வதையும் அவனால் பார்க்க முடிந்தது, அவளது நம்பிக்கையான உரையாடலை கேட்க முடிந்தது.

“நீங்கள் இனிப்புகளை விநியோகிக்க வேண்டிய நேரம்…”

அப்துல் பேலா அவன் உள்ளங்கைகளைப் பார்த்தான் அவன் மீது ரத்தக்கறை இருந்ததா? இருபத்தைந்து வருடங்களுக்கு முன்பு அவனுடைய உள்ளங்கையில் படிந்த அதே இரத்தமா? அது எப்படி சாத்தியமானது? விலையுயர்ந்த திரவ சோப்புகளால் ஒரு நாளைக்கு பல முறை கைகளை கழுவவில்லையா? அப்படியென்றால் ரத்தக் காயங்கள் எங்கிருந்து வந்தன? அவன் யாரையும் கொலை செய்யவில்லை என்பது அவருக்குத் தெரியும். அப்படியானால் அவன் கைகளில் ஏன் இரத்தக் கறை படிய வேண்டும்? தன்னைத்தானே குற்றம் சாட்டும் கேள்விகளால் அவன் தன்கைளில் முகம் புதைத்து அழுதான்.

“ஆம், நீ ஒரு கொலைகாரன்! நீ யாரோ ஒருவரின் நம்பிக்கையைக் கொன்றுவிட்டாய். அவன் இதயத்தில் ஒரு அலறல் எழுந்தது, அப்துல் பேலாவை திடுக்கிட வைத்தது.

அந்த மெல்லிய இருளில் அப்துல் பேலா மீண்டும் ஒருமுறை அவன் உள்ளங்கைகளை உற்றுப் பார்த்தான். இரத்தக் கறைகள் அச்சமூட்டும் வகையில் புதியதாகத் தெரிந்தன.

‘சதையும் இரத்தமும் கொண்ட ஒரு உயிரினத்தை நீ கொல்லும்போது இரத்தக் கறைகள் மறைந்துவிடும். ஆனால் ஒருவரின் நம்பிக்கையை நீ கொல்லும்போது அவை வாழ்நாள் முழுவதும் நீடிக்கும்’.

விழிகளிலிருந்து கண்ணீர் அவன் கண்களைப் நிரப்பியது. யாரும் தன்னைப் பார்க்கவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்த அவன் ஒரு விரைவான பார்வையை வீசினான். அவன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தான். நள்ளிரவு தாண்டியிருந்தது. அவரது மனைவி ரானா லியாகத்துக்கு இப்போது உடல்நிலை சரியில்லை என்று கவலைப்பட வேண்டும். அவனுடைய கைபேசியில் அவனைத் தொடர்பு கொள்ள அவள் தீவிரமாக முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கலாம். அப்துல் பேலா அதை வேண்டுமென்றே வீட்டில், முன் அறையில் உள்ள மைய மேசையில் வைத்துவிட்டான். இப்போது அவனுக்கு மொபைல் போன் தேவையில்லை, அவன் இருட்டுக்குள் இருக்க முடிவு செய்தான்.

அவனது எண்ணங்கள் அந்த துரதிர்ஷ்ட மாலையை நோக்கி சென்றன. உண்மையைச் சொல்வதானால், அந்த மாலையில் நடந்ததை அவன் ஒருபோதும் மறக்கவில்லை, அந்த நேரத்தில் அதன் நினைவகத்தை அழித்துவிடும் என்றும் அந்த சம்பவம் என்றென்றும் ரகசியமாக இருக்கும் என்றும் அவன் உறுதியாக உணர்ந்தான். அவனது மனைவி ரானா லியாகத்துக்கோ ஹீரா ஜைனபியின் பெற்றோருக்கோ என்ன நடந்தது என்பது பற்றி சிறிதும் புரியாததால், அவர் நம்புவது சாதகமாக இருக்கும்

ஹீரா ஜைனபி

அந்தப் பெயர் உடனடியாக அவனது நினைவிற்கு ஒரு பெண் குழந்தையின் ஒரு ஜோடி கபடமற்ற கண்களைக் கொண்டு வந்தது. நர்ஸ் றஹீம் ஜிப்ரானிடம், செய்வதைத் தடுக்க முயல்வது போல், மணிக்கட்டில் இருந்த அடையாளக் குறியைக் கழற்றி, ஆண் குழந்தையின் கையைச் சுற்றிச் சுழற்றியபோது, ​​அவளின் கையைத் தன் சிறு விரல்களால் தொட்டதாகச் சொன்னாள். அப்துல் பேலாவின் கண்கள் கண்ணீரால் கசிந்தன.

“நான்தான் உண்மையான குற்றவாளி.” அப்துல் பேலா தனிமையில் பேசினான்.

“நான் தேவதையை கைவிட்டு, ஒரு அரக்கனை என் வீட்டிற்குள் கொண்டு வந்தேன். நான் செய்த பாவத்திற்கான தண்டனையை நான் அனுபவிக்க வேண்டும்.

ஒரு சரக்கு ரயில் நடை சாலையை கடந்தது.

என்ன தவறு நேர்ந்தது அப்துல் பேலா அதைப் புதிர் செய்யத் தவறிவிட்டான்.

அவனும் அவனது மனைவியும் தங்கள் மகப்பேறு பொறுப்புகளை நிறைவேற்றுவதில் ஒருபோதும் அலட்சியமாக இருந்ததில்லை. அவர்கள் தங்கள் மகனை ஒழுங்காக வளர்க்க தங்களால் இயன்ற அனைத்து முயற்சிகளையும் செய்தனர். பள்ளி மற்றும் கல்லூரிகளில் அவனை சிறந்த முறையில் சேர்த்தனர். அவர்களின் அனைத்து முயற்சிகளும் இப்போது வீணாகிவிட்டதாகத் தெரிகிறது.

அவன் தலை கனத்தது. ரயில்வே பிளாட்பாரத்தின் ஒப்பீட்டளவில் இருண்ட மூலையில் இருந்த பெஞ்சில் அப்துல் பேலா அமர்ந்தான். முந்தின நாள் தன் மகன் அபு யஹ்யா கிரிக்கெட் மட்டையால் தலையில் பலமாக அடித்தான். ரானா லியாகத் சத்தமாக கத்தியதால் தான், மட்டையின் கைப்பிடியில் அவனது பிடி தளர்ந்தது மற்றும் அதன் நோக்கம் கொண்ட சக்தியை அந்த அடி இழந்தது. அப்படி இல்லாமல் இருந்திருந்தால், அபு யஹ்யா மட்டையைக் காட்டி மிரட்டிய விதம், அப்துல் பேலாவுக்கு அந்தச் சம்பவத்தை நினைத்துப் பார்க்கவே முடியவில்லை, அவனது தலை வெடித்திருக்கும்.

“உன் மீது அந்தப் பெண் சுமத்தியுள்ள குற்றச்சாட்டுகள் உண்மையா? உன்னால் எப்படி இந்த நிலைக்கு இறங்க முடிந்தது?” என்று உரத்த குரலில் அப்துல் பேலா கத்தித் தொலைத்தான்.

அப்துல் பேலா ஒரு தந்தையாக அவ்வாறு செய்ய அவனுக்கு முழு உரிமை உண்டு என்று நம்பி இவ்வளவுதான் கேட்டிருந்தான் ஆனால் பதில் மற்றும் எதிர்வினை திகைப்பூட்டுவதாக இருந்தது.

அவனது இருபத்தைந்து வயது மகன் படுக்கைக்கு அடியில் இருந்த கிரிக்கெட் மட்டையை வெளியே இழுத்து தந்தையை அடித்தான்.

‘இந்தச் சம்பவத்தை நரகத்திற்கு!’ வேதனையாய் யோசித்தான். அவனுக்கு நினைவு திரும்பியது அவன் மனசாட்சியை கவ்வியது.

இது ஒரு அதிரடி ரீப்ளே போல இருந்தது. அவன் மீண்டும் கொழும்பில் உள்ள மங்கலிகா டாக்டர் ஹோமில் இருந்தான். அவனது மனைவியும் அஜ்மல் கட்டகின் மனைவியும் தலா ஐந்து நிமிட இடைவெளியில் ஒரு குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தனர். அவனுடைய மனைவிக்கு ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்தது, அஜ்மல் கட்டகிற்கு ஒரு ஆண் குழந்தை பிறந்தது. அஜ்மல் கட்டக் தனது மனைவியின் பிரசவத்தின் போது டாக்டர் ஹோமுக்கு செல்ல முடியவில்லை. அவள் லேபர் கேபினில் படுக்கையில் கிட்டத்தட்ட சுயநினைவின்றி கிடந்தாள். பல ஆண்டுகளாக ரகசியமாக வளர்த்து வந்த ஒரு நச்சரிக்கும் ஆசையை நிறைவேற்ற, சூழ்நிலையை தனக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திக் கொண்டான் அப்துல் பேலா. அங்கு பொறுப்பில் இருந்த நர்ஸிடம் லஞ்சம் கொடுத்து குழந்தைகளை மாற்றினான். நர்ஸ், மறுத்தாள் தனது பகுத்தறிவால் மிகவும் வற்புறுத்தினான்.

அந்தக் குழந்தை ஒரு ஆண் தேவதை போல் அழகாக இருந்தது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஒரு மகன். ஒரு மகள் அந்த இடத்தைப் பிடிக்கவே முடியாது. இந்த சந்தர்ப்பத்தை தனக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திய அவன். முதலில் யோசித்து திடுக்கிட்ட அப்துல் பேலா, தனது சொந்த மனசாட்சியுடன் விவாதித்தான். டாக்டர்கள் தீர்ப்பு அளித்துள்ளனர். அவனது மனைவிக்கு மீண்டும் குழந்தை பிறக்க வாய்ப்பில்லை. சோதனையும் பயமும் அவனது மனசாட்சியை மீறியது. அவனுக்கு சொந்தமாக ஒரு மகன் இல்லாவிட்டால் அவனது ஜவுளி தொழிலை யார் எடுப்பார்கள்? அவன் கட்டியெழுப்பிய ஜவுளி வணிக சாம்ராஜ்யம் அவனது மறைவுக்குப் பிறகு மண்ணாகிவிடும். தனக்கு மகன் இல்லையென்றால் குடும்பத்தை யார் கடைசிவரை கவனித்துக் கொள்வது பயங்கரமானதும் சாத்தியமானதுமான கேள்விகள் பற்றிய பயம் அவனைப் பற்றிக்கொண்டது.

“நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம்,” தந்திரமான நர்ஸ் அவரது மனதைப் படித்தது போல் உறுதியளித்தார்.

“உங்கள் எண்ணங்களை நான் அறிவேன், எல்லாவற்றையும் துல்லியமாகச் செய்ய முடியும். ஆனால் பதிலுக்கு நீங்களும் என்னைக் கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும்”. அப்துல் பேலா, ஒரு இயந்திரம் போல நகர்ந்து, தனது பேண்ட் பாக்கெட்டிலிருந்து ஒரு கனமான உறையை வெளியே கொண்டு வந்து நர்ஸின் பேராசை கொண்ட கையில் கொடுத்தான். அவள் வெளியே சென்ற சிறிது நேரத்தில் அப்துல் பேலாவின் மனைவிக்கு ஒரு ஆண் குழந்தை பிறந்தது என்ற செய்தி மங்கலிகா டாக்டர் ஹோம் முழுவதும் பரவியது. இரண்டு பெண்களும் சி_பிரிவுக்கு மாற்றப்பட்டனர் மற்றும் ஒரு வாரம் டாக்டர் ஹோமில் இருக்க வேண்டியிருந்தது. எட்டாவது நாள் அப்துல் பேலா தனது மனைவியையும் குழந்தையையும் நர்சிங் ஹோமில் இருந்து வெளியேற்றுவதற்கான மருத்துவமனை சம்பிரதாயங்களை நிறைவேற்றிக் கொண்டிருந்தபோது, ​​அஜ்மல் கடடக் தனது மனைவி மற்றும் குழந்தையுடன் செல்வதைக் கண்டான். அஜ்மல் கட்டக் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக காணப்பட்டான், மேலும் அவன் முகத்தில் எந்தவிதமான ஏமாற்றமோ சந்தேகமோ சிறிதளவு கூட இல்லை. அப்துல் பேலாவின் இதயத்தில் நிம்மதி அலை பாய்ந்தது. என்ன நடந்தது என்று யாருக்கும் தெரியாது, அவன் நன்றியுடன் நினைத்தான்.

இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன் மங்கலிகா நர்சிங் ஹோம் கேபினில் நடந்த அந்த சம்பவத்தை நான்கு ஜோடி கண்கள் மட்டுமே பார்த்தன. நான்கு கண்களில் இரண்டு ஜோடி கண்கள் புதிதாகப் பிறந்த ஒரு ஜோடிக்கு சொந்தமானது, அவர்கள் பார்த்ததை வெளிப்படுத்தும் திறன் அல்லது புத்திசாலித்தனம் இல்லை. மூன்றாவது ஜோடி நாடகத்தில் மிக முக்கியமான பாத்திரத்தில் நடித்த புத்திசாலி நர்ஸ் தீபிகா. அவள் ஐந்தாண்டுகளுக்கு முன்பு மரணத்தால் உலகத்தை விட்டு வெளியேறினாள் என்பதை அப்துல் பேலா அறிந்திருந்தான். உயிருள்ள ஒரே ஜோடி கண்கள் அப்துல் பேலாவினுடையது.

அன்று நர்சிங் ஹோமில் இருந்து வீடு திரும்பிய அவன் மகிழ்ச்சியான மனநிலையில் இருந்தபோது, ​​​​இரு குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தையும் அவன் கற்பனை செய்தான். அஜ்மல் கட்டகின் மகள், பள்ளி இறுதித் தேர்வில் தேர்ச்சி பெற கடுமையாகப் போராடி, அரசுக் கல்லூரிக்குச் செல்வாள் என்று நினைத்தான். அவள் எப்படியாவது இளங்கலைமாணி பட்டத்தைப் பெறலாம், அதுவே முடிவாக இருக்கும். மூத்த எழுத்துனராக, ஜூனியர் எழுதுனராக அவன் பணிபுரிந்த பஅந்த அலுவலகத்தில் அவளது தந்தை அவளுக்கு ஒரு பொருத்தத்தைக் கண்டுபிடித்து, அவனது மகளுக்கு திருமணம் செய்து வைப்பான். அஜ்மல் கட்டகின் மகளின் கதி அதுவாக இருக்கும்.

ஆனால் அவனது மகன் வெற்றிப் படிக்கட்டுகளில், ஓயாமல் ஓடிக்கொண்டே இருப்பான். அவன் தனது மகனை அமெரிக்காவில் உள்ள புகழ்பெற்ற வாஷிங்டன் பல்கலைக்கழகத்திற்கு அனுப்புவான். அப்துல் பேலாவின் வணிகப் பேரரசு விரிவடைந்து கொண்டே இருக்கும். அவன் தனது மகனுக்கு அதிகாரத்தில் இருக்கும் சில அரசியல்வாதிகளின் மகளுக்கு திருமணம் செய்து வைப்பான். வெல்ல முடியாத வணிகப் பேரரசைக் கட்டியெழுப்புவதற்கு அரசியல் மற்றும் வணிகத்தின் இணைப்பு ஒரு தவிர்க்க முடியாத காரணி என்பதை அப்துல் பேலா அறிந்திருந்தான். அதன்படி, ஆளும் கட்சியின் முக்கிய அமைச்சரான அஹமத் ஹசன் டானியின் மகளுடன் தனது மகனின் திருமணத்தை நிச்சயித்தான். மணமகளாக இருக்கும் அவள் லண்டன் பல்கலைக் கழகத்தில் வணிகத்துறையில் பட்டம் பெற்றிந்தாள். அப்துல் பேலா தனது மகனுக்கு திருமண முன்மொழிவின் முன்னேற்றம் குறித்து அவ்வப்போது அறிவித்து வந்தான். முதற்கட்ட பேச்சுவார்த்தை முடிந்ததும், வரப்போகும் மணமகனைப் பார்ப்பதற்காக வருங்கால மணமகளின் பெற்றோர் மற்றும் உறவினர்கள் அப்துல் பேலாவின் வீட்டிற்கு வந்தனர். மோதிரம் மாற்றும் சடங்கும் நடத்தப்பட்டது. அவனது மகன் ஆலிஸ் ஃபைஸிம் மனைவி சலிமி பாத்திமாவும் மணப்பெண்ணின் வீட்டிற்குச் சென்று விழாவின் சம்பிரதாயங்களை நிறைவேற்றினர்.

தன் மகன் இப்படிப்பட்ட கொடூர செயலில் ஈடுபடுவான் என்று அப்துல் பேலா எதிர்பார்க்கவில்லை. அபு யஹ்யா தனது தந்தையிடம் பேச வேண்டியதன் அவசியத்தையோ அல்லது அவனது எண்ணங்களை அவனுடன் பகிர்ந்து கொள்வதையோ உணரவில்லை. பணத்தேவை ஏற்பட்டபோதுதான் வாப்பாவிடம் வந்தான். அப்துல் பேலா கிரெடிட் கார்டை ஒப்படைத்த உடனேயே தந்தையுடன் இருந்த அந்த சிறிய தொடர்பு முறிந்தது. அபு யஹ்யா தனது பெற்றோருடன் பேசி நேரத்தை வீணடிக்க முடியாத அளவுக்கு பிஸியாக இருந்தான்.

அப்துல் பேலா, அஜ்மல் கட்டகின் மகளைக் கண்காணித்து வந்தான். அப்துல் கட்டக் மற்றும் அவனது குடும்பத்தினர் பற்றிய ஒவ்வொரு செய்திகளையும் சேகரித்தான். அஜ்மல் கட்டக் தனது மகள் பிறந்த உடனேயே கண்டிக்கு வேலையை மாற்றிக் கொண்டு வந்துவிட்டான் என்பது அவனுக்குத் தெரியும். அப்துல் பேலா நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டான். தலையில் பெரிய சுமை இறங்கியது போல் இருந்தது. ஆனால், அஜ்மல் கட்டக் பதினான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு கண்டியிலிருந்து திரும்பி கொழும்புக்கு வந்த செய்தியை 2022ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதத்தின் ஒரு மாலையில் தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பப்பட்ட ஒரு செய்தி மிகவும் அதிர்ச்சியூட்டி பேரதிர்வை ஏற்படுத்தியது. டிவியை திறந்தவுடன், அஜ்மல் கட்டகின் முகம் அதில் பளிச்சிட்டது, செய்தியைப் பின்தொடர்ந்தான் அப்துல் பேலா. பேராதனியா பல்கலைக் கழக தேர்வில் வெற்றி பெற்றவர்களின் பட்டியலில் முதலிடம் பிடித்த அஜ்மல் கட்டகின் மகள் கட்டக் அன்ஷா கூடுதல் ஆசிரியர்கள் அல்லது பயிற்சி வகுப்புகளின் ஆதரவின்றி அந்த பெண் தொண்ணூற்றெட்டு சதவிகிதம் பெற்றுள்ளார் மற்றும் இந்த மாபெரும் வெற்றியை அடைந்தார் என்பதை டிவி தொகுப்பாளர் தொடர்ந்து கூறினார். தந்தையும் மகளும் ஒருவருக்கொருவர் இனிப்புகளை ஊட்டிக்கொண்டிருக்கும் படம் டிவி திரையில் பளிச்சிட்டது. கட்டக் அன்ஷாவின் தாயார் அவர்களைப் பெருமிதத்துடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் கண்களால் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அப்துல் பேலா அந்த காட்சியில் நிற்க முடியாமல் டிவியை அணைத்தான்.

“அந்த பொண்ணு எவ்வளவு திறமையோ அவ்வளவு அழகு” என்று அவன் பின்னால் நின்று செய்தியை பார்த்த அல்தாப் பாத்திமா குறிப்பிட்டாள்.

அப்துல் பேலாவின் கன்னங்களில் பலமாக அறைந்ததைப் போன்று அந்த வார்த்தைகள் இருந்தன.

அன்று முதல் அன்ஷாவின் முகம், ஒரு நிலையான புகைப்படம் போல, கிட்டத்தட்ட எல்லா நேரங்களிலும் அவன் கண்களுக்கு முன்னால் தோன்றிக்கொண்டே இருந்தது. அன்ஷா ஒரு சாதனைப்பெண் என்பதை நிரூபித்தாள். ஏலெவல் சயின்ஸ் பிரிவில் தேர்வில் முதலிடம் பிடித்தாள், பின்னர் இறுதி எம்.பி.பி.எஸ். இப்போது ஆறு மாதங்களுக்கு லண்டனுக்குச் செல்கிறாள். அன்ஷாவின் லண்டன் பயணம் குறித்த செய்தி நேற்றைய நாளிதழில் வந்திருந்தது. செய்தி அச்சிடப்பட்ட பக்கத்தை அப்துல் பேலா கிழித்தெறிந்தான். அவன் அதை பின் மடித்து தன் கைகளால் குப்பைத் தொட்டியில் வீச மனமின்றி அவனது டவுசர் பக்கட்டுக்குள் வைத்தான். இப்போது, ​​லைட் போஸ்டுக்கு அடியில் நின்று, பத்திரிகை துண்டை எடுத்து அன்ஷாவின் புகைப்படத்தைப் பார்த்தான். மங்கலான வெளிச்சத்தில் அன்ஷா புகைப்படத்திலிருந்து அவனைப் பார்த்து சிரித்தாள்.

அன்ஷாவின் வெற்றிச் செய்தி நாளிதழில் வெளியான அன்றே அவனது மகன் அப்துல் பேலாவின் தலையில் கிரிக்கெட் மட்டையால் அடித்தது கசப்பான நகைச்சுவையாக இருந்தது.

அந்த மங்கலான வெளிச்சத்தில், அன்ஷாவின் கண்களை அப்துல் பேலா கூர்ந்து பார்த்தான். மனிதர்களின் கண்களின் வடிவமும் அளவும் மாறாது என்று மருத்துவர்கள் கூறுகிறார்கள். ஒரு மனிதன் வயதுக்கு ஏற்ப மற்ற அனைத்து அம்சங்களும் உடல் உறுப்புகளும் மாறுகின்றன, ஆனால் கண்கள் எப்போதும் ஒரே மாதிரியாக இருக்கும். இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன், அஜ்மல் கட்டகின் மனைவி, பெண் குழந்தையைத் தன் கைகளில் ஏந்தியபடி, ஆட்டோவில் ஏறும் போது, ​​அந்த டாக்டர் ஹோமிலிருந்து, புதிதாகப் பிறந்த குழந்தையின் முகத்தில் அந்தக் கண்களை அவன் பார்த்தான். அப்துல் பேலா திரும்பிப் பார்க்க, அவன் கண்கள் குழந்தையின் முகத்திலும், அவளது அழகிய கண்களிலும் விழுந்தன.

அப்துல் பேலா லைட் கம்பத்தின் அடியில் தரையில் சரிந்து காட்டுக் கண்ணீர் வடித்தான். கடினமான, மூச்சுத் திணறல் அவனது உடலை உலுக்கியது. உண்மையின் அந்த இருண்ட தருணத்தில், அவனது செல்வம், சமூக அந்தஸ்து, அறிவு மற்றும் அதிகாரம் அனைத்தும் வெறுமையாகத் தோன்றியது. இனிமேல் தான் ஒவ்வொரு நாளும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இறக்க நேரிடும் என்பதை உணர்ந்தான். அந்த உணர்தல் அவனது ஆண் என்னும் அதிகார அரசியலுக்கு அதிர்ச்சியான அடியாக இருந்தது. மகனால் அடிபடும் அவமானத்தை அவன் எப்படித் தாங்குவான்? அவனது மகன் மற்றும் அஹ்மத் ஹசன் டானியின் மகளின் திருமணம் நிறைவேறாமல் போனால் அவனது சமூகப் அதிகார பிம்பம் வெற்றுக் குவளையாகிவிடும். அது மிகவும் கேவலமாக இருக்கும்! அன்ஷாவின் சாபம் தான் வாழும் காலம் வரை தனது உலகத்தை எதிர்வினையால் அழித்துவிடும் என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். ஓடும் ரயிலின் முன்புறத்தில் குதிப்பது மிகச் சிறந்த மாற்றாக இருக்கும் என அவன் யோசித்தான்

மற்றொரு ரயில் பிளாட்பாரத்தை கடந்தது. அப்துல் பேலா மெல்ல எழுந்து பிரதான பாதையை நோக்கி நடந்தான்

நேற்றைய கசப்பான நினைவு மீண்டும் வந்தது. அபு யஹ்யாவின் திருமணம் குறித்த இறுதி முடிவு நேற்று முன்தினம் ஞாயிற்றுக்கிழமை முறைப்படி எடுக்கப்பட்டது. மறுநாள் திங்கட்கிழமை கார் ஷோரூமுக்கு ஒரு பெண் வந்தாள். ஷோரூமில் இருந்த கார்களைப் பார்ப்பதற்குப் பதிலாக, அந்தப் பெண் அப்துல் பேலாவின் அறைக்கு வந்தாள். காலை பத்து மணியாகியிருந்தது. ஒரு பெண் ஏன் தன் அலுவலக அறையில் தன்னை சந்திக்க விரும்புகிறாள் என்று அப்துல் பேலா யோசித்தான். ஒரு சிறந்த தள்ளுபடியை விரும்பும் வாடிக்கையாளர் இருக்கலாம், அவன் யூகித்தான். அவளை சாதாரணமாகப் பார்த்துவிட்டு ஒரு நாற்காலியைக் காட்டினான். ஆனால் அந்த பெண் நாற்காலியில் அமரவில்லை. அவள் அவனருகில் வந்து அவன் கைளைத் தொட்டாள். அப்துல் பேலா இப்போது தீவிரமாக ஆச்சரியப்பட்டான். எந்த வாடிக்கையாளரும், அவன் நினைவில் வைத்திருக்கும் வரை, அவனது கைகளைப் தொட்டதில்லை. ஒருவேளை அந்தப் பெண் தனது பழைய தோழர்களில் ஒருவரின் மகளாக இருக்கலாம், அவன் யூகிக்க முயன்றான்.

“என்னால் உங்களை அடையாளம் காண முடியவில்லை,” அவன், “தயவுசெய்து உங்களை அறிமுகப்படுத்த முடியுமா?”

பதிலளிப்பதற்குப் பதிலாக, அந்தப் பெண் அவனை நோக்கி ஒரு கேள்வியைக் கேட்டாள்.

“அஹ்மத் ஹசன் டானியின் மகளுடன் அபு யஹ்யாவின் திருமணத்தை நீங்கள் நிச்சயித்துவிட்டீர்களா?” இம்முறை அப்துல் பேலா உண்மையிலேயே வியந்தான். இந்தச் செய்தி மிகக் குறைவான குடும்ப உறுப்பினர்கள் மற்றும் உறவினர்களுக்கு மட்டுமே தெரியும். இந்த விஷயம் இந்த பெண்ணுக்கு எப்படி தெரிய வந்தது?

“ஆம்,அது உண்மை. ஆனால் அதைப் பற்றி உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்? நீங்கள் அஹ்மத் ஹசன் டானி மகளின் தோழியா?” அந்தப் பெண் அறையைச் சுற்றி ஒரு உல்லாசப் பார்வையைப் பார்த்தாள். அறையில் மூன்றாவது நபர் இல்லை. கண்களைத் தாழ்த்தி பேச ஆரம்பித்தாள். அந்தத் தனிமையான அலுவலக அறையில் அந்தப் பெண் அவனிடம் சொன்னது அப்துல் பேலாவை நிஜமாகவே உலுக்கியது.

“நான் நிதா நஸுருள்ளா கான்” என்று அந்த பெண் கூறினாள். “கடந்த மூன்று வருடங்களாக நானும் அபு யஹ்யாவும் உறவில் இருக்கிறோம். திருமணம் செய்து கொள்ள முடிவு செய்திருந்தோம். நான் இப்போது இரண்டு மாத கர்ப்பிணியாக இருக்கிறேன். இதை உங்களிடம் சொல்வது மிகவும் சங்கடமாக இருக்கிறது, ஆனால் எனக்கு வேறு தேர்வு இல்லை. இந்த நாட்களில் அபு யஹ்யா என்னை மிகவும் தவிர்க்கிறான். நேற்று தான் அவனுடைய நண்பர்களிடம் இருந்து நீங்கள் வேறொரு பெண்ணுடன் அவனது திருமணத்தை நிச்சயித்துள்ளிர்கள் என்று அறிய நேர்ந்தது. நீங்கள் எனக்கு நீதி வழங்குவீர்கள் என்ற நம்பிக்கையுடன் உங்களிடம் வந்துள்ளேன்” என்றாள்.

அப்துல் பேலாவின் முகத்தில் இருந்து ரத்தம் எல்லாம் ஓடியது. அவன் தலை சுற்ற ஆரம்பித்தது. அந்தப் பெண் சொன்னது நம்ப முடியாதது மட்டுமல்ல, அது முற்றிலும் அருவருப்பானது. மேசையில் இருந்த தண்ணீர் கிளாஸை எடுத்து சில விழுங்குகளில் காலி செய்தான்.

நிதா நஸுருள்ளா கான் தனது வேனிட்டி பையை திறந்து சில புகைப்படங்களை எடுத்தாள். அவற்றை அப்துல் பேலாவிடம் ஒப்படைத்தாள். அவை ஒவ்வொன்றிலும், அபு யஹாயாவும் நிதா நஸுருள்ளா கானும் சமரசமான போஸ்களில் ஒன்றாக இருந்தனர்.

“என் தந்தையைப் பற்றி நீங்கள் கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். அவர் போலீஸ் ஐ.ஜி., திரு நஸுருள்ளா கான். நான் அவரிடம் எதுவும் சொல்லவில்லை, ஆனால் என் தாய்க்கு விஷயம் தெரியும். நீங்கள் நிச்சயமாக எனக்கு நியாயம் செல்வீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும் மாமா” என்றாள்

நிதா நஸூருள்ளா கான் அந்த அறையைவிட்டு செல்வதற்காக எழுந்தாள். அப்துல் பேலா அவன் நாற்காலியில் இருந்து எழுந்து அவள் முன்புறம் நின்று.

“திருமணம் ஏற்கனவே நிச்சயிக்கப்பட்டு விட்டது. இந்த விஷயம் வெளியில் போனால் எனக்கு என்ன அவமானம் வரும் என்பது உனக்குத் தெரியும். சமூகத்தில் என் கௌரவத்தை அது கெடுத்துவிடும்!” உள்ளங்கைகளை மடக்கிக் கெஞ்சினான்.

நிதா நஸுருள்ளா கானின் முகம் விறைத்தது. அவள் இனி உதவியற்ற, துன்பப்பட்ட பெண் போல் தோன்றவில்லை.

“உங்கள் சொந்த கௌரவம் மற்றும் பதவியைப் பற்றி நீங்கள் மிகவும் கவலைப்படுகிறீர்கள். அது எனக்கு எவ்வளவு நாசமாக இருக்கும் என்று நீங்கள் இப்போதாவது யோசித்திர்களா? இரண்டு நாள் அவகாசம் தருகிறேன். இந்த இரண்டு நாட்களுக்குள் நீங்கள் நல்ல முடிவைச் சொல்ல வேண்டும். இந்த நெருக்கடியிலிருந்து எனக்கு உதவ நீங்கள் நடவடிக்கை எடுக்காவிட்டால் மனித உரிமை ஆணைக்குழுக்கு மற்றும் நீதிமன்றத்தின் உதவியை நாட வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளேன். ஊடகங்களை அணுகுவேன். அபு யஹ்யா போன்ற ஒரு துரோகிக்கு பாடம் கற்பிக்க எனது பெயரை கொச்சைப்படுத்தவும் தயங்கமாட்டேன்.

நிதா நஸுருளளா கான் இறுதி எச்சரிக்கையை விடுத்து அறையை விட்டு வெளியேறினாள்.

அப்துல் பேலா வியர்வையில் நனைந்தான். ஏர் கண்டிஷனர் தொடர்ந்து ஓசை எழுப்பியது, ஆனால் கோபமான வெப்பக் காற்றின் உஷ்ணம் போல் வெப்பம் திணறியது. அவனது உயிர் தன்னிடமிருந்து வெளியேறிவிட்டதைப் போல அவன் நாற்காலியில் சாய்ந்தான். நீண்ட நேரம் அப்படியே அமர்ந்திருந்தான்.

பேச்சுவார்த்தையை முன்னெடுப்பதற்கு முன் அப்துல் பேலா அபு யஹ்யா மற்றும் ரானா லியாகத்தின் கருத்தை எடுத்துக் கொண்டான். அவர்களிடமிருந்து செல்வதற்கான சமிக்ஞை கிடைத்த பின்னரே அவர் அஹ்மத் ஹசன் டானியிடம் இது குறித்து கலந்துரையாடினான். இந்த திருமணம் கைவிடப்பட்டால், அஹ்மத் ஹசன் டானியின் அரசியல் மற்றும் சமூக அந்தஸ்துக்கு அது பெரும் அடியாக இருக்கும். அவன் அதை ஒரு தோல்வியாக எடுத்துக்கொள்வான், அவமானத்திற்கு பழிவாங்க எந்த எல்லைக்கும் செல்வான். அவன் ஆளும் கட்சியின் சக்திவாய்ந்த அமைச்சராக இருக்கிறான், மேலும் அப்துல் பேலாவின் வணிக சாம்ராஜ்யத்தை அவனால் தூசிக்கு கொண்டு வர முடியும். அதே சமயம் நிதா நஸுருள்ளா கானின் மிரட்டல்களை அலட்சியப்படுத்தவும் முடியவில்லை. அவளால் அப்துல் பேலாவின் கௌரவத்தை சீர்செய்ய முடியாதபடி அழிக்க முடியும். அப்துல் பேலா திமிங்கிலத்திற்கும் ஆழ்கடலுக்கும் இடையில் சிக்கிக் கொண்டவனைப் போல் இறுகிப் போயிருந்தான்.

மறுநாள் காலை அவன் தனது மகனிடம் அந்தப் பெண்ணின் குற்றச்சாட்டில் உண்மை உள்ளதா என்று கேட்டான். ஆனால் அபு யஹ்யாவிடம் இருந்து இப்படி ஒரு காட்டுத்தனமான எதிர்வினையை அவன் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. அவனது மகன் அவனை பொது இடத்தில் ஆடைகளை அவிழ்த்து விட்டதைப் போல் அன்று இரவு அபு யஹ்யா குடிபோதையில் வீடு திரும்பினான். 11.30 மணிக்கு அப்துல் பேலா அவனது அறைக்குச் சென்றபோது அவன் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவனை உறக்கத்திலிருந்து இழுத்து, கோபமடைந்த அப்துல் பேலா மிகுந்த கோபத்துடன் கத்தினான்.

போதையுடன் தூங்கிக் கொண்டிருந்த அபு யஹ்யா படுக்கைக்கு அடியில் இருந்த கிரிக்கெட் மட்டையை இழுத்து அப்துல் பேலாவின் தலையில் கண்மூடித்தனமாக தாக்கினான். வலியால் அலறித் துடித்த அப்துல் பேலா, இரண்டு கைகளாலும் தலையைக் பிடித்துக்கொண்டு தரையில் விழுந்தான். அவனது மனைவி ஐஸ் எடுக்க சமையலறைக்கு விரைந்தாள். அபு யஹ்யா சம்பவ இடத்தில் இருந்து தப்பிக்க ஒரு நிமிடம் எடுத்துக்கொண்டான்.

அந்த சம்பவம் ஒரு அதிரடி ரீப்ளே போல அவன் முன் தோன்றியது. அப்துல் பேலா கண்ணீரைத் துடைத்தான். “பாவம் ரானா லியாகத்,” அவள் தன் உயிராக நினைத்தாள். அபு யஹ்யாவை அவள் செல்லமகப் பார்த்தாள் அது அவள் தவறல்ல. அபு யஹ்யா தன் சொந்தக் குழந்தை இல்லை என்பது அவளுக்குத் தெரியாது. ஹீரா ஜைனபியைவிட அப்துல் பேலாதான் அவளது குற்றவாளி. உண்மை எப்போதாவது வெளிப்பட்டால் ஹீரா ஜைனபியைவிட ரானா லியாகத் மிகவும் வேதனைப்படுவாள். விஷயங்கள் அப்படியே இருக்கட்டும். நெருக்கடிக்கு சிறந்த தீர்வாக அப்துல் பேலா ஒரு முடிவை யோசித்தான்.

‘நான் ஏன் ஒரு மகன் மீது ஆசைப்பட்டேன்?’ அப்துல் பேலா தன்னைத்தானே சபித்துக் கொண்டான். அபு யஹ்யா போன்ற கெட்டவன் தன் குடும்பத்தின் பெயரை எப்படி காப்பாற்றுவான்? இன்று ஒவ்வொரு நாளும் தனது பெற்றோரை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கொல்லும் ஒரு மகன் அவர்கள் இறந்த பிறகு கௌரவத்தை எப்படி வாழ வைக்க முடியும்?’

ஒவ்வொரு நாளும் அன்ஷாக்கள் பெரிய கனவுகளுடன் தங்கள் தாயின் வயிற்றிலிருந்து பிறக்கின்றார்கள். ஆனால் தந்தைகள், ஒரு மகன் மீதான குருட்டு அன்பினால் உந்தப்பட்டு, அபு யஹ்யா போன்ற அரக்கர்களிடம் அவர்கள் தப்பிக்க முடியாமல் மாட்டிக்கொள்கிறார்கள்.

கடைசியாக, அப்துல் பேலா தனக்கு விருப்பமான அவனது வணிக சாம்ராஜியத்தின் மீது தனது பார்வையை செலுத்தினான்

இரவு முடியும் தருவாயில் இருந்தது. தாமதிப்பதில் அர்த்தமில்லை. இரவின் ஆழ்மனதில் அவனுடைய இந்த சபிக்கப்பட்ட வாழ்க்கைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பது நல்லது என்று அப்துல் பேலா இறுதியாக முடிவு செய்தான். ரயில் செல்லும் மேடையின் கடைசிப் பகுதியை நோக்கி நடந்தான். அவனை இங்கு யாரும் பார்க்கவில்லை. ரயில் ஆற்றின் பாலத்தைக் கடந்தவுடன் அவன் தண்டவாளத்திற்குச் சென்று ரயிலில் தன் உயிரை முடித்துக் கொள்வான். அதன் பிறகு அவனது வேதனைகள் அனைத்தும் முடிவுக்கு வரும்

ரயில் தண்டவாளத்தில் ஒரு கடினமான ஒளி வீசியது. விரைவில், ஒரு இயந்திரத்தின் ஹார்ன் சத்தம் கேட்டது. ஆம், ஒரு ரயில் நடைமேடையை நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தது. புதர்கள், மண் குவியல்கள் மற்றும் தூக்கி எறியப்பட்ட பிளாஸ்டிக் தண்ணீர் பாட்டில்கள் ஆகியவற்றில் தடுமாறிக்கொண்டே அப்துல் பேலா பிளாட்பாரத்திற்கும் ரயில் பாதைக்கும் இடையே உள்ள நீளத்தை கடந்து சென்றான். திடீரென்று, அவனது இடதுகால் ஒரு மென்மையான துணி போன்ற ஒன்றை மிதித்தது. அடுத்த கணம், புதிதாகப் பிறந்த குழந்தையின் சிணுங்கல் அந்த மூட்டையிலிருந்து வெளியே வந்தது. அந்தச் சத்தம் அவனது நரம்புகளைத் துடிக்கச் செய்து அவனை திடீரென நிறுத்தியது. குனிந்து மூட்டையை எட்டிப் பார்த்தான். புதிதாகப் பிறந்த குழந்தை ஒன்று புடவையால் சுற்றப்பட்டு கிடந்தது. அந்தக் காட்சி அவனுக்கு ஒரு அதிர்ச்சியைக் கொடுத்தது. குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு தன்னை நோக்கி வேகமாக வந்த ரயிலைப் பார்த்தான். இருநூறு அல்லது முந்நூறு மீட்டர் தூரம்தான் இருந்தது. குழந்தையை கீழே தூக்கி எறிந்துவிட்டு பாதைக்கு மேலே செல்ல வேண்டுமா அல்லது குழந்தையை கையில் வைத்துக்கொண்டு பாதை வரை நடக்க வேண்டுமா? இரண்டு விஷயங்கள் கிட்டத்தட்ட ஒரே நேரத்தில் நடந்தன. அப்துல் பேலா பலமாகத் தள்ளப்பட்டதைப் போல சில வேகமான அடிகள் பின்வாங்கினான், சரக்கு ரயில் காது பிளக்கும் சத்தத்துடன் நடைமேடையைக் கடந்தது.

இப்போது அப்துல் பேலா மட்டும் இல்லை. அவன் கைகளில் ஒரு பெண் குழந்தை இருந்தது. அதை அங்கேயே விட்டுச் சென்றது யார், அவளது மோசமான தாயா அல்லது தன்னைப் போலவே குற்றவாளியான தந்தையா என்பது அவருக்குத் தெரியாது.

அவன் கைகளில் இருந்த குழந்தையால் குழப்பமடைந்து செய்வதறியாது முடிவு எடுக்காமல் அப்படியே நின்றான்.

ஒரு மாயை உலகத்துடனான அனைத்து உறவுகளையும் துண்டித்துவிட்டு, இவ்வளவு கடினமான சோதனையை எதிர்கொள்ள தனது வாழ்க்கையை முடிவுக்குக் கொண்டுவரவிருக்கும் அவனைப் போன்ற ஒருவரை கடவுள் ஏன் தேர்ந்தெடுத்தான் என்பது அவனுக்குப் புரியவில்லை. மீண்டும் குழந்தையைப் பார்த்தான். அது ஒரு நல்ல நிறமுள்ள, பெண் குழந்தை. புறப்படும் இரவின் இருளில், குழந்தையின் பெரிய கண்கள் கிட்டத்தட்ட அன்ஷா அப்பாவி கண்களைப் போலவே இருந்தன.

அவனை நோக்கி ஒரு நதியின் திசையிலிருந்து குளிர்ந்த காற்று வீசியது இன்னும் அவனை அன்பின் மௌனமொழி மிகவும் பனி போன்று நனைத்தது. உண்மையில் அந்தச் சிறு தருணத்தில், இத்தனை ஆண்டுகளாகத் தன்னைத் துன்புறுத்திய எல்லா சங்கடங்களுக்கும் குழந்தைதான் தீர்மானம் என்பதை அவனால் உணர முடிந்தது. இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு செய்த குற்றத்திற்குப் பிராயச்சித்தம் செய்ய வாழ்க்கை அவனுக்கு இன்னொரு வாய்ப்பைக் கொடுத்தது.

அப்துல் பேலா குழந்தை மூட்டையை மார்பில் அணைத்துக் கொண்டு மேடையை நோக்கி ஓடினான். அவனுடைய பார்வை முழுக்க குழந்தையில் விழுந்தது. அவனது மனத்தொந்தரவு குறைந்தது போல் உணர்ந்தான்.குழந்தை அழுததும் குழந்தைக்கு உணவளிக்க வேண்டியிருந்தது.

பிளாட்பாரத்தில் இருந்த ஒரு டெலிபோன் பூத்தில் இருந்து அவன் வீட்டிற்கு போன் செய்தான். மறுமுனையிலிருந்து ரானா லியாகத்தின் பீதியான குரல் வரியில் மிதந்தது.

“எங்க போயிருந்தீர்கள்” என்று ரானா லியாகத் அழுது கொண்டே கேட்டாள், “இரவு முழுதும் உங்களுக்காக காத்துகிட்டு இருந்தேன், எல்லா இடத்துக்கும் போன் பண்ணினேன். நீங்கள் எங்கிருந்து பேசுகிறீர்கள்?”

பதில் சொல்லும் போது அப்துல் பேலாவின் குரல் அமைதியாகவும் நிதானமாகவும் இருந்தது.

“நான் சொல்வதை கேளுங்கள். நம்மட டிரைவர் இவ்வளவு அதிகாலையில் வந்திருக்க மாட்டான் என்று எனக்குத் தெரியும். நீங்கள் காரை ஓட்ட வேண்டும். கோட்டே ரயில் நிலையத்தின் பிளாட்பார்ம் எண்.1க்கு வாருங்கள். நான் உங்களுக்காக காத்துகொண்டு இருப்பேன். விரைவாக. நான் உங்களிடம் சொல்ல நிறைய இருக்கிறது. நான் அவற்றை தொலைபேசியில் சொல்ல முடியாது.” அப்துல் பேலா ரிசீவரை மாற்றி கைகளில் இருந்த பெண் குழந்தையைப் பார்த்தான். குழந்தை சிணுங்குவதை நிறுத்தியது. அப்துல் பேலா குழந்தையை மென்மையாய் நெஞ்சில் பிடித்துக் கொண்டான். பின்

“கொஞ்சம் இரு, என் அன்பே! உன் உம்மா வந்துகொண்டிருக்கிறாள்!” என்றான்.

 

தாத்தாவின் டைரி

கோவை ஆனந்தன் 

தருமபுரி மாவட்டம் பென்னாகரம் அருகிலிருக்கும் தனது கிராமத்திலிருந்த வானம் பார்த்தபூமி இரண்டரை ஏக்கர் நிலத்தில் மனைவியின் நகைநட்டையெல்லாம் அடமானம் வைத்து ஆழ்குழாய் கிணறு அமைத்தபோது ஆயிரம் அடி ஆழமாகியும் நீர் கிடைக்காமல் வரப்புகையாகவே போய்விட போட்ட பணத்தை நினைத்து இடிந்து உட்கார்ந்த முருகேசனிடம் “ஏங்க போனது போகட்டும் இதையே நினைச்சுட்டு இருக்காம என் அண்ணன் பொண்ணு பவித்ராவை நம்ம பையன் கோபிக்கு பொண்ணு கேட்காலாமானு இருக்கேங்க” என்றாள் மனைவி பார்வதி

“கையில காசுபணம் இல்லாதவங்க குடும்பத்துக்கு உங்க அண்ணன் எப்படி பொண்ணை தருவார்” என்ற கணவன் முருகேசனிடம் “அதைபத்தி நீங்க ஏன் கவலைபடுறீங்க எல்லாம் நான் பாத்துக்குறேன் கையில காசு பணமில்லாட்டியென்ன பையனைத்தான் நல்லா படிக்க வச்சுருக்கோமல்ல கூடிய சீக்கிரத்துல அவனுக்கு அரசாங்க வாத்தியார் உத்தியோகம் கிடைக்கபோகுது இதெல்லாம் தெரிஞ்சுருக்கற அவங்களுக்கென்ன கசக்கவா போகுது” என்றாள்

வறண்டுகிடந்த பூமியை விற்று கிடைத்த பணத்தில் திருமணமும் நல்லபடியாக முடிந்தது, மீதமிருந்த பணத்தில் இதுவரை தனியார் பள்ளியில் பணிபுரிந்த மகன் கோபிக்கு முக்கிய பிரமுகர் ஒருவரின் சிபாரிசால் கிணத்துக்கடவு அருகிலுள்ள குமாரபாளையம் கிராமத்தில் அரசுப்பள்ளியில் உத்தியோகம் கிடைக்க புதுமணத்தம்பதிகள் இருவரும் தருமபுரியிலிருந்து குடிபெயர்ந்தார்கள், இரண்டு வருடங்களில் இருவருக்கும் ஆண்குழந்தை பிறந்தது, திருவிழா பண்டிகையென விசேஷங்களுக்கு மட்டும் குழந்தையுடன் ஊருக்கு போய்வருவார்கள் இந்நிலையில் திடீரென ஒருநாள் வந்த போனில் கோபியின் அம்மா இறந்துவிட்டதாக தகவல்வர எல்லோரும் போய் இறுதி காரியங்களையெல்லாம் முடித்துவிட்டு ஊர் திரும்பினர்.

அப்போது ஒரே பள்ளியில் மூன்றாண்டுகளுக்கு மேலாக பணியிலிருப்பதாக இடமாற்றம் செய்யப்பட்ட கடிதம் தயாராக இருந்தது, நீலகிரி மாவட்டத்தின் மசினக்குடிக்கு மாறுதல் செய்யப்பட்டிருந்ததால் அங்குநிலவும் சீதோஷ்ண நிலை குழந்தைக்கும் மனைவிக்கும் ஒத்துவராதென எண்ணி சொந்த ஊரில் அப்பாவுடன் இருக்கும்படி மனைவியையும் குழந்தையையும் விட்டுச்சென்றான் கோபி.

ஆரம்பத்தில் ஆறேழு மாதங்கள் நல்லமுறையில் ஒருதகப்பனை கவனித்துக்கொள்வது போல் சிறப்பாக கவனித்த மருமகள் பவித்ராவுக்கு அக்கம் பக்கத்திலிருக்கும் பெண்களின் நட்பு கிடைத்தபிறகு அவர்களோடு பேசும்போதெல்லாம் “என்ன பவித்ரா உன் மாமனாரை இப்படி விழுந்து விழுந்து கவனிச்சு பணிவடை செய்யுற, எதுக்கும் பார்த்துடி ஏன்னா எல்லாமுக்குமே ஒரு லிமிட்னு ஒன்னு இருக்கு, ஒருமருமகளா நீ அவரோட துணிகளையெல்லாம் துவைக்கிறது நல்லாவா இருக்கு, பெருசு அதோடதை அதே துவைக்காதா என்னோட மாமனாரு மாமியாருனு யாரோட துணியும் நான் துவைக்கறதில்லை” என்றாள் பக்கத்துவீட்டு கல்பனா

அதன்பிறகுதான் பிரச்சினையெல்லாம் தொடங்கியது.

வீட்ல சும்மாதானே இருக்கீங்க கடைக்குப்போயி அதை இதையென ஏதாவதொன்றை வாங்கிட்டு வரச்சொல்வதும் அதில் ஏதாவது குறை சொல்வதுமாயிருந்தவள், மாமனாரென இல்லை வயதில் மூத்தவரெனக்கூட நினைக்காமல் கால்மேல் கால்போட்டு வரவேற்பறை சோபாவில் உட்கார்ந்து கொண்டு அவ அம்மாவோடும் கணவனுடனும் செல்போனில் பேசுவதும் சிரிப்பதுமே வாடிக்கையானது, அடிக்கடி ஏதாவது ஒருபொருளை மறந்துவிட்டதாகவும் திரும்பபோய் வாங்கி வருமாறு சொல்லி அடிக்கடி வெயிலிலும் இருட்டிலும் கடைக்கு அனுப்புவதாகவே இருந்தாள், இதை விரும்பாத முருகேசன் ஊர்மத்தியிலிருக்கும் வேப்பமரநிழலில் மற்ற பெருசுகளுடன் சேர்ந்து பொழுதைக் கழிப்பார், பிறகு பள்ளியிலிருந்து வீடுதிரும்பும் பேரன் தர்சனை வீட்டுக்கு அழைத்துச்செல்வதும் அவனுடன் சிறிது நேரம் விளையாடி பொழுதை கழிப்பதே தினசரியானது.

தினமும் இரவு உணவுக்குபின் அந்தக்கால எஸ் எஸ் எல் சி முடித்தவரென்பதால் உள்ளூர் நூலகத்திலிருந்து எடுத்து வந்திருக்கும் ஏதாவதொரு நாவலை வாசிக்கும் பழக்கத்தோடு டைரிஎழுதும் பழக்கமும் இருந்தது. முன்னொரு நாள் மாமனார் இல்லாத வேளையில் டைரியை கையிலெடுத்தவள் பிறருடைய தனிப்பட்ட விடயங்களை படிப்பது அநாகரீகமென கருதி எடுத்த இடத்திலேயே வைத்துவிட்டாள், அப்பொழுது மாமனாரும் வந்துவிட அறையை சுத்தம் செய்பவளைப்போல வெளியே வந்துவிட்டாள் அதன்பிறகும் அந்த டைரி அதே இடத்தில்தான் இருந்தது,

சேவல்கள் கூவும் அதிகாலைப்பொழுதில் முத்தண்ணன் தேநீர் கடைமுன் முதல் ஆளாய்சென்று “முத்து” என லேசாக குரலெழுப்பியதும் தூக்கக்கலக்கத்தில் கண்களை கசக்கிக்கொண்டு நடைதிறந்த முத்துவிடம் கேட்காமலேயே தேநீர் கொண்டுவந்து தருவார், அப்பொழுது ஊருக்குள்ளிருக்கும் எல்லா நரை நட்புகளும் அந்த தேநீர்கடை கூரையின்கீழ் கூடிவிடுகிறது. செய்திதாள்கள் வருமுன்னே உள்ளூர் செய்திகளத்தனையும் கரகரத்த குரலில் நெஞ்சிலிருந்து குத்திகிளறி வெளிவரும் வறட்டு இருமலோடு பக்கத்து நாற்காலியிலமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருப்பார் மாரிமுத்து, காதில் விழும் எதையும் உன்னிப்பாக கவனிக்காமல் செய்திதாள்களிலேயே மூழ்கிகிடப்பார் முருகேசன்.

டி வியில் திரும்பதிரும்ப வந்து மறையும் விளம்பரங்களைபோல பத்துப்பிறைகள் கண்டு பெற்ற ஆண்பிள்ளைகளின் இயலாமையால் பலவீடுகளில் பெற்றோர்களின் சுதந்திரமும் புன்னகையும் பறிபோனது மருமகள்களின் சர்வாதிகாரங்களால்தான் என சாவை எதிர்பார்த்துக்கிடக்கும் கிழடுகளெல்லாம் தங்களுக்கேற்படும் அவமானங்களையும், தலைவிரித்தாடும் கொடுமைகளையும்பேசி புலம்பும்போது தன்கவலைகள் எதையும் யாரிடமும் சொல்லாமல் இன்னொரு குவளை தேநீரை பருகி அங்கிருந்து வெளியேறுகிறார்.

பேரப்பிள்ளையை பள்ளிப்பேருந்திலேற்றி வழியனுப்பி திரும்பும்வரை குழந்தையாகவே குதூகலித்த முருகேசனின் மனம் வீட்டுவாசல்படிகளை மிதிக்கும்போதெல்லாம் சற்றுமுன்னிருந்த சிலநிமிட குதூகலங்களோடு தொலைந்து போகிறது. கூண்டில் அடைத்துவைத்துள்ள ஜெர்மன்செப்பேடு நாயிற்கு வைத்திருக்கும் செல்லப்பெயரில் அதை அழைத்து ராஜஉபசரிப்பில் காலை உணவினை வைக்கும் மருமகளின் கைகளால்தான் நுரைக்குமிழ்கள் மிதக்கும் பழையசோற்றினை ஒடுங்கிய தட்டில் போட்டு திண்ணையின் ஓரத்தில் வைத்துவிட்டு எதுவும்பேசாமல் உள்ளே சென்றுவிடுகிறாள், வேறுவழியின்றி அதையெடுத்து தயக்கங்களோடு மறைவிடத்தில் நின்று உண்ணும் முருகேசனை யாரும் பார்த்திருக்க வாய்ப்பிவில்லை।

சுடான சாதம்கேட்டால் உலையிலிருக்கும் நீரைவிட வசவுகளால் கொதிப்பாளென கொல்லைப்புறத்திலுள்ள செடிகளின் மறைவில் பச்சைத்தண்ணியை மட்டும் சிலநாட்கள் குடித்து திரிவதை அடையாளப்படுத்துகிறது முருகேசனின் ஒட்டியவயிறும், தட்டிலிடும் அரிசிசோற்றில் சூடுபறக்கும் ஆவிகள் முன்கூட்டியே அவள்தரும் வேலைகளின் தந்திரத்தினை இரகசியமாய் சொல்லிவிடுகின்றன.

இந்நிலையில்தான் ஒருநாள் நூலகம் சென்றுவிட்டு வீடுதிரும்பிய போது, “என்னங்க உங்கப்பா தினமும் காலையில சாப்பிட்டதுமே அவருவயசுல இருக்குற பெருசுங்ககூட சேர்ந்துட்டு மரத்தடியிலியே போயி உட்கார்ந்திட்டு ஊர்கதை பேசிட்டு இருக்கார், வீட்டுல இருக்குற சின்னச்சின்ன வேலைகளைக்கூட எதுவுமே செய்யறதில்லை எல்லாமே நான் ஒருத்தியாவே செய்யவேண்டியதா இருக்கு பையனை ஸ்கூல் பஸ்ல ஏத்திவிடறுது வரைக்கும் நானேதான் செய்றேனென” பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது வாசலில் மாமனார் நடந்து வரும் செருப்புசத்தத்தை கேட்டதும் பேச்சை மாற்றிக்கொண்டாள்

போன்காலினை துண்டித்துவிட்டு “இந்தாங்க ரேசன்ல சர்க்கரை பருப்பு போடுறாங்களாம் போயி வாங்கிட்டு வாங்க” என அட்டையும் வாங்கும் பொருளைபோட பையும் கொண்டுவந்து தந்தாள் மருமகள்பவித்ரா. உச்சிவெயிலில் நடந்துபோய் ரேசன்கடைவரிசையில் வியர்வைகள் வழிந்தோட சட்டைத்துணியும் நனைந்து தள்ளுமுள்ளில் சிக்கி மேல்மூச்சும் கீழ்மூச்சும் வாங்கி இருமணிநேரங்கள் கடந்து விரல்ரேகைகள் பதியும் எந்திரத்தின் அருகில்போய் நிற்கும்போது ஒவ்வொரு முறையும் தோல்வியுறுகிறது முருகேசனின் விரல் பதிவுகள் மட்டும். பொதுத்தேர்வில் தோல்வியுற்ற மாணவனைப்போலவே பயத்தோடு வாசல்படிகளுக்குள் கால்வைத்ததும் சர்க்கரை வாங்கிடபோய் திரும்பியவர் காதுகளில் “ஊருல எல்லோருக்கும் விரல்ரேகை பதிவாகறப்ப உங்களுக்கு மட்டும் பதிவாகாதோ”என அச்சில்காணமுடியாத வார்த்தைகளால் செய்த அர்ச்சனையில் வாழும் வாழ்க்கையே கசந்தது

மருமகளின் முன் அழுதால் அவமானமாகிவிடுமென விழிகளில் குளமான கண்ணீரையும் கொல்லைப்புறத்திற்கே கொண்டுபோய் சேர்த்த முருகேசன் சட்டைப்பையில் மறைத்து வைத்திருந்த மனைவி பார்வதியின் புகைப்படத்தை கையிலெடுத்து செடிகளின் நிழலில்நின்று “என்னை இப்படிதனியாக விட்டுட்டுப் போக உனக்கெப்படி மனசுவந்ததென” அழுதவர்வழக்கம்போல பேரனை பள்ளியிலிருந்து அழைத்துவந்து வீட்டில்விட்டதும் தனது அறைக்குள்போய் சிறிது நேரத்திற்குபின் வெளியேவந்தவர் பேரன் தர்சனிடம், “கடைக்குப்போயிட்டு வர்ரேன்டா தர்சன்” எனக்கூறிக்கொண்டு கிளம்பி வெளியேபோனார்.

இரவு ஒன்பது மணியாகியும் வெளியில் கிளம்பிப்போன மாமனாரைக் காணாததால் பதற்றமானாள் பவித்ரா, இதைக்கண்ட குழந்தை தர்சன் பயத்தில் அழுதான், உடனே அருகிலிருந்த போனை எடுத்து கணவனை தொடர்புகொண்டு “என்னங்க சாயங்காலம் வெளியிலபோன மாமா எங்கபோனாருனு தெரியலை இன்னும் வீட்டுக்கு வரல” என்றாள்

“அவரு வழக்கமா போற டீக்கடைல கேட்டயா” என்றான் கோபி

“அவருகூட சுத்தற மாரிமுத்து மாமாகிட்ட கேட்டேன் அங்க வர்லைனு சொல்லிட்டார்” என்றாள்

“அவருகூட நீ ஏதாவது சண்டைபோட்டயா”

“இல்லை நானெதுக்குங்க அவருகூட சண்டைபோடுறேன்” என்றாள்

“அப்படியே லைன்லயே இருந்துட்டு ரூம்ல போய்ப்பாரு ஏதாவது எடுத்துட்டு போயிருக்காரானு”

“என்னங்க மாமாவோட பீரோவெல்லாம் திறந்துகிடக்குது அவரோட துணிகளும் கொஞ்சம் காணோம்” என்றாள்

“அம்மா தாத்தா கடைக்கு போறபோது கையில ஒரு பேக் எடுத்துட்டுப்போனாரு”னு தர்சன் சொல்ல

ஓவென அழுதாள்

“அதுக்குத்தான் அவருக்குனு ஒருபோன் வாங்கி தர்றேனு சொன்னேன் அதெல்லாம் வேண்டாம் அவரு யாருகூட பேசப்போறாருனு சொல்லிட்ட,இப்ப பார்த்தியா போனிருந்திருந்தாலாவது கால் பண்ணி கேட்டிருக்கலாம்” என்ற கோபி “பவி நீ அழாம போய் கதவை தாள்பாலிட்டுட்டு படு அவரு திரும்பிவந்து கதவைத்தட்டுனா கதவைத்திற இந்த ராத்திரி வேளையில நானும் இங்க இருந்து வரமுடியாது மழையும் விடாம பெய்யுது என்னசெய்யறது எதுவாயிருந்தாலும் காலைல பார்த்துக்கலாம்”னு சொல்லிட்டு போனை துண்டித்தான்.

மாமனார் காணாமல்போனதால் தூக்கம் வராமல் மறுநாள் காலையில சீக்கிரமே எழுந்த பவித்ராவுடன் தர்சனும் எழுந்துவிட இருவரும் அக்கம் பக்கமென சுற்றிலும் தேடினார்கள். வீட்டிற்கு பின்புறமிருந்த தோட்டத்திலிருந்து தாத்தாவின் டைரியை எடுத்துக்கொண்டு ஓடிவந்த தர்சன் “அம்மா இது தாத்தாவோட டைரி சப்போட்டா மரத்தடியில இருக்குற கல்லுமேல வெச்சுருந்தாரு” என்றான்

படபடப்புடன் டைரியை வாங்கி அதன் கடைசிநாளில் எழுதப்பட்டிருந்த பக்கத்தை தேடியெடுத்து படித்தாள்.

“அன்புள்ள மருமகளுக்கு,

இன்று ரேசன்கடையின் கூட்டத்தில் மணிக்கணக்கில் நின்று தாகத்தில் வாயெல்லாம் வறண்டு திரும்பியவனைப்பார்த்து நீ பேசியதில் மனமுடைந்துதான் இதைஎழுதுகிறேன், நான் இந்த டைரியில் எழுதுவது இதுவே கடைசிநாளாக இருக்குமென நினைக்கிறேன்,இதுவரை தெரிந்தோ தெரியாமலோ உனக்கும் குடும்பத்துக்கும் பாரமாக இருந்துவிட்டேன்,நீ ஆரம்பகாலங்களில் நடந்துகொண்ட விதத்திற்கும் தற்பொழுதிற்கும் நிறைய மாற்றங்களை உணரமுடிகிறது இதெல்லாம் “பாலில்கலந்த ஒருதுளி நச்சாய்” யாரோ உன்மனதில் விசமத்தைத்தூவி பரப்பியிருக்கிறார்கள் அதை காலப்போக்கில் நீயும் அறிவாயென நினைக்கிறேன், எனது இந்தடைரியில் தினமும் நானடைந்த வேதனைகளையும் அவமானங்களையும் முதலில் எழுதியிருப்பேன் அந்த பக்கங்களை கொஞ்சம் பின்னோக்கி திருப்பிபார்த்தால் உனக்கும் புரியும்,உனக்கு மனமென்று ஒன்றிருந்து நீ ஏற்கனவே இதையெடுத்து வாசித்திருந்தால் மாறியிருப்பாய் இல்லை இனியாவது மாறுவாய் என நினைத்து எழுதாமலே பல பக்கங்களை விட்டுவிட்டேன், காலப்போக்கில் நீ மாறிவிடுவாயென இருந்து நானும் ஏமாந்துவிட்டேன்,எனது மனைவியை இழந்தபின் தனிஆளாய் நான்வாழ்ந்து எதை சாதிக்கப் போகிறேன், இதுவரை எல்லா சங்டங்களையும் பொருத்துக்கொண்டு உங்களோடு இருந்தது தர்சனுக்காகத்தான்,இனியும் இதுபோன்ற நிலையில் கூனிக்குறுகி வாழ மனம் இடம்தராததால் இங்கிருந்து வெளியேறுகிறேன்,இதை படித்தபிறகு டைரியை என்மகன் (உன் கணவன்) கையில் கிடைக்காமல் அடுப்பில்போட்டு எரித்துவிடு உங்கள் வாழ்க்கையில் பிரச்சனைகள் வேண்டாம் இனி என்னைத்தேடவும் வேண்டாம்.

இப்படிக்கு

முருகேசன்”

என எழுதியிருந்தது

கண்ணில் பனித்த ஈரத்துடன் கணவனுக்கு போன்செய்து அழைத்தாள், மறுநாளே வீட்டிற்கு வந்தவனிடம் டைரியைகாட்டி”நான் மிகப்பெரிய தப்புசெஞ்சுட்டேன் என்னை மன்னிச்சுக்குங்க பக்கத்துவீட்டு கல்பனா நான் மாமாவுக்கு செய்யற வேலைகள பார்த்துட்டு அவளும் அவ மாமனாருக்கு இதே மாதிரிசெய்யனுமுனு நினைச்சு எங்கிட்ட தப்பாச்சொல்லி மனசை கலைச்சுட்டா, காலத்துக்கும் யாரும் என்னை மன்னிக்கமுடியாத தப்பைப்பண்ணிட்டேன்” என அழுதாள்,

“இப்ப அழுதென்ன பிரயோஜனம் எல்லாமே கைமீறி போயிடுச்சு நானும் உன்னோட மட்டுமே போன்ல பேசிட்டு எங்கப்பாகிட்ட அதிகமா பேசாததும் பெரிய தப்புதான்” எனசொல்லிட்டு போலீசில் தேடச்சொல்லி கம்பளைண்ட் கொடுக்க கிளம்பினர்

போலீசும் இவர்களிடம் விசாரணையெல்லாம் செய்து முடித்து தேடிக் கொண்டிருந்தனர் எந்த தகவலும் கிடைக்காமல் ஒருவாரத்திற்கு மேலாக தேடியும் ஆள்கிடைக்காமல் நாட்களும் கடந்துவிட்டது

காலைநேரம் மீண்டும் மசினக்குடிக்கு கிளம்ப தயாராகிக்கொண்டிருந்த கோபியின் செல்போன் மணியடித்தது

“ஹலோ”

“ஹலோ கோபி நான் உன் அப்பா பேசறேன்டா” என எதிர்முனையில் சொன்னதும் சந்தோசத்தில் ஸ்பீக்கரில் போட்டான்

“அப்பா எங்க இருக்கீங்க என்னப்பா இப்படி பண்ணிட்டு போயிட்டீங்களே ”

“என்னை விடுடா கோபி, நீ எப்படியிருக்குற அப்புறம் தர்சன், பவித்ரா எல்லாம் நல்லாயிருக்காங்களா, என்ன சொல்லாம வந்ததால கோபாமா இருப்பானு நினைக்கிறேன், சொன்னா விடமாட்டீங்களேனுதான் எதுவும்சொல்லாம கோயில் குளமுனு போகலாமுனுதான் கிளம்பி காசிக்கே வந்துட்டேன் அவ்வளவுதான்” என்றார் முருகேசன்

“எப்பப்பா வர்றீங்க”னு கேட்ட கோபியிடம், “பார்க்கலாம் எல்லாம் அவன் செயல்” னு மனசுக்குள் நிழலாடும் பேரனின் நினைவுகளை மறைத்துக்கொண்டு பேச அருகில் இதையெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டிருந்த பவித்ரா கண்ணீருடன் வீட்டினுள்ளே ஓடினாள்.