எழுத்து

இரோஸ், தனடோஸ் உளவியல் சிந்தனையில் ‘ஆட்டம்’ – முனைவர் ம. இராமச்சந்திரன்

“உலகமொழிகளின் மகத்தான இலக்கியங்கள் யாவுமே மனித உறவுகளின் மர்மங்களைக் களையவும் கண்டுணரவுமே தலைப்படுகின்றன” – எம். கோபாலகிருஷ்ணன்.

மனித உறவுகளின் மர்மங்களில் சற்று வெளிச்சம் பாய்ச்ச எத்தனிக்கும் முயற்சியில் தோன்றியவை இலக்கியங்கள். நீண்ட மனித உறவு நிலையில் மனமும் காமமும் முக்கியப் பங்காற்றி வருகின்றன. மனம் சார்ந்த ஆய்வு உளவியலுக்கு வித்திட்டது. உளவியல் தனது நீண்ட ஆய்வில் காமத்தின் அடியாழத்தைத் தொட்டுவிட முயன்றது. மனித உறவுகளின் அனைத்துச் செயல்பாடுகளும் பாலுணர்வு நடத்தையால் தீர்மானிக்கப்படுவதைச் சிக்மண்ட் பிராய்ட் தனது ஈரோஸ் மற்றும் தனடோஸ் கொள்கையால் விளக்கியுள்ளார். இக்கொள்கையின் வாயிலாக சு. வேணுகோபாலின் ‘ஆட்டம்’ நாவல் இங்கே உளப்பகுப்பாய்வு நோக்கில் வாசிக்கப்படுகிறது செய்யப்பட்டுகிறது.

“பாலுணர்வு நடத்தை என்பது உயிரியல் சார்ந்த, உள்ளத்துள் ஊக்குவிக்கும் முக்கிய சக்தியாகும்.”

ஈரோஸ் (பிறப்பு) – இது அனைத்து சுய பாதுகாத்தல், வாழ்வியல் ஊக்கங்கள் மற்றும் சிற்றின்ப உணர்வுகளை உள்ளடக்கியது. அதாவது பாலுணர்வு நடத்தை என்பது மனிதன் இயற்கையில் தொடர்ந்து வாழ்வதற்கான, இருத்தலுக்கான ஊக்கச் சக்தியாக விளங்குகிறது. மேலும் வாழ்வதற்கான ஆற்றலையும் இன்பத்தையும் தந்து மனிதச் சமூகம் உருவாவதற்கும் அதைக் கட்டமைப்பதற்கும் இதுவே அடிப்படையாக அமைந்துள்ளது என்று சிக்மண்ட் பிராய்ட் கூறுகிறார்.

தனடோஸ் (மரண உள்ளுணர்வு) என்பது ஆக்கிரமிப்பு, சுய அழிவு, கொடு உணர்வு ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது. பாலுணர்வு நடத்தை மனிதனின் தன்முனைப்பு செயல்பாட்டை உடைத்தெறிந்து விடும் என்று கூறிவந்த நிலையில் அவ்வாறு இல்லாமல் மனித மனதின் இறப்புச் சிந்தனையிலிருந்து (தனடோஸ்) அவனைப் பாதுகாப்பது இரோஸ் என்று சிக்மண்ட் பிராய்ட் கூறினார். ஆக தனடோஸ் என்ற இறப்பை நோக்கிய பயணத்திலிருந்து மனிதனை விடுபட செய்யும் எதிர்வினையே இரோஸ் என்ற காதலும் காமமும்.

இரோஸ் என்பது ஆன்ம சக்தியைத் தொடக்கத்தில் தந்தாலும் பிறகு படிப்படியாகக் கீழ்நோக்கி இழுத்துச் சென்று விடுகிறது என்று பிளாட்டோ கூறுகிறார். இவரின் கருத்திற்கு எதிர்நிலையாக பிராய்ட், இரோஸ் என்பது உடற் சக்தியைத் தருகிறது, மேலும் படிப்படியாக உயர்ந்து வாழ்தலுக்குத் தேவையான ஊக்கத்தைத் தருகிறது என்று கூறுகிறார்.

ஆட்டம் நாவலின் முதன்மை கதாபாத்திரம் வடிவேல். சிறந்த கபடி வீரன். வீரபாண்டி ஊரில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் கோமாரியம்மன் திருவிழாவில் முக்கிய நிகழ்வாகக் கபடிப் போட்டி நடைபெறுவது வழக்கம். ஒவ்வொரு இளைஞனையும் வீரனாக மாற்றுவது அவன் சார்ந்த பின்புலத்தில் இயங்கும் பெண்ணைச் சார்ந்தே இருக்கிறது. கபடி விளையாட்டைக் காண வரும் பெண்களின் பார்வையே ஒரு வீரனைச் சிறந்தவனாக மாற்றுகிறது. அவளின் வருகையும் அவள் நோக்கும் அவனுக்கு வாழ்வதற்கான மிகப் பெரும் ஆற்றலைத் தருகின்றன. அனைவர் மத்தியிலும் அவனை ஏற்பதற்கான எத்தனிப்புகள் அவனது மனதால் திட்டமிடப்பட்டு விளையாட்டில் நுண்மையாக அவனையும் மீறி வெளிப்பட்டு நிற்கின்றன. அவனது மனம் அவளை மயக்குவதிலும் அவளை வியப்படையச் செய்வதிலும் மையம் கொண்டு பெரும் ஆற்றலை அவனுள் உருவாக்கி அவனை மற்றவர்களிடமிருந்து சிறந்தவனாக மாற்றுகிறது. இவ்வாறு வடிவேல் தனது ஆட்டத்தில் வெளிப்படுத்தி நிற்கும் அனைத்து வித்தைகளும் கனகாவைத் தன்னகத்தே ஈர்க்கச் செய்யும் தந்திரங்கள் என்றாலும் மற்றவர்கள் பார்வையில் மட்டுமல்ல அவனது மனதிலும் அது அவனது திறமையாகப் படுவதும் சிந்திக்கத்தக்கது.

பிறகு கனகாவைக் காதல் திருமணம் செய்துகொண்டு பல இன்னல்களையும் இழப்புகளையும் பெறுகிறான். அவளோடு வாழ்ந்து காதலின் அனைத்துத் தேவைகளும் தீர்ந்த போதும் அவள் தேவையில்லாத ஊக்கியாக மாறிய நிலையிலும் அவள் மேல் அவனது அளவு கடந்த அன்பு மேலோங்கி மீதி வாழ்க்கையை அவளோடு வாழ்ந்துவிட எண்ணும் நிலையில் அவள் தனது வாழ்க்கையை மற்றவனோடு வாழ்ந்துவிட எண்ணி செயல்பட்ட நிலையிலும் அவனது மனம் இறப்பின் உச்சத்திற்குச் சென்று விடுவதில்லை. “உயிரைப் மாய்த்துக்கொள்வது அவ்வளவு எளிதாக இல்லை,” என்றும் மீண்டும் அவளோடு வாழ்ந்து விடலாம் என்றும் அவனது மனம் எண்ணுகிறது. இத்தகைய எண்ணங்களுக்குக் காரணம் அவளுக்காகக் கபடி விளையாட்டில் தான் காட்டிய திறமை, இதனை மதித்து மற்றவர்கள் கொண்டாடிய, கொண்டாடி வருகின்ற விதம், அவளோடு ஊரை விட்டு ஓடி வந்து வாழ்ந்த காதல் வாழ்க்கை என்று அனைத்திலும் அவள் அவனுக்கு ஊக்கச் சக்தியாவே இருந்து வந்துள்ளதைப் பல நேரங்களில் எண்ணி ஏங்குவான்.

மகளோடு ஊர் வந்த பிறகும் மறுமணம் செய்துகொள்ள அவனது தாய் ஏற்பாடு செய்யும்போது தனலட்சுமி தன்னை மறுத்துவிட்டதைக் கேள்விப்பட்டுத் தனது உடலையும் மனதையும் இளமையாக்க அவன் மேற்கொள்ளும் பயிற்சிகளும் அதனை வெளிப்படுத்த அவன் கலந்து கொள்ளும் கபடியும் அவனையே வியப்பில் ஆழ்த்தி மறு சிந்தனை செய்யத் தூண்டினாலும் காமம் அவனை ஆடுகளத்தில் போராடவே தூண்டியது. இந்த வயதில் இளைஞர்களோடு சரிசமமாகக் கபடி விளையாடுவது முழுக்க முழுக்க தனலட்சுமியைக் கவர்ந்து அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்ற மனதின் ஊக்கநிலையே, அவன் அந்த விளையாட்டில் தோற்றுப் போனாலும் அவனது மனத்துக் காம இச்சை அவனை விடுவதாக இல்லை. அடுத்த வீரபாண்டி திருவிழாவில் தனலட்சுமியைத் தனது கபடி ஆட்டத்தால் கவர்ந்து விட வேண்டும் என்ற அவனது வைராக்கியம் அவனது வாழ்தலின் ஆக்கத்தையும் ஊக்கத்தையும் பெண் சார்ந்த இருப்பே தீர்மானிக்கிறது.

இந்தச் சூழ்நிலையில் தனது மகளது, ‘அம்மா எப்ப வருவாங்க?’ என்ற கேள்விக்கு வடிவேல், ‘விரைவில் வந்து விடுவாங்க,’ என்று இயல்பாகப் பதில் சொல்கிறான். அவனது மனநிலை கோபங்கள் அற்று, விரோதங்கள் அற்று, வன்மங்கள் அற்று, வேறொருவனுடன் சென்று விட்ட கனகாவைத் தேடிக் கண்டு பிடித்துக் கூட்டிவர எண்ணுகின்ற மனதின் ஆக்கநிலையை அவனது காமம் வெளிப்படுத்தி நிற்கிறது. இங்கே அவனது ஈகோ இறந்து விடுகிறது. தொடர்ந்து வாழ்தலும் கனகாவின் மேல் அவனது ஈர்ப்பும் வாழ்வியல் ஊக்கியாக வெளிப்படுகின்றன.

வடிவேலுவின் தாய் கடின உழைப்பாளியாக இதில் காட்டப்படுகிறாள். கணவன் இறந்த பிறகு தனது வாழ்க்கை முறையைக் கடினமாக மாற்றிக் கொண்டு விடுகிறாள். மற்றவர்களிடம் பேசுவது குறைந்து விடுகிறது. எப்போதும் வேலை வேலை என்று தன்னை வருத்திக் கொள்கிறாள். தனது உடல் வெம்மையையும் காம இச்சையையும் மடை மாற்றும் கருவியாக அவள் உழைப்பைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்கிறாள். உழைப்பின் மூலம் தனது காமத்தைக் கொன்றுவிட அயராது உழைக்கிறாள். உழைப்பின் வெகுமதி தனது குடும்பத்தை எடுத்துச் செல்வதைக் காணும்போது இதுவே சிறந்த வழி என்று வாழ்தலின் ஊக்கத்தை இதில் பெற்றுக் கொள்கிறாள். யாரோடும் மனவருத்தமில்லை, வெறுப்பில்லை, உழைப்பால் கடந்து செல்கிறது அவளது வாழ்க்கை. இங்கே காமமும் காதலும் வாழ்தலுக்கான ஆக்க ஊக்கிகளாக வினையாற்றுகின்றன.

அது மட்டுமல்லாமல் ஒவ்வொரு விளையாட்டு வீரனையும் ஏதோவொரு மூலையில் கண்டு களிக்கும் இரண்டு கண்களே தீர்மானிக்கின்றன. வெற்றியில் மகிழ்ச்சியும் தோல்வியில் அவமானமும் அந்தக் கண்களின் வழியே கண்டடைகிறான் அவன். அவனது ஒவ்வொரு அடுத்தக் கட்ட செயல்பாடுகளும் அந்தக் கண்களில் இருந்தே தொடங்குகின்றன. அவனது மனம் அவளது ஏற்பிற்காக அவனை வீரனாக, கோழையாக, கொடூரனாக மாற்றிப் போடுகிறது. வாழ்க்கையில் அனைத்து நிலைகளிலும் வெற்றி கிடைப்பதில்லை. காலமும் பருவமும் அதனைக் காமத்தோடு சாத்தியப்படுத்துகிறது. மற்ற நேரங்களில் இயல்பான வாழ்தலின் பெரும் உந்துதல் சக்தி காமமும் காதலுமே.

ஊக்கச் சக்தியாகக் காதலும் காமமும் இருப்பதைப் போல அழிவு சக்தியாகவும் செயல்படுவதைப் பிராய்ட் தனது தனடோஸ் கோட்பாட்டின் மூலம் எடுத்துக் கூறுகிறார். வடிவேலின் கபடி விளையாட்டில் ஈர்க்கப்பட்ட கனகா அவனோடு காதல் திருமணம் செய்து கொண்டாள். அவர்களுக்குப் பெண் குழந்தையும் பிறந்தது. ஆனால் அவளது காமம் அவளது எல்லைக்குள் அடங்க மறுத்து விடுகிறது. விளையாட்டில் அவளைக் கவர்ந்தவன் வாழ்தலில் வெற்றி பெற முடியவில்லை. இந்த ஏமாற்றவுணர்வு கனகாவை நிம்மதியிழக்கச் செய்கிறது. அவளது மனதின் தேவைகள் மற்றொரு ஆடவனால் நிறைவேற்றப்படும்போது வடிவேல் காணாமல் போகிறான். ஆனால் அவளின் உள்மனம் பெரும் போராட்டக் களமாக மாறுகின்றது. அவளது இந்தச் செயல்பாட்டைச் சமூகம் ஏற்க மறுக்கும் நிலையில் தனது வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்ள துணியும் மனநிலை அழிவுத்தன்மை கொண்டது.

இதேபோல வடிவேலின் சக விளையாட்டு வீரன் காளையன் வாழ்க்கையில் நடைபெற்ற காமச் செயல்பாடுகள் இதனுடன் இணைத்துச் சிந்திக்கப்பட வேண்டும். அவனது சித்திக்கும் அவனுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட காமச் செயல்பாடுகளை மறைக்க முடியாமல் நண்பர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறான். அவளின் அன்பையும் அதீத காமத்தையும் மறுக்க முடியாமல் ஒவ்வொரு முறையும் உடன்படுகிறான். கபடி விளையாட்டுக்கென்றே பிறந்தவன் என்று அனைவரும் பாராட்டும் வீரனாக வலம் வந்தவன். “கபடியில் மகா கில்லாடி. எத்தனையோ பேருக்கு முன்மாதிரியாக இருந்திருக்க வேண்டியவன். விழுந்த காமச் சுழலிலிருந்து அவனால் மீண்டு வரவே முடியவில்லை.” அவனின் உடற்கட்டும் வேகமும் அவளைத் தூங்க விடாமல் செய்துவிட்டது. அவளின் பார்வைக்கு எதிர் பார்வை தர மறுக்கும் வீரனாக அவனிருந்தாலும் அவனது பருவமும் அவளின் தேவையை ஏற்றுக்கொண்டது. ஆனால் இது ஏற்புடைய செயலல்ல. அவனது சித்தி அவனுக்கு ஒவ்வொரு நாளும் நல்விருந்து தருகிறாள். உணவின் சுவையிலும் ஊட்டத்திலும் அவளோடு காம விளையாட்டு அவனை நிலைகுலையச் செய்து விடுகிறது. அவனுள் குற்றவுணர்வை மெல்ல ஏற்படுத்தி விடுகிறது. சிறு காலத்தில் அவனது கட்டுடல் களைத்து விடுகிறது. “காளையன் மடித்துக் கட்டியிருக்கும் வேட்டிக்குள் தொடைகள் கனத்திருக்கின்றன. நேராக வடிவேல் வீட்டுத் திண்ணையில் வந்தமர்ந்து மூச்சுவிட்டான். எப்படியும் நூற்றியிருபது கிலோ இருக்கலாம். கிட்டத்தட்ட இருவரின் எடை” இவ்வாறு நடக்க முடியாத உடல் பருத்தவனாக மாறிவிடுகிறான். அவனைக் காணும்போது காமம் அவனது இருப்பை அழித்துச் சிரிப்பதையும் அவள் இன்றும் தன்னிலை மாறாமல் இருப்பதையும் எண்ணும் போது இங்கே தனடோஸ் செயல்படுவதை உணரலாம்.

சமூகச் செயல்பாடுகளில் ஒவ்வொரு ஆணும் பெண்ணும் தன்னை இணைத்துக் கொண்டு பங்காற்றும்போது அவர்களின் எண்ணங்கள் வினையாற்றும் வெளிப்பாடுகள் வியப்பானதாகத, தனித்துவமானதாக, மாறும்போது உளப் பகுப்பாய்வு தன்னிலை பெறுகிறது. உள்ளத்தின் அசைவியக்கத்தை உற்று நோக்கும் நிலையில் ‘ஆட்டம்’ நாவலின் வாழ்வியலும் மனிதர்களும் இக்கோட்பாட்டின் வரையறைக்குள் கச்சிதமாகப் பொருந்தி வருவதை வடிவேல், கனகா, காளையன் போன்றோரின் வாழ்க்கையால் உணரமுடிகிறது.

மேளம் இசைக்கிறது காற்று பரவுகிறது

கவியரசு

“தென்கிழக்கு திசையிலிருந்து
கொள்ளை கொள்ளும் காற்று வரும்”
சோதிடர் அறிவித்த நாளிலிருந்து
வானத்தில் திசையைக் கிழித்து
வீட்டை நகர்த்துகிறாள்
தூணில் மோதி நாணும் முகம்
முற்றிலும் புதிதாக எழுகிறது
அழிந்தழிந்து பரவுகிறது ஒளி
ஓடுவதும் தாவுவதுமாக
யார் பேச்சிலும் நிற்காத உடலை
பாவாடையால் இறுக்கிக் கட்டுகிறாள்
திறந்து திறந்து பூட்டுகிறாள்
தனக்கு மட்டுமே தெரிந்த உண்டியலை
சிதறியோடும் காசுகளில் எல்லாம்
பூரிப்பு பூரிப்பு பூரிப்பு

*

இவளது ஊரை அறிவதற்காக
வேறொரு ஊரில்
அலைந்து கொண்டிருக்கிறான்
நேர்கோட்டிலும்
குறுக்குத் தெருக்களிலுமென
நீள்கிறது தேடல்
கிரகங்கள் வீட்டுக்குள் வந்துவிட்டதால்
வாசலில் உறங்கும் வாழ்வு
விண்மீன்களால் மட்டுமே
ஆசிர்வதிக்கப்பட்டிருக்கிறது
நிராகரித்ததும்
நிராகரிப்பதும்
இரண்டு கன்னங்களையும்
கடித்துக் கொண்டிருக்கின்றன
கூந்தல் உதிரும் கொடிய காலம்
மொட்டை மாடியில் மன்றாடுகிறான்
“குற்ற உணர்ச்சியைக்
கொல்லும் வாளை
எவளிடமாவது
கொடுத்தனுப்புங்கள் ”

*

வந்து வந்து செல்லும் காற்றல்ல
ஆழ்கிணற்றில்
நடனமிடும் பெருங்காற்று
என்றுணர்ந்த பொற்கணத்தில்
தேநீரை வீசுகிறாள்
அமர்ந்திருந்த கூட்டம் மிதக்கிறது
தாவிப் பிடித்து முதலில் விழுங்குபவன்
லட்சணங்களின்
பெருஞ்சுவையில் பொலிவடைகிறான்
தனியாகப் பேசுவதற்காக
அழைத்துச் செல்லும் போதே
அனுமதி கேளாமல் தொடங்கிவிடுகிறது
முடிவற்ற சுழல் நடனம்

*

பிடித்திருக்கிறது
பிடித்திருக்கிறது
அவளுக்குள் ஒரு தெரியாத திசை
அவனுக்குள் ஒரு தெரியாத திசை
உள்ளும் புறமுமாய்
பயணம் தொடங்கும்போது
மேளம் இசைக்கிறது
காற்று பரவுகிறது.

சிலை – ஜெயன் கோபாலகிருஷ்ணன்

ஜெயன் கோபாலகிருஷ்ணன்

அவர்கள் எங்கள் நாட்டின் மன்னனைக் கொன்றுவிட்டு எங்கள் நாட்டின் எல்லையாகிய பன்றிக்கால் ஓடையில் இருந்த பெரிய பனைமரப் பாலத்தை பெரும் படையுடனே மன்னன் முன்வரத் தாண்டி ஒரு நொடி நின்று அந்த பெண் சிலையைப் பார்த்தார்கள். அது நான் செய்த சிலை. எங்கள் நாட்டின் கலையுச்சம் என்று எங்கள் மன்னனால், நாட்டின் அடையாளமாக, நாட்டின் நுழைவாயிலாக, இருந்த பன்றிக்கால் ஓடைப்பாலத்தின் ஓரத்தில் பத்தாண்டுகளுக்கு முன் வைக்கப்பட்டது.

“நாம் இந்தச் சிலையை நம் அரண்மனையின் முன்னிருக்கும் ஆயிரம் சிலைகளில் ஒன்றாக வைப்போம். அதுவே இந்த எளிய நாட்டு பெருமைகளுக்கு நாம் அளிக்கும் கீழ்மை,” என்றவாறு சிரித்தார் அந்நாட்டு அமைச்சர்.

“இல்லை இதை வெட்டி வீழ்த்துவோம், பொழி ஓடுகிறது, பன்றிக்கால் ஓடையில் சென்று இந்த சிலை கடல் சேரட்டும்,” என்று தன் வாளை உருவி வெட்டி வீழ்த்தினான் மன்னன். உண்மையான மனிதவுடல் வெட்டப்படுவதைப் போல் நெளிவுகளுடன் அந்தச் சிலை குழைந்து நீரில் வீழ்ந்தது.

நாங்கள் காலங்காலமாக சிலை செய்பவர்கள். எங்கள் கைகளில் இருக்கும் உளி எங்கள் மூதாதை ஓருவனின் உடைக்கப்பட்ட பெருவிரல் என்று எங்களுக்கு பயிற்றுவிக்கப்பட்டிருந்தது. ஒவ்வொரு முறை உளியைத் தொடும்பொழுதும் எங்கள் கைகள் நடுங்கும். ஆனால் உளி கல்லைத் தொடும் தருணம் நடுக்கம் இறங்கி கற்களுக்குள் சென்றுவிடும். பின் நிகழ்வது வில்லுப்பாட்டில் கதையின் இடையே வரும் பாடலின் ஓய்வுத்துளியில் கேட்கும் குடமடி ஓசையை மட்டும் எடுத்துத் தொடுத்த ஓர் மாலை. நாங்கள் மருந்துவாழ் மலையின் அருகிலிருந்த சிற்றூரில் தலைமுறை தலைமுறையாக வாழ்ந்து வந்தோம். உயர்ந்திருந்த மருந்துவாழ் மலையினை ஒட்டி அதனால் மறைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு கருங்கல் குன்றின் வடக்கு பக்கமாக எங்கள் ஊர் இருந்தது. நாங்கள் அந்த சிறு குன்றை அய்த்துமலை என்று அழைப்போம்.

அனுமன் சஞ்சீவி மலையை கையில் ஏந்தி தென்னிலங்கைச் செல்லும் பொழுது அதில் முதலில் விழுந்தது இந்த அய்த்துமலை. அதை எடுக்க அனுமன் குனிந்தபொழுது மருந்துவாழ் மலை கீழே விழுந்தது. அனுமன் விழுந்துவிட்ட மருந்துவாழ்மலையை பார்த்துவிட்டு அய்த்துமலையை மறந்துவிட்டார். அய்த்துமலையின் கல் மருந்துவாழ்மலையின் கல்லிலிருந்து வேறுபட்டது. உண்மையில் ஒரு இலையின் திண்ணம் அளவே வருமாறு எளிதாக அதை தீட்ட முடியும். நாங்கள் அரிதாக அந்த மலையின் கல்லெடுத்து சிலை செய்வோம். பன்றிக்கால் ஓடையில் வெட்டி வீழ்த்தப்பட்ட சிலை அய்த்து மலைக்கல்லில் செய்தது. அய்த்துமலையின் ஒரு ஓரத்தில் உதிரிக் கற்களின் கூட்டம் இரண்டு இருந்தன. அவற்றில் ஒன்றின் நிறம் சற்றே பழுப்பாகவும் இன்னொன்றின் நிறம் நல்ல ஆழமான கறுப்பாகவுமிருக்கும். நாங்கள் அந்த பழுப்பு நிற கற்களை தெற்கே சொத்தவிளை கடற்கரையிலிருந்து கொண்டு வரப்பட்ட மணலினால் அமைக்கப்பட்ட குன்றின் மேல் பரப்பி அடுக்கப்பட்ட விறகுகளின் மீது போட்டு, விறகுகளுக்கு தீயிடுவோம். அந்த தீக்குழியிலிருந்து எழும் தீயின் நாக்கு கருமை நிறமுடையதாக இருக்கும். அதில் நாங்கள் அந்த கருமை நிற உதிரிக்கற்களை ஒரு இரும்பு கம்பியால் பிடித்து காணிப்போம். பின் அந்த கறுப்பு உதிரிக் கருங்கல்லை ஆறவிட்டு அதன் மேல் கைகளால் வழித்தால் எண்ணைப் பசை கொண்ட கறுப்பு மை கிடைக்கும். அதை நாங்கள் செய்யும் பொருட்களின் மீது தடவுவோம். அந்த மையின் தன்மையால் அது தடவப்படும் பொருட்கள் அனைத்தும் கொடும் வெயிலடிக்கும் பாலையில் மிகக் குளிர்ச்சியாகவும் பெருமழை பெய்யும் அடர் காடுகளில் வெம்மையாகவும் இருக்கும்.

பிடிக்கப்பட்டுவிட்ட எங்கள் நாட்டினை ஆட்சி செய்யும் அமைப்பை ஏற்படுத்த மன்னன் ஈத்தாமொழியில் கூடி துறைவாரியாக அமைச்சர்கள் பணித்தான். உண்மையில் அப்படி துறையெதுவுமில்லை. எங்கள் நாட்டின் ஒவ்வொரு சிற்றூரிலும் விளையும் அல்லது உண்டாக்கப்படும் பொருட்களைப் பட்டியலிட்டு அவற்றிற்கு விலையமைத்தல் மட்டுமே இநதத் துறைகளின் பணி. இவற்றில் பணிபுரிந்தவர்களின் வேகம் அச்சமூட்டுவது. சற்றொப்ப இரண்டு திங்களில் இவர்கள் தங்கள் பணியினை முடித்து மீண்டும் ஈத்தாமொழிக்கு வந்த மன்னனின் கூடுகையில் ஒப்பித்தார்கள். அடுக்கடுக்காக ஓலைச்சுவடிகள். மன்னனின் தனிப்பணியாள் அதை வாசித்தான். அந்தப் பொருட்களின் பட்டியலில் உச்ச விலை என்று “கல்லிலைக்கட்டில்” என்ற பொருள் இருந்தது. அதன் விலைக்கும் அதற்கு அடுத்ததாக வந்த பொருளின் விலைக்கும் இடையில் இருந்த வேறுபாடு மன்னனுக்கு திகைப்பை அளித்தது. அவன் மீண்டும் மீண்டும் கல்லிலைக்கட்டிலின் விலையை தனிப்பணியாளிடம் கேட்டான். அந்தப் பட்டியலில் உள்ளூர் காசு அளவைக்காக பயன்படுத்தப்படுகிறதா என்று கேட்டான். இல்லையென்றும் நம் நாட்டின் காசு கணக்கில்தான் இந்த விலை வருகிறதென்றும் சொன்னான்.

“அப்படியானால் இது என்ன பொருள், எங்கே செய்யப்படுகிறது, ஏன் இத்தனை விலை, நான் உடனடியாக அதைப் பார்க்க வேண்டு,ம்” என்று கேட்டான் மன்னன்.

அப்படித்தான் அந்த அழகிய வெள்ளிக்கிழமை காலைப் பொழுதில் எங்கள் ஊருக்குள் தன் தேரில் வந்து இறங்கினான் மன்னன். நாங்கள் எப்பொழுதும் போல் எங்கள் வெள்ளிக்கிழமை காலை பூசையில் இருந்தோம். எங்கள் ஊரின் தெருக்களில் யாருமில்லை. அரிதாக எங்களில் ஒரு பிரிவினர் வேட்டைக்கு செல்லும் பொழுது கூட்டிச் செல்லும் நாய்கள் மட்டும் தெருக்களில் திரிந்து கொண்டிருந்தன. ஊரினுள் வந்த மன்னன் அமைச்சர்களைப் பார்த்துக் கேட்டான்.

“இங்கே மாளிகைகள் எப்படி, இந்த சிற்றூரில் எப்படி இத்தனைச் செல்வம்?”

உண்மையில் அத்தனை செல்வம் கொழிக்கும் ஒரு சிறிய சிற்றூரை அந்த மலையின் அடிவாரத்தில் அவர்கள் யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை.

“இத்தனை செல்வம் எப்படிக் கொள்ளை போகாமல் இருக்கிறது?” என்று அடுத்த கேள்வி கேட்டான் மன்னன்.

அவனுடன் வந்தவர்களுக்கு அதற்கான பதில் எதுவும் தெரியவில்லை. மன்னன் சினத்துடன் அவன் அருகிருந்தவர்களை நோக்கிவிட்டுச் சற்றென வெறிகொண்டவன் போல் தேரிலிருந்து குதித்து அருகிலிருந்த மாளிகையின் கொண்டியைத் தென்னி இழுத்து உள்நுழைந்தான். ஆளரவமற்ற அந்த மாளிகையுன் பூசையறையிலிருந்து எழும் ஓசை கேட்டு மூடியிருந்த பூசை அறையின் கதவைத் திறந்தான்.

அதுதான் நான் அவனை நேருக்கு நேராக சந்தித்த முதல் சந்திப்பு. என் கண்கள் வெட்டி உள்வாங்கின. சில பொழுதுகளின் பிறகே அவன் மன்னன் என என் உணர்கொம்புகள் அறிந்தன. பின் உடல் துடிக்க நான் கைகளால் அவனைத் தொழுதேன். மன்னன் வாளெடுத்து அவனைத் தொழுது கொண்டிருந்த என் கைகளை தட்டி விட்டான். பின் என் கண்களை நோக்கி “ஏது உங்களுக்கு இவ்வளவு செல்வம், எங்கே கல்லிலைக்கட்டில்?” என்றான்.

உடல் மரத்து நின்ற என்னை தன் வாளினால் தட்டி, “சொல், எங்கே கல்லிலைக்கட்டில், நான் அதைப் பார்க்க வேண்டும்?” என்றான்.

பின் அருகிருந்தவர்களை நோக்கி, “அவனோடு சென்று கல்லிலைக்கட்டிலைத் தூக்கி வாருங்கள்,” என்றான்.

வேண்டாம் நான் ஒருவனே அதைத் தூக்கி வரமுடியுமென்று சொல்லிவிட்டு மன்னனின் பதிலுக்கு காத்திராமல் தரையில் கால்கள் பாவும் எந்த உணர்ச்சியுமற்று, நான் நின்றிருந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்து என் படுக்கையறைக்கு சென்றேன். படுக்கையறையிலிருந்து நான் என் ஒற்றைக் கையால் அதை தூக்கி வருவதைப் பார்த்து அதிர்ந்து குரல் சற்றே அதிகாரம் கொள்ள, “கல் எப்படி இத்தனை மென்மையாக இருக்கமுடியும்? எங்கிருந்து கல் எடுக்கிறீர்கள், எப்படி இத்தனை ஆழமான கருமை கொள்கிறது கல்?” என்றான்.

நான் பதிலெதுவும் சொல்லாமல் அவன் முன் கல்லிலைக்கட்டிலை வைத்தேன்.

தன் வாளை உடையில் மாட்டிவிட்டு கல்லிலைக்கட்டிலை தொட்டவன் திடுக்கிட்டு தன் கைகளை தீயில் பட்டதைப் போன்று உதறியெடுத்துக் கொண்டான்.

“இந்த சித்திரை மாதம் எங்கனம் இத்தனைக் குளிர்ச்சி இந்தக் கல்லில்?”. மீண்டும் ஒருமுறை தன் கைகளால் கல்லிலைக்கட்டிலைத் தொட்டான். பின் பெருஞ்சினம் கொண்டு, “இந்த மாய வித்தைகள் என்னிடம் வேண்டாம், என்னிடம் மாயவித்தை காட்ட முயன்ற இரண்டு வித்தைக்காரர்கள் குடும்பத்தை ஒரே வாள் வீச்சில் கொன்றவன் நான்,” என்றான்.

பின் வேகமாக வெளியேறி அய்த்து மலையின் முன்னால் சென்று நின்றான். அதன் அடிவாரத்தில் கூடாரமிட்டு தங்கியிருந்த பாலைவன மக்களைப் பார்த்து திகைத்தான். அவர்கள் அங்கே எங்கள் உற்பத்திப் பொருட்களை வாங்கிச் செல்வதற்காக வந்திருக்கிறார்கள் என்பதை அவன் அருகிருந்தவர் ஒருவர் அவனுக்கு சொன்னார். அவன் கற்பனை செய்தும் பார்த்திராத நாடுகளுக்கு எல்லாம் இந்தப் படுக்கை செல்கிறது என்றதை அறிந்து அவன் வன்மம் பெருகிப் பெருகிச் சென்றது.

“இதிலிருந்து கல்லெடுக்கும் உரிமம் இனி உங்களுக்கில்லை. இது இனி மன்னன் சொத்து, நீங்கள் இந்த ஊரைவிட்டு வெளியேற வேண்டும் என உத்தரவிடுகிறேன்,” என்றவாறு சென்று தேரில் ஏறினான். தேரில் ஏறியவன் நின்று என்னைப் பார்த்து, “அந்த பண்ணிக்காலோடை பாலத்திலிருந்த பெண் சிலையைச் செய்தது யார்?” என்றான்.

நான் தலையைக் கவிழ்ந்தேன். என்னேரமும் என் தலை வெட்டப்படலாம் எனத் தெரியும். என் மனைவி மாளிகையுள் மயங்கிச் சரிந்தாள். அவள் கன்னம் தரையில் மோதிய ஒலி என் செவிகளில் கேட்டது.

தன் வாளெடுத்து என்னை நெருங்கிய மன்னன் சொன்னான்.

“நான் வெட்டி வீழ்த்திய சிலையினும் மேலான ஒரு சிலை எனக்கு வேண்டும். நாளை காலை நான் வந்து வாங்கிச் செல்கிறேன்,” என்று தேரில் ஏறி மறைந்தான்.

எங்கள் ஊர் மக்கள் அனைவரும் செயலற்று நின்றிருந்தனர். பின் என் அருகில் எல்லாரும் கூடினர். பெண்கள் மாளிகையினுள் சென்று என் மனைவியை எழுப்பி தேற்றினர்.

ஆண்கள் என்னிடம் ஆறுதல் கூறினர். உன்னால் செய்துவிட முடியும் என்று தெரியும் என்று சொன்னார்கள். நான் அய்த்துமலையை என் கைகளால் வணங்கி என் மாளிகையினுள் சென்றேன். உண்மையில் உளியைக் கையில் எடுத்தவுடனே எனக்கு புரிந்துவிட்டது என்னால் பன்றிக்காலோடை சிலையை மீறிய ஒன்றை படைத்துவிட முடியாதென்று. நான் சோர்ந்து சென்று முட்டுகூட்டி அமர்ந்தேன். என் மனைவி அருகில் வந்து அமர்ந்தாள். நான் அவளை நோக்கி கூறினேன், “அந்தச் சிலை என் கலைத்திசு. அதை மீறிய ஒன்றை என்னால் படைக்கமுடியாது. அதை மன்னன் அறிவான். அவன் வாளால் நான் கொல்லப்படுவது உறுதி”.

என் மனைவி சிரித்தாள். பதிலெதுவும் சொல்லாமல் எழுந்து அடுக்களைக்குள் சென்று மீண்டும் திரும்பியவள் என் முன்னால் தட்டில் உளுந்தஞ்சோறையும் கருப்பட்டியும் வைத்தாள். நான் அவளைப் பார்த்தேன். கருப்பட்டி எதற்கென்றேன்.

“உளுந்தஞ்சோற்றுடன் இந்த வீட்டிலிருக்கும் எல்லா உணவுப் பொருட்களையும் இணைத்து உங்களுக்கு விளம்பியுள்ளேன். ஆனால் இன்னும் இணைக்க வேண்டிய அதிச்சுவைக் கொண்ட உணவுப் பொருட்கள் ஏராளம் இருக்கின்றன. எந்த ஒரு மனிதனும் தன் உச்சப் படைப்பு என்று எதையும் நிகழ்த்தி விட முடியாது. சொல்லாததும் காட்டாததும் எஞ்சும். அருகிலிருக்கும் குமரி முனையின் கடலின் திரைகளின் உச்ச அழகு எப்பொழுது நிகழ்ந்தது?” என்றாள்.

அவளை நான் அறிவேன். அவள் என் குருவின் மகள். நான் அவளை முதன் முதலாக பார்த்தது ஒரு சிலையை செய்து எடுத்துக்கொண்டு என் குருவைப் பார்க்க சென்றபொழுதுதான். அந்தச் சிலையைப் பார்த்தவள் தன் அப்பா அருகிலிருக்கிறார் என்பதனால் வெளிப்படுத்தும் வழக்கமான உடல் மொழியை மறந்து காலுடைந்த ஒரு கோழியின் நொண்டித் துள்ளல் போன்ற நடை நடந்து சிலையை தொட்டுப் பார்த்தாள். பின் சன்னமானக் குரலில் என்னை நோக்கி, “படைப்பு போதாமையிலிருந்து எழுகிறது, வெற்றிடத்தை நிரப்புகிறது, அனக்கமற்றதில் அனக்கத்தை உண்டாக்குகிறது, பின் நிறைகிறது , தழும்புகிறது, செயலற்றிருக்கிறது, இந்தச் சிலை உங்கள் தாயாரால் உண்டானது,” என்றபடி சென்றாள்.

அவளின் சொற்கள் உண்டாக்கிய மயக்கத்தில் நான் பித்துகொண்டு இரவில் என் மாளிகைக்குள் ஒவ்வொரு அறையிலும் அவளைத் தேடினேன். இரவில் உறக்கம் கலைந்து எழுந்து மீண்டும் அவளை மாளிகை முழுவதும் தேடிவிட்டு அலைக் கழிக்கும் ஆற்றலோடு சென்று அய்த்துமலையின் முன்னால் நின்றேன். அவ்வாறு நான் செய்த சிலைதான் பன்றிக்காலோடை சிலை. அதை நான் அவளிடம் கொண்டு சென்று காட்டியபொழுது சிலையைப் பார்த்தவள் வியர்த்திருந்த தன் கைகளால் என் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டாள்.

நான் உளுந்தஞ்சோற்றையும் கருப்பட்டியையும் உண்டேன். கைகளைக் கழுவிவிட்டு திரும்பி வந்தபொழுது மனைவி அடுக்களை வாசல் அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

“நீங்கள் படைத்த அந்த உச்ச சிலையின் பின்பு அச்சிலையின் போதாமைகளை உங்கள் ஆழ் உள்ளம் உணர்வதை நான் அறிவேன். அந்த போதாமைகள் என்னவென்றும் நான் அறிவேன். நீங்கள் செய்யும் இந்தப் புதிய சிலையில் அந்த இடைவெளியை நிரப்புங்கள். என் உடலை உங்களுக்கு தருகிறேன்” என்று சட்டென கைகளிள் இருந்த கத்தியால் தன் கழுத்தை அறுத்துக் கொண்டாள். நான் தாவிச்சென்று அவளை என் கைகளில் தாங்கிக் கொண்டேன். குருதி என் கைகளின் வழியாக வழிந்தது. அவள் எண்ணைப் பிசுக்கில் மாட்டிய பாம்பைப் போன்று குருதியில் நெளிந்தவாறு என் கைககளில் கிடந்து அசைவுகளற்று உயிர்விட்டாள். என் கைகள் நடுங்கின.

கண்களில் நீர்பெருக அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். குருதியில் நனைந்திருந்த அவள் உடல் ஒளியில் மினுங்க என் உள்ளம் ஏதோவொன்றை அறிந்தது.

நான் உளியினைக் கையிலெடுத்தேன். விளக்கை அணைத்தேன். மெல்லிய நிலவொளியில் அவள் உடலின் மேல் அய்த்துமலைக் கற்களால் சிலை செய்யத் தொடங்கினேன். கருமையுதிரிக் கற்களைக் கொண்டு செய்த மையைப் பூசினேன். அவள் உடல் முழுவதும் மறைந்துவிட்ட பிறகு அவள் கண்களை கடைசியாக மூடியபொழுது அவள் இமை அசைந்ததைப் போன்ற பிரமை ஏற்பட்டு நான் மயங்கி கீழே விழுந்தேன்.

அதிகாலை மன்னன் வந்த பொழுது நான் ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்தேன். அவன் நேரடியாக என் மாளிகையினுள் வந்து தன் கைகளால் என்னை எழுப்பினான்.

நான் கண்களை கைகளால் நவைந்து அவனை நோக்கினேன். அருகில் திரைச்சீலையிட்டு நிறுத்தப்பட்டிருந்த சிலையின் திரையை விலக்கப் போனான். நான் அறிவேன் அது எனக்கான தீர்ப்பு என. அடுத்த நொடி என் உயிரின் முடிவு எடுக்கப்படுமென. என் வாய் என்னை அறியாமல் சொன்னது,. “இதை நீங்கள் உங்கள் மனையில் தான் சென்று திரை விலக்க வேண்டும்”.

மன்னன் சினத்தோடு என்னைப் பார்த்தான். சிலையைத் தேரில் ஏற்றச் சொன்னான். என்னை ஒரு படைவீரனின் குதிரையில் ஏற்றிக்கொண்டு அவர்கள் புறப்பட்டார்கள்.

ஈத்தாமொழி தாண்டி பன்றிக்காலோடை வந்து சேர்ந்தவுடன் படை நின்றது. நான் குதிரையிலிருந்து தள்ளிவிடப்பட்டேன். நேராக ஓடையினுள் விழுந்தேன். படை என் கண்களை விட்டு மறைந்தது.

அந்தச் சிலை மன்னனின் தனி ஓய்வறையினுள் வைக்கப்பட்டது. அதை வைத்துவிட்டு வீரர்கள் வெளியேறினார்கள். மன்னன் கட்டிலில் சென்று படுத்தான். சற்று நேரத்தில் அவனுக்கு பசித்தது. எழுந்து உணவறைக்கு செல்ல போனான். சிலையை மூடியிருந்த திரைச்சீலை அவன் கண்களில் பட்டது. சற்று தயங்கியவன் அதை நெருங்கி திரைச்சீலையை விலக்கினான். சிலையை பார்த்த கணம் அவன் மூளையின் நரம்புகள் குழம்பின. பார்வை மங்கியது. சிலையின் முலைகளிலிருந்து பால் சுரக்கத் தொடங்கியது. தரையெங்கும் பரவியது. மன்னன் அரை மயக்கத்தில் வீழ்ந்தான். பால் சுரந்து சுரந்து அவன் அறையை நிரப்பியது. மன்னன் பசி மயக்கத்தில் அதை அள்ளி அள்ளிக் குடித்தான். குடித்த ஒரு துளியைக்கூட அவன் உடல் உணரவில்லை. ஆனால் அவன் வாய்க்குள்ளும் உடலுக்குள்ளும் அது நிறைந்தது. அவன் பசி எள்ளளவும் குறையவில்லை. வயிறு பெருத்து ஒரு கோமாளியைப் போல் ஆனான். பசி, நொடி கூட குறையாத பசி.

பால் அவன் கண் முன்னே பெருகி சென்று கொண்டிருந்தது.அவன் பசியினால் கண்கள் மயங்க மீண்டும் குடிக்க முயன்றுகொண்டிருந்தான். அது ஒரு கனவாக இருக்கவேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டான்.ஆனால் பசியை அவன் தசைகளுக்குள்ளும் உணர்ந்தான். உடல் ஒருவித குளிர்ச்சியை அடைந்து கண்கள் மங்கி தீராத பசியினால் மயங்கிச் சரிந்தான்.

அதிகாலை எழுந்த மன்னன் அமைதியாய் சிரித்தபடியே நின்றிருந்த சிலையைப் பார்த்தான். நேற்றிரவு நடந்தது கனவென்று தன்னைத் தானே நம்ப வைக்க முயன்றவன் கட்டிலிருந்து இறங்கவும் கால்களில் பிசுபிசுப்பாக ஏதோவொன்று ஒட்ட கீழே பார்த்தவன் தரையெங்கும் பால் ஓடிய தடத்தைப் பார்த்ததும் உடல் சில்லிட உதறியபடி கட்டிலின் மீது ஏறிக்கொண்டான். அச்சம் குடிகொண்டது. எழுந்து வெளியே ஓடிவிட எண்ணினான். தன் ஆற்றல் முழுவதையும் திரட்டிக்கொண்டு உள்ளங்காலை தன்வாளால் கீறி தரையிலிருக்கும் பால் உண்டாக்கும் அச்சத்தை தன் மனதினால் தாண்ட குருதி சொட்டும் காலால் நடந்து கதவை அடைந்தான். கதவைத் திறந்து விட்டவன் திரும்பி சிலையைப் பார்த்தான். அதன் அம்மணத்தை கவனித்து திடுக்கிட்டான். மெல்லிய காமம் உண்டாகியது. அவன் சிலையை நெருங்கினான்.

அவன் பின் தோளில் மூச்சுக்காற்று பட்டது. உடல் உதறி திரும்பி பார்த்தான். அவன் வாழ்வில் ஒரு பொழுதும் கண்டிராத பேரழகி நின்று கொண்டிருந்தாள். தூயக் கருமை. அத்தனை பளபளப்பான மின்னும் கருமையை அவன் அறிந்ததில்லை. அவன் அவள் சருமத்தைத் தொட்டுப் பார்த்தான். அவள் உடல் விநோத அசைவொன்றை வெளிப்படுத்தியது.

அவன் கைகளால் அவளை அணைத்தான். அந்தப் பேரழகியைப் புணர்ந்தான். பின் அந்த அறை முழுவதும் பேரழகிகள் பெருகிக் கொண்டேயிருந்தனர். வேறு வேறு நிறங்கள். வேறு வேறு வடிவங்கள். அவன் உடல் தளரும் பொழுதெல்லாம் முன்னிலும் ஓர் பேரழகி தோன்றிக் கொண்டேயிருந்தாள். அவன் உள்ளம் தளர்ந்து தளர்ந்து மீண்டும் எழுந்தது. உடல் தளர்ந்து கொண்டேயிருந்தது. எப்பொழுது மயங்கினான் என்பதை அவன் அறியவில்லை.

கதவு தட்டப்படும் ஓசை கேட்டு அவன் எழுந்து சென்று கதவைத் திறந்தான். அமைச்சர் நின்று கொண்டிருந்தார். “நாம் வெகு நாட்களாக தோற்கடிக்க முடியாத, நம் நாட்டிற்குள்ளேயே தனித்த மலையொன்றை ஆட்சி செய்யும் சிற்றரசன் ஒருவனின் படை தோற்கடிக்கப்பட்டு அந்த மலை பிடிக்கப்பட்டுவிட்டது,” என்றார்.

அந்த சிற்றரசன் வெட்டி வீழ்த்தப்பட்டு விட்டான். மன்னன் புன்னகையுடன் கதவை மூடினான். ஏனோ சிலையைப் பார்க்க வேண்டுமென்று தோன்றியது. திரைச்சீலையை விலக்கினான். சிலையின் காலிலிருந்து மண் எழுந்து பெருகியது. பல நிறமுடைய மண். செம்மண், கருமண், கடல் மண், சேறு என விதவிதமான மண். புதைகுழியில் மூழ்கினான் மன்னன். தப்பித்து ஒடி பாலையில் சென்று வீழ்ந்தான். பாலையின் புயல் காற்றைப் போன்று மண் சுழன்றது. அவன் நாசியை மண் நிறைத்து. மூச்சுத் திணறியது. மண் மெல்ல மெல்ல அவனை மூடியது.

மன்னன் அதன் பின் தன் அறைக்குள் செல்லவில்லை. தன் படைவீரர்களிடம் சிலையைத் தூக்க ஆணையிட்டான். அவர்கள் சிலையை தேரில் ஏற்றினார்கள். மன்னன் தானே தன் தேரை ஓட்டிக்கொண்டு பன்றிக்காலோடை பனை மரப்பாலத்தை வந்தடைந்தான். நான் அவனால் வெட்டி ஓடையில் வீசப்பட்ட சிலையின் அருகில் இருந்தேன். மன்னன் சொன்னது போல் இந்தச்சிலை கடல் சேரவில்லை. அவனால் ஒருபொழுதும் நீரின் மேற்பரப்பை வைத்து பொழி ஓடுவதை கணிக்க இயலாது. தேரிலிருந்து ஓடி வந்து என் கால்களில் விழுந்தான். “என்னால் இந்தச் சிலையை தாங்க முடியவில்லை. என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்.இது என் உணர்வுகளை பெருக்குகிறது.என் இயல்பான உணர்வுகள் இதைப் பார்த்தால் நுரைபோல பெருகுகிகின்றன. என் சமநிலை குலைகிறது. கண்ணாடி மாளிகைக்குள் சிக்கிவிட்ட உணர்வு.”

நான் அவனை அலட்சியமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். சட்டென்று எழுந்தான் மன்னன். சிலையின் திரையை மீண்டும் விலக்கினான். பின் அவன் அழுகையை நிறுத்துமுன் மாலை ஆகிவிட்டிருந்தது. ஒப்பாரி, ஆவேசம், தழும்பல், கரைதல், சிணுங்கல் என விதவிதமாக அழுது கொண்டிருந்தான்.அழுகையை நிறுத்திய நேரம் என் கால்களில் கிடந்தான். அவன் மணிமுடி தலையிலிருந்து கீழே விழுந்தது. அவன் தலைமுடி காற்றில் பறந்து பினனங்கழுத்து நரம்புகள் தெரிந்தன. என் கைகளில் உளி இருந்தது. என் கைகள் நடுங்கின.

அவன் பின்னங்கழுத்தை என் உளி சந்தித்தது. பின் என் கைகளின் நடுக்கம் அவன் உடலினுள் இறங்கி மறைந்தது.

நான் கீழே கிடந்த மணிமுடியை கால்களால் எட்டி தள்ளினேன். அது பன்றிக்காலோடையின் ஆழத்தில் சென்று விழுந்தது. இப்பொழுது பொழி ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

பூத சரணம்

விஜயகுமார்

1

தாத்தா சொன்னார், “மேலே வராதேன்னு சத்தம் கேட்டுது பாரு, நான் செதறி அடிச்சு கீழ ஓடியாந்தனாகும். கீழ வர்றதுக்கு முழுசா ரெண்டு நாளாகும். தவறி கால வெச்சோம், பாறையில பெயிண்ட் அடிச்சிடுவோம். சந்தேகமிருந்தா காயம் பட்ட தளும்பப் பாரு.”

“ஆள்திண்ணி பூதம் மலை உச்சிக்கு போறவங்கள விடாதுன்னு சொன்னாங்க” சிறுமி கேட்டாள்.

“நான் இளவட்டம்ல அப்போ. குரல் கேட்டதும் ஓடியாந்துட்டேன். உசுரோட வந்தது நான் மட்டும்தானாக்கும்.”

“அப்போ நீங்க அந்த பூதத்த பாக்கலயா?”

“கீழ ஓடியாறப்ப திரும்பி ஒருவாட்டி பாத்தேன். அது நாலு யானை ஸைஸ்ல எட்டு தென்னைமரம் நெட்டுக்கு இருந்துச்சு. பதினாறு கண்ணு, மூக்கே இல்ல, ஆனா பெரிய வாய்.

“அம்மாடியோ”

“புல்ஷிட்”

“யாரும்லே அது. அவ்ளோ தெகிரியம்னா சஞ்சீவி மலைய ஏறித்தான் பாக்கறது.” கூட்டத்தில் இருந்து பதில் ஏதும் வரவில்லை. “ஆள்திண்ணின்னா என்ன சும்மாவாலே. அது எமனுக்கு பிள்ளையாக்கும். பூதகணத்திலயே பெரிய கணமாக்கும். அதைய அதுவே சாப்பிடும் பூதகணம்லே.”

“அதைய அதுவே சாப்பிடும்ன்னா அப்புறம் எப்படி ஆள்திண்ணின்னு பேரு?” யாரோ ஒருவர் கேட்டார்.

“கேள்வி பெலமாத்தான் இருக்கி. ஆனா சிந்திக்கோணும்லே. அது அனுமாரு தூக்கியாந்த மலை. எல்லா பூதமும் ஓடிப்போக இது ஒன்னு மட்டும் மாட்டிகிடுச்சு. அனுமாரு யாரு. அத இறக்கி விட நேரம் இருந்துச்சாலே. இல்லேல்ல. தங்கூட்டத்த விட்டு வந்த பூதம் சாப்பாட்டு பழக்கம் மாறிலா போச்சுது. தன்னையே தின்ன பூதம் ஆள திங்க ஆரம்பிச்சுது. எல்லாம் டேஸ்ட்டு வந்து போட்டுச்சு. அந்த சிவனோட பூதகணத்த கொல்ல முடியுமா. முடியாதுலே. ஆனா தடுக்க முடியும். மலையோட ஒண்ணாம் அடுக்குல எல்லை அம்மன காவலுக்கு நேந்துவிட்டுப்புட்டாரு ராமரு. அந்த எல்லைய தாண்டி அது கீழ வராதுலே. மனுசங்க கீழ ஜீவிதம் பண்ணலாமல்ல இப்போ.” குழந்தைகள் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கி இருந்தனர்.

“மலை உச்சில சாமிதான இருக்கும், எப்படி பூதம்?” சிறுமி கேட்டாள்.

“உச்சிக்கு போனதுக்கு பொறவு சாமி என்ன பூதம் என்ன. நம்ம உச்சிலயும் பூதமும் இருக்கி சாமியும் இருக்கி,” தாத்தா சொல்லிக்கொண்டு இருக்கும்போதே சிலர் நமட்டு சிரிப்புடன் எழுந்து சென்றனர்.

“எங்கலே போறீக” தாத்தா கேட்டார்.

கூட்டத்தில் ஒருவன், “ஹ்ம்ம்.., சாவரதுக்கு…” என்றான். அவர்கள் கூட்டமாக சிரித்தனர்.

“அதுக்கு ஏலே எக்காளச் சிரிப்பு … ஆள்திண்ணிட்ட போங்கலே. சுளுவா உயிர் எடுத்துரும். நீ இருந்ததே தெரியாதும்லே..அகத்தியன் உசுரு உட்டான் பாரு, அந்த மாறி..” கூட்டம் சட்டை செய்யாமல் அப்பால் சென்றது. தாத்தா குழந்தைகளை பார்த்து தொடர்ந்தார். “மொதல்ல உன் பேர உறிஞ்சும் அப்புறம் உன் மனச உறிஞ்சும் அப்புறம் ஒடம்பு உஷ்ணத்த. ஒடம்பு நீரு அப்படியே வழிஞ்சு ஓடிடும். அப்புறம் நரம்பு, சதை கடைசியா எலும்பு.”

“அப்புறம்?”

“மயிரு மட்டும் தான் மிஞ்சும்”

“அய்யே தாத்தா மயிரு சொல்றாரு”. “எல்லாம் டூப்பு டூப்பு.” வாய் பிளந்திருந்த மற்ற குழந்தைகளும் சேர்ந்து பரிகாசம் செய்துவிட்டு எழுந்து ஓடினார்கள். “ஏலே நில்லுங்கலே..” தாத்தா குட்டு வெளிப்பட்ட சிரிப்போடு கை அசைத்து கத்தினார். அவர்கள் ஓடி விட்டார்கள்.

ஒருவன் மட்டும் வயிற்றை பிடித்தவாறு அவரை வெறிக்க பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

2

வானை கிழித்துக்கொண்டு சஞ்சீவி மலை செங்குத்தாக நின்றிருந்தது. பல மைல் தூரம் வரை அதன் ஏழு அடுக்குகளும் தெரியும்படி இருந்தது. அதன் அடிவாரத்தில் உள்ள கோதண்டராமர் கோயிலும் வீரஆஞ்சிநேயர் கோயிலும் சுற்றுவட்ட மலை கிராமங்களில் பிரசித்தம். அதன் ஐம்பத்தியாறு கிலோமீட்டர் நீளமுள்ள அரைவட்ட முற்பாதி மட்டும் தான் ஊரை நோக்கி இருக்கும். அதன் பிற்பாதி காடு கொண்டுள்ளது. அந்த ஐம்பத்தியாறு கிலோமீட்டர் முழுவதும் வெவ்வேறு மலை கிராமங்கள். கோதண்டராமர் கோயிலின் பின்புறம் உள்ள அகழியில் ஏறி இறங்கினால் மலை ஆரம்பிக்கும் அடிவாரம் வரும். அகழியில் மழை தண்ணீர் நிரம்பியிருந்தால் படகு இல்லை என்றால் படிக்கட்டு பாதை. படிக்கட்டு பாதை மலையின் முதல் அடுக்கு வரை செல்லும். முதல் அடுக்கின் முடிவில் புராதானமான எல்லை அம்மன் கோயில் இருக்கும். அந்த எல்லைக்கு மேல் மனித சஞ்சாரம் நிகழ்ந்ததில்லை என்பது ஊருக்குள் பேச்சு. அதனால் அந்த எல்லையில் அபாய பலகை வைத்திருந்தார்கள்.

“மேலே செல்லாதே! சென்றவர்கள் திரும்பியதில்லை.”

3

“நான் யார்” என்பது போன்ற தத்துவ சிக்கல்கள் ஒரு வயிற்றுவலிக்காரனுக்கு வருவதில்லை. அப்படியே வந்தாலும் வெறும் வயிற்றுவலி என்றுதான் சொல்லுவான். எனக்கு எப்போதாவது வலி இல்லாமல் இருக்கும். அப்படி ஒரு நாளில் தான் இந்தக் கேள்வி என்னை வந்தடைந்தது. உண்மையில் நான் யார்? ஊரார் சொல்வதுபோல் நான் அரைப் பயித்தியமா? ஊரார் அப்படி சொல்வதற்கு ஒரு நியாயம் இருக்கிறது. ஏனெனில் என் அண்ணன் ஒரு முழுப் பயித்தியம். என் கிராமத்து தார் சாலையில் கையில் ஒரு போசியுடன் அங்கும் இங்குமாக நடந்துகொண்டே இருப்பான். போசியில் எது விழுந்தாலும் சாப்பிடுவான். விழாவிட்டால் இல்லை. எனக்கு என் பெற்றோர் விட்டு சென்ற ஒரே துணை. மாதம் ஒருமுறை அவனுக்கு சர்வாங்க சவரம் செய்து விடுவேன். கூட நானும் செய்து கொள்வேன். ஏதோ அரை நிஜார் போட்டு வந்த வெளிநாட்டினர் முன்னிலையில் செய்து கொண்டோமாம். அதற்கு தர்மத்திற்கு அடித்தார்கள் அரை நிஜார் போட்ட நம்மூரார். அன்றிரவு அண்ணன் இறந்து போனான். அப்போது எனக்கு நாற்பத்தி ஐந்து வயது. அப்போதிருந்தே எனக்கு வயிற்றுவலி. இந்த வேதனையை யாரிடம் சொல்ல. என்னிடம் பேசுவாரில்லை. வலி இல்லாதபோது நான் பேசிக்கொள்வேன். சொல்லிக்கொள்வேன். கொஞ்சம் இருங்கள் என்னை யாரோ வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

“டேய்…என்னடா? வயிறு வலிக்குது வாடா..” போய்விட்டான். பார்த்தீர்களா இப்படித்தான். அவர்களும் பேசமாட்டார்கள். ஆனால் வலி நல்லதும் செய்யும்.

இங்கு நான் தனிமையில் இருக்கிறேன். அபாரமான தனிமை. தனிமையே தன் அளவில் எடை மிகுந்தது. அது ஒரு பூதம். அந்த பூதத்தை தாங்கி கொள்ளவே முடியாது. அது அட்டணங்கால் போட்டு அமர்ந்திருக்கும். அதற்கு மருந்தாக மனம் வயிற்று வலியை எதிர்நோக்கி இருக்கும். வயிற்று வலி இல்லாதபோது அதற்கு பதிலியாக ஒரு சாட்டையை எடுத்து என்னை நானே சீடராடிக்கொள்வேன். அது நல்ல துணை. ஆனால் வலி மீண்டும் சஞ்சரிக்கும்போது மூளையின் அனைத்து காந்த அலைகளும் வயிற்றை நோக்கியே இழுக்கும். பூதம் சிறிது ஆட்டம்காணும். ஒற்றை புள்ளியாக வலி தோன்றும் போது இருக்கிறதோ இல்லையோ என்ற அவஸ்தை. சும்மா எட்டிப்பார்த்து விட்டு போய்விட்டால்? வந்ததை எதைக்கொண்டு பிடித்து வைத்திருப்பது. ஆனால் உருண்டு திரண்டு உருக்கொண்டு மின்மினிபோல பிரகாசத்தை சேர்த்து சேர்த்து திடப்பொருள் போல இதோ இருக்கிறேன் என்று வந்து நிற்கும்போது கிடைக்கும் ஆசுவாசம் கோடி புண்ணியம். பூதம் ஓடிப்போகும்.

தாய் தனிமையில் இருப்பதில்லை. வயிற்று வலி எனும் இக்கருவை கண்ணுக்கு கண்ணாக பார்த்துக்கொள்வேன். கருவிற்கு கை கால் முளைக்கும். என்னை ஆங்காங்கே வருடிக்கொடுக்கும். என்னை நிரப்பும்; ஆனந்தத்தில் திளைக்க வைக்கும். பேசிக்கொள்ள, என் குறைகளை முறையிட ஒரு ஜீவனென அது உருவாகி நிற்கும். தனிமையை விட்டு வெகுதூரம் வந்திருப்பேன். குழந்தைகள் கபடமற்றவை. அவை தீங்கிழைக்காது ஆனால் அப்படியேவும் இருக்காது. அது வளரும். வளர்ந்து பெரிய ஆள் ஆகும். கேட்க ஆள் இல்லை ஆதலால் அது என்னை மிரட்டும். அது சிறிதாக இருக்கும்போது செய்த சேட்டைகள் எல்லாம் தொந்தரவாக இருக்கும். தொந்தரவு வளர்ந்து கொடூரமாக மாறும். அப்படி உருப்பெற்ற கொடூரம் என்னை தின்று இல்லாமலாக்கும். என் இருப்பு அடியோடு காணாமல்போய் அது மட்டுமே நின்று ஆடும். மிச்சசொச்சமாக இருக்கும் என் மனம் தனிமையை எதிர்நோக்கி இருக்கும். இது வேறொரு பூதம். இந்த பூதத்தையும் தாங்கிக்கொள்ளவே முடியாது.

இதுதான் என் பெண்டுலம். தனிமைக்கும் வலிக்குமாக ஆடிக் கொண்டிருக்கிறேன். இதன் இனிய பகுதி என்பது நடுவே இருப்பது. பெண்டுலம் மாறும்போது கிட்டும் க்ஷண நேர மத்திமம். மத்திய கதியை பிடித்து நிரந்தரம் செய்வதுதான் சவாலே. சவாலுக்கான ஒரே பதில் பெண்டுலத்தை நிறுத்துவது தான். இரு பூதத்திற்குமான செயல் கலத்தை இல்லாமல் ஆக்குவது. பூதங்களை பூதத்திற்க்கே பலியிடுவது. ஆள்திண்ணியிடம் சரண்புகுவது. சுகமரணம் எய்துவது. உடல் விடுவது. உயிர் பிரிப்பது. இனி கீழ் லோகம் எமக்கு ஆகாது. அதுவும் எம் அண்ணனை அடித்துக் கொன்றவர்கள். பாதாள லோக வாசிகள். நான் மேல் லோகத்திற்கு உரியவன். மோட்ச வீடு எனக்காக திறந்திருக்கும். ஆள்திண்ணி எம்மை இட்டுச் செல்வான். அந்திமம் என்று வந்தவுடன் தான் நான் யார் என்ற கேள்வி முக்கியமாகிவிடுகிறது. இப்போது சொல்லுங்கள் நான் யார். பைத்தியம் எனில் நான் பைத்தியமே. நான் ரோகி எனில் நான் ரோகியே. நான் யோகி எனில் நான் யோகியே. ரோகிக்கும் யோகிக்கும் நடுப்பில் இருப்பவன் போகி. நான் போகி இல்லை. போகியர் அனைவரும் கீழ் லோகத்திற்கு உரியவர்கள். ரோகிக்கும் யோகிக்கும் மட்டுமே கிட்டும் ஒன்று உண்டு. அதுதான் மேல் லோகம். நான் மேல் லோகத்திற்கு உரியவன்.

4

கோதண்டராமரும் வீரஆஞ்சநேயரும் சஞ்சீவி மலைக்கு புறமுதுகிட்டு நின்றிருந்தனர். ஆறுமுகத்திற்கு சில நாட்களாகவே பெண்டுலம் அதி உக்கிரமாக ஆடிக்கொண்டிருந்தது. வலி, தனிமை தவிர வேறு எந்த மெய்ம்மையும் அவன் உலகத்தில் இல்லை. ஒரு சுடர் விளக்காக தூரத்து நட்சத்திரமாக ஆள்திண்ணி பூதம் மட்டும் இருந்தது. அந்திம கால அவஸ்தை அவனை ஆட்கொண்டிருந்தது. சுலபமான முடிவு என்றாலும் சுக மரணம் என்றாலும் அது அறுதி முடிவுதானே. முற்றான மரணம் தானே. இதுவரை தெரிந்ததெல்லாம் துடைத்தெடுக்கப்படும் அல்லவா. கருக்கிருட்டு; நிசப்த பிரவாகம்; பிரபஞ்சத்தையே ஊசி முனையில் நிறுத்திய கனம். மலையின் முதல் அடுக்கில் உள்ள எல்லை அம்மன் கோயிலுக்கும் அடிவாரத்திற்கும் மேலும் கீழுமாக போய்வந்து கொண்டிருந்தான். பெண்டுலம் தறிகெட்டு ஆடியது. அந்த உச்ச விசையில் வலியும் தனிமையும் ஒரு தரப்பாக கருக்கிருட்டு மாற்றுத் தரப்பாக நின்றது. இது என்ன புது பெண்டுலம். இந்த புதிய விதிமுறையை அனுசரிக்கவோ அனுபவ வட்டத்திற்குள் வைக்கவோ அவன் தயாராக இல்லை.

“என்ன ஆறுமுகம்! மேல போகப் போறியா?….” என்ற கேள்வி உதிக்கையில் அவன் “ஆமாம்…..” என்று தீர்க்கமாக சொல்லிக் கொண்டான். அவன் சொல்லிக் கொண்டதாலேயே அம்மனின் எல்லையைத் தாண்டி எட்டு வைத்தான்.

“மேலே வராதே…..” அசரீரி அந்த பிரமாண்ட மலை முழுதும் ஒலித்தது. ஆறுமுகத்திற்கு கண்ணீர் பெருகியது. ஆள்திண்ணி பேசிவிட்டது, மோட்ச வீடு திறந்துகொண்டது. “நான் வாரேன்…. நான் வாரேன்….” என்று கத்திக்கொண்டும் பெண்டுலத்தை இழுத்துக்கொண்டும் பாறையைப் பிடித்து செங்குத்தான மலையில் வெறிகொண்டு ஏறினான். திரும்பிப் பார்க்கவே இல்லை. ஒரு கையில் அடிவயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டும் மறு கையை பாறையின் மீது ஊன்றியும் கிடுகிடுவென்று ஏறினான். வழுக்கிய செருப்பை உதறினான், மூச்சு வாங்கியது, அடிவயிறு விண்விண்னென்றது. பாறை பிளவுகளை பிடித்து ஏறினான், இடுக்குகளில் முளைத்திருக்கும் செடிசெத்தைகளை பிடித்து ஏறினான். பிடிமானம் ஏதும் இல்லையென்றால் மலையோடு மலையாக சாய்ந்து கை மணிக்கட்டை பாறையில் பல்லிபோல தேய்த்து தேய்த்து ஏறினான். “இனி கீழ் லோகம் எமக்கு ஆகாது. நான் மேல் லோகத்திற்கு உரியவன். மோட்ச வீடு எனக்காக திறந்திருக்கும். ஆள்திண்ணி எம்மை இட்டுச் செல்வான்.” சொல்லிக்கொண்டான். விரல்கள் அனைத்தும் இல்லாதது போல் இருந்தது, வாய் வறண்டது, தொண்டை இறுகியது, தொடைகள் நடுங்கியது. தோள்பட்டை கனத்தது. பாறையின் வெம்மையால் உடல் வெந்தது. பகல் முழுக்க ஏறினான். திரும்பியே பார்க்கவில்லை. “பூதமே சரணம் பூதமே சரணம் பூதமே சரணம்..”, மனம் உச்சாடனம் செய்தது. “இவ்வுலகு எனக்கு வேண்டாம். இவ்வுலகில் எனக்கு எதுவும் வேண்டாம். வாழ்வு மட்டும் அல்ல இவ்வுலகின் மரணம் கூட எனக்கு வேண்டாம். நான் இறைஞ்சுவதெல்லாம் மேல் உலகின் மரணம். நீ மட்டுமே எனக்கு அதை தர முடியும்.”

அவன் ஏறினான். கால நேரம் தெரியாமல் ஏறினான். உடலால் ஏறினான்; எண்ணத்தால் ஏறினான்; உயிரால் ஏறினான். ஏறுவதைத் தவிர அவன் வேறொன்றாக இருக்கவில்லை. வலுவிழந்த கால்கள் எப்போது வேண்டுமானாலும் விட்டுக் கொடுத்துவிடும். தளர்ந்த கைகள் அடுத்த கணம்கூட வழுக்கிவிடும். எவ்வளவு இழுத்தாலும் மூச்சுக்காற்று போதவில்லை. இனி தொண்டையில் ஓட்டையே விழுந்துவிடும். செங்குத்தாக செல்லும் மலையில் இன்னும் இரண்டு எட்டு. உடலின் கடைசி வியர்வைத் துளி வெளியேறும் போது ஒரு சமதளம் தன்னை அறிவித்தது. அதன் நுனியை பற்றி ஏறி உருண்டு தரையில் முதுகை பதிய வைத்தான். உடல் அங்கங்கள் செயல் இழந்தன. மொத்த காற்று வெளியையும் உள்ளிழுத்து விட்டுக் கொண்டிருந்தான். குடல் தன்னால் கழிந்தது. அந்தி படர்ந்து கொண்டிருந்தது. உடல் இல்லாதவன் போல அங்கேயே கிடந்தான். நகர்ந்து செல்லும் ஆகாயம்; சூழ்ந்து செல்லும் காற்று; ஊடுருவிச் செல்லும் ஒளி என முதல் முறையாக கடந்து செல்லும் காலத்தை கண்முன் பார்த்தான். ஒவ்வொரு அங்கமாக மீண்டுகொண்டு வந்தது. தூரத்தில் தண்ணீரின் சலசலப்பு கேட்டது. மூளையின் கட்டளையில்லாமலேயே உடல் அத்திசை நோக்கி ஊர்ந்து சென்றது. அந்த சின்ன சமதளத்தின் ஓரத்தில் ஒரு சுனை. சுனையின் சிறிய தெப்பத்தில் முகத்தை பதித்தான். உயிர் குடித்தான். உடல் சரிந்தான். “மேலே வராதே….” என்ற அசரீரி ஒலித்தது. பூதம் தான் பேசுகிறது என்று உணர்ந்தான். பிரக்ஞை விழித்திருக்க உடலால் தூங்கிப் போனான்.

ஏதோவொரு நாளின் முற்பகலில் அவன் விழித்தான். உடல் எடையின்றி இருந்தது. சுனையை அள்ளிப் பருகினான். கீழ் உலகம் அடியாழத்தில் எங்கோ சென்று கொண்டிருந்தது. “பூதமே சரணம்” என்று தனிச்சையாக வாய் முணுமுணுத்தது. தான் எங்கு செல்ல வேண்டும் என்ற உறுதியை சங்கல்பம் செய்துகொண்டு அக்கம்பக்கம் தேடினான். தண்ணீர் எடுக்குமாறு குவளை போல் எந்த சாதனமும் தென்படவில்லை. இயன்றவரை தண்ணீர் குடித்துவிட்டு மேல் நோக்கி ஏற முற்பட்டான். இரண்டு ஆள் உயரமுள்ள ஒரு நச்சரவம் மேலிருந்து கீழே வந்து கொண்டிருந்தது. இவனை கண்டுகொள்ளாமல் தாண்டி சென்றது. பூத ஒலி கேட்ட பின்பு எதுவும் ஆச்சர்யமில்லை. அவன் முன்னேறி சென்றான். அவனுக்கு இன்று தேர்ச்சி இருந்தது.

அவன் தொடர்ந்து மேலேறினான்.ஆங்காங்கே கள்ளிச் செடிகள் அதன்மேல் இளஞ்செந்நிற பூக்கள். மழைத் தண்ணீர் வழிந்தோடிய தடம் வழுக்கியது. மற்ற இடம் உப்பு படிந்து ஏறுவதற்கு சொரசொரப்பாக இருந்தது. தன்னை ஏதோ கண்கள் கவனிப்பதாக உணர்ந்தான். கூட்டான கண்கள். வான் கழுகுகள் அவனுக்கு இணையான உயரத்தில் பறந்தன. அவைகள் இவனை சட்டை செய்யவில்லை. பூதமா? அதுவும் நாலு கால்களிலா? அது பூதமில்லை குதிரைகள். குதிரை வடிவில் உள்ள பூதமா? கண்கள் நிலைகுத்தி இருந்ததினால் இன்னும் கூர்கொண்டு அவ்வுருவங்களை தெளிவு செய்தது. ஏதோ மறி ஆடுகள். இவ்வளவு உயரத்திலா? அவனை கொஞ்ச நேரம் பார்த்துவிட்டு மலைப் பாறை மீது படிந்திருந்த உப்பு படலத்தை நக்கி நக்கி உண்ண ஆரம்பித்தன. தன்னை மறந்து பார்த்தான். கள்ளிச் செடிகளை தீண்டாமல் மேலேறினான்.

மீண்டும் கை கால்கள் சோர்ந்தன. உளம் சேர்ந்து சோர்ந்தது. பாறைத் திட்டுகள் வரும்போதெல்லாம் அதில் அமர்ந்து இளைப்பாறினான். வான் கழுகுகள் அவனுக்கு கீழே பறந்து கொண்டிருந்தன. அடி ஆழத்தில் கீழ் உலகம் உறைந்தாற்போல் தென்பட்டது. சூரியன் சுட்டது. பாறை இடுக்கில் காட்டு காந்தள் செடிகள் சில பூத்திருந்தன. இவ்வளவு உயரத்தில் வண்ணத்துப்பூச்சிகளோ வண்டுகளோ, தேனீக்களோ இருக்க வாய்ப்பில்லை என்றுதான் மனம் சொன்னது. நேர்க்காட்சியாக அவைகளை பார்க்க முடியாவிட்டாலும் அவைகளின் இருப்பை ராட்சஸ காந்தள் மலர்கள் அனுமானம் செய்தளித்தன.

காந்தள், தீ எரிவது போல இருந்தது. அடிப்பாகம் மஞ்சளாகவும்.மேற்பாகம் சிவப்பாகவும். அதோடு சேர்ந்து தானும் எரிவது போல் இருந்தது. உயிர்தான் விடவேண்டும் என்றால் இந்த போராட்டம் எதற்கு? இங்கே இருந்து குதிக்கலாம் அல்லது இப்படியே அமர்ந்தும் போகலாம் அல்லது இந்த காந்தள் விதையையோ கிழங்கையோ சாப்பிட்டாலும் போதும். ராட்சஸ காந்தள்கள்; அப்படியானால் ராட்சஸ தேனீக்கள். தேனீக்கள் தன்னை மொய்ப்பதை, உடலை போர்த்துவதை நினைத்துப் பார்த்தான். மெய்சிலிர்த்தது. “மேலே வராதே…” என்ற ஒலி கேட்டது. உடல் விதிர்த்தது. அட்ரீனல் சுரந்தது. கிடைத்த புது சக்திப் பாய்ச்சலில் “பூதசரணம்… பூதசரணம்… பூதசரணம்…” என்று சொல்லிக்கொண்டு மோட்சக் கதவை தட்டுவதற்கு மேலேறினான்.

அவன் வயிறு முதுகெலும்புடன் ஒட்டியிருந்தது. எப்போது சட்டை கிழிந்து இவன் உடல்விட்டது என்று தெரியவில்லை. கன்னங்கரிய உடல் பாறையின் மீது படிந்து ஏறியது. உடல் அவதி ஒரு அங்கமென அவனில் குடியேறியது.

அந்த அந்திப்பொழுதில் சமதளம் அடைந்தான். குளிர்காற்று அவனை பிடித்து வைத்திருந்தது. தண்ணீர் ஓடும் சப்தம். அந்தியின் வெயில் மலையை பொன்னால் போர்த்தியிருந்தது. மலையிலிருந்து வழிந்தோடி வந்த தண்ணீர் ஒரு தட்டையான நீர் பிரவாகத்தை உருவாக்கி மீண்டும் பாறை இடுக்குகளில் வழிந்து மறைந்து கொண்டிருந்தது. பொன்னால் சட்டகமிட்ட ஆடிபோல் அந்த சிறிய பிரவாகத்தை அவன் சொர்க்கமென பார்த்தான். தன் உடலின் ஒரு பாதி அங்கு கிடப்பது போல. ஓடிச்சென்று அணைத்துக் கொண்டான். நீர் அவனை முழுதுமாக ஏந்திக்கொண்டது; அவனை அகமும் புறமுமாக கழுவி எடுத்தது. அவன் அங்கங்கள் மெல்ல மெல்ல தன்னிலை மீண்டன. குளிரியது. இரவில் பாறை இடுக்குக்குள் சென்றான். வெதுவெதுப்பாக இருத்தது. “மேலே வராதே… மேலே வராதே….” என்ற ஒலி மீண்டும் ஒலிக்க அதன் ரீங்காரத்துடன் தூங்கிப்போனான்.

5

சமதளத்தின் விளிம்பில் நின்று எட்டிப் பார்த்தான். வெண்மேகங்கள் படர்ந்திருந்தன. மேலே பார்த்தான். நீல நிறமாக வெறிச்சோடிக் கிடந்தது. எண்ணங்கள் சீரில்லாமல் சிதறி ஓடின. எண்ணத் தொடர்ச்சி இல்லாததால் ஞாபக சரடு அறுந்திருந்தது. எவ்வளவோ அலசிப் பார்த்துவிட்டான் அவன் பெயர் ஞாபகம் வரவில்லை. மூச்சு மட்டும் கனத்திருந்தது. எங்கோ உள்ளிருந்து “பூதசரணம்” என்ற சொல் வந்து விழுந்தது. அதை கெட்டியாக பிடித்துக்கொண்டான். “சரணம் செய்… பூத சரணம் செய்… பூதசரணம்… பூதசரணம்… பூதசரணம்…” என்ற உச்சாடனம் அவனை மேலிழுத்து சென்றது.

பாதி வழியில் உச்சாடனத்தையும் மறந்தான். செல்லும் வழியில் பாறை இடுக்கில் ஒரே ஒரு வாய் தண்ணீர் கிடைத்தது. உறிஞ்சி எடுத்தான். மேலே செல்லும் உந்து விசை மட்டும் தான் அவனில் இப்போது மிச்சமிருந்தது. மேலே சென்றான். அடுத்த சமதளம் அடைந்தான். ஆளைக் கவிழ்க்கும் அசுரக் காற்று. உடல் கசிந்திருந்தது. அங்குமிங்கும் பார்த்தான். எங்கும் தண்ணீர் இல்லை. அப்படியே அமர்ந்தான். மண்ணுமில்லாமல் வானுமில்லாமல் எங்கோ ஆகாசத்தில் அமர்ந்திருந்தான். சொற்கள் என்று அவனிடம் ஏதுமில்லை. தொடர்ச்சியற்ற ஆதி உந்துவிசை மட்டும். அங்குள்ள அநாதி அமைதியோடு அநாமதேயனாக பொருந்திப்போய் இருந்தான். எல்லாவற்றையும் முதல் முறையாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

ஏதோவொரு புலரியின் பனிக்காற்று பட்டு பாறையில் ஈரப் பிசுக்கு வழிந்தது. அவன் பாறையை நக்க ஆரம்பித்தான். அங்குள்ள எல்லா ஈரத்தையும் நக்கினான். நாக்கு கிழிந்து குருதி வழிந்தது. அவன் நக்குவதை நிறுத்தவில்லை. திடீரென்று அவன் கால்கள் அமர விருப்பம் இல்லாதது போல் அவனை எழுப்பி நிறுத்தின. நிறுத்தியவனை மேல் உந்தி சென்றது.

இயந்திரம் போல் சென்று கொண்டிருந்தான். மலையின் சஹஸ்ராரத்தில் இருந்து ஏதோ ஒரு சங்கிலி அவனை இழுத்துக் கொண்டிருந்தது. முழுதுமாக அதன் பிடியில் இருந்தான். மேல்விசை அதற்கு அனுகூலமாக இருந்தது. ஒரே பொழுதில் அவன் மலையின் ஆக்கினைக்கு வந்து சேர்ந்தான். அது பெரிய மைதானம் போல் இருந்தது. மைதானத்தின் முடிவில் மலையின் பின்புறம். அது அடர்காடாக படர்ந்து விரிந்து சென்றது.

மைதானத்தின் இடது ஓரமாக மலை மேலும் சில அடிகள் கூம்பு போல உயரம் சென்றது. மைதானத்தின் வலது ஓரமாக ஒரு மாபெரும் குகை. அதன் வாசல் பனைமரம் உயரம் இருந்தது. நினைவின் அடுக்குகள் இல்லாத அந்த பெயரிலி குகையின் ஓரமாக அமர்ந்து நிழலாறினான். உடல் முழுதும் வழிந்தோடும் வறண்டு கிடக்கும் காயங்கள். ஆதி மிருகமென அதை நக்கிக் கொண்டான். அங்கேயே அப்படியே இருந்தான். வலியின் உக்கிரத்தையோ தனிமையின் அருகாமையையோ உணரும் அளவில் அவன் பிரக்ஞை சுடர் விடவில்லை. அந்த பிரக்ஞையும் அணைந்து வெளியுலகம் முற்றாக மூடிக்கொண்டது. மயங்கி விழுந்தான்.

6

முடிவற்ற காலத்தின் ஒரு பொழுதில் அவன் பிரக்ஞை விழித்தது. அவன் தூக்கி எறியப்பட்டது போல் விதிர்த்து எழுந்து நின்றான். சிந்தையில் தொடர்ச்சியற்ற ஏதேதோ சொற்கள். அவன் மலை ஏறி வந்த நினைவு கனவு போல சிதறி சிதறி அலை பாய்ந்தது. சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். இது ஒரு குகை. தன்னை யார் இங்கு கிடத்தி வைத்தது. இதோ பிரம்மாண்டமான கல் சிம்மாசனம். கல் படுக்கை. இங்கு யாரோ இருக்கிறார்கள். அதன் அருகாமையை உணர முடிகிறது.. “பூதம்… ஆம் பூதம்… அதை தேடித் தான் நான் இங்கு வந்தேன். ஏன் அது இங்கு இல்லை. எங்கு சென்றது. இதோ அதன் ஆயுதம். ஆயுதமே என் உயரம் இருக்கிறது. கோடாலியா அல்லது கதாயுதமா? இதன் கோட்டைக்குள் நான் வந்திருக்கிறேன். அப்படியானால் அதுவே முதல் வெற்றி. அதன் கண்ணில் படக் கூடாது. ஒளிந்திருந்து கவனிக்க வேண்டும். ஒளிந்துகொள்.” ஓடிச்சென்று குகையின் இடுக்குகளைத் தேடி ஒரு விரிசலில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டான். உடல் நடுங்கியது. உளம் அதிர்ந்தது. தான் மலையேறி வந்த நினைவை மீட்க முயற்சித்தான். அது மங்கலாக தழலாடியது. “ஏதோ முக்கியமான ஒன்றை மறக்கிறேனே; அதற்குத்தான் இந்த வேள்விப் பயணம். பூதம்….பூதம்… பூதா… பூதா…பூத…பூத… பூதவதம்!!! ஆமாம் பூதவதம்… வதம் செய்… பூத வதம் செய்… பூதவதம்… பூதவதம்…” முதல் குழப்பம் தீர்ந்தது. மனம் அதை பற்றிக்கொண்டது. பற்றிக் கொண்டதை சொல்லி சொல்லி பழக்கம் செய்தது. ஒப்பித்து ஒப்பித்து புதுப்பித்து. குகைக்குள் சுற்றி வந்த காற்றும் பூதவதம்…பூதவதம்.. என்றே முழங்கியது. அப்படியே அமர்ந்துகொண்டான்.

“நாட்கள் ஓடின

இன்று நேற்றைப்போலவே
அலர்ந்தது.

நேற்று இன்றிற்கு
தகவல் சொல்லியது.

இன்று நேற்றை
புனைந்தது கொண்டது.

நாளையை அறிவித்துவிட்டு
இன்று மறைந்தது”

பசித்தது. வானில் இருந்து வந்த பசி. எத்தனை நாட்கள் தான் இப்படியே அமர்ந்திருப்பது. பூதம் வரும் சாடையைக் காணவில்லை. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இறுக்கத்தை தளர்த்தினான். இறங்கி குகையை அலசினான். பூதத்தின் இருக்கை; படுக்கை; மலஜல பாறைப் பிளவு, பூதத்தின் கால்தடம் பட்டு பட்டு தேய்ந்த பாறைத் தடம். அவ்விடம் மேலும் பழக்கம் ஆகியது. தயங்கித் தயங்கி வெளியே வந்தான். வெயில் சுட்டெரித்தது. உள்ளே குளிர்ச்சியாக இருந்தது. மைதானத்தை நோட்டம் விட்டான். விந்தையான நிலம் அது. குகையின் ஓரத்தில் சுக்குட்டி செடிகள். அதில் அடர் நீல நிறத்தில் சிறிய சிறிய சுக்குட்டிப் பழங்கள். க்ஷணம் தயங்காமல் பொறித்துப் பொறித்து வாயில் போட்டான். புத்துணர்வு.

மைதானத்தின் விளிம்பையும் கடைசியில் உள்ள காடு ஆரம்பிக்கும் விளிம்பையும் தயங்கித் தயங்கி சென்று தடயங்கள் சேகரித்தான். தடயங்கள் எல்லாம் பூதம் அடர் காட்டிற்குள் சென்றிருக்கும் வாய்ப்பையே சொன்னது.

அவன் திட்டம் தீட்டினான். அங்கு கிடைத்த கூறிய கற்களை சேகரித்தான். காட்டிற்கு சென்று மரத்தடிகளை உடைத்து வந்து அதனுடன் கூறிய கற்களை வெட்டுப்புற்களை வைத்து கட்டினான். வெட்டுப்புற்களை ஒன்றாய் முடிந்து அதனுள் சிறிய கற்களை போட்டு கவண் செய்து வைத்தான். கள்ளிச் செடிகள் பிய்த்து குகை எங்கும் பரப்பி வைத்தான். பாறாங்கற்களை உருட்டி குகையின் மீது வைத்து வெட்டுப்புல் கயிற்றால் கட்டித் தொங்க விட்டான். தன் அறிவு என்ன சொன்னதோ அதுவெல்லாம் தயாரித்து வைத்தான். போருக்கு எந்நேரமும் தயாராக இருந்தான்.

நாட்கள் சென்றது. ஒன்றுமே நிகழவில்லை. “பூதத்திடம் போரிட்டு வெல்வது கடினம். அதனிடம் மண்டியிடுவோம்; நம்பிக்கைக்கு பாத்திரம் ஆவோம். ஏவல் வேலைகளைச் செய்வோம்; தக்க சமயத்தில் சோளியை முடிப்போம். முதலில் அதனிடம் நன்முத்திரை பெறவேண்டும்.” சொல்லிக்கொண்டான். வெட்டுப்புற்களை சீமாறாக கட்டி குகையை பெருக்கினான். காட்டிற்குள் ஒழிகிச்செல்லும் ஓடையிலிருந்து மர ஓட்டில் தண்ணீர் சுமந்து வந்து வாசல் தெளித்தான். பூத இருக்கைக்கு சாமரம் தயாரித்தான். படுக்கைக்கு மஞ்சம் தயாரித்தான். மலர்கள் சூடிக்கொண்டான்.

நாட்கள் சென்றது ஒன்றுமே நிகழாத இடத்தில் ஒன்றுமே நிகழவில்லை. பூதத்தின் வருகைக்கு எந்த சகுனமும் இல்லை. மலையின் விளிம்பில் வந்து நின்று பார்த்தான். மேகக்கூடங்களுக்கு கீழே பரந்து நீண்டு கிடந்த பூமி அந்நியமாகத் தெரிந்தது. பகலில் எந்நேரமும் சூரியன் கடிந்து கொண்டும் இரவில் நிலவு வருடிக்கொண்டும் மீன்கள் அங்குமிங்கும் அலைந்துகொண்டும் இருந்தது. விசாலமாக உணர்ந்தான். விரிந்து கொண்டிருந்தான்.

நாட்கள் சென்றது. அவன் காலடித் தடம் படாத இடம் அந்த மைதானத்திலும் குகையிலும் இல்லை. சுக்குட்டிப்பழம் திகட்டியது. கோவைப்பழம் புதிய வரவு. காட்டிற்குள் பிரவேசிக்க பிரவேசிக்க புதிய பழங்களும் கிழங்குகளும் கிடைத்தன.

நாட்கள் சென்றது. பூதம் என்ற ஒன்று இருக்குமா என்ற சந்தேகம் தோன்றியது. கணம்தோறும் அது வலுப்பெற்றது. இறங்கிச் செல்வோமா என்ற எண்ணம் உதிக்கையில் அவ்விடத்திற்கு பொருந்தாத ஒரு ஒலி கேட்டது. முதலில் மனம் ஏற்க மறுத்தது. ஒலி முணுமுணுப்பாக கேட்டது; உடல் தூக்கிவாரி போட்டது. உடல் குறுக்கிக் கொண்டான். தூரத்தில் ஒரு உருவம் அசைந்தது. பரந்த மைதானத்தில் திடீரென்று அவன் ஒளிவதற்கு ஒரு இடம் இல்லாமல் ஆனது. முணுமுணுப்பு பேச்சொலியாக கேட்டது. உறுமியதுபோல். பிளிறியதுபோல். ஓலமிடுவதுபோல். சடசடவென்று மலையின் சஹஸ்ராரத்திற்கு ஏறினான். குரல் இப்போது தெளிவாகவே கேட்டது.

“மேலே உனக்கு ஒரு விருந்து காத்திருக்கிறது..”

விருந்தா? என்னைத் தான். என்னையே தான்.

“என்ன விருந்து மாமா.. எனக்கு கொலைப் பசி..” பெண் பூதக் குரல்.

கணவன் பூதம் மேல் உலகம் அதிர்வது போல் சிரித்தது. மனைவி பூதம் கீழ் உலகம் அதிர்வதுபோல் சிரித்தது. இரண்டு பூதமா? நான் சிறிதும் எதிர்பார்க்காதது. நான் என்ன செய்வேன்? அவர்கள் ஒரு முடிவுடன் வரும்போது நான் மன்றாட முடியுமா? பூதவதம் செய்ய வந்துவிட்டு இது என்ன பயம். உள்ள பயத்தை எப்படி இல்லை என்று சொல்வது. சரி! அவர்களுக்கு விருந்தாவதா அல்லது வீரமரணம் எய்துவதா?

சஹஸ்ராரத்தில் பாறைக்கு பின் மறைந்திருக்கும் அவனுக்கு ஆயுதமென்று ஒன்றும் இல்லை. அவன் காலடியில் இரண்டு பெரிய பாறாங்கற்களை தவிர. இரண்டே இரண்டு கற்கள். அவ்வளவே. அந்தி என்றபோதும் சிறிது வெளிச்சம் இருந்தது. “சீக்கிரம் இருட்டிவிட்டால் இன்று பிழைப்பேன்.” அவனுக்கு பதறியது.

“என்ன விருந்து மாமா? சொல்லுங்க…”

“கொஞ்சம் பொறு. அது தான் என் கல்யாண பரிசு.”

“ருசியா இருக்குமா?”

“அதுக்கு என்ன குறை.”

“நான் ருசியாக இருக்க மாட்டேன். என் காயங்களை நானே நக்கிப் பார்த்திருக்கிறேன். இதை எப்படி பூதத்திடம் சொல்வது. சொன்னாலும் பூதம் விடுமா. என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. இன்னும் சில நேரத்தில் என்னை கண்டுபிடித்துவிடும்… பிழை செய்துவிட்டேனா… இங்கே வந்திருக்கக் கூடாது…” பயத்தில் மனம் இண்டு இடுக்கெல்லாம் சென்று புலம்பியது.

ஏறிவருகிறது; நெருங்கி வருகிறது; பார்க்கப் போகிறது…

இப்போது அவன் தெளிவாகப் பார்த்தான். முழு உருவத்தையும் பார்த்தான். முகத்தில் அறைந்தார் போல் ஒன்று உணர்ந்தான். கொஞ்சம் கீழே குனிந்து “மேலே வராதே..” என்றான்.

“மாமா.. யார் பேசுறது?”

“ஏய் கொஞ்சம் இரு..”

இன்னும் சற்று குனிந்து “மேலே வராதேன்னு சொன்னேன்ல…..” என்று உறுமினான்.

“ஏய் ஓடு…. ஓடு…. ஓடு…. நிக்காத ஓடு….ஓடு….” மனைவி முன்னால் ஓட; அரை நிஜார் போட்ட கணவன் பின்னால் தலை தெறிக்க ஓடினான்.

ஒரு பாறாங்கல்லை எடுத்து ஓடும் அவர்கள் தலையை குறி பார்த்து எறிந்தான்.

இருளின் மெல்லிய இலைகள்

மலையாள மொழி மூலம்:  கே. ரேகா  
ஆங்கிலம்:  ரீனா சலீல் 
தமிழில்:  தி.இரா.மீனா  

சுமையேற்றப்பட்ட வண்டி

அந்த ரயில் நிலையம் பனியில் குளித்திருந்தது. ஏறுவதற்கு அதிக பயணிகள் இல்லாத சிறு ரயில் நிலையத்தில், பயணச் சீட்டுக்களை வெளியிடும் மிகப் பழைய இயந்திரம் டுக்–டுக் என்னும் ஒலியை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. அங்குள்ள வாகை மரம் பூக்களைக் கொட்டியிருந்தது. ஒரு பள்ளியிலிருந்து மணியடிக்கும் சப்தம் கேட்டது. அந்த ரயில் நிலையத்தின் உச்சியில் பறவைகள் வந்து உட்காருவதும், பறப்பதுமாக இருந்தன- அந்த நிலையம் பழைய காலத்ததாயிருந்தது.

இன்று அந்த இரவு ரயில் குறிப்பிட்ட நேரத்திற்கு முன்பாகவே வந்து்விட்டது. சரியாக இரவு10.35 மணி. பொதுவாக அது பதினொன்று, பதினொன்றரைக்குத்தான் வரும். ஏறுவதற்கு ஏழெட்டுப் பயணிகள் மட்டுமேயிருந்தனர். நான்கு பேர் கொண்ட குடும்பம்— அப்பா, அம்மா, மகள், பேத்தி- நிலையத்தின் தென் பக்கத்திலிருந்த வயல் வழியினூடே வந்திருந்தனர். ரயில் சில நிமிடங்கள் மட்டுமே அங்கே நின்றது. அந்த நேரத்திற்குள் வண்டிக்குள் ஏறுவதென்பது அந்த வயதானவர்களுக்குக் கடினமாகவேயிருந்தது.

அம்மா சுற்றியிருந்த சால்வையை சரியாகப் போர்த்தும் அன்பான பாவனையில் அப்பா சரி செய்ய முயன்றார். அவர் கையைத் தட்டிவிட்டு அவள் ஒதுங்கினாள். தாங்கள் அந்த மாதிரி விஷயங்களுக்கான வயதைக் கடந்தவர்கள் என்று அவள் சொல்வதாக அவர் நினைத்தார். ஒருவித சங்கடம் அவர் முகத்தில் படர்ந்தது.

அவள் ஒரு போதும் தன் விருப்பு, வெறுப்புகளை வெளிப்படுத்தியதோ, கோபம் காட்டியதோ இல்லை. ஆனால் நம்பிக்கையின்மை என்னும் சுமையோடு அவள் வலிந்து இன்று வரை வாழ வேண்டியிருந்தது. இறுதியில் அவள் இந்தத் தேர்வை மேற்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அது அவளைக் கிழித்துக் கொண்டிருந்ததை மகளும் உணர்ந்திருந்தாள்.

அம்மாவுக்கு ஐம்பது வயது கடந்து விட்டது. தன் வயதுக்கு அவள் பலகீனமானவள். சர்க்கரை நோய், நெஞ்சு நோய்கள், இரத்த அழுத்தம் என்று எல்லாமுண்டு. வெட்கக்கேட்டுணர்வில் அவள் செய்யும் முதல் பயணமாக இது இருக்கலாம். அவர்கள் ஒரு கணக்கின் சரி, தவற்றை அவர்களின் இளமை நாட்களிலேயே கணக்கிட்டிருக்கின்றனர்.

இது எல்லாவற்றிற்கும் தான்தான் காரணமென்று மகள் தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டாள். அவள் நிறம் மட்டும் மிகச் சிவப்பானதில்லையென்றால் மற்றவை எல்லாம் அமைதியாக இருந்திருக்கும்! அவளையறியாமலேயே அவள் கை கன்னங்களைத் தொட்டது. ரயில் நிலையத் தரையில் தன் பிரதிபலிப்பைப் பார்த்தாள். அது ஒரு பரிசோதனைக் கூடத்தின் மாதிரி முகம்.

விளக்கை நோக்கி ஒன்றிரண்டு அடி எடுத்து வைத்தாள்
.
உண்மை—என்ன சிவப்பழகு!

அவள் அப்பா இருள் போல கருப்பு, அம்மா ஒயின் போன்ற நிறம். பிறகு அவர்களுக்கு எப்படி இப்படி ஒரு சிவப்பான குழந்தை? அவள் தந்தை சந்தேகப்பட்டிருந்தால் அது ஒன்றும் பெரிய குற்றமில்லை. ஆனால் அதைப் பரிசோதிக்க எடுத்துக் கொண்ட காலம் மிக நீண்டதுதான், அவளுக்கு இப்போது வயது முப்பது.

தன் அப்பாவைப் பற்றி நினைக்கும் போதெல்லாம் அவருடைய சந்தேகம் பரவியிருக்கும் முகம்தான் அவளுக்கு நினைவில் வரும். அவள் குழந்தையாக இருந்தபோது அப்பா அவள் கன்னங்களைத் தட்டி விட்டு முடிவில்லாத சந்தேகங்களோடு அவளைப் பார்ப்பார். “அப்படி ஒன்றுமில்லை,” என்று கடைசியில் சிறிது சத்தமாகச் சொல்லுவார். அதைக் கேட்டதும் அம்மாவின் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பும். குழந்தைகள் வளரத் தொடங்கியதும் அம்மா அதைக் கேட்காமல் இருப்பவள் போலிருக்கக் கற்றுக் கொண்டாள். இந்த நாட்களில், இப்படியான கேள்விகள் தன்னைப் பாதிக்காது என்ற ரீதியில் உதட்டைச் சுழித்துக் கொள்வாள். ஆனால்,அப்பா இளமைக் காலத்திலிருந்தே தனது முணுமுணுப்பைத் தொடர்ந்து கொண்டுதானிருந்தார். முடிவற்ற சந்தேகங்கள்… இந்தப் பயணம் அவருடைய சந்தேகத்தாலான மனதை விடுதலைப்படுத்தலாம்.

தனது நீண்ட பயணத்திற்குப் பிறகு திரும்பும் ஜெய்சன் பணத்தை எதிர்பார்க்கலாம். இந்தச் சோதனை அந்தப் பணத்திற்கு வழி வகுக்கலாம்.
அவளுடைய மகள் தாத்தா வாங்கித் தந்திருந்த சாக்லெட்டைச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு இந்தப் பயணம் பிடித்திருப்பது போலத் தெரிந்தது. அவள் வெளுத்த முகம் மகிழ்ச்சியின் அடையாளத்தைக் காட்டியது.

“எதைப் பற்றியும் நினைக்காதே அஞ்சு… கவலைப்படாதே…” அம்மா கெஞ்சிக் கேட்டுக் கொண்டாள்.

“அவருக்கு யோசிக்கும் ஆற்றலிலும் நோய் வந்துவிட்டது. அப்படி நினைத்துக் கொள் அவ்வளவுதான்.”

அம்மா அப்பாவைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தாள். கணவன் சொன்ன அந்தச் சோதனைகளைப் பற்றி நினைத்து தன் மகள் வருத்தமாக இருக்கிறாளென்று அம்மா நினைத்தாள்.

அம்மாவிற்கு ஜெய்சனின் விவகாரங்கள் பற்றி எதுவும் தெரியாது…ஆனால் யாருக்குத்தான் தெரியும்! கடவுளே! அவன் இப்போது எங்கேயிருக்கிறான்? வங்காளத்திலா? திரிபுரா? ஆந்திரா? நிச்சயமில்லை. ஒருவர் மனதிலிருப்பதைக் கொட்டித் தீர்க்க முடிந்தால்… ஆனால் அதற்குச் சாத்தியமில்லை. அவள் தோளின் சுமை மிக அதிகம், அவளால் குனியக் கூட முடியாது.

குழந்தைக்குப் போர்த்துவதற்காக அப்பா பெட்டியைத் திறந்து, சால்வையை எடுத்தார். அவளுக்கு அது பிடித்த மாதிரித் தெரியவில்லை. அவர் பெட்டியை மூடுவதற்கு முன்னால் ரயில் வண்டியின் சத்தம் கேட்டது. அம்மா குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு வேகமாக ரயிலில் ஏறினாள்.

அப்பா மேல் பர்த்தில் கஷ்டமின்றி ஏறினார். அம்மா கீழ் பர்த்தில் உட்காரக்கூடக் கஷ்டப்பட்டாள். வாழ்க்கை அப்பாவை விட அம்மாவை மிகுந்த களைப்புக்குள்ளாக்கி இருப்பதை ஒரே பார்வையால் யாராலும் புரிந்து கொள்ள முடியும். அப்பா மட்டும் இந்த விஷயங்களை கவனமாகப் பார்த்திருந்தால், மனம் போராடிக் கொண்டிருக்கிற அக்னிப் பரீட்சையிலிருந்து அவரால் தப்பித்திருக்க முடியும்.

தாத்தாவுடன்தான் படுப்பேன் என்று பேத்தி பிடிவாதம் பிடித்தாலும் சீக்கிரம் முடிவை மாற்றிக் கொண்டாள். இருட்டில் எல்லாக் குழந்தைகளுமே தாயின் சுகமான அரவணைப்பைத்தான் விரும்புவார்கள். நான் ஏன் சந்தேகங்களிலும், பதட்டத்திலும் மூழ்கியிருக்கிற அப்பாவின் பக்கத்தில் படுக்க விரும்பினேன்? அது எப்போதும் உலையின் துடிப்பாகவே இருக்கும். ரயில் விழித்துக் கொண்டு, தூங்கும் மனிதர்களுடன் முன்னே சென்றது.

இந்தப் பயணத்தின் விளைவு என்னவாக இருக்குமென்று முதல் முதல்முறையாக மகள் நினைக்க முயன்றாள். ஒரு வேளை வேறு மாதிரியாக இருந்து விட்டால்? அவள் அவருடைய மகள் இல்லையென்று நிரூபிக்கப்பட்டால்? அம்மா அப்பாவை முட்டாளாக்கி விட்டதாக அவள் வாழ்க்கையின் நாடித்துடிப்பு சொல்லி விட்டால்….

எங்கோ சாலையில் ஒரு வெள்ளை நிறக் காதல் அம்மாவிற்காகக் காத்திருந்து அவளுடைய நிழலாகி, அவள் முடியில் மறைந்து கொண்டு பிறகு அவள் கருப்பையில் இடம்பிடித்து தன் அழுகையால் அப்பாவை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கி- அவளுக்கு இந்த மோசமான எண்ணம் வந்தது. பிறகு அம்மாவை அவளால் எப்படி வெறுக்க முடியும்? அம்மாவை எப்படி எதிர் கொள்வது என்று நினைத்தாள். அம்மாவை மட்டுமல்ல, அவளுக்கு யாரையும் வெறுக்கத் தெரியாது… பொறுக்க முடியாத வலியைக் கொடுத்தவர்கள் வெறுக்கப்படவில்லை. அவள் அம்மாவை வெறுக்க மாட்டாள். அவள் தந்த வலிகள் பாரமாகத் தலையில்… எந்த இருளிலும் அது வலிகளின் மெத்தையாகத்தான் இருக்க முடியும்

’மகிழ்ச்சியாக பயணம் அமையட்டும்“ என்று ரயிலில் எங்கே எழுதப்பட்டிருக்கிறது? கனத்தைக் குறைத்து, பயணத்தை வசதியாக்கும் எந்த யோசனையையும் அவள் பார்க்கவில்லை. ரயிலின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் கனம் குறையவேயில்லை. அது அதிகரிக்கத்தான் செய்தது. அவள் தலையில் வலி மலையாக வந்து விழுந்தது..

அந்த ஒத்திராத பூங்கா

அந்த பக்கத்து பர்த்திலிருந்து இருட்டில் தன்னை நோக்கிப் பளபளத்த இரண்டு விழிகளை உணர்ந்து ஒரு குலுக்கலோடு விழித்துக் கொண்டுவிட்டாள். அது ஒரு திருடனாக அல்லது பெண்ணின் உடலில் பரவத் துடிக்கும் விருப்ப நெருப்பாக இருக்கலாம். அந்த விழிகளில் ஏதோ ஒன்றிருப்பதாக அவள் பயந்தாள். அவனுக்கு தாடியிருந்தது. திருடனின் தந்திரம் அந்த முடியில் தெரிந்தது.

ஜெய்சனுக்கும் மீசையுண்டு. ஆனால் அவனுடைய ஒவ்வொரு மயிர்க்காலலும் கருணை இருந்ததாக அவள் நினைத்தாள். அதனால்தான் தனக்குச் சுலபமாகக் கிடைத்திருக்கக் கூடிய பொறியியல் படிப்பை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. அதிகம் படித்தால் அவனிடமிருந்து தொலைவில் இருக்க வேண்டி வரும். அவள் மேலே மேலே போக வேண்டியிருக்கும். அவள் மிக உயரத்திற்குப் போய் விட்டால் ஜெய்சனிடமிருந்து வெகு தூரம் விலகிவிட நேரலாம், என்று அவளுடைய குறைந்த அறிவு எச்சரித்தது. ஆனால் அவள் ஒரு பட்டப்படிப்புடன் நின்று விட்டால் அவளால் ஜெய்சனைப் பார்க்க முடியும். என்ன வகையான ஒரு தவறான வாதம்!

ரயில் அப்பாவிற்கு ஒரு தொட்டில் போல இருக்க, குழந்தை சிறு சிறு சேட்டைகள் செய்துவிட்டு நன்றாகத் தூங்கிவிட்டது. அம்மா இன்னும் தூங்கவில்லை என்பதை அடித்தட்டிலிருந்து வந்து கொண்டிருந்த ஆஸ்துமா மூச்சு சொன்னது.

இரவு இரண்டு மணியாக இருக்கலாம். அவளால் இப்போது தூங்க முடியாது. ரயில் எங்கேயிருக்கிறது என்று பார்ப்பதற்காக ஜன்னல் கண்ணாடியை லேசாகத் தூக்கினாள். தென்னை மரங்கள், பாக்கு மரங்கள், மற்றும் நிழலால் அந்த இடம் எதுவென்று அறிய முடியவில்லை. இருட்டில் எல்லா இடங்களும் ஒத்ததாகவே இருக்கும். பெண்ணுக்கும் மண்ணுக்குமிடையே ஒப்புமை அங்குதான் தொடங்கியது.

மெதுவான காற்று வந்தது. மரங்கள் விளையாடின. பூமிக்குக்கூட இருட்டில் ஏழு எழிலுண்டு. நிலமும் அதற்கேற்றாற் போல எங்கும் அழகாகவும் குளிர்ச்சியாகவுமிருந்தது. இருட்டில் எல்லாப் பெண்களுக்கும் ஒரே முகம்தான். கன்னிப் பெண்ணின் வாசம் பரத்தைக்கும் உண்டு. பிரம்மம் வரும் கணம் வரை, அரக்கன் கூட தேவகன்னியின் அழகுடையவன்.

அருணுக்கு யட்சினிகளைக் கண்டு பயம். வீட்டின் தென் பகுதியில் பலாமரத்தில் மலர்கள் மலரும்போது காற்று முழுவதும் மலர்களின் மணத்தால் நிரம்பியிருக்கும். அம்மாவின் வயிற்றில் தலையை வைத்துக்கொண்டுதான் அருண் தூங்குவான். மீசை வளர்ந்த பிறகும்கூட. ஏன் அப்படியிருக்கிறான் என்று அம்மா ஆச்சர்யப்படுவாள். அருண் இறந்த பிறகுதான் அப்பா அந்த மரத்தை வெட்டினார். அப்பாவின் முடிவுகள் எப்போதுமே அப்படித்தான் — காலம் கடந்து.

அம்மாவை அக்னியினூடே நடக்க வைக்கும் இந்தச் சோதனைகூட மிகத் தாமதமானதுதான். இந்த மாதிரியான சோதனைகள் இல்லாமல் ஒருவர் வாழ்க்கையைக் கடப்பதென்பது அதிர்ஷ்டம்தான்! அருண் இப்போது இருந்திருந்தால் அவன் மிக வலிமையற்று உணர்ந்திருப்பான். ஆனால் அவனுக்கு அந்தச் சோதனை தேவைப்பட்டிருக்காது. படைத்தவன் அவனுக்கு போதுமான அளவு கருமையைக் கொடுத்திருந்தான். கண்ணிற்கும், கண் இமைக்கும் இடையில் அவனுக்கு அப்பாவைப் போல மச்சமிருந்தது. அருண் அம்மாவின் சௌகர்யமான மண்டலம்.

“அப்பாவிற்கு அஞ்சு அக்காவைத்தான் ரொம்பப் பிடிக்கும்,” என்று அவன் அடிக்கடி சொல்வான், அவன் இளம் பருவம் அந்த நினைவிலேயே கழிந்தது.

தனது பச்சை ஸ்கூட்டரை எதிர்பார்த்து முகப்பில் காத்திருக்கும் அந்த சிறிய பாவாடையை அப்பாவால் தவிர்த்திருக்க முடியாது. அவர் தன் சட்டையைக் கழற்றிய அடுத்த கணம் அவள் பனியனோடும் முண்டோடும் நிற்பாள். அவர் கோயில் குளத்தில் குளித்துக் கொண்டிருக்கும்போது அவள் கல்லில் உட்கார்ந்து கொண்டு சுலோகங்களைக் கேட்டுக் கொண்டிருப்பாள். தேர்வுகளில் அவள் வாங்கிய அதிக மதிப்பெண்கள், தன் விளையாட்டிலும் சிரிப்பிலும் அவள் காட்டிய கட்டுப்பாடு… அப்பா தவிர்க்க முடியாமல் அவளை நேசித்தார்.

“அவள் ரோஜாவைப் போன்றவள். அவள் எனக்கானவள் என்றிருந்தால்…” என்று தன் நண்பர்களிடம் அவர் சொல்வதைக் கேட்டிருக்கிறாள்.

தன்னுடையவன் என்று நினைத்த அருணை தூரத்தில் வைக்க அவருக்குப் பல காரணங்கள் இருந்தன எனினும் தன் மகளாக நினைக்காத அஞ்சனாவின் மேல் அதிகம் அன்பு வைக்க முடிந்தது.

கருப்பு, வெள்ளைக்கிடையே, தேர்வில் அதிக, குறைவு மதிப்பெண்களுக்கிடையே, எண்ணிக்கை மற்றும் மிட்டாய் அளவுகளுக்கிடையே, ஆழமான முத்தங்கள் மற்றும் அன்பு வெளிக்காட்டுதலினிடையே எல்லா இடங்களிலும் அருணால் அந்த வித்தியாசத்தைப் பார்க்க முடிந்தது. மகளைவிட, தன் மகன் ஆற்றலில் மிகப் பின்தங்கியிருந்ததாக அப்பா நினைத்தார். வெறுப்பிலிருக்கும் போது அருண் தன் முஷ்டியை இறுக்கிக் கொண்டு, “நீ சிவப்பான அப்பாவின் குழந்தை. என் அப்பாவின் குழந்தையல்ல,“ என்று சொல்வான். அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்பதைவிட அவன் முன்னால் தோற்று நிற்பதே மேல். அதனால் மிகச் சிறிய சண்டைகளிலும்கூட அவள் தோல்வியை ஒப்புக் கொள்வாள்.

தோல்வியை ஏற்கும் பழக்கம் அவளுக்கு அங்குதான் தொடங்கியது, தன்னைத் தோல்விப்படுத்திக் கொண்டால், மற்றவனால் ஜெயிக்க முடியும். இந்த பழக்கம்தான் ஜெய்சனை அவள் மீது ஏறி நடக்க வைத்தது. தன் எண்ணக் கூரைகளை வைத்துக் கொண்டு மாளிகைகளைக் கோருவது.

அருணுக்காக அவள் பரிதாபப்படுவது வழக்கம். தான் கருப்பு என்ற வலியில் வாழும் ஒரு குழந்தை. வீட்டில் எல்லோருக்காகவும் அவள் இரக்கப்பட்டாள். அப்பாவிற்குச் சிவப்பு பிடிக்கும், ஆனாலும் ஒரு சிவப்புக் குழந்தை பிறந்தபோது, அதிர்ந்த அவர் அந்தக் குழந்தை தன்னுடையதில்லை என்று நம்பினார். அம்மாவோ வண்ணங்களின் விளையாட்டில்தான் பலியான கதையைச் சொன்னாள் – வெள்ளை கருப்பு இடையில் அவர்கள் எல்லோரும் வலிமையற்ற பாத்திரங்கள். அங்கு கருப்பும்,வெள்ளையும் எப்போதும் சண்டையிட்டன. அந்த மேடையில் அப்பா, அம்மா, அருண், அஞ்சனா எல்லோரும் பார்வையாளர்களே. அது ஒரு கருப்பு வெள்ளை வீடு.

அருணின் பேரில் எல்லாச் சொத்துக்களையும் அப்பா மாற்றியபோதுதான் அம்மா எதிர்ப்புத் தெரிவித்தாள். மதம், ஜாதி பார்க்காமல் மகள் தன் வாழ்க்கைத் துணையைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டதால்தான் அவளுக்கு அந்த தண்டனை என்று எல்லோரும் நினைத்தார்கள். ஆனால் அப்பா அந்த தண்டனையை கடைசி வரை நிலுவையில் வைத்திருந்தது அஞ்சனாவுக்குத் தெரியும். சிவப்பான மகளாக இருந்ததற்கு. தன் கோபத்தைக் காட்டி அந்தச் சண்டையை முடிவு செய்யும் அவருடைய எளிய முயற்சி. அவருடைய எல்லா முடிவுகளையும் போல அதுவும் தாமதமாகத்தான் வந்தது. ஜெய்சன் கொள்கை சார்ந்த மனிதன். அதனால் அந்த நேரத்தில் எதுவும் பிரச்னை ஏற்படுத்தவில்லை.

அப்பா தன் சொத்துக்கள் அனைத்தையும் அருணின் பெயருக்கு மாற்றம் செய்தபிறகு அவன் அழுகையோடு சொன்னது: அவளுக்குப் பாதி கொடுத்து அவளோடு சண்டை போடுவது எனக்கு சந்தோஷமே. எல்லாவற்றையும் சொந்தமாக்கிக் கொள்ள எனக்கு விருப்பமில்லை. அப்பாவுக்குச் சொந்தமான எதுவும் எனக்குத் தேவையில்லை.” ஆனால் பிறகு அவன் நண்பர்களோடு சேர்ந்து ஆடம்பரமாக அந்தப் பணத்தைச் செலவழித்தான். ”இது நம் மகளின் சாபம்தான்,” என்று அம்மா சொன்னாள். தன் நண்பர்களுடன் பெங்களுர் சென்றிருந்த அவன் விபத்தில் இறந்த செய்தியைக் கேட்டு அப்பா கண்ணீர் சிந்தவேயில்லை என்று அம்மா சொல்வது வழக்கம்.

“அவர் வினோதமான மனிதர்.அவரால் யாரையும் நேசிக்க முடியாது,” என்று அம்மா சொல்வாள்.

அஞ்சனாவிற்கு அருணைப் பார்க்க வேண்டும் போலிருந்தது. உள்ளேயிருந்த பர்சில் அவன் அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தான். எப்போதுமே சண்டை போடுவது அவன் வழக்கம், தன் வாழ்க்கையைப் பறித்துக் கொண்டதற்காக அவன் கடவுளோடு சண்டை போட்டுக் கொண்டிருக்கலாம்.

அருணின் இறப்பிற்குப் பிறகு அம்மா தூக்க மாத்திரை போட்டுக் கொள்ள ஆரம்பித்தாள். அவளை ஆறுதல் படுத்திக் கொள்ள இப்போது எதுவுமேயில்லை. அதனால்தான் ஜெய்சன் எங்கேயிருக்கிறான் என்று அம்மா கேட்டபோது அவள் பதில் சொல்லவில்லை.

ஜெய்சன் ஆதரவற்ற பெண்களுக்கு உதவுவதாக அவள் நினைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அதனால்தான் அவனுடைய எளிய வாழ்க்கைக்குக் குடை பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். ஆனால் துணி ஆலைகளும், சமையல் தொழிலும் ஒரு மேலுறைதான். எல்லாம் இப்போது தலையைச் சுற்றிக் கொண்டிருக்க, ஜெய்சன் எங்கிருக்கிறான் என்பது அவனுடைய மனைவிக்குக் கூடத் தெரியாது. அவனுடைய எல்லாச் செயல்களும் நல்லவை என்ற வண்ணப் பூச்சு செய்யப்பட்டவை. தன் கால்களை ஊன்றிக் கொள்ள அவனுக்கு மற்றொரு இடம் தேவை. இன்னொரு இடம். தான் ஒரு பெரிய முட்டாள் என்று அவன் உணரும்போது, முதல் முறையாக களைப்படைவான். பிறகு நண்பர்கள் யாரும் இருக்க மாட்டார்கள்.அவன் தனியனாகி விடுவான். தன் மனைவிக்குக் கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாற்றாதது மிகப் பெரிய பாவம் என்று அவன் உணர்வான். வாழ்க்கை முழுவதும் இருவரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து வாழ வேண்டும் என்ற சத்தியம்.பசியில் மனைவியைத் தவிக்க விட்டு உறிஞ்சுவதற்கு பாலில்லாத நிலையைக் குழந்தைக்குத் தந்து பாவங்கள் செய்தவன் அதற்கான அக்னி பரீட்சையில் இடப்படுவான். அவன் எண்ணங்கள்! அவன் வாழ்க்கை நாசமாகலாம்!

பிறகு ஏன் அவள் மீண்டும் மீண்டும் அவனிடம் போகிறாள்? என்ன விந்தை! எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு அவள் ஏன் வந்து விடக்கூடாது? அவளால் முடியாது. தொலைவில் தன்னைத் தலை முழுகிவிட்டு வந்தாலும் எஜமானனை மீண்டும் மீண்டும் கண்டு பிடித்து ஓடும் நாய்க்குட்டி போல அவள் இருந்தாள். சிறிய அளவு வாழ்க்கை மிச்சமிருந்தாலும் அவள் ஜெய்சன் இருக்குமிடத்திற்குத்தான் போவாள்.

அப்பாவின் மகள் அவள் என்பது நிரூபிக்கப்பட்டால் தன் சாவில் அருண் விட்டுப் போன பணம் அவளுக்குத் திரும்ப வரும். அதை ஜெய்சனிடம் அவள் சமர்ப்பிப்பாள்.அவன் அதை வைத்துக் கொண்டு உலகக் காதலுக்கு புதிய சாதனங்கள் கண்டுபிடிப்பான். ஒரு நாள் போலீஸ் வரும். அதற்கு முன்னால் அவர்கள் அவளைக் கிழிப்பார்கள். கணவனின் வாழ்க்கையைச் சரிப்படுத்தாத மனைவியின் செயல்களை அளந்து பார்ப்பார்கள். தங்கள் சொந்த உடலோடு அந்த அளவைகளை வைத்துத் திருப்தியடைவார்கள். அவளுடைய பலவீனமான உடல் அவமதிப்பிற்கும் நினைவிற்கும் சரித்திர அடையாளமாக இருக்கும். நான்கு மாதக் கர்ப்பிணியாக இருக்கும் அவன் மனைவி மேல் விழும் அடிகளை தூரத்திலிருந்து அவன் அறிவான். அவன் கவலைப்படமாட்டான், ஏனெனில் அவன் வேறு யாருடைய கண்ணீரையோ துடைப்பதற்கு இருக்கிறான். அவளுடைய குழந்தை போலீஸ்காரனின் முகம் கொண்டதாக இருக்கிறது என்று யாரும் சொன்னதில்லை. ஜெய்சன் அப்பாவைப் போல பலவீனமானவனாக இருந்திருந்தால் அப்படி நினைத்திருக்கலாம்.
.
பக்கத்து பர்த்திலிருந்த அந்தக் கண்களில் இருக்கும் பளபளப்பு அதிகமானது. அந்த மாதிரிக் கண்கள் பற்றி அவளுக்கு நன்றாகத் தெரியும். அதில் அதிக நெருப்பு இருந்தது. அவள் ஜெய்சனைப் பற்றி நினைத்தாள். ஆணின் கண்களில் இருக்கும் நெருப்பின் வாழ்க்கை எவ்வளவு குறுகியது. அது அவளைச் சிரிக்க வைத்தது.தூரத்திலிருந்து பார்ப்பது ,ஒரு பெண்ணைக் கற்பழிக்கும் பலம் ஒன்றை வைத்துத்தான்.அந்தப் பெண் அருகில் வரும் கணம் பலவீனம்,சோர்வு, நம்பிக்கைத் தொலைவு என்று அது பலவீனமாகி விடுகிறது.ஜெய்சனின் திட்டவட்டங்கள் பொதுவான விதியாக இருக்கத் தேவையில்லை. எல்லாவற்றிற்குமே ஜெய்சன் தனது சொந்த விதிகளை வைத்திருந்தான். அவன் கண்களின் வெளிச்சம் என்பது அந்த விதிகள்தான், அது அவனை கருப்பான இருட்டில் தள்ளி விட்டது..

அந்தத் தீர்மானிக்கப்பட்ட ஒன்று

எந்தக் காலத்திலும் எதற்கும் உத்தரவாதமில்லை. முதல் பயம் ஓலமிடும் வயிற்றிற்குச் சிறிது சாப்பாடு கிடைக்குமா என்பது. அவன் அம்மாவின் இரண்டாவது கணவன் வெளியே போன பிறகு தனக்கு ஒரு டம்ளர் தேநீர் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை அவனுக்கிருந்தது.

சதாசிவன் கதகளி கலைஞனான மதனபாரம்பில்லின் மகனா அல்லது சமையல் செய்யும் போத்தியின் மகனா என்று அண்டை வீட்டினர் ஆச்சர்யப்படுவார்கள்! அவனால் பள்ளிக்கூட கட்டணத்தைக் குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் கட்ட முடியுமா என்பது மற்றொரு பயம். அவனால் தேர்வு எழுத முடியுமா என்பது இன்னொரு பயம். பயம் அவனுடைய நிரந்தரமான நண்பன். பத்தாம் வகுப்பை முடித்த பிறகு படிப்பதற்கு எந்த வழியுமில்லை. அவன் கணக்குப்பிள்ளையானான். சம்பளம் கிடைக்குமா, படிப்பைத் தொடர முடியுமா என்று பயந்தான். ஒரு பட்டம் வாங்கினான். வேலை கிடைத்த பிறகும் அவனுக்கு நம்பிக்கையில்லை. அவன் கறுப்பாகவும், ஒல்லியாகவுமிருந்ததால், எந்தப் பெண்ணும் கவரப்பட்டு வரமாட்டாள் என்பது அவனுக்குத் தெரியும். அதனால் அது அவன் வழியல்ல. வேலை கிடைத்து, பிரசன்னாவின் இடத்திற்கு வந்த பிறகும், மனிதர்களின் முகம் பார்த்துப் பேசும் தைரியம் அவனுக்கில்லை. பிரசன்னாவின் தாய் அவனிடம் வந்து தன் மகளைத் திருமணம் செய்துகொள்ளச் சொன்னபோது வியப்படைந்தான். ”ஒரு தாய் தன் மகளைத் திருமணம் செய்து கொண்டு அவளைக் காப்பாற்றும்படி கேட்டால் அதில் ஏதோ சிக்கல் இருக்கிறதல்லவா?” என்று மக்கள் கேட்டனர்.

அந்தப் பெண் கருப்பாக இருந்தாள். அவள் உடல் பொங்கி வழிந்தது. அவன் கண்ணில் முதலில் பட்டது பெரிய மார்பகங்கள்தான். அதன் பிறகு அந்த மறைமுகமான சிரிப்பு. அவள் சிரித்தபோது எகிறு ஒளிர்ந்தது. ஒரு பல் எகிறின் மேலிருந்தது.

அவனுக்கு அவளைப் பிடித்தது. அவள் கணவனாக ஆசைப்பட்டான். அவள் கர்ப்பிணியாக இருந்தால்கூடப் பரவாயில்லை, அவளை மன்னித்து விடுவான், தனது துக்கங்களை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டிருந்த அவன் அந்த அளவிற்கு பலவீனமானவன்.

ஆரம்பத்திலேயே அவன் ஆத்மா எரிந்தது. பிரசன்னாவின் மூச்சே இது அவளுக்கான வாழ்க்கையில்லை என்று சொல்வதாக இருந்தது. அவன் மனதில் நிரம்பியிருந்த காதல் துருவானது. அவன் உணர்ச்சிகள் ஆவியானது. தான் பலவீனமானவனாக நினைக்கப்படுவோம் என்று பயந்து அமைதியைத் தொடர்ந்தான். கடுமையாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டான்.

உண்மையாக அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் விரும்பத் தொடங்குவதற்கு முன்னாலேயே அவள் கர்ப்பிணி என்று அவனுக்குத் தெரியும். தனது சந்தேகங்களை அடக்கிக் கொண்டான். அவளைப் பார்த்தபோது அதிர்ச்சியானான். பிரசன்னா ஒரு கணம் கூட சந்தோஷமாக இல்லை. வெட்கக் கேடான ஒன்றைச் சுமந்து கொண்டிருப்பது போல அவளிருந்தாள்.

“பிரசன்னா என்று உனக்கு யார் பெயர் வைத்தது? அது உனக்குப் பொருந்தவே பொருந்தாது,” என்று அவன் நகைச்சுவையாகச் சொல்ல அவள் கண்கள் கோபத்தில் சிவந்தன. அதற்குப் பிறகு அவன் நகைச்சுவையாகப் பேசவேயில்லை.

குழந்தை பிறந்த பிறகு, அதன் அப்பாதான் சந்தோஷமாகவும், உற்சாகமாகவுமிருந்தார். பிரசன்னா பிணம் போல உணர்வற்றிருக்க அவன் மனம் மீண்டும் சந்தேகங்களால் நிரம்பியது.

அவன் மகள் ஒரு ரோஜா மலராக வளர்ந்தாள். ”இது சதாசிவத்தின் மகளா?” என்று அவர் அலுவலகத்தில் யாரோ கருத்துச் சொல்ல, அந்த இடமே சிரிப்பால் நிரம்பியது.

பிரசன்னாவிற்கு வேலை கிடைத்தபோது ,அவன் எவ்வளவு சந்தோஷப்பட்டான் என்று அவளுக்குத் தெரியாது. அவளுடைய அலுவலகத்திலிருந்த இளைஞர்கள் மற்றும் வலிமையானவர்களுக்கு அந்த வயதில் ஒரு தலைவலியாக இருந்திருக்கலாம். ஆனால் குழந்தைகளைப் பார்த்துக் கொள்ள ஆளில்லை என்பதால், அவளை வேலையை விடச் சொன்னான்.

மகளைப் போல அவருடைய மகன் இல்லை. அவனுக்குச் சிரிக்கத் தெரியாது, இரக்கமோ, அன்போ கிடையாது, ஒரு சந்தேகக் குழந்தை. மகன் வளரும்போது அவன் எந்த விபத்தில் சிக்குவானோ என்று பயந்தார் அவர். அவன் மோட்டார் விபத்தில் இறந்து போனான். பிணக்கிடங்கறையில் அவன் உடலை எட்டிப் பார்த்தபோது அந்த நீண்ட கால பயம் முற்றுப் பெற்றது.

அவர் மகள் இன்னொரு பயம். சோர்வான முகத்துடனிருந்த பிரசன்னாவைக் காயப்படுத்த தன் மகளிடமிருந்து தன்னை தூரப்படுத்திக் கொள்ள முயற்சித்தார். ஆனால் அவள் நெருங்கி நெருங்கி வந்தாள். அருணின் மறைவிற்குப் பிறகு, அது முடிந்தது. அவர் வாழ்க்கையில் மிச்சமுள்ள பயம் மகள்! இல்லை, அவள் ஒரு விடுகதை. அவர் அதையும் விடுவித்தாக வேண்டும். அந்தச் சிறிய நியாயம் வாழ்க்கைக்குத் தேவை. அவள் தன் மகள்தானா என்பதை அவர் உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

“மாறிக் கொண்டிருக்கும் இந்தக் காலகட்டத்தில் ஏன் சந்தேகங்களோடு வாழ்ந்து உன்னை எரித்துக்கொள்ள வேண்டும்? சோதனை செய்து விடலாம். நீ திருவனந்தபுரம் போக வேண்டும், அவ்வளவுதான்,” தாசில்தார் சுகுமாரன் ஆலோசனை சொன்னார். முதலில் அது பற்றி தன்னைச் சமாதானப்படுத்திக் கொள்வதே அவருக்கு கஷ்டமாக இருந்தது. பிரசன்னாவை சமாதானப்படுதுவதும்தான். தன் மகளிடம் இதை எப்படிச் சொல்வதென்று பயந்தார். அவர் கலக்கத்தைப் பார்த்து, “உங்களுக்கு அப்படியொரு பயமிருக்குமானால் நிச்சயமாக நாம் போயேயாக வேண்டும். நம் நோய்களுக்கான சிகிச்சைக்காகப் போகிறோம். இந்தப் பயணம், உங்கள் ஆயுள் முழுவதும் நீங்கள் அனுபவித்த வேதனைகளுக்கான காயத்தை ஆற்றுமெனில் நாம் கண்டிப்பாகப் போக வேண்டும்…” என்றாள்.

அதுவரை அழுது கொண்டிருந்த பிரசன்னா மகள் இதைச் சொன்னபோது சமாதானமானாள். மலை போன்ற இந்த விசாரத்தை அவர்கள் கடந்தபிறகு, நிழலும், வசதியும் அவர்களுக்காகக் காத்திருக்கலாம். ஓர் ஆழமான குழியாக இருக்கலாம். அப்பா இறந்த பிறகு யாரோ ஒருவர் அந்த ஈர உடையணிந்து சடங்கைச் செய்யலாம். அவள் தன் கைகளைத் தட்டிக் கொண்டு காக்கையை உணவிற்காக அழைக்கும்போது அவள் அப்பாவின் மகள் என்பதில் எந்தச் சந்தேகமுமிருக்காது. காகம் ரத்தவழிச் சடங்கை மட்டுமே ஏற்றுக் கொள்ளும். அது ஒரு சவாலாக எழுமானால் ,எந்த பயமுமின்றி அது அந்தமுக்திக்கான சோற்றைச் சாப்பிட வரவேண்டும்.

எல்லா விசாரணைகள் மற்றும் சோதனைகளுக்குப் பிறகு முடிவு வேறு விதமாக வந்தால்… அவருடைய உடலில் பாயும் ரத்தம் மகளின் உடலில் பாயாவிட்டால்… அப்பாவின் விழிகள் கரிக்கட்டையாக எரிந்து புகை வரும். அம்மா, மகள், பேத்தி எல்லோரும் அந்த அக்னியில் எரிந்து போவார்கள். அது நிச்சயம்.திரும்பி வரும் பயணத்தில் அவர்கள் உடனிருக்க மாட்டார்கள். அவருடைய முடிவுகளின் நெருப்பில் சாம்பலாகி விடுவார்கள்.

கீழ் பர்த்தில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த அம்மா வேகமாக எழுந்து உட்கார்ந்து அப்பாவைப் பார்த்தாள். அப்பாவின் கண்களில் தெரிந்த உறுதியை அம்மா கவனித்தாள். ஒரு நெருப்பு அங்கு எரிந்தது. அவர் சந்தேகங்களோடிருந்த ஒரு பலவீனமான மனிதனில்லை என்பதையும், ஓர் உறுதியான தன்மையோடு அவரிருப்பதையும் அம்மா உணர்ந்தாள். சாதாரணமாகச் சந்தேகப்படும் தாமஸ் இல்லை. ஆனால் நியாயத்தை எதிர்நோக்கும் பொறுப்புள்ளவன். அவள் பயத்தில் நடுங்கினாள்.

கருப்பும் வெள்ளையும்.

கண்களை இறுக மூடிக் கொண்டு தூங்குவது போல நடிப்பது அவள் பழக்கம். அவளுடன் படுத்துக் கொண்டவர்கள் தூங்கிய பிறகு, அவள் கண்களைத் திறந்து கொண்டு இருட்டை விழுங்குவாள். கடந்த முப்பது வருடங்களாக இதுதான் அவள் பழக்கம். தூக்க மாத்திரைகளின் அளவு அதிகரித்துக் கொண்டு போனாலும் அவளால் தூங்க முடியவில்லை. அவள் கண்களைத் திறந்து கொண்டு படுத்திருந்தால், யாரையோ பார்ப்பதற்காக அவள் விழித்திருக்கிறாள் என்று சந்தேகப்படுவான். இப்படியான ஒரு கணவனுடன் அமைதியாக எப்படித் தூங்க முடியும்? பிறகு ஒரு குழந்தையைப் போல எப்படி அவள் சிரித்து விளையாடியிருக்கிறாள் என்று நினைத்துப் பார்ப்பாள். இந்த நாட்களில் அதுவும் கூட அமைதி தரவில்லை.

சிநேகிதிகள் அவளை காக்கைக்குஞ்சு என்று அழைப்பார்கள். அவள் வளர்ந்த பிறகு அவர்களோடு சண்டை போட்டிருக்கிறாள். சிவப்பான குழந்தை தனக்குக் கிடைக்கும் என்பாள்.

“ஆமாம் ஆமாம். நீ கறுப்பு.உன் அம்மாவும் கறுப்பு. உனக்குக் காக்கையின் நிறத்தில் தான் குழந்தை கிடைக்கும்,” என்பார்கள்.

பள்ளிக்குச் செல்லுமபோது ஆலமரத்தினடியில் இருக்கும் கணபதியிடமும் குதிரையின் மேல் அமர்ந்திருக்கும் சாமியாரிடமும் “கடவுளே, அவர்கள் சொல்வது மாதிரி ஆகி விடக்கூடாது. தயவு செய்து எனக்குப் பனி வெண்மையில் ஒரு குழந்தை கொடு,“ என்று வேண்டிக் கொள்வாள்.

குழந்தையின் தந்தை சிவப்பாக இருக்க வேண்டும்— அந்த ஆசை அவளுக்குமேலும் சில காலம் இருந்தது; பெண்களுக்கு இந்த மாதிரியான ஆசைகள் உருவாகும் காலத்தில். தனது சிறு வட்டத்தில், அவள் தன் காதலனாக ஒருவனைக் கண்டாள். அந்தக் கோயிலுக்கு வந்த பூஜாரி. அந்தச் சிறு வட்டம் போலவே அவள் உலகமும் சிறியதுதான். கோயில் படிகளின் உயரம் அளவு போன்றதுதான். கோயில் நிலத்தின் அகலம் போலத் தான் அகலமும்.

பூஜையில் கவனமின்றி, மேளமடிப்பவரை பார்ப்பதாக, மந்திரங்களைச் சொல்லும்போதுகூட அவன் மனம் வேறெங்கோ இருப்பதாக பூஜாரியைப் பற்றி பல வதந்திகள் எழுந்தன.இந்த வதந்திகள் பூஜாரியை அவள் காதலிப்பதான நிலையை உருவாக்கியது. கோயில் பூஜையின் போது தனக்குக் கிடைத்த பணத்தை வைத்துக் கொண்டு படித்தான்.

அவளை விரும்பியதாக அவன் சொன்னதில்லை. ஒரு நாளில் இரண்டு முறை, அவள் பூஜைக்கு வருவாள். கண்களை மூடிக் கொண்டு தன் காதலுக்காக வழிபடுவாள். அவனுக்கு அது தெரியும். யார்க்கும் தராத தனது சிரிப்பை அவளுக்குப் பிரசாதமாகத் தருவான். அந்தச் சிரிப்பு, நீண்ட குறிப்பில் அவன் வேறெங்கோ போனபோது, முடிந்தது. அவள் குடும்ப வாழ்க்கையைத் தொடங்கிய பிறகு இது பெரிய நகைச்சுவையாக இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் சதாசிவத்தால் உரிமை கோரப்படாத ஆறுதலாக இது அவளிடம் தங்கிவிட்டது. அதற்குப் பிறகு அவள் அடிக்கடி அது பற்றி நினைத்தாள். அவள் உலகம் பெரிதாக இருந்திருக்கும்,இரும்பின் உறுதி போல யாராவது அவளைக் காதலித்திருந்தால். கண்களை மூடிக்கொண்டு அவன் பின்னால் போயிருப்பாள். பலவீனமான பூஜாரியைச் சுற்றி அது வட்டமிட்டிருக்காது. ஒரு மனிதனோ அல்லது ஒரு வழியோ கிடைக்கவேயில்லை. அதுதான் அவளது மிகப் பெரிய துக்கம். பூஜாரி போய்விட்ட சில வாரங்களுக்குப் பிறகு சந்திரனின் வரன் வந்தது

.”நம் குமரன்சிரபரணிக்கு அடிக்கடி வரும் பிரசன்னாவைப் பிடித்திருந்தால் அந்த வரனை முடிக்கலாம்,” என்று டெல்லியிலிருந்து சந்திரன் தன் அம்மாவிற்குக் கடிதம் எழுதியிருந்தான்.

பரணி திருவிழாவிற்குப் போனபோது அவள் சந்திரனை நாலைந்து தடவை பார்த்திருக்கிறாள்.அவன் அம்மிணி அம்மாயியின் வீட்டுக் கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்த்து மீசையைச் வரைந்து கொண்டிருப்பான். சந்திரன் பார்க்க அழகாக இருப்பதாகவும், நல்ல வேலையிலிருப்பதாகவும் எல்லோரும் சொல்வார்கள்.ஆனால் அவளுக்கு அவனோடு வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்ள விருப்பமில்லை. அம்மாயி அந்த வரனைப் பற்றிப் பேச்செடுத்தபோது அவள் தன் விருப்பமின்மையைச் சொன்னாள்.

“நீ இதற்காக ஒருநாள் வருத்தப்படுவாய்,” அம்மாயி சொன்னாள். அதற்குப் பிறகு அம்மா அரக்கியாகி விட்டாள். ”உன் மண்டை கர்வத்தால் நீ அதிர்ஷ்டமில்லாதவளாக, வெட்கக் கேடாக இந்த வீட்டிலேயே இருப்பாய்,” என்றாள். அளவில்லாத கோபம் வந்தபோது, அவள் கால்களை இரும்புக் கம்பியால் சுட்டுவிட்டாள்.

சதாசிவன் அந்தக் கிராமத்திற்கு வேலை மாற்றலாகி வந்தபோது, ”தயவு செய்து அவளுக்கு உதவி செய்யுங்கள் சார்,” என்று வேண்டிக் கொண்டாள்.

சதாசிவன் இருண்ட முகத்தோடு வீட்டிற்கு வந்தான். தன் இடது கண்ணால் அவளைப் பார்த்தான். ஒரு வார்த்தை கூட அவளிடம் பேசவில்லை. பிரசன்னாவிற்கும் பேச ஒன்றுமில்லை. தன் விருப்பமின்மையை அவள் வெளிப்படுத்தியிருந்தால் ஒரு பெரிய தண்டனை கிடைக்குமென்பதில் அவளுக்குச் சந்தேகமில்லை.

அடுத்த வாரம், வீட்டின் முன்னால் ஒரு பெரிய பந்தல் எழுந்தது. பெரிய கண்கள், சிவப்பான நிறம், சிரிக்கும் முகம் ஆகியவற்றைத் தான் அவள் விரும்பினாள். அவள் ஆசைக்கு ஒரு தண்டனையாகத்தான் சதாசிவன் இருந்தான். திருமண நாள் நெருங்க நெருங்க கரிக்கட்டையைத் தன் மகளுக்குத் தந்து விட்டோமென்று அம்மா வருந்தினாள். அவளுடைய அவசர முடிவு மகளின் தலைவிதியை அழித்து விட்டது என்ற அந்த வலி சாவு வரை அவளுக்கிருந்தது.

அவள் பட்டத் தேர்வு இன்னமும் முடியவில்லை. தான் கருவுற்றிருக்கிறோமென்று தெரிந்தபோது அவள் ஆச்சர்யமடைந்தாள். குழந்தைகள் ,அன்பான பெற்றோர்களுக்குக் கடவுள் தரும் பரிசு என்று நினைத்தாள். அந்த நம்பிக்கையும் விரைவில் போய்விட்டது. காண்பதற்கு கனவு என்று எதுவுமில்லாமல் அவள் உள்ளம் வெற்றிடமாகி விட்டது.

காதலிக்க ஒரு காரணம், அந்தக் காதல் உயிரை உருவாக்குவது— இந்த நிலைதான் ஒருவரை வாழ வைக்கும். வேர்கள் மனிதனுக்கு மனிதன் நீளும். அவர்கள் பூமிக்குள் வளர்ந்து பூமியைத் தொட்டு வேர்களாகப் படர்வார்கள். அந்த வேர்கள்தான் மனிதர்களை பூமியில் இருத்தும் என்று அவள் நினைத்தாள். அந்த நம்பிக்கையும் சதாசிவத்தால் நடுக்கம் கண்டுவிட்டது. அந்த நாட்களில் அவள் பூமியில் எதையும் நேசித்ததில்லை. வாசனைகள், அதிசயங்கள். நிறங்கள். அவள் எல்லாவற்றையும் வெறுத்தாள்
.
அவள் தேர்வுகளைத் தடுப்பது போலவே வயிறு பெரிதானது. சிவப்புக் குழந்தைக்கான விருப்பம்கூட அவளுக்கில்லை. அவள் அதை விரும்பவில்லை. அவள் முகம் ஏன் சோகத்தால் நிரம்பி இருக்கிறதென்று சதாசிவன் கேட்கவில்லை. குறிப்பான பார்வை, முணுமுணுப்பு ஆகியவற்றால் அவள் வேதனையை அவன் அதிகப்படுத்தவே முயன்றான். காதலற்ற பெற்றோரின் குழந்தையாக ஏழாம் மாதத்திலேயே அது பிறந்துவிட்டது.

குழந்தையை அவள் கையில் கொடுப்பதற்கு முன்னால் பல முறை மருத்துவர் அதை முத்தமிட்டார். ”அவள் புத்திசாலிக் குழந்தை,” என்று சொல்லிக் கொண்டேயிருந்தார். குழந்தை சிவப்பாக வளரத் தொடங்கிய போதே அப்பாவின் சந்தேகங்களும் வளர்ந்தன.

அதன்பிறகு அம்மா அவளை எல்லையின்றி நேசித்தாள். குழந்தை அதிர்ஷ்டத்தோடு வந்ததாக நினைத்தாள். பல மாதங்களுக்கு முன்னால் எழுதின எழுத்துத் தேர்வினால் அவளுக்கு வேலை கிடைத்தது. கணவனை விட அவளுக்குச் சம்பளம் அதிகம். அதனால் தானோ என்னவோ மூன்று நான்கு மாதங்களில் வேலையை விட வேண்டியிருந்தது.

அவள் உடல் முழுவதும் ரணங்கள்— செங்குத்தாக, குறுக்காக, சாய்வாக – அவமானம், புறக்கணிப்பு, வெறுப்பு, சோம்பல்— அந்தக் காயத்தின் முகம் பல வழிகளில் மாறிக் கொண்டேயிருந்தது. சதாசிவன் ஒருபோதும் சத்தமாகக் கத்தியதோ திட்டியதோ இல்லை. யாருமே செய்ய முடியாத அளவுக்கு கூர்மையான கத்தியை மெதுவாகச் சொருகுவார். தன் மகளின் தந்தை முகமற்ற ஊர் சுற்றியோ என்று பயந்தார். அந்தத் தீயில் தானும், மற்றவர்களும் எரிவதில் அவர் சந்தோஷம் அடைந்தார். மகன் பிறந்த போதும் கூட அவர் பயம் குறையவில்லை. தன்னுடையதில்லை என்று நினைத்த மகளை மிக நேசித்தார், மனைவியை அதில் தோல்வி அடையச் செய்ய முயற்சித்தார்.

அமைதி அல்லது சந்தோஷம் அவருடைய இரு குழந்தைகளுக்குமே தெரியாது. தனக்கு ஏதோ குறைகள் இருப்பதாக நினைத்த மகன் அவமானப்பட்டு இறந்து போனான். மகள் அபாயத்திலிருந்து விலகி விலகி அவமதிப்பிலிருந்து தப்பிக்க முயன்றாள். தனது அவமதிப்பிலிருந்து தன்னை தேற்றிக் கொள்ள முட்டாள்தனமாக வலியைத் தழுவிக் கொண்டாள். தன் அம்மாவிற்கு ஆபத்தான தனது வழிமுறைகள் எதுவும் தெரியாதென்று நினைக்கிறாள். அம்மாவைப் பாதிக்கும் எந்த விஷயத்தையும் சொல்ல அவளுக்கு விருப்பமில்லை. தனது ரகசியங்களால் மூச்சுத் திணறிக் கொண்டிருந்தாள். தனது வேதனையை யாரும் தெரிந்து கொண்டு விடக்கூடாது என்பதில் கவனமாக இருந்தாள். தன் தட்டுமாற்றத்தை அம்மா கவனித்து விட்டாள் என்பது கூட அவளுக்குத் தெரியவில்லை.

தன் மகளை ஜெய்சன் எங்கே கட்டிப் போட்டிருக்கிறான் என்று தெரிந்தாலும் அம்மாவால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. முன்பு அவள் தன் குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு தெருவில் நடக்கும்போது, சாலையில் உள்ளவர்கள் அம்மா கருப்பு, மகள் சிவப்பு, பேத்தி அதிசிவப்பு என்பார்கள். அதைக் கேட்கும் போது அவளுக்குச் சிறிது பெருமையாக இருக்கும். அதை குறிப்பிட்ட ஒரு தொனியில்தான் சொல்வார்கள். அது இன்னும் அவள் காதுகளில் எதிரொலித்தது– அம்மா கருப்பு, மகள் சிவப்பு, பேத்தி அதிசிவப்பு.

கீழ் பர்த்தில் பாட்டியுடன் தூங்கிக் கொண்டிருந்த சிறு குழந்தையைப் பார்த்தபோது ,மனம் எரிந்தது – அப்படியொன்றும் அதிசிவப்பில்லை. ரணங்களின் இடையே ஒரு சிறிய நடுக்கம்.

கனவு நடையாளி

அந்த நாள் தொடங்கியது அவ்வளவே. ஆனால் ரயிலுக்குள்ளே பதட்டம் சீக்கிரமாகவே தொடங்கி விட்டது. ஒவ்வொருவரும் பையைத் திறந்து ,மூடிப் பொறுமையின்றி இருப்பார்கள். எந்த நிலையத்தில் ரயில் நிற்கப் போகிறதென்று வெளியே எட்டிப் பார்ப்பார்கள். இதற்கிடையே, வழக்கமான பயணிகளும், ரயில் பாஸ் வைத்திருப்பவர்களும் ஏறி, தூங்குவதைச் சாத்தியமில்லாமல் ஆக்கி விடுவார்கள். எல்லோரும் விழித்தேயாக வேண்டும்.

இருட்டில் அவளை காமப் பார்வை பார்த்த அவன், இப்போது வெளிச்சத்தில் சாதாரணமானவன் போலத் தன் உடைமைகளைக் கட்டி வைத்தான். அஞ்சனாவிற்குச் சிரிக்க வேண்டும் போலிருந்தது. இப்போது அவன் சரியான குடும்பஸ்தன். அவன் பை முழுவதும் மனைவிக்கும் குழந்தைகளுக்குமான பரிசுப் பொருட்களை உள்ளடக்கியதாக இருக்கலாம்.

ஒரு கணவனும் ,மனைவியும் புற்றுநோய்ச் சிகிச்சைக்காக திருவனந்தபுரம் போனார்கள்.அவர்கள் மிக நிதானமாக இருந்தனர். சூழ்நிலை அவர்களுக்கு சிறிதும் பொருட்டேயல்ல. தன் தலையிலிருந்த துண்டு விலகியபோது அவள் எரிச்சலடைந்தாள். அவள் குழந்தை சில தடவை அந்தப் பெண்ணைப் பார்க்க அவள் குழந்தையைப் பக்கத்தில் அழைத்து சாக்லேட் தந்தாள். குழந்தையிடம் அதன் பெயரை சில தடவை கேட்டாள். குழந்தை பதில் சொன்னாலும் ,அது தெளிவற்றிருந்தது. அதனால் அவள் அஞ்சனாவைப் பார்த்தாள்.

“அவளுக்கு கொஞ்சம் புத்தி மட்டு” என்றாள் .

அம்மா தன் மகளை அதிர்ச்சியோடு பார்த்தாள். அவள் முகத்தில் ஒரு மாறுதலுமில்லை. வாழ்க்கையைச் சிறிதும் நேசிக்காத ஒருவரின் மனநிலை அது. அம்மாவின் நடுக்கத்தை அது அதிகப்படுத்தியது. இந்தப் பயணம் மட்டும் அவளை நேசிப்பிற்குரியவளாக ஆக்கியிருந்தால்…

சுவாசக் கோளாறுகள் காரணமாக குழந்தைக்கு அறிவு மட்டாக இருக்கிறதென மகள் சொன்னாள். தான் மட்டும் அவளருகிலிருந்து சரியாக கவனித்துக் கொண்டிருந்தால் இப்படியெல்லாம் நடந்திருக்காது என்று அம்மா நினைத்தாள். தன் வாழ்க்கையை அவனோடு அவள் இணைத்துக் கொண்டு பல காலம் கழித்துத்தான் அம்மா அவர்களோடு சேர்ந்திருந்தாள்.

“உனக்கு எந்த வகையிலும் ’அவருடைய பணம் மட்டும் பயன்படாதென்று தெரிந்திருந்தால் ,நீ அவருடைய மகளில்லை என்று நான் நிரூபிக்க விரும்பியிருப்பேன்.” அம்மா மிக மெதுவான குரலில் சொன்னாள். தன்னை அமைதிப்படுத்திக் கொள்ள முயன்றவள் போல கண்களை மூடிக் கொண்டாள்.

அப்போது ரயில் ஒரு நிலையத்தில் நின்றது. பிளாட்பார பெஞ்சில் படுத்திருந்த ஒரு முதியவர் குழாயில் தண்ணீர் குடிக்கப் போனார். அவரருகில் படுத்திருந்த வயதான பெண்மணிக்கு அது காலைப் பொழுதென்பது தெரியவில்லை. லுங்கியால் மூடிக் கொண்டு அமைதியாக தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவர்கள் எங்கே ஒன்றாகச் சேர்ந்து தூங்கியிருப்பார்கள் என்று அம்மா யோசித்தாள். தெருக்கள்தான் அவர்களின் புனிதத்தைச் சோதிக்கும் இடம் என்று வேதனையோடும், வியப்போடும் அம்மா நினைத்தாள். வெறுப்பின் ஆழம் அம்மாவின் எலும்புகளைக் குத்திற்று. இந்தச் சோதனையில் தோற்றுவிட்டால் அப்பா சொத்து முழுவதையும் நன்கொடையாகக் கொடுத்துவிட்டு இரக்க மனிதராகி விடுவார். ஆணுக்கும் பெண்ணுக்குமான நேசிப்பு பரிசோதனைச்சாலைகளில் நுண்ணுயிரிகளிடையே சோதிக்கப்படக்கூடாது. தொட்டால் விழித்துக் கொள்ளும் மென்மை அது. இதை உணர முடியாத முட்டாள்கள் சோதனைக்குச் செல்வார்கள்.

திருவனந்தபுரத்திலிருக்கும் ஒரு பழைய நண்பரின் வீட்டுக்கு முதலில் அவர்கள் போவார்கள்.அங்கு யாரெல்லாம் இருப்பார்கள்? நிச்சயமாக அந்த மனிதரின் மனைவியும், குழந்தைகளும். அந்த வருகையின் நோக்கம் மனைவியின் கற்பையும், அப்பா-மகளா என்பதையமறிவதுதான் என்று அந்தக் குடும்பத்திற்குத் தெரிய வரும். அம்மா அவர்களின் இரக்கமான பார்வை, சந்தேகம்…என்று கற்பனை செய்து பார்த்தாள். மனம் குறுகியது.

பூமியில் தனக்கான காற்று இல்லை என்பதை உணர்ந்தாள். வாயும்,மூக்கும் வரண்டது. அம்மா மூச்சு விடத் திணறினாள் அம்மாவின் முதுகை மகள் நீவினாள்.

எத்தனை முகங்கள், சோதனைகள், மூச்சை நிறுத்தச் செய்யும் அளவில், உண்மையை அறியப் போவதற்கு. அப்பாவிற்கு அது சந்தோஷம் தருமா? இந்தச் சோதனைகள் மற்றொரு முடிவைத் தந்தால், அம்மா ஒரு சாகசம் செய்தவள் போல உணர்வாள். எல்லோரிடமும் விருப்பத்தோடு அவள் காட்டிய நேசம், இப்போது அவளைச் சுற்றி வந்து காப்பாற்ற வேண்டும். அந்த நேசிப்பு காற்றின் வழியாக வந்து அவளுடைய மகளின் வாழ்க்கையில் வேர்களையும் கிளைகளையும் பரப்பினால்… நேசிக்கவோ அனபை ஏற்றுக் கொள்ளவோ தெரியாத மனிதனின் மகளாக இருப்பதே மேல். அந்த முகவரி அவளுக்கான புது ஜன்னலைத் திறந்து விடும். அந்த ஜன்னல் வழியாக அம்மா பறவையும், மகள் பறவையும் உயரத்தில் வானத்திற்குள் பறந்து விடும்
.
திடீரென ஆதரவற்ற ஒரு நிலையும், தோல்வியும் அவளை நடுக்கியது. கண்களை மூடிக் கொண்டு இருக்கையில் சாய்ந்தாள். புற்றுநோய் சிகிச்சைக்காகப் போய்க் கொண்டிருந்த பெண்மணி அம்மாவை மெதுவாகத் தொட்டாள்.

அம்மா நிகழ்வுகளை கனவில் பார்ப்பது போல பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் கனவுகளில் வந்த சிவப்பான, அழகான மனிதன் இல்லை… ஒரு கருப்பான மனிதன் கருமையான விழிகளில் முழுக் காதலோடு… மணலில் அவன் பதித்த பாதச்சுவடுகள் ஆழமான காதலாக. அம்மா அவனருகில் நடந்து கொண்டிருந்தாள். அம்மாவின் கன்னங்களில் குழியும் இளமையும் இருந்தது. புன்னகை, மை, நீண்ட பொட்டு, இரட்டை சடை.வழியில் கல்லோ அல்லது தடைகளோ எதிர்ப்பட்டால் அவன் ஓடி வந்து உதவி செய்தான். அவள் தலை குனிந்தாலோ அல்லது முகம் சுளித்தாலோ தன் அன்பைக் கொட்டினான்.

அஞ்சனாவின் அப்பா அந்த நேசிப்பான மனிதர். குழந்தை அஞ்சனா, அம்மா, அந்தக் காதலர் முடிவேயில்லாத வழிகளினூடே நடந்தார்கள். மலைகள், குன்றுகள், பாலைவனங்கள் மற்றும் ஆறுகள், குளங்கள், மேகங்கள் ஆகியவற்றைக் கடந்தனர். அவர்கள் நடந்தபோது வயலெட் பூக்கள் இரு புறங்களிலும் பூத்திருந்தன. சாலைகளில் காய்ந்த இலைகளோடு வயலெட் பூக்கள் பூத்திருப்பதைப் பார்ப்பது எவ்வளவு அழகாயிருக்கும்!

அவனுடைய கைகளுக்குள் அம்மா, மகள் பெருமையும், அன்பும் பாதுகாப்பாக இருந்தன. எந்தக் கையும் அவர்களைத் தொட முடியாது.வானத்தில் இருப்பதைப் போல அவர்கள் பாதுகாப்பாக இருந்தனர். திடீரென்று அம்மாவிற்கு கருப்பு விழிகளோடு இருக்கிறவனைத் தழுவ வேண்டுமென்ற ஓர் ஆசை உந்திற்று.மகளின் கைகளை உதறிவிட்டு முன் நோக்கி வேகமாக ஓடினாள். அந்த வலிமையான கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு ரோஜாக்களின் வாசனையிருக்கிற, சிவப்பு, மஞ்சள் பூக்கள் பூத்திருக்கிற சாலைகளை நோக்கிப் போனாள்.

ரயில் அந்த அறியாத ரயில் நிலையத்திலிருந்து புறப்படத் தயாரானது. அம்மா வெளியே பார்த்தபோது அந்த முகம் தெரிந்தது. இதுவரை வாழ்ந்த வாழ்க்கையின் கனம் தெரியாமல் ரயிலிலிருந்து இறங்கினாள். அப்பாவும், மகளும் அதை உணர்ந்து கதவருகே போன போது அம்மா இறங்கி ஓடி விட்டாள் .ரயில் வேகமெடுத்தது.

இப்போது ரயிலில் அம்மா ஒரு காட்சியாக.. அவள் திரும்பிக் கூடப் பார்க்கவில்லை. முதலில் அவள் தொலை தூரத்திலிருக்கிற நட்சத்திரமாகத் தெரிந்தாள்.. அதன் பிறகு நீண்ட வரிசையாக.. பின் புள்ளியாக.. பிறகு அவளைப் பார்க்கவே முடியவில்லை
.
வெளியே கருப்புச் சுரங்கம் ரயிலோடு கலந்து சென்றது. அம்மா அந்த அக்னி பரீட்சைக்கு வரமாட்டாள் என்று மகளுக்கு நிச்சயமாகத் தெரிந்தது. ரயில் தன் பாரத்தை இழந்து விட்டதைப் போல உணர்ந்தாள். பாரமற்றதாய் ரயில் முன்நோக்கிப் போய்க் கொண்டிருந்தது.

தன் அம்மாவைப் பார்த்துக் கொண்டே மிக மெதுவாக அவள் நடந்தாள். அவளுக்கும் சிவப்பு, மஞ்சள் பூக்கள் மலர்ந்திருக்கும் வழிகள் தெரிந்தன.

அம்மாவை உடனே பார்க்க வேண்டுமென்ற பிடிவாதமான குழந்தையாக மாறினாள். ரயில் பாரத்தை இழக்க, அவளுள் காற்றின் வேகம் எழுந்தது. அப்பாவின் பலவீனமான கையிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொண்டாள். குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு ஓடினாள். அம்மா அசையும் ஓர் இலையாக வெளியே பறந்ததாக உணர்ந்தாள்.

அவள் விசித்திரமான சாகச காதலோடு கலந்தாள். எதிர்காலப் பிறப்புகளுக்காக, நடுக்கமான நெஞ்சோடு அவள் காத்துக் கொண்டிருக்கலாம். அந்தச் சிவப்புப் பெண் கண்களை மூடிக்கொண்டு பிரார்த்தனை செய்தாள். எதிர்காலத்தில் கருப்பே இருக்கக் கூடாது, சிவப்பு மட்டுமே இருக்க வேண்டும்.

அப்பா ரயிலின் அபாயச் சங்கிலியை இழுப்பதற்கு முன்பாகவே இரண்டு மெல்லிய இலைகள் அம்மாவையடுத்துப் பறந்தன. அம்மாவைப் பார்ப்பதில் அவைகள் உறுதியாக இருந்தன. ’அம்மா கருப்பு, மகள் சிவப்பு, பேத்தி அதிசிவப்பு” என்று அந்த அசையும் இலைகளைப் பார்த்து யாரும் சொல்ல மாட்டார்கள்.
——————-
நன்றி : Indian Literature,
Sahitya Akademi s Bi—Monthly Joirnal Sep / Oct 2012