எழுத்து

குருட்ஷேத்திரம் – ப. மதியழகன் கவிதை

ப. மதியழகன்

1

என்னை நானே எதிர்கொள்ள முடியாததால்
இரவை வரவேற்கிறேன்
மனம் உறக்கத்தில் லயிக்கட்டும்
எனது தேடல் இந்த உலகுக்கு
அப்பாற்பட்டதாக உள்ளது
எனது பலகீனங்கள் பாவகாரியத்தைச்
செய்யச் சொல்லி என்னை நிர்பந்திக்கின்றன
இறந்துபோனாலும் இந்த நினைவுகளைச்
சுமந்து கொண்டு என்னால் நிம்மதியாக இருக்க முடியாது
வாழ ஆசைப்படும் மனது
எனது ஆசைகளை வேர்விடச் செய்கிறது
அமைதியற்ற மனம் இங்குமங்குமாய் அலைந்து
எனது சமநிலையை பாதிக்கச் செய்கிறது
வாதைகளோடு போராடும் எனக்கு
புதுவாசல் ஏதேனும் திறக்காதா என்று ஏக்கமாக உள்ளது
மயக்கும் வதனமெல்லாம் மரணத்தின் தூதுவன்தான்
வாழ்வின் நிதர்சனங்களிலிருந்து என்னால் தப்பிக்க முடியவில்லை
தூக்கத்தில் அசைவற்ற உடலைக் காண நேரும்போது
உள்ளம் திடுக்கிடுகிறது
இதற்கு மேல் உடலால் வேதனையைத் தாங்கிக்கொள்ள
முடியாது எனும்போது உயிர் வெளியேற எத்தனிக்கிறது
எனது பிரார்த்தனைகளெல்லாம்
அமைதியைத் தா என்றே உன்னிடம் இறைஞ்சுகிறது
தோற்றத்தில் கிளர்ச்சியடைய விரும்பவில்லை
எதிர்ப்படும் யுவதியின் நித்யமான ஆத்மனை அறிந்துகொள்ளவே
நான் விரும்புகிறேன்
வாழ்வு எனக்கு வருத்தமளிப்பதால் மட்டுமே
இறைவன் எனக்கு சுவர்க்கத்தை பிச்சையிடுவானா என்ன
வாழ்வை அதன் போக்கில் விட்டுவிட்டேன்
எனக்குரியவை என்று எதையும் சொந்தம் கொண்டாடுவதில்லை
இயற்கை ராகங்களை இசைத்துக் கொண்டிருக்கிறது
என்னால்தான் ரசிக்க முடியவில்லை
மனிதர்கள் துயரப்படும்போதுதான் இந்தப் பூமிப்பந்தில்
தாங்கள் உயிர் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதாக உணருகிறார்கள்
உலக இயக்கத்தை நடத்திக் கொண்டிருக்கும் சக்திக்கு
மனிதன் ஒரு பொருட்டேயில்லை
உலகக் குளத்தில் கல்லெறியாதீர்கள்
அலைகள் அடங்க ஒரு யுகம் கூட ஆகலாம்
நீர்க்குமிழி உலகை வியந்து பார்ப்பதற்குள்
அதன் ஆயுள் முடிந்துவிடும்
கடவுளை எதிர்கொள்ளாத மனிதனே இருக்க முடியாது
நீ உனக்கு வேண்டியதை தேடிக் கொண்டிருக்கும்போது
கடவுளை உன்னால் அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடிவதில்லை
மனிதன் மரணநிலையை அடையும்போது வாழ்க்கை அனுபவம்
பொய்யாகிப் போவதை உணர்ந்து கொள்வான்
தண்டனையை அனுபவிக்க அனுப்பப்பட்ட இடத்தில் ஒரு மனிதனாவது
குற்றவுணர்ச்சியுடன் நடமாடுகின்றானா
நாம் கைதியாயிருக்கிறோம் என உணரும்போது
இந்த உலகம் சிறையாகி விடுகிறதல்லவா
தப்பித்துப் போனவர்களெல்லாம் உன் அகராதிப்படி
பைத்தியங்கள் அல்லவா
மனிதனின் சுவர்க்கக் கனவுகளை நிறைவேற்ற
கடவுள் என்ன காரியதரிசியா
வேறு எங்கும் தேடி அலையாதே
இந்தச் சிறைக் கதவுகளை திறக்கும் சாவி
உன்னுள் இருக்கிறது
என்று சொல்ல ஒருவன் வேண்டுமா?
அழியக்கூடிய இந்த உலகிற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்காதவர்கள்தான்
ஆத்மாவை இயற்கையிடமிருந்து பெற்றுக் கொள்கிறார்கள்!

2

இந்த நட்சத்திரங்களின் ஒளி என்னை வந்தடைய எத்தனை நாட்களாகின்றன
சலனங்களே வாழ்க்கைக் கடலிலிருந்து அலைகளை உருவாக்குகின்றன
மரணம்தான் தெரியப்படுத்துகிறது அன்பின் மகத்துவம் என்னவென்று
வானத்தின் முகவரியை மேகங்கள்தான் அறியும்
பாவங்கள் அனைத்தும் மன்னிக்கப்படுவதால்
நரகத்தில் கடவுளைத் தவிர எவருமில்லை
நாய்கள் உறங்கும் நடுநிசியில் என் உள்ளம் விழித்திருக்கிறது
ஆதியில் இருந்த வார்த்தைகளிலிருந்தே படைப்புகள் வெளிப்பட்டன
எய்யப்பட்ட அம்புகள் எதிராளியின் குருதியில் நனைகின்றன
காலம் சகல நிகழ்வுக்கும் சாட்சியாக இருந்துவருகிறது
அதிதிகள் இந்த உலகை பார்வையிட மட்டுமே அனுமதிக்கப்படுகின்றனர்
ஆட்டுவிக்கும் மன உணர்வுகளுக்கு நான் அடிமைப்பட்டுத்தான்
கிடக்க வேண்டுமா
என்னைக் கொண்டு செல்லும் மரண அலைகளுக்காக
எவ்வளவு நாள் காத்திருப்பது
இரவுகளிலும் நினைவுகள் என்னைத் துரத்திக் கொண்டிருந்தால்
வேறு எங்கு நான் செல்வது
ஊசலாடும் வாழ்க்கையிலிருந்து எப்போது என்னை விடுவிப்பாய்
எனது துயர வரிகளுக்கு நீதான் முற்றுப்புள்ளி வைக்க வேண்டும்
மரணத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கும் வாய்ப்பை என் ஒருவனுக்காவது அளிக்கக் கூடாதா
இந்த ஒரு இரவாவது என்னை நிம்மதியாக உறங்க விடுவாயா
விதியின் ரேகைகள் துர்பாக்யசாலி என்கிறது என்னை
கனவுகளிலாவது இறக்கைகள் கொடு
இந்த உடலைவிட்டுக் கொஞ்ச நேரம் உலாவி வருகிறேன்
ஓர் இலை உதிர்ந்ததற்காக மரம் துக்கம் அனுசரிக்குமா என்ன
நிலையான ஒன்றை தேடிச் செல்பவர்கள் ஏன்
சித்த சுவாதீனத்தை இழந்து விடுகிறார்கள்
காலவெள்ளம் மனிதர்களை எங்கெங்கோ அடித்துச் சென்று
கடைசியில் மரணப் பள்ளத்தாக்கில் தள்ளிவிடுகிறது
ஜனன வாயிலும், மரண வாயிலும் என்றுமே மூடப்படுவதில்லை
எண்ணக் குவியல்களைக் கிளறும்போது குப்பைகளே வெளிப்படுகின்றன
மாற்றங்களை உற்று நோக்கினால் மரணம் அதற்குள் ஒளிந்திருப்பது தெரியவரும்
வாழ்க்கையில் வெளிச்சம் வருவதற்கு முன்பே
நான் விடைபெற இருக்கிறேன்
கடவுளின் சட்டதிட்டத்தின்படி நானொரு குற்றவாளி
எனது ஆன்மதீபம் சிறிது சிறிதாக அணைய இருக்கிறது
எனது வேர்கள் தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்ள அபயக் குரல் எழுப்புகின்றன
விதியின் மாபெரும் இயக்கம் என்னை இங்கும் அங்கும் பந்தாடுகிறது
தந்திரமில்லாதவர்களை உயிரோடு புதைத்து விடுகிறதல்லவா இவ்வுலகம்
இந்த உலக நடப்புகள் என்னை பாதிக்காதவாறு
எனக்கு உணர்வுகளற்றுப் போகட்டும்
இந்த சரீரத்திலிருந்து விடுதலையாகும் நாளை
எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறேன்
சித்தர்களைப் போல உறவுகளுடனான பிணைப்பினை
உதறித்தள்ள முடியவில்லை
ஸ்தூலமான விதைக்குள் சூட்சுமமான விருட்சம்
மறைந்துள்ளதை அறியத் தவறிவிடுகிறோம்
நித்யமான ஒன்றைத் தேடுபவர்கள்
எனது எழுத்துக்களை வெற்றுப் புலம்பல் என
ஒதுக்கிவிடமாட்டார்கள்.

3

துயிலெழுந்தபோதுதான் தெரிந்தது இந்த வாழ்க்கை ஒரு கனவென்று
உலகம் மாயை என்றவுடன் மரணம் முக்கியத்துவம் பெற்றுவிடுகிறது
மயானபூமியில் மனிதன் மனதின் இயந்திரமாகத்தான் திரிகிறான்
மரணவூரில் மரணம் நிகழாத வீடொன்றைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்க முடியுமா
உலகியல் மனிதர்கள் கடவுளை வரமருளுபவர்களாகவே கருதுகிறார்கள்
ஞான சொரூபத்திடம் பணத்தினை பிச்சையாகக் கேட்பது கேவலமல்லவா
பற்றி எரியும்போததான் தெரிகிறது விட்டில் பூச்சிக்கு
தான் மரணத்தை முத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்தோம் என்று
கண்ணுக்கு அழகாக இருப்பவர்களால் மரணத்தை வென்றுவிட முடியுமா
உங்களுக்கு தெரியாது மரணம் வெவ்வேறுவிதமாக மனிதனை வந்தடைவது
உயிர் பிரியும் வேளையில் தான் செய்த தவறுகளுக்காக
குற்றவுணர்ச்சி கொள்ளும் ஆன்மாவுக்கு பாவமன்னிப்பு கிடைக்கிறது
தான் கைவிடப்பட்டதாக கருதும் ஒருவனுக்கே
கடவுளைக் காண வேண்டுமென்ற ஏக்கம் பிறக்கிறது
படைப்புக்கான அவசியம் கடவுளுக்கு ஏன் ஏற்பட்டது என
நான் அறிய விரும்புகிறேன்
பிறப்பு இறப்பு சுழற்சியிலிருந்து உயிர்களால் விடுபட முடியவில்லை
துன்பகரமான விளையாட்டை கடவுள் ஆரம்பித்திருக்க வேண்டாம்
விதிவசத்தால் மனிதன் துயரப்படுவது அவனுக்கோர் விளையாட்டு
அவனுக்கு உகந்ததை நிகழ்த்திக் கொள்ள
மனிதர்களை அவன் கருவியாகப் பயன்படுத்துகிறான்
அவனுடைய கடுமையான சட்டதிட்டங்களை
மரணத்திற்கு பிறகுதான் நாம் அறிந்து கொள்கிறோம்
உலக நடப்புகள் ஒவ்வொன்றும் கடவுள் கருணையற்றவன்
என்பதையே நிரூபிக்கின்றன
தனது குமாரரர்களில் ஒருவனுக்கு மட்டுமே மரணத்தை வெல்லும்
வாய்ப்பை அவன் வழங்கியிருக்கிறான்
துயரத்தின் வலியினால் அரும்பும் கண்ணீரில்
புனிதத்தன்மை மிகுந்திருக்கிறது
கொடுப்பதும் கெடுப்பதும் அவன்தான்
மனிதனின் சுயத்தை உதாசீனப்படுத்தும் நரமாமிசதாரி அவன்
ஆசாபாசங்களற்ற அவனின் ஆளுகைக்கு
கீழேதான் இந்த உலகம் இருந்து கொண்டிருக்கிறது
வாழ்க்கை நதியை அதன் போக்கில்
செல்லட்டும் என விட்டுவிட வேண்டும்
விடை தேடிக் கொண்டிருப்பவர்கள்தான்
உங்கள் முன் திருவோடுடன் அலைவது.

4

வாசலை திறந்தே வைக்கிறேன் எப்போது
வேண்டுமானாலும் மரணதேவதை உள்ளே நுழையலாம்
இறையச்சம் கொண்டவர்கள் பழி பாவத்துக்கு
பயப்படவே செய்வார்கள்
ஜீவிதம் துன்பகரமாக அமையும்போது
சுவர்க்கத்தைப் பற்றிய கனவே மருந்தாகும்
மேய்ப்பன் இல்லாதது மந்தை ஆடுகளுக்கு
சுதந்திரம் தந்ததாய் ஆகாது
கடல் நீரைக் கையில் எடுக்கும்போதுதான்
அதற்கு நிறமில்லாதது தெரிகிறது
விண்ணுலகம் சத்தியத்தின் வழி செல்பவர்களை
மட்டும் சோதனைக்கு உள்ளாக்குகிறது
கடவுள் தன்மை என்பது இந்தப் பூவுடலை
கடவுள் காரியத்திற்கு பயன்படுத்த இடமளித்துவிடுவது
இயற்கை என் இருப்பை நிராகரித்திருந்தால்
நான் இங்கே உயிருடன் இருந்திருக்க முடியாது
பிரபஞ்சவிதியிலிருந்து சிலருக்கு விதிவிலக்கு
அளிக்கப்பட்டுள்ளது எனக்கு வியப்பாய் இருக்கிறது
இருளில் ஐந்தடி தூரம்வரை வெளிச்சம் கொடுக்கும்
விளக்கினை கையில் ஏந்திக் கொண்டு
ஐந்து மைல்களைக் கடந்துவிடலாம் அல்லவா
மணலில் பதிந்துள்ள கடவுளின் காலடித்தடத்தை
உங்களால் கண்டுபிடிக்க முடியுமா?
கனவை விதைத்த பொருளினை அடைந்துவிட்ட பிறகு
இன்னொன்றை நோக்கி ஓடுகிறோமில்லையா
வாழ்வின் உண்மைகளை மனிதர்கள்
அறிந்துவிடக்கூடாது என்பதற்காக
இயற்கை பல கவர்ச்சிகரமான அம்சங்களால்
மனிதர்களை மயக்கி வைத்துள்ளது
கோபிகைகளிடம் ஆன்மனைக் கண்ட கண்ணனை
உங்கள் தவறுக்கு நியாயம் கற்பிக்க துணைக்கு அழைக்காதீர்கள்
எல்லோருக்கும் கடவுளிடம் அன்பிருக்கும்
ஆனால் கடவுளுக்கு பிடித்தமானவர்களின் பட்டியலில்
உங்கள் பெயர் இடம் பெற்றிருக்கிறதா என்பதே முக்கியம்
அழகு கவர்ந்திழுக்கும் அம்சமாக உள்ள வரைக்கும்
சாத்தானுக்கு சேவகம் புரிபவர்களாகத்தான் நாம் இருப்போம்
மலத்தின் மீதமரும் ஈக்களைப் போன்ற மனதால்
கடவுளைக் காண முடியாது
உனக்கு கண்கள் வாய்க்கப்பெறும்போது
இந்தப் பூமியில் இன்னொரு உலகம்
இயங்கிக் கொண்டிருப்பதைக் காண்பாய்
எல்லைக்குட்பட்ட மனதால் அப்படி என்ன
சுதந்திரத்தை அடைந்துவிட முடியும்
எவ்வளவு முயன்றாலும் அலைகளால்
வானத்தை தொட்டுவிட முடியுமா என்ன
எவ்வளவு காணிக்கை செலுத்தினாலும்
கடவுள் செயல்படும் விதியில் கைவைத்து
உன்னைக் காப்பாற்ற துணியமாட்டார்
வாழ்க்கை என்பது ரயில் பயணம்தான்
அவரவர் தங்கள் நிறுத்தம் வந்தவுடன்
இறங்கிச் சென்றுவிடுவார்கள்
ரயில் தன் பயணத்தை தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும்
உனக்கும் கடவுளுக்கும் இடையே ஒரு கதவிருக்கிறது
அதை நீ தட்டுவதேயில்லை
கடவுள் உன்னிடம் பேசிக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்
அதை நீ காது கொடுத்து கேட்பதேயில்லை
இவ்வுலக மக்கள் கடவுள் குடிசையில் வாழும்
ஒரு ஏழை என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள்
அறிவுக் கனியினால் மனிதனிடம்
கள்ளம் கபடமற்ற தன்மை மறைந்து போனது
கைவிடப்பட்ட இவ்வுலகில் வாழும்
நாமெல்லோரும் சாத்தானின் பிரதிநிதிகள்தான்.

Advertisements

சொல்பேச்சு கேட்காத கரங்கள் – கமல தேவி சிறுகதை

கமல தேவி

பேருந்திலிருந்து இறங்குகையில் சுரபியின் மனம் முழுக்க சங்கடமாக இருந்தது. அதிகாலையில் திருமணத்திற்கு உற்சாகமாக கிளம்பிய அனைத்தும் அவிந்திருந்தன. கிருஷ்ணாபுரத்தின் நிறுத்தத்தில் ஒரு நடுவயதுக்காரர் ஏற முடியாமல் பேருந்தில் ஏறினார். பேருந்தில் நல்ல கூட்டம். அவள் படிகளுக்கு எதிரேயிருந்த இருக்கையிலிருந்து அவரைப் பார்த்தாள். வேட்டியை மடித்துக் கட்டியிருந்த அவரின் கால்முட்டி வீங்கி பளபளப்பாக இருந்தது.

சுற்றும் முற்றும் பார்த்தபின் தயங்கி எழுந்த சுரபியை, “கூட்டத்தில் சேலய கட்டிக்கிட்டு நிக்க முடியாது… வேணாம்,” என்ற குரல் தடுக்கையிலேயே கம்பியில் சாய்ந்திருந்த அவரின் தோளை நுனிவிரலால் தொட்டு அமரச் சொன்னதும் அமர்ந்து கொண்டார். பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த அம்மா நிமிர்ந்து பார்த்து புருவம் சுருக்கினார். இவர் கொஞ்சம் தள்ளி நாசூக்காக அமர்ந்து கொண்டார்.

பக்கத்தில் அவளைவிட இளையவன் நின்றிருந்தான். கூட்டம் என்றாலும் தவறான தொடுகையை உடல் அறியக் கற்றிருக்கிறது. அனிச்சையாய் திரும்பி, “தள்ளி நில்லுங்க தம்பி,” என்றாள். நல்லவனாக இருக்கக்கூடும். இல்லையென்றால் “ தனியாக காருல வரலாமில்ல,” என்று எகத்தாளம் பண்ணியிருப்பான். இத்தகைய எகத்தாளமான பதில்களை தினமும் பேருந்தில் பெண்கள்  கேட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள். இறங்கியதும் அம்மா பூ வாங்கச் சென்றார். முட்டிவலிக்காரர் அருகில் வந்து,“ரொம்ப நன்றி கண்ணு..கால்ல இன்னதுதான்னு சொல்ல முடியாத வலி,”என்றார். “அதனால என்னங்க? மருந்து தடவுறீங்களா?”என்றாள். “அதுக்குதான் வந்ததே. போயிட்டு வர்றேன் பாப்பா,” என்று ஆட்டோவில் ஏறினார். குத்திய சிறு சிலாம்பை எடுக்காமலிருப்பதைப் போல சுரபியின் மனதில் பேருந்து நிகழ்வு அருவிக் கொண்டிருந்தது.

தை குளிர் இந்தக் காலையில் மெல்லிய படலமாய் உடலைத் தொட்டு கணம் தோரும் ஊடுருவிக் கொண்டிருந்தது.பாலக்கரையில் இறங்கி அம்மாவுடன் நடக்கையில் உறவுகளும் அங்கங்கே இணைந்து கொண்டனர். தெப்பக்குளத்தை சுற்றிக் கடக்கையில் குளத்தின் உள்வெட்டுச் செதுக்குகள் தெரிந்தன. முன்னால் சென்ற ஜீன்ஸ் குழந்தை குளத்தினுள் சுற்றி வெட்டப்பட்டிருந்த கிணறுகளை எண்ணிக் கொண்டிருந்தது. சிறு சந்தைக் கடக்கையில் நேர்க்கோட்டில் அடுத்த தெருவில் தெரிந்த சிவனாலயத்தைப் பார்க்கையில், “இமைப்பொழுதும் என்நெஞ்சை நீங்காதான் தாள்வாழ்க” என்ற ஒலிப்பெருக்கிக் குரல் அவள் காதுகளைத் தொட்டு மனதில் படர்ந்தது.

மேளச்சத்தம் கேட்டதும் சுரபி, “தாலி கட்டியாச்சோ?”என்றாள். “இல்லை அரசக்கால் ஊன்றாங்க” என்றார் சின்ன மாமா. செம்மஞ்சளில் ஔிப்பழமாய் ஆதவன் எதிரே தென்னங்கீற்றுகளின் பின் எழுந்து கொண்டிருந்தான்.பேசிக்கொண்டும், குளிர்ந்த சந்தனத்தைத் தொட்டுக் கொண்டும் மண்டபத்தினுள் நுழைந்தார்கள். சுரபி தன்மனதிற்குள், “மனுசரக் கண்டதும் பொங்கக் கூடாது. தொடாம பேசனும்,” என்று நினைத்துக் கொண்டாள். அவள் ஆழத்தில் வளைந்து நெளிந்து கொண்டிருந்த ஆதங்கம் சட்டென்று  மனதின் மேற்பரப்பில் தலை நீட்டியது.யாரையும் தெரியாமக்கூட தொடக்கூடாது. கல்லூரி முடித்து வந்து கற்றுக் கொண்ட முதல் சமூகப் பாடம். தொடுகைய தவறா நினைக்கற, பார்க்கிற, பயன்படுத்தற ஊர்லதான் எங்கப் பாத்தாலும் கூட்டம் என்று நினைத்துக் கொண்டாள்.

காலை ஆறு மணியென்பதால் நெருங்கிய சொந்தங்களாக கூடியிருந்தார்கள். மெதுவாக சடங்குகள் நடந்துகொண்டிருந்தன. அம்மாவின் சொந்தங்கள். பள்ளி விடுமுறை நாட்களின் முகங்கள் என்பதால் கூடுதல் நெருக்கம். பால்யத்தின் வண்ணங்கள் .சிரித்துப் பேசி அமர்ந்திருந்தார்கள். சிவப்புச் சேலையில் மணப்பெண் வணங்கி அமர்ந்தாள். மீண்டும் சடங்குகள். அம்மா உறவுக்கார சித்தப்பாவிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தார். அவர் சுரபியை அடையாளம் கண்டு புன்னகைத்தார். கூட்டம் திரளத் திரள மனம் எச்சரிக்கையானது. அதை நினைத்து மேலும் புன்னகைத்ததை நீலவண்ணச்சட்டை போட்டவர் தனக்கென நினைத்து தலையாட்டினார்.

தோளில் குழந்தையுடன் வந்த அண்ணன் அவளின் கைப்பற்றி, “எப்ப வந்த,”என்றது .தாம்பூளத் தட்டிலிருந்த மாங்கல்யத்தை வணங்கி மஞ்சலரிசி எடுக்கையில் குழந்தையும் எடுத்து வாயில் போட்டுக் கொண்டது.

“வாயில போடக்கூடாதுடா… மூக்கருத்துருவேன்,” என்ற சுரபியின் சைகையைப் புரிந்துகொண்டு அடிக்க வந்தான். கன்னங்களை உப்பி, உதடுகளைக் குவித்து சேட்டை காண்பித்தான். இடதுகையால் அண்ணனின் சட்டையை முதுகுப்புறத்தில் பற்றியிருந்தான். அண்ணின்  தோளில் கை வைத்து சுரபி, “சட்டை நல்லாயிருக்கு,” என்றதும் அண்ணன் மலர்ந்து ஏதோ சொல்ல வந்து மாமா அழைக்க எழுந்து சென்றது.

எழுந்து மஞ்சலரிசி தூவி மேலிருந்த அரிசியை தட்டியபடி அமர்கையில் சுற்றம் கலைந்து கொண்டிருந்தது. மண்டபத்திலுள்ள அனைவருமே அரிசியை தட்டிவிட்டுக் கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கையில் அவளுக்கு ஏதோ ஒரு கரம் அனைவரையும் வாழ்த்தியது போலிருந்தது. திருமகள் தீபத்தை ஏந்திய சகோதரி முன் செல்ல மணமகளின் சகோதரன் கை பற்றி மணமானவர்கள் அக்னி வலம் வந்தனர்.

இளமஞ்சள் தழல்… பார்த்துக் கொண்டேயிருக்கலாம்.காற்று தொட்டெழுப்பி தழலாடும் நடனம். மேலெழுந்து தாவி விரிந்து நின்று நெளிந்தது. இப்படியொரு தழலில்லா மனதுண்டா?… புறச்சூழல் சத்தங்களால் தடுத்தும் சுரபியின் ஆழ்மனம் பின்னோக்கிச் சென்றது. உணவைக் கையிலெடுக்கையிலேயே வயிற்றில் குமட்டும்போது சுரபியின் வயது ஆறு இருக்கலாம். எந்த நேரமும் கோழை நிறைந்த நாசி. துடைத்த நேரம் தவிர மற்ற நேரங்களில் மற்றவரை விலக வைத்திருக்கலாம். அவள் வயதுப் பிள்ளைகளின் வேகத்திற்கு இவள் எப்போதும் பின்தங்கியேயிருந்ததாய் சுரபிக்கு நினைவிருந்தது. இருமலை நிறுத்த இயலாமல் நிறைந்த கண்களுடன் ஊதா நிறச் சீருடை பாவாடையில் முகம் பொத்தியிருந்த வகுப்பறை நாட்களில் அவள் ஓரமாய் எங்கோ இருந்தாள்.

மருத்துவரிடம் சித்தப்பா பேசியது என்னவென்று அவளுக்கு நினைவில்லை. அவள் கண்களை மூடி எக்ஸ்ரே மேசையில் படுக்கையில் உள்ளே விரியும்  இருள் உலகம் அவளை நடுங்கச் செய்யும். அவள் உறங்கும் கட்டிலின் கீழே எப்போதும் ஒரு பெரிய வலை அல்லது தேன்கூடு இருப்பதாக உணர்ந்து கொண்டேயிருந்தாள். அதில் விழுந்துவிடுவோமோ என்ற பயத்தால் எப்போதும் கட்டில் சட்டத்தை பற்றிக் கொண்டிருக்கும் அவளின் கை. வகுப்பறைப் பாடங்கள் நிச்சயம் கனவுக் காட்சிகளே. தினமும் மாத்திரை விழுங்குகையில் கேள்வி ஒன்று சிக்கிக் கொள்ளும்.மூச்சு விடுகையில் ஏற்படும் வலியைப் போலவே பயம் எப்போதும் அவள் உடனிருந்தது. உலகத்தின் வேகத்திற்கு ஈடு கொடுக்க இயலாமல் அதன் கரையிலமர்ந்து வேடிக்கை பார்த்தபடியிருந்தாள்.

சுரபிக்கு குழந்தைக் கால ஏக்கங்கள் இரண்டு இருந்தன. ஒன்று வீட்டின் முன்புறம் இருந்த கிணற்று நீரைத் தொட்டு விளையாடும் சிட்டாக பிறப்பது. அடுத்தது அவள் ஐஸ்காரர் வீட்டில் பிறந்திருக்கலாம் என்பது. தொண்டையிலிருந்து அடிவரை இழுத்துப் பிடித்து இருமல் வரும் காலை வேளைகளில், “பள்ளிக்கூடத்துக்கு லேட்டாகுது…. சீக்கிரம் வா குளிக்க,” என்றால், “நானே குளிச்சிக்கிறேன்…” என்பாள்.

சாப்பாடு ஊட்டும்போது, “ஒவ்வொரு பருக்கையா தின்னா… இப்படிதானிருக்கும் ஒடம்பு… இந்த பிள்ளைகள பாரு…” என்றால், “நானே சாப்பிட்டுகிறேன்…,” என்பாள்.

“…..சரி வா…”

“வேணாம்…நானேதான் சாப்பிடுவேன்,”என்று தள்ளிச் சென்றுவிடுவாள்.

“இவ்வளவு புடிவாதம் பொம்பள பிள்ளக்கி ஆவாது…”என்பார் அம்மா.

ரேங்க் கார்டு கொடுக்கும் நாளன்று உடன்பிறந்தவர்கள் அப்பாவிடம் கையெழுத்து வாங்குகையில், ”எந்த கணக்கில் இந்த மார்க்கை விட்ட…. எந்த கேள்விக்கு நேரம் பத்தல…” என்று அவர்களின் விசாரணைகள் முடிந்தபின், சிவப்பு அடிக்கோடுகளிட்ட தன் அட்டையோடும், குனிந்த தலையோடும் தனியே வந்து நிற்கும் சுரபியிடம், ”நல்லா படிக்கனும்,”என்பார்.

“இனிமேல் ஹாஸ்பிட்டலுக்கு வரவேண்டாம். அதவிட ஊசி வேணாம், உவ்வே.. மாத்திரை வேணாம். ஆனா பொட்டுக் கடலையும் வெல்லமும் டெய்லி சாப்பிடனும்,” என்று கன்னத்தைத் தட்டி டாக்டர் சொன்னபோது ஐந்தாம் வகுப்பிலிருந்தாள்.

அம்மாவை தம்பி, தங்கை கட்டிப் பிடித்திருக்கையில் தள்ளி நிற்கும் சுரபியை அம்மா, “உன்னப் போல பிள்ள பெத்துட்டா குறச்சலில்ல… எல்லாத்துக்கும் பிடிவாதம்.. மனுசற கண்டா என்னமா இருக்குமோ…. தொட விடுதா பாரு. சனஞ் சேராதது..”என்று பேசிக்கொண்டே செல்வார்.

திருமண மேடையில் தழல் இறங்கியமைந்து கங்குகளானது. “சாப்பிட போகலயா ?”என்றபடி வந்த அண்ணன் சுரபியின் இடதுகையைப்பிடித்துக் கொண்டு நின்றிருந்தவர்களிடம் பேசத் தொடங்கியது. அண்ணனின் கரம் என்னும் சூட்சுமம் தூலமாகியது. கிணறுகள் வற்றிப் போன கடுங்கோடை விடுமுறையில் தாத்தா, “கிணதுத்துல தெக்குமூலையில் ஒருஊத்துகண்ணு திறந்திருக்கறதாலதான்…குடிக்க தண்ணீ இருக்கு,”என்று வெத்தலப்பெட்டி தாத்தாக்கிட்ட சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.வெத்தலப்பெட்டி தாத்தா, “ஒத்த ஊத்தும் அத்துப் போன கேணிய பாத்ததில்ல. எங்கியாச்சும் கண்ணுக்கு அகப்படாமயாச்சும் இருக்கும். உள்ளுக்குள்ளவே ஊறி காயற ஊத்தாவது இல்லாத கேணி பின்னால எந்த மழைக்கும் சுரக்காதும்பாங்க,” என்றார்.

கமலையில் போய் நின்றாள் சுரபி. இரு கருங்கற்கள் கிணற்றின் உள்வரை நீண்டிருந்தன. அதில் கால் வைக்கையில் சுரபிக்கு தொடை நடுங்கியது. கவுனை தூக்கிக் கொண்டு அடுத்த அடி வைக்கையில் பெரியம்மாவின்,  “டேய் …சுரபிய பிடி,” என்ற குரல் கேட்டபோது நுனிவரை நடந்திருந்தாள். கால்களை எந்தப் பக்கம் வைத்தாலும் தடுமாறும்நேரம் அண்ணன் கை அவளை இறுகப்ப ற்றியிருந்தது.

“ஊத்து பாக்கனும்… விடு…”

“சரி பாரு….” அண்ணன் கையை விடவில்லை.

காய்ந்து பாசி கருகியிருந்த பாறையில் ஒருநேர்க்கோடாய் நீர் கசிந்தபடியிருந்தது. தேங்கியிருந்த நீரை மேலும் எட்டி நோக்கி “நீ பாக்கறியா? நான் புடிச்சுக்கறேன்,” என்று பின்னால் வந்து பிடித்துக்கொண்டாள்.

மழைக்கால விடுமுறைகளில்  இலவம் ஓட்டில் உனிப்பூ நிறைத்து வாய்க்காலில் படகு விடுகையில் சுரபியின் வலது கை, அண்ணனின் இடது கையிலிருக்கும்.

வரப்பில், வயலில், நாய் வருகையில், மழையில், தூங்குகையில், தொட்டியில் முழுகிக் குளிக்கையில், உடல்நலமில்லா நேரங்களில், கோவில் பிரகாரத்தில், தாத்தாவின் மோசமான உடல்நிலைத் தருணங்களில், அக்காவிற்கு குழந்தை பிறக்கையில், வாழ்வின் முக்கிய தீர்மானத்தை தீர்க்கமாகச் சொன்ன வேளையில் என்று அனைத்து நேரங்களிலும் அந்தக்கரமிருந்தது. பெரும்பாலும் தூலமாக சிலபோது சூட்சுமமாக.

மண்டபத்தில் கூட்டம் குறைந்திருந்தது. உணவிற்காக கை கழுவிவிட்டு வந்த சுரபி, மாமாவின் கரங்களைப் பற்றி “சாப்டீங்களா?” என்றாள்.  “இல்லம்மா… கை கழுவிட்டு வர்றேன்,” என்றவரின் கரங்களின் வயோதிக நடுக்கத்தை தன் கையில் உணர்ந்தாள்.

உணவுண்ண அமர்ந்ததும் பக்கத்திலிருந்த மோனிகா, “ சித்தி சாப்பிட கை கழுவிட்டா எதையும் தொடக்கூடாது,” என்று வாயில் கை வைத்து சிரித்தாள்.

“இல்ல…இப்ப விட்டா சான்ஸ் கிடைக்காம போயிட்டா,”என்று தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டாள்.

உள்ளங்கைகளை நீட்டிப் பார்த்தாள் சுரபி… பால்யத்தின் செப்பு முகங்கள், பள்ளி நாட்களின் எண்ணெய் படர்ந்து ஔிரும் முகங்கள், கல்லூரி நாட்களின் இனிய முகங்கள். எத்தனை கரங்கள்….மெல்லிய, குளிர்ந்த,வெதுவெதுப்பான , சொரசொரப்பான , வலிமையான, தொடுகையே தெரியாத கரங்கள் என எத்தனை.

கரங்களைப் பற்றுகையில் புன்னகை, விதிர்ப்பு, சுள்ளென்று வியப்பு, கனிவு ,ஆர்வம், வசதி, ஆசுவாசம், நடுக்கம், விடுவிக்கக் காத்திருக்கும் நெருடல், அடுத்த முறை பிடிக்கலாகாது என மனம் நினைக்கும் சில… எத்தனை… ஒரு வழியாக பழகிவிட்டது.

மோனி தன்னைவிட உயரமான மேசைக்காக எம்பி கைகளை ஆட்டிக் கொண்டிருந்தாள். அவளின் மெல்லிய இடது கரத்தைப் பிடித்து அருகிலிருந்த பிடிமானத்தில் வைத்தாள். ஏதோ பூனையின் முதுகைத் தடவியது போலிருந்தது.

மண்டபத்திலிருந்து வெளியேறி தெப்பக்குளத்தைச் சுற்றி நடக்கையில் ஓடிவந்து கையைப் பிடித்து நடந்த மோனிகா, “அவன் சொல்றான்…. இங்க பத்து கேணியிருக்குன்னு… குளத்துக்குள்ள கேணியாம்….” என்று சிரித்தாள்.

இரு கேணிகள் அவன் கணக்கில் சேரவில்லை என்று நினைத்தபடி சுரபி, “கேணி இருக்கே,” என்று சொன்னாள்.

உலர்ந்து ஏடுவிரிந்த குளத்தைக் காட்டி, “ தண்ணிகூட உள்ள இருக்கும். ஊத்துப் பாத்து வெட்டியிருப்பாங்க,” என்றார் ராசு பெரியப்பா.

“சரி…மழை பெய்யும்போது தெரியுமா?”என்றாள் மோனி.

“அப்ப முழுகிடும் தெரியாது…”

“அப்ப அது பொய்…”

“இப்ப போய் பக்கத்தில நின்னு எட்டிப் பாத்தா தெரியுமே… வரியா?” என்றாள் சுரபி.

மோனி,“தண்ணியில்லாதப்ப தெரியுமா?” என்று கேட்டுவிட்டு, அவ்வளவு தூரம் நடக்கனுமா?” என்றாள்.

இங்கு வந்ததிலிருந்து மோனி குளத்திலிருக்கும் கேணிகளையே கேட்டுக் கொண்டிப்பதை உணர்ந்த சுரபி, “பாக்கனுன்னா போகத்தான் வேணும். பாக்கனுன்னு ஆசையா இருந்தா என் கைய பிடிச்சுக்கிட்டே நீ வந்தா பாத்துட்டு வரலாம்,” என்றாள். மோனி சிரித்துக் கொண்டே தலையசைத்தாள்.

“இதென்ன ஒரு பைசாக்கு பொறாத வேல… பஸ்ஸ பாத்து போகாம. அதோ பஸ் வந்திடுச்சு” என்ற குரலால் தயங்கி பேருந்திற்கு விரைந்தார்கள்.

பேருந்தில் படிவரை ஆட்கள் நின்றிருந்தார்கள். “அடுத்த பஸ்ஸில போகலாம்,” என்ற சுரபியை பொருட்படுத்தாமல் அனைவரும் ஏறத் தொடங்கியிருந்தார்கள். மோனி ஒரே ஓட்டமாக சந்தில் புகுந்துவிட்டாள்.

பேருந்து நகரத் தொடங்குகையில் சுரபி இரண்டாவது படியில் நின்றிருந்தாள். “உள்ள வாம்மா… படியில நிக்காத,” என்ற நடத்துநரின் குரல் மேலும் கோபத்தைத் தூண்டியது. வழிவிடக்கூட இடமில்லை. உள்ளே நடத்துநர், “நெருங்கி நில்லுங்கம்மா படியில ஆளுக நிக்கறாங்க,”என்றார்.

“அடுத்த வண்டியில ஏற வேண்டியதுதானே,” என்ற குரல் கேட்டது.

“அவங்க ஊரு வண்டிக்கு இன்னும் ஒரு மணியாவும்,” யாரோ தெரிந்தவராக இருப்பார்.

சிவன் கோவில் முடக்கு வரப்போகிறது. சுரபிக்கு அடிவயிற்றில் கலக்கம். சரியான சாய்வான முடக்கு, முன்னால் வேகத்தடை வேறு. அவளால் ஒன்றுமே செய்ய முடியவில்லை. அவளுக்கு வியர்வையால் கை பிடிமானம்  குறைவது நன்றாகத் தெரிந்தது. உடலை முன்னால் உந்தி பின்னால் சாயாமலிருக்க முயன்று பயனில்லை. பேருந்து முடக்கில் சாய்ந்து ஊர்கையில் அவளின் கைப்பிடி தளர்ந்தது. அவ்வளவுதான் என்று நினைத்த நொடியில் முதுகில் பலமாக ஒரு கை உந்தி மேலே அவளைத் தள்ளியது.

“வழி விடுங்க,” என்ற பலமான குரல்.

அந்தக் கையின் விசையில் உள்ளே வந்துவிட்டிருந்தாள். மாய கணம். இன்னும் அவளுக்கு கால்கள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன. வியர்த்து வழிந்தது. திரும்பிப் பார்த்தாள். யாரென்று தெரியவில்லை. பக்கத்திலிருந்த ஒரு அக்கா, “பயந்துட்டியா?” என்று கம்பியைப் பிடித்திருந்த அவளின் கையைப் பிடித்தாள். மங்கலான கண்களைச் சிமிட்டியபடி சுரபி  தலையாட்டினாள். ஜன்னல்வழி வந்த காற்று தொட்டு கடந்து சென்றது. சுரபி முதுகில் அந்தத் தொடுகை இன்னும் எஞ்சியிருந்தது. மனம் கைகளிடம் இதற்குதான் மனிதர்களின் கரங்கள் சொல்வதையெல்லாம் நான் கேட்பதில்லையாக்கும் என்றது.

 

 

 

எதிர்- ந. பானுமதி சிறுகதை

பானுமதி. ந

முப்பத்தி மூன்று நீண்ட வருடங்கள்; உள்ளே புதைந்த குண்டென வெளிவர இயலாத காலங்கள்; ஆனால், இப்போது அது இரத்த ஓட்டத்தை குறுக்குகிறது. ஆம், கீறி அதை வெளியே எடுக்கும் வேளை நெருங்கி விட்டது. குண்டின் பெரும் பகுதியை சிவநேசன் எடுத்துவிட்டார்; மிகுதியை மங்களாதான் எடுக்க வேண்டும்.

.மனிதனை உயரச் சொல்லும் மலைகளும், தேர்களும், கோயில்களும், ஏன் நம் முன்னே நின்று நீ சாதாரணமானவன் என்று சொல்லாமல் சுட்டிக் காட்டுகின்றன? சாந்தவனேஸ்வரரும், சாந்த நாயகியும் ஒன்றாக அமர்ந்து வர கம்பீரமாக அசைந்தசைந்து வரும் தேரின் முன்னால் வெண்குடையின் கீழே வெள்ளைத் தாமரை வடிவ பீடத்தில் வெண் பட்டுடுத்தி கலைமகள் வருவது புதுப்பட்டியின் சிறப்பு. ஊரை சற்றே பிளந்து ஓடும் வெட்டாறு. செவிவழிச் செய்தியாக அறிந்தது கச்சபேஸ்வரர் கனவில் சிவன் தோன்றி சரஸ்வதி தேவியை     நிறுவி அவளுக்கும் தன்னைப் போல் சிறப்புகள் செய்ய ஆணையிட்டார் என்பது. சிறுவனாக அம்மாவின்  ஒரு கையை நானும், மறு கையை மங்களாவும் பற்றிக் கொண்டு, ‘ஏம்மா, சரஸ்வதியும் இந்த ஊர்வலத்ல வரா?’ என்று கேட்டதும் அம்மா சொன்ன பதிலும் கல்வெட்டு போல் பதிவாகி இருந்தாலும், அதை நடைமுறைப்படுத்தவில்லையே என்ற வாட்டம் இப்போதும் நீடிக்கிறது. ஆனால், அது இனி இருக்காது.

அம்மா சொன்னாள், ’சுபத்ராவோட கண்ணனும் பலராமனும் இருக்ற படத்தை நம்ம கூடத்ல பாத்திருக்கல்ல; அதே மாரி சிவனுக்கு, தங்க சரஸ்வதி. ஆதி சங்கரர் சரஸ்வதி அஷ்டோத்ரத்ல ‘சிவானுஜாய’ன்னு அதாவது ‘சிவனுக்கு இளையவளே’ன்னு சொல்றார். ’பூரி ஜகன்னாத யாத்ர’ மாரி நம்ம ஊர்ல தங்கையும், அண்ணனும், மன்னியுமா நம்மளயெல்லாம் பாக்க வரா; உங்க ரண்டு பேருக்கும் தான் சொல்றேன்-உடம்பொறப்புக்காக முடிஞ்சதெல்லாம் செய்யணும்- தன் பங்க, கூடப் பொறப்புக்காக விட்டுக் கொடுக்கணும் .நீங்க சாதாரண உடம்பொறப்பில்ல; ரெட்டையா பொறந்தவா; ரொம்ப பாசமா, அனுசரிச்சுண்டு இருக்கணும்; ஆனா, எங்க நம்ம ராஜ நந்தினி மாரித்தான் இருக்கேள்.’

இன்று தெளிவாகப் புரிகிறது- அம்மா தங்கள் இயல்பை எவ்வளவு சரியாகக் கணித்திருக்கிறாள் என்று. தாத்தாவுடன் அவர்கள் பூர்வீக வீட்டில் இருந்தபோது காமாக்ஷி என்ற பசு இரு கன்றுகளை ஒரு சேர ஈன்ற நேரம் கௌசிகன் எனவும், மங்களா எனவும் நாங்கள் பிறந்தது அன்று அந்த ஊரில் மிகப் பெரிய விஷயமாகப் பேசப்பட்டதாம்; அம்மாவிற்கு மங்கள கௌசிகா இராகம் மிகவும் பிடிக்கும்; எங்கள் ஒற்றுமையைப் பேரிலாவது இணைத்துவிட ஆசைப்பட்டிருக்கிறாள், பாவம். அதிலும் ’ஸ்ரீ பார்க்கவி’யை அம்மா பாடக் கேட்கணும்; அதையெல்லாம் எங்கே தொலைத்தோம்? நாளை தெப்பத்தின்போது நம்ம நாகஸ்வர வித்வானை வாசிக்கச் சொல்லி கேட்கணும்; அதுகூட நான் இறுதி முறை கேட்பதாக இருக்கக்கூடும்.

இப்பொழுதே அந்த தெப்பக்குளத்தைப் பார்க்க வேண்டும்.தேரின் சந்தடியிலிருந்து விலகி அந்த நீரைக் காண வேண்டும்;வெந்தெரியும் மனதிற்கு அந்த ஈரம் ஓர் ஆறுதல்; மங்களாவை நான் சந்திக்கையில் அவள் கண்களில் பளபளக்கும் நீரை எதிர் கொள்ளும் வலிமையை பரந்து நிற்கும் குளம் எனக்குத் தரலாம். மேலும் என் பிறந்த ஊரில் நான் பார்க்கும் கடைசி தெப்பமாகத்தான் இது இருக்கும்.

‘என்ன கௌசிகா, குளத்துக்கு இப்பவே வந்துட்டே. இன்னும் நேரமிருக்கே?’ என்றான் ராமு

“எனக்குக் காத்ருக்கப் பொறுமயில்லடா”

‘என்னதுடா, உன் தோதுக்கு தொப்பம் நடக்கணுமா, திருப்பியும் கண்டத சாப்ட ஆரம்பிச்சுட்டியா? அப்படியும்தான் என்ன அடுத்த விச பாக்கலாமோன்னோ?’

‘ஏன்டா உளற, சித்த காத்தாட இருந்துட்டு, தேர் பவனி முடிஞ்சு நெலக்கு வரும், சாமியெல்லாம் குடும்பமா வரும்; அப்றம் தெப்பம். நன்னா, பாக்கலாம்ணு வந்துட்டு உங்கிட்ட மாட்டினுட்டேன். நா இங்க இருக்கறதுல உனக்கென்னடா கஷ்டம்?’

“நல்ல கூத்துடா இது, உடம்பொறந்தாள ஃபுல்லா விட்டாச்சு, குடும்பத்தோட சாமி பாக்கறாணாம், யாரப் பாக்க வந்தியோ, என்னவோ, நான் போய்ட்டு அப்றம் வரேன், குளத்ல இறங்கிடாதே”

‘போடா, போடா உன்ன எனக்கும் என்ன உனக்கும் இன்னி நேத்திக்கா தெரியும்?’

இவனிடமும் சொல்லாமல்தான் போகப்போகிறேன்.வானத்தில் கூட்டமாய் பல பறவைகள் பறக்கும், தனியாகப் பறக்கும் பறவையும் உண்டே!

தெப்பத்திற்காக குளத்தில் நீர் நிறைந்திருந்தது. மேலைச்சூரிய ஒளியில் செம்பொன் கண்ணாடித் தகடென மின்னியது.காற்று ஏற்படுத்தும் சலனத்திற்கேற்ப இயற்கையின் ஒளி நடனம். மனிதனுக்கு சபலம்தான் சலனத்தின் காரணம் போலும். பேரெழிலும், பெருமிதமுமாக நீராழி மண்டபம் நின்றிருந்தது. மாலை தெப்பம் முடிந்த பிறகு மதகைத் திறந்து விடுவார்கள்; அப்படிக் குறைந்த நீரிலும் இம்மண்டபம் பெருமிதமாகத்தான் இருக்கும். என் வீட்டை வாங்கிய சிவநேசன் அப்படித்தான் பெரிய மனிதராக நிற்கிறார்.

இந்தக் குளத்தைப் போலத்தான் காவியும், வெள்ளையும் அடித்து சின்னஞ்சிறு படிகள் அமைத்து என் வீட்டிலும் தரையில் பதிக்கப்பட்ட தெப்பக்குளம் இருந்தது. அழகான கோலங்கள் வரையப்பட்ட செந்நிற கற்கள், அதை மூடி,பால் வெண் பூச்சால் இணைக்கப்பட்டிருக்கும். நவராத்திரி சமயத்தில் சிறு உளியால் பூச்சினை அகற்றி, கற்களை எடுத்துவிட்டு நான் ஒதுங்கி விடுவேன்; எனக்கு முடியவில்லை என்பதல்ல, அவளும் செய்யட்டுமே என்ற வீம்புதான். உதட்டைப் பிதுக்கிப் பழித்தவாறே மங்களா அதில் நிரப்பப்பட்டுள்ள மணலை அள்ளுவாள். குடம் குடமாய்த் தண்ணீர் விட்டு குளத்தில் பொம்மைகள் மிதக்கும்; சுற்றிவர மின் விளக்குகளின் அலங்காரம்.

அது புதைத்து வைத்திருந்த அந்த இரகசியம் எங்கள் வீட்டை விற்கும் நேரத்தில்தான் வெளிப்பட்டது. அதை நான் மட்டுமே சுமந்தலைந்தேன் முப்பத்தி மூன்று வருடங்களாக. இரு நாட்களுக்கு முன்தான் சிவநேசனிடம் சொன்னேன். என் மனப் பாரம் குறையக் குறைய அவர் மகத்தான மனிதராக வளர்ந்துகொண்டே வந்தார். ”அழாதீங்க, கௌசி சார், இப்ப என்ன நடந்து போச்சு; சரி, உங்க வீட்ட விக்க எங்கிட்ட ஒப்பந்தம் பண்ணீங்க, நான் அட்வான்ஸ் மட்டும்தான் கொடுத்திருந்தேன் அப்ப. உங்களயே சிதிலமான வீட்ட முழுசா இடிச்சு சமப்படுத்தி தரச் சொன்னது நாந்தான். அப்படி இடிக்கையில  ஒரு வெள்ளிச் சொம்புல வெள்ளிக் காசுகள், தங்கக்காசுகள் கிடச்சிருக்கு. அதை அப்ப சொல்லல நெஜத்த மறச்சுட்டோம்னு மனசு பதறிகிட்டேயிருந்திருக்கு உங்களுக்கு. ஏதோ பெரிய குத்தம் பண்ணாப்ல வந்து எங்கிட்ட சொல்லிக் கரையறீங்க. அது உங்க சொத்து சார், என்னுதா எப்படி ஆவும்?எங்கிட்டேந்து வழிப்பறி செஞ்சீங்களா, திருடினீங்களா எந்தத் தப்பும் செய்யலியே; அந்த வீடு உங்க பரம்பர சொத்துன்னும், ஒருகாலத்ல நல்லா வாழ்ந்தவங்கன்னும் எங்க தாத்தா சொல்லியிருக்காங்க.

மனைக்கித்தானே பணம் கொடுத்தேன், மனய கரெக்டா கொடுத்திட்டீங்க, புதயலுக்கு நான் ஆசைப்படவுமில்ல, அத எதிர்பாக்கவுமில்ல. உங்க வீட்ல இருந்த கிணத்த தூத்தா கொடுத்தீங்க, இல்ல வெட்டி எடுத்துட்டுப் போய்டீங்களா? நெலத்ல வெட்டி அமைச்சது கிணறு,நெலத்தை வெட்டிப் புதச்சது பணம். ரெண்டும் வேறவேறங்க. அட, அழுவாதீங்க, உங்க பணம் உங்ககிட்ட கரெக்டாத்தான் சேந்திருக்கு; இத நீங்க புதயல் கிடைச்ச ஒன்னே சொல்லியிருந்திங்கன்னா நா அப்பவும் அது என்னுதில்லன்னுதான் சொல்லியிருப்பன். என்ன ஒன்னு, நீங்க குத்த உணர்ச்சியோட இப்படி அலைஞ்சிருக்க வேணாம். கௌசிக் சார், உண்மைல உங்களப் பாத்தா பரவசமா இருக்கு; எனக்கு இந்த விவரம் இன்னயமுட்டும் தெரியாது, நீங்க சொல்லலேன்னா யாரும் சொல்லவும் போறதில்ல ஆனா, என்ன மனுஷன்யா நீரு, உம்ம சொத்துக்கு கூனிக் குறுகிறீங்க. இனி குழம்பாதீங்க, சந்தோஷமா இருங்க, நண்பரா வந்து போய்க்கிட்டிருங்க. காசு, பண விவகாரமெல்லாம் வேணாம்’

என் சிந்தனைகளை ஆர்ப்பரித்து முழங்கிய மேளம் தடுத்தது. ஓ, தேர் நிலைக்கு வந்துவிட்டது.            நாகஸ்வரமும், மேளமும் உச்ச கட்ட பிளிறலில் ஒலித்தன. குளஓரத்து மேடையில் அம்மையும், அப்பனும் தேரிலிருந்து இறக்கப்பட்டனர். எத்தனையோ வருடங்கள் பார்த்திருந்தும் காண அலுக்காத காட்சி இது. சிவன் மட்டும் மேடையிலிருந்து சந்தனம், மஞ்சள், குங்குமம், பட்டுச் சேலை, பூப்பந்து, பழங்கள் வெண்தந்தத்தால் ஆன சிறு வீணை, சுவடிகளை எடுத்துக் கொண்டு கலைமகளின் பல்லக்கு அருகே சென்று சீர் அளித்து அழைக்க, அவள்  தன் பல்லக்கில் அவரையும் ஏற்றிக்கொண்டு மேடைக்கு வந்தாள். சாந்தநாயகி இருவரையும் எதிர்கொண்டு வரவேற்க கொம்பூதப்பட்டது. மலர் பொழிய மூவரும் கோயிலின் உள்ளே  போனார்கள். எனக்கு நீல வானில் தெரிந்த கறுமையும் விலகியது.

ஆம்,மங்களாவிடம் உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும். இத்தனை ஆண்டுகள் மறைத்ததற்கு ஈடாக மொத்தத்தையும் அவளிடம் கொடுத்து விட வேண்டும். அவள் அப்படித்தான் என்ன செய்துவிட்டாள் ஒரேயடியாக அவளை விட்டு விலகும்படியாக.

எங்கள் வீடே அம்மாவின் சீதனம். வீட்டோடு மாப்பிள்ளையாய் இருந்த அப்பா காணாமற்போன மன அழுத்தம் தாத்தாவிற்கும்,  அம்மாவிற்கும் இருந்திருக்கலாம். ஊரைக் கூட்டி தடபுடலாக எனுக்கு பூணூல் கல்யாணம். அப்போது தாத்தா உயிருடன் இருந்தார். காலியான பெருங்காய டப்பாதான் அவர் அப்போது. ’எந்த கௌரவத்தைக் காப்பாத்த இந்த வேஷமோ? உங்க “வண்டி”எங்கெங்கே நிக்கறதுன்னு ஊருக்கே தெரியும்.’ என்று அம்மா சொன்னது ஏன் எனக்கு இன்றுவரை நினைவில் நிற்கவேண்டும்? சுயநலம் அப்படி ஒன்றும் தவறில்லை என்று எனக்கு அன்று வித்து விழுந்து விட்டது. அவளும் என்னைப் போலத்தானே ராஜ, நந்தினியின் சண்டையைப் பார்த்து வளர்ந்தாள். தன் தீவனத்தை வாயில் அதக்கிக்கொண்டு மற்றொருவரின்  பானையை கொம்பால் முட்டிக் கவிழ்க்கும் இரண்டும். இடையன் குளிக்க ஓட்டிச் செல்கையில் முரண்பட்டு ஓடும். புல்லுக்கட்டையோ, வைக்கோலையோ முதலில் ஒன்றுக்குப் போட்டுவிட்டால் பாய்ந்து சீறிக்  கவ்வும்; கட்டைத் தெறித்துக்கொண்டு பாயப் பார்க்கும். தாத்தாவும் என்னைச் செல்லம் கொண்டாடினார்; எல்லாமாக அவளுக்கு என்னைப் பிடிக்காமல் செய்திருக்கலாம். அவள் என்னை அவமானப்படுத்தியதை முப்பத்து மூன்று வருடங்களாக என்னால் மறக்க முடியவில்லை; ஆனால்,சிவநேசனைப் பார்த்த பிறகு மரத்தில் புதைந்த கோடாரி தானே வெளிப்பட்டுவிட்டது- சீழ், ரணம், வலி, சுவடு எதுவுமில்லை

ஆம், அவள் என் மேல் வழக்கு பதிவு செய்தாள், வீட்டை விற்ற தொகையில் பாதி பங்கு கேட்டு. இவளுக்கு கல்யாணம் செய்து, நகை நட்டு போட்டு, முதல் பிள்ளைப்பேறு பார்த்து எல்லாம் செய்தாகிவிட்டது; எதற்காக பாதிப்பங்கு தரவேண்டும் என வீம்பு எனக்கு இருந்தது. அம்மாவும் அவளுக்கு கால் பங்குதான் தரச் சொல்லியிருந்தாள்; இதெல்லாம் புதையல் எடுப்பதற்கு முன்னே. அவள் கேஸ் போட்டதும் எனக்கு அவமானமாக இருந்தது; எத்தனை சுய நலம் என்றும் தோன்றியது. கேசில் நான் ஜெயித்தபிறகு மொத்தமாக அவளைப் பார்ப்பதை தவிர்த்துவிட்டேன். அவளிடம் புதையலைப் பற்றி மூச்சு விடவில்லை. எதை எதிர்கொள்ளப் பயந்து அப்படி நடந்து கொண்டேன்? அவள் என்னைக் கேள்வி கேட்டிருந்தால்தான் என்ன, நம்பாமலே போயிருந்தாலும்தான் என்ன, நான் அவளிடம் மறைத்திருக்கக் கூடாது. ஆம், தெப்பம் முடிந்தவுடன் கிளம்பி அவளை அவள் வீட்டில் பார்த்து மன்னிப்பு கேட்டுவிட்டு, செக்கையும் கொடுத்துவிட்டு நிம்மதியாக, நிச்சலனமாகப் போய்விட வேண்டும் வெள்ளரியை விட்டு கொடி விலகுவதைப் போல் விலகிவிட வேண்டும். ’மானச சஞ்சரரே’ . யாரிடமும் கோபமில்லை, எந்தப் பொருளுக்கும் ஆசையில்லை, எந்தப் பற்றும் இனி தேவையுமில்லை. இந்த எண்ணத்தைத் தவிர என் மனதில் ஒன்றுமே இல்லை. மங்களாவிடம் என்ன பேசப் போகிறோம், எப்படி அவளைச் சமாதானம் செய்யப் போகிறோம் என்றுகூட மனம் நினைத்து நினைத்து ‘ரிகர்சல்’ பார்த்துக்கொண்டு இல்லை. அவள் சண்டை போடட்டும், அழட்டும், மன்னிக்கட்டும், மன்னிக்காமல் போகட்டும், செக்கை என் முகத்தில் வீசி அடிக்கட்டும் நான் அமைதியாக நடந்து கொள்வேன்- இது மட்டும் ‘ரிகர்சல்’ இல்லையா என்று ஒரு குரல் மனதினுள் கேட்டது.

சிரித்துக்கொண்டே ரயிலேறக் கிளம்பினேன்; எத்தனை புழுக்கமாக இருக்கிறது; இந்த இறுக்கம் மழை பெய்தால் போய்விடும். வழியெல்லாம் சிறு தூறல்கள் விழுந்து கொண்டேயிருந்தன. மின் விளக்குகளின் ஒளிச் சிதறலில் தன்னைக் காட்டி மறையும்  சிறுமழை. காற்றின் அலைகள் ஏந்தி வரும் சாரலில் அம்மா என்னைத் தடவிக் கொடுப்பதைப் போலிருந்தது. அவள் வீட்டின் அழைப்பு மணியை அடிக்கையில் என் இதய ஒலி காதுகளில் கேட்டது. கதவைத் திறந்த பெண்ணைப் பார்த்து திகைத்தேன்; இருபது வயது மங்களா? இவளுக்கு மட்டும் வயதே ஏறவில்லையா? ’யாருடி, கௌசல்யா?’ என்ற குரலுடன் வந்தவள், ”கௌசீ’ எனக் கதறி அணைத்துக் கொண்டாள்.

 

 

முடிவிலி தருணங்கள்- காலத்துகள் குறுங்கதை

காலத்துகள்

போர்-பி வகுப்பறையில் ஹீமேன் தொலைக்காட்சி தொடரின் நேற்றைய அத்தியாயத்தைப் பற்றி விவாதித்துக் கொண்டிருப்பவனை, மேரி மார்க்கெட் மிஸ் அருகில் அழைக்கிறார். மேரி மார்க்கரெட் என்பதை மேரி மார்க்கெட் என்று அழைப்பதில்தான் பயல்களுக்கு குஷி. உள்ளங்கை தரையை நோக்கி இருக்குமாறு கையை நீட்டி விரல் முட்டியில் ஸ்கேலால் அடிவாங்கிவிட்டு தன் இருக்கைக்குச் செல்ல முயல்பவனை நிறுத்தி, ‘கோ தேர் அண்ட் ஸிட்,’ என்கிறார் மார்க்கெட் மிஸ். ‘மிஸ் மிஸ்’ என்று கெஞ்சுபவன் அவர் முன்னால் மீண்டும் கையை நீட்டுகிறான். பின்னாலிலிருந்து பயல்களின் கிண்டல் சிரிப்பொலி. ‘கோ தேர்’ என்று கையை ஓங்கிக் கொண்டு மிஸ் வர தளர்ந்த நடையில் அந்த பெஞ்ச்சிற்குச் சென்று அமர்கிறான்.

மூன்று பேர் அமரக் கூடிய பெஞ்ச்சின் இடது முனையில் இவன், அடுத்து சந்திரா, அதற்கடுத்து ப்ரியா. வகுப்பு நடக்கையில் பேசி மாட்டிக் கொண்டால் பெண்கள் அருகில் அமர வைக்கப்படுவது அவ்வப்போது தரப்படும் தண்டனைதான். இனி அடுத்த பீரியட் முழுதும் பயல்கள் கிண்டல் செய்து படுத்தி எடுப்பார்கள். யாராவது ஒருவன் மனமிரங்கி ஆட்காட்டி விரலை வளைத்து, நடு விரலை அதனுடன் இணைத்து இவன்த் தோளை தொட்டு பழம் விடும் வரை ‘ஏய் கிட்டக்க வராத’, ‘தொடாத’ தான். மார்க்கெட் மிஸ் இன்னும் இரண்டு மூன்று முறைகூட அடித்திருக்கலாம்.

முடிந்தவரை சந்திராவிடமிருது தள்ளி இருப்பதற்காக பெஞ்ச் முனையில் அமர முயன்றாலும், இரண்டு பேர் மட்டுமே சௌகரியமாக அமரக்கூடிய இடத்தில் இடைவெளி என்பது சாத்தியம் இல்லை. நேரே போர்ட்டை மட்டுமே வெறித்துப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருக்கிறான், மிஸ் ஏதோ சொல்கிறார். அடுத்த பீரியடிற்குப் பிறகு லஞ்ச் டைம். அதற்குள் பயல்களைச் சரிகட்டி விடவேண்டும். இதவரை நுகர்திராத மணமொன்றை உணர்பவன் தலை தாழ்த்தி சந்திராவைப் பார்க்கிறான். அவள் உடலிலிருந்தோ, பள்ளிச் சீருடையிலிருந்தோதான் அந்த வாசம் வருகிறது. வீட்டில் பண்டிகை நாட்களில்போது சாமி படங்களுக்கு மாட்டப்படும் பூச்சரங்கள் அடுத்த நாள் எடுக்கப்படும்போது ஒவ்வாமையையும், கிளர்ச்சியையும் ஒரு சேரத் தரும் மணத்தை போன்ற அடர்த்தியான வாசம். ஒரே ஒரு முறை அத்தர் தெளித்துக் கொண்டபோது நுகர்ந்த மணமும் இப்படித்தான் இருந்ததோ?

மீண்டும் அவள் பக்கம் திரும்புகிறான். வகுப்பில் இருக்கும் பெரும்பாலான பயல்களைவிட உயரம், உறுதியான உடல்வாகு சந்திராவிற்கு. உடலை அசைத்துக் கொள்கிறான், மனமும் நிலையழிகிறது. இடது கால் முழுதும் பெஞ்சிற்கு வெளியே இருக்குமாறு விலகுபவன் மீண்டும் அதை உள்ளிழுத்துக் கொள்கிறான். அடுத்த தன்னிச்சையான உடலசைவில் அவனுடைய உடலின் வலது பாகம் சந்திராவின் இடது பாகத்தை தொடுகிறது. இன்னும் நெருங்கி அவனைச் சூழும் அவளின் அடர்மணம். ஸ்கர்ட்டைத் துளைத்து வரும் அவள் கால்களின் வெப்பம், ஷார்ட்ஸ் அணிந்த இவன் தொடையைச் சுடுகிறது. வலது காலை மட்டும் சற்று நகர்த்த இருவரின் தொடைப் பகுதிகள் சமநிலையில் இணைகின்றன. சந்திரா, மார்க்கெட் மிஸ் சொல்வதை நோட்டில் குறித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்க்கிறான். ‘போர்-ஏ’ க்ளாஸ் பெண்கள் ஷார்ட்ஸ் அணிந்து கொண்டு ஓடுகிறார்கள். முதல் முறையாக பார்ப்பது போல் உள்ளது. பார்வையை விலக்குகிறான். அவஸ்தை. இது தவறில்லையா? ‘அவர் பாதர் இன் ஹெவன்’. மூச்சை உள்ளிழுத்து சந்திராவின் மணத்தை உடல் முழுதும் நிரப்புகிறான்.

oOo

ட்வெல்வ்-பியில் சதாசிவம் ஸார் வழக்கம் போல் கீச்சுக் குரலில் ஆங்கில பாடம் எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார். எதேச்சையாக திரும்புவது போல் உமா அமர்ந்திருக்கும் பக்கம் பார்க்கிறான். ஜூலை மாத மதியம் மூன்றரை மணி வெயில் ஜன்னல் வழியாக பெண்கள் பகுதியை நிரப்பியிருக்கிறது. உமாவின் கன்னத்தில் வியர்வை வழிகிறதா என்பதை உறுதி செய்வதற்குள் ‘எதேச்சையாக’ பார்ப்பதற்கான நேரம் முடிந்த உணர்வு ஏற்பட ஸார் பக்கம் திரும்புகிறான். இனி சிறிது நேரம் கழித்துதான் பார்க்க வேண்டும். மீண்டும் எதேச்சை. எண்ணை வழியும் முகத்திலும் உமா துலக்கமாகத்தான் இருக்கிறாள். அவளுக்குப் பின் பெஞ்சில் அமர்ந்திருக்கும், சற்றே சதைப்பற்றான உதடுகளையுடைய மீராவிற்கு ஒருபோதும் வியர்க்காது போல.

பெண்கள் வரிசையில் கடைசி பெஞ்ச்சில் சந்திரா. இத்தனை வருடங்கள் இவனுடன்தான் படித்து வருகிறாள் என்றாலும் கண்ணில் படுவதென்பதோ இது போல் எதேச்சையாக எப்போதேனும்தான். தினமும் அட்டென்டென்ஸ் எடுக்கப்படும்போதுகூட அவள் மனதில் பதிவதில்லை. பெண்களுக்கு அருகில் அமர வைக்கப்படும் தண்டனையை ஐந்தாம் வகுப்புடன் நிறுத்தியாயிற்று. பயல்கள் அதற்கு அடுத்தான வகுப்புக்களில் அதை தண்டனையாக பாவிக்க மாட்டார்கள் என்பதை ஆசிரியர்கள் அறிந்திருக்கிறார்கள். பி.டி. பீரியட்டில் ஷார்ட்ஸ் அணிந்து பங்கேற்பதும் ஐந்தாவதுடன் முடிந்தாயிற்று.

சந்திராவிற்கு அன்று இவன் அவளருகில் அமர்ந்திருந்தது நினைவில் இருக்குமா? அன்று அனுபவித்த அவஸ்தையான கிளர்ச்சியை சந்துருவுடன்கூட பகிர்ந்து கொண்டதில்லை. ஆறாவது படிக்கும் போது தான் உமாவின் இருப்பை உணர ஆரம்பித்தான், பின் மீரா, கடந்த இரு வருடங்களாக அடுத்த போர்ஷனில் குடியிருக்கும் சுந்தரி அக்கா பற்றி குற்றவுணர்வு ஏற்படுத்தும் எண்ணங்கள். ஆனால் அந்த அரை மணி நேரத்திற்குப் பின் ஒரு முறைகூட சந்திராவிடம் ஈர்ப்பு ஏன் ஏற்பட்டதில்லை என்பதை புரிந்து கொள்ள முயன்று, அது இயலாமல் தலையசைத்துக் கொள்கிறான்.

oOo

நிச்சயதார்த்தம் முடிந்தபின் வனிதாவுடன் கோவிலுக்குச் சென்று கொண்டிருக்கிறான். காரின் பின்னிருக்கையில் நான்கு பேர் அமர்ந்திருக்க, அவளுடன் ஒட்டியபடி மெல்லிய குரலில் உரையாடல். ‘நிவியா’ உபயோகிக்கிறாள். அசையும்போது அவள் உடுத்தியிருக்கும் பட்டுப் புடவையின் சரசரப்பில் உடல் கிளர்கிறது. யாரையும் முத்தமிட்டதுகூட கிடையாது, இன்னொருவரின் எச்சில் ருசி, மணம் எப்படி இருக்கும். வாட ஆரம்பித்திருக்கும், வனிதா சூடியிருக்கும், பூச்சரத்தின் மணம். வண்டி குலுங்க வனிதாவின் உடல் இவன் மீது சாய தொடைகள் ஒட்டுகின்றன. உமாவின் வியர்வை வழிந்த முகத்திலும், மீராவின் சதைப்பற்றான உதடுகளிலும், காரக் குழம்பு கிண்ணத்தை நீட்டும் சுந்தரி அக்காவிடமிருந்து வரும் பூண்டு, மசாலா பொடிகளின் மணத்திலும், இப்போது வனிதாவின் ‘நிவியா’ வாசத்திலும், தன் இருப்பை உணர்த்தியபடி இருக்கும் சந்திராவின் மணம். இதுவரையிலான பாலுணர்வுத் தருணங்களின் ஒவ்வொரு கணத்துடனும் பிணைந்திருக்கும், இனியும் பிணைந்திருக்கப்போகும், போர்-பியின் அந்தச் சில முடிவிலி நிமிடங்களை தன்னுள் நிகழ்த்திப் பார்ப்பவன், சந்திரா மீது இறுதி வரை எந்த ஈர்ப்பும் உருவாகாததின் முரண்நகையைப் புரிந்து கொள்ளச் செய்யும் முயற்சி எப்போதும் போல் தோல்வியடைகிறது. “என்ன சிரிக்கறீங்க?” என்று வனிதா கேட்பதற்கு பதில் சொல்லாமல் தலையசைத்துவிட்டு, கார் ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்வையைச் செலுத்தி, “அப்ஸர்ட்” என்று முணுமுணுத்துக் கொள்கிறான்.

முடிவில்லா சிகிச்சைப் பயணங்கள்- இஸ்ஸத் கவிதை

இஸ்ஸத்

விடிந்த காலைப்பொழுதுகள் எல்லாம் உட்சாகம் என்கிறீர்கள்.
மாலைகள் எல்லாம் ஓய்வைப் பறைசாற்றுகின்றன என்கிறீர்கள்.
நிசப்த இரவுகள் எல்லாம் மயான அமைதியின் குறியீடென்கிறீர்கள்.
மழை வானமெல்லாம் மனதிற்கு இதம் என்கிறீர்கள்.
கோடைகளெல்லாம் கொடுந்துயர் என்கிறீர்கள்.
வாடைகளெல்லாம் வறுமை என்கிறீர்கள்.
இறுதியில் இறப்புதான் பேரமைதி என்கிறீர்கள்.
இதில் எந்தச் சூழ்நிலைதான் வாழ்தலைச் சொல்கின்றது?
அனைத்தும் என்றால், இவை அனைத்து நிலையிலும் அவளின் நோய்மையின் வலிகளும், சிகிச்சைக்கான பயணமும் மாத்திரம்தானே எஞ்சியிருக்கின்றன.