எழுத்து

எரிமலை நகரில் ஒரு நாள் – நந்தாகுமாரன் கவிதை

​என் முதற் கனவின்
மூலப் பிரதி தேடி
அங்கே வர நினைத்த
அப்பொழுதின் மீது
காலத்தின் அதிகாரம்
சொல்லின் அங்கமான
ஆணவத்தையும் மீறிய
செயலின் பங்கமாகப்
பரிணமித்து
எனைப் பரிதவிக்க விட்டது
ஒரு கொதி வந்ததுமே
காற்று தன் ஒட்டுண்ணியாக
எனைத் தேர்தெடுத்தது
வெப்பம்
கூட்டணிக் கட்சியினரைப் புசித்து
சுவாசம் நீர் தரை கூரை
எனத் தன் ஆதிக்க வெறியை
அரங்கேற்றிக் கொண்டாடிக்
களித்துத் தன் இயல்பில்
தானே சிறந்தது என்றது
அப்போது நான்
குளிரூட்டியற்ற ரயிலறையைத்
தேர்ந்திருந்தேன்
இந்தக் காலத்தின் வலியை
அனுபவிக்கவே என்பதில்
உள்ள அபத்தம்
உண்மைக்குச் சமமாகத்
திரண்டு நின்றதும்
தார்ச் சாலை மேலே
தவிக்கும் கானல் நீரே
தவிக்கும் கானல் நீரை
குடிக்கும் ஏழை விழியே
என்ற
வேர்வைப் போர்வையை
விலக்கியது
காவிரிக் குளிர்
விரித்த வாழை இலையின்
பச்சைப் புன்னகையின்
உயிர்நீர்
அது
எனை ஒரு கணம் மீட்டது
ஒரு கணம் தான்
பின் மீண்டும்
அதே
மாயப்புன்னகை
இத்தனைக்கும் பிறகும்
வீடடைந்த என்னை
உயர்ந்த இந்தத் தென்னை
மரத்தின் மேல் இருந்து பார்க்கிறது
கருகிய ஒரு மேகத்தின் பின்னே இருந்து
உருகிய ஒரு நிலா
பிறகு மழையும் பொழிந்தது என்றால்
அது தானே
இக்கவிதையின் மாய எதார்த்தம்

ஆக்ஸ்ட் 7, 2018 – சங்கர் சிறுகதை

அவன் ஏறுவதற்கும் ரயில் கிளம்புவதற்கும் சரியாக இருந்தது. கூட்டத்தில் அடித்துப் பிடித்து ஏறும் வழக்கமே குமாருக்கு கிடையாது. அதுவும் அன்றைக்கு ஒட்டுமொத்த மகிந்திரா வேர்ல்ட் சிட்டியும் பரனூர் ரயில் நிலையத்திற்கு வந்துவிட்டது. எப்போது வேண்டுமானாலும் அறிவித்துவிடுவார்கள் என்று பேசிக்கொண்டார்கள். சிலர் அறிவித்துவிட்டார்களென்றார்கள். இரண்டு ரயில்களை விட்டுவிட்டு மூன்றாவது வரும்வரை அப்படி ஒன்றும் பிரச்சனை வராது என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டான்.

குமாருக்கு காலையிலிருந்தே மனது சரியில்லை. ஒற்றைத் தலைவலி உயிரை வாங்கியது. கூட்டம் குறைந்தது மாதிரியே தெரியவில்லை. அடுத்து வந்த ரயிலையும் விட்டால் வீட்டிற்குப்போக நேரம் ஆகிவிடும் என்பதால் எப்படியோ சிரமப்பட்டு ஏறினான். அவன் இருந்தப் பெட்டியில் குறைந்தது நூறு பேராவது ஏறியிருப்பார்கள். ஒருவர்மேல் ஒருவர் உரசிக்கொண்டும், இடித்துக்கொண்டும் வரும் மக்களைப் பார்க்கும்போது குமாருக்கு வளைக்குள் முண்டியடித்துக்கொண்டிருக்கும் எலிகளைப் பார்ப்பதுபோலிருந்தது. பரனூரிலிருந்து சிங்கப்பெருமாள் கோவில் வருவதற்குள் பல முறை அவன் பின்னால் நின்றிருந்த மனிதர் அவன் மேல் விழுந்தார். சாதாரன நாட்களில் எல்லோரும் எல்லோரிடமிருந்தும் ஒரு அடி தள்ளிதான் நிற்பார்கள். தெரியாமல் கை கால் பட்டால் கூட விஷத்தைக் கொட்டுவதுபோல் இருக்கும் பேச்சு. இன்று வேறு வழியில்லை என்று அமைதியாக இருந்தான். அசாதாரண சூழ்நிலைகளில் மனிதர்கள் எவ்வளவு நெருக்கமாக இருக்க முடியுமோ அவ்வளவு நெருக்கமாக இருக்க முயல்கிறார்கள். மற்றவர்களின் கைகளை இறுக்கப் பற்றிக்கொள்கிறார்கள். தனக்குத்தானே சமாதானாம் சொல்லிக்கொண்டான்.

கடந்த ஐந்து வருடங்களாக இந்நாளில் வரும் கனவு இந்த வருடமும் வந்தது என்பதுதான் அவன் தலைவலிக்குக் காரணம். ஊரே பதட்டமாக வீடு திரும்பிக்கொண்டிருந்த வேளையிலும் அவன் மனம் முழுவதும் அதுதான் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

முதன் முதலில் கனவு வந்தபோது அம்மாவிடம் சொன்னான். விபூதி போட்டு கையில் ஒரு கயறு கட்டிவிட்டாள். “பயப்படாத, சித்திக்கிட்ட வேண்டிக்க” என்று அவன் சித்தியின் படத்தின் முன் நிறுத்தி வணங்க வைத்தாள். அடுத்தடுத்த வருடங்களில் அவளிடம் என்ன சொல்வதென்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை. சொன்னால் பயந்துபோவாள். வேறு யாரிடம் சொன்னாலும் நம்ப மாட்டார்கள்.

காலையில் எழுந்ததும் மொபைலில் தேதியைப் பார்த்தான். நினைத்ததுபோலவே ஆகஸ்ட் ஏழு. குமாரின் நினைவடுக்குகளில் மிக ஆழமாக ஊடுருவியிருக்கும் நாள். எட்டு வருடங்களுக்கு முன்பு அவன் சித்தி மண்ணென்னையை ஊற்றி தன்னைத்தானே எரித்துக்கொண்ட நாள்.

*

காயத்ரி சித்தி சாகும்போது அவளுக்கு வயது முப்பத்தி எட்டுதான். வீட்டில் எல்லோருமே நன்றாக தூங்கி எழுந்திருந்த ஒரு அதிகாலையில் குமாரின் சித்தப்பாவிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது.அவன் அம்மாதான் போனை எடுத்தாள். ஒரு நிமிடம் பேசியிருப்பாள். “ம்ம்.. ம்ம்ம்” என்பதைத் தவிர ஒரு வார்த்தைப் பேசவில்லை. கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டே போனை வைத்துவிட்டு குமாரிடமும், அவன் தந்தையிடமும்,”கிளம்புங்க.. காயத்ரி அக்னி ஸ்னானம் பண்ணிட்டா” என்றாள்.

காயத்ரி குமாரின் அம்மாவின் தங்கை. கூடப் பிறந்த ஏழு பேர்களில் கடைக் குட்டி. அவள் பிறந்தபோது இனி குழந்தை வேண்டாம் அதனால் சாவித்ரி என்று பெயர் வைக்கலாம் என்று குமாரின் தாத்தா சொன்னாராம். அந்தக் காயத்ரியைத்தான் இவள் வயிற்றில் இருந்த நாள் முழுவதும் ஜபித்துக்கொண்டிருந்தேன் எனவே காயத்ரிதான் என்று பாட்டி பெயர் இட்டிருக்கிறார். காயத்ரி, பி.எஸ்.சி அக்ரி முடித்தக் கையோடு அரசாங்கத்தில் வேலைக் கிடைத்து; தஞ்சாவூர் போய்விட்டாள். பதிமூன்று வருட அரசாங்க வேலை. கடைசியாக கலைஞர் கொண்டு வந்த உழவர் சந்தையில் அதிகாரியாக வேலைப் பார்த்தாள். வருடத்திற்கு ஒரு முறைதான் வீட்டிற்கு வருவாள். இடையில் திருமணத்திற்கு கேட்டு வந்த பல இடங்களைச் சொந்த சாதியில் திருமணம் செய்ய மாட்டேன் என்று சொல்லி நிராகரித்துவிட்டாள். “எல்லாம் கோழப் பசங்க” என்ற ஒரு வரிதான் எப்போதுமே அவளின் பதிலாக இருக்கும் என்று குமாரின் அம்மா அடிக்கடிச் சொல்லிச் சிரிப்பதைக் கேட்டிருக்கிறான்.

கோழப் பசங்க…முதன் முதலில் கேட்டபோது கோபமாக வந்தது அவனுக்கு. சித்தி எப்படி அப்படிச் சொல்லலாம் என்று முறுக்கிக்கொண்டிருந்தவனை வீட்டில் யாரும் சமாதானப்படுத்த முயலவில்லை. மாறாக “அவகிட்ட கேட்டு வச்சுராதடா.. அதுக்கப்றம் நீதான் ரொம்ப பீல் பண்ணுவ” என்று பயமுறுத்தினார்கள். “அது எப்படிமா அப்படி சொல்லலாம்..ஏன் அப்படி சொன்னா…” “விடுடா.. ஒவ்வொருத்தரும் ஒவ்வொரு மாதிரி… உன் சித்தி ஒரு மாதிரி.. அவ மனசுல எப்படியோ ஒரு எண்ணம் அப்படி வந்துருச்சு… ஒரு காலத்துல எங்கப்பா வெளிய போனா இடுப்புல கத்தி இல்லாம இருக்காது..ஊர்ல ஒரு பெரியவர் கூப்ட்டு.. பொம்பளப் புள்ளைங்கள பெத்து இருக்க.. இதெல்லாம் வேண்டாம்ன்னு” சொல்லிருக்காரு.. அன்னைக்கு மாறுனவரு அதுக்கப்றம் ஒரு சொல் தேவைக்கு அதிகமா வெளியவிட மாட்டாரு.. எல்லாத்துக்குப் பின்னாடியும் காரணங்கள் இருக்கும்.. அதல்லாம் எல்லாருக்கும் புரியவைக்க முடியாது..அவசியமும் இல்ல” அம்மாவின் பேச்சிலிருந்து தாத்தாவிற்கும் சித்திக்கும்தான் ஏதோ பிரச்சனை ஆகியிருக்கிறது என்று நினைத்தான். எப்போதும் பூஜை அறையில் பார்த்த தாத்தாவை கத்தியோடு குமாரால் நினைத்துப்பார்க்க முடியவில்லை. அவனுக்குத் தெரிந்துகொண்டே ஆகவேண்டும் என்றிருந்தது.

“என்னைக்காவது ஒரு நாள் கேட்க்காம விட மாட்டேன்மா” என்றான். கடைசி வரை அவளிடம் அதைப் பற்றிக்கேட்க்கவில்லை.

*

ரயில் கிளம்பிய பத்தாவது நிமிடத்தில் குமாரின் பக்கத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த நபர் மீண்டும் சிரித்தார். பரனூரில் ஏறியதிலிருந்தே அவரைக் கவனித்துக்கொண்டு வந்தான். திடீர் திடீரென சிரித்தார். யாரைப் பார்த்து எதற்கு சிரிக்கிறார் எனத் தெரியாததால் அவரைக் குழப்பத்துடனேயே கவனித்து வந்தான் குமார். “இருக்கும் கூட்டத்தில் எள்ளைப் போட்டால் எண்ணையைக் கொடுத்துவிடுவார்கள் போலிருக்கிறது, இந்தாளுக்கு மட்டும் எங்கிருந்துதான் சிரிப்பு வருமோ” என முனகிக்கொண்டே பின் தாங்க முடியாமல். “என்னாச்சு சார்?” எனக் கேட்டான்.

“திரும்பிப் பாருங்க.. அங்க ஒருத்தர் நிக்குறார்ல…” ஒரு ஊரே நின்றுகொண்டிருக்கும் இடத்தில் யாரைச் சொல்கிறாரென பார்த்தவனிடம் “கருப்பு கலர் சட்ட..சொட்ட மண்ட.. போனத் திருடப் பாத்தார்.. ஏறுறப்ப கூட்டமா இருக்கேன்னு போன பாக்கெட்ல போட்ருந்தேன்.. போன் வரவும் எடுப்போம்ன்னு பாக்கெட்ல கையவிடுறேன் இவர் கை உள்ள இருக்கு.. கையப் பிடிச்சுட்டு திரும்புனா விருட்டுன்னு உருவிட்டு படிக்கட்டுப் பக்கம் போய் நிக்குறார்”. என்றார்.

குமார் பயந்துபோய் தன் பாக்கெட்டில் கைவிட்டுப் பார்த்தான். போன் இருந்தது. அவருக்கு ஒரு ஐம்பது வயதேனும் இருக்கும் போலிருந்தது.

“இவங்களுக்கெல்லாம் நேரம் காலமே கிடயாதா சார்.. பத்திரமா வீடு போனா தேவலன்னு அவன் அவன் ஓடிட்டு இருக்கான்.. இப்பக் கூட…”

அவர் அதற்கும் சிரித்தார். பின் தன் கைப்பேசியில் மூழ்கிப்போனார்.

மறைமலை நகர் தாண்டி ரயில் ஓடத்தொடங்கியது.

*

குமாரும் அவன் பெற்றோரும் தஞ்சாவூர் போய் சேர்ந்தபோது காயத்ரியை மருத்துவமனையில் சேர்த்திருந்தார் அவன் சித்தப்பா. சமைத்துக்கொண்டிருக்கும்போது சேலையில் தீப்பற்றிவிட்டது என்று போனில் சொன்னவர் நேரில் பார்த்தபோது ஒரு வார்த்தைப் பேசவில்லை.

தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவில் இருந்தாள் காயத்ரி சித்தி. குமாரின் குடும்பம் போனபின்பு அவன் அம்மாதான் உடன் இருந்தாள்.ஐசியூவிற்கு வெளியேயே நின்றான் குமார். கதவுகள் திறக்கும்போதெல்லாம் சித்தி தெரிகிறாளா என்று பார்க்க முயன்றான். நான்காவது நாள் அம்மாவே அவனை அழைத்துக்கொண்டுபோனாள். உள்ளே யாரையோ காட்டி “இதுதான் உன் சித்தி பார்த்துக்கோ” என்றாள்.

பிறந்த மேனியாய்க் கிடந்தாள் காயத்ரி சித்தி. இல்லை… இப்படியா பிறந்திருப்பாள்… கருகிப்போய்.. சதைக் குவியலாய்க் கிடக்கும் இவளா காயத்ரி சித்தி.. எரியாத பாகம் ஏதேனும் இருக்கிறதா.. அதில் சித்தியைக் கண்டுபிடித்துவிட மாட்டோமா என அவளையே உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவனின் தோளில் தட்டி மீண்டும் வெளியே அழைத்து வந்தாள் அவன் அம்மா.

*

பொத்தேரியில் கூட்டம் சற்று குறைந்தது. இருபது வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு ஆணும் அதைவிடக் குறைவான வயதிருக்கும் பெண்ணும் ஏறினார்கள். அவர்கள் ஏறியதிலிருந்தே பெட்டியிலிருந்த பலரின் கண்கள் அந்தப் பெண்ணின் மீதுதான் இருந்தன. துக்க வீட்டில் வாய் நிறையப் புன்னகையோடு வரும் குழந்தையைப் பார்க்கும்போது மனதில் தோன்றும் சிறு அமைதியை குமார் அவளைப் பார்க்கையில் உணர்ந்தான். தமிழ்ப் பெண்போல் இல்லை முகம். பால் நிறம். சுருட்டை முடி. கண்களில் லேசான பயம். கூட வந்தனவனின் தோள்களில் தலை சாய்த்துக்கொண்டாள். ஏதோ முணுமுணுத்தாள். அவன் தலையில் தட்டிக்கொடுத்தான். “நான் இருக்கும்போது ஏன் பயப்படுகிறாய்” என்று அவன் சொல்வது குமாருக்கு கேட்டது.

குமாருக்கு அவன் சித்தப்பாவின் முகம் கண் முன்னே வந்துபோனது. ஏறக்குறைய இதையேதான் காயத்ரியை அழைத்துக்கொண்டு முதன் முதலாக வீட்டிற்கு வந்தபோது மகாலிங்கமும் சொன்னார். திருமணமே செய்துகொள்ளப்போவதில்லை என்றிருந்த காயத்ரியை இரண்டு வருடங்கள் துரத்தி, சம்மதிக்க வைத்தது மகாலிங்கத்தின் சாதனைதான். குமாரின் அம்மாவிற்கு தன் தங்கையின் மீது அலாதிப் பிரியமும், மரியாதையும் உண்டு. வீட்டில் அதிகம் படித்தவள் என்பதோடு இத்தனை வருடங்கள் தனியாக எந்தப் பிரச்சனையும் வராமல் பார்த்துக்கொண்ட அவளின் மன தைரியத்தைப் பாராட்டாமல் இருந்த நாளே இல்லை. நிச்சயம் நல்லவனைத்தான் தேர்ந்தெடுத்திருப்பாள் என்று நம்பினாள். ஆனாலும் அவளால் எதுவும் சொல்ல முடியவில்லை. வீட்டுப் பெரியவர்களையெல்லாம் விட்டுவிட்டு தன்னிடம் வந்து நிற்கும் தங்கைக்கு சம்மதம் சொல்லும் அளவிற்கு அவள் நம்பிக்கை பெரியதாய் இல்லை.

மகாலிங்கமும் சிரிக்கச் சிரிக்கப் பேசினார். “உங்கள் தங்கையைப் போன்ற தைரியசாலிப் பெண்ணிற்குத்தான் இத்தனை வருடங்கள் காத்திருந்தேன்” என்றார். உண்மைதான். அசாத்தியமான நெஞ்சுரம் கொண்டவள் காயத்ரி சித்தி. இல்லையென்றால் நெருப்பைப் பற்ற வைத்துக்கொண்டப் பின் சிலையைப்போல் இரண்டு நிமிடங்கள் அப்படியே நின்றிருப்பாளா…

*

காயத்ரி ஏழு நாட்கள் மரணத்தோடு போராடிவிட்டு இறந்துபோனாள். முதல் நாளே “சிக்ஸ்டி பெர்சன்ட் பர்ன், பிழைக்க வாய்ப்பில்லை” என்று மருத்துவர்கள் சொல்லிவிட்டார்கள். “உன் கூட வந்தர்றேன்க்கா.. என்னக் கூட்டிட்டுப் போயிடு.. இனி நீ தான் என்னப் பாத்துக்கனும்..இப்படி ஆகிருச்சு.. என்னால எதுவும் செய்ய முடியாது இனிமே” என்று உயிர் பிரியும் கடைசி நொடி வரை சொல்லிக்கொண்டே இருந்தாள் என அம்மா சொன்னபோது குமார் உடைந்து அழுதான். யாரின் துணையும் தேவையில்லை என்று இருபது வயதிலிருந்தே வாழ்ந்து வந்தவள் முடிவில் இப்படியா பேசவேண்டும் என்று புலம்பியவனைத் தேற்ற முடியாமல் அவன் குடும்பம் தவித்தது. குமாருக்கு காயத்ரி சித்தி என்றால் தனிப் பிரியம். “எப்போ ஊருக்கு வந்தாலும் அவ மடி மீது ஏறிக்கிட்டு இறங்கவே மாட்ட.. திரும்பக் கிளம்பும்போது பஸ்ல ஏறி உக்காந்துட்டு உன்ன ஜன்னல் வழியா தூக்கிப் போடுவா” எத்தனை முறை அம்மா சொன்னாலும் ஒவ்வொருமுறையும் புதிதாய்க் கேட்பதுபோலவே கேட்பான். சிறிது காலம் அவள் சொல்லாமல் இருந்தால் இவனே, “அப்போ சித்தி அடிக்கடி என்னப் பாக்க வருவாளாமா” என எடுத்துக்கொடுப்பான். ஆறேழு வயதில் “மயில் மாதிரி இருக்காமா சித்தி” என அவளைக் கொஞ்சுவான். ஒரு நாள் அவள் குரல் மயிலின் குரல் போலவே மாறிப்போகுமென்பது தெரியாமல்…

“கல்யாணம் பண்ணிக்கப்போறேன்னு உன்ட்ட சொல்லிட்டுத்தானமா பண்ணிக்கிட்டா.. ஒரு வார்த்த நம்மள்ட்ட சொல்லிருந்தா நாம விட்ருப்போமா” “சுடு சொல்க்காரிடா.. அவ வாக்குதான் அவள வாழவும் வச்சது.. இப்போ சாகவும் அடிச்சிருச்சு.. யாருமே வரலனாலும் கல்யாணம் பண்ணிக்கத்தான் போறேன்னு சொல்லிட்டுப்போனா..எப்படி நம்ம கிட்ட வருவா… கொள்ளி கூட அவளே வச்சுக்கிட்டா.. பாவி” குமாரின் அம்மாவிற்கு எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக்கொள்ள முடிந்தது. சிறுவயதிலிருந்தே அவளின் துடுக்குத்தனத்தையும், முன் கோபத்தையும் அவர்கள் வீட்டிலிருந்த எல்லாரையும் விட அவள் நன்றாக புரிந்துவைத்திருந்தாள். காயத்ரியும் அதனலாதான் “யாரும் வரலன்னாலும் பரவால்ல நீ என்ன சொல்ற” என்று மகாலிங்கத்தைக் கூட்டிக்கொண்டு அவளிடம் வந்து நின்றாள். மரண வாக்கு மூலம் வாங்க வந்த பெண் நீதிபதியிடம் சமையல் செய்யும்போதுதான் சேலையில் நெருப்பு பிடித்தது என்று அவள் சொன்னபோது “நானே உன்ன கழுத்த நெறிச்சுக் கொன்றுவேண்டி” என்று ஆத்திரப்பட்டுக் கத்தினாள். காயத்ரியின் உதடுகள் பிரிந்து மூடின. அவள் எதையோ சொல்ல முயன்றாள். பின் முடியாமல் அமைதியாகிவிட்டாள்.

சாகப்போகும்போது கூட கணவனைப் பற்றி ஒரு வாய்த் திறக்காத அவளை நினைத்து அவளின் குடும்பம் நொந்துபோனது.

*

குமாரின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வடிந்துக்கொண்டே இருந்தது. காயத்ரி எரிந்தபோது அவன் பார்க்கவில்லை. பார்த்திருந்தால் அந்த ஒரு வேளையோடு போயிருக்கும். இப்படிக் கனவில் ஏன் வந்து தீயாய் நிற்கிறாள் என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை. சாவை வலியத் தேடிப்போகும் பெண்கள் ஏன் தங்களின் உடலை தாங்களே அழித்துவிட்டுப் போகிறார்கள். தீக்குளிப்பவர்களின் கணக்கெடுத்தால் பெண்கள்தான் அதில் அதிகம் இருப்பர்..

*

ரயில் தாம்பரத்தை நெருங்கியது. “பயந்து சாவுறானுங்க.. இப்போ என்னா ஆச்சு.. எல்லாரும் அமைதியாத்தான் நடக்குது.. இந்த மீடியாக்காரனுங்க சும்மாவே மக்கள பயமுறுத்துறாங்க..” குமாரின் நினைவலைகளை அறுத்தது ஒரு குரல். தலைமுடிகள் நரைக்கத் தொடங்கியிருந்த மனிதர் ஒருவர் போனில் திட்டிக்கொண்டிருந்தார். போனை வைத்தப்பின்பும் திட்டுவதை நிறுத்தவில்லை.

“முன்ன மாதிரிலாம் இல்லங்க.. எல்லாருமே மாறிருக்காங்க..எதுக்குப் பயப்படனும்.. நாம பயந்தாதான் அத வச்சுக்கிட்டு எவனாவது எதாவது பண்ணுவான்..” அவர் பேசிக்கொண்டே போனார். “பயம்.. பயந்தாகொள்ளிங்க…” குமாருக்குத் தன் கனவின் அர்த்தம் விளங்கத் தொடங்கியது.

இறப்பதற்கு ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன் காயத்ரி குமாரின் அம்மாவிடம் குழந்தைகளைக் கூட்டிக்கொண்டுப் போய்விடும்படி சொன்னாளாம். “இத மட்டும் எனக்காக செஞ்சுருக்கா.. உன்ட்ட வேற இனிமே எதுவும் கேக்கல… இனி எங்க கேக்குறது…”

“அதச் சொன்னப்ப அவ கண்ணோரம் கண்ணீர் வழிஞ்சதுடா… கடைசியா ஒருவாட்டி அழுதா.. நாம் சாகுற வர இனி அழனும்”

காயத்ரி மரணப் படுக்கையில் பேசிய ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் அவள் இல்லாதுபோன இத்தனை வருடத்தில் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லி அவளை நினைவில் நிறுத்திக்கொண்டது குமாரின் குடும்பம். குழந்தைகள்தான் பாவம் என்று இரண்டு வருடங்கள் முன் வரைக்கும் கூட வருத்தப்பட்டனர். ஒருவகையில் கையாலாகாதத்தனத்தை, குற்றவுணர்ச்சியை மறைக்க மீள மீள அவளைப் பற்றி பேசுகிறோமா என்று அவ்வபோது குமாருக்கும் தோன்றும். அப்படி எண்ணம் வரும்போதெல்லாம் தனக்காக கடுமையாக வாதாடிக்கொள்வான். அப்போது இருந்த குடும்ப சூழ்நிலையில் எப்படிச் சாத்தியம்.. மகாலிங்கம் பிரச்சனை வரலாம் என்று எதிர்பார்த்து ஆட்களை வரச் சொல்லியிருந்தான். அவர்களையெல்லாம் மீறி என்ன செய்திருக்க முடியும்.. அவன் என்ன சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டாலும் “எங்கள விட்டுட்டுப் போகாத பெரிம்மா” என்று அழுத அந்தக் குழந்தைகளின் முகங்கள் அவன் நிம்மதியை அவ்வபோது வந்து கலைத்துப்போட்டுக்கொண்டே இருந்தன. “என் பிள்ளைய விட்டுட்டீங்கள்ல” என்று தீப்பிழம்பாக காயத்ரி கேட்டுக்கொண்டேயிருந்தாள்.

*

தாம்பரம் சானடோரியமில் இறங்கினான் குமார். உடலளவிலும் மனதலளவிலும் சோர்ந்துபோயிருந்தான். நடைமேடை முழுவதும் ஓட்டமும், நடையுமாக மக்கள் போய்க்கொண்டிருந்தனர். சட்டென்று அவனுக்கும் அந்தப் பதட்டம் தொற்றிக்கொண்டது. அடுத்த நொடியே ரயிலில் அந்த மனிதர் சொன்னதுபோதுபோல் தேவையில்லாமல் பயப்படுகிறோமோ என்றும் நினைத்தான். இருந்தும் அவனால் தைரியத்தை வரவைத்துக்கொள்ள இயலவில்லை.பைக்கை மறுநாள் வந்து எடுத்துக்கொள்ளலாமா, ஆட்டோ எடுப்போமோ என யோசித்துக்கொண்டே வெளியே வந்தவனுக்கு பத்தடியில் ஒரு கூட்டம் கைகளில் கொடியுடன் வருவதைப் பார்த்தாபோது வியர்க்கத் தொடங்கியது. அவர்கள் கடந்துபோகும் வரை அமைதியாக நின்றான். கூட்டம் அமைதியாகத்தான் போனது. இருந்தும் குமாருக்கு அவர்கள் தலைகள் மறைந்தபின்தான் மூச்சே வந்தது.

பைக்கைக் கிளப்பியதிலிருந்து எதிரில் போவோர் வருவோர்களைப் பார்த்துக்கொண்டே ஓட்டினான். இரண்டு வண்டிகளுக்கு மேல் சேர்ந்தார்போல் எதிரில் வந்தால் ஓரமாக நிறுத்தி அவர்கள்போனபின் கிளம்பினான். எப்போதும் எஞ்சின் மேல் வைக்கும் ஹெல்மெட்டை ஸ்டாண்டிலியே போட்டுக்கொண்டான். ஐந்து நிமிடத்தில் வரும் வீடு ஏன் இன்னும் வரவில்லை என வாய்விட்டுப் புலம்பினான். அவனை யாரேனும் பார்த்தால் எங்கேயாவது திருடிவிட்டு வருகிறாயா என்று கேட்ப்பார்கள். ஒருவழியாய் வீட்டை அடைந்தவுடன் ஹெல்மெட்டைக் கழட்டி வண்டியிலேயே வைத்துவிட்டு கதைவைத் தள்ளிக்கொண்டு உள்ளே ஓடினான். தன் அறைக்குள் நுழந்தவுடன் பையைத் தூக்கி ஒரு மூலையில் எறிந்துவிட்டு பெட்டில் விழுந்தான். சிறிது நேரம் அப்படியே கிடந்தான். தலைவலிவிட்டதுபோல் இருந்தது. காலையிலிருந்து உணர்ந்த அழுத்தம்போய் அவன் மனம் சற்று ஆசுவாசமாய் உணர்ந்தது.

அப்போது அவனுக்கொரு குரல் கேட்டது. சரியாகக் காதில் விழவில்லை. சட்டென்று எழுந்துகொண்டான். அசையாமல் அப்படியே நின்றான். நிச்சயம் பரிச்சியமான குரல்தான். அவன் காதில் விழுந்தது கூட ஏற்கனவே கேட்ட விசயம் மாதிரிதான் இருந்தது. இரண்டாம் முறை அந்தக் குரல் கேட்டது. இம்முறைத் தெளிவாகக் கேட்டது.

“எல்லாம் கோழப் பசங்க…..”

வெள்ளைக் கூகைகளின் அடக்கஸ்தலம். – சோ.தர்மனின் ‘பதிமூணாவது மையவாடி’ நாவல் குறித்து எஸ்.ஜெயஸ்ரீ

சாகித்திய அகாடமி விருது பெற்ற எழுத்தாளர் சோ.தர்மன் அவர்களின் சமீபத்திய நாவல், “ பதிமூணாவது மையவாடி”. அட்டைப்படத்தை சற்று நேரம் உற்றுப் பார்த்தாலே, நாவலின் உள்ளடக்கம் புரிந்து விடுவது போல இருக்கிறது. ஒரு கிராமத்து பாலகன், சிறுவனாக தன் கிராமத்தை விட்டு, படிப்பதற்காக வெளியூருக்குச் செல்கிறான். கருத்தமுத்து என்ற அந்தப் பையன் வழியாக ஒரு குறிப்பிட்ட மதம் சார்ந்த சில நிறுவனத் தில்லுமுல்லுகளை எவ்வித ஒளிவு மறைவுமில்லாமல் தர்மன் எடுத்து வைக்கிறார்.

கிறித்தவ மதம் நம் நாட்டில் பரவத் தொடங்கியது கல்வி வழியாகவும், வயிற்றுப் பசி போக்கும் உணவு வழியாகவும் என்பது காலம் காலமாக சொல்லப்பட்டு வரும், தெரிந்த விஷயம். பள்ளிகளுக்கு ஃபாதர் ஸ்கூல், “சிஸ்டர் ஸ்கூல்” என்றே பெயர் வைத்து பாமர மக்களால் அழைக்கப்பட்டது. ஆனால், இவற்றின் வழியே அந்த மதமும் பரப்பப் பட்டது. இந்தப் பள்ளிகளில் படிக்கும் பிள்ளைகள் ஒழுக்கமானவர்களாக இருப்பார்கள் என இன்றளவும் நம்பப்படுகிறது. இதற்குக் காரணம், துறவு பூண்டு, வெள்ளை உடை அணிந்து, இறைவனுக்காகத் தம்மை அர்ப்பணித்துக் கொண்டவர்கள் இந்த ஃபாதர்களும், சிஸ்டர்களும் என்ற எண்ணம், பொதுப் புத்தியில் பதிய வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. கிறித்துவத் துறவறம் என்றால் வெண்மையும், இந்துத் துறவறம் என்றால் காவியும் என்று காலம் காலமாக நம்ப வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அன்பும், கருணையும், நேர்மையும், உண்மையும், சத்தியமும் குடிகொண்டிருக்க வேண்டிய, இந்த உடைகளுக்குள் தம்மை ஒப்புக்கொடுத்தவர்களில் ஒரு பகுதியினர் உண்மையில் அப்படியில்லை என்பதை தர்மன் இந்த நாவலின் மூலம் சொல்கிறார்.

முக்கியமாக துறவறம் மேற்கொண்டவர்கள் வெல்ல வேண்டிய காமத்தை வெல்ல முடியாமல், ஆனால், வெளியில் முற்றும் துறந்தவர்கள் போலவும், புனிதர்களாகவும் காட்டிக் கொள்வதில் போலிப் பெருமையைக் கொண்டார்களாக இருக்கிறார்கள். கடவுளுக்கு நெருக்கமானவர்களாகத் தம்மைக் காட்டிக் கொண்டு நம்ப வைக்கிறார்கள். இந்த நாவலில் ஒரு குறிப்பிட்ட பிரிவினரை எடுத்துக் கொண்டு பேசியிருந்தாலும், இது மதங்களையும், அவற்றைப் போற்றுவதையும் கார்ப்போரேட் நிறுவனங்களாக ஆக்கிகியிருக்கும் எல்லா சாமியார்களுக்கும் பொதுவானது என்றே சொல்லலாம். எதன் மேலும் ஆசையற்றவர்கள் என்று சொல்லிக் கொண்டே மண், பெண், பொன் என்ற எந்த ஆசையையுமே துறவாமல் எல்லா சுகங்களையும் அனுபவித்துக் கொண்டே, ஊருக்கு உபதேசம் செய்பவர்களாக மாறிப் போயிருக்கிறார்கள் என்பதே நிதர்சனம்.

காமம் துறப்பது துறவறம் எனப்படுகிறது. இந்த இடத்தில் காமம் என்பது வெறும் உடற்பசி என்றுதான் பொருள் கொள்ளப்படுகிறது. ஆனால், காமத்தைத் துறத்தல் என்பது எல்லாப் பற்றுக்களின் மீதுமான ஆசையைத் துறப்பதுதான். உணவின் மீதான விருப்புக்களைக் கூடத் துறக்க முடியாதவர்களால் எப்படி மற்ற காமங்களிலிருந்து விடுபட முடியும்? நாவலில், துறவறம் பூண்டு கன்னியாஸ்திரிகளாக இருப்பவர்களால் வித விதமாகச் சாப்பிடாமல் இருக்க முடியவில்லை. பசி, தாகம் போன்றே உடற்பசியும் ஒரு மனிதத் தேவைதான். ஆனால், இதைத் துறந்து விட்டேன் என்று கூறிக் கொண்டு, கள்ளத்தனமாகவும், மூடி மறைத்தும் உறவு கொள்வதும், வெளியில் அதைக் காட்டிக் கொள்ளாமல் நடிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருப்பதும் நாவல் நெடுகிலும் விரவிக் கிடக்கிறது.

இன்று பல மடங்கள், பீடங்கள் சம்பந்தமாக செய்திகள் வந்த வண்ணமே உள்ளன. யாரோ உண்மையாய் இருக்க விரும்பும் ஒருவர் மூலம், உள்ளே நடக்கின்ற தில்லு முல்லுகள், தவறான செயல்முறைகள், ஒழுக்கச் சீர்கேடுகள் எல்லாம் வெளியே வருகின்றன. ஆனால், அதன் பிறகு, அப்படி வெளிக் கொணர்பவர்களின் கதி என்ன ஆகிறது என்று பார்க்கிறோம். இந்த உண்மையை, நாவல் பேசுகிறது. ரேஷ்மா சிஸ்டர், ரீட்டா சிஸ்டரின் வாழ்க்கை உண்மையை, அவர் குழந்தை பெற்று விட்டுத்தான், சிஸ்டராக வலம் வருகிறாள் என்பதைச் சொல்ல வருகிறாள் என்றவுடனே, பைத்தியமாக சித்தரிக்கப்பட்டு, அடைத்து வைக்கப்பட்டு, சாவை எட்டும்படியே செய்யப்படுகிறாள். அது போல், மடத்தின் கணக்கு வழக்குகளைத் தட்டிக் கேட்கும் ஃபாதரும், பெண் சகவாசம் வைத்துக் கொண்டிருக்கும் ஃபாதர் பற்றிய உண்மையை வெளியே சொல்ல வரும் ஃபாதரும் கொல்லப்படுகிறார்கள். துறவறம் பூணுகிறவர்கள், தாங்கள் இறைவனுக்கு மிக நெருக்கமானவர்கள் என்று காட்டிக் கொள்ள விரும்புவதோடு, தாங்கள் காமத்திலிருந்து விலகியவர்கள் என்றும் இந்த உலகத்தின் முன் காட்டிக் கொள்ள விரும்புகிறார்கள்.

காமம் என்பதுதான் மனிதனை ஆட்டி வைக்கும் பெரிய பேய். இதை மிகச் சாதாரணமாக, இது ஒரு விதத் தேவை என எடுத்துக் கொள்ளும்போது பெரிய விஷயமாகத் தோன்றுவதேயில்லை. தாகமெடுக்கும்போது தண்ணீர் அருந்துகிறோம். பசிக்கு உணவு உட்கொள்கிறோம். உடம்புக்குத் தேவையான காமமும் அப்படி ஒன்றே என்பதைத் துறவறம் ஊணாமாலே சாதாரண மனிதர்களால் உணர முடிகிறது. இதற்கும் நாவலில் சில பாத்திரங்களை உலவ விட்டிருக்கிறார் தர்மன். அரியான் சுடுகாட்டில் பிணங்களை எரிப்பவனாக இருந்தாலும், மனித நேயத்தோடு செயல்படுகிறான். மஞ்சக்குருவி என்ற பொதுமகளை அங்கு தன் விருப்பத்திற்கு துய்ப்பவர்களை அவன் சாதாரணமாக எடுத்துக் கொள்கிறான். ஆனால், அதே சமயம், ஒரு இளைஞர் கும்பல், ஒரு இளம்பெண்ணை வற்புறுத்தி கல்லறை மையத்தில் வைத்து வண்புணர முயலும்போது போராடி அதைத் தடுக்கிறான்.

அதே போல, நாவலில் ஜெஸ்ஸியின் காமம், கருத்தமுத்துவிடம் அவள் நடந்து கொள்ளும் விதம் மிக ஆச்சர்யத்துக்குரியது. அவள் ஏற்கனவே ஒரு ஆடவனுடன் உடன்போகி ஏமாந்து திரும்பி வந்தவள். பெருகுகின்ற அவளுடைய காமம், கருத்தமுத்துவை, அவனுக்கு விபரம் தெரியாத பதின்பருவத்திலிருந்து உபயோகப்படுத்திக் கொள்கிறது. அதன் பிறகு அவளுக்குத் திருமணம் ஆன பிறகும் கூட அவள் கருத்தமுத்துவிடம் ஆசையுடன் கூடிய காமத்தை வெளிப்படுத்துகிறாள். ஆனால், இதில் அவளுக்குத் தயக்கமும் இல்லை; குற்ற உணர்வும் இல்லை. அதை சாதாரணமாக எடுத்துக் கொள்கிறாள். கருத்தமுத்துவும் இந்த காமத்தால் பீடிக்கப்பட்டவனாக இல்லை. அப்படியே அதற்கு அலைபவனாகவும் இல்லை. முரணாக, அவனுக்கு ஏஞ்சல் சிஸ்டரைப் பிடிக்கிறது. அவளும் தன் மனம் கருத்தமுத்துவிடம் ஈடுபடுவதை உணர்ந்து தன் துறவு நிலையிலிருந்து சாதாரணப் பெண்ணாக வந்து இணைகிறாள். காமம் மறைத்து ஒளித்து வைக்கப்படும்போது அது மேலும் மேலும் பொய்களுக்கும், ஏமாற்றுகளுக்கும் இட்டுச் செல்கிறது. அதனாலேயே, காமத்தை மனதிற்குள் பெரிய பாரமாக எடுத்துக் கொள்ளாத ஜெஸ்ஸிக்கு, தன் தாய், தந்தையை விடுத்து, மடத்து ஃபாதருடன் உறவு வைத்திருப்பதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. நாவலின் கடைசியில் கடற்கரை ஓரத்தில் ஒரு பறவை வருகிறது. ஏஞ்சல் சிஸ்டர்தான் அதனை வெள்ளைக் கூகை என்று அடையாளம் கண்டு சொல்கிறாள். அவள் அந்தப் பறவை பற்றிச் சொல்லும் வார்த்தைகள்: “அத ஒண்ணும் செய்ய வேண்டாம்னு சொல்லுடா, ராத்திரியானாத்தான் அதால பறக்க முடியும். இப்ப வெளில வந்தா பறக்க முடியாது, எதுலயாவது மோதிச்செத்திடும், இல்லனா மத்த பறவைங்க எல்லாம் சேர்ந்து கொத்திக் கொன்னுடும்”

இது ஒரு விதத்தில் வெள்ளை உடை அணிந்து பகலில் பைபிளும் கையுமாய் அலைந்து கொண்டு, எப்போதும் பரம மண்டல பிதாவையே நினைத்துக் கொண்டிருப்பது போல் நடித்துக் கொண்டு மற்றவர்களோடு சாதாரணமாக ஒட்டி விடாமல் கண்ணையும் கருத்தையும் காமத்தையும் மறைத்துக் கொண்டு இரவுப் பறவைகளாய் அலையும் கன்னியாஸ்தீரிகளுக்கும், ஃபாதர் எனப்படும் சாமியார்களுக்கும் பொருத்தமாகவே உள்ளது.

நாவல் நடைபெறும் முக்கிய இடம், இடுகாடுகளின் வரிசை பனிரெண்டு முடிந்து பதிமூணாவதாக பாலிடெக்னிக் கல்லூரியுடன் இணைந்த ஃபாதர்கள் மடமாக இருக்கிறது. அதிலிருந்து தனியே கன்னியாஸ்திரிகள் மடம் உள்ளது. ஆசை பாசங்கள் எல்லாவற்றையும் அடக்கிக் கொண்டு வாழ்வது கூட பிணத்திற்குச் சமம் என்பதாலோ அல்லது இந்த மடங்களே கூட தங்கள் பொய்மைகளுக்கு ஒத்து வராத சிஸ்டர், ஃபாதர்களை ஒழித்துக் கட்டி சமாதி கட்டுவதாலோ இந்த நாவலுக்கு பதிமூணாவது மைய வாடி என்பது மிகப் பொருத்தமாகவே அமைந்துள்ளது.

கிறித்தவ மதத்தில் பதிமூன்று என்ற எண் ஒரு ராசியற்ற எண் என்று கருதப்படுகிறது. ஏசு கிறிஸ்துவை அவருடைய கடைசி உணவு மேசையில் காட்டிக் கொடுத்த யூதாஸ், அவருடைய பனிரெண்டு முக்கிய சீடர்களோடு, பதின்மூன்றாவதாக சேர்ந்து கொண்டவன். தூக்குக் கயிற்றில் பதின்மூன்று சுருக்குக் கண்ணிகள் இருக்கும் என்பது கூட இந்த நாவலின் தலைப்புக்குப் பொருந்துவதாக இருக்கிறது. மதத்தின் அடையாளங்களோடு, அதனைத் தாங்கிப் பிடிப்பதாக நினைத்துக் கொண்டு தூக்கித் தோளில் சுமப்பவருக்கு அதுவே சுருக்குக் கயிறாகவும் மாறும் என்பதனை நாவல் உணர்த்துவதாகவே சொல்லலாம்.

திடீரென முளைத்து பிரபலமாகும் ஆலயம் பற்றிப் பேசுகிறது. அதில் திரளும் மக்கள் கூட்டத்தோடு, புரளும் பணம் பற்றி பேசுகிறது. இது பொதுவாக எல்லா மததிற்கும் பொருத்திப் பார்க்கலாம். அதனால், அந்த கோவிலை நிர்வகிப்பவருக்குள்ளும் எழும் மனக் கசப்புகள் இவை எல்லாம் ஒரு பொதுவான ”தெய்வப் பெயர் சொல்லி கார்ப்பொரேட்டுகள்” என்ற வகையில் அடங்கும். சில நல்லவர்களும் இருப்பதை ஆங்காங்கே காட்டிச் செல்லும் நாவல் நடு நடுவே சலிப்புத் தட்டத்தான் செய்கிறது. கதையோட்டத்தோடு இல்லாமல், வலிந்து மரக்கால் பாண்டியன் என்ற பாத்திரம் திணிக்கப்பட்டு, அரசியல் கட்சிகள் பற்றி பேச வைக்கப்படுகிறது. கம்யூனிஸ்ட் கட்சி பற்றிய விவாதங்கள் தேவையில்லாமல், பாத்திரம் பேசாமல், ஆசிரியர் இடைப் புகுந்து பேசுவது போல் இருக்கிறது. கருத்தமுத்து கிராமத்திலிருந்து வந்த பிறகு, அவனுடைய பெற்றோருக்கும் அவனுக்கும் இடையே உள்ள தொடர்பு பற்றியோ, அவனுடைய ஆருயிர் நண்பணுடனான உறவு பற்றியோ பேசவேயில்லை.

கொஞ்சம் சலிப்பூட்டினாலும், அடைபட்டிருக்கும் ஒரு பகுதியினரின் வெளியில் தெரியாத மற்றொரு வாழ்க்கை பற்றிய சித்திரத்தைத் தீட்டிக் காட்டுவதில் நாவல் வெற்றி அடைந்திருக்கிறது என்று சொல்லலாம். அதற்காக நாவலாசிரியரைப் பாராட்டலாம். சிறந்த முறையில் அச்சிட்டிருக்கும் அடையாளம் பதிப்பகத்தார் பாராட்டுக்குரியவர்கள்.

(பதிமூனாவது மையவாடி, நாவல்,சோ.தர்மன், விலை:ரூ.320/- அடையாளம் பதிப்பகம்)

விடைபெறுதல் – ராதாகிருஷ்ணன் சிறுகதை

பேரூந்துகள் அதனதன் நேர கட்டுப்பாட்டுகளுக்கு ஏற்ப வந்து நின்று சென்று கொண்டிருந்தது, பயணிகள் வருவதும் தன் பேருந்திற்காக காத்திருப்பதும் பின் ஏறிச்செல்வதுமாக இருந்தனர், நேர குறிப்பட்டையில் இருந்த தாள்களில் பஸ் வந்த நேரத்தை நடத்துனர்கள் வந்து குறித்து செல்வதுமாக இருந்தனர், அருகில் இருந்த பெட்டிக்கடை போன்ற தோற்றத்தில் இருந்த டீ கடையில் இருக்கும் பையன் இப்போது வரைக்கும் எப்படியும் 40 டீ க்கு மேல் விற்றிருப்பான், ஒரு நாய் வந்து பயணிகள் இருக்கைக்கு கீழே போய் இருந்து ஒரு தூக்கம் போட்டுவிட்டு கூட போனது, இவ்வளவுகளுக்கிடையிலும் நீள சிமிண்ட் இருக்கையில் ஓரத்தில் அம்பிகா சிலை போல துளி கூட அசையாமல் அப்படியே அமர்ந்திருந்தாள், அவள் பார்வை சலனமற்று வெறித்திருந்தது.

நேரம் செல்ல செல்ல அவள் மேல் எரிச்சல் எரிச்சலாக வந்தது, ஆனால் அதை சற்றும் வெளிக்காட்டி கொள்ளாமல் இருந்தேன், எப்படியாவது இவளிடம் தப்பி விட வேண்டும் என்பதில் மட்டும் உறுதியாக இருந்தேன், அவள் அருகில் அமர்வதும் சற்று தள்ளி போய் நிற்பதுமாக இருந்தேன், இந்த இடத்தில் அணைத்து மூலைகளிலும் நின்றுவிட்டேன், என்ன ஒன்று நாய் ஆக இருந்தால் அங்கெல்லாம் ஒன்றுக்கு அடித்து வைத்திருக்கும், நான் அதற்கு பதில் அங்கிருக்கும் சுவர்கள், தூண்களில் என் பைக் சாவியை வைத்து கீறி கொண்டிருந்தேன். எவ்வளவு நேரம் ஆனாலும் நானாக ஏதும் பேச வாயெடுத்து விட கூடாது என்பதில் கவனமாக இருந்தேன் அல்லது அவளில் சிறு சலனமாவது தோன்றுவதை காண காத்திருந்தேன், அது அவள் இலகுவாவதன் சமிஞ்சை, அப்போது மெதுவாக பேச ஆரம்பித்தால் இலகுவாக போய் விடும் , மாறாக நானாக பேச ஆரம்பித்து விட்டால் பிறகு நானே எல்லாவற்றையும் கெடுத்து விட வாய்ப்புண்டு, அவள் என்னை விட்டு நீங்கி விட்டால் போதும் என்றிருந்தது.

நான் இவளை சந்தித்த முதல்கணம் நடந்து சரியாக இரண்டு வருடங்கள் தாண்டி விட்டது, அப்போது இவள் ஒரு தேவதையாக இருந்தாள், என் பார்வைக்கு மட்டும் என்றும் கூட சொல்லலாம், ஏனெனில் இவளை sb பிரிண்டரில் முதலில் கண்டபோது இவளை பற்றி பிறர் சொன்ன வார்த்தை கொடுத்த அதிர்ச்சி இப்போதும் அப்படியே நினைவில் இருக்கிறது. அங்கு இருந்த மேலாளர் ராஜுவும் நானும் ஒன்றாக பணி கற்றவர்கள், அவனுக்கு தான் இருக்கும் நிலையே போதும் என்றிருந்தாதால் பணியாளனாகவே நீடித்து அப்போது மேலாளர் பொறுப்பை அடைந்திருந்தான், நான் தொழில் முனைவோன் ஆக வேண்டும் என்ற வெறியில் வெளியே வந்து அப்போதே 40 லட்சம் கடனாளியாக வளர்ந்திருந்தேன். இன்னும் இன்னும் ஓடி கடனையும் அடைத்து நானும் மேலேற வேண்டும் என்ற வெறியில் வேறெதிலும் கவனம் போகாமல் வேலை வேலை என்று அதிலேயே பைத்தியமாக சுற்றி கொண்டிருந்தேன், எல்லாம் இவளிடம் சிநேகம் கொள்ளும் வரைதான், இவள் என் வாழ்வில் வந்த பிறகு தொழில் என்பது வேண்டா விருந்தாளியாகி போனது.
நானும் ராஜுவும் அவன் அறையில் பேசி கொண்டிருந்த போது இவள் ஒரு பைல் தருவதற்காக வேண்டி கண்ணாடி கதவை திறந்து உள்ளே வந்தாள், வந்தவள் நேராக பைல் வைத்து அவனிடம் ஏதோ சொல்லி விட்டு வெளி சென்றாள், செல்லும் போது அவள் என்னை யதேச்சையாக பார்த்து செல்வதை போல கடந்து சென்றாள், அவள் என்னை பார்க்க வில்லை அளந்தாள் என்பது இப்போதுதான் யோசிக்கும் போதுதான் தெரிகிறது.

ராஜு ” எப்படி இருக்கா ” என்று சிரித்தான், நான் ” டே வந்த வேலையை பார்ப்போம் ” என்று கடுப்பாக சொன்னேன், அவன் சிரித்து ” மேட்டர்டா அவ” என்றான், அதை கேட்ட போது அதிர்ச்சி அடைந்தேன், ” அப்படி பார்த்தா நீ மகா கொடூரமான மேட்டர் டா “என்றேன் அவனிடம், அவன் அதை துளியும் வாங்கி கொள்ளாமல் ” ட்ரை பண்ணி பாரு, மாட்டுவா ” என்றான், நான் ஏதும் பதில் சொல்லாமல் தொழில் விஷயத்தில் நுழைத்து அவன் கவனத்தையும் அதில் திருப்பினேன்.

பிறகு இரு மாதங்கள் கழித்து அவளை மதுக்கரை முருகன் கோவிலில் யதேச்சையாக சந்தித்தேன், பார்த்த போது என்னை மிக தெரிந்தவன் போல புன்னகைத்து என்னை நோக்கி வந்து பேச துவங்கி விட்டாள், அவளது சங்கோஜமின்மை ஆச்சிர்யமளித்தாலும் அவளிடம் பேசும் போது அவள் முன்பே மிக பழக்கமானவள் போல உணர்ந்தேன், என்னை பற்றி என் தொழில் பற்றி எல்லா வற்றையும் அறிந்து வைத்திருக்கிறாள் என்பது மேலும் ஆச்சிரியம் தந்தது, திருமணம் ஆகி சில வருடங்களே ஆகியிருக்கும் என தோன்றும் உடல் கொண்டிருந்தாள், குழந்தைமை சிரிப்பு, சிரிக்கும் கண்கள், லேசாக இடது பக்கத்தில் மட்டும் குழி விழும் கன்னங்கள், வட்ட முகம், அளவான 5அடி உயரம், முகத்திற்கு வந்து அவ்வப்போது என்னாச்சு என கேள்விகள் கேட்டும் ஓர முடிகள், அதை அடிக்கடி பொருட்படுத்தாது தள்ளி விடும் அவளது இடது கைவிரல்கள், ஆம் அவள் இடது கை பழக்கம் கொண்டவள், அந்த விரல்கள் மஞ்சள் வண்ணமடிக்கும் பசு வெண்ணையால் உருவாக்க பட்டிருந்தது போல, தொட தொட உருகி விடும் போல இருந்தன, நான் அவளிடம் பேசும் போது கிட்டத்தட்ட மிதந்து கொண்டிருந்தேன், என்ன பேசினேன் என்றெல்லாம் இப்போது எதுவுமே ஞாபகமில்லை, ஆனால் கடைசியாக கேட்டது மட்டும் ஞாபகம் இருக்கிறது, திருமணம் ஆகிவிட்டதா என்று கேட்டேன், ஏனெனில் அவளில் திருமனம் ஆனதற்கான குறிப்பு பொருட்கள் எதுவும் காண முடியவில்லை, ஆனால் அவளிடம் இருந்த சகஜம் அது தாண்டி என்னை ஒரு அடுத்த ஆன் என காணாத குணம் கண்டிப்பாக இவளுக்கு திருமணம் ஆகியிருக்கும் என்று எண்ண வைத்தது, அவள் ‘ஆம் ‘ என்று சொன்னாள், ஆனால் அந்த கேள்விக்கு பிறகு அவளில் இருந்த பேச்சின் உற்சாகம் குறைந்து போனது, அதன் பிறகு ஒன்றிரன்டு சொற்களுக்குளாக பேச்சு முறிந்து “பார்ப்போம் “என சொல்லி கொண்டு பிரிந்தோம்.

அடுத்த இரண்டு நாட்கள் உள்ளாகவே ராஜுவின் பணியிடமான sb பிரிண்டர் க்கு சென்றேன், அவளை பார்க்கவேண்டும் என்பதற்காகவே, ராஜு தீவிரமாக தொழில் பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தான், ஏன் இப்படி அறுத்து தள்ளி கொண்டிருக்கிறான் என்று எண்ணிக்கொண்டே அவன் சொல்வதை கவனமாக கேட்பவன் போல பாவனை செய்து கொண்டிருந்தேன், மனம் முழுதும் அவளை காணும் விளைவுதான் இருந்தது, அவள் அறைக்குள்ளேயே வரவில்லை, பின் சோர்ந்து” சரி வருகிறேன் ” என்று சொல்லி அறை விட்டு வெளியே வரும் சமயத்தில் சரியாக அவள் வந்து கொண்டிருந்தாள், என் மனம் பரிட்சை தாள் முடிவை அறியும் தத்தளிப்பில் ஆடி கொண்டிருந்தது, அவள் அதற்கு முன்பு என்னை பார்த்திராதவள் போல எந்த சலனமும் அற்று என்னை கடந்து ராஜுவின் அறைக்குள் சென்றாள்.

கோபம் கோபமாக வந்தது, மனதிற்குள் “தேவிடியா ” என்று சொல்லி கொண்டு அங்கிருந்து வெளியேறினேன், பின் இரண்டு நாட்கள் உள்ளாவே அவளை மறந்து போனேன், அவள் ஜாடையில் யாரையாவது பார்த்தால் மட்டும் அவள் ஞாபகம் வரும், கூடவே அவள் மீது ஒரு வசை சொல்லும் என் மனதில் எழுந்து நிற்கும்.

பிறகு இரு மாதங்கள் கடந்திருக்கும், ஞாயிறு காலை அன்று, செல்பேசியில் பெயர் பதியாத ஒரு எண் தொடர்ந்து அழைத்து கொண்டிருந்தது, யாராவது கடன்காரனாக இருப்பான் என்று எடுக்காமல் இருந்தேன், பிறகு அந்த என்னில் இருந்து நான் அம்பிகா என்ற ஒரு குறுந்செய்தி வந்தது, அதுவரை அது அவள் பெயர் என்று கூட தெரியாது, ஆனால் அந்த பெயர் அவள்தான் என்று உள்ளுணர்ந்தேன், அது சரியாகவும் இருந்தது. திரும்ப நானே அழைத்து ” யார் நீங்கள் ” என்று கேட்டேன், அவள் உடைந்த குரலில் ” உங்களை சந்திக்க முடியுமா ” என்று கேட்டாள், உடனே ” எங்கு இருக்கிறீர்கள் “என்று கேட்டேன்.

அன்று மதியமே அவளை டவ்ன்ஹால் அருகில் இருக்கும் ஒரு உயர்தர உணவகத்திற்கு விற்கு வரவழைத்து பேசினேன், அவள் நான் ஆர்டர் செய்திருந்த எதையுமே உண்ணாமல் வெறுமனே சிலை போல தலை கவிழ்ந்து சோகத்துடன் அமர்ந்திருந்தாள், இப்போது இங்கு எப்படி அமர்ந்திருக்கிறாளோ அப்படியே அன்றும் அந்த உணவகத்தில் அமர்ந்து என் பொறுமையை மென்மேலும் சோதித்து கொண்டிருந்தாள்.

கிட்டத்தட்ட மன்றாடி கொண்டிருந்தேன், இனி மேலும் ஏதும் சொல்லா விட்டால் எழுந்து போய் விடுவேன் என்று சொன்னேன், அப்போது லேசாக அசைவு தெரிந்தது, உடையும் உறைபனி கட்டிக்கள் போல, அந்த கணம் அவளை மிக விரும்பினேன், எல்லா நாளும் எல்லா கணமும் அவள் எண் உடனிருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினேன், அவள் என்னிடம் மெதுவான குரலில் ஆனால் உறுதியான சொற்களில் ” எனக்கு ஒரு தொந்தரவு தராத துணை வேணும், நீங்க எனக்கு ஆதரவாக இருக்க முடியுமா ” என்றாள்,நான் ” இதற்கேன் இவ்வளவு தயங்கனீங்க, கண்டிப்பா ” என்றேன்.
அதன் பிறகு அவள் வேலையை விட்டு கம்பெனியில் சேர்ந்து கொண்டாள், ராஜு நான் நாசமாக போவேன் என்று பயமுறுத்தினான், ” இதெல்லாம் வேணாம்டா என்று கெஞ்சினான், என்ன இருந்தாலும் நான் வாழ்வில் மேம்பட வேண்டும் என மனதார விரும்பும் நண்பன் அவன், ஆனால் அதன் பிறகு அவன் பணி செய்த sb பிரிண்டர் க்கு போவதையே தவிர்த்தேன், வேறு பிரிண்டர்க்கு என் ஆர்டரை அளித்தேன், அவன் செல்பேசி எண்’னையே பிளாக் செய்தேன். என் மனம் முழுதும் வசந்தம் மட்டுமே இருந்தது, அதை சிதைக்கும் எதையுமே நான் உள்ளேயே வர விடாமல் செய்தேன்.
அவள் என் நிறுவனம் மேம்பட பாடுபட்டாள், அவள் அலுவலக நேரம் 6மணிக்குள் முடிந்து விடும், ஆனால் 8 மணி வரை வேலை பார்ப்பாள், ஆனால் கம்பெனியில் மற்ற நபர்கள் 7மணிக்குள் வெளியேறி விடுவார்கள், அதிகன் பிறகு அவளை பணி செய்ய விடாமல் நான் ஆட் கொள்வேன், எங்களுக்குள் இருக்கும் உறவு வெளியே காம்பௌண்ட் வாசல் வாட்ச்மன் வரை வெளியே தெரிய பரவியிருந்தது. அவள் எப்போதும் என் எண்ணங்களுக்கு எந்த மறுப்பும் இல்லாமல் ஆட்படுவாள், ஆனால் இந்த நாள் வரை ஒரு கணத்திலும் அவளில் இருந்து ஒரு தன்முனைவு கூட வெளிப்பட்டதில்லை, நான் விரும்பும் படியாக அவள் உடல் மாறும், அவ்வளவுதான், போலவே கெஞ்சியோ அல்லது விட்டு விடாதீர்கள் எனும் அபலை குரலோ அவளில் என்றுமே வெளிப்பட்டதில்லை, அதே சமயம் அவள் பிடி என்னை கட்டு படுத்துகிறது என்று எப்போதும் நான் சிறு அளவில் கூட உணர்ந்ததில்லை. அவள் வருகை என் நிறுவனத்தை வளர்ச்சி பாதையில் கொண்டு சென்றது, அவள் சொல்லுக்கு பணியாட்கள் மட்டுமல்ல மிசின் கூட கட்டுப்பட்டது, அவள் யாரையும் அதட்டி ஒரு சொல் கூட சொல்லி நான் பார்த்ததில்லை, அவளுக்கு நேர்மாறாக நான் முன்பு கோபம் வந்தாள் கெட்டவார்த்தைகளாக கொட்டுவேன், பிறகு கெஞ்சி கொண்டிருப்பேன், அவள் வந்த பிறகுதான் தொழில் என்பது மாடு பிடிக்கும் வேலையல்ல என்பதையெல்லாம் உணர்ந்தேன்.

அவளை விட்டு விலக நினைத்த முதல் கணம் கூட அப்படியே ஞாபகம் இருக்கிறது, அந்த அதிர்ச்சியை எல்லாம் என் கட்டை வெந்து அழிந்தாலும் மறக்க முடியாத நினைவுகளாக நின்றிருக்கும், ஒரு நாள் ஒரு பையனுடன் கம்பெனி வாசலில் பேசி கொண்டிருந்தாள், அவனை பின்பக்கமாகதான் முதலில் பார்த்தேன், அவளை விட்ட சற்று உயரமாக ஸ்டைலான உடையில் இருந்தான், மனம் பார்த்தவுடனே உள்ளிற்குள் பறையடிக்க ஆரம்பித்து விட்டது, மெதுவாக அவர்கள் பக்கம் வந்தேன், அவள் நான் வருவதை உணர்ந்ததும் மகிழ்ச்சியான முகத்துடன் ” என் பையன், +2 படிக்கிறான் ” என்று அறிமுக படுத்தினாள், அவன் என்னை பார்த்து சிரித்து வணக்கம் வைத்தான், எனக்கு அதிர்ச்சி தூக்கி வாரிப்போட்டது, அதை வெளிக்காட்டாமல் எந்த ஸ்கூல் என்று விசாரித்து பிறகு அவளிடம் ” நான் உள்ளே போகிறேன் ” என்று நகர்ந்தேன்.

அவளின் வயதை பற்றி நான் யோசித்ததே இல்லை, 32-33 இருக்கும் என்று நினைத்திருந்தேன், முக்கியமாக என் வயது எல்லாத்துக்கும் என்னை விட சற்று இளையவள் என்று இது வரை எண்ணியிருந்தேன், ஆனால் இந்த வயதில் ஒரு மகன் இருப்பான் என்று எண்ணியதே இல்லை, முன்பு ஏதோ ஒரு சமயத்தில் எனக்கு ஒரு மகன் உண்டு என்று சொல்லியிருக்கிறாள், அது சற்று உறுத்தினாலும் மேற்கொண்டு அதை பற்றி அவளிடம் பேசியதே இல்லை, அவள் கடந்த கால வாழ்வு பற்றி எனக்கு எதுவும் தெரியாது, அதிகம் போனால் அவள் வீடு பூமார்க்கெட் பக்கம் எங்கோ இருக்கிறது என்று மட்டும்தான் தெரியும். இந்த ஒரு விஷயம் இவளை என்னிடம் இருந்து வெகுதூரம் நகர்த்தி விட்டது அல்லது நான் மனதால் விலகி ஓடினேன்.

பிறகு அவளை தவிர்க்க ஆரம்பித்திடேன், அதன் பிறகு அவள் உடல், அவள் இருப்பு எல்லாமே சலிக்க ஆரம்பித்து விட்டது, காரணமில்லாமல் திட்ட ஆரம்பித்தேன், அப்போதெல்லாம் மவுனமாக அழுவாளே தவிர சத்தம் போட்டு சண்டை எல்லாம் போட மாட்டாள், ஒரு வேளை என்னை சிறிது மிரட்டினாலும் அவளுக்கு அடங்கி போய்விடுவேன் என்பதை என்னை விட அவள் நன்குணர்வாள் என்றாலும் கூட. பிறகு அலுவலகம் செல்வதையே குறைத்தேன், தாபா சென்று விடுவேன், காலை பத்து மணி போனால் 1 மணி வரை அங்கு இருப்பேன், இரு பீர்கள் தாங்கும் உடல் என்னுடையது, மூணாவதற்க்கு முயன்றால் மட்டையாகி விடுவேன், சாயங்காலம் அலுவலகம் போய் அரைமணி நேரம் மட்டும் கூட இருக்க இருப்பு கொள்ளாமல் எழுந்து ஓடி விடுவேன், ஆனால் அலுவலகம் என்னை சற்றும் பொருட்படுத்தாமல் நல்ல நிலையில் சென்று கொண்டிருந்தது. நானும் அம்பிகாவும் பேசுவதே கிட்டத்தட்ட நின்று மாதங்கள் ஆகி இருந்தது. அப்படியே நகர்ந்து கொண்டிருந்தது,

பிறகு நேற்று மாலை அலுவலகம் நான் சென்று உள்ளே அமர்ந்ததும் அவள் உள்ளே வந்து அறை கதவை சாத்தினாள், என் போதை எல்லாம் இறங்கி அவளையே பார்த்து கொண்டிருந்தேன், நான் எதிர்பார்த்தது எல்லாம் அவளிடம் இருந்து இரு அறைகள், கூட நான்கு மிரட்டல் வார்தைகள், அப்படியே அவளிடம் சரணடைந்து மீண்டு விடுவேன். ஆனால் அவள் இருக்கையில் அமராமல் நேரடியான வார்த்தைகளில் என்னிடம் பேசினாள் ” நான் உங்கள்ட்ட கொஞ்சம் பேசணும்”, நான் ஒன்றும் சொல்லாமல் அவளையே பார்த்து கொண்டிருந்தேன். ” ஊருக்கே போயிடலாம் னு இருக்கோம், பையனும் சரினு சொல்லிட்டான், அங்க வீடு சும்மா கிடக்கு, இனி இப்படி ஊரை விட்டு இருக்காம அங்கேயே இருந்தடலாம் னு இருக்கோம், பையன் முன்னாடியே கிளம்பி போயிட்டான், நான் நாளைக்கு காலைல கிளம்ப இருக்கேன், என்ன வழியனுப்ப வருவீங்க னு நம்பறேன் ” சொல்லி என் பதிலை எதிர்பார்க்காமலேயே கதவை வேகமாக திறந்து வெளி கிளம்பினாள்.

மெதுவாக அவள் முகம் நிமிர்வது தெரிந்தது, முடியை தடவி சரி செய்து கொண்டாள், முகத்தில் சோகம் அப்பி கிடந்தது, அப்போது அவளில் இருந்த நிசப்தத்தை அறுக்கும் வாளாக ஒரு வெண்ணிற தனியார் பேரூந்து வந்து நின்றது, அவள் வேகமாக எழுந்து தன் கைப்பையை இடது தோளில் போட்டு அதன் மீதே அவள் அருகில் இருந்த இன்னொரு பெரிய துணி பையை போட்டு பேரூந்து நோக்கி நடந்தாள், நான் தன்னிச்சையாக அவள் அருகில் சென்று நின்றேன். எனை பார்த்ததும் அவள் வர விருந்த கண்ணீரை கஷ்டப்பட்டு மறைத்து புன்னகையை வரவழைத்து கொண்டு என்னை நோக்கினாள், அப்பொழுது அனிச்சையாக அவளது வலது கரம் என் கேசத்திலும் கன்னங்களும் மிருதுவாக அலைந்தது.

கையெழுத்து, கிறுக்கு வழி – பானுமதி கவிதைகள்

கையெழுத்து

அவன் தான்
குழந்தைக் கைகளால்
கிறுக்கத் தொடங்குகிறான்.
கீழ் தொட்டு
பாதி வளையம் என
மேலேறிச் சாய்ந்து
இறங்கும் அதில்
எல்லாக் கையெழுத்தும் அடங்கும்
மழலையே,மேதமையே,அசடே
அதைப் படிக்க பூமி மறு பாதி
வளைகிறாள்,உனக்கும்
புரியாது அவள் கணக்குகள்.

கிறுக்கு வழி

சேர்ந்து தான் சென்றோம்
குறுக்கிட்ட நன்னீர் கால்வாய்
குட்டி தாண்டிக் குதித்தாள்.
உயரக் காலால் குட்டனும்
சரிவில் இறங்கி நீரில் நனைந்து
மேட்டில் ஏறும்போது கிறுக்கி என்றார்கள்
நீரின் பல தூரத்துச் செய்தியணிந்த கால்கள்.