எழுத்து

வேட்கை – சரவணன் அபி கவிதை

சரவணன் அபி

பசுமஞ்சள் அலகைச் சாய்த்துச் சாய்த்து
கையகல நீர்த்தேக்கத்தை
துளித்துளியாய் அருந்துகிறாய்
அடுத்தப் பேருந்து வந்து
நீர்த்தேக்கத்தை சிதறடிக்குமுன்
உன்சிறு நாவின் வேட்கை
தணியுமோ ஆறாதோ
தவித்தவாறு நடைமேடையில் நிற்கும்
என்னருகே தாவி நின்று
வந்த பேருந்து கிளம்பக் காத்திருக்கிறோம்
நீயும் நானும்

Advertisements

ஐரா லெவினின், ‘எ கிஸ் பிபோர் டையிங்’ – ஆர். அஜய்

– ஆர். அஜய்-

ஐரா லெவினின் (Ira Levin), ‘எ கிஸ் பிபோர் டையிங்’ நாவலின் முதல் பத்தியில் தன் திட்டங்கள் கலைகின்றனவே என்ற ஆத்திரத்தில் தாடை இறுகி வலியெடுக்கும் அளவிற்கு உடலெங்கும் வெறியாலும், மன அழுத்தத்தாலும் பீடிக்கப்பட்டிருக்கும் முக்கிய பாத்திரத்தை சந்திக்கிறோம். தான் கருவுற்றிருப்பதாக அவன் காதலி அப்போதுதான் சொல்லி இருக்கிறாள். தன் மேல் அவள் சாய்ந்திருப்பதைச் சகிக்க முடியாமல் தள்ள வேண்டும் என்ற உந்துதலைக் கட்டுப்படுத்தி, பதற்றம் சிறிது குறையும்வரை அமைதியாக இருந்து விட்டு பேச -அக்குள் விரையில் நனைந்திருக்க, கால்கள் இன்னும் நடுங்கிக் கொண்டிருக்க – ஆரம்பிக்கிறான். திருமணம் செய்வதைப் குறித்து எந்த தயக்கமும் இல்லை, ஆனால் அவள் கருவுற்றிருப்பது அவள் தந்தைக்கு தெரிந்தால் பெரும் பணக்காரரான அவர் அவளை ஒதுக்கி விடுவார். காதலி, அது குறித்து தான் கவலைப்படவில்லை என்கிறார். காதலனும் தனக்காக அதைச் சொல்லவில்லை, இருவருமே இன்னும் கல்லூரிப் படிப்பை முடிக்காத நிலையில் பிறக்கப் போகும் குழந்தையை எப்படி நல்லபடியாக வளர்க்க? படிப்பு முடிந்தபின் முறைப்படி அவள் தந்தையைச் சந்தித்து மணம் முடிக்க அனுமதி கேட்டு, பின் திருமணம் நடந்தால் அவர்கள் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும்? காதலி, ஏன் அந்த நிறைவேற முடியாத கனவுகளைப் பேசுகிறாய் என்று கேட்க, இப்போதும் அவை நிறைவேற முடியும் என்கிறான். கருக்கலைப்பு செய்ய மாட்டேன் என்று உறுதியாக காதலி சொல்ல, தொடர்ந்து அவளிடம் பேசி, மாத்திரைகள் வேலை செய்யவில்லை என்றால் இப்போதே திருமணம் செய்து விடலாம் என்று சம்மதிக்க வைக்கிறான்.

நாவலின் முதல் அத்தியாயத்திலேயே அப்பாத்திரத்தின் ஆளுமை வெளிப்பட்டு, எந்தச் சூழலிலும் தன்னிலை இழக்காதவன், தன் பேச்சினால் யாரையும் வசியம் செய்யக் கூடியவன் என்ற புரிதல் கிடைக்கிறது. எனவே அடுத்த அத்தியாயங்களில் காதலியைக் கொலை செய்ய அவன் திட்டமிட ஆரம்பிக்கும்போது, வியப்பு ஏற்படவில்லை என்றாலும், அதில் அவன் வெற்றி அடைகிறானா, எப்படி பிடிபடுகிறான் என்பதைத் தவிர வேறென்ன புதிதாக இருக்க முடியும், என்று கேள்வி வாசகனுக்கு எழக்கூடும்.

காதலனின் எண்ண ஓட்டத்தை தெரிந்து கொள்கிறோமே தவிர அவன் பெயரை லெவின் வெளிப்படுத்துவதில்லை, முகமூடி போட்ட ஒருவன் நம் முன் நடமாடுவதை போல்தான் அவனை நாம் காண்கிறோம் என்பதையும், மற்ற பாத்திரங்களுக்கு அவன் முகமூடி அணிந்துள்ளான் என்பது தெரியாமல் இருப்பது மட்டுமே நமக்கும் அவர்களுக்கும் உள்ள வித்தியாசம் என்பதையும் உணராதபடி நாவலை கொண்டு செல்லும் லெவின் முதல் பகுதியின் இறுதியில்தான் அதன் -அந்த காதலன் யாராக இருப்பான் என்ற கேள்வியை, அதுவரை அவனுடையை செயல்களில் ஆழ்ந்து இருக்கும் வாசகனை கேட்கச் செய்கிறார். வாசகன் பெரிதாக கவனிக்காமல் செல்லக்கூடிய சில விஷயங்களை சொல்லி அவற்றை பின்னால் மிகச் சரியாகப் பொருத்தி அதன் முக்கியத்துவத்தை, அதை -அதன் அர்த்தம் புரியாமல் – கவனித்திருந்தால் மகிழ்ச்சியும், அதில் ஒன்றுமில்லை என்று கடந்திருந்தால் வியப்பும் அடையச் செய்வதுடன் மர்ம நாவல்களின் ஒழுங்கை குலைக்கக் கூடிய இரண்டு அபாயகரமான விஷயங்களிலும் லெவின் ஈடுபடுகிறார்.

ஒன்று, தனக்கு (ஆசிரியருக்கு) மட்டும் தெரிந்திருக்கும் விஷயங்களை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வாசகனுக்கு வெளிப்படுத்தி/ உணர்த்தி, அவனை அதிரச் செய்வது அல்லது இனி இந்தக் கதையில் ஒன்றுமில்லை என்ற தட்டையான மனநிலைக்கு அவனைக் கொண்டு வந்த சில பக்கங்களில் மீண்டும் அவனை வசப்படுத்தி உள்ளிழுத்துக் கொள்வது. முதல் பகுதியில் நடக்கும் கொலைக்குப் பின் ஏற்படும் எதிர்பார்ப்பின்மையை, கொலைகாரன் யார் என்று தெரியாது என்ற உணர்தலினால் விலக்கி, இரண்டாம் பகுதியில் மீண்டும் ஒரு முடிச்சை உருவாக்கி, அதன் இறுதியில் வெளிப்படுத்தும் தகவல்- கொலை செய்பவனின் முகமூடி விலகும் தருணம்- ஒரு உதாரணம். அது மிகப் பெரிய திறப்பு என்றாலும், இத்தகைய நாவல்களின் முடிவாகவே- கொலைகாரன் யார் என்று தெரிந்துவிட்ட பின் என்ன சுவாரஸ்யம் – பெரும்பாலும் இருக்க முடியும் இல்லையா, ஆனால் அதற்குப் பின்னரும் கதையை நீட்டிப்பது என்ற தற்கொலை முடிவை எடுக்கும் துணிச்சல் லெவினுக்கு இருப்பதோடு மட்டுமில்லாமல் அதை வெற்றிகரமாக கொண்டும் செல்கிறார். (திருமணத்துடன் சுபமாக முடியும் காதல்/ தேவதை கதைகளை அதற்குப் பின்னான வாழ்கையையும் சித்தரித்து நீடிப்பதைப் போல)

இரண்டாவது, இனி தப்பிக்கவே முடியாது என்று நாம் எண்ணுமளவுக்கு ஒரு இக்கட்டை உருவாக்குவது. ஒரு பாத்திரத்தை பற்றி தெரிந்து கொள்ள வேறு பெயரில் அவன் குடியிருக்கும் இடத்தின் சொந்தக்காரரை -அவன் அங்கில்லாத நேரமாக பார்த்து -சந்திக்கச் செல்லும், பெரிதாக பிரச்சனை ஏற்பட முடியாத நிகழ்விலும்கூட இத்தகையை சிக்கலொன்றை உருவாக்கும் திறமை லெவினுக்கு உள்ளது. அப்படியொன்று உருவாகிய பின், அதை ஏனோதானோ என கடந்து சென்றால் வாசகனுக்கு அது அவனை வயப்படுத்த முனையும் மலிவான உத்தியாக மட்டுமே தோன்றி அதை விலக்கி விடுவான். ஆனால் லெவின் அதை தர்க்க ரீதியாக இயல்பான முறையில் அவிழ்ப்பது வாசகனை சில பக்க பதட்டங்களுக்குப் பின் ஆசுவாசமாக, அதே நேரம் தான் ஏமாற்றப்படவில்லை என்ற எண்ணத்துடன் மூச்சு விட வைக்கிறது.

நாவலின் முக்கிய பாத்திரம் தளராமல் முயற்சி செய்பவனாக இருப்பது குறித்து நாவலின் முதலிரு அத்தியாயங்களில் நமக்கு புரிதல் கிடைத்துவிட்டாலும், அப்பாத்திரத்தை நம் மனத்தில் இன்னும் துல்லியமாக கட்டமைக்கும் வகையல் அவ்வப்போது லெவின் அவனைக் குறித்து தகவல்கள் தந்துச் செல்கிறார். பெரிய சோகப் பின்னணியோ, பழிவாங்கும் காரணமோ இந்த பாத்திரத்திற்கு இல்லை. சிறிய கிராமமொன்றில் சாதாரண மத்தியத் தர குடும்பமொன்றில் பிறந்து வளர்பவன்தான் இவன். ஆனால் நீல நிறக் கண்கள், பொன்னிற தலைமுடி என்று மரபணு குலுக்கல் சீட்டில் வென்றிருக்கும் அவன் சிறு வயதிலிருந்தே மற்றவர்களை எளிதில் தன் பால் ஈர்த்து தான் பிறந்த அந்த சிறிய இடத்தின் நாயகனாக வளர்வது, அவனுடைய தன்மோகம் (narcissism) குறித்த உணர்தலை நமக்குத் தருகிறது. சிறிய குளத்தில் மிகப் பெரிய ஒற்றை மீனாக விளங்கியவன், பெரு நகரத்திற்கு வரும்போது தான் அப்படி ஒன்றும் மிகவும் தனித்துவம் கொண்டவன் அல்ல என்று ஏற்படும் புரிதல் (தன்னை விட முதிர்ந்த பணக்கார விதவை பெண்ணுடன் உறவு ஏற்பட்டதில் உண்டாகும் பெருமிதம் அப்பெண் ஆறு மாதங்களுக்கு ஒரு முறை மாற்றும் இளைஞர்கள் வரிசையில் ஒருவன் தான் என அவனுக்குத் தெரியவருவது) அதனால் சீண்டப்படும் அவனுடைய அகங்காரம் ஆதார குணமான சுயமோகத்துடன் ஒன்றிணையும்போது, அதன் பின் அவன் மனதளவில் ஒரு முடிவுக்கு வருவதும், நிஜத்தில் அதை செயல்படுத்துவதும் அவனுடைய ஆளுமையின் மற்றொரு வெளிப்பாடாகவே, இயல்பான ஒன்றாகவே இருக்கிறது.

அவனுக்கும் அவன் தாய்க்குமான உறவிலும் வாசகன் யூகிக்கக்கூடிய சில விஷயங்கள் உள்ளன. கணவனின் எதிர்காலம் குறித்த பல கனவுகளுடன் திருமணம் செய்து கொண்டு பெரும் ஏமாற்றமடைந்த அவன் தாய், அதை வெளிக்காட்டவும் தயங்குவதில்லை. அந்த எதிர்பார்ப்புக்களை மகனிடம் திருப்புகிறார் என்று லெவின் சுட்டுகிறார். அவருடன் அவ்வப்போது பிணக்கு கொண்டாலும் தான் ஒரு நல்ல நிலைக்கு வரும் சூழல் ஏற்பட்டவுடன் தாயை அழைத்து தன் தற்போதைய நிலைமையை பார்க்கச் செய்வது, நம் பாத்திரம் எந்தளவிற்கு தாயின் எதிர்பார்புக்களால் உந்தப்பட்டான், எப்படியேனும் அவர் முன் வெற்றிகரமான மனிதனாக உருவாக ஆசைப்பட்டானா என்று யோசிக்க வைக்கிறது. இவை அவன் செய்கைகளை நியாயப்படுத்துவதாக அல்லாமல் அவனுடைய ஆளுமை உருவாக்கத்திற்கான காரணிகளாக இருக்கலாம் என்ற கோணத்தில் வாசகனைச் சிந்திக்க வைப்பவையாக மட்டுமே நாவலில் உள்ளன.

சதுரங்கத்தில் சிப்பாய்கள் ஒவ்வொரு கட்டமாக முன்னேறி ராஜாவை நெருக்குவதைப் போல் நாவலை இறுதி வரை கொண்டு செல்லும் லெவின், சிப்பாய்கள் ஆட்ட விதிகளை மீறி நாலைந்து கட்டங்கள் தாவிச் செல்லும் சில நிகழ்வுகளை வைப்பது அதுவரை இருந்த நாவலின் போக்கிற்கு நேர் எதிர்மாறாக, சற்றே ஏமாற்றமளிப்பதாகவும்கூட இருந்தாலும், ‘ழானர்’ எழுத்தின் எல்லைகள் இவை என்றளவில் அவற்றை கடந்து செல்லலாம். நாவலில் இறுதியில் இன்னொரு மீள முடியாததாக தோன்றும், ஆனால் கச்சிதமாகப் பொருந்தும் ஒரு சந்திப்பை/ கேள்வியை உருவாக்கி முடிப்பதின் மூலம் அதையும் சரி செய்து விடுகிறார். இந்த சிக்கலை லெவின் எப்போதும் போல் எளிதாக அவிழ்த்து விட்டிருப்பார், ஆனால் அவ்வாறு செய்யாமல் அதன் பொறுப்பை வாசகனிடம் விட்டு விடுவதால் நாவல் முடிந்த பின்பும் அவன் அதற்கான முயற்சியில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கிறான்.

பின்குறிப்பு:

நாவலை படிக்கும் போது, தொண்ணூறுகளின் முதற்பகுதியில் வெளிவந்த, இன்றைய ஹிந்தி திரையுலகின் பெருநட்சத்திரங்களில் ஒருவர் அந்த இடத்திற்கு செல்லும் பாதையில் அடியெடுத்து வைக்க உதவிய ஹிந்தி திரைப்படம் சிலருக்கு நினைவுக்கு வரலாம். இந்த நாவலை அதிகாரபூர்வமாக படமாக்கிய ஆங்கில திரைப்படத்தின் அதிகாரபூர்வமற்ற தழுவலான அப்படத்தை பார்த்திருந்தாலும், முற்றிலும் புதிய, அதைவிட மேம்பட்ட அனுபவத்தை தரும் இந்த நாவல் தருகிறது. அதற்கு காரணம் நாவலின் தரம் மட்டுமல்ல ஹிந்தி திரைப்படத்தின் சாதாரணத்தன்மையும்தான்.

சிந்தாமணி – கன்யா சிறுகதை

கன்யா

தன்னைச் சுற்றிலுமசையும் ஒலிக்கோவைகளை அனுஷா பார்த்தாள். தான் ஒலியை எவ்வாறு பார்க்கிறோம் என்ற வியப்பை மீறி அது ஒளியென எழுவது அமானுஷ்யமாக இருந்தது. அதைத் தழுவி, நல்ல வார்த்தைகள் சொல்லி அகற்றிக் கொண்டே வண்ணங்கள் கொண்ட ஒளியாக அது பரிணமித்தது. இமைகளினூடாக பயணிக்கும் உருவமற்ற உயிரிகள். சப்தமில்லா ஒலி-ஒளிக் கோவைகள். தன் உடல் கனத்து, தான் எழும்ப முடியாமல் தவித்தாள். உளறலாகக் குழறி வார்த்தைகள் வந்தன. காலம் அறியாமல் அந்த பயங்கரத்தில் பயணிப்பதாக உணர்ந்தாள். உடல் முழுதும் வேர்வை பொங்கிக் கொண்டிருந்தது. இதில் பயப்பட ஏதுமில்லை என்று தனக்குத்தானே  சொல்லிக் கொண்டு, ‘ரவி,ரவி’ என அழைத்தாள்.

மிகச் சிரமப்பட்டு கண்களைத் திறக்கையில் ரவி அங்கே நின்றிருப்பது அவளைச் சமனப்படுத்தியது. ஆனால், அவன் சலனமற்று, ஒரு வார்த்தைகூட கேட்காமல் ஏன் என் படுக்கையில் ஏறுகிறான்? ஏன் என் கைகளைப் பற்றுகிறான்? ஏன் ஒரு மாதிரி சிரிக்கிறான்?

அனுஷா சக்தி அனைத்தையும் திரட்டி எழுந்து கொண்டாள். ரவியைப் பார்க்கவே ஒரு மாதிரி இருந்தது. தான் அவனை பயமுறுத்தி விட்டோம் என நினைத்தாள்.

‘ஒண்ணுமில்ல, ரவி, பயந்துட்டியா? ஏதோ கெட்ட கனவு. கொஞ்சம் வாட்டர் கொடேன்”

ரவி நகரவுமில்லை, கைகளை விடவுமில்லை.

‘சரி, நானே எடுத்துக்கிறேன். நீ போய்த் தூங்கு’

‘எனக்கு ஒண்ணுமில்லைடா. என்ன விடு, தண்ணி குடிக்கணும்டா’

‘அனுஷா, உனக்குப் புரியலையா? இல்லாட்டி நடிக்கிறயா?’

‘எனக்கு என்ன புரியணும்? நீ ஏன் என்னவோ மாரி பாக்கறே?’

‘சாயந்தரம் சொன்னது நினைவில்லையா?’

“என்னடா, சொன்ன?”

‘முதல்ல இந்த “டா”வை நிறுத்து. நான் இன்னொரு தரம் சொல்லி கேக்கணுமாக்கம் உனக்கு’

“ரவி, நானே ஏதோ சொப்னம் கண்டு பயந்துண்டு உக்காந்திருக்கேன். ரா வேளை, உனக்கு தூக்கம் வல்லைன்னா, போய் ஏதாவது படி. தண்ணீ கொடுக்காம என்ன ஒரு வாதம் பண்ணிண்டிருக்கே?”

‘அனுஷா, நீ எதுக்கும் கவலைப்படாதே. இந்த வயசுக்கு நம்மை எதுவும் கட்டுப்படுத்தாது.’

“டேய், படுபாவி, இவ்வளவு மோசமா நீ?”

‘என்ன மோசம் இதிலே? ஒரு முப்பது வருஷ சுழற்சிக்கு அப்புறம் பிறவியின் ஐடென்டிடி மாறிடும் தெரியுமா?’

“அதனாலே?”

‘நீ ஜாதகமெல்லாம் பாக்கறே. முப்பது வயசு வரைக்கும் லக்னத்திற்கு இம்பார்டென்ட். அப்புறம் ராசிதான்னு சொல்லுவ இல்லையா நீ?’

“என்ன சொல்ல வரடா? சாரி. என்ன வேணும் உனக்கு?”

‘நீதான் வேணும்’

“செருப்பு பிஞ்சிடும், ராஸ்கல். போடா உன் ரூமுக்கு. நாயே”

‘கத்தாதடி’

அனுஷாவின் உடல் நடுங்கிக் கொண்டேயிருந்தது. நாலு நாட்களாகவே ரவி சரியாகத்தான் இல்லை. ஆனால், விபரீத கற்பனைகளை வளர்த்துக் கொண்டு அவளையே இப்படியெல்லாம் கேட்பான் என்றால் யார் நம்பப் போகிறார்கள்?

படபடப்பு  தண்ணீர் குடித்தும் அடங்கவில்லை. இலக்கில்லாமல் விளக்கை  அணைத்தாள்; மீண்டும் பொருத்தினாள். படுக்கையிலிருந்து எழுந்து பாதி செய்து வைத்திருந்த மணல் ஓவியத்தைப் பார்த்தாள். அவள் செய்ததுதான்.

முதல் ஓவியம் ஒரு பாம்பும் தவளையும். பாம்பை பச்சை நிறத்திலும், தவளையை  வெளிர் பச்சை கலந்த கிரே நிறத்திலும் அமைத்திருந்தாள்.

இரண்டாவதில் பாம்பு அடர் நீலத்திலும், தவளை அடர்ந்த பச்சையிலும். ஆனால் தவளையின் பக்கவாட்டில் சிறகுகளும், அதன் கால்களில் காணப்பெற்ற கூரிய நகங்களும்… அவள் வரைந்ததுதான். ஆனால் எது இப்படி வரையத் தூண்டியது?

பாதி வரைந்திருந்த மூன்றாவதைப் பார்த்தாள். ஆவேசத்துடன் அதில் பாம்பை சிறுகச் செய்தாள், தவளையை கருட மூக்குடன் பெரிதாகவும் சிறகுகளோடும், நகங்களோடும் இப்பொழுது அமைத்தாள்.

‘தான் எந்த விதத்திலாவது ரவியைத் தூண்டினோமோ? தனக்குக்கூட இப்படியெல்லாம் தோன்றுமா என்ன? யாரிடம் கேட்பது? யாரிடம் சொல்வது?’

இரு நாட்களாக வீட்டில் அரவமில்லை. பயங்காட்டும் அமைதிதான்.

‘ரவி ஏன்  அப்படிக் கேட்டான்? இத்தனை வருடத் தனிமை அலுத்துவிட்டதா, திருமணமே வேண்டாம் என்று இருந்தவன் எதனால் இப்படித் தூண்டப் பெற்றான்? தன் தயவு அவனுக்கு எப்போதுமே தேவை என்ற சுயநலத்தால் உந்தப்பட்ட சூழ்ச்சியா, படிப்பிலும், சிந்தனையிலும் தன் இத்தனை வருடங்களைச் செலவிட்டுவிட்டு இன்று அவனின் சுய தேவைகளுக்குக்கூட என்னிடம் கேட்க நேரிடுகிறதே என்ற தன்னிரக்கமா, எனக்கும் கல்யாணம் ஆகாத நிலையில் மரபுகளை மீறி வெல்வதில் கிடைக்கும் நிறைவா,  கிட்டத்தட்ட அறுபது வயதான நிலையில் உடலை, உணர்வை புரிந்து கொள்ளும் முயற்சியா, மனப் பிறழ்வா?அனுஷா புரியாமல் தவித்தாள்.முற்போக்கான தன்னையே இது இப்படிப் பிரட்டிப் போடுமா? ஒருக்கால் நான் அதிகமாக வேஷம் போடுகிறேனோ? நியாயங்கள் எப்பொழுது மீறப்படுகின்றன? இதை நியாயம் என்ற வரைமுறையில் கொண்டு வர முடியாது. நியதிகள் என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம்.’ எண்ணங்களின் பளுவில் அனுஷா தவித்தாள்.

“பிறரை பாதிக்காத வகையில் நியதிகள் மீறப்படக்கூடாதா என்ன?” இப்படி ஓடியது ரவியின் சிந்தனை.

‘மனிதர்கள்தான் எத்தனை விதம்? யாரையுமே யாருமே தெளிவாகவோ, முழுதாகவோ புரிந்து கொள்வது இயலாத ஒன்றுதானோ? சந்தர்ப்பத்தைப் பொறுத்து நல்லவர்களாகவும், கெட்டவர்களாகவும் நடந்து கொள்கிறார்களோ? ஆனால், நல்லதும், கெட்டதும் எப்படித்தான் வரையறுக்கப்படுகிறது? பெரும்பாலோர் செய்வதால் ஒரு செயல் ஏற்றுக் கொள்ளப்படலாம்; அதனாலேயே அதை நல்லது என்று ஏன் நினைக்க வேண்டும்? அதே கோணத்திலேயே அதைக் கெட்டது என்று சொல்வதும் எவ்வாறு பொருந்தும்? ஒழுக்கம் மிகவும் அவசியம். கரைகளுக்குள் நடந்தால் ஆறு; கட்டுடைக்கும் ஆறுகள் இல்லையா என்ன?அதை அழிவு என்றே அறிகிறோம்; இயற்கையின் மறுபரிசீலனை என எண்ணம் சென்றாலே விளைவுகள் எப்படி இருக்கும்? விளைவையும், அழிவையும் நாணயத்தின் இரு பக்கங்களென வைத்தவர் யார்? அதை ஏன் சீண்டிப் பார்க்கக்கூடாது?’ இருதலைக்கொள்ளி எறும்பாக அனுஷா எண்ணங்களில் தவித்தாள்.

“ நான் என்ன சொல்லிவிட்டேன், இவள் இப்படி நடந்து கொள்கிறாள்? ரூமில் அடைந்து கொண்டு, குளிக்காமல், சமைக்காமல், சூன்யமான வீடாக இதை ஒரு இரு நாட்களில் செய்து விட்டாள். எனக்கே நான் வியப்பாக இருக்கையில் என் பக்க விஷயங்களை ஏன் பார்க்க மறுக்கிறாள்? இத்தனை மர்மமான பெண் என  நான் நினைக்கவில்லையே. நான் அறிந்தவள், விசாலமான மனது உள்ளவள். பரந்த பார்வையும், புரிந்து கொள்ளும் திறனும் உள்ளவள். அது அத்தனையும் போலி. எங்கிருந்தோ சீறிக் கொண்டுவரும் இந்த விலக்கம் என்னை அவள் முன் காமுகனாக நிறுத்திவிட்டது போலும். ஆனாலும், நான் என்ன  சரியாகத்தான் கேட்டேனா? அப்படியெல்லாம் பேச எனக்கு உரிமை உள்ளதா? முழு நினைவுடனும், என் உள் மனச் சம்மதத்துடனும்தான் நான் அவ்வாறு கேட்டேனா? மனிதனின் ஆதி இச்சை இந்த வயதில் வெளிப்பட்டு என்னை இம்சிக்கிறதா? அதற்கு அனுஷாதான் பதிலா? வயதும் அதிகம், வருமானமும் குறைவு என்ற நிலையில் வெளியே வடிகாலைத் தேட முடியாதென நான் போட்ட நாடகமா? இதன் மூலம் வெல்லும் ஆணை நிலை நிறுத்தும் பேரவாவா? என் இளமையில் நான் கட்டிக்காத்த தேஜஸ் இன்று என்னவாயிற்று? அதை அன்று கொண்டாடிய உலகம் இன்று என்னைப் பாராட்டாத ஏக்கமா? எத்தனை மனதைக் கீறிக் கொண்டாலும், அதை உரித்து உரித்துப் பார்த்தாலும் மெலிந்த, ஆனால் இடையறாத இந்த ஆசையை என்ன செய்ய?”

‘குமாரில பட்டரின் மனைவி ஏன் ஆதி சங்கரரிடம் அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டாள்? இரண்டு ஒன்றாகி அதுவும் பூஜ்யம் என்றாவதுதான் சுழற்சியின் நியதியோ? ரவி இன்றுவரை இப்படியா நடந்து கொண்டான்? எவ்வளவு கண்ணியம் கொண்டவன்? தன்னிடம் என்றில்லை, வேறு யாரிடமும் அவன் உண்மையான துறவு மனப்பான்மையில்தான் நடந்து கொண்டான். எனக்காவது ‘ஜோல்னா சுந்தரின்’ நட்பு இருந்தது. அது கசந்து தனிமையே இனிமை என நான் வாழ்கிறேன். அதுவும் இல்லாத ரவி, இப்பொழுது ஒரு பெண்ணை  இப்படியெல்லாம் கேட்கிறானோ? அதுவும் அவன் அறிந்த, நெருங்கும் நிலையில் உள்ள பெண் நான் என்பதாலா? என்னால் இதை ஏன் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை? ஏற்க வேண்டாம், ஏன் புரிந்து கொள்ளக் கூடாது? புரிந்த பிறகு புரிய வைக்கும் முயற்சி அயர்ச்சியைத்தான் தரும். இது விபரீத விளையாட்டு. ஆம், விரோதமானது’

“நானும் அமைதியாக இல்லை,அவளும் அமைதியாக இல்லை. பரபரப்பற்ற, மெத்தனமான, என்ன ஒரு வாழ்க்கை இது? ஏதோ ஒரு ஆர்வத்தைத் தூண்டும் செயல், ஒரு சேலன்ஞ், ஒரு விபரீதம், ஒரு நிகழ்வு இதை எதிர்பார்க்கிறோம்ன்னு தோண்றது. அதை நான் ஒத்துக்கறேன். அவ மறைக்கிறா” ரவி தன் நினைப்பை தானே அருவெறுத்தான். “அவளும் அப்படியே நினைக்கிறாள், தன்னிடம் நடிக்கிறாள் என்று எப்படியெல்லாம் இந்த மனம் தன் பக்க நியாயத்தைப் பேசுகிறது. இப்படிக்கூட கீழே நழுவுமா தன் எண்ணம்?”ரவி செய்வதறியாமல் திகைத்தான்.

கண்ணை மூடி தியானித்தாலும் அமைதியில்லை. பிடித்த, படித்த நூல்கள்  இரசிக்கவில்லை. ஓவியப் பள்ளியில் அவன் படித்ததில்லை. ஆனால், பெண் ஓவியங்கள் வரைகையில் அவனுக்கு மாடல்கள் என்று சிலர் வருவார்கள் அப்பொழுதெல்லாம் அவன் சிறிதாவது சலனப்பட்டிருப்பானா? உடலை மீறிய உணர்வு ஆர்ப்பரித்து எழுகிறது இப்பொழுது. நிறைவடையாத ஏக்கத்திற்கு  இப்படியா அவன் பலியாகப் போகிறான்?

‘ஒரு ரிதமில் செல்லும் வாழ்வு பாதுகாப்பானது, ரவி. மனிதன் மட்டுமல்ல, பல பாலூட்டிகள் இந்த நியதியில் வாழ்கின்றன,’ என்று தானே ஆரம்பித்தாள் அனுஷா.

“என்றாலும், சில சிம்பென்சிகளுக்கு’எடிபஸ்’ இருக்கிறது.”

‘ஆனால்’இன்செஸ்ட்’ சகிக்க முடியாதது, ரவி’

“ரோமானிய வரலாற்றை, கிரேக்க ஆக்கங்களை படிக்காதவளா நீ? கிளாடியஸ் மணந்த அஃப்ரீனா அவன் அண்ணனின் மகள்.”

‘ முட்டாள், அந்தக் காலகட்டத்தில நாம் வாழல்ல இப்போ.’

“சில மனித வாசனைகள் மாறாது, அனு”

‘நீ படித்த ரிக் வேதம் இன்செஸ்டை பாவம்ன்னு சொல்லலையா?’

“பாவம், புண்ணியம் இவைகளின் இடைவெளி மிகவும் சன்னமானது. இப்போ பாரு, பூஜ்யத்தோட பூஜ்யம் கூட்டிப் பாரு, பூஜ்யம்தான் வரும்.”

‘கசன் தேவயானியை மணக்க சம்மதிக்கவில்லையே, ரவி?’

“ஆனால், அவள் நேசம் பொய்யில்லையே?”

“ஃபோஸ்போலின் தசரத ஜாதகா படிச்சவ தானேநீ”

‘எனக்கு நினைவில்லை’

“அது புத்தர்கள் எழுதிய இராமாயணத்தின் ஆங்கில மொழியாக்கம்”

‘அதை எதுக்கு இழுக்கற இப்ப?’

“நான் சொல்லப் போறதில்ல. இப்ப உனக்குப் புரியும்”

‘எனக்குப் புரிய எதுவுமில்ல’

“உனக்கு இஷ்டமில்லேனா அது வேற. சும்மா மாரல் அது இதுன்னு”

‘இந்த விவாதங்கள் முடிவடையுமா என்ன?’

“உனக்கு ஒரு கதை சொல்லவா?   நம்முடைய நாட்டுப் புறங்கள்ல சொல்லுவா” என்றான் ரவி.

‘உன் கட்சிக்கு  சார்பா சொல்லப் போற; சொல்லு, கேப்போம்’

“ஆதியில கடவுள் அல்லது இயற்கை அல்லது உனக்குப் பிடிச்ச ஒண்ணுன்னு வைச்சுக்கோ; ஆணும், பெண்ணுமா ஒன்னாத்தான் வந்தா இந்த உலகுக்கு; உன் கணக்குப்படி உறவுக் குளறுபடி ஆயிடும். சிவன் என்ன பண்ணாராம் தெரியுமா, பெரிய புயலைக் கொண்டு வந்தார். அவா அவா மரம், மலை, ஆறு போல பன்னிரண்டரை பொருட்கள் பின்னாடி பயந்துண்டு ஒளிஞ்சுண்டா. புயல் அடங்கித்து. பன்னன்டு குழு அப்படி உருவாயித்தாம். அந்த அரைக் குழு மூணாம் பாலினமாக நின்னுடுத்தாம். வேடிக்கையான பிரிவினை- நம்ப வைச்ச நாடகம்” என்றான் ரவி.

‘நடிப்பாவே இருக்கட்டுமே. நடிச்சு நடிச்சு நாம அதாஆயிட்றோம். பூவைப் பார். மகரந்தம், சூலகம் பக்கம் பக்கம் தான். ஆனா, வேறொரு பூவிலிருந்துதான் மகரந்தம் வந்து சேரும், ரவி’

பல நாட்களுக்குப் பிறகு ரவி ஒரு ஓவியம் வரைந்தான். மூன்று கண்கள்  மட்டும் இருந்த அதில் அடர் புருவத்தின் கீழே அமைந்திருக்கும் கண்கள் மூடியிருக்க அவைகளின் நடுவில் இருந்ததிலிருந்து அனலும், புனலும் பெருகியது.

தொடந்து வரையும் அனுஷா இரு ஓவியங்கள் வரைந்தாள்; சப்பாத்திக் கள்ளியில் முழு ரோஜா.

மற்றொரு ஓவியத்தில் மரச் சருகுகள் நிறைந்த வீதியில் நடுநடுவே காலியான மனைகள் இருக்க பூட்டிய வீடுகள் இரண்டு- ஒன்றின் முன் ஒரு முதிய வறியவன் நிறையாத பாத்திரத்தோடு கனவுகள் சுமந்து ஒரு வீட்டின் கதவைப் பார்த்திருக்கிறான்; மற்றொரு வீட்டின் முன் அவன் நிழல் விழுந்திருக்கிறது. அந்த நிழல் அவ்வளவு தொலைவு எட்ட வழியேயில்லை.

 

 

 

 

 

ஊருணிக்கரை, சாமானிய முகம் – ஸ்ரீதர் நாராயணன் கவிதைகள்

– ஸ்ரீதர் நாராயணன் –

ஊருணிக்கரை

மகிழம் பூக்கள் விழுந்திருந்த
வேனில் கால இரவொன்றில்
ஈர வீச்சத்துடனான குளிர்தென்றல் வீசும்
ஊருணிக் கரையோரமாக
வேர்புடைப்பு அணைந்த
குழிந்த மென்தரை மீது
வெண்சீலைத் தலைப்பை
விரித்துப் படர்ந்தபடி
வியர்வை காற்றாடிக் கொண்டிருக்கும்
ஒற்றை நிலவின் ஒளி
மறைத்து வைத்திருக்கிறது
ஈரமண்ணில் வரைந்தபடி
விலகிச்சென்ற காலடித் தடங்களை

சாமானிய முகம்

உன் முகம் பிரதிபலிக்கும்
என் முகம் போல
அத்தனை குழப்பமில்லை

கொஞ்சம் குரூரமும், கொஞ்சம் சுயவாதையும்
கூர் பார்க்க காத்திருக்கும்
தீட்டிய சொற்களும்
நெடும்பயணமும் ஆழ்ந்த தனிமையும் விழையும்
குவிந்த உதடுகளில்
இட்டுவிட காத்திருக்கும் சிறு முத்தமும்
கொண்ட சாமானிய முகம்.

ஏ. கே. ராமானுஜன் கவிதையின் தமிழாக்கம்- ‘பதைபதைப்பு’ – நம்பி கிருஷ்ணன்

நம்பி கிருஷ்ணன்

பீதிமரத்தின் கிளையில்லாமை அல்ல,
அப்பட்டமான வேர்களும் ரகசியமான சுள்ளிக்கிளைகளும் அதற்குண்டு.
நம்பிக்கை பரவளையங்களின் வடிவியல் நேர்த்தி அல்ல,
உச்சியில் என்னையே முடிச்சாக கொண்ட
முடியப்படா தளர்நுனிகள் அதற்குண்டு.

கள்ளச் சந்திப்பின் குதூகலத்துடன் விரையும் நீரின் விழிப்புணர்வு அல்ல,
கரிப்பிசின் இழைமையுடன் தூக்கக்கலக்கத்தில் பிசுபசுக்கும்
வெள்ளரவுக் கண்ணாடிப் பாதைகள் அதற்குண்டு.

தீநாக்கின் சுவாசப்பைகள். நீரின் கண்கள்.
நிலத்தின் என்புத்தசை. காற்றின்
புலனாகா புறாக்களின் கூட்டம்.
                                 ஆனால் பதைபதைப்பிற்கோ
தன்னைப் போக்கிக்கொள்ள ஒரு உருவகம்கூட கிடையாது.

(This is an unauthorised translation of the poem, “Anxiety” by A.K. Ramanujan. This Tamil translation is intended for educational, non-commercial display at this particular webpage only).