ஆதித்ய ஸ்ரீநிவாஸ்

வான்நீலம்

ஆதித்ய ஸ்ரீநிவாஸ்

ராகவ் குண்டக்கல் ரயில் நிலையத்தில் அமர்ந்திருந்தான். இங்கிருந்து பெல்லாரி செல்ல வேண்டும். பெல்லாரியிலிருந்து ஜின்டால் ஸ்டீல் செல்ல வேண்டும். அங்கு வேலைக்கு ஏற்பாடு ஆகியிருந்தது. முதல் முறை தமிழ்நாடு தாண்டி ஒரு நிலம். புதிய பாஷை. தெலுங்கு கன்னடம் இரண்டும் பேசப்பட்டது குன்டக்கல்லில். பெல்லாரியிலும் அப்படித்தான் என மாமா சொல்லியிருக்கிறார்.

இயல்பாக ஒரு பதற்றம் பரவியிருந்தது. முதுகில் ஒரு பை கையில் ஒரு பெரிய பை. பையை இறுக்கிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தான். ப்ளாட்பாரத்தில் விற்றுச் செல்பவர்களிடம் வாங்கி சாப்பிடலாமா அல்லது ஹோட்டலில் சாப்பிடலாமா என யோசித்துக் கொண்டிருக்கையில் ரயில் நிலைய அறிவிப்பு ஒலித்தது. எம்மொழி என்று சொல்ல இயலவில்லை. பெல்லாரிக்கான ரயில் இன்னும் இரண்டு மணி நேரம் ஆகும் என டிக்கெட் கவுன்டரில் கேட்டு அறிந்திருந்தான். பையை இறுக்கியது போதுமென மெல்ல தளர்த்திக் கொண்டான். இயல்பாக அமர முயன்றான். அம்மாவின் முகம் அக்காவின் முகம் தங்கையின் முகம் என முகங்களாக வந்தன. அப்பாவின் முகமும். அந்த மெக்கானிக் யூனிபார்ம் – சாம்பல் நிறத்தில் சற்றே அழுக்கு படிந்த உடையுடன் நினைவுக்கு வந்தார். வெற்றிலைச் சிவப்பு வாயுடன்.

பாக்கெட்டில் செல்போன் அதிர்ந்தது. எடுத்து ப்ரௌஸரை திறந்தான். “Africa a land of varied climate from rainforests to deserts. The land of great game” எனும் வரிகளைப் பார்த்தான். மழைக்காடுகளிலிருந்து பாலைவனம் வரை -ஆம் மழையில் செழிக்கும் மண்ணிலிருந்து ஆண்டுகளுக்கு நீர் அறியாத மண். கேலரியைத் திறந்தான். மொத்தம் ஐநூறுக்கும் மேற்பட்ட புகைப்படங்கள் இருப்பதாகக் காட்டியது எண்ணிக்கை. நண்பர்களுடன் எடுத்துக்கொண்ட செல்பிக்கள், அம்மா அக்காவுடன் வண்டலூர் சென்றபோது எடுத்துக்கொண்டவை, தங்கை புத்தகத்தின் மீது தலை தாழ்த்தி படிக்கும் நிலையில் தூங்கும் படம், கமலா அத்தை சப்தமாக சிரிப்பது பதிவாகியிருந்தது, அம்மா காலை நேரப் பதற்றத்துடன் மூக்குக்குக் கீழ் வியர்வை அரும்பியிருக்க தோசை வார்க்கும் படம், அக்கா தன் புது நீல நிறச் சுடியில் ஒற்றைக் காலை மடித்து பின்புறமாக சுவரில் ஊன்றிக்கொண்டு கைக்கட்டி எங்கோ பார்த்துக்கொண்டு கொடுத்த போஸ், தன் முகத்தில் அரும்பிய பருக்களை இவன் எடுத்து வைத்திருந்த போட்டோக்கள், செல்வி சித்தியின் கல்யாண படங்கள் கொத்தாக மஞ்சள் நிற விழாவின் குதூகல ஒளியில் வரிசையாக இருந்தன. நண்பர்களுடன் சினிமா தியேட்டரில் எடுத்துக்கொண்ட செல்பிக்கள், அப்பா கொக்கியில் தொங்கும் தன் யூனிபார்மை எடுக்கும் படம், பின் வந்தது அவளின் ஒரு போட்டோ. அவள் நடக்கும் போது யாருமறியாமல் க்ளிக் செய்த போட்டோ. வான்நீல சுடிதார் வெள்ளை நிற ஷால், வெள்ளை மணிக்கட்டில் கருப்பு நிற வாட்ச், டயல் உள்முகமாகக் கட்டப்பட்டிருக்கும். அப்புகைப்படத்தில் பெரம்பூர் ரயில் நிலையம் எனும் வார்த்தைகளும் இருந்தன. ப்ளாட்ஃபாரத்தின் துவக்கத்தில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் மஞ்சள் நிற அறிவிப்புப் பலகையல்ல. ப்ளாட்பார்ம் கூரையை தாங்கி நிற்கும் இரும்பு பில்லர்களில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் சிறு வெள்ளை நிறப் பலகையில் இருக்கும் அடர் நீல நிற எழுத்துக்கள். அவள் பார்வை சற்று தாழ்ந்து தரையைப் பார்த்திருக்கும் படம்.

அன்று காலை உணவை வீட்டில் மறந்து வைத்துவிட்டு வந்திருந்தான். அம்முவை பள்ளியில் ட்ராப் செய்யவும் முடியாது என மறுத்துவிட்டிருந்தான். “அக்கா, சும்மதான இருக்க, பொழுதனைக்கும் யு ட்யூப் ஷார்ட்ஸ் பாத்துட்டு இருக்கதுக்கு அவள போய் ட்ராப் பண்ணேன்” என்று விட்டு வேகவேகமாக நடந்தான், புன்னகைத்தபடி. தான் எப்பொழுதுமே புன்னகைத்துக் கொண்டிருப்பதாக நினைக்கவும் மேலும் புன்னகை, வெட்கத்துடன். பால ஆஞ்சநேயர் ஆலயம் கடந்து வில்லிவாகம் ரயில் நிலையம். அப்பா கண்டிப்பாகச் சொல்வதுண்டு, “எதுக்கு வேலமெனக்கிட்டி படி கட்டி வெச்சிருக்கான். அதவுட்டு கொரங்கு மாறி தண்டவாளத்த தாண்டினுருக்கது” என்பார். “உடம்புல பெலம் இருக்கணும். ரென்டு படி ஏறலன்னா நீ என்னத்த கீக்க போற லைப்புல.” ஓட்டமாக ஏறினான். படியில் ஏறி ஓடிக்கொண்டிருக்கையில் அவனுக்கு நேர் கீழே ரயிலும் வந்துவிட்டது. ஏறவும்தான் தாமதம். சிறு ஆட்டத்துடன் சீராகக் கிளம்பியது மின்சார ரயில்.

மஞ்சள் நிறச் சுடிதார் மஞ்சள் லெக்கின்ஸ் கழுத்தில் மெல்லிதான மிக மெல்லிதான சற்று மெலிந்தால் சிலந்தி நூலிழை எனும் அளவிற்கு மெல்லிய ஒரு தங்க செயின். கையில் உள்முகமாகக் கட்டிய கருப்பு வாட்ச். அன்று அவனுக்கு வாழ்வில் முதல் முறையாகத் தோன்றியது, “என் மாலை வானம் இவள்” என்று.

எம் ஸி ஸியில் படித்தாள் அவள். தாம்பரத்தில் எம் ஸ் ஸி எதிரில் இருக்கும் பஸ் நிலையத்திலேயே ஒரு நாளைக் கழிக்க முடிந்தது அவள் எதிரில் இருக்கும் கல்லூரியின் எண்ணற்ற பழைய கட்டிடங்களில் ஏதோ ஒன்றில் அமர்ந்திருக்கிறாள் எனும் நினைப்பொன்றுடன். பின் தினமும் பெரம்பூரிலிருந்து சென்ட்ரல் செல்லும் தூரம்தான் அவனை மலர்களை விரும்பச் செய்தது. சிரிக்கும் வெட்கத்துடன், “நான் ஒரு மலர்க்காடா மாறிட்டேன்” என டைரியில் எழுதி வைத்தான். வாழ்வில் இரண்டாவது முறையாக இப்படித் தோன்றியது.

அன்று பெரம்பூரில் சற்று கூட்டம் அதிகம். மழை வேறு, அக்டோபர் பாதி கடந்து கொண்டிருந்தது. ரயில் நிற்கும் முன்னமே அவளைக் கண்டு கொள்ளும் இவன் கண்கள் வெகு நேரம் கூட்டத்தைத் துழாவின. அங்கங்கு ரெயின் கோட்டுகளும் குடைகளும். அவள் இல்லை. ஏறிவிட்டாளா? இல்லை என உறுதியாகத் தோன்றியது. அந்த ரயிலில் அவள் இல்லை என்பதை அவ்வளவு உறுதியாய் உணர்ந்தான். ரயில் கிளம்பும் நேரம் ரயில் விட்டு இறங்கிவிட்டான். மரத்தைச் சுற்றி அமைந்த கல் இருக்கையில் அமர்ந்துகொண்டு அவள் வழக்கமாக வரும் திசையை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். வெள்ளை நிறச் சுடிதாரில் ஒரு பெண் வந்தாள், ஜீன்ஸ் டீ ஷர்ட்டில் ஒரு பெண். ஆனால் அவள் இல்லை. திடீரெனத் தோன்றியது, என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறோம் என.

ஆறு மாதமாக ஒரு பெண்ணை காதலிக்கிறான். ஒரு முறை கூட பேசியது கிடையாது. பார்க்க சக வயதினளாக தெரிகிறாளே ஒழிய மூத்த பெண்ணாகக் கூட இருக்கலாம். ஒருநாள் அவள் தோழி அழைத்ததை வைத்துதான் பெயரை அறிந்துகொண்டான்.வர்ஷா அவள் பெயர். மழை என்று அர்த்தம். அதை அறிந்த நாள், “என் மழை, அவள் என் மழை, வான் அவள், என் மழைக் காடு,” என எழுதி வைத்தான். ஆனால் இப்போது ஒரு கேள்வி எழுந்தது. நான் என்ற ஒருவனின் இருப்பை அவள் அறிவாளா? கண்டிப்பாக அறிவாள் எனத் தோன்றியது. அவளால் என் உலகம் தலை கீழாக திரும்பும் போது ஒரு சிற்றலை கூடவா அவள் ஏரியில் எழுந்திருக்காது. கண்டிப்பாக அவள் என்னை அறிவாள். ஒரு நாளை ஒரு வாரத்தை ஒரு மாதத்தை அவளால் நிரப்பிக்கொண்டிருக்கையில் ஒரு க்ஷணமாவது அவள்…. இல்லை அவள் என்னை நிறைக்கும் அளவிற்கே நானும் அவளை நிறைக்கிறேன். ஆனால் அவள் அதை இன்னும் அறியவில்லை. சிறு மேடுதான், ஏறினால் அப்பக்கம் பெருங்கடலொன்று. வெறும் வார்த்தைகளும் ஸ்தூலமுமான விஷயங்களால் மட்டுமானதல்ல உலகம். “World is not just physical” என எண்ணிக்கொண்டான். அப்பொழுது வந்தாள். நீல நிறச் சுடியில் வெள்ளை நிற ஷாலுடன். பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான். அவனைக் கடக்கையில் அவளும் பார்த்தாள். மெல்லிய புன்னகையொன்று.

உடலுக்குள் ஒரு சூடான பெருங்குமிழி வெடித்தது போல் இருந்தது. முகத்திலெல்லாம் ரத்தம் வேகமெடுப்பதை உணர்ந்தான். அசையாமல் அமர்ந்துவிட்டான். கையில் குடையுடன் சற்று தள்ளிதான் நின்றாள். என்ன மணம்? மூக்கை நன்றாக இழுத்தான். “மழைவாசம் அவளுடையது,” எனத் தோன்றியது. சிரித்துவிட்டாள். உண்மையில் சிரித்தாளா என மனம் துழாவிய போது, அவ்வளவு உறுதியாக அவள் ரயிலில் இல்லையென்று அறிவித்த ஒன்று உறுதியாகச் சொன்னது, அவள் அவன் கண்கோத்து புன்னகைத்ததை. வழக்கமாக கடந்த ஆறு மாதமாக அவனுள் ஓயாமல் இருக்கும் ஒரு மகிழ்ச்சி வெடித்துச் சிதறியது. சிரித்தான் வாய்விட்டு. ஓட வேண்டும் போலிருந்தது. flash ஓடுவானே அவனைபோல். க்ஷணத்தில் முழு சென்னையையும் ஏன் பாண்டிச்சேரி வரை ஏன் கன்னியாகுமரி வரை ஓடவேண்டும் போலிருந்தது. மழைத் தூறல் வலுத்தது. எல்லோரும் ப்ளாட்ஃபாரத்தின் கீழ் ஒதுங்கினர். அவள் மரத்தடியில் ஒதுங்கிக்கொண்டாள், அவனருகில்.

அன்று மாலைதான் அப்புகைப்படம் எடுக்கப்பட்டது. அன்று முழுவதும் சென்னையின் மழையில் எம் ஸி ஸி எதிரில் அமர்ந்திருந்தான். பின் அவளுடனேயே திரும்பினான். ஆனால் பேசக்கூடவில்லை. பெரம்பூரில் இறங்கினாள் அவள். மின்சார ரயிலில் வாயிலோரம் நின்றபடி கிளிக் செய்தான். க்ளிக் செய்யவும் லோ பாட்டரியில் போன் ஸ்விட்ச் ஆஃப் ஆகவும் சரியாக இருந்தது. பெரம்பூரில் வானத்தில் ஏறி மழைமேகங்களூடே பயணித்து வில்லிவாக்கத்தில் தரை இறங்கியது ரயில். மழை பொருட்டின்றி வீடு நோக்கி நடந்தான். மீண்டும் அந்த பால ஆஞ்சநேயர் ஆலயம். வீட்டிற்கு போனதும் சார்ஜ் போட்டு அந்த போட்டோவைப் பார்க்க வேண்டும். “என் வாழ்வின் மழைக்காலம் பெரம்பூர் ரயில் நிலையத்தில் வீழ்ந்த சிறு துளிகளாலானது,” என எழுதவேண்டும்.

வீடு பூட்டி இருந்தது. பக்கத்து வீட்டில் கமலா அத்தையிடம் கேட்டான். அவள் அழுதபடி விஷயத்தைச் சொன்னாள். “அப்பா வேல பாக்குற எடத்துலேந்து போன் வந்ததுப்பா.. நெஞ்சு வலியாம்… உனக்கு யாரும் ஃபோன் பண்ணலயா,” என்றாள். போனைக் கொஞ்சம் போல சார்ஜ் செய்து அவன் அக்காவிற்கு அடித்தான். மழையோடு மழையாக எக்மோரில் இருக்கும் ஆஸ்பத்திரிக்கு விரைந்தான். அப்பா இறந்து விட்ட செய்திதான் அவனுக்குக் காத்திருந்தது. எதுவும் புரியாத நிலை. அம்மா கொஞ்சம் நகையைக் கொடுத்து பேங்கில் வைத்து பணம் வாங்கி வரும்படிச் சொன்னாள். மாமா இன்னும் வரவில்லை. வந்திருந்தால் அவர் எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொள்வார். மீண்டும் மழையோடு மழையாக பாங்கிற்கு விரைந்தான். “கோல்ட் மேல லோன் வேணும் ஸார்” என்றான், கவுன்ட்டரில் இருப்பவரிடம். அவர் மற்றோரு கவுன்ட்டரைக் காட்டினார். அங்கு யாருமில்லை. வருவார் என்றார்கள். எப்போது என சொல்லப்படவில்லை. இருபது நிமிடம் கழித்து வந்தார். பாஸ்புக் கேட்டார். தன்னிடம் பாஸ்புக் இல்லை என்றான். அக்கவுண்ட் நம்பர்?. அதுவும் இல்லை. சிரித்தபடி எப்படி லோன் கொடுப்பது என்றார். ‘கோல்ட் வெச்சுகிட்டு தர முடியாதா?’ என்றான். “ஸேவிங்ஸ் அக்கவுண்ட் இருக்கணும், ஒண்ணு ஓப்பன் பண்ணிக்கப்பா’ என்றார். ‘ஆதார் கார்ட் பான் கார்ட் ரெண்டு போட்டோ’ என்றார். எல்லாம் வீட்டிலிருந்தது. தொடர்ந்து ‘அக்கவுண்ட் ஆக்டிவேட் ஆக ஒரு நாள் வேணும். க்ளொஸிங் டைம் நெருங்கிருச்சு. அக்கவுண்ட் ஓப்பன் பண்ணிட்டுப் போங்க நாளைக்கு காலையிலேயே லோன் எடுத்துக்கலாம், என்றார். ‘இல்ல இப்பவே வேணும் ஸார் ப்ளீஸ்’ என்றான். அவர் கோபமாவது தெரிந்தது. ‘அப்போ பேமிலில யாருக்காவது இங்க ஸேவிங்ஸ் அக்கவுன்ட் இருக்கா?’ என்றார். அக்காவிற்கு போன் அடித்தான். எந்த கிளையில் இருக்கிறாய் எனக் கேட்டு அங்கு வந்தாள். அவளுக்கு அக்கவுண்ட் இருந்தது. நகைக் கடன் தாமதமானது. அன்றைய மழை மேலும் தாமதமாக்கியது விஷயங்களை. மற்றதெல்லாம் படு வேகமாக நடந்தேறியது. ராகவை ஜின்டால் ஸ்டீல்ஸுக்கு வேலைக்கு அனுப்புவது வரை.

அவனுக்கு மழைநிலத்திலிருந்து தன் வாழ்வு எவ்வளவு வேகமாக பாலைக்கு பயணித்தது என்பதை நினைக்க ஆச்சரியமாய் இருந்தது. அக்காவிற்கு கருணை அடிப்படையில் அப்பாவின் பணி கிடைக்க ஏற்பாடு செய்தார்கள். அக்கா டிகிரி முடித்திருந்தாள். இவன் டிப்ளமோ முடித்து மூன்றாண்டுகள் பணியிலிருந்துவிட்டு அப்போதுதான் பொறியியல் சேர்ந்திருந்தான். அக்காவின் வரன் பார்க்கும் படலம் காலவரையறையற்று ஒத்திப்போடப்பட்டது. நல்ல சம்பளம் எனச் சொல்லப்பட்டு மாமாவின் வழி ஒரு சிபாரிசின் பேரில் அவனுக்கும் ஜின்டால் வேலை உறுதியானது.

குன்டக்கல் ரயில் நிலையம் அமைதியாய் கிடந்தது. பகல் பதினொன்று மணி. சஞ்சாரமில்லாமல் கிடந்த நிலையத்தில் நாயொன்று ஒவ்வொரு இருக்கையாக முகர்ந்தபடி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. தூரத்தில் ஒரு ரயில் வருவது மங்கலாகத் தெரிந்தது. பின் சத்தம். எந்த அறிவுப்பும் இல்லையே? என யோசித்துக்கொண்டிருக்கையில் அந்த சரக்கு ரயில் சூர வேகத்தில் வருவதை உணர்ந்தான். ரயில் நிலையத்தின் மோனத்தை கத்தியால் கிழிப்பதுபோல் அலறியபடி கடந்தது. அதன் வேகத்தில் புழுதி கிளம்பிப் பறந்தது. தடக் தட்க் அதிர்வுக்கு கூரை இடியக்கூடும் எனும் வேகம். இவன் அமர்ந்திருந்த கல் இருக்கை அதிர்ந்தகொண்டிருந்தது. நாய் ஆனால் எதையும் சட்டை செய்யாமல் சற்று தள்ளி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. கரி ஏற்றிச் செல்லும் ரயில் – ஒரு ஆம்புலன்ஸ் இவ்வளவு வேகமெடுப்பதில் சற்று நியாயம் இருப்பதாகத் தோன்றியது. ஒரு கரியேற்றிச் செல்லும் சரக்கு ரயிலுக்கு அசுர வேகம் ஏன்? சரக்கு ரயில் நீங்கிய பின்னும் வெகு நேரம் அது அங்கேயே இருப்பது போலிருந்தது.

பெல்லாரிக்கான ரயில் சரியாக பதினொன்று நாற்பதுக்கு வந்தது. எந்த அறிவுப்புமில்லை. எப்படியோ விசாரித்து அன்ரிஸர்வ்டில் ஏறி அமர்ந்துகொண்டான். குறைந்தது ஒரு மணி நேரத்தில் பெல்லாரி. ஒரு நிமிடம் கூட ஆகியிராது, கிளம்பியது ரயில். இருபக்கமும் பசுமை அருகிய காட்சிகள். பாறைகள். பாறைகளால் ஆன சிறு குன்றுகள். ஒரு குன்றின் மீது சிறு புள்ளிகளாக ஆடுகள் மேய்வது தெரிந்தது. அனல் ஏறிக் கொண்டே வந்தது. ஒரு பெருமூச்சுடன் போனை எடுத்தான். கேலரியை எடுத்து இரண்டு மூன்று ஸ்வைப்பில் வான் நீல சுடிதாரும் மேக வண்ண ஷாலுமிருக்கும் போட்டோவை எடுத்தான். குப்பைத்தொட்டி படமிட்டிருக்கும் டெலீட் ஆப்ஷனை ஒத்தினான். “Are you sure you want to delete this image?”

அகம்

ஆதித்ய ஸ்ரீநிவாஸ் 

சுஜன் வீட்டுத் திண்ணையில் அமர்ந்திருந்தான். ஒரு பக்கம் ஒதுங்கியதாக கதவு. மறுபக்கம் நீண்ட திண்ணை நான்கு தூண்களுடன். தூணைப் பிடித்துக்கொண்டு சுற்றி வருவது சுஜனின் வழக்கம். அன்று விளக்கு வைக்கும் நேரம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. மாடத்தில் இன்னும் விளக்கு ஏற்றப்படவில்லை. வாசலிலேயே உட்கார்ந்திருக்க முடிந்ததே ஒழிய உள்ளே செல்ல சற்றும் மனமில்லை. வாசலையே பார்த்துகொண்டு உட்கார்ந்திருந்தான்.

உள்ளே அம்முனி அத்தை பேசும் சப்தம் கேட்டது. இரைஞ்சும் சப்தம் எனலாம். கேட்டதுதான் தாமதம் சுஜன் திண்ணையில் எழுந்து நின்று இரண்டடி பின்னே போய் சிறு ஓட்டம் எடுத்து ரோட்டில் குதித்தான். சுவரோரமாக சாய்த்து வைக்கப்பட்டிருந்த சைக்கிளை எடுத்தான். விசுக் விசுக் கென்று முதலில் மிதிக்கையில் கொஞ்சம் உழட்டும், கொஞ்சம் வேகமெடுத்தப் பிறகு பெடலை கால் இயக்குகிறதா காலை பெடல் இயக்குகிறதா எனத் தோன்றும் மிதப்பு. லகுவாக கணபதி செட்டியார் ஸ்கூலை கடக்கும் போதுதான் தான் எங்கு செல்ல வேண்டும் என முடிவெடுக்கவில்லை எனும் நினைவு வந்தது. சுரேன் ஷாகுல் நிம்மி கௌதம் ஒவ்வொரு நண்பன் வீடாக நினைவுப்படுத்தி விலக்கினான். சரி சைக்கிள் விட்ட திசை செல்வோம் என்று நேராக ஒத்தைத் தெருவின் எல்லையில் தெருவை நோக்கி அமைந்த காசி விஸ்வநாதர் ஆலயத்தின் ஒற்றை தீபம் மங்கலாக ஒரு மஞ்சள் ஒளி பரப்பாக சிறு புள்ளியாக, மாடத்தில் வேனி அக்கா அகல் ஏற்றுகையில் சிறுபுள்ளியாக அவள் முக்குத்தி மினுங்குவது போல ஒளிர்ந்தது. ஒத்தை தெரு பெருசு என்று தோன்றியது.

விசுவநாதர் ஆலயம் வந்ததும்தான் அங்கு பெரிய மாமா கண்மூடி தியானத்தில் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டான். யாருமற்ற கோயில். காசி விசுவநாதர் தன்னை அமைதியில் உடுத்திக்கொண்டு அமர்ந்திருப்பதாய் தோன்றும் அமைதி. சைக்கிளை கோயிலை ஒட்டி நிற்கும் வில்வ மரத்தில் சாய்த்தான். அருகிலிருக்கும் சிறு குளத்தில் காலை கழுவிவிட்டு கோயில் கல்நிலைப்படியில் கால் வைக்காமல் தாண்டிச் சென்றான். சிறு ஆலயம் ஒரு சுற்றுப் பிரகாரம் விசுவநாதரைப் பார்த்து அமர்ந்திருக்கும் நந்தியை ஒட்டி பெரிய மாமா தியானத்தில் அமர்ந்திருந்தார். நான் வந்திருப்பதை மாமா அறிந்திருப்பாரா என யோசித்தபடி சப்தமெழாமல் அடி வைத்து அவர் முன் சென்று அமர்ந்தான். முகத்தில் சிரிப்பில்லை ஆனால் மலர்ந்திருந்தது. மாமா என்று மெல்ல உதட்டை மட்டும் அசைத்தான். சுஜனுக்கு சிரிப்பு வந்தது அங்கு அவ்விதம் கண்மூடி அமர்ந்திருக்கும் மாமா முன் அவர் அறியாமல் அமர்ந்திருப்பதை நினைத்து. மாமா எதை யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறார் ? ஒருமுறை கேட்டான் அவரிடம். அன்று ஊரின் பெரிய கோயிலான ராஜகோபாலசுவாமி கோயிலுக்கு மாமாவுடன் சென்றிருந்தான்.

“கண்ணமூடி உக்கார்ரப்ப எத பத்தி யோசிப்பீங்க மாமா?”

மாமா மேல் சட்டை அணிவதில்லை. அவன் அறிந்து அவர் மேல் சட்டை அணிந்தே பார்ததில்லை. இடையில் ஒரு வேஷ்டி. இடைசுற்றியோ எப்போதாவது தோளிலோ கிடக்கும் காவித் துண்டு. தரிசனம் செய்யப்போகையில் இடைசுற்றி இருக்கும். முடிந்தபின் தோளில் தளர்வாக கிடக்கும். அப்போது இடையில் சுற்றியிருந்தது.

“எதையுமே யோசிக்கக்கூடாதுங்கறதுதான் நோக்கம்”

“எதுவுமே யோசிக்காமையா… அப்டி இருந்தா என்ன ஆவும்?”

சிரித்தபடி “எனக்கு அப்டி இருக்க பிடிச்சிருக்கு.உனக்கு விளையாட பிடிக்குமில்லையா அதுமாதிரி.”

கோயில் யானை நின்றிருந்தது. சின்ன பையன் போல் சுஜனின் அதே துடிப்புடன் தலை உடலை அலைத்தபடி நின்றிருந்தது. மாமாவைப் பார்ததும் பாகன் “வணக்கம் சாமீ” என்றான். மாமா பதிலுக்கு புன்னகை வீசினார்.

“மாமா இந்த யான தியானம் பண்ணுமா?”

மீண்டும் சிரித்தபடி, “அதுக்கு தியானம் தேவையில்ல. அதோட விளையாட்டுகல்ல தியானங்குற விளையாட்டுகான தேவையில்ல” என்றார்.

அதற்குள் சன்னதிக்குள் வந்துவிட்டார்கள். அன்று சுஜன் சரியாக தரிசிக்க வில்லை. அங்கும் இங்கும் பார்வை பார்த்தபடி நின்றுவிட்டு வெளியே வந்தான். ஆனால் ராகோபாலசுவாமியின் முகம் அவனுக்கு மிகவும் பழகிய முகம். கண்கள் மூடி சாந்தமான முகம். காசி விசுவநாதர் மனித ரூபமில்லையென்றாகும் லிங்க ரூபமாக இருக்கும் அவரிலும் ஒரு சாந்தம். தஞ்சாவூர் அருகே உள்ள மாரியம்மன் கோயில் அம்மனும் சாந்தம். திருவாரூர் தியாகராஜரும் சாந்தம். ஆனால் தஞ்சாவூர் ரோட்டிலுள்ள கீழ்கனபட்டியில் இருக்கும் அவர்கள் குல தெய்வமான வீரன் கையில் அரிவாளுடன் உக்கிரமான முகம் கொண்டு நிற்கும். லாடமுனியும் கோபாவேசத்துடன் நிற்பவர். கருப்பனும் அப்படித்தான். பெரியாச்சி ஒரு பெண்ணை மடியிலிட்டு தொப்புல்கொடியை வாயில் கடித்துக் கொண்டிருப்பவள். ஒரு கையில் குழந்தையை பிடித்திருப்பாள். பாதத்தில் ஒரு மனிதனை மிதித்துக் கொல்லும் கோலம். காட்டேறி கருமை நிறம் கரிய ஆடை கோர பற்கள் நீள ஒரு கையில் தீச்சட்டியுடன் நிற்பவள். அந்த வீரன் கோயிலே கோரமானதுதான். வாசலில் நிற்கும் இரண்டாளுயர குதிரையும் அதன் அருகில் நிற்கும் குதிரைக்காரனும் அருகிலிருக்கும் நாய் சிலையும் கோரமானதுதான். இரவில் அக்கோயிலை நினைக்கவே பயமாயிருக்கும், ஆனால் அக்கோயிலில் வீரன் சிலைக்கு அருகிலேயே இருக்கும் சப்த கன்னியர் மட்டுமே சாந்தமாக அமர்ந்திருப்பார்கள். சுடரொளியில் பார்க்க மனம் நிறையும்.

மாமா அன்று சாந்தமாக அமர்ந்திருப்பதாக தோன்றியது. மாமா எப்பொழுதுமே சாந்தம்தான். எப்போதாவது கோபப்படுவார். அது மற்றவரை சரிப்படுத்த மட்டுமாகவே இருக்கும். மாமா அன்போடு கோபப்படுவதாய் சுஜனுக்குத் தோன்றும். அவன் எதிர்பாராத கணம் மாமா கண் விழித்தார். பேச மனமில்லாதவர்போல் எழுந்து சைகையில் வா என்றார். அவன் உடன் சென்றான். நந்திக்கு பின் புறமிருந்து விசுவநாதரை தரிசித்துவிட்டு நெடுஞ்ச்சான் கிடையாக விழுந்து வணங்கினார். எழுந்து அவனைப் பார்த்தார். அவனும் விழுந்து வணங்கினான்.

“சைக்கிள எடு. வீடுக்குப் போவொம்.” என்றார்.

மாமா எப்போதாவதுதான் வீட்டுக்கு வருவார். அவர் இல்லம் காசி விசுவநாதர் ஆலயம்தான். இப்பொழுது ஏன்.. அதுவும் இப்போது போய் ஏன் வீட்டிற்கு ?

“ராஜகோபாலசுவாமிய பாத்துட்டு வரலாமே” என்றான்.

“பாக்கலாம் இப்ப வீட்டுக்கு போயே ஆகணும். ஓட்டு சைக்கிள”

“எனக்கு டபுள்ஸ் பெரியவங்கள வச்சு ஓட்ட வராதே”

சிரித்தபடி “அதெல்லாம் வரும் விட்றா” என்றார்.

“கீழ போட்டுருவேன்”

“விழுந்தா நம்ம ரோடு விழுவோமே” என்றார்.

“இப்ப வீட்டுக்கு வேணாமே வேறெங்காவது போலாமே” என்றபடி அவன் உந்தி சீட்டில் அமர்ந்ததும் சற்று தள்ளிவிட்டு, கடைசியாக ஒரு உந்தலுடன் ஏறி அமர்ந்தார். சுஜனுக்கு மகிழ்ச்சியானது தான் மாமாவை வைத்து சைக்கிள் ஓட்டுவது. யாராவது பார்க்கிறார்களா என மனம் தேடியது, வேனி அக்கா பார்க்கவேண்டும். சின்ன அம்மு பார்க்க வேண்டும் . சிரித்தபடி மிதிவண்டியை விட்டான். மீண்டும் கணபதி செட்டியார் ஸ்கூலை கடந்த போது நாம் ஏன் முதலில் வீட்டிலிருந்து கிளம்பினோம் என நினைவுக்கு வந்தது. அம்முனி அத்தையின் இரைஞ்சும் சப்தம். அதற்குள் வீடு அணுகி விட்டது. நாலு வீட்டிற்கு முன்னாடியே அம்முனி அத்தையின் பேரோலம் கேட்டது. கூடவே அதிர்ந்தெழும் கோபக் குரல்களும் இரைச்சல்களும். சைக்கிளை நிறுத்துவதற்குள் மாமா குதித்து இறங்கினார்.

சைக்கிளை மீண்டும் சுவரோரம் சாய்த்துவிட்டு திண்ணையில் விளக்கு மாடம் ஒட்டி அமர்ந்துகொண்டான். உள்ளே பாத்திரம் உருளும் சப்தமும் மனிதர்கள் போடும் இரைச்சலும் அதிலும் அம்முனி அத்தையின் கீச்சுச் குரல் சுருதி கலைந்த கம்பி வாத்தியம் போலிருந்தது. சின்ன மாமா கத்துவது அவ்வப்போது தெளிவாகக் கேட்டது. ஆனால் முழு வாக்கியங்களை உருவாக்கும் நிலையை அவ்வில்லத்தார் அன்று கடந்துவிட்டிருந்தார்கள். சுஜனுக்கு இது சற்று பழக்கமாகிவிட்டாலும் பதற்றம் என்னவோ முதல் முறை போலவேதான் இருந்தது. அவனால் இச்சச்சரவுகளின் காரணிகளை அறிந்து கொள்ளமுடியவில்லை. தாத்தா பாட்டி மூன்று மாமாக்கள், மூவருக்கும் மூத்த மாமாக்குத்தான் விசுவாநாதர் ஆலயத்தில் வாசம், மூன்று அத்தைகள், தஞ்சாவூர் சித்தி கும்பகோணம் சித்தி, மூன்று மாமாக்களின் பிள்ளைகள் என பெரிய குடும்பம் பெரிய வீடு. மாதமொருமுறை வந்து போகும் அத்தர் விற்கும் நசீம் பாய் போல தவறாமல் ஒரு பெரிய சண்டை.

போனமுறை நன்றாக நினைவுள்ளது சுஜனுக்கு. சுஜன் சின்ன அம்மு முத்து சபரி சுபி என வாண்டுகளாக உட்கார்ந்து சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். இட்லி வரத்து கொஞ்சம் தாமதமானது. இது பற்றிதான் அம்முனி அத்தையிடம் தஞ்சாவூர் சித்தி எதோ கேட்கப் போனாள். இட்லி பற்றித்தான் துவங்கியது. வாக்கியங்கள் முழுமையாக உச்சரிக்கப்பட்டன. ஒருவர் பேசி முடிப்பதற்குள் கடைசி இரண்டு மூன்று வார்த்தைகள் மிச்சமிருக்கையிலேயே மற்றவர் பேசத் துவங்குவார். ஸ்கூலில் கண்ட ரிலே ரேஸ் நினைவுக்கு வந்தது சுஜனுக்கு. ஆனால் பேசுபொருள் இட்லியிலிருந்து வெவ்வேறு விஷயங்களுக்கு மாறியது. கொஞ்சம் உயர்ந்த குரல்கள். வழக்கமாக அம்முனி அத்தைதான் கீச்சுக் குரலில் எல்லைமீறிய ஒரு ஓலத்தை எழுப்பியபின் வாக்கியங்களை அமைப்பாள். பின் வெறும் இரைச்சல். அவ்வளவு இரைச்சலிலும் ஒருவர் சொல்வதற்கு மற்றவர் பதிலுரைப்பது போலத்தான் இருக்கும்.

அன்று அம்முனி அத்தை சித்தியை அறைந்துவிட்டாள் பேசிக் கொண்டிருக்கையிலேயே. பின் இருவரும் தலைமுடியை பிடித்துக்கொண்டு கோரமாக சண்டையிட்டார்கள். பாட்டி வேனி அக்கா மற்றோரு சித்தி தடுக்க முயன்றார்கள். சின்ன அத்தை தன் அறை வாயிலிலிருந்து வெறுமனே வேடிக்கை பார்த்தபடி இருந்தாள். சின்ன அம்மு முதலில் அழத் தொடங்கினாள். தொடர்ந்து முத்துவும் சுபியும் இணைந்து கொண்டார்கள். அப்போதுதான் சின்ன மாமா நுழைந்தார். அம்முனி அத்தையை அறைந்து இழுத்து தள்ளினார். அத்தை மறுப்புக்கு நீர் அண்டாவை மூடியிருந்த தாம்பாலத்தை எடுத்து நெட்டுக்குத்தாக வீசினாள். மாமாவின் முகத்தில் ஒரு நிரந்த வடு அன்று உருவானது. இரத்தம் வழியும் முகத்தோடு “உன்ன கொண்ணுருற்றண்டி” என முத்தத்தில் இரங்கி மறு பக்கமிருக்கும் அறைக்குள் ஓட முயன்ற அத்தையை துரத்திப் பிடித்தார், அத்தை வேகுவேகனப் பிராண்டினாள் மாமாவின் கைமுகழுக்க. மீண்டும் அறைந்து தள்ளி கழுத்தை நெரித்தார். அம்முனி அத்தையின் கண்முழிப் பிதுங்கியது. பாட்டி விட்டுற்றா விட்டுற்றா என்று அலரினாள். வேனி அக்கா சித்தப்பா விட்று சித்தப்பா எனக் கெஞ்சினாள். அத்தையின் கருவிழி மேலேறிக் காணாமல் போனது.

அப்போதுதான் ஒரு பலமான அடி ஒன்று சின்னமாமாவின் பிடறியில் விழுந்தது. ஆறடி உயரம் நிற்கும் சின்ன மாமா நிலை குலைந்து விழுந்தார். சித்தி இன்னும் அடங்கிய பாடில்லை. அவளை நிறுத்தும் வழி ஒன்றே. அவள் சக்தியெல்லாம் தீர்ந்து போக வேண்டும். அம்முனி அத்தைக்கும் அப்படித்தான் சின்ன மாமாவின் கழுத்து நெரிப்பொன்றே அவளை பேசச் சக்தியின்றியாக்கும். பெரிய மாமா சித்தியை நோக்கி வந்து கன்னத்தை ஏந்தினார். அவள் வார்த்தைகள் அர்த்தமின்றி வந்துகொண்டிருந்தது. “தங்கம்மா இங்க பாரு.. சரி சரி விடு என்றார்” அவள் தொய்ந்து பெரிய மாமாவின் மீது சாய்ந்தாள். அழுதவளை சறறு தட்டிக் கொடுத்து முற்றத்தின் பக்கம் உட்கார வைத்தார். அம்முனி அத்தை பிராணனின்றிக் கிடந்தாள். பெரிய மாமா கைபிடித்துப் பார்த்து பின் நீர் தெளித்தார். அத்தை மெல்ல கண் திறந்தாள். திறந்தவுடன் அழவும் செய்தாள். வீடு ஓய்ந்தது மெல்ல. ஆனால் காற்றில் ஓலத்தின் அதிர்வுகள் இன்னும் இருப்பதாய்த் தோன்றியது சுஜனுக்கு.

இன்றும் அதே போல்தான் எனப் பட்டது. உள்ளே பெரிய மாமாவின் அதட்டும் குரல்கள் கேட்டது. இன்று மற்ற மூன்று மாமாவும் வீட்டிலிருந்தார்கள். பிரச்சனை ரொம்பவும் பெரிதுதான். ஓலங்கள் சபிக்கும் குரல்களாக மாறியது. கைக்கலப்பு இல்லை எனத் தோன்றியது சுஜனுக்கு. “சின்ன குட்டி நீ வெளிய போ.. சுஜன் அங்க இருக்கான் பாரு அவங்கிட்ட போ” என்று கூறும் பெரிய மாமாவின் குரல் கேட்டது. சின்ன அம்மு வெளியே வந்தாள். சுஜனுக்கும் சின்னவள். அவள் முகத்தில் கீறல்களும் காயங்களுமிருந்தது. சுஜன் அவளை கையைப் பிடித்து அமர வைத்தான். “ஏய் பாப்பு என்ன ஆச்சு? யாரு?” என்றான். சின்ன அம்மு எதுவும் சொல்லும் நிலையில் இல்லை. பதற்றத்தில் சிறிய உடல் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது.

சுஜன் அம்முவின் தோளில் கைபோட்டு அணைத்துக்கொண்டு அருகில் அமர்ந்தான். உள்ளே உச்சஸ்தாயி நோக்கி சென்றது. உள்ளே தள்ளுமுள்ளு நடப்பது குரல்களிலேயே தெரிந்தது. மல்லுக் கட்டும் குரல்கள். அறிவு, வார்த்தை என ஒவ்வொரு எல்லையாக மீறி வெறும் உடல்கள் வெறுப்பின் உருவாக நின்று ததும்புவதன் ஒலி. பின் மடீர் மடீர் எனும் ஒலி. சிவனின் கோபம்தான் இடி என்பார் மாமா. இது பெரிய மாமாவின் அடிதான் என சுஜனுக்குப் புரிந்தது. யாருக்கு விழுகிறது. இம்முறை ஒரு பெண்ணுக்கும் விழுந்தது என்பது தொடர்ந்து வந்த குரலில் தெரிந்தது. மாமா கை ஓங்கினால் பின் மெல்ல அமைதி வரும். இன்னும் ஓயாத ஒரு அமைதி. பேரிரைச்சல் நீங்கும் ஒரு அமைதி.

பெரிய மாமா வெளியே வந்தார். கையில் ஒரு கிண்ணம். “சின்ன குட்டி” என்றவரிடம் மேலும் அழுதபடி சின்ன அம்மு பாய்ந்து கட்டிக்கொண்டாள். கிண்ணத்தை தின்னையில் வைத்துவிட்டு , குழந்தையை அணைத்துக்கொண்டார். சின்ன அம்முவை திண்ணைக்கட்டையில் அமர வைக்கப்பனவர் முழுதும் இருட்டிவிட்டதை உணர்ந்து “வேனிம்மா… ” அதற்குள் வேனி அக்கா கையில் அகலுடன் வந்தாள். அகலை விளக்கு மாடத்தில் வைத்தாள். விளக்கில் ஒளிரும் மூக்குத்தியுடன் அகல் சுடரை தூண்டி நிற்கும் வேனி அக்காவைப் பார்த்தபோது சப்த கன்னியரை நினைத்துக்கொண்டான் சுஜன். விளக்கொளியில் பெரிய மாமா அம்முவின் காயங்களுக்கு மருந்திட்டார். அம்மு இன்னும் கையில் ஏந்திய கோழிக் குஞ்சைப் போல நடுங்கிக் கொண்டிருந்தாள். வேனி அக்கா அழுதபடி மாமாவின் தோளில் சாய்ந்து கொண்டாள். சுஜனுக்கும் அழத் தோன்றியது. மாமா சிரிக்கும் முழியை உருட்டி அழக்கூடாது என செய்கை செய்தார். தோளில் சாய்ந்திருக்கும் வேனி அக்காவிடம் “வேனிம்மா அழக்கூடாது. எல்லா சரியாப் போவும்.” அக்கா மேலும் தேம்ப “ஆச்சுஆச்சு… கிளம்பும்ங்க நாம் ராஜகோபாலசுவாமிய போய் பாத்துட்டுவருவோம்” என்றார். சுஜனுக்கும் துருதுருவென ஆடும் கோயில் யானையை பார்த்தால் தேவலாம் போன்றிருந்தது.