குறிஞ்சி மைந்தன்

என் அந்தரங்கப் பதிவேட்டிலிருந்து

குறிஞ்சி மைந்தன் 

என்ன எழுதுவதென்றுத் தெரியாமல்
எதையெதையோ எழுதி எழுதி,
சொல்லமுடியாதவனாய்
உங்கள் முன் நிற்கின்றேன்
நிர்வாணமாய்.

எனக்கென்று உணவுகளில்லை
ஆடைகளில்லை
ஓரிடமில்லை யாசிக்க உடல்களுமில்லை
அட்டையென ஒட்டுகின்றேன்
வருவோர் போவோரிடம்.

வறுமைக்கு மீறிய வாசிப்புகள்
இருந்தன என்னிடம்
இப்போதும் இருக்கின்றன
மிக அதிகமாக.

எனது பற்கள் தேய்ந்தாலும்
நான் முன்வைக்கும் வார்த்தைகள்
தொய்வையோ
தேய்மானத்தையோ
கண்டதில்லை ஒருபோதும்.

நிறைய பேசத் துடிக்கின்றேன்
இக்கணம் முதல் பகிர்ந்துகொள்வதற்குக்
காதுகளில்லை.
தேடித் தேடிச் சென்றாலும்
ஆணி ஏறுகிறது எமது கால்களில்.
அந்த ஆணி தொடர்ந்து குத்துகிறது என்னை
அந்த ஆணியைப் பிடிங்கி எடுக்கின்றேன்
ஒவ்வொரு முறையும்.
எப்படியாவது இரத்தக் கசிவு வந்துவிடுகிறது
மறுமுனையிலிருந்து.

தற்போதைய முழு மனநோயாளி நீயென்று
மனநல மருத்துவர் ஒருவர்
மருந்துகளை எழுதிக் கொடுத்திருந்தார்.
அதிகம் சிந்திக்கக் கூடாதென்றும்,
அதிகம் விவாதிக்கக் கூடாதென்றும்,
அதைவிட அதிகம் படிக்கக் கூடாதென்றும்.

மருந்து கடையில் வேலைச் செய்யும் ஒரு பருவப்பெண்
என்னிடம் சொன்னபடியே சிரித்துக் கொண்டாள்
மருந்துச் சீட்டில் குறிப்பிட்டிருந்ததைப் பார்த்தபடி.
‘உங்களுக்குத் தர இதுபோன்ற மருந்துகள்
எங்கள் கடையில் இல்லையென்று’ கைவிரித்தப்படியே
ஏளனம் செய்தாள் என்னை உற்றுநோக்கியபடி.

அப்பருவப் பெண்ணிடம்
மருந்துச் சீட்டை வாங்குவதற்குள்
ஒருசில கவிதையாவது எழுதியிருப்பேன்
அல்லது
சில நண்பர்களிடம் என்னைக் குறித்த
கணிப்பைக் கணிசமாகப் பெற்றிருப்பேன்.

வேறொரு கடைக்குச் சென்றபோது,
பருவப் பெண்கள் இருக்கிறார்களா என்று
திட்டவட்டமாக எண்ணி,
மருந்துச் சீட்டைத் தர தயாரானேன்.
இம்முறை ஓர் இளம் கைம்பெண்ணின் வசம்
எனதான மருந்துச் சீட்டுடனே
எனதான அந்தரங்கமும் புலம்பெயர்ந்ததை
என்னுள் எண்ணிக்கொண்டிருக்கும்போதே,
எனக்கு விந்து வெளியேறிவிட்டது
என்னையறியாமல்.

இம்முறையும் ஏமாற்றம் மிகவே,
வீட்டிற்கு வந்து எனதறையில்
படுத்தேன்; உருண்டினேன்
நாற்புற திசையெங்கிலும்
ஓர் உலக்கை உருளுவதுபோல.
தூக்கம் கண்களை விட்டுக் கீழே
இறங்கிப் படுத்துக்கொண்டது.

என் எண்ணம் முழுக்க விந்து வெளியேறியது
ஏன்?
எப்படி?
எதற்காக?
என்றெல்லாம் சிந்தித்தப்படியே இருக்க
அந்தக் கைம்பெண் குறித்து
ஒரு கவிதை எழுதத் துவங்குகிறேன்
எனதான எழுதுகோலும் வெள்ளைக் காகிதமும்
சிதிலமடைகின்றன
எப்போதுமில்லாத அளவிற்கு.

__________________________________________________________________