சத்யராஜ்குமார்

கடல்

சத்யராஜ்குமார்

img_3605

போன வருஷம் இந்நேரம் ஃப்ளோரிடாவில் இருந்தேன். கீ வெஸ்ட் என்ற இடம். இது அமெரிக்காவின் ராமேஸ்வரம். அதாவது தென் கோடி முனை. படு அழகான கடல் பிரதேசம். கேளிக்கை விடுதிகளும் உணவகங்களுமாலான நகரம். இரவு நேரம் பகல் போல உயிர் பெற்றியங்கும். அங்கே மைல் ஜீரோ என்ற இடத்திலிருந்து ஜஸ்ட் தொண்ணூறு மைல் தொலைவில் உள்ளது க்யூபா.

அந்த தீபகற்பத்தைச் சுற்றிச் சுற்றிக் கடல் நீர். எங்கே திரும்பினாலும் அலைகளும், தொடுவானமும்.

ஸ்டீம் போட் வாடகைக்குக் கிடைக்கும். சற்றே பெரிய படகுகளை ஓட்டிச் செல்ல கேப்டனோடு புக் செய்யலாம். கடலில் போட்டிங் போவதும், நடுக்கடலில் ஆழம் குறைவான பகுதிகளைக் கண்டறிந்து படகை நங்கூரமிட்டு நிறுத்தி கீழே இறங்கி நீரில் விளையாடுவதும் த்ரில்லிங் அனுபவமாயிருக்கும்.

பங்கீ ஜம்ப், ரோலர் கோஸ்டர் போல எல்லாம் சாகசம் போலத் தெரியாவிட்டாலும் எல்லா த்ரில்லிங்குமே எந்த விபரீதமும் நிகழாத வரைக்கும் மனம் குதூகலித்து மகிழும்.

நாங்கள் குழந்தைகளையும் சேர்த்து கிட்டத்தட்ட பதினைந்து பேர் இருந்தோம். ஆகவே கேப்டனோடு ஒரு பெரிய படகை புக் செய்ய விரும்பினோம். முந்தைய இரவு சில நிறுவனங்களைத் தொடர்பு கொண்ட போது – மறுநாள் வானிலை சரியில்லை என்பதால் போட் வாடகைக்கு விடப் போவதில்லை என்று மறுத்து விட்டார்கள்.

மதியத்துக்கு மேல் வானிலை நன்றாக இருப்பதாகப்பட்டதால் டைரக்டரி பார்த்து ஒவ்வொரு நிறுவனமாய் முயற்சி செய்து கொண்டே இருந்தோம். எல்லோரும் கிளிப்பிள்ளை போல ஒருவர் சொன்னதையே மற்றவரும் சொன்னார்கள். தன் முயற்சியில் சற்றும் தளராத விக்கிரமாதித்யனாய் கடைசியில் ஒரு நிறுவனத்தில் விசைப் படகு புக் பண்ணி விட்டோம். எல்லோரும் சொல்வது போல நாளை வானிலை கொஞ்சம் சரியில்லைதான். ஆனால் பதினோரு மணிக்கு மேல் கடலில் செல்வதாயிருந்தால் கொஞ்சம் நிலைமை சரியாயிருக்கும் என்று சொல்லி படகை புக் செய்து தந்தார்கள்.

எங்களுக்கு அப்பாடா என்றிருந்தது. எங்கே இவ்வளவு தூரம் வந்து கடலில் போட்டிங் செல்லாமல் திரும்ப வேண்டியிருக்குமோ என்ற கவலை அகன்று ஹோட்டலில் நிம்மதியாகத் தூங்கினோம்.

மறுநாள் உற்சாகமாய்க் கிளம்பிக் கொண்டிருக்கும்போது படகுக் கம்பெனியிலிருந்து போன் வந்தது. வானிலை சரி இல்லாததால் கேப்டன் வர மறுத்து விட்டார் என்று சொன்னார்கள். எங்களுக்கு ரொம்ப ஏமாற்றமாயிருந்தது. எங்கள் ஏமாற்றத்தைப் புரிந்து கொண்டவர்களாக மேலும் சொன்னார்கள். கேப்டன்தான் வர மறுத்து விட்டார். நீங்களே போட் ஓட்டிக் கொண்டு செல்வதாக இருந்தால் படகை வாடகைக்கு விடுவதில் எங்களுக்கு எந்த ஆட்சேபணையும் இல்லை என்றார்கள்.

படகுச் சவாரி செய்து நடுக்கடலில் நங்கூரமிட்டு விளையாடி விட்டு வராமல் எங்களுக்கு ஜென்ம சாபல்யம் கிடைக்காது போலிருந்தது. நாங்களே படகை ஓட்டிக் கொள்கிறோம் என்று சொல்லி விட்டோம். எங்களில் ஒருவர் முன்னர் அந்தப் பகுதியில் வசித்தவர். வாரா வாரம் மோட்டார் படகுச் சவாரி செய்வது அவர் வழக்கம். ஆகவே அவர் இருக்க பயமேன்.

சுமார் பதினொண்ணேமுக்காலுக்கு அங்கே போய் விட்டோம். கடற்கரையை ஒட்டிய ஒரு ஹோட்டலுக்குப் பின்னால் இருந்தது அந்த போட் கம்பெனி. முதலில் எங்கள் எல்லாரிடமும் ஒரு படிவத்தில் கையெழுத்து வாங்கிக் கொண்டார்கள். அதாவது கம்பெனி சார்பாக நியமிக்கப்பட்டிருந்த அந்த அழகான பெண் சிப்பந்தி ப்ளூ பெர்ரி குரலால் படிவத்தில் எழுதியிருந்ததை விளக்கி கையெழுத்து வாங்கிக் கொண்டாள்.

எங்கள் சுய புத்தியின் பேரில், சொந்தப் பொறுப்பில் இந்தப் படகுச் சவாரி செய்கிறோம். இதனால் ஏற்படும் உடமை இழப்பு முதல் உயிர் இழப்பு வரை எதற்குமே கம்பேனி பொறுப்பேற்காது என்பதே அந்தப் படிவத்தின் சாராம்சம். குழந்தைகளுக்காக பெற்றோர் கையெழுத்திட்டோம்.

ஒரு கேளிக்கை மனநிலையில் இதெல்லாம் மனதில் ஒட்டுவதில்லை. நாங்கள் பாட்டுக்கு மென்பொருள் தரவிறக்கும் முன்பு அக்ரீ அக்ரீ என்று குத்துவோமே அப்படி கையெழுத்தைப் போட்டுத் தள்ளிக் கொண்டிருந்தோம்.

அந்தப் பெண் ஆளுக்கொரு லைஃப் ஜாக்கெட் எடுத்துக் கொடுத்தாள். நானும், சிலரும் நீச்சல் தெரியும் என்று அதை வாங்க மறுத்து விட்டோம். அவள் எல்லா ஜாக்கெட்டையும் ஒரு ஓரமாய்ப் போட்டு விட்டு – உங்கள் இஷ்டம், வேண்டுமென்றால் எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் என்று சொல்லி விட்டுப் போய் விட்டாள். அவள்தான் ஏற்கெனவே எங்களிடம் எகையெழுத்து வாங்கிக் கொண்டு விட்டாளே, இனி நாங்கள் எக்கேடு கெட்டாலும் அவளுக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை.

img_1438

அந்த யமஹா விசைப் படகை கொண்டு வந்து நிறுத்திய ஆசாமி ஒரு ட்ரையல் ரன் போய் எங்களில் ஓரிருவருக்கு பயிற்சி தருவதாகச் சொன்னான். எஞ்சினை ஆன் செய்வது, ஆஃப் செய்வது, பொருட்களை எங்கே வைப்பது. போன்ற பல அடிப்படை விஷயங்களைச் சொல்லிக் கொடுத்து விட்டு – “இந்த இடத்தைப் பார்த்து வெச்சுக்கங்க. சாயந்தரம் ஆறு மணிக்கு திருப்பிக் கொடுத்தால் போதும். இட்ஸ் ஆல் யுவர்ஸ்” என்றான்.

தண்ணீரில் குலுங்கும் போட்டில் பேலன்ஸ் பண்ணி ஏறி அமர சில பெண்களும், குழந்தைகளும் தடுமாறினார்கள்.

“வானிலை மோசம் என்றார்களே, இப்போது பரவாயில்லையா?” எனக்கு அவனிடம் கேட்கத் தோன்றியது.

“மழை இனி இல்லை. ஆனால் காற்று அதிகம்.” – இடது புறம் கை காண்பித்தான். “இந்தப் பக்கம் போக வேண்டாம்.”

ஃப்ளோரிடாவில் பழம் தின்று கொட்டை போட்டவரான எங்கள் ஆள் இந்தப் பக்கம் போனால்தான் தாழ்வான பகுதி வரும், அங்கே படகை நிறுத்தினால் கீழே இறங்கி விளையாட முடியும், குழந்தைகள் மனமகிழ்வார்கள் என்றார்.

சினிமா பட வில்லன்கள் போல் நடுக்கடலில் அருந்த பியர், பீட்ஸா எல்லாமும் கூட வாங்கி அடுக்கியாயிற்று.

படகு என்பது வெறும் பலகை. பலகையின் ஒரு முனையில் எஞ்சின் மாட்டியிருக்கிறது. இரண்டு பென்ச்சுகள் பொருத்தப்பட்டுள்ளன. அவ்வளவுதான். யமஹா மோட்டார் ஸ்டார்ட் ஆனது. அப்போதுதான் கவனித்தேன், நாங்கள் சிலர் லைஃப் ஜாக்கெட் வேண்டாம் என்று சொன்னதைப் பார்த்தோ என்னவோ யாருமே லைஃப் ஜாக்கெட் வாங்கிக் கொள்ளவில்லை. குழந்தைகள் உட்பட. அவர்களில் பலருக்கு நீச்சல் தெரியாது.

படகு கொஞ்ச தூரம் போனதும் ஒரு பெரிய அலை தண்ணீரை வாரியிறைத்து படகில் நுழைந்து வழிந்து ஓடியது. பழம் தின்றவர் அப்படித்தான் இருக்கும் என்றார். ஏதோ  ரோலர் கோஸ்டர் ரைடு போல எண்ணி ஒவ்வொரு முறை அலை வந்து படகு முழுக்கத் தண்ணீரை இறைக்கும்போதும் ஓ வென கத்தி மகிழ்ந்தார்கள்.

நாங்கள் புறப்பட்ட இடம் புள்ளியாகி மறைந்து விட்டது. நாலாபுறமும் அசைந்தாடும் கன்னங்கரேல் தண்ணீர் தவிர வேறொன்றும் தெரியவில்லை.

போகப் போக அடுத்தடுத்து இடைவெளி இல்லாமல் பெரிசு பெரிசாக வேக வேகமாக அலைகள் வந்து தூக்கித் தூக்கிப் போட ஆரம்பித்தன. படகின் ஆட்டம் ரொம்ப ஜாஸ்தியானது. இன்னொரு பேரலையில் சிலரின் செருப்புகள் கழண்டு  கடலோடு கலந்தன. பெட்டியில் வைத்திருந்த பீட்ஸா எல்லாம் நனைந்து நமுத்துப்போன அப்பளம் போலானது. குழந்தைகள் வீறிட்டழ ஆரம்பித்தார்கள்.

இதைத்தான் வானிலை சரியில்லை என்று சொன்னார்களா? இதனால்தான் படகுக் கம்பெனிகள் பலர் வாடகைக்கு விட மறுத்தார்களா?

எல்லோர் முகமும்  சற்றே வெளிறத் துவங்கியது. பருமனான நபர்களை இடம் மாறி அமரச் சொல்லி ஜோக் அடித்துப் பார்த்தார் ஒரு நண்பர். யாருக்கும் சிரிப்பு வரவில்லை.

அதே நேரம் அடித்த இன்னொரு மிகப் பெரிய அலை படகை ஏறக்குறைய புரட்டிப் போட்டது. ஒருபக்கமாய் சரிந்து ஆட்களை தூக்கி வீசியது. ஒருவரை ஒருவர் இறுக்கமாய்ப் பற்றிக் கொண்டார்கள். அவ்வளவுதான் கவிழ்ந்தோம் என்று நினைத்தேன். சற்று நேரம் மிதக்கும் அளவுக்கு எனக்கு நீச்சல் தெரியும். ஆனால் லைஃப் ஜாக்கெட் அணியாத நீச்சல் தெரியாத பலரை எப்படிக் காப்பாற்றுவது? சுறா மீன்கள் இருக்குமா? அந்த பய கணத்திலும் பல்வேறு யோசனைகள்.

ஆனால் படகை ஓட்டும் பழம் தின்று கொட்டை போட்ட நண்பர் கொஞ்சமும் கலவரம் அடையாமல் அல்லது கலவரத்தை வெளியே காட்டிக் கொள்ளாமல் லாகவமாக அந்தப் பெரிய அலையைக் கையாண்டு கவிழ இருந்த படகை நேராக்கி விட்டார்.

“இன்னும் கொஞ்ச தூரம் போனா அலைகள் அடங்கிரும். அந்த இடம் ரொம்ப நல்லா இருக்கும்.” என்றார்.

“போதும். திரும்பிப் போயிடலாம்.” என்று எல்லோரும் சத்தம் போட ஆரம்பித்தனர். அலைகளின் கோரத் தாண்டவத்துடன் போராடி படகைத் திருப்புவதே பெரும்பாடாக இருந்தது. ஒரு வழியாய்த் திருப்பி திக்கு திசையை உணர்ந்து புறப்பட்ட இடத்துக்கு வந்து சேர்ந்த பின்புதான் பலருக்கு உயிரே வந்தது.

ஏற்கெனவே எழுதி வாங்கிக் கொண்ட படகுக் கம்பெனி பேரழகி பேயறைந்தது போலிருந்த எங்களைப் பற்றிய எந்தப் பிரக்ஞையுமின்றி – “என்ன போட்ல சீட்டெல்லாம் கழண்டிருக்கு?” என்றாள்.

இதைப் போன்ற கட்டுரைகள் எழுதுவதற்காகவாவது முட்டாள்த்தனமான முடிவுகளை சில சமயம் எடுக்க வேண்டும்.

Advertisements

எதற்காக எழுதுகிறேன்? – சத்யராஜ்குமார்

சத்யராஜ்குமார்

இது ஒரு சுவாரஸ்யமான கேள்வி. கேட்கப்படும் ஒவ்வொருவரிடமும் ஒவ்வொரு பதில் கிடைக்குமென்றாலும், ஒரே ஆளிடமும் எல்லா சமயத்திலும் இதற்கு ஒரே ஒரு பதில் இருக்காது. குறைந்தபட்சம் என்னுடைய அனுபவம் அப்படித்தான் இருக்கிறது.

எந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் கேட்கப்படுகிறேன், எந்தக் காலகட்டத்தில் கேட்கப்படுகிறேன் என்பதைப் பொறுத்து பதில் மாறிக்கொண்டே இருந்திருக்கிறது.

‘எதற்காக எழுத ஆரம்பித்தேன்’ என்பதில் இருந்து துவங்க வேண்டும்.

படித்த புத்தகங்கள் மனசுக்குள் கலைடாஸ்கோப் பிம்பங்களை எழுப்ப காகிதத்தில் அவற்றைக் கொட்டுவது படித்தலின் நீட்சியாகத்தான் ஆரம்பித்தது.

வீட்டில் கதைகளைப் பற்றிய விவாதங்கள் நடக்கும். எழுதுபவர் பெயரைக் குறிப்பிட்டுப் பேசிக் கொள்வார்கள். கதை எழுதுபவருக்குப் புத்தகங்களில் அதிகப் பக்கங்கள் ஒதுக்கப்பட்டன. பெயரைக் கொட்டை எழுத்தில் வெளியிடுவதையும் கவனிக்க முடிந்தது. பத்திரிகைகளைத் தபாலில் அணுக முடிவதையும், எழுத்தாளர்களுக்கான புகழையும் பார்த்து அச்சில் எழுத வேண்டும் என்ற எண்ணம் தீவிரமடைந்தது.

ஒப்பீட்டளவில் அப்போதைய கால கட்டத்தில் பிரபல அச்சிதழ்களில் இடம் பிடிப்பது அவ்வளவு சுலபமில்லை. வீடுகளில் வானொலிக்கு அடுத்தபடியாக அவையே பிரதான பொழுதுபோக்கு சாதனமாயிருந்தன. குறிப்பிட்ட தரத்தில் எழுதுவது அவசியமாயிருந்தது. என் முதல் முயற்சிகள் தோல்வியிலேயே முடிந்தன. ஒரு ப்ளஸ் டூ லெவெல் பையன் எஸ். ஏ. பி, ராகிரா, ஜராசு போன்ற ஜாம்பவான்கள் ஆட்சி நடத்தும் குமுதத்தில் எழுத முயற்சி செய்தால் வேறென்ன ஆகும்.

ஊர் பேர் தெரியாத புதிதாகத் துவக்கப்பட்ட ஒரு பிட் நோட்டீஸ்தனமான பத்திரிகையில்தான் ஒரு கதை எழுத முடிந்தது. எதிர்பார்த்த பேரும், புகழும், அங்கீகாரமும் அதனால் கிடைக்கவில்லை.

“எவ்வளவு குடுத்தாங்க?”

“என்ன புக் இது? இதுல படமே இல்லையே?”

மொத்தத்தில் நான் பேப்பரில் எழுதி நாலு பேரிடம் வலியச் சென்று கொடுப்பதற்கும் அதற்கும் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை.

ஸோ, எதற்காக எழுதுகிறேன்? அந்தச் சமயத்தில் கேட்டிருந்தால் தெளிவாக ஒரே ஒரு பதில்தான்.

புகழ்.

எழுத்தை நீ வாசகர்களிடம் சேர்ப்பது முக்கியமில்லை. எழுத்து வாசகர்களை உன்னிடம் கொண்டு வந்து சேர்க்க வேண்டும். எனக்கு மனதில் பட்டதை சுவாரஸ்யமான மொழியில் பகிர்வதற்காக எழுத ஆரம்பித்தது, எப்படியாவது பகிர வேண்டும் என்பதிலிருந்து இப்படித்தான் பகிர வேண்டும் என்ற சட்டதிட்டத்துக்குள் வந்து மாட்டிக் கொண்டது.

பிரபல வார இதழ்களில் எழுதிப் புகழ் பெற வேண்டும்.

இலக்கு தெளிவானதும் அதை நோக்கி நகர்வது எளிதாகி விடுகிறது. அதைத்தான் இலக்கியம் என்கிறோம். வார இதழ் இலக்கியம் என்று வேண்டுமானால் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

முதலில் சாவி, அதன் பின் இதயம் சிறுகதைக் களஞ்சியம், தாய், இதயம் பேசுகிறது, குமுதம், விகடன்,கல்கி, அமுதசுரபி, கலைமகள் இப்படி நான் எழுதும் பத்திரிகைகளின் லிஸ்ட் நீண்டு கொண்டே போனது. வாசகர் கடிதங்கள் வீட்டுக்கு வந்தன. வாசகர்களும் தேடி வந்து சந்தித்து உரையாடி விட்டுப் போனார்கள். நிகழ்ச்சிகளுக்குச் சென்றால், “யார் அதுன்னு கேட்டிங்களே இவர்தான் சத்யராஜ்குமார்” என்று யாராவது ஒருவர் யாராவது இன்னொருவரைக் கூட்டி வந்து அறிமுகம் செய்வார்கள். இதோ நீ கேட்ட ப்ராபல்யம் கிடைத்து விட்டது. இதற்காகத்தானா எழுதுகிறேன்? இல்லை போலிருக்கிறது. அப்படி இருந்தால் அதையேதானே இன்னமும் செய்து கொண்டிருந்திருப்பேன்.

“புக்ல எழுதினா பணம் கிடைக்குமா?” ஒவ்வொரு எழுத்தாளனையும் யாராவது ஒருவர் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டு இம்சைப்படுத்தாமல் இருக்க மாட்டார்.

“கிடைக்கும் ஸார்.”

“எவ்வளவு குடுப்பாங்க?”

“சன்மானம் அம்பது ரூவா. சில புக்ஸ்ல எழுபத்தஞ்சு கூட கிடைக்கும். “

பார்வை கொஞ்சம் கேவலமாக மாறிப் போய்விடும். “அவ்வளவுதானா?”

ஓ எழுபத்தஞ்சு எல்லாம் ஜாஸ்தி இல்லையோ? “குமுதம் மாதிரி புக்ஸ் இன்னும் அதிகமா தருவாங்க ஸார். நூறு ரூவா அனுப்புவாங்க.”

“மாசத்துக்கு ஒரு பத்து கதை புக்ல வருமா?”

“அப்படிச் சொல்ல முடியாது. வேணா நாலு வரும்.”

“பத்து வருதுன்னு வெச்சிப்போம். அப்பவும் மொத்தமா மாசம் எழுநூத்தம்பது ரூபா. எழுதிப் பொழைக்க முடியாது போலிருக்கே?”

என்னய்யா பெரிய பணம்? அவர்கள் முகங்களில் பொட்டென்று அறையலாம் போல வந்தது. சரளமாக பிரபல இதழ்களில் எழுத ஆரம்பித்ததால் ‘கவிதை எமக்குத் தொழில்’ என்று சொன்ன பாரதியைப் போல ‘கதை எமக்குத் தொழில்’ என்று நெஞ்சை நிமிர்த்திச் சொல்ல வேண்டும் என்று விரும்ப ஆரம்பித்த காலகட்டத்தில் இப்படி அபசகுனமாய்ப் பேசினால் கோபம் வரத்தானே செய்யும்.

நாவல்கள் எழுதினால்தான் அதிக பணம் சம்பாதிக்க முடியும், எழுத்தையே தொழிலாக்கிக் கொள்ள முடியும். பணம் இலக்கானதும் அந்த முயற்சிகளில் ஈடுபட ஆரம்பித்தேன். அது என்ன ஆனது என்பதை இங்கே படித்துத் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

ஸோ, எதற்காக எழுதுகிறேன்? ‘எழுத்து எமக்குத் தொழில்’ என்று மார் தட்டிக் கொள்வதற்காக. இலக்கு மாறி விட்டது பாருங்கள். பதிலும் மாறி விட்டது. அந்தச் சமயத்தில் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டிருந்தால் பணத்துக்காகவே எழுதுகிறேன் என்று எளிதாகச் சொல்லியிருப்பேன்.

நான் பகுதி நேர எழுத்தாளனா, முழு நேர எழுத்தாளனா என்று தீர்மானிக்க இயலாத நிலையில் எஞ்சினீரிங் படிப்பு, வேலை, அமெரிக்கா என்று ஓடம் திசை மாறிப் போனது.

முக்கியத்துவங்கள் மாறிப்போயின. முக்கியமாய் அமெரிக்கா வந்த பின் எழுதிச் சம்பாதிக்கும் பணம் முக்கியமில்லாமல் போனது. தீவிரமாய் எழுதுவதற்கான பயிற்சி இருந்தும், பத்திரிகைகளில் பதிப்பிக்க வாய்ப்பிருந்தும் அதை வலுக்கட்டாயமாய்க் கை விட்டதை புகழ் மீதான போதை குறைந்ததால் என்றும் சொல்லலாம்.

அது நாள் வரைக்கும் எங்கிருந்து கதை பெற்றேனோ அந்தத் தமிழக நகரத்து, கிராமத்து சூழலை இழந்து விட்ட பிறகு, அதையே பிரதானமாக வெளியிடும் பத்திரிகைகளிலிருந்து ஒதுங்கினேன்.

ஆனால் அனுபவங்களைக் கதையாய் எழுதும் வியாதி மட்டும் விடவில்லை, அதெல்லாம் பிறவியிலேயே ஒட்டிக் கொள்ளும் மரபியல் குறைபாடாயிருக்கும். இங்கே கிடைப்பதென்னவோ எல்லாமே அமெரிக்க அனுபவங்கள்.

அவற்றைக் கொண்டு இணையத் தளத்தில் ‘துகள்கள்’ என்னும் தலைப்பில் எழுத ஆரம்பித்தேன். சுமார் நானூறு, ஐநூறு வாசகர்கள். பணமும் இல்லை, புகழும் இல்லை. ஜஸ்ட் எழுத வேண்டும். அவ்வளவுதான். சில அனுபவங்களைச் சக மனிதர்களிடம் பரிமாற விளைகிறேன். அதற்காக எடுத்துக் கொண்ட எழுத்து என்ற இந்த வடிவம் வடித்து முடிக்கும்போது எனக்கே ஒரு பரவசம் தருகிறது.

சும்மா எழுத ஆரம்பித்து – புகழ் வேண்டும் என்று தடம் பிறழ்ந்து, அப்புறம் இல்லை, இல்லை பணம் வேண்டும் என்று திசை மாறி மீண்டும் ஆரம்பித்த இடத்துக்கே வருகிறது பாருங்கள்.

அப்படியானால் எதற்காக எழுதுகிறேன் என்றால் சும்மா அது ஒரு கலையுணர்வோடு கூடிய தகவல் பரிமாற்ற சந்தோஷம் அவ்வளவுதான். அதுதான் நிஜமான காரணம் போல் தோன்றுகிறது. அதன் மூலமாய்ப் பணம், புகழ் எல்லாம் கிடைத்தால் மகிழ்ச்சியே… இல்லா விட்டாலும் நஷ்டமில்லை. அப்படித்தான் என் வாழ்க்கை இது வரை நகர்ந்திருக்கிறது.

ஆனால், எதற்காக எழுதுகிறேன் என்பது தாண்டி ஒரு விஷயம் இங்கே சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. ஒரு சில விதிவிலக்கான நட்சத்திர எழுத்தாளர்களைத் தவிர வேறு யாரும் தமிழில் எழுதி லட்ச லட்சமாய் சம்பாதிப்பதில்லை.

ஒரு பத்தியாகட்டும், நாலு பக்கமாகட்டும். இலக்கியச் செறிவானதாகட்டும், சும்மா மொக்கையான கட்டுரையாகட்டும். எழுதுவதற்காக ஒவ்வொருவரும் பணம், நேரம் உட்பட பல விஷயங்களைத் தியாகம் செய்து தன்னார்வமாகத்தான் ஒரு படைப்பைத் தமிழுக்கு அளிக்கிறார்கள். நிறைய மெனக்கெடுகிறார்கள். அதனால் குடும்பங்களை இழந்தவர்கள் இருக்கிறார்கள். தற்கொலை வரை போனவர்கள் இருக்கிறார்கள்.

எழுதுபவர்களுக்கு மாலை மரியாதை செய்ய வேண்டாம். பொன்னாடை போர்த்த வேண்டாம். தமிழில் எழுதுவதும் தமிழுக்கான ஒரு சேவைதான் என்று உணர்ந்தால் மட்டும் போதும்.

oOo

(தமிழ் வார, மாத இதழ்களில் சிறுகதைகள், நாவல்கள் எழுதி வருபவர். இலக்கிய சிந்தனை விருது பெற்றவர். கல்கி, கலைமகள், அமுதசுரபி உட்பட பல இதழ்களில் இவரது பல சிறுகதைகள் பரிசு பெற்றுள்ளன. தயாராகி வரும் ஒரு புதிய தமிழ்த் திரைப்படத்துக்கு கதை-திரைக்கதை எழுதியுள்ளார்)

காலண்டர்

சத்யராஜ்குமார்

பாக்கெட்டிலிருந்து டொடய்ங்கென்று சத்தம் வந்தது.

மூச்சிறைக்க நடந்து கொண்டிருந்த அனந்துவின் நடை வேகம் கொஞ்சம் குறைய – கேசவன் திரும்பிப் பார்த்தார்.

இரவு பர்தாவை விலக்கிக் கொண்டிருந்த அந்த விடியற்காலை நேரத்தில் நடேசன் பார்க் உயிர் பெற்றிருந்தது. எல்லா வயதிலுமாக ஆண்களும், பெண்களும் சாரை சாரையாக பார்க்கைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்து கொண்டிருந்தார்கள். 40+கள் நடை பயில, பதின்மங்களும், இருபதுகளும் வியர்வையில் உடை நனைந்து ஓடிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

புல் வெளியில் வட்டம் கட்டி யோகா. ஹா ஹா ஹா வென்று ஒருவர் சிரிக்கக் கற்றுக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். நடந்து முடித்த ஒரு கும்பல் குட்டிச் சுவருக்கு அந்தப்பக்கம் கை நீட்டி அருகம்புல் ஜூஸ் வாங்கிக் குடித்துக் கொண்டே தினத்தந்தியை ஆளுக்கொரு பக்கம் இழுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

அனந்து பாக்கெட்டுக்குள் கையை விட்டு நீள்செவ்வக செல்பேசியை வெளியே எடுத்தார். அப்படியே அந்த நடைபாதையில் சிலை மாதிரி நின்று – ஆள்காட்டி விரலால் ஃபோன் பட்டனை அழுத்தி உயிர்ப்பித்து திரையில் உள்ள செய்தியைப் படிக்க ஆரம்பித்தார்.

கேசவன் எரிச்சல் பொங்கிக் கொண்டு வர அனந்துவைப் பார்த்துக் கேட்டார். “உனக்கும் அந்த வியாதி வந்துருச்சா? என் பசங்க புள்ளைங்களை தினமும் நான் திட்டித் தீர்க்கிறேன். எந்நேரம் பார்த்தாலும் இந்த எழவை எடுத்துக் கையில் வெச்சிக்கிட்டு தொட்டுத் தடவி அதைப் பார்த்தே சிரிச்சிகிட்டு…” (more…)

வர்ணம்

சத்யராஜ்குமார்

washington_snow

வந்தனா பஸ்ஸில் ஏறிய போது பாதி பஸ்தான் நிரம்பி இருந்தது.

நாலைந்து அமெரிக்கர்கள். ஏழெட்டு இந்தியர்கள். சொற்பமாய் சீனத்து முகங்கள். அன்றாடம் பஸ்ஸில் ஏறும்போதெல்லாம் அவளுக்குப் பெருமை நெஞ்சில் பொங்கி வழிவதைத் தவிர்க்க முடிவதில்லை. எல்லோரையும் போல நானும் தினமும் வாஷிங்டன் டி.சிக்கு வேலைக்குச் செல்பவளாகி விட்டேன்.

ஆனால் கண்ணனுக்கு மட்டும் இன்னும் மனக்குறை தீரவில்லை.

கண்ணன் டி.சியில்தான் ஒரு மத்திய அரசு அலுவலகத்தில் மென்பொருளாளனாக இருக்கிறான். வர்ஜீனியா, மேரீலாண்ட் பகுதிகளில் வசிக்கும் இந்தியர்கள் பெரும்பாலும் அவனைப் போலவே ஏதாவதோர் அரசு அலுவலகத்தில் ஒப்பந்தப் பணியாளராகவோ, நிரந்தர ஊழியராகவோ இருப்பார்கள்.

இந்த இடத்துக்கு முதன் முதலில் அவன் கூட்டி வந்தது நினைவிருக்கிறது. அப்போது அவளுக்கு அமெரிக்கா புதிது. வாஷிங்டன் டி.சி புதிது. ஒயிட் ஹவுஸ் பார்க்க ஆசைப்பட்டாள்.

“என் ஆபிஸ் பக்கத்தில்தான் ஒயிட் ஹவுஸ் இருக்கு. நான் ஆபிஸ் போறப்போ என் கூடவே பஸ்ஸில் வா! டி.சி நகரத்தை சுத்திப் பார்த்துட்டு சாயந்தரம் ஒரே பஸ்ஸில் ரெண்டு பேரும் திரும்பி வந்துரலாம்.”

வீட்டிலிருந்து எட்டு நிமிஷ கார் பயணத்தில் அந்த இடத்துக்கு வந்தார்கள். குட்டி பஸ் ஷெல்ட்டருக்குப் பின்னால் பெரிய பார்க்கிங் லாட் இருந்தது. அதில் இரண்டு கார்களுக்கு நடுவே சொருகி நிறுத்தினான் கண்ணன்.

“கார்லயே டி.சி போக முடியாதா?”

கண்ணன் புன்னகைத்தான். “டி.சி மாதிரி பெரு நகரங்களில் டிராபிக்கை கட்டுப்படுத்த ஹெச் ஓ வி-ன்னு ஒரு சிஸ்டம் இருக்கு வந்தனா.”

“ஹெச் ஓ வியா?” (more…)

ஸ்டிக்கர் பொட்டு

சத்யராஜ்குமார்

photo

வித்யா ரங்கா மாமாவிடம் ஆசையாய் உட்கார்ந்து பேசுகிறாள் என்று முரளிக்குத் தோன்றியது. அவரும் வித்யா மேல் அநாவசியமாய்க் கரிசனம் காட்டுகிறார். இவர் ஏன் அமெரிக்கா வந்தார் என்று முரளிக்கு எரிச்சலாக இருந்தது.

அவன் ஆஃபிசிலிருந்து திரும்பியபோது சமையலறையை ஒட்டிய டெக்கிலிருந்து பெரும் சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டது.

வித்யா காற்றில் சைன் வேவ் போலப் பரவி அசையும் கூந்தலை நளினமாய் ஒதுக்கி கொஞ்சம் வெட்கம் கலந்த குரலில் சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள். ரங்கா மாமா அப்படி என்ன ஜோக் அடித்தாரோ.

அவர் இங்கே இருக்கப் போவதே மொத்தம் நான்கு நாட்கள்தான்.

யாரிடமும் உடனே வளவளவென்று பேச ஆரம்பித்து விடுவார். பி.ஹெச்.இ.எல்லில் ஜியெம்மாக இருந்து ரிட்டயராகிய கையோடு சும்மா இருக்காமல் உதிரி பாகங்கள் ஏற்றுமதி செய்யும் கம்பெனி ஆரம்பித்து – இப்போது பிசினஸ் காரியமாய் அமெரிக்கா வந்திருக்கிறார்.

டெக்ஸாஸில் அவர் நண்பரின் வீட்டில் பத்து நாள் தங்கி ஆயில் கம்பெனி வேலைகள். அவை முடிந்த கையோடு பழைய சொந்தம் விட்டு விடக் கூடாது என்று ஈஸ்ட் கோஸ்ட்டில் இருக்கும் முரளி வீட்டுக்கும் விசிட். (more…)