வே. நி. சூரியா

வாராணசி – வே. நி. சூரியா கவிதை

வே. நி. சூரியா

புறப்படுதல்

வாழ்வின் மண்டபத்தில்
அபத்த சங்கீத பிரவாகம்
பின்தொடரும் இனியதோல்வியை
சுயம்வரித்துக் கொண்டேன்
நோயுற்ற காக்கையாய்
ப்ளாட்பாரங்களில்
கூச்சலிட்டது இதயம்
அதோ ஒரு துருப்பிடித்த ரயில்
தொலைந்துபோவதற்காக
அதன் ஏதோவொரு சன்னலோர இருக்கையில்
ஒடுங்கியிருக்கும்
அடக்கமுடியாத ஆசைதான் நானா

பயணம்

ஒரு நிலவெளியிலிருந்து
இன்னொரு நிலவெளி
அந்த இன்னொரு நிலவெளியிலிருந்து
இன்னொரு நிலவெளியென
விரைகிறது ரயில்.
ஒவ்வொரு நிலவெளியும்
ரயிலை
ஒவ்வொரு விதமாய் வரவேற்கிறது.
நிலவெளி ஏதுமற்ற நிலத்தை
ரயில் அடையும் போது
அந்த ரயிலே
ஒரு நிலவெளியாய் மாறி விரைகிறது
இன்னொரு நிலவெளியை நோக்கி

வாராணசி சித்திரங்கள்

0

மைந்தன் கனலுக்கு
காத்திருக்கிறான்
காலை மத்தியானமாக
மலர்ந்துவிட்டது
அந்தப்பக்கமாக நானே
இரண்டு மூன்று முறை
சென்றுவிட்டேன்
இன்னும் கனல்
கிடைக்கவில்லை போலும்
அன்னாரின் உடல்
வருத்தத்திலிருக்கிறது
சாயும்காலமும்
நெருங்கிவிட்டது தன் பத்து தலைகளுடன்
சற்றுதொலைவில் காத்திருந்தேன்
எனக்கு மட்டும்தான்
தெரிந்ததாயென தெரியவில்லை
அந்திச்சூரியனுக்கு பக்கத்தில்
எண்ணற்ற கரங்கள் கனலோடு நிற்க
தன் தந்தையை சுமந்துபடி
அவன் விண் ஏகிக்கொண்டிருந்தான்

0

யாத்ரீகர்கள் பராக்குப்
பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்
குரங்களும் பசுக்களும் கூட
சவம் சுடலையில் காத்திருக்கிறது
இனி பிறக்கவே கூடாது என்ற
வைராக்கியமும் அதற்கிருக்கிறது
நல்லதுதான்
விறகுகளை கம்பளித்துணியைப்போல
போர்த்துகிறார்கள்
பின்பு காத்திருந்து பெற்ற நெருப்பை
விறகின் மேல்
உட்காரவைத்தார்கள்
நீங்களும் நானும்
வேடிக்கைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம்
நீங்கள் உங்கள் நிலக்கடலை பொட்டலத்தை
பிரிக்கிறீர்கள்
நான் என்னுடையதை
பிறகு நாம் நம் அழகிய புட்டங்களை
எழில்பட ஆட்டினோம் மரணத்தின் முகத்திற்கெதிராக

0

மல்லாந்து படுத்திருக்கிறது வாராணசி
காலம் அதன் கழுத்தில் ஆபரணமாய்
அமரத்துவம் அதன் தலையணையாய்
வாராணசி இன்னும்
தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறது
ஏழு ரத சூரியனும்
வந்துவிட்டது
வாராணசியை எழுப்பவேண்டாமா
ஆளுக்கொரு திசையில்
திகைத்து நிற்கின்றன
ஆலய மணிகள்

0

துறவிகள் பயணிகள் திருடர்கள்
ஆய்வாளர்கள் நீங்கள், நான்
என எல்லோரும்
குழுமியிருக்கிறோம்
கங்கைக்கு தீபாராதனை
பெண்கள் விளக்குகளை
மிதக்கவிடுகிறார்கள்
நரிகள் பரிகளான கதையாய்
அத்தனையும் ஓடங்களாக உருதிரிய
அதிலொன்றில் கேமராக்களுடன்
ஆய்வாளர்கள் ஏறிக்கொள்கிறார்கள்
பிறிதொன்றில்
உள்ளூர்வாசிகள் குழாம்
நான் இன்னொன்றில்
ஏறிக்கொள்ளப்போகிறேன்
நீங்களும் வருகிறீர்களா

திரும்புதல்

எங்கிருந்தோ ஒலிக்கின்றன
பூசாரிகளின் உச்சாடன குரல்கள்
முதலைகள் கண்களுக்குள்
நீந்துகின்றன
சேலை மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறாள்
எனக்குள்ளிருக்கும் பெண்
இந்நீண்ட மத்தியானவேளையில்
கங்கை
வீதியில் பாய்கிறது
அதன் கரைகளில் புகை
உடுக்கையடித்தபடி ஆடுகிறது
நான் இன்னும் வீடுவந்து
சேரவில்லையோ

சாலையை கடப்பது பற்றிய குறிப்புகள்

வே. நி. சூரியா

தார்ச்சாலையை கடக்க
இயலவில்லை
கால்மணி நேரமாக தலையில்
எச்சம் வழியும் சிலையென நிற்கிறேன்
நான் வீட்டிற்கு போகவேண்டாமா
சாலையில் வாகனங்கள் டைனோசர்கள் என
வந்துகொண்டும் போய்க்கொண்டும் இருக்கின்றன

0

என் கூட வந்தவர்கள்
மர்மமான முறையில்
சாலையின் அந்த பக்கத்தில்
நடந்துகொண்டிருந்தனர்
ஒன்றும் விளங்கவில்லை
சுற்றும்முற்றும் பார்த்தேன்
ஒரு சப்வே இருந்தது
அதன் படிக்கட்டுகளில் இறங்கி
வெளியே வந்தபோது
எல்லா அந்த பக்கத்திற்கும்
அந்த பக்கத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தேன்
நான் போகவேண்டியது ஒரேயொரு அந்த பக்கத்திற்கு

0

இசைக்கண்ணாடி – வே. நி. சூரியா கவிதை

வே. நி. சூரியா

வெளியே வெயிலின் பிரம்மாண்ட தொட்டில்
ஆடிக்கொண்டிருக்கிறது
இது காலை
தனது பாதங்களை
கனவில் மாட்டிக்கொண்டு ஓடுபவர்களின் பொன்வேளை
ஏதோ தன் காதலை கூற
தயங்கித்தயங்கி வரும் பெண்ணின் முகச்சாயலோடு
காற்றிலிருந்து அலைபோல வருகிறது சோப்பினின் இசைக்குறிப்பு
மேகத்தில் அரங்கு இருக்கிறதாம்
நிசப்தத்தின் தூதுவனொருவன் சொல்லிச் சென்றான்
மகுடிக்காடும் நாகத்தை போல கண்களிலுள்ள பனிச்சிகரங்கள் அசைகின்றன
எதிர்பாராத கணத்தின் மாளிகையொன்று திறந்துகொள்ள
என் தலை ஒரு பியானோவாகிறது
அதையிசைக்கிறது காலத்தின் திருக்கரம்
புராணங்களின் மதில்களை
எகிறி குதித்துவந்து
தூங்குகிறான் கும்பகர்ணன்
தன்னைத்தானே தூக்கி
தன் கையில்
வைத்துக்கொள்கிறது கயிலாயம்
எனக்கு தெரியவில்லை இசை நிற்குமா அல்லது உலகம் நிற்குமா

தற்செயல் – வே. நி. சூரியா கவிதை

வே. நி. சூரியா

கால் ஊனமுற்ற குழந்தைகளின் சாக்லேட்டை நான் திருடுவது போலவும்
அவர்கள் துரத்திவருவது போலவும்
ஒரு கனவு
விழித்தவுடன், என்னை சீக்கிரம் எமதூதர்கள் கூட்டிச்செல்வது நல்லதென்று
முணுமுணுத்துக் கொண்டேன்
யாரோ கைதட்டும் சப்தம் கேட்கிறது

இயந்திரங்களுடன் பேசும் பெண் – வே. நி. சூரியா கவிதை

வே. நி. சூரியா

1
கடிகாரத்துடன் அவள் நடத்தும் உரையாடல்கள் மிகச் சுவாரசியமானவை
அதுவொரு இயந்திரம் என அவளுக்கு தெரிவதேயில்லை
என்னிடம் சொல்ல வேண்டிய ரகசியங்களையெல்லாம் அதனிடம் சொல்லிக்கொண்டிருப்பாள்
நான் இருப்பதே அவளுக்கு மறந்து போய்விடும்

2
என்னிடம் எதுவும் பேசாத உன்னால் இப்போது என் நாக்குக்கு டயரி எழுதும் பழக்கம் வந்துவிட்டது போலும்
அது எழுதுகிறது
எழுதிக்கொண்டே இருக்கிறது
சின்னஞ்சிறு துயரத்தின் மீது
சின்னஞ்சிறு சந்தோஷங்களின் மீது

3
மின்விசிறிக்கு காலை வணக்கம் சொல்லும் பெண்ணே,
என்னிடமும் பேசு
தலையணையிடம் காபியா டீயா எனக் கேட்டுச்செல்லும் பெண்ணே,
என்னிடமும் பேசு
சுவிட்ச்களுடன் நாட்டுநடப்பை விவாதிக்கும் பெண்ணே,
என்னிடமும் பேசு
இயந்திரங்களுடன் பேசும் பெண்ணே,
என்னிடமும் பேசு
ஏதாவது பேசு
பேசு
பேசு
பேசு
•••