கட்டுரை

‘மோகனசாமி’ சிறுகதை தொகுப்பு குறித்து கண்மணி கட்டுரை

தொகுப்பிலிருக்கும் 10 சிறுகதைகளுமே ஒருபாலினச் சேர்க்கையைப் பற்றி அந்தரங்கமாகப் பேசுகின்றன. ‘ இது என் சுயசரிதை’, என்று அறிவித்த எழுத்தாளர் வசுதேந்த்ராவின் தைரியம், அவரை அண்ணாந்து பார்க்க வைக்கிறது. பல இடங்களில் வாசகரைக் கசியவைக்கும், தொந்திரவு செய்யும் இந்த நூல் இதுவரை ஆங்கிலம், ஸ்வெடிஷ் உள்ளிட்ட 10 மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப் பட்டத்தில் வியப்பேதுமில்லை. வாசுதேந்த்ரா சாகித்திய அகாதமி விருது பெற்றவர்.’மோகனசாமி’, பெங்களூரு சென்ட்ரல் யூனிவர்சிட்டியின் ப்ளஸ் ஒன்றுக்குத் துணைப் பாடமாக அரசாங்கத்தால் அறிவிக்கப் பட்டிருக்கிறது!

நமது மதிப்பீடுகளைப் புரட்டிப் போடும் இந்த அரிய நூலை மொழிபெயர்ப்பு என உணராதவண்ணம் சிறப்புற மொழிபெயர்த்திருக்கிறார் நல்லதம்பி. ஏற்கெனவே விவேக் ஷான்பக்கின் ‘காச்சர் கோச்சரி’ல் நாம் உணர்ந்ததுதான். காமம் சார்ந்த விவரணைகளை விரசமில்லாத மொழி வழுக்கலாக உறுத்தலின்றி சொல்கிறது. அதேநேரம், தேவையான இடங்களில் தகுந்த சொற்களைப் பயன்படுத்தத் தவறவில்லை. ‘கம்ஸூ’, ‘கண்டுஸூளே’ போன்ற சொற்களைப் புழங்கி விளக்குவதன் மூலம் கன்னட மணத்தையும் ஆங்காங்கு சாமர்த்தியமாக தக்கவைத்திருக்கிறார் மொழிபெயர்ப்பாளர்.

மோகனசாமி-மயக்கந்தரும் இந்தப் பெயரைத் தவிர வேறெந்த பெயரும் கதைக் களத்தோடு இவ்வளவு இயைந்திருக்காது. நண்பர்களால் அன்போடு ‘மோகனா’ என்றழைக்கப்படும் மோகனசாமி என்னும் கதாபாத்திரத்தின் வழியே சமபாலின சேர்க்கையில் ஈடுபாடுள்ளவர்களின் மனக்கொதிப்பு, அவர்களுக்கு எதிர்கொள்ள நேரும் அவமானங்கள், புறக்கணிப்புகள், தனிமை…..யாவற்றையும் மனதைத் தொடும் விதத்தில், மிகையில்லாது எளிய சொற்களில் விரித்து வைக்கின்றன கதைகள். நேர்மையும் பண்பும் உடைய மோகனசாமி, வாழ்க்கையில் போராடி கௌரவ நிலையை அடைகிறான். அவன், தான் விரும்பும் ஆண்களோடு ரகசியமான காதல், காம வாழ்க்கையைத் துய்ப்பதிலும் வெற்றியடைவது ஆறுதளிக்கிறது. இதிலுள்ள நோய்த்தொற்று குறித்த அபாயங்களையும் பொறுப்பாகக் கோடிட்டுக் காண்பித்திருக்கிறார் ஆசிரியர். தத்ரூபமான பாத்திரங்கள் உயிரோடு நடமாடுகின்றன.

ஏறக்குறைய 15 வருடங்களில் எழுதப்பட்ட கதைகளின் தொகுப்பு என்பதால் சில கதைகள் தேவையற்று நீளமாக இருக்கின்றன. முதல் கதையான ‘சிக்கலான முடிச்சி’ல், அலுவலகப் பயணம் நிமித்தமாக விமான நிலையம் செல்லுமுன் காதலன் கார்த்திக் இரவு சாப்பிடுவதற்காக சாம்பார் சமைத்து ஃபிரிஜ்ஜில் வைத்துவிட்டுச் செல்பவன் மோகனா எனும் மோகனசாமி. அந்த நண்பன் கார்த்திக்கிற்கு பெண்ணோடு திருமணம் நிச்சயமானதும் அதிர்ச்சியடைகிறான் மோகனசாமி. பின்னர் நடைமுறையை உணர்ந்து கூடவே தங்கி உறவாடி வாழ்ந்த கார்த்திக்கை, அவனது உதாசீனத்தைக் கண்ணீரோடு பிரிகிறான்.

‘சைக்கிள் சவாரி’யில் தன் உடல்மொழியைக் கேலி செய்யும் பள்ளித் தோழர்கள் மற்றும் சகோதரியிடமிருந்து தப்புவதற்காக தன்னை, தன் பேச்சை, விளையாட்டை-எல்லாம் சுருக்கிக் கொள்கிறான் மோகனசாமி. எந்நேரமும் படிப்பில் மட்டுமே கவனம் செலுத்தியதால் முதல் மதிப்பெண் பெறுகிறான். சைக்கிள் கற்றுக்கொண்டால் தன் உடலின் நளினம் விலகக் கூடும் என்றெண்ணி ஹம்பியில் சைக்கிள் கற்றுக் கொள்கிறான் மோகனசாமி. இருள் கவியும் நேரம் கோயில் பிரகாரத்தில் 2 வெள்ளைக் காரன்கள் புணர்ந்து கிடந்ததைக் கண்டதும், தனக்கு மனப் பிறழ்வல்ல என அமைதியடைகிறான்- புகைகூடப் பிடிக்காத மோகனசாமி. மோகனா சுத்தமானவன்; நாசூக்கானவன்.

‘பேசக்கூடாத பேச்சுகள் வதைக்கும்போது ‘ கதையில், மோகனசாமியைப் புரிந்துகொண்ட அவனது பிராமண அப்பா, உள்ளுக்குள் உடைந்து போனாலும் அவன் மனதை நோகடிக்கவில்லை. ஆனால் மோகனசாமியைத் தன் ஆண்மையின் தோல்வியாக அவர் கருதுகிறார். அதிக மதிப்பெண் வாங்கிய அவனுக்கு அரசாங்கப் பொறியியல் கல்லூரியில் இடம் கிடைத்தபோதும், வரதட்சிணை வாங்கமுடியாத, வம்சத்தை வளர்க்கமுடியாத மோகனசாமிக்கு எதற்கு சக்தியைமீறி செலவழிக்க வேண்டுமென்று கை கழுகிறார். அதனால் பெங்களூரில் சிறு வேலைகள் செய்தும் வங்கிக் கடனிலும் படித்து முடித்த மோகனசாமி கொடுக்கும் பணத்தைக் கைநீட்டி வாங்கக் கூசுகிறார்.

‘நான்முகன்’ கதையில் 40 வயதான மோகனசாமிக்குப் பணப் பஞ்சமில்லை. ‘முதல் வணக்கம் மற்றும் கடைசி வணக்கத்திற்கு நடுவில் வாழ்க்கையைப் பசுமையாக்கிக் கொள்வதே நம் புத்திசாலித்தனம்’ என்ற கொள்கையுடைய அவன், உடற்பயிற்சி மற்றும் உணவுக் கட்டுப்பாடுகளால் 30 வயதுபோலத் தன்னுடலை வைத்திருக்கிறான். பெருத்துப்போன தன் பழைய கார்த்திக்கை இப்போது அவன் மனம் நாடுவதில்லை. இந்தக் கதையானது ‘கேய்’ வாழ்வின் குறுக்குவெட்டுத் தோற்றம். மோகனசாமி துய்த்துக் கடந்துபோகும் பல்வேறு ஆண்களையும் அவர்களோடான உறவுகளையும் ரசனை கலந்த நகைச்சுவையோடு படம் பிடிக்கிறது கதை.

அவனோடு தங்கியிருக்கும் யோகாசன குருவான ராம்தர் திரிவேதி, ‘’யோகாவைப் போலவே இணைவதும் ஒரு சாதனை. நிம்மதியாக இணைய வேண்டும். சூரியன் மேற்கில் இறங்கும் மாலை வேளையில் கங்கையில் ஓசையில்லாமல் மீனுடன் நீந்தும் சுகம் இந்த சேர்க்கையில் நமக்குக் கிடைக்கவேண்டும். சுகம் என்பது ஒரு தியான நிலை.’’ ஆனால் பிறிதொருவனைத் தேடக் கூடாதென்ற ராம்தரின் நிபந்தனையால் ‘கட்டாயத்திற்காக பத்திய உணவைச் சாப்பிடும் நோயாளியைப் போல அவன் தவித்தான்’.

கோயில் வரிசையில் சட்டையைக் கழற்றிவிட்டு நிற்கும் இளம் தந்தையான சாந்தனுவால் கவரப்பட்ட மோகனசாமியின் எண்ணங்கள் : ‘பொதுவாக திருமணம் நடந்து, ஒரு குழந்தையைப் பெற்ற அப்பாக்களின் தேகம் சிறப்பான கவர்ச்சி கூடியிருக்கும். இன்னும் விரியாத அனுபவமற்ற மொக்கு போலவும் இல்லாமல், மாலைவேலையில் வாடிய பூப்போலவும் அல்லாமல்-விடியற்காலையில் இளம் சூரிய ஒளிக்கீற்றுக்கு முழுமையாக மலர்ந்த பூவைப்போல அவர்கள் பக்குவமாக இருப்பார்கள். துணிவுடன் புதியத்தைத் தேடும் உற்சாகம் அவர்களுக்கு இருக்கும். முகத்தில் சிறப்பான நிறைவு தெரியும். சருமத்தில் அழகாகப் பிரகாசம் கூடியிருக்கும்.’ ஓர் ஆணை இவ்வளவு நுட்பமாக வருணித்து நாம் படித்ததில்லை. சாந்தனுவின் ஒரு வயது குழந்தையோடு அவன் வீட்டில் மோகனசாமியும் சாந்தனுவும் கூடும் காட்சிகள், அவற்றிடையே வரும் தொல்லைகள்…..எல்லாம் வாய்விட்டு சிரிக்கவைப்பவை.

மோகனசாமியின் வீட்டிற்கு உறவுக்காக வரும் பரிச்சயமில்லாத இளைஞன், கணிணி உட்பட்ட பொருட்களைத் திருடிக்கொண்டு ஓடுகிறான். ‘அவயங்களுக்குப் புதிய வடிவம் கொடுக்கக்கூடிய மிகப்பெரும் கலைஞன்’, என்று கருத்த தர்ஷன் சிலாகிக்கப் படுகிறான்.

கிளிமஞ்சாரோ: அற்புதமான கதை; தொகுப்பின் கடைசிக் கதை. ஆப்பிரிக்காவின் கிளிமஞ்சாரோ சிகரம் ஏறுவதற்காகத் தனியே கிளம்பிவந்த மோகனசாமியின் மன அவசங்கள்,இயற்கையின் ஆகிருதி….எல்லாம் மிக அழகாக சொல்லப் பட்டிருக்கின்றன. உதாரணத்திற்கு:

வயிற்றில் அனலின் சுவடுகூட தெரியாததுபோல தன் உடம்பின் மீது பனிப்போர்வையைப் போர்த்திக் கொண்டிருக்கிறது!

புரியாத என் மனது வேறு ஏதாவது இரகசியத் திட்டத்தைத் தீட்டுகிறதோ?

மெல்ல விடியத் தொடங்கியது. வெளிச்சம் அவனை உலகுக்குக் காட்டிவிடும். இருட்டின் இரகசியத்தைக் காக்கும் நல்ல குணம் அதற்குக் கிடையாது.

இப்படிப்பட்டவர்கள் தான் எனக்கானவர்களாக வரமுடியும் என்ற கடினமான கட்டுப்பாடுகளைப் போட்டுக் கொண்டால் மட்டுமே நாம் தனிமைப் படுத்தப் படுவோம்.

வாசிப்பின் முடிவில் அலைக்கழிப்பைத் தாண்டி, ஓரினச் சேர்க்கை என்பது வாழ்க்கை முறையின் ஓர் வகைமையே என்கிற எண்ணம் வருகிறது. இதுவே வாசுதேந்த்ராவின் நோக்கம். அதில் அவர் வெற்றியடைந்துவிட்டார். போலியற்ற தன்மை வாசுதேந்த்ரா எழுத்தின் பலம். ஒரு கதையைத் தவிர எல்லா கதைகளிலும் மோகனசாமி இருக்கிறான். கதைகளை அதே வரிசையில் படிக்க, வித்தியாசமான அந்த மனிதனின் பரிணாம வளர்ச்சி படிப்படியாகத் தெரிகிறது. ஒரு நாவலைப் படித்த முழுமையான உணர்வு கிடைக்கிறது. சிக்கலில்லாத மொழியின் வழியாக தமிழ் வாசகர்களைப் புதிய தளத்திற்கு அழைத்துப் போகும் நல்லதம்பி அவர்களுக்கு நன்றி. படிக்கவேண்டிய புத்தகம்.

 

கன்னடத்தில்: வசுதேந்த்ரா தமிழில்: கே.நல்லதம்பி
பதிப்பகம்: ஏகா விலை: 299

இரண்டு நாடகங்கள்;அடிநாதம் ஒன்றே – எஸ்.ஜெயஸ்ரீ

தமிழில் சிறுகதை, நாவல் வடிவங்கள் பரவலாக வெளிவருவது போல் நாடகங்கள் வருவதேயில்லை. நண்பரும், எழுத்தாளருமான பாவண்ணன் தொடர்பு கிடைத்த பிறகே, அவரது மொழி பெயர்ப்பில் கிரீஷ் கர்னாட் அவர்களுடைய நாடகங்களை கன்னடத்திலிருந்து தமிழுக்கு அவர் கொடையளித்திருப்பது தெரிந்து வாசிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அக்கினியும் மழையும், பலிபீடம், நாகமண்டலம் எல்லாம் அப்படி வாசித்ததுதான். பாவண்ணன் இது வரை அவருடைய எட்டு நாடகங்களைத் தமிழுக்குக் கொண்டு வந்திருக்கிறார். சமீபத்தில் வெளி வந்திருப்பது அவருடைய இரண்டு நாடகங்கள். அவை “சிதைந்த பிம்பங்கள்” மற்றும் ”அஞ்சும் மல்லிகை” ஆகியவை.
.. இரண்டு நாடகங்களுமே, மனப் பிறழ்வு சார்ந்த நிகழ்வுகளே. சிலர் மட்டுமே மனப் பிறழ்வு நோய்க்கு ஆட்பட்டவர்கள் என்று இனம் கண்டு கொள்ளப்படுகிறார்கள். அவர்களுடைய நடை, உடை, பாவனைகளில் தெரியும் மாற்றங்கள் அவர்களை வெளியுலகுக்கு அப்படி அடையாளம் காட்டி விடுகிறது. இவைகள் வெளி விகாரங்கள் மட்டுமே. வெளிப்படையாக எந்த வித அடையாளங்களும் இல்லாமல், மன விகாரங்களுடன், மனமும், புத்தியும் வக்கிரமாக சிந்திக்கக் கூடியவர்களுமாக இருக்கிறார்கள் பலர்.
. படிக்கும் படிப்போ, வாங்கும் பட்டங்களோ, பரிசுகளோ என்று எதற்குமே சம்பந்தமே இல்லாமல், மனதில் அழுக்குகளைச் சுமந்து திரிபவர்களாக, அந்த அழுக்குகளை சமயம் வாய்க்கும்போது, எல்லா இடங்களிலும் பரப்பி, தன்னை நிலை நாட்டிக் கொண்ட தவறான புரிதல் கொண்டு மகிழ்கிறார்கள். இந்த விதமான மனிதர்கள் உண்மையிலேயே பரிதாபத்திற்குரியவர்கள். இரண்டிலும் அடிப்படையில் பெற்றோரை லேசாகக் கோடிட்டுக் காண்பிக்கிறது. அதை நாம் நாடகங்களை கூர்ந்து வாசிக்கும்போது கவனிக்கக் கிடைக்கிறது
—————
”சிதைந்த பிம்பம்” நாடகம் ஒரு தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சி வழியாகத் தொடங்குகிறது,. திருமதி மஞ்சுளா நாயக் ஒரு ஆங்கில நாவலுக்காக விருது வாங்கியிருக்கிறார், அவரது பேட்டியும், அதைத் தொடர்ந்து, அந்த நாவலின் தொலைக்காட்சிப் படமும் ஒளிபரப்பபபடும் என்பதாக ஆரம்பிக்கிறது நாடகம்.நாவலாசிரியரைப் பேட்டி எடுக்கிறார்கள். அவரும், நாவல் உருவான விதம், அதன் பாத்திரங்கள் பற்றியெல்லாம் பதிலளிக்கிறார். முடிக்கும்போது, தன்னை கன்னட எழுத்துலகம் பாராட்டாமல், பழிக்கிறது என்று சொல்லி முடிக்கிறார். அப்போதுதான் உண்மையிலேயே நாடகம் தொடங்குகிறது.
அவளுடைய மனசாட்சி பேச ஆரம்பிக்கிறது. ”உருவம்” என்ற பாத்திரமாக அது மஞ்சுளாவோடு உரையாடுகிறது. உரையாடும்போதுதான் கதையின் உண்மையான மனித முகங்கள் வெளிப்படுகிறது. மஞ்சுளாவுக்குத் தங்கை மாலினி. அவளுக்கு இடுப்புக்குக் கீழே செயலில்லை. எனவே, அவள் மேல் பெற்றோருக்கு அளவு கடந்த பாசம். இளமையில் அவளுக்கே நிறைய முக்கியத்துவம் கொடுத்திருக்கிறார்கள். பெற்றோர் இறந்தவுடன் அவளைப் பார்த்துக்கொள்ளும் பொறுப்பு அக்காவாகிய மஞ்சுளாவின் தலையில் விழுகிறது. மஞ்சுளாவுக்குத் திருமணமும் ஆகி விட்டது தங்கையைத் தன்னோடு அழைத்து வந்து விடுகிறாள். அவள் ஒரு கல்லூரியில் விரிவுரையாளராக இருக்கிறாள். அவள் கணவன் ப்ரமோத்குமாரை விரும்பித்தான் மணந்திருக்கிறாள். தங்கையை வசதியாகத்தான் பார்த்துக் கொள்கிறாள். அந்தத் தங்கை இறந்து போன இரண்டு வாரங்களுக்குள் இந்த நாவல் வெளி வந்து விடுகிறது. அவள் உருக்கமாக பேட்டி கொடுக்கிறாள்.
ஆனால், உண்மையில் அந்த நாவலே தங்கை மாலினி எழுதியதுதான். தங்கை இடுப்புக்குக் கீழே செயலற்றவளாக இருந்தாலும், ஆங்கிலத்தில் பெரும் புலமை படைத்தவளாக இருக்கிறாளே என்ற பொறாமை அக்காவுக்கு. அதைத் தீர்த்துக் கொள்ள, மாலினி எழுதிய நாவலைத் தன்னுடைய நாவல் என்று பறை சாற்றிக் கொள்கிறாள். அவள் பாவம் என்று கண்ணீர் விட்டது எல்லாம் பொய் என்ற உண்மை வெளிப்படும்போது அவளுடைய பிம்பம் சிதைகிறது.
அந்தத் தங்கை, பெற்றோருக்குப் பிறகு தன்னைத் தாய் போன்று கவனித்துக் கொள்ளும் அக்காவின் கணவரின் மேலேயே தவறான ஆசைப் படுகிறாள். மற்றவர்க்கு முதலில் அவள் மேல் தோன்றும் பரிதாப பிம்பமே சிதைந்து போகிறது.
மஞ்சுளாவின் கணவன் ப்ரமோத் தன் மச்சினிக்குத் தந்தை போன்று இருக்க வேண்டியவனே தவறான எண்ணம் கொண்டு அவளோடு பழகுகிறான். இந்த இடத்தில் ஒரு வசனம் நாம் முக்கியமாக கவனிக்க வேண்டியது. மஞ்சுளாவிடம் உருவம் ப்ரமோத் அவளோடு படுக்கையைப் பகிர்ந்து கொண்டதில் சிக்கல் இருந்ததா என்று கேட்கும்போது அவள் சொல்லும் பதில்,”அவனுக்கு இடுப்புக்குக் கீழே செயல்படாத தன்மை எதுவும் இல்லையே” என்பது. ஆண்கள்,. பெண்களைத் தங்கள் உடல் சுகத்திற்காக பயன்படுத்திக் கொள்ளத் தயங்குவதில்லை என்பதற்கு ப்ரமோத் போன்ற ஒருவன் ஒரு சிறந்த பாத்திரப்படைப்பு. அவன், மாலினி இறந்த பிறகும், , அவளைக் கவனித்துக் கொள்வதற்காக வந்து கொண்டிருந்த தாதியை வரச் சொல்லலாமே என்று சொல்கிறான் .மஞ்சுளாவுக்குத் தன் காதலைச் சொல்லும்போதே அவளுடைய தோழி லூசிக்கும் காதல் கடிதம் கொடுத்து, அதை அவள் அப்போதே மறுத்தவள்.ஆனால், அவன் மஞ்சுளாவைப் பிரிந்தவுடன், லூசியுடன் போய் ஒட்டி கொள்கிறான். அவன் படித்தவன், ஒரு இளம்பொறியாளர் என்கின்ற பிம்பம் சிதைந்து, அவன் ஒரு பெண். பித்தன்
என்ற பிம்பமே தெரிகிறது.
இப்படி எல்லோரும் வெளியில் ஒரு பிம்பமாகவும், மனதிற்குள் வேறொன்றாகவும் இருப்பதற்கு என்ன காரணம் இருக்க முடியும் என்கின்ற கேள்வி எழுகிறது.
மஞ்சுளாவுக்கு சிறு வயதிலிருந்தே, பெற்றோர் தங்கை மேல் அன்பாக இருப்பது மனதில் ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மையை உருவாக்குகிறது. மேலும், அவள் உடல் குறைபாட்டுடன் இருந்தாலும், அதிக அறிவும், அழகும், திறமையும் உடையவளாக இருப்பதும் மனதில் பொறாமையை உண்டாக்குகிறது. பெற்றோர், மாலினி குறையுள்ள குழந்தையாக இருப்பதால் அவள் பெயரில் வீட்டை வாங்கி வைத்திருப்பது தான் முக்கியமானவள் இல்லையோ என்ற உணர்வை ஆரம்பத்திலேயே ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. குறைபாடுள்ள குழந்தை மேல் பெற்றோருக்கு இயற்கைவாகவே அதிக அன்பும், அக்கறையும் தோன்றுவதுண்டு. ஆனால், அதே, மஞ்சுளா, தங்கை மேல் அக்கறை காட்டியது போல் பெற்றோர், தன் மேல் அக்கறை காட்டியிருந்தால், தானும் இன்னும் கூட வாழ்க்கையில் சிறப்பாக இருந்திருக்க முடியும் என்று மனம் கொள்ளா தாழ்வுணர்ச்சி கொள்ள வைத்து விட்டது. அதனாலேயே,, அவளை வெற்றி கொள்ளும் சந்தர்ப்பத்திற்காக ஏங்க வைத்து விட்டது.. தங்கை உயிருடன் இருக்கும் வரை அதை நிறைவேற்றிக் கொள்ள முடியவில்லை. அவள் இறந்த பிறகு, அவள் எழுதிய நாவலை தான் எழுதியதாக உலகத்துக்கே அறிவித்து, அதற்கான பரிசினைப் பெறுவதில் ஒரு பொய்யான சுகத்தைத் தேடிக் கொள்கிறாள்.
பொறாமை, தாழ்வுணர்ச்சி, காமம், பொய்மை இவையெல்லாம் மனித மனங்களில் கசடுகளாக ஆழ் மனதில் தங்கி விடுகின்றன. நிச்சயம் ஒவ்வொருவர் மனதிலும் இந்த கசடுகள் சேர்வதற்கான வாய்ப்புக் கூறுகள் அமைந்து விடுகின்றன. இந்தக் கசடுகளை நீக்கிக் கொண்டு வாழத் தெரிந்தவர்கள் சிறப்பாகவே வாழ்ந்து விடுகிறார்கள். மற்றவர்களோ, அவற்றை நீக்க முடியாமல், வெளியில் ஒரு மாதிரியும், உள்ளுக்குள் வேறு மாதிரியும், சிதைந்த பிம்பங்களாக வாழ்ந்து திரிகிறார்கள்.
—————————–
“அஞ்சும் மல்லிகை” யில் தம்பி சதீஷும், அக்கா யாமினியும் இங்கிலாந்தில் தங்கிப் படிக்கிறார்கள். அங்கு அவனுக்கு ஜூலியாவும், அவளுக்கு கௌதமும் நண்பர்களாகக் கிடைக்கிறார்கள். யாமினி ஓவியம் பயிலவதற்கும், சதீஷ் ஒரு இளம் விஞ்ஞானியாகவும் அங்கு வருகிறார்கள்.
சதீஷ்- ஜூலியா நட்பு காதலாக வளர்கிறது. கௌதம் யாமினி மேல் அன்பு கொள்கிறான். ஆனால், அதை அவள் எந்த இடத்திலும் ஏற்றுக் கொண்டதாகவே தெரியவில்லை. இடையில் டேவிட் என்று ஒரு வெள்ளையன் வருகிறான். ஏனோ அவனை யாமினிக்குப் பிடிக்கிறது. ஆனால், அவனோ, இவளை ஒரு இந்தியக் குரங்கு என்றும், கறுப்பி என்றும் அவமானப்படுத்தித்தான் பயன்படுத்திக் கொள்கிறான் ஆனாலும், அவளுக்கு விருப்பமிருக்கிறதோ இல்லையோ, அவளால் அவன் பிடியிலிருந்து வர முடியவில்லை. கௌதமின் உண்மையான அன்பை அவளால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. ஒரு கட்டத்தில் அவளுடைய மனப்பிறழ்வு வெளிப்பட்டு மனநோய் மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்படுகிறாள்.
அப்போது யாமினி, தன் தம்பி சதீஷைத் தனக்குப் பிடிக்குமெனவும், தானும் அவனும் தங்கள் பழைய வீட்டில் நெருக்கமான உறவு கொண்டிருந்ததாகவும் அதனால் தன் வயிற்றில் அவனுடைய கரு உருவாகியது என்றும் நிறைய கதை பகிர்ந்து கொள்கிறாள். ஜூலியாவால் நம்ப முடியவில்லை.
ஒரு நாள், ஜூலியா தற்கொலை செய்து கொண்டதாகத் தனக்கு தொலைபேசி அழைப்பு வந்ததாகவும் சதீஷிடம் சொல்கிறாள். பிறகு அவளே அவள் காப்பாற்றப்பட்டு விட்டாள் என்றும் சொல்கிறாள். அப்படிச் சொன்னவள், ஒரு பித்து நிலை கொண்டு, தன்னையே வறுத்திக் கொண்டு தற்கொலை செய்து கொள்கிறாள். அவள் இறந்த பிறகு, ஜூலியா, சதீஷிடம், அவனுடைய வீட்டின் பழைய படம் ஒன்றைக் காண்பிக்கிறாள். அது ஒரு அக்காவும், தம்பியும் ஒரு வீட்டின் முன் சேர்ந்து நிற்கும் ஒரு வங்கப் படத்தின் காட்சி என்று சதீஷ் சொல்கிறான். ஜூலியா யாமினிக்கு ஏதோ மனப் பிறழ்வுதான் என்று தெளிவு பெறுகிறாள்.
இந்த நாடகத்திலும், பெற்றோர் ஒரு ஆண் பிள்ளை மேல் அதிக கவனமும், அக்கறையும் காட்டி,பெண் பிள்ளையை வீட்டு வேலை செய்யவும், வீட்டுத் தேவைக்காகவும் பள்ளிக் கூடத்தை நிறுத்துவதும் செய்திருக்கிறார்கள். பெற்றோரின் இந்த பழக்கத்தை, கவனித்து வளரும் ஒரு ஆண் குழந்தை, தானும், தன் சகோதரியை மதிக்காமல் இருக்கக் கற்றுக் கொள்கிறது. அவளுக்குப் பெற்றோர் செலவு செய்வதைக் குத்திக் காட்டுகிறது.
இந்த தாழ்வுணர்ச்சியால், யாமினி ஓவியம் கற்றுக் கொள்ளவென்று தம்பியோடு வந்திருந்தாலும், அவளுக்கு அது கைகூடவில்லை.
இந்தக் கசப்புணர்வுகள், யாமினியின் மனதில் கசடுகளாகத் தங்கி விடுகின்றன. இவையே, அவளை ஒரு மன நோயாளியாக ஆக்கியிருக்கிறது.
தாழ்வுணர்ச்சிதான் மனநோய்க்கு முதற்காரணம் என்றே சொல்லலாம்.
யாமினியின் தாழ்வுணர்ச்சியே, தன்னுடைய கையை தன் தம்பியின் தோழி ஜூலியாவின் கையோடு ஒப்பிட வைக்கிறது . அன்புக்கான ஏக்கமே டேவிட் போன்ற ஒரு பெண்பித்தனிடம் தன்னை ஒப்புவிக்கச் செய்கிறது. பெற்றோரின் கரிசனமும், அன்பும் கிடைக்கப் பெறாத தனக்கு,இவற்றை அதிகமாகப் பெறுகின்ற தம்பியை தன்னோடு உறவு கொள்பவன் என்று கற்பனை செய்யவைக்கிறது. .
ஒரு இடத்தில் மல்லிகைச் செடியைப் பிடுங்கி பண்படுத்தி வேறொரு இடத்தில் நட்டு வைப்பார்கள் என்று யாமினி சொல்வதாக வருகிறது. அவள் பெற்றோரும் இவளுக்கு மனநோய் இருக்கிறது என்று தெரிந்தே அவளை இங்கிலாந்துக்கு அனுப்பியிருக்கலாம். யாமினியும், ஒரு அஞ்சும் மல்லிகையாகத்தான் அனுப்பப்பட்டிருக்கிறாள் என்பதை வாசகனால் ஒப்பிட்டுப் பார்த்துக் கொள்ள முடிகிறது.
——————–
இந்த மனப் பிறழ்வுக் கதைகளை கிரீஷ் அருமையான நாடகங்களாகச் செய்திருக்கிறார்.. மிகவும் த்ரில்லிங்காக படைக்கப்பட்டிருக்கும் விதம் வாசகனை கட்டிப் போடுகிறது. பாவண்ணனின் அருமையான மொழிபெயர்ப்பு, மொழிபெயர்ப்பு நாடகம் வாசிக்கிறோம் என்ற நினைப்பையே ஏற்படுத்தாமல், அத்துணை சிறப்பாக இருக்கிறது.
இந்தப் புத்தகங்களை அழகாக குறுந்தகடு வடிவில் அச்சிட்டிருக்கும், காலச்சுவடு பதிபகத்தார் பாரட்டுக்குரியவர்கள்.

நிகழ்ச்சிகள் வழியாக ஒரு கோட்டோவியம் – பாவண்ணன்

சென்னையை நாங்கள் பெயரளவில் மட்டுமே தெரிந்துவைத்துக்கொண்டு அதை எப்போது பார்ப்போம் என ஏங்கியிருந்த ஒரு காலம் உண்டு. அப்போது அந்த நகரத்தைப் பார்த்தவர்கள் சொல்கிற ஒவ்வொரு செய்தியும் எங்களுக்குக் கிளர்ச்சியூட்டுவதாக இருக்கும். சொந்தக்காரர் ஒருவரின் திருமணத்துக்காகச் சென்னைக்குச் சென்று திரும்பிய எங்கள் ராமதாஸ் சார்கலச்சி உட்ட தேன்கூட்டிலேருந்து தேனீக்கள் பறக்கறமாதிரி எந்தப் பக்கம் பாத்தாலும் ஆளுங்க பறந்துகிட்டே இருக்காங்கடாஎன்றார். இன்பச்சுற்றுலா சென்று திரும்பிய முத்தம்மாள் பாட்டிஉயிர்காலேஜ் செத்த காலேஜ்னு புதுசுபுதுசா பல விஷயங்கள் அந்த ஊருல இருக்குப்பாஎன்று அடுக்கினார். கட்சி மாநாட்டுக்காக போய்வந்த சொக்கலிங்கம் மாமாஒரு ஊடு கூட நம்ம ஊருல இருக்கறமாதிரி கூரை ஊடு இல்ல பாத்துக்கோ. எங்க திரும்பனாலும் வரிசவரிசயா கல்லு ஊடுங்க. எல்லாமே ரெண்டு மாடி மூணு மாடி. எல்..சி.னு ஒரு கட்டடம். பதினாலு மாடி. எப்படி கட்டனாங்களோ தெரியலை. உலகளந்த பெருமாளாட்டம் மெளண்ட் ரோட்ல நிக்குது. நிமுந்து பாத்தா கண்ணே கூசுதுஎன்று சொல்லும்தோறும் அவர் வியப்பு பலமடங்காகப் பெருகியபடி இருந்தது. உடல்பரிசோதனைக்காக மருத்துவமனைக்குச் சென்று திரும்பிய கமலக்கண்ணன் பெரியப்பாமூர்மார்க்கெட்னு ஒரு எடம் ஸ்டேஷன் பக்கத்துலயே இருக்குது. வத்திப்பொட்டி அடுக்கனமாதிரி ஏகப்பட்ட கடைகள். அம்மா அப்பாவ தவிர எல்லாமே அங்க காசுக்கு கெடைக்குது. எல்லாமே கால்விலை, அரைவிலைனு பேரம் பேசி வாங்கலாம்என்று பெருமையாகச் சொன்னார். அனந்தநாயகி சித்திபட்டணத்துல உங்க பெரியண்ணன் சமுத்திரக்கரைக்கு ஒருநாள் சாயங்காலம் அழச்சிட்டு போயிருந்தான். அங்க என்ன மாதிரி காத்து தெரியுமா? எழுந்து வரவே மனசில்ல. அப்படி ஒரு சொகமான காத்துஎன்று சலிக்காமல் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார்.

சென்னை சார்ந்து சொல்லப்பட்டவை அனைத்தும் ஒவ்வொரு விதமென்று தோன்றினாலும் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக தாம் கண்ட உண்மைகளையே சொன்னார்கள். துண்டுகளாக சிதறிவிட்ட காகிதத்துணுக்குகளைச் சேகரித்து அடுக்கி, அதன்மீது தீட்டப்பட்டிருந்த கோட்டோவியத்தை மீட்டுருவாக்கம் செய்வதுபோல அவர்கள் சொன்ன தகவல்கள் சார்ந்து சென்னை நகரத்தின் சித்திரத்தை மிக எளிதாகத் தீட்டிக்கொள்ள முடியும். வெகுகாலத்துக்குப் பிறகு அந்த நகரத்தைச் சுற்றி அவர்கள் சொன்னதையெல்லாம் நானே பார்த்துத் தெரிந்துகொண்டேன்.

காந்தியடிகளோடு சேர்ந்து பணியாற்றியவர்களும் அவரைச் சந்தித்துவிட்டுத் திரும்பியவர்களும் காந்தியடிகளைப்பற்றி எழுதிவைத்த குறிப்புகள் ஏராளமானவை. காகா காலேல்கர், சுசிலா நய்யார், மகாதேவ தேசாய், நாராயண் தேசாய், மனுகாந்தி என எண்ணற்றோர் தம் நினைவிலிருந்து காந்தியடிகள் தொடர்பான பல நிகழ்ச்சிகளை எழுதிவைத்திருக்கிறார்கள். அவை அனைத்தையும் மையப்படுத்தி ஒரு வாசகனால் காந்தியடிகளின் உருவத்தைத் தீட்டிவிடமுடியும். பத்மபூஷன் விருது பெற்ற இந்தி எழுத்தாளர் விஷ்ணு பிரபாகர் கவிதை, சிறுகதை, நாவல்கள், கட்டுரைகள், குழந்தை இலக்கியம் என எல்லாத் தளங்களிலும் எழுதியவர். காந்தியடிகளின் வாழ்க்கையில் நடைபெற்ற பல நிகழ்ச்சிகளை பல நூல்களிலிருந்து எடுத்துத் தொகுத்து அவர் 1954இல் இந்தியில் எழுதிய புத்தகம் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு 1970இல்உழைக்காமல் உண்பவன் திருடன்என்னும் தலைப்பில் முதல் பதிப்பாக வெளிவந்தது. காந்தியடிகளின் 150வது பிறந்தநாளையொட்டி இப்போது இரண்டாவது பதிப்பாக வெளிவந்துள்ளது. ஒரே அமர்வில் படிக்கத்தக்க வகையில் ஆர்வமூட்டும் பல நிகழ்ச்சிகளை ஒருங்கிணைத்து நூலாக எழுதியிருக்கும் விஷ்ணு பிரபாகரும் தமிழில் மொழிபெயர்த்திருக்கும் மா.பா.குருசாமியும் நம் வணக்கத்துக்குரியவர்கள்.

ஒருமுறை வங்காளப்பகுதியில் காந்தியடிகள் பயணம் செய்தார். ஒரு ஜமீன்தார் வீட்டில் அவர் தங்குவதற்கான ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. அந்த ஜமீன்தார் வீட்டில் எண்ணற்ற வேலைக்காரர்கள் நாலாபக்கமும் ஓடி வேலை செய்தபடி இருந்தார்கள். ஒருநாள் வழிபாட்டுக்காக வீட்டுத் தாழ்வாரத்தில் உட்கார்ந்தார் காந்தியடிகள். அங்கு வெளிச்சம் கண்ணைக் கூசும் அளவுக்கு அதிகமாக இருந்தது. அதனால் விளக்குகளை அணைத்துவிடும்படி காந்தியடிகள் கேட்டுக்கொண்டார். ஜமீன்தார் அமர்ந்திருந்த இடத்துக்குப் பின்னால் கைக்கெட்டும் தொலைவிலேயே விளக்குப்பித்தான் இருந்தது. ஆனாலும் அதை அழுத்த அவர் தன் வேலைக்காரரை அழைத்தார். அவர் வராததால் மீண்டும் அழைத்துவிட்டுக் காத்திருந்தார். இதைக் கண்ட காந்தியடிகள் மெளனமாக எழுந்து சென்று தானே விளக்குப்பித்தானை அழுத்திவிட்டுத் திரும்பி வழிபாட்டைத் தொடங்கினார். பிறகு சொற்பொழிவின்போதுமனிதனுக்கு உடலுழைப்பு மிகவும் அவசியம். ஆனால் தற்காலத்தில் படித்தவர்களும் பணம் படைத்தவர்களும் உடலுழைப்பை வெறுக்கிறார்கள். ஆனால் இது தவறு. உழைக்காமல் உண்பவன் திருடன் என்பது கீதை சொல்லும் வாக்கியம்என்று சொல்லி முடித்தார். தற்செயலாக, உரை முடிந்து அனைவரும் எழுந்திருக்கும் தருணத்தில் மேசை மீதிருந்த பீங்கான் கோப்பை தவறி விழுந்து சுக்குநூறாக உடைந்தது. உடனே எழுந்துவந்த ஜமீன்தார் குனிந்து தரையில் சிதறிக்கிடந்த பீங்கான் துண்டுகளை எடுக்கத் தொடங்கினார். ஓசை கேட்டு ஓடி வந்த வேலைக்காரர்கள் அக்காட்சியைக் கண்டு நம்பமுடியாதவர்களாக திகைத்து நின்றார்கள். பொதுவில் சொல்லப்பட்ட ஒரு சொல் ஒருவருடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் மாற்றத்துக்குக் காரணமாக அமைந்துவிட்டது.

இத்தகு எண்ணற்ற நிகழ்ச்சிச்சித்திரங்களால் இந்தப் புத்தகம் நிறைந்திருக்கிறது. ஒருமுறை காகா காலேல்கர் குழந்தைகள் சொற்களைக் கற்றுக்கொள்ள உதவும் வகையில் குஜராத்தி மொழியில் நடைவண்டி என்ற தலைப்பில் ஒரு நூலை உருவாக்கியிருந்தார். அழகழகான ஓவியங்கள். வழவழப்பான தாள்கள். ஒரு புத்தகத்தின் விலை ஐந்தணா. அதற்கு நல்ல வரவேற்பு கிடைத்தது. ஆவல் காரணமாக ஒருநாள் அவர் காந்தியடிகளிடம்நீங்கள் நடைவண்டி புத்தகத்தைப் பார்த்தீர்களா?” என்று கேட்டார். “ஆம். பார்த்தேன். அழகாக இருக்கிறது. ஆனால் யாருக்காக இந்தப் புத்தகத்தை நீங்கள் தயாரித்தீர்கள்?” என்று கேட்டார். காகா காலேல்கர் பதில் சொல்லாமல் குழப்பத்துடன் அவரையே பார்த்தபடி நின்றிருந்தார். கோடிக்கணக்கான ஏழைக்குழந்தைகளிடம் கல்வியைக் கொண்டுசென்று சேர்க்கும் பொறுப்பு உங்களுக்கு இருக்கிறது. கடையில் ஏற்கனவே ஒரு புத்தகம் இரண்டணாவுக்கு கிடைக்கிறதென்றால், உங்கள் புத்தகம் காலணாவுக்குக் கிடைக்கவேண்டும். ஏழைக் குழந்தைகள் உங்கள் புத்தகத்தை எப்படி விலைகொடுத்து வாங்குவார்கள்?” என்று மென்மையான குரலில் கேட்டார் காந்தியடிகள். அவர் கேட்ட கேள்வி பொருள்பொதிந்த ஒன்றாக காலேல்கருக்குத் தோன்றியது உடனே ஆமதாபாத் சென்று அப்புத்தகத்தின் மலிவுப்பதிப்பைத் தயாரித்து ஐந்து பைசாவுக்கு விற்கும்படி செய்தார்.

தினமும் இரவில் படுக்கப்போகும் முன்பாக காந்தியடிகளின் தலையில் கஸ்தூர்பா எண்ணெய் தேய்த்துவிடுவார். அது ஒரு பழக்கம். ஒருநாள் கஸ்தூர்பா மிகவும் தாமதமாக வந்தார். காந்தியடிகள்ஏன் இன்று தாமதம்?” என்று கேட்டார். “சமையலறையில் நிறைய வேலைகள். இன்று இரவு ராம்தாஸ் ஊருக்குச் செல்கிறான் அல்லவா? மூன்று நாட்களுக்கு உதவும் வகையில் அவனுக்குத் தேவையான வழிச்சாப்பாட்டைத் தயாரிக்கத் தொடங்கினேன். அதை முடிக்க தாமதமாகிவிட்டதுஎன்றார் கஸ்தூர்பா. உடனே காந்தியடிகள்இன்று ராம்தாஸ் செல்கிறான். நாளை துளசி செல்வான். நாளைக்கு மறுநாள் சுரேந்திரன் செல்வான். இப்படி யாராவது ஒருவர் ஒவ்வொருநாளும் ஆசிரமத்திலிருந்து சென்றுகொண்டே இருப்பார்கள். ஒவ்வொருவருக்காகவும் நீ இப்படி உணவு தயாரித்துக் கொடுக்கமுடியுமா?” என்று கேட்டார். அதற்குக் கஸ்தூர்பாஅவன் நம் மகன். அதனால் செய்தேன். மற்றவர்கள் விருப்பத்துக்கு என்னால் எப்படி சமைக்கமுடியும்?” என்று கேட்டார். காந்தியடிகள் அவருக்குப் புரியும் வகையில்இது சத்தியாகிரகிகளின் ஆசிரமம். இங்கு வசிக்கும் ஒவ்வொருவரும் தம் பெற்றோரைத் துறந்து வசிப்பவர்களே. நம்மையே பெற்றோராக மனதார நினைப்பவர்கள். தாய்க்கும் மகனுக்கும் இடையிலிருக்கும் உறவை என்னால் புரிந்துகொள்ளமுடிகிறது. ஆனால் அது ஒரு வீடு என்னும் எல்லைக்குள் மட்டுமே செல்லுபடியாகும். இதுவோ சத்தியாகிரகிகளின் ஆசிரமம். இங்கு எல்லோருக்கும் என்ன கிடைக்குமோ அதுதான் ராமதாசுக்கும் கிடைக்கவேண்டும்என்று சொல்லி புரியவைத்தார்.

தண்டி யாத்திரையின்போது சத்தியாகிரகிகள் அனைவரும் ஒரு கிராமத்தில் தங்குவதற்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. இரவு உணவும் வழிபாடும் முடிந்ததும் அனவரும் உறங்கிவிட்டனர். காந்தியடிகளின் படுக்கைக்கு அருகில் ஒரு சின்ன விளக்கு மட்டும் எரிந்துகொண்டிருந்தது. இரண்டு மணியளவில் காந்தியடிகளுக்கு விழிப்பு வந்துவிட்டது. உடனே எழுந்து உட்கார்ந்துகொண்டு திரியை ஏற்றிவிட்டு எழுத உட்கார்ந்தார். எண்ணெய் தீர்ந்துபோய்விட்டதால் விளக்கு அணைந்துவிட்டது. ஆனாலும் காந்தியடிகள் எழுதுவதை நிறுத்தவில்லை. தற்செயலாக உறக்கத்திலிருந்து விழித்தெழுந்த ஒரு தொண்டர்எப்படி பாபு உங்களால் இந்த இருளில் எழுதமுடிகிறது? யாராவது ஒருவரை எழுப்பியிருக்கலாமே. விளக்கெரிய ஏதேனும் செய்திருக்கலாமேஎன்றார். காந்தியடிகள் புன்னகைத்தபடியேஎல்லாரும் சோர்ந்து உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருக்கிறார்கள். யாரையும் எழுப்ப மனமில்லை. இருட்டில் எழுதும் பழக்கமுண்டு என்பதால் கவலையில்லைஎன்று பதில் சொன்னார்.

இந்து முஸ்லிம் ஒற்றுமைக்காக காந்தியடிகள் தில்லியில் உண்ணாவிரதம் மேற்கொண்டிருந்த தருணம். உண்ணாவிரதம் தொடங்கி பதின்மூன்று நாட்கள் கடந்துவிட்டன. அவர் உடல்நலம் குன்றி படுக்கையில் படுத்திருக்கிறார். அவர் முழு ஓய்வில் இருக்கவேண்டும் என்றும் யாரையும் சந்தித்து உரையாடக்கூடாது என்றும் மருத்துவர்கள் சொல்லியிருந்தார்கள். ஆண்ட்ரூஸ் அறைக்குக் காவலாக நின்றிருந்தார். யாரோ ஒரு கிராமத்துத் தம்பதியினர் தொண்டர்களின் கட்டுக்காவலை மீறி காந்தியடிகள் படுத்திருந்த அறைவரைக்கும் வந்துவிட்டனர். ஆனால் ஆண்ட்ரூஸ் அவர்களைத் தடுத்துவிட்டார். அத்தம்பதியினருக்கு ஒரே மகன். அவனுக்கு பல நாட்களாக காய்ச்சலில் படுத்த படுக்கையாக இருக்கிறான். அவர்கள் ஊரில் ஒருவர் தண்ணீர் எடுத்துச் சென்று காந்தியடிகளின் பாதங்களைக் கழுவி, அந்நீரைக் கொண்டுவந்து மருந்தாக அளித்தால் மகன் நோய்நீங்கிப் பிழைத்துவிடுவான் என்று ஆலோசனை வழங்கியிருக்கிறார். அந்த எண்ணத்தோடு தண்ணீர் நிறைக்கப்பட்ட சொம்போடு அவர்கள் வந்திருந்தார்கள். காந்தியடிகளுக்கு அச்செய்தி தெரிவிக்கப்பட்டது. காந்தியடிகள் அத்தம்பதியினரை அருகில் அழைத்தார். மெல்லிய குரலில்உங்களுக்கு ஆண்டவன் மீது நம்பிக்கை இல்லையா? இருக்குமெனில், அந்த நம்பிக்கையை ஒரு சாதாரண மனிதன் மீது இறக்கி, ஆண்டவனை ஏன் ஏளனம் செய்கிறீர்கள்? என்னுடைய பாதங்களைக் கழுவி, கழுவிய அழுக்கான நீரை மருந்தாகக் குடிக்கவைக்க எண்ணுவது எனக்கும் அவமானம், உங்களுக்கும் அவமானம். முதலில் உங்கள் மகனை ஒரு நல்ல மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்லும் வழியைப் பாருங்கள்என்று அறிவுரை சொன்னதோடு மட்டுமன்றி, தன் எதிரிலேயே அவர்கள் சொம்பில் இருந்த தண்ணீரைக் கீழே கொட்டும்படியும் செய்தார்.

தென்னாப்பிரிக்காவில் வசித்து வந்த காலத்தில் காந்தியடிகள் ஒரு சைவ உணவு விடுதியில் காலையிலும் மாலையிலும் சாப்பிடுவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார். ஒருநாள் அந்த உணவுவிடுதியில் ஆல்பர்ட் வெஸ்ட் என்னும் நண்பர் அறிமுகமானார். அவர் அதே ஊரில் அச்சகமொன்றை நண்பருடன் சேர்ந்து நடத்தி வந்தார். திடீரென அந்த நகரை கொள்ளைநோய் தாக்கியது. எண்ணற்ற இந்தியர்கள் அதில் பாதிப்படைந்தார்கள். காந்தியடிகள் நோயாளிகளுக்குத் தேவையான பணிவிடைகள் செய்வதில் ஈடுபட்டார். குறிப்பிட்ட நேரத்தில் அவரால் உணவு விடுதிக்குச் செல்லமுடியவில்லை. இரு நாட்களாக அவர் உணவு விடுதியின் பக்கம் வராததால் மூன்றாவது நாள் ஆல்பர்ட் வெஸ்ட் காந்தியடிகளைத் தேடிக்கொண்டு வந்துவிட்டார். கதவைத் திறந்தபடி வந்த காந்தியடிகளைப் பார்த்த பிறகுதான் அவர் ஆறுதலடைந்தார். பிறகு மெதுவாக ‘நான் உங்களுக்கு ஏதேனும் உதவி செய்யட்டுமா?” என்று கேட்டார். உடனே காந்தியடிகள் புன்னகைத்தவாறே ”நோயாளிகளுக்கு பணிவிடை செய்வீர்களா?” என்று கேட்டார். “தாராளமாகச் செய்வேன்” என உடனே அவர் ஒப்புக்கொண்டார். காந்தியடிகள் அவரை நெருங்கி தோளைத் தொட்டு தட்டிக்கொடுத்தபடி “உங்களிடமிருந்து இப்படிப்பட்ட பதிலே வரும் என எனக்குத் தெரியும். இந்த வேலைகளைச் செய்ய இங்கு பலர் இருக்கிறார்கள். இந்தியன் ஒப்பீனியன் பத்திரிகைக்குத்தான் எனக்கு உங்கள் உதவி தேவை. டர்பன் சென்று அந்தப் பொறுப்பை நீங்கள் ஏற்றுக்கொண்டால் எனக்கு உதவியாக இருக்கும்” என்று தெரிவித்தார். அடுத்த நாளே டர்பனுக்கு வண்டியேறிச் சென்று பத்திரிகையின் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டார் வெஸ்ட்.

தென்னாப்பிரிக்காவிலிருந்து திரும்பியதும் கோகலேயைச் சென்று சந்தித்தார் காந்தியடிகள். ”உங்களுடைய வேலைத்திட்டத்தை முடிவு செய்வதற்கு முன்பாக ஓராண்டுக்காலம் நாட்டைச் சுற்றிப் பாருங்கள்” என்று அனுப்பிவைத்தார் கோகலே. சரியாக ஓராண்டுக்கு பிறகு திரும்பி வந்த காந்தியடிகளிடம் “இந்தியாவைப்பற்றி உங்கள் கருத்தென்ன?” என்று கேட்டார் கோகலே. நீண்ட பெருமூச்சு விட்டபடி காந்தியடிகள் “எங்கும் ஒரே பேச்சுமயமாக உள்ளது. யாரும் நாட்டுக்காக உள்ளபடியாக சாகத் தயாராக இல்லை” என்று வருத்தத்துடன் சொன்னார். அதைக் கேட்டு அவர்கள் அருகில் அமர்ந்திருந்த டாக்டர் ஹரிபிரசாத் தேசாய் சீற்றமடைந்தார். “பஞ்சாபில் லாலா லஜபதிராய் இருக்கிறார். மகாராஷ்டிரத்தில் திலகர் இருக்கிறார். வங்காளத்தில் புரட்சிகர இளைஞர்கள் பலர் உயிர்த்தியாகத்துக்கு தயாராக இருக்கிறார்கள். இவர்களை நீங்கள் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளவில்லையா?” என்று கேட்டார். அதற்குக் காந்தியடிகள் “புரட்சிகர இளைஞர்கள் சாகத் தயாராக இருக்கிறார்கள் என்பது உண்மை. ஆனால் அவர்களுடைய வழிமுறையை நான் ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டேன். அதனால் அவர்களை நான் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. அது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும். திலகர் மீது நான் பெருமதிப்பு வைத்திருந்தேன். அவர் தென்னாப்பிரிக்காவில் இருந்தபோது தாம் ராஜதுரோகி அல்ல என்பதை நிரூபிக்கும் பொருட்டு மூன்று நாட்கள் தொடர்ச்சியாக நீதிமன்றத்தில் முயற்சி செய்தார். அதைக் கண்டு நான் வருந்தினேன். “இன்று இந்தியாவில் நடைபெறும் ஆட்சியின் தன்மையை நான் எதிர்க்கத்தான் செய்வேன். இது குற்றமென கருதப்படுமானால், அக்குற்றத்தை நான் மீண்டும் மீண்டும் செய்வேன். நீங்கள் என்ன தண்டனை வேண்டுமானாலும் வழங்குங்கள். நீங்கள் என்னை விடுவித்தாலும் கூட இதே குற்றத்தைத் திரும்பத்திரும்பச் செய்வேன் என்று திலகர் ஏன் சொல்லவில்லை என்று தோன்றியது” என்று சொன்னார். கோகலேயும் தேசாயும் பதில் எதுவும் சொல்லாமல் அமைதியாக இருந்தார்கள். “தீமையை தீமையால் வெல்லவேண்டும் என்று திலகர் நம்புகிறார். நான் தீமையை சத்தியத்தால் வெல்லமுடியும் என்று நம்புகிறேன். இதுவே எங்கள் இருவருக்கிடையில் உள்ள கருத்து வேற்றுமை” என்று தொடர்ந்து சொன்னார் காந்தியடிகள்.

இப்படி அறுபத்தெட்டு காட்சிச் சித்தரிப்புகளோடு இந்த நூலை உருவாகியுள்ளார் விஷ்ணு பிரபாகர். ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சியும் காந்தியடிகளின் அர்ப்பணிப்புணர்வு, தியாகம், அனைவரையும் ஒன்றெனக் கருதும் நேய உணர்வு, கடுமையான உழைப்பு, சத்தியத்தின் மீதான அவருடைய பற்று ஆகியவற்றை எடுத்துக் காட்டும் விதமாக அமைந்துள்ளது. காந்தியடிகளை அறிந்துகொள்ள விழைகிறவர்கள் ஓர் எளிய ஆரம்பக் கையேடாக இத்தொகுதியைப் படிக்கலாம்.

(உழைக்காமல் உண்பவன் திருடன் – விஷ்ணு பிரபாகர். தமிழில்: மா.பா.குருசாமி. காந்திய இலக்கியச் சங்கம். மதுரை. விலை ரூ.120)

போர்க்குணம் கொண்ட ஆடுகள் – ஜிஃப்ரி ஹாஸனின் கதைவெளி – தீரன் ஆர்.எம். நௌஸாத்

ஜிஃப்ரி ஹாஸனின் ஒரு சில புனைவுகளை முக்கியமாக கவிதைகளை நான் ஆங்காங்கே சில சஞ்சிகைகளில் ‘பாலைநகர் ஜிப்ரி” என்ற ஆளடையாளத்துடன் வாசித்திருந்த போதும் அவர் பற்றிய ஒரு ‘நிரந்தர பிம்பம்’ என் மனத்தில் ஏற்பட்டிருக்கவில்லை. அவரது “விலங்கிடப்பட்டிருந்த நாட்கள்” கவிதை தொகுப்பையும் நான் வாசித்திருக்கவில்லை. ஆயின் இரண்டொரு சிறுகதைகளை எதுவரை,மற்றும் பெருவெளி சஞ்சிகைகளில் வாசித்தபோதுதான் ஜிஃப்ரி ஹாஸன் என்ற அவரது இலக்கியப் பிம்பத்தை ஓரளவு உணர்ந்து கொள்ள முடிந்தது.

ஜிஃப்ரி ஹாஸன் ஒரு சமூகவியல் பட்டதாரி ஆசிரியர் போர்த்தாக்கமுற்ற ஒரு கிராமத்தில் பிறந்தவர். ஏற்கனவே அவரது ‘அரசியல் பௌத்தம்’ என்ற இலங்கையின் போருக்குப் பின்னரான அரசியலைப் பற்றிப் பேசும் நூல் வெளிவந்துள்ளது. இதுவரை அவரது ஐந்து புத்தகங்கள் வெளிவந்துள்ளன. சில சஞ்சிகைகளும் வெளியிட்டுள்ளார். அவரது சமூகவியல் கற்கை நெறி அவரது எழுத்துகளில் வியாபகமாகச் சூழ்ந்து கொடுள்ளது என்பதில் நமக்கு சந்தேகமில்லை. இத் தொகுதியில் ஒட்டு மொத்தமாக அவரது சில நிர்மானிப்புகளை “வேணும்விளையும்” என்று வாசித்த போதுதான் அவரது பிம்பம் பற்றிய என் புரிதல்கள் சில கலைந்து மேலும் சில சேர்ந்து பெறுமதிமிக்க ஒரு புது வடிவம் கிடைப்பதாயிற்று.

02

போர்க்குணம் கொண்ட ஆடுகள் என்ற இம் மேய்ச்சல் வெளியில் நண்பர் ஜிப்ரி ஹாசன் பத்து போர்க்குணம் கொண்ட ஆடுகளை ஓட்டி வந்திருக்கிறார். இவை கொம்புகள் முட்டித் தள்ளுவதையும் இரண்டு கால்களால் உயர்ந்து பாய்வதையும் பற்றிப் பேசவும் எழுதவும் இரசிக்கவும் ஏராளமான சங்கதிகள் உள்ளன.

முடிந்த வரை ஒப்பனைகள் நீக்கிய, மிகையுணர்ச்சி தவிர்த்த, படிமங்கள் அற்ற எழுத்து, ஜிப்ரிஹாசனுடையது. இதனால், பாத்திரங்களின் குனாதிசயக் கலவையை விஸ்தாரமாக விபரிக்க முடியாத ஒரு இடர்பாடு இந்த இடத்தில் ஒரு கதை சொல்லிக்கு ஏற்படுவதை தவிர்க்க முடிவதில்லை. பாத்திரமே உரையாடல்களில் ஈடுபடும்போது குணாதிசயம் வெளிப்படச் செய்தல் இலகுவான ஒரு மறை உத்தியாகும். மொழியைச் சிதைத்து., கதைகளைச் சிதைத்து., மொழியின் கவித்துவத்தை வெளிப்படுத்துவது என்னும் புதிர்த்தன்மை கொண்டதாகப் புனைவுகளைப் படைக்க முயற்சிக்கும் ஒரு ‘ரண சிகிச்சையை’ ஜிப்ரிஹாசன் செய்து பார்த்திருக்கிறார். இது மீபுனைவுகளின் வெளியை இன்னும் அகலமாகத் திறந்து விடும் என எதிர்பார்க்கலாம்.

கதைசொல்லியையும் கதைக்குள் சேர்த்துக்கொண்டு எழுதக்கூடிய உத்தி இத்தொகுதியிலுள்ள புனைவுகளிலும் ‘தூக்கலாக’ உள்ளன. ஜிப்ரிஹாசன் என்ற கதைசொல்லி புனைவுகளில் ஒரு ‘மறைவார்ப்பாளாராக’ வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளார். இது பூஜ்ய பாகைக் கோண எழுத்து முறைக்கு சார்பானது. இந்த முறையை பிடிவாதமாக பேணிக் கொள்ளல் என்பதே அவரது எழுத்தின் ஒரு அசைக்க முடியாத அடையாளமாக உள்ளது. யாருடைய தயவும் இல்லாமல் தன் எழுத்தை மட்டுமே நம்பி நெடுகிலும் தானே கதையைச் சொல்லியும், தானே வாசகனாக இருந்து தன்னையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பதும் ஒரு காரிய சிரமமான விடயம். மாயப்பொடி தூவும் நடையினருக்கே இது சாத்தியம்.. ஆயினும் அதை இவர் பூஜ்ய பாகைக் கோண எழுத்து முறையில் கச்சிதமாகச் செய்துள்ளார் என்பேன்.

ஜிப்ரிஹாசனின் இந்த உத்தியானது ‘’உனக்கு என்ன தோன்றுகிறதோ அதையே எடுத்து கொள்’’ என்ற வாதத்துக்கு வலுச் சேர்த்தாலும்., இது வாசகனுக்கு முழு சுதந்திரம் கொடுத்தாலும், கதைசொல்லியும் உள்ளிருந்தே தன் உணர்வை வாசகனுக்கு ‘’தந்திர ஊசி’’ கொண்டு ஏற்றிவிடுவதை காணமுடிகிறதுமுந்திய நிலையை மறுதலிப்பதாகவும் உள்ளது

…………………தமிழ்ச் சிறுகதைகளில் 98 வீதமானவை அரிஸ்டோடிலிய நியம முறையிலான கதை கூறும் முறையில் அமைந்தவையே. அத்தகைய கதைகள் “தொடக்கம்”, “உச்சம்”, “முடிவு” என அரிஸ்டோடிலிய மூன்று நியம விதிகளையும் கொண்டிருக்கும். கதைகூறும் முறையில் உலகளவில் ஏற்பட்டுள்ள சமகால மாற்றங்கள் மிகக்குறைந்த அளவிலேயே தமிழ்ச் சிறுகதைகளின் எடுத்துரைப்பு முறையில் உள்வாங்கப்பட்டுள்ளன…..” என்று கூறுகிற ஜிப்ரிஹாசன் தன் பல நிர்மானிப்புகளில் இந்த அதி நவீன எடுத்துரைப்பு முறையினைப் பிடிவாதமாகக் கையாண்டுள்ளார்.

எம். ஜி. சுரேஷ் சொல்வது போல “,,,,,,,,,,,,,,,,,நவீனச் சிறுகதைக்கு ஆரம்பம், நடு, முடிவு ஆகிய அம்சங்கள் உண்டு. பின் நவீனச் சிறுகதைக்கு இது கிடையாது. நவீனச் சிறுகதைக்கு மையம் உண்டு. அதாவது கதைக் கரு என்ற ஒன்று உண்டு. பின் நவீனச் சிறுகதைக்கு மையம் என்று எதுவும் இல்லைஇது ஒரு பிரதியை அதன் ஒற்றைத்தன்மையிலிருந்து விடுவிக்கிறது. கலையை அதன் சட்டகத்திலிருந்து வெளியேறி சுதந்திரமாக அலைந்து திரிய அனுமதிக்கிறது. எழுத்தின் பல்வேறு சாத்தியங்களை விரித்துப் போடுகிறது. . “ இக்கூற்று ஜிப்ரிஹாசனின் சில சிறுகதைகளுக்கு நெருக்கமாக வருகிறது

ஜிப்ரி ஹாசனின் எழுத்துகளில் மகா ஆடம்பரங்கள் இல்லை. அதிக இழிந்த மொழி களும் இல்லை தனது கதை, விளக்கம் மற்றும் பல குறிப்பு விபரங்களை முக்கிய பாத்திரங்களின் இயல்புகளை அவற்றின் நடத்தைகள் மூலமே வெளிப்படுத்த முயற்சித்துள்ளார். அதில் பல இடங்களில் வெற்றியும் கண்டுள்ளார். நேரடியாக சொல்லப்படும் சில நிர்மானிப்புகளில் தானும் ஒரு பாத்திரமாக ஆகிவிடுவது அவருக்கு சுலபமாக இருந்துள்ளது.

வெறுமனே கற்பனாவாத வெளிப்படுத்துதல்களில் அவருக்கு சம்மதமில்லை என்பதும் ஒரு புழுவுக்கு சிங்காரமான இறக்கைகள் வைத்துப் பார்ப்பதில் அவர் சமரசம் கொள்ளவில்லை என்பதும் புரிகிறது. மற்றது அவர் தன் கதைகளைத் தேடி விண்வெளிக்குச் செல்லவில்லை. தன்னைச் சுற்றியுள்ள மேய்ச்சல் வெளியிலேயே வேண்டியளவு மேய்ந்துவிட்டு ஆறுதலாக உட்கார்ந்து அசை போட்டிருக்கிறார்.

ஜிப்ரிஹாசனின் கதைப் பிரதிகளை படைப்பு அல்லது புனைவு என்னும் சட்டகத்துள் அடக்கலாமா என்பதிலும் எனக்கு தயக்கம் உண்டு, சம்பந்தப்பட்ட பாத்திரங்களை தேவையானவிடத்து பாவித்திருக்கிறார் என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம். இதனாலேயே இவற்றை நிர்மாணிப்புகள் என குறிப்பிட்டேன்.

இனி நண்பர் ஜிப்ரிஹாசன் இத்தொகுதியில் மேய்ச்சலுக்குக் கூட்டி வந்திருக்கும் சில போர்க்குணம் கொண்ட ஆடுகளின் கொம்புகளை கொஞ்சம் சீவிப் பார்க்கலாம்.

03

மண்வாசகம் என்ற புனைவில் ஜிப்ரிஹாசனை நிச்சயமாக நாம் தரிசிக்க முடிகிறது பாலைவனத்துக்குச் செல்லவுள்ள மனிதர்களின் உள்ளார்ந்த இழிநிலை நோக்கு இங்கு பகிரங்கமாகப் பகிரப்பட்டுள்ளது. கானல் நீரும் காணாத கபோதிகள் நிறைவேற்றும் தீர்மானம் சும்மா இருந்த நம்மையும் அடிப்படைவாதிகளாக்குகின்றன

மே புதுன்கே தேசயஎன்ற கதை ஒரு அற்புதமான புனைவு ஆகும். வெறுமனே புனைவு என்று இதனை சொல்ல முடியுமாசம்பவங்கள் என்று சொல்லலாம் சம்பவங்களாக கதையை நகர்த்திச் சென்ற உத்தி இங்கு வெற்றியளித்துள்ளது இடையிடையே தூவியுள்ள மொழி விகடங்கள் புன்முறுவலோடும்மொழிஅவஸ்தைகள் கோபத்தோடும் உட்பாய்ச்சல் செய்துள்ளன உண்மையில் மம்மலி என்ற பாத்திரத்தை நம் தேசத்தின் தமிழ்மொழியில் பணிபுரியும் அரச ஊழியரின் ஒட்டுமொத்தமான ஒரு குறியீடாகவே காண்கிறேன். விகாராதிபதியால் பதிலளிக்க முடியா கேள்விகளுக்கு ஜிப்ரிஹாசனே பதிலளித்து விடுகிறார். ஆத்திரமூட்டும் இந்தப் பதிலை நம்மில் இலகுவாகத் தொற்ற வைக்க ஜிப்ரிஹாசன் எடுத்துக் கொண்ட சொற்கள் மூன்றேமூன்றுதான்இது பௌத்தரின் தேசம் என்றுஆயின் இதற்கு மிகச் சரியான பதில் மே சிங்ஹலே தேஷய என்பதுதான்.

நினைவின் மரணம் என்ற கதையில் திடீரென பெண்ணாக மாறிய ஜிப்ரிஹாசனை விநோதமாகப் பார்க்கிறோம். ஒரு ஆண் படைப்பாளி பெண் என்ற நிலையில் இருந்து கதை சொல்வது ஒரு ‘முரண்அணுகல்’ ஆகும். இதில் பல கதைசொல்லிகள் தோல்வியே அடைந்துள்ளனர;. வாஸந்தி ஆணாக இருந்து கதை சொன்னதை இரசித்த வாசக உலகம் பாலகுமாரன் பெண்ணாக மாறி கதை சொன்னதை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லைஇதே நிலை ஜிப்ரிஹாசனுக்கும் ஏற்பட்டுள்ளது. சில பெண்ணிய நுண்ணுணர்வுகள் ஆண் தன்மை கொண்டு தன்னை அறியாமலே வெளிப்படுதலே இதற்கு காரணம்இக்கதைக்கு எடுத்துக் கொண்ட கரு கூட மிகச் சாதாரணமானதே.

சலீம்மச்சிஎன்ற கதை இன்னொரு சிறப்பான உருவாக்கம் இதில் ஜிப்ரிஹாசன் ஒரு வித்தியாசமான பாத்திரத்தை நமக்கு அறிமுகம் செய்கிறார். மூன்றாம் பாலினமான சலீம்மச்சி போன்ற பரிதாபத்துக்குரிய ஜீவன்கள் ஓரிருவரையாவது நம் வாழ்வில் சந்தித்தே இருப்போம். தமிழ் சினிமாக்களில் இத்தகையோரை ஒரு இழிந்த நகைச்சுவைக்கு பயன்படுத்திக் கொள்வர். ஆயின் அவர்களின் மனவேதனை எவ்வளவு ஆழமானது.. சமூகத்தில் அவர்கள் மீது புரியப்படும் உள வன்முறை எத்துனை கொடுமையானது. சலீம்மச்சியின் பரிதாபகரமான முடிவு கண்டு நாம் அனுதாபப்பட்டாலும் கொடூர உலகிலிருந்து சீக்கிரம் அவன் விடைபெற்றது பற்றி ஒரு நிம்மதி அடைகிறோம் ஜிப்ரிஹாசன் மிக இலாவகமான வகையில் இக்கதையினை நகர்த்திச் சென்ற வகையிலும் அவர் பூசியுள்ள மிகையற்ற ஒப்பனையிலும் கதை உச்சம் பெற்றுவிடுகிறது.

மீதமிருக்கும் கனவுகளின் ஈரம்.. என்பது ஜிப்ரிஹாசனின் இன்னொரு மயிலிறகு. எல்லா பல்கலைக்கழக வாழ்விலும் இப்படி ஒரு மயிறகு கிடைப்பதுண்டு. அது குட்டி போடாமலே கருகுவதுமுண்டு. இப்படி பல கதைகள் படித்தும் கேட்டுமிருந்த போதிலும் ஜிப்ரிஹாசனின் இந்த குண்டூசி அனுபவம் ஒரு இன மாறுபாட்டு காதல்பிரிவாக சுருக்கென்று குத்தும் வலியுடன் உணர முடிகிறது. இதற்கு அவர் தேர்ந்தெடுத்த சொற்சுருக்க நடை பெரிதும் கைகொடுக்கின்றது … ‘’……….இப்படியே போனால் ஒருநாள் குர்ஆனுக்கும் தப்ஸீர் எழுதிவிடுவாள்…’’ என்று ஜிப்ரிஹாசன் கொஞ்சம் மிகை நினைப்பில் நம்மை பயப்படுத்தினாலும், ‘’…………அவளுடனான அந்த உறவில் மிகவும் அபாயகரமான கட்டத்தை நான் அடைந்திருப்பதை அன்றுதான் தீவிரமாக உணர்ந்தேன். அந்த வலியிலிருந்து என்னை மீட்க நான் எப்போதும் நேசிக்கும் இலக்கியத்தாலும் முடிந்திருக்கவில்லை. ……….’’ என்று நம்மை அனுதாபம் கொள்ள வைத்துவிடுகிறார். ஒரு குண்டூசியால் கீறி ஒரு மயிலிறகால் வருடிவிடும் உத்தி இங்கு நம்மை ஈர்க்கவைக்கிறது.

கம்யுனிஸ்ட் என்ற கதை ஜிப்ரிஹாசனின் சிங்களதமிழ் மையல்விசைக் கதையாகும்வளாக வாழ்வில் புகுந்த யாழினியின் வார்ப்புஅவள் மீதான ஒரு ஈர்ப்பை நமக்கு ஏற்படுத்தி மிகுந்த எதிர்பார்ப்புகளோடு கதை நகர்ந்து செல்கையில் திடீரென அவளுக்கும் சுமனதாச சேருக்கும் இடையில் பொத்துக் கொண்டு எழுந்த காதல் யாழினியின் மீதான வார்ப்பில் ஒரு இடறலை தருகிறது தவிரவும் யாழினி சுமனதாச சேரின் வயதை விசாரித்த போது

‘’……….‘ஒருமுப்பத்தஞ்சி’…‘எனக்கு இருபத்திமூணு’ என்றுவிட்டுசிரித்தாள்…..அந்தச்சிரிப்பில் ஒரு குழைவு இருந்தது. ஒருகனவுஇருந்தது. ஒருவெட்கம் தெரிந்தது………………’’

என்று ஜிப்ரிஹாசன் எழுதும் இந்த இடத்திலேயே கதை முடியப் போகும் தரிப்பிடம் தெரிந்து விட்டது.. போர்க்குணம் கொண்ட பெண் ஒரு பூக்குணம் கொண்டவளாய் மாறியதை அறிந்து நாம் ஆச்சரியப்படத் தேவையில்லை. ஏனெனில் இதுதான் நிஜத்தில் அங்கு நடந்துள்ளது.

இரண்டு கரைகள் ஜிப்ரிஹாசனின் ஒரு இளமைக் கால நட்சத்திரக் கதையாகும். போர்க்காலப் பள்ளிக்கூட நாட்களை அதற்கே உரிய திகிலுடன் கூடிய ஒரு வசீகரத்துடன் சொல்லியிருக்கிறார். தன்னையே இதில் காண்பிப்பதால் அனுபவ நடை கைகொடுக்கின்றது. போர்க்கால இயக்கப் பொறுப்பாளர்களின் நடத்தைகளில் சில விமர்சனங்கள் இருந்த போதிலும் பல நல்ல செயற்பாடுகளும் சினிமாத் தனமான சில சம்பவங்களும் இருக்கத்தான் செய்தன. சிங்களப் பாடசாலை தமிழ் பாடசாலை ஆகியதும் தமிழ் முஸ்லிம் கலவன் பாடசாலை முஸ்லிம் பாடசாலை ஆகியதும் அக்கிராமத்தின் போராதிக்கத்தின் விளைவுகளாகும்.

‘’…………..ஒருவரை ஒருவர் சந்தித்துக்கொள்ளும் சந்தரப்பங்களிலிருந்து நாங்கள் தூரமாகிவிட்டிருந்தோம். இப்படியே பலநாட்கள் கழிந்ததில் எங்கள் முகங்கள் ஒருவருக்கொருவர் மறந்துபோயிற்று. பள்ளிக்கூடத்தினுள்ளேயே எங்கள் உறவுகள் மடிந்துவிட்டன. அதற்குள்ளேயே எங்கள் கனவுகளும் மடிந்தன. எங்கள் வாழ்வும் அதன் இயல்பை இழந்து போனது……………….’’ என்று ஜிப்ரிஹாசனோடு சேர்ந்து நாமும் ஆதங்கப்படுகிறோம்

04

….நான் புத்தகங்களின் காட்டில் மூளையை அடகு வைத்தவன்—“ என்று ஜிப்ரிஹாசன் தன்னிலை விளக்கம் தரும் போதும் “………. ஈழப்படைப்பாளிகள் பரந்த வாசிப்பாளர்களாகவும் மனித வாழ்வை நுணுக்கமாக அணுகுபவர்களாகவும் மானுடத்தை முழுதளாவிய அணுகுமுறைக்குட்படுத்துபவர்களாகவும் மாறாதவரை இந்த நிலைமையை மாற்ற முடியாது………..” என்று அவர் விசனிக்கும் போதும் ஒரு எழுத்துப் போராளியாக போர்க்குணம் கொண்ட ஆடாக அவர் உருமாறி வருவது நமக்குப் புரிகிறது.

………புனைபிரதிகளில் புரட்சிகரமான மாற்றங்கள் உள்வாங்கப்படுவதை நான் விரும்புகிறேன். கதைசொல்லிகள் பழைய பல்லவிப் பயணத்தையே நீட்டிக்கொண்டிருக்க வேண்டுமா அல்லது புதிய பாதைகளை தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்வதா என்பது கதைசொல்லிகளின் சுதந்திரத்தின் பாற்பட்டது.,,’’, என்று தன்பக்க வாதத்தை முழக்கும் ஜிப்ரிஹாசன் சிறுகதைகள் என்ற பெயரால் சொற்சிலம்பாட்டம் ஆடாமல் அளந்தெடுத்த எழுத்துத் துப்பாக்கியால் ‘பட்பட்’டென்று சுட்டு விடுகிற அவரது எழுத்துச் சண்டித்தனத்தை இரசிக்கலாம்.

ஈழத்து சிறுகதை தளம் மீது நண்பர் ஜிப்ரிஹாசன் செய்கிற இந்த எழுத்துப் போர்ப்பிரகடனம் புதிய மேய்ச்சல் வெளிகளை நமக்குத் தரும் என்பதில் ஒரு சந்தேகமுமில்லை.. நண்பர் ஜிப்ரிஹாசனுக்கு நமது வாழ்த்துக்கள்.

வியப்பிற்குரிய தேடல்- ‘நீலகண்ட பறவையைத் தேடி’ குறித்து பானுமதி

கற்பனாவாதத்தின் அழகியல் இந்த நாவல். கற்பனை தொட முயலும் உச்சம் தான் இத்தகைய நாவல்களை இரசனைக்குரியதாக ஆக்குகிறது. இது இயற்கையுடன் உரையாடிக்கொண்டே இருக்கிறது.நதியும்,காடும், வயலும், பறவையும் மீன்களும்,மிருகங்களும் கதைப் பின்னலில் நம்முடன் வந்து கொண்டே இருக்கின்றன.’மேஜிக் ரியலிஸம்என்ற வகைமையில் இது வருகிறது.லத்தீன் அமெரிக்க எழுத்தாளர்களுக்கு முன்னே மாய யதார்தத்தை அதீன் மிகத் திறமையாகக் கையாண்டிருக்கிறார்.

இது வங்காள மொழியில் அதீன் பந்த்யோபாத்யாவால் 1961 முதல் 1971 வரை 18 சிறுகதைகளாக எழுதப்பட்டு நாவலாக உருவெடுத்தது. நூலின் பெயர்நீல்கண்ட் பகீர் கோஞ்சேஇவர் 1930-ல் டாக்காவில் ராயினாதி கிராமத்தில் பிறந்து இந்திய விடுதலையை ஒட்டி இந்தியாவிற்குப் புலம் பெயர்ந்தவர்.இவரது முழுப் பெயர் அதீந்த்ரசேகர் பந்த்யோபாத்யாயா.

பெப்ப்ர்ஸ் தொலைக்காட்சியில்படித்ததும் பிடித்ததும்நிகழ்ச்சியில் வண்ணதாசன் இந்த நாவலைக் குறிப்பிட்டுஇதைப் போன்று ஒன்று எழுத முடியுமா என்னால்?’ என்று வியக்கிறார். ஜெயமோகன் கொண்டாடும் நூல் இது.

இந்த நாவலை தமிழில் மொழி பெயர்த்திருப்பவர் யெஸ் க்ரிஷ்ணமூர்த்தி.இவர் 1929-ல் புதுக்கோட்டையில் பிறந்தார்.பி. ஏ புதுகை மன்னர் கல்லூரியில், எம். நாக்பூரில்.சிறிது காலம் கல்லூரிப் பேராசிரியர் பின்னர் ஒய்வு வரை ஏஜீஸ் அலுவலகம். கல்கத்தாவில் தான் பெரும்பாலும் வசித்தார்.ஆறு மொழிகள் அறிந்தவர். 60 நூல்களுக்கு மேல் மொழியாக்கம் செய்தவர். சிறுகதைகள் எழுதியவர். சாகித்ய அகாதெமி விருதினைப் பெற்றவர். இலக்கிய சிந்தனை விருது, மற்றும் பல விருதுகள். சென்னையில் 07-09-14-ல் காலமானார்.திருக்குறள் மற்றும் சிலப்பதிகாரத்தை வங்காள மொழியில் மொழிபெயர்த்துள்ளார்.

அமுதக் கடலில் குளிக்க வந்தேன், தோழி, அது விஷமாக மாறியதேன்?’ இப்பாடலை இந்தநாவலின் கருத்தென்று சொல்லலாம்.வாழ்க்கையெனும் பகடை ஆட்டத்தில் ஏணியும் பாம்பும் இருந்து கொண்டே இருக்கின்றன.முடிந்த முடிவாகத் தெரிவதெல்லாம் உண்மையாகவே முடிந்து விட்டதா இல்லை காட்சிப் பிழையா?

நீலகண்ட பறவை என்பது என்ன? அது உண்மையிலே ஒரு பறவைதானா? பாலின் என்ற பெண்ணா? அதை மணீந்தரனாத்(மணீ) ஏன் தேடுகிறார்?அது பறவையின் நிழலைப் பற்றிக் கொண்டு அதை உண்மையாகப் பிடிப்பது போலவா?அவரின் உயிரிசை ஏன் இசைக்கப்படவில்லை?ஒரு மாபெரும் வீரனைப் போல் காட்டிலும், மேட்டிலும் இரு கைகள் விரித்து அவர் கூவி அழைப்பது எதை அல்லது யாரை?

பாலின் ஒரு மனிதப் பிறவியாக இருக்கலாம், இல்லாமலும் இருக்கலாம். ஆனால் அவள் கற்பனையான நிஜம். அவளை அவர் தன் வீட்டு நெல்லி மரத்தடியில் தெளிவாகப் பார்க்கிறாரே! தன் அப்பாவிடம் அவர் மனதளவில் சொல்வதாக ஒரு அழகு.’பாலினுக்கு நீண்ட மூக்கு, நீலக் கண்கள், பொன்னிற கேசம். அப்பா நீங்கள் அவளை தூர விரட்டிவிட்டீர்கள். நான் கடலைப் பார்த்ததில்லை. ஆனால் வசந்த காலத்து நீல வானைப் பார்த்திருக்கிறேன்.சோனாலிபாலி ஆற்றில் அவள் முகம்;ஏதேனும் விண்மீன் ஆற்றில் பிரதிபலித்தால் அது அவளேகாதலின் உருக்கம். மேலை நாட்டின் உன்மத்தமான காதல் வகை. ஆனால், அதீன் அதையும் காட்டி பெரிய மாமி மூலம் அவள் அவர் மேல் கொண்டுள்ள அழியாத காதலை அழகாகச் சொல்கிறார்.மணீ வாழும் கவித்வமான காதல் கதையில் காமம், பசி என்று மண்ணில் புரளும் கதாபாத்திரங்கள் அதன் உன்னதத்தை மேம் படுத்துகின்றன.

நூலின் தொடக்கத்தில் ஈசம் ஷேக் மாலைச் சூரியனின் அழகான தோற்றத்தோடும் , அக்ராண் மாதத்து பின் பனிக் காலத்தோடும், தானியங்களின் மணமோடும், பறக்கும் பூச்சிகளோடும், தன் படகோடும்,ஹூக்காவோடும் அறிமுகமாகிறான். தனபாபுவிற்கு(சசீ) பிள்ளை பிறந்ததற்கு அவன் மேற்கில் வணங்கிசோபான் அல்லாஎனச் சொல்கிறான்.கிராமக் குடிகளிடையே இருந்த மத நல்லிணக்கத்தை ஆசிரியர் திறமையாகக் கையாள்கிறார்.அவன் நன்றி சொல்கையில் மறையும் ஆதவன் அவன் முகத்தில் பாய்ச்சும் ஒளி அவனை தேவன் என ஆக்குகிறது.குழந்தை பிறந்த வீட்டிற்குப் போன அவன் மூடாபாடாவிலிருக்கும் தன பாபுவிற்கு தான் செய்தி சொல்லப் போவதாகச் சொல்கிறான். அவர்கள் வீட்டில் பைத்தியக்காரப் பெரிய பாபுவின் மனைவிஅவனுக்கு திருப்தியாக சாப்பாடு போடுகிறாள். குழந்தை பிறந்த அறையை இவர் வர்ணிப்பதே அழகு. பிரம்பு இலைகள்,மட்கிலா மரத்தின் கிளை, அறைக்குள் விளக்கு, குழந்தையின் அழுகை, தகரத்தாலும், மரத்தாலும் ஆன வீடு,சகட மரத்தின் நிழல், ஆனால் பெரிய பாபு இல்லை. அவன் அவரையும் வழியில் ஆலமரத்தடியில் பாகல் வயலுள்ள மேட்டுப் பகுதியில், புதர்களில் அலையும் மின்மினிகளினூடாக தேடி விட்டு மேலும் நடக்கிறான்.வழியில் சந்திப்பவனிடம் எனக்கும், உனக்கும் சிறு கஷ்டங்கள் தான் என பெரியபாபுவின் மனைவியையும் அந்த பாபுவையும் பற்றிக் கவலைப்படுகிறான்.அவன் பாவுசா ஏரியைக் கடந்துவிட்டால் பின்னர் குதாராவில் படகு கிடைக்கலாம்.இருட்டில் கிழட்டு இலவமரமும் அதன் குச்சிகளும் சமாதிகளும் அவனுக்குக்கூட பயம் தருகின்றன.அவன் பராபர்திப் பாதையிலிருந்து வலது பக்கமாகச் செல்கிறான்.மைதானம் சூல் கொண்ட பசு போல அரவமற்றிருக்கிறது.மீனவப்படகு தான் இருந்தது. அந்த மீனவன் சொன்னான்நாளைக்கு கர்மாமீனைக் கொண்டு கொடுத்துவிட்டு சட்டை கேட்டு வாங்கப் போகிறேன் தனபாபு வீட்டில்அந்த மீன் நீலக் கண்களோடு பரிதாபமாகப் பார்த்துக் கொண்டு பெரிய பாபுவையும் அவரது மனைவியையும் நினைவுபடுத்தியது.ஏரியின் மறுகரையில் அவன் சணல் வயல்களைக் கடக்கிறான். கேசரி, உளுந்து பயிர்கள் இருக்க வேண்டும், ஆனால் இல்லை தரிசு நிலம்.ஜோகிபாடாவில் நெசவு இன்னமும் நடந்து கொண்டிருக்கிறது.மீனவப் படகில் வலைக்கு மேல் மூங்கிலில் காணும் விளக்கு துருவ மீனைப் போல் வழி காட்டுகிறது.நாணல் குடிசை, மாந்தோப்பு,மைதானம்,கோலா காந்தால் பாலம், பூரிபூஜா மைதானம், மேலும் கிராமங்கள் ஈசம் தலைசுற்றி விழுகிறான். தனபாபு (சசீ) தன் மனைவி உடல் நிலைசரியாக இல்லையென்று கடிதம் எழுதியதால்,தன் 2-வது அண்ணனிடம் சொல்லிவிட்டு சுந்தர் அலியின் துணையோடு சீதலக்ஷா ஆற்றின் கரையோரமாக வந்து பாவுசா ஏரியைக் கடந்து வீட்டிற்குச் செல்லலாம் என வருகிறார்.ஆண்குழந்தை பிறந்திருப்பது அவருக்கு இன்னமும் தெரியாது.தனபாபு ஈசத்தை காப்பாற்ற, அவருக்கு பிள்ளை பிறந்ததைச் சொல்கிறான். இருளும்ஒளியுமாக மைதானத்தில் இதை எப்படி எடுத்துக் கொள்வது என அவர் தவிக்கிறார். தயங்கித் தயங்கி ஈசம் அவரிடம் தனக்கு துணி தரவேண்டுமென்கிறான். அவர்கள் பாகல் வயல்களைத்தாண்டி தானிய வயலிற்கு வருகையில் பெரிய பாபுஅந்த வயலில் இருப்பதைப் பார்க்கிறார்கள்.’கச் கச்என்ற சப்தம். அந்த பெரிய பாபு ஒரு ஆமையை மல்லாத்திப் போட்டு அதன் மார்பின் மேல் உட்கார்ந்திருக்கிறார்.’காத் சோரத் சாலாஎன்று கத்துகிறார். இந்தப் பிரயோகம் அடிக்கடி வருகிறது.பிள்ளை பிறந்த செய்தி கேட்டு தம்பியுடன் வீட்டிற்கு வரும் அவர் திடிரென ஓடப் பார்க்கிறார். 40 வயது கடந்த இந்த மனிதன் தன் கைகளைக் கொட்டுகிறார். கைகளை நீட்டி வானத்தைத் தொடுவார் போலும், ஆயிரக்கணக்கான நீலகண்ட பறவைகளை அழைப்பது போலவும் கதையின் நாயகன் மணீந்திர நாத் இங்கே அறிமுகம். இருட்டு. பெரிய பெரிய கண்களும், விசாலமான நெற்றியில் ஒரு மச்சமும்,நீண்ட மூக்கும், சூரிய தேஜஸ்ஸில் நிறமும்இரவின் இருளில் பாவங்களைத் தேடி தண்டிப்பது போன்ற தோற்றமும், அந்த வசவும், மீண்டும் கொட்டும் கைகளும்,, அது எழுப்பிய ஒலியில் அவரது அத்தனை பட்சிகளும் வந்து விடவேண்டும், ஆனால், தர்மூஜ் வயல்களின் மேல்,ஸோனாலி பாலி ஆற்றைக் கடந்து அந்த ஒலி தொங்கியது.மேலே வானில் எவ்வளவு விண்மீன்கள்,ஏன் ஒன்றும் அவருடைய பைத்தியக்கார எண்ணங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்பவில்லை?

சடுகுடு விளையாட்டில் பல பரிசுகள் பெற்ற பேலு,பட்டணத்திலிருந்து கிராமம் வரை வெற்றி ஊர்வலம் வந்த பேலு, இன்று தோற்றுவிட்டான்.அவன் அந்தக் கோபத்தில் தன் மனைவி ஆன்னுவை அடித்துக் கொண்டிருக்கலாம்.மணீ தன் அரச மரத்தடிக்கு வருகிறார். 100க்கணக்கான கங்கா மைனா பறவைகள். சில இன்னமும் ஆற்றில் சில ஆற்றங்கரையில்.அவர் தன் கற்பனை உலகிற்குப் போய்விடுவார்.ஒரு புதருக்குள் மறைந்து கொண்டு அவர் மட்கிலாவின் குச்சியால் பல் தேய்த்தார்.ஆபேத் அலி அவரை, தான் வீட்டிற்கு தொட்டுக் கூட்டிச் சென்றால் தீட்டு என்று நினைக்கிறான்.ஆனாலும்,அவர் நிலைக்கு அவன் கவலைப்படுகிறான். சிறு சிறு கீற்றுகளில் ஆசிரியர் மனிதப் பண்புகளை, மதம் சார்ந்த உணர்வுகளைச் சொல்கிறார்.வானம் இருண்டு, காற்று நின்று மழை ஆரம்பிக்கிறது, இவரின் மழை நடனமும். தன்னை அதிலிருந்து பிரித்துவிடுவார்கள் என்று ஆலமரத்துடன் முடி போட்டு பிணைத்துக் கொண்டு அவர் ஆடுகிறார், நமக்கும் அந்த உன்மத்தம் ஏறுகிறது.

இது இப்படி இருக்க, ஈசத்திடம் செய்தி சொல்ல முடியாமல் ஆபேத் அலி தன் வீட்டிற்கு வருகிறான். பிள்ளை ஜப்பர் மட்டும் இருக்கிறான், மனைவி சாமு வீட்டில் ஏதோ வேலையாகப் போயிருப்பது அவனுக்கு ஆத்திரத்தை உண்டாக்குகிறது.ஜப்பரை பெரிய பாபு இடுகாட்டு மைதானத்தில் இந்தப் புயலில் இருப்பதை அவர் வீட்டாருக்குத் தெரிவிக்கச் சொல்கிறான்.அவன் லீக்கில் பெயர் கொடுத்திருப்பதாகச் சொல்வது ஆபேத் அலிக்கு மேலும் கோபத்தை உண்டாக்குகிறது.டாக்காவின் கலவரம் அவனுக்கு பீதி. முஸ்லீம்கள் கொல்லப்பட்டால் அவனுக்கு கொதிக்கிறது. ஆனால், இந்த பாபு மற்றும் இதர இந்துக்கள் எவ்வளவு பரிவுடன், பாசத்துடன் நம்மையெல்லாம் கவனித்துக் கொள்கிறார்கள்? என் அருமை தேசமே, என்னவாயிற்று உனக்கு? சாமு வீட்டில் இதற்காகத்தான் கூட்டம் என ஊகித்து வருந்துகிறான்.சமுதாய அமைப்பில் தலைமுறைகளின் மாறுபடும்சிந்தனையை ஆசிரியர் அருமையாகச் சொல்கிறார். தனபாபுவும், ஈசமும் அதற்குள் பெரிய பாபுவைத் தேடி வருகிறார்கள். மன்சூர் அதைப் பார்த்துவிட்டு தானும் தேட முன்வருகிறான். போகும் வழியில் சாமுவின் வீட்டில் காணப்படும் கூட்டமும், ஒளியும் அவருக்கு ஏதோ உணர்த்துகிறது. மன்சூர், லீகின் கூட்டம் நடப்பதையும், சாமு புதிய கிளையொன்றை இந்தக் கிராமத்தில் தொடங்க உள்ளதையும் சொல்கிறான்.சாமுவை சந்திக்கும் தனபாபுசிஷ்யப் பிள்ளைகளைச் சேர்ப்பதாக கிண்டல் செய்தாலும் சாமுவும் அவர்களுடன் இணைந்து பெரிய பாபுவை தேடச் செல்கிறான். மனிதர்கள் உண்மையாக ஒருவரைஒருவர் பகைப்பதில்லை; ஒரு இனத்தை, மதத்தை வெறுக்கிறார்கள் போலும்.

வழியில் ஆபேத் அலியின் குடிசையின் வாயிலில் ஒரு சிறு குடிசை; அவன் அக்கா ஜோட்டன் விதவையெனத் திரும்பிவிட்டாள். தலாக்கோ, மரணமோ அவள் பிறந்த வீடு வந்து விட்டால் ஆபேத் அவளுக்கு வடக்கு வாசல் வைத்து ஒரு குடிசை கொடிகளால் கட்டிக்கொடுப்பான்; அதுவரை அவன் பொறுப்பு பின்னர் அவள் நெல் இடித்தும், அவல் வறுத்தும் இந்துக்களின் பண்டிகைகளில் சம்பாதிப்பாள். பண்டிகை முடிந்துவிட்டால் அல்லிக் கிழங்கு தான் உணவு அவளுக்கு. வறுமை, ஏழ்மை, எளிமை..

மாட்டேன் என்ற ஜப்பாரும் பெரிய பாபு இடுகாட்டில் இருப்பதாகச் சொல்லி தேடும் குழுவில் இணைந்து கொள்கிறான். ஆலமரத்தில் கயிற்றில் தொங்கும் மணீ.. கயிறு இடுப்பில்; தன் பறவையைத் தேடும் மயிலென அவர். பறவை பறந்து போய்விட்டது, தீவு, தீவாந்திரங்களைக் கடந்து,வியாபாரிகளின் நாட்டைக் கடந்து ஜல தேவதைகளின் தேசத்திற்குப் போய்ச் சேர்ந்து அங்கே சோகித்திருக்கும் ராஜகுமாரனின் தலையிலமர்ந்து அழுகிறது.அவர் தம் கையைக் கடித்துக்கொண்டிருக்கிறார். ஈசம் தவழ்ந்து மட்கிலாப் புதரில் நுழைந்து அவரை விடுவித்தான். அவர் கைகளிலும், கால்களிலும் இரத்தம் வடிகிறது. தனபாபு அருகம் புல்லைப் பிடுங்கி அதன் சாற்றை காயங்களில் ஊற்ற வலியால் முகம் சுளித்தாலும் குழந்தை போல் சிரிக்கிறார் அவர்.

எத்தனை வேண்டுதல்கள், எத்தனை பரிகாரங்கள், சிகிச்சைகள். அந்தப் பிரதேசத்தின் பெரிய மனிதாரக வரும் தகுதி படைத்தவராக எல்லோராலும் கொண்டாடப்பட்டவர்அவருக்கு ஏன் இந்த நிலை?

வீட்டிற்குத் திரும்புகையில் அவர்கள் குறுக்கு வழியே நரேந்திர தாசின் கட்டாரி மரமருகே அவன் வீட்டில் விளக்கு இல்லாததைப் பார்க்கிறார்கள் அவன் தங்கை மாலதி மணமாகி டாக்கா கலவரத்தில் கணவனைப் பறி கொடுத்து அண்ணனிடம் வந்துவிட்டாள் .நான்கு மாதங்களுக்கு முன்புதான் அவள் பட்டணம் சென்றாள். ஏரியில் முதலை வந்த வருஷம் அவள் கல்யாணம்.ஒரு வண்ணத்துப் பூச்சியைப் போல் அவள் சுற்றாத பகுதியில்லை இங்கே. அவளும் நீலகண்ட பறவையைத் தேடுகிறாளோ?சாமுவும், ரஞ்சித்தும் அவளுக்கு மிகவும் வேண்டியவர்கள்.

வீட்டில் பெரிய பாபுவைக் குளிப்பாட்டி சாதம் போடுகையில் தனித்தனியே பருப்பு, மீன், காய் எனச் சாப்பிடுகிறார்; எலும்பையும் சேர்த்து விழுங்குகிறார். தன் அம்மாவின் குரல் கேட்டு அவர் கம்பீரமாக ஆங்கிலக் கவிதை ஒன்றைச் சொல்கிறார். தன் பெரிய கண்களால் அவர் மனைவி அவரையே பார்த்திருக்கிறாள்.

ஆபேத் அலியின் அக்கா ஜோட்டனுக்கு இரு நாட்களாக உணவில்லை. கொஞ்சம் போலும் அல்லிக்கிழங்கு இந்தக் காலையில் பசியில் அதைத் திங்க உலர்ந்து தொண்டையில் அடைக்கிறது. அவள் தம்பியிடம் தன்னை அழைத்துச் செல்வதாக சொன்ன ஆள் வரவில்லையே என்றவுடன் இவளுக்கு இன்னமும் கல்யாண ஆசை பார் என கடுத்துக் கொள்கிறான்.ஆனாலும்,அவள் இரு நாட்களாகச் சாப்பிடவில்லையென்பது அவனுக்கு கலக்கமாக இருக்கிறது. இன்று நம்ம வீட்டில் சாப்பிடு என்கிறான். அவன் பீவி ஜாலாலியின் முகம் புட்கா மீனைப் போல் உப்புகிறது. அவர்களுக்கும் வறுமை. ஜோட்டன் மறுத்துவிடுகிறாள்.அவள் வரப்புகளின் ஈர மணலில் ஆமை முட்டைகளைத் தேடுகிறாள். அதை பச்சிம் பாடாவில் கொடுத்து ஒரு தொன்னை அரிசி வாங்கலாம். அவள் தயாராகமிருந்தும்கூட அவளை அழைத்துச் செல்வதாக சொன்ன மௌல்வி சாயபு வரவில்லை.முஸ்கிலாசான்(பிரச்சனைகள் தீர்ந்துவிடும்) விளக்கை எடுத்துக் கொண்டுஅவர் அங்கே வந்த அன்றே ஜோட்டன் அவர் மீது காதல் கொண்டுவிட்டாள். அவர்தான் என்ன உயரம், எத்தனை நீண்ட தாடி, எத்தனை ஒட்டு போட்ட ஜிப்பா, எத்தனை கலரில் கழுத்தில் மணிமாலைகள், தலையில் சிறுபாகை,தாயத்துக்கள்!

ஜோட்டன் அங்குமிங்கும் பார்த்துவிட்டு வயலில் இறங்கி சில தானியக் கதிர்களை அறுத்துக் கொள்கிறாள்.13 குழைந்தைகளின் தாய் அவள் மீண்டும் தாயாகத் துடிக்கிறாள்.அவள் அல்லாவிற்கு வரி கொடுக்க வேண்டுமே? முஸ்கிலாசான் மனிதனைக் காணோமே? கதிரறுக்கும் மனிதர்களின் பாட்டு, மாலதியின் மன வேதனை, தன் பசி, தான் திருட்டுத்தனமாகக் கதிர் அறுப்பது எல்லாம் அவளை சோகத்தில் ஆழ்த்தின. நெசவு செய்யும் நரேந்தாஸின் தங்கை மாலதிக்கு இன்னொரு கல்யாணம் நடக்காது. அது பாவமல்லவா? வயலைப் போலத்தான், உடலையும் தரிசாக விடக்கூடாது.போன்னா மரத்தடியில் தனியே நிற்கிறாள் மாலதி, ஏதோ குற்ற உணர்வினால் ஜோட்டனால் மாலதியிடம் பேச முடியவில்லை.குளத்தில் நீந்தும் வாத்துக்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள் அவள். அவளைப் பாராதது போல் டாகுர் வீட்டு பாக்குத் தோட்டத்தில் மஞ்சள் குலைகளிலிருந்து ஒரு பாக்கு கூட அந்தமரங்கொத்திப் பறவை போடாதா என ஏங்கினாள் ஜோட்டன்.வெகு நேரத்திற்குப்பின் மூன்று மாணிக்கங்கள் போல் பாக்குக் கொட்டை!, அல்லாவின் கருணை. தாகூர் வீட்டிற்குப் போய் ஆமை முட்டை தந்து ஒரு தொன்னை அரிசியும், வெற்றிலையும் கேட்கிறாள்.நீரிலும், சேற்றிலும் நடந்து திரும்பி வரும் அவளால் மாலதி வானத்தைப் பார்த்துக் கொண்டு நிற்பதைக் கண்டவுடன் பேசாமல் போக முடியவில்லை. ஆனால், அழுது கொண்டிருக்கும் மாலதியால் பேச முடியவில்லை.இன்று சமைத்துச் சாப்பிட வேண்டும் என்று வயலோரக் கீரைகளையும் பறித்துச் சென்றவளுக்கு முஸ்கிலான் மனிதர், யாரை எதிர்பார்த்து நேற்றெல்லாம் உறங்கவில்லையோ,அந்த மனிதர் இருக்கிறார், குதிரைப் பந்தயத்து பீர் போல். ஜாலாலி குடிசை மூலையில் முக்காடு போட்டு உட்கார்ந்திருக்கிறாள். ஜோட்டன் தான் இந்த விருந்தாளியை கவனிக்க வேண்டும்.’ஜாலாலி, இரண்டு பூன்ட்டி மீன் வத்தல் கொடு’.சமைத்துக் கொண்டே அவரைப் பார்க்கிறாள்; தனக்கு ஏற்றவர், தன் மூன்று திருமணங்களும் அவளுக்கு ஏற்றதில்லைஇவர் அமைவார்.என்ன என்ன ஆசைகள்!அத்தனை அரிசியையும் சமைத்தாள்இருவர் சாப்பிடலாம்மீன் வத்தலை சுட்டு சிட்டகாங்க் மிளகாயை நிறைய வைத்து வெங்காயத் துண்டுகளோடு துவையல்அவளுக்கு நாவில்நீர் ஊறியது. ஆனால் விருந்தாளிஇப்போது அவர் பீர் சாயபு எனத் தோன்றியது. சாதம் வடித்த கஞ்சியில் உப்பு போட்டு கடகடவெனக் குடித்த பிறகுதான் அவளுக்கு உயிரே வந்தது.பக்கிரி குளிக்கையில் அவள் வீட்டின் பின்புறம் விழும் மஞ்சள் நிழல்,போன்னா காடு, பிரப்பம் புதரில் குளவிக்கூடு அதன் பழங்களில் வழியும் இரசம்ஹாசீம் வீட்டுக் குளம்இந்த ஆசிரியர் பார்க்காத தோற்றம் ஒன்றுமில்லையோ? அவள் அவசரமாகக் குட்டையில் குளிக்கிறாள்கட்டம் போட்ட புடவைஉடைந்த கண்ணாடிகாட்டும் பல்வரிசைஅது அவளுக்கு பீரின் தர்க்காவில் இரவில் ஒலிக்கும் ஹீராமன் பட்சியை நினைவுறுத்துகிறது.சம்பிரமாக உட்கார்ந்து ஒரு தட்டு, இரண்டு தட்டு, இன்னும் மேலும் என்று எல்லாவற்றையும் அவரே சாப்பிட்டுவிடுகிறார். பாவம், ஜோ. பசி தலையைச் சுற்றுகிறது; யாரிடம் கேட்பாள்? கொஞ்சம் பருப்புக் கீரை, பழுக்காத சில பிரப்பம் பழங்கள்

மாலை வந்ததுசாத்பாயீசம்ப பறவைகள் சுரைக்காய் பந்தலிலிருந்து கரைகின்றன. பக்கிரி மூட்டை முடிச்சுக்களோடு தயார். அவள் தாள முடியாமல் பக்கிரியை தன்னைக் கூட்டிச் செல்ல மாட்டீர்களா என்கிறாள்.அவர் கோர்பான் ஷேக்கின் படையலுக்குப் போவதாகவும் பின்னர்தான் இயலும் என்று போய்விடுகிறார்.

ஒரு ஹாட்கிலாப் பறவை வெகு நேரமாக கூவுகிறது. மாலதிக்கு உறைப்பாக சாப்பிட வேண்டும் போலிருக்கிறது. சீதாப்பழ மரத்தடியில் நிற்கிறாள் அவள்பிரம்பு புதரில் குளவிக்கூடு..புதரின் அசைவில் பாம்பு ஒன்று ஒரு பெரிய பறவையை முழுங்கவும் இல்லாது, துப்பவும் இல்லாது தவிக்கிறது. பறவை அதைவிட.. இது என்ன மாதம் பால்குனா அல்லது மாக மாதக் கடைசியா?ஆபாராணிமாலதியின் அண்ணி இவளை அழைப்பது கேட்கவில்லை. தறியில் அண்ணாவின் உதவியாளன் அமூல்யன் பாடிக்கொண்டே வேலை செய்கிறான்.அவள் சாமுவும், பேலுவும் வருவதைப் பார்க்கிறாள் அவர்கள் லீக் நோடீசை மரத்தில் ஒட்டுகிறார்கள். சாமு அவளுக்காகப் பிரப்பம் கொழுந்து பறித்துத் தருகிறான்.துரட்டி அவன் கையில்.சட்டை போடக்கூடாத கட்டுப்பாடு அவளுக்கு.அவள் உடலையும் அந்த சீதாப்பூ மணத்தையும் நுகர்ந்து கொண்டே சாமு வருவது அவளுக்குத் தெரியும். ஆனால், அவன் எவ்வளவு தூரம் வருவான்?அவன் அவளைப் பின் தொடர்கிறான் என்று நினைக்கும் போதே அவள் உடம்பில் காலநேரம் பார்க்காமல் கிரௌஞ்ச பட்சி கூவுகிறதே! அவள் அவனை அனுப்பிவிடுகிறாள்.சிறு வயதில் சாமு,ரஞ்சித் கொணர்ந்த பசலிப் பழம், மஞ்சத்திப் பழம், பிரப்பம் பழம்பகலின் இனிய நினைவுகள் இவை ஆனால் இரவில்.. அவள் கடைசி ஜாமத்தில் தான் உறங்குவாள்.அவள் தூக்கத்தில் ஒரு பறவை ஓலமிடும்என்னை படகில் ஏற்றிக்கொள், நான் ஏரி நீரில் இரவில் மூழ்கவேண்டும்

கணவனை, அவன் கண்களை, உதடுகளை நினைத்து அழும் அவள் சாமு ஒட்டிய நோடீஸைக் துரட்டியால் கிழித்தெறிகிறாள். ஹாட்கிலாப் பறவையையும் பானசப் பாம்பையும் இவ்விடத்தில் காட்டி மதங்கள் மனிதர்களை இரையாக்கும் கொடுமையை சொல்லாமல் சொல்கிறார் ஆசிரியர்.அவள் தான் எத்தனை அழகு; இளமை கொப்பளிக்கும் உடல்.வாத்துக்கள் தண்ணீரில் விளையாடுகின்றான, மேலே வந்ததும் ஆண் வாத்து மற்றவற்றை விரட்டுவது அவள் கணவனுடன் ஆடிய விளையாட்டல்லவா?அவளுடைய அழகிய பாதம் மாச்ராங்கா மீனைப் போல் நீரிலிருக்கிறது.

அடிக்கடி பெரிய மாமியின் தம்பி ரஞ்சித்தின் நினைவு வருகிறது. எத்தனை வகை மீன்களை அவள் பிடித்திருக்கிறாள்சேலா, டார்க்கீனா, பூன்ட்டி. நரேந்தாஸ் மேற்கு பாடாவிலிருந்து வந்து கொண்டிருக்கிறான்அவன் கையில் ஒரு சிங்டி மீன்.

மூடாபாடாவின் யானையின் மணியோசை கேட்டு எத்தனை நாளாயிற்று?பறவைகளும், புல் பூண்டுகளும் சைத்திர மாதத்து அனல் காற்றைப் பொறுத்துக் கொண்டு காலபைசாகிக்காக காத்துக் கொண்டிருக்கின்றன.ஆகாயம் வெண்கலப் பாத்திரம் போல் பழுப்புசூர்யனோ சிவந்த ஆரஞ்சுத் தோல்.

மாலதி தன பாபுவின் பிள்ளை சோனாவை வைத்துக் கொண்டு இருக்கையில் ஒரு மௌல்வி அவர்கள் வீட்டு வழியே செல்கிறான்அவன் சாமுஎவ்வளவு மாறிவிட்டான்தாடியும், ஜிப்பாவும்கடினமான முகபாவமும்ஹாட்கிலாப் பறவையும், பாம்பும்பராமர்தி சந்தையில் முசல்மான்கள் இந்துக்களிடமிருந்து நூல் வாங்கமாட்டார்களாம்என்னருமை நாடேஎங்கே போகிறாய் நீ?

மழைக்காலம்அறுவடையான சணல் வயல்கள்,ஏரி போல் காட்சிதரும். கர்ண பரம்பரைக் கதைகளில் வரும் ராஜகுமாரி அந்த நீரில்தான் மிதந்து வருவாள். அவள் பெயர் சோனாயிமீமி. பொன் படகு, வெள்ளித்துடுப்பு. படகு நீரில் மூழ்கி விடுகிறது. கல்யாணம் ஆகி தன் கணவனுடன் பெரிய படகில் புக்ககத்திற்கு முதலில் வருகையில் கணவன், பெரிய மாமிக்கு சொன்ன கதை இது.அப்போதே அவனுக்கு மூளைக் கோளாறு ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும்.ஓரகத்தியின் பிள்ளை சோனா பெரிய மாமியின் கணவரை ஒத்துப் பிறந்திருக்கிறான்.பெரிய மாமி கல்கத்தாவில் பிறந்து கான்வென்ட்டில் படித்து இந்த கிராமத்தில் வாழ்க்கைப்பட்டுகல்யாணம் நடந்த அன்று அவள் தன் அக்காவிடம்இப்படி ஒருத்தரைஏன் மணம் செய்து வைத்தீர்கள்?’ என அழுதாள். மணமேடையில் தன்னை வெறித்துப் பார்க்கும் இந்த அழகன் தன்னை துளைத்துச் சென்று பார்ப்பது யாரை?ஆனால், அவரைப் புரிந்து கொண்டுவிட்டாள் இப்பொழுது. அவன் கிரேக்க வீரன்,நிர்மலன், புனித மோசஸ்.அவளுடைய மாமனார் அவளிடம் சொல்கிறார்நீயாவது நம்பு.அவனுக்கு கல்யாணத்திற்கு முன் பைத்தியமில்லை; உன் மாமியார் சொல்லைக் கேட்டு நான் அவனை அவன் விருப்பத்தின்படி விட்டிருக்கலாம். மதமும், குலமும்நான் என்ன சொல்ல?நீ சங்கும் சிந்தூரமுமாய் தீர்க்க சுமங்கலியாக இருக்கணும்.

விட்டிற்கு வந்த மணீ மனைவி தூங்குகையில் தோட்டத்தில் உதிர்ந்த, உதிர இருக்கிற, காத்திருக்கிற பவழமல்லியைப் பார்க்கிறார்.கோஷா படகை எடுத்துக் கொண்டுஅவர் ஏரியைக் கடந்து ஆற்றிற்குப் போனார்.பாலின் ஏன் ஆற்றுக்குள் காணாமல் போனாள்?அந்தப் பெரிய மைதானம் நினைவில் எழுகிறது. அந்தக் கோட்டை, வில்லோ மரங்கள் கீட்ஸ்ஸின் கவிதைகள், தன்னை மறந்து பாலின் இவர் சொல்லக் கேட்ட கவிதைகள்.

அவர் இப்பொழுது முஸ்லீம் படகுத் துறைக்கு,வந்துவிட்டார்.அவரை அந்த ஏழைகள் தான் எத்தனை பாசத்துடன் வரவேற்றனர். புதிது, அரிது பறங்கிக்காய், வர்த்தமான் வாழைக்குலை, ஒரு துறவி போல் வாங்கிக் கொள்கிறார். அவர் படகில் அவர்களே எல்லாவற்றையும் வைக்கிறார்கள்.அவருக்கு தன் மனைவியை விட்டுவிட்டு வந்தது நினைவிற்கு வருகிறது.ஆனால் ஏரிக்குள் படகு நுழைந்ததும் ஆவல் போய் தண்ணிரில் குதித்து நீந்துகிறார்.

மணீயின் அடுத்த தம்பி பூபேந்திர நாத்.அண்ணன் பைத்தியம்,அப்பாவிற்கு வயதாகிவிட்டது. இந்த நிலையில் அவர் தன் கனவுகளான இந்திய விடுதலையெல்லாம் விட்டுவிட்டார். வெறும் ப்ரோகிதத்தில் வரும் பணம் போதவில்லை; அவர் ஜமீந்தாரிடம் வேலை செய்கிறார்.தம்பி சசிக்கு கல்யாணம் செய்து வைத்து விட்டார்.அவர் மூடாபாடாவிலிருந்து கிராமம் திரும்பினால் படகில் இப்போது அரிசி,ஜீனி, கத்மா, பெருங்கரும்புகள் இருக்கும்.மஞ்சள் கரும்புகள் லால்ட்டு, பல்ட்டுவிற்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்.அந்தக் கிராமமே அவர் சொல்லும் ஆனந்த் பஜார் பத்திரிக்கை செய்திகளுக்காக,லீக் நிலவரத்துக்காகக் காத்திருக்கிறது. சாமு லீக்கில் இருப்பதும் தோடர்பாக்கில் அவன் கிளை தொடங்குவதும் சொல்லப் படுகிறது.காந்தியைப் பற்றி, இங்கிலாந்து லீகை ஆதரிப்பதுப் பற்றி, ஜமீந்தாரியில் வசூல் இல்லாதது பற்றி,காந்தியின் சட்ட மறுப்பு இயக்கம் பற்றிசமுதாயம் தன்னைச் சுற்றி நடப்பதை கவனித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறது.’காட்டுக்குள்ளே ஆன்ந்த மாயீ கோயிலுக்குப் பக்கத்திலே ஒரு பழைய கட்டிடம். ஒரு குளம் அதை இத்தனை நாள் யாரும் சீண்டியதில்லைஇப்போ மௌல்வி அது தர்க்கா என்கிறார். அந்த இடமோ அமர்த்த பாபுவோடது

பெரிய மாமி பாதையைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள்.மரத்தின் உச்சியில் வெள்ளி நிலா.மணீ படகின் மேற்பலகையில் படுத்துக் கொண்டு கிரௌஞ்ச பட்சியின் குரலுக்குக் காத்துக் கொண்டு, கற்பனையில் கல்கத்தாவில் ஒரு ஐரோப்பிய குடும்பத்துடன் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்.

ஆனால், வீடு அவரைப் பார்க்க ஏங்குகிறது.பெரிய மாமி நெருங்காத தங்கள் இதயத்துடன் தன்னை அவர் தொட்ட மிகச் சில நாட்களை நினைக்கிறாள். அவள் அவரிடம் அன்பாக இருக்கிறாள், குழந்தை என நினைக்கிறாள். பூனயவரைப் பந்தலில் டுப் டுப் என்ற ஒலி,சுவர் கோழிகள் கந்தபாதால செடிகளிருந்து கத்துகின்றன. மாமி வீட்டிற்குத் திரும்பிய பிறகு படகின் ஒலிஅவர்தான். ஆடைகளற்று தேவ தூதன் என நிற்கிறார்; கள்ளமில்லாமல் சிரிக்கிறார்

பாத்ர மாதம். ஜோவெகு நேரம் தண்ணீரில் சளைத்திருக்கிறாள். மழைக்கால அவல் வறுபடும் வாசம். பனங்காயை சுட்டு வடை செய்யும் வாசம். அவள் இப்போழுது அவல் இடித்தால் நல்ல வரும்படி. அவள் டாகூர் வீட்டிற்கு வருகிறாள். இரண்டாம் பாபு அவளைப் பார்த்துப் பரிதாபப் படுகிறார். அவள் சொல்கிறாள் –“துணை தேடாத ஜீவன் இல்லைஆனால், நான் வாய்விட்டுச் சொல்கிறேன், நீங்கள் சொல்வதில்லை”.அவல் இடிக்கிறாள். மழைக்காலம் முழுதும் பனம்புட்டு செய்கிறார்கள் . சசியின் மனைவியின் உறவுகள் மழைக்கால விருந்தினர்கள்.நாவல் மரத்தில் இஷ்டி கத்துகிறதுவிருந்தினர் வருகை.பத்மா நதியில் இலிஷ் மீன்கள் எத்தனை கூட்டம்வெள்ளியைப் போல் என்ன பளபளப்பு! ஜோவிற்கு ஆசை ஆசையாக வந்தது.. ஜோவை அவர்கள் சாப்பிடச் சொல்கிறார்கள். ஒரு பருக்கை வீணாக்காமல் வதக்கிய கத்திரியுடன் இலிஷ் மீன்.அவள் மனது நன்றியால் நனைகிறது. தொன்னை அவலையும், பாக்கையும் அவள் முடிந்து கொள்கிறாள்.முட்டமுட்ட சாப்பிட்டதில் அவளுக்கு வேறு ஆசைகள் வருகின்றா. பக்கிரி சாயபுஆனால் இப்போ மன்சூர் அவளைப் பார்த்துவிட்டான்; தன் நோயாளி மனைவி. படகில் கொண்டாட்டம்,, வயல் வெளியில் நிலா ஒரு மாயத்தைப் பூசியிருந்தது.அழுகைக் குரல் கேட்கிறதுமன்சூரின் வீட்டிலிருந்து.

மழைக்காலத்தின் இறுதி.பைத்தியக்கார டாகூர் படகில் குழந்தை சோனவுடன்சிராவணபாத்ர மாதங்களின் தெளிவு இல்லை நீரில்இறந்த நத்தைகள்,அழுகிய பயிர்கள்.மணீ சர்க்கார் வீட்டு வயலில் படகை நிறுத்திய போது நாய் நட்பாகிறது. இரண்டு வயல்களைத் தாண்டிவிட்டால் ஹாசான்பீரின் தர்க்கா. அங்கே வந்த மணீ பீர்சாஹேப் ஏன் தற்கொலை செய்து கொண்டார் எனக் கேட்க நினைக்கிறார். இது அவரது சமாதி. மனித மனதின் விசித்திர எண்ணங்கள்என்ன சொல்ல?சோனாவைப் புல்லில் படுக்க வைக்கிறார்நாய் காவல் நிற்கிறது. இவர் உள்ளே தாண்டிக்குதிக்கிறார்.சப்தபர்ணி மரத்தின் உச்சாணிக்கிளையில் சில பருந்துகள் கூடு கட்டிக் கொண்டிருக்கின்றன.பீர் சாகிப்பிடம் ஏதோ சக்தி இருந்திருக்கிறது. திருடனாய் இருந்த ஹாசான் பக்கிரியாகி பிறகு பீரும் ஆகிவிட்டார். அவர்தான் சிறு பிள்ளை மணீயைப் பார்த்து நீ பைத்தியமாகிவிடுவாய். உன்கண்கள் பிறரைப் பைத்தியம் செய்யும்அது இல்லாவிடில் யாருமே சாமியாராக முடியாது.

ஃபோர்ட் வில்லியம் மதில் சுவரில் உலாவும் போது பாலின் சொல்வாள்யுவர் ஐய்ஸ் ஆர் க்லூமிவா நாம் இருவரும் கீட்ஸ்ஸின் கவிதையைச் சொல்வோம்There is none I grieve to leave behind but only only thee’1925-26 முதல் உலக யுத்தத்தில் அவள் அண்ணனின் மரணம். அவர்கள் வீட்டில் ஏற்றப்பட்ட மெழுகுவத்தி.முழந்தாளிட்டு உட்கார்ந்திருக்கும் பாலின்-‘பீர், நான் அந்த நாட்களுக்குப் போக முடியாதா?’

பின்பனிக்காலத்து வெயில் இறங்கிவிட்டது.சாந்தாமீன்களும், பொய்ச்சா மீன்களும் வயல் நீர்ப்பாசிகளைத் தின்கின்றன.மணீ ஃபோர்ட் வில்லியமில் கொண்டைப்புறாக்களையும்,ஒளிரும் சூரியனையும் பார்க்கிறார். சோனா தூங்குகிறான், நாயும் தூங்குகிறது. உருக்கிய ஒளியாய் ஆதவன்அந்த ஒளி பெருகும் ஊற்றை அவர் கைகளால் பிடிக்க ஓடுகிறார். சூரியன் தேரிலேறி ஓடுகிறான், இவர் துரத்துகிறார்.அந்தத் தேரில் ஏறிக்கொண்டு பாலின் இருக்கும் இடத்திற்கு சூரியன் இவரை அழைத்துப் போக வேண்டும், இல்லையெனில் அவர் கயிற்றால் அவனைக்கட்டி ஆலமரத்தில் தொங்கவிட்டு உலகின் இருளை நிரந்தரமாகப் போக்கிவிடுவார்.அவர் நீரில் நீந்திக்கொண்டு குளக்கரையை அடைந்தபோது சூரியன் ஓடியேவிட்டான்.அவர் தோற்றுவிட்டார். யதார்தத்தின் நடுவே நாட்டுப்புறக் கதைகளில் ஊடாடும் மாயங்கள் நாவலை மகத்தானதாக்குகிறது.மரத்தில் சாய்ந்து நிற்கையில் குழந்தை அழும் சப்தம்; ஆனால்,எங்கே? எதையோ விட்டுவிட்டு வந்த உணர்வு, ஆனால் எதை?அவர் வீடு திரும்பியதும் குழந்தை இல்லை என உணர்ந்தார். மீண்டும் ஓடினார். சோனா அழுதழுது குரல் கம்மிற்று. நாய் ஈனஸ்வரம்.அவர் படகில் மீண்டும் உட்கார்ந்து கொண்டுவானத்தைப் பார்த்தார். அதில் பாலின் முகம் மற்றும் சோனாவின் கண்கள்.

சிறிது காலம் போயிற்று. சிறுவன் சோனா ஆற்றின் ஈரப் பகுதியில் சிறு குழி தோண்டி(குளமாம்) அதில் மாலினி மீனைப் போடுகிறான். தர்மூஜ் கொடிகள் அவனை மறைக்கின்றன.சோனாலி பாலி ஆறு, சோள, கோதுமை வயல்கள், கம்பளம் விரிக்கும் அரளிப் பூக்கள். வழியில் பெரிய மியானின் இரண்டு பீபீக்களையும் பார்த்து பயப்பட்டு, முகத்திரை விலகியதும் துர்க்கையைப் போல் என்ன அழகு; மூக்குத்தி, கால்களில் ஒலிக்கும் கொலுசு. ஈசத்திற்கு தன் நொண்டி மனைவியின் நினைவு வருகிறது.பெரிய மியான் அதிர்ஷ்டக்காரன்இரு அழகிய மனைவிகள்.சோனா வீடு திரும்புகையில் தான் தோண்டிய பள்ளத்தில் தண்ணீரின்றி மாலினி மீன் செத்துக்கிடப்பதைப் பார்க்கிறான்.

சில வருடங்கள் சென்றுவிட்டன.சைத்ர மாதத்தின் நடுப்பகுதி. அறுவடையான வயல்கள் காய்ந்து கிடக்கின்றன.ஏழைகள் சருகுகளைச் சேர்க்கிறார்கள். வானம் கறுக்கிறதா எனப் பார்க்கிறார்கள் ஜோ மழைக்காலம் வந்தவுடன் தன்னை புக்ககத்திற்குச் கூட்டிச் செல்லுமாறு ஆபேத் அலியிடம் கேட்கிறாள். உன் புள்ளைகள் கூட உன்னை நினைப்பதில்லை என்கிறான் அவன். 5 வருடங்களுக்கு முன் மூக்குப் பிடிக்க சாப்பிட்டுச் சென்ற பக்கிரி என்ன தான் ஆனார்?அலியிடம் நிலமில்லை, மாடு இல்லை, கூரை வேய்ந்த இடத்தில் தகராறு ஏற்பட்டு ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை.அவன் மனைவி ஜாலாலி வயிற்றை அழுத்திக்கொண்டு குப்புறப் படுத்திருக்கிறாள். ஒரு சாப்பாடுமில்லை. ஜப்பர் கச்சேரி கேட்கப் போய்விட்டான்.ஜாலாலியும், அலியும் கொஞ்சுவது ஜோவிற்குப் பிடிக்கவில்லை. அவள் மன்ஸுரை நினைத்தாள்.வறட்சியால் நீரில்லை. நாமசூத்ராபாடாவில் பெண்கள் சிறு பாத்திரங்களால் நீர் மொண்டு குடங்களை நிறைக்க முயற்சிக்கிறார்கள்.ஜோ குடத்தில் தண்ணீர் எடுத்துப் போனால் கிழட்டு ஹாஜி வீட்டில் ஒரு தொன்னை நெல்லாவது கிடைக்கும். அடுப்பில் சாதத்தை வைத்துவிட்டு இப்படி ஜாலாலி அலியுடன் ஆடுகிறாளே, ஏதாவது பற்றிக் கொண்டால்?.பிஸ்வாஸ்பேடாவில் வாந்தி பேதியாம்.அவர்கள் ஒடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.வாந்தி பேதி அம்மனை தலையிலோ, கழுதை மீதோ தப்பட்டையுடன் ஊர்வலம்.கல்யாண முருங்கை மரங்களில் லீக் நோடீஸ்கள்.

ஆன்னுவின் புருஷனைக் கொன்றுவிட்டு அவளுடன் குடித்தனம் நடத்தும் பேலு ஜோவிடம் பேச ஜோவிற்குப் பிடிக்கவில்லை.சாமு தன் குழுவுடன் போனான். அடுத்த வாரம் மௌல்வி சாயபு வருகிறார்.

ஜோ பயந்தது நடந்துவிட்டது.அலியின் குடிசை எரிந்து இவளது குடிசையும் எரிகிறது.மளமளவென எங்கும் பரவுகிறது.நரேந்தாஸ் தீ பரவும் வாய்ப்புள்ள கூரைகளை அரிவாளால் வெட்டுகிறான்.ஒவ்வொரு வருடமும் ஏதோ ஒரு கிராமத்தில் தீ பற்றிக்கொள்கிறது. கோபால் டாக்டருக்கு கொண்டாட்டம். மருந்தும் தருவார், கடனும் வட்டிக்குத் தருவார்.ஜோ ஹாஜி சாயபுவின் களஞ்சிய வீட்டிற்குத் திருடப் போனாள்.அங்கே நெல்லும், பருப்பும் எரிந்த வாசனை. ஹாஜி வீட்டின் எரியாத அறை தேடி அவள் போகையில் யாரோ ஒரு மனிதனின் அரவம் கேட்டதுஅது பேலுவாக இருக்கக் கூடும், ஹாஜியின் 2-ம் மனைவியிடம் அவன் நெருக்கம்.பேலுவிற்கு இன்னமும் என்ன தான் வேண்டும்? ஆன்னு பீவி நல்ல அழகு; ஆல்தாப் பாயின் மனைவி அவள். அவரைக் கொன்று இவளைக் கவர்ந்தவன் இவன் 40 வயது ஆகிறது ஆனால், ஹாஜியின் 2-ம் மனைவியுடன் கள்ளக் காதல்.

ஜோ கிடைத்ததை எடுத்து வந்தாள்; ஜாலாலி அதற்கு காவல். பாழடைந்த குடிசையை மட்டும் இழந்தவர்கள் கோராய்ப்புல்லில் படுத்துவிட்டார்கள்.நாளை இந்துபாடவிற்குப் போய் மூங்கில் வாங்க வேண்டும்.சணல் வயல்கள், மூங்கில் எல்லாம் இந்துக்களிடம். ஜோ ஒரு பித்தளைக் குவளையை எடுத்து வந்தாள்; அது நிறையத் தண்ணீர் குடிக்கும் ஏக்கம் ஏற்பட்டது அலிக்கு.

வைசாக மாத முடிவு. பக்கிரி வேப்ப மரத்தடியில் காற்று வாங்குகிறார் மாமரங்களில் நல்ல விளைச்சல்.ஆனால், பலி எண்ணிக்கை குறைந்து மாமிசமும் குறைந்துவிட்டது. காகங்கள் ஆலாப் பறக்கின்றன.பிஸ்வாஸ்பாடாவின் காலூபிஸ்வாஸின் அழகிய குதிரை உடல் முழுக் கறுப்பு,நெற்றி வெள்ளை,தங்க நிற மணி கழுத்தில்.வெயில் நேரங்களில் சணல் இளம் தளிர்களை சமைத்து ஒரு தட்டு சாதத்துடன் சாப்பிட்டால் என்ன ஒரு ருசி!ஏழைகளின் பஞ்சம் கொஞ்சம் குறையும்.’கடேசிக் காலத்திற்கு ஆதரவாக ஜோவை அழைத்துக் கொள்ளலாம், அவள் மலிவு தான்பக்கிரி100 இடங்களில் தைத்த துணி செருப்புகளை அணிந்த போது கட்டைவிரல் ஆமை ஒட்டிலிருந்து எட்டிப் பார்ப்பது போல் கிழிசலில் எட்டிப்பார்த்தது. அவர் ஆபேத் அலியின் வீட்டு வாசலில் வந்து ஜோவைத் திருமணம் செய்யத் தயார் என்கிறார். ஜாலாலி ஜோவைத் தேடிஹாஜி சாயபுவின் வீட்டிற்கு ஓடுகிறாள்.வெற்றிலை, பாக்கு, புகையிலை, ஜோ திருடிய பித்தளைக் குவளை,உடைந்த கண்ணாடி, டாகூர் வீட்டின் பழைய மரச் சீப்பு, பாபர்ஹாட்டில் வாங்கிய கட்டம் போட்ட சேலை,ஹாஜியின் மனைவி கொடுத்த கிழிந்த முகத்திரைஅவ்வளவுதான்நிக்காஹ் முடிந்துவிட்டது.பக்கிரியின் நீண்ட அங்கியில் பல்வேறு துணிகளைக் கொண்டு ஒட்டுஅல்லா படைத்த உலகைப் போல்ஆம் உலகத்தில் எங்கே எது கிடைக்கிறதோ அது அங்கேயே வைக்கப்பட்டிருப்பதைப் போல. வயல்கள், செடி கொடிகள்,பறவைகள் எல்லாம் ஒட்டுப் போட்ட துணி போல, செழிப்பான மண்ணாலும்,நீராலும் அல்லா இதைத் தைத்திருக்கிறார்.பக்கிரியின் முஸ்கிலாசான் மூன்று முகமுள்ள சிங்கடாப்பழம் போல மை சேர்த்து வைக்க குழி, எண்ணை ஊற்ற ஒரு குழி, காசு வாங்க ஒரு குழி. ஜேஷ்ட மாதமாதலால் ஆற்றில் நீர் அதிகம்.

திருவிழாக் காலத்தில் பூண்டு எண்ணையைக் கண்களில் விட்டுக் கொண்டு அவர் மக்களைப் பயமுறுத்தி பொருள் பெறுவார்.(முஸ்கிலாசானுக்கும் அதே எண்ணைதான்)’என் வீடு சிறு குடிசை. கல்லறையும், புதர்களும் தான். மனிதர்கள் எப்போதோ,புதைக்கப் ப்ரார்த்திக்க வருவார்கள் ஜோ, உனக்குப் பயமாக இருக்கும்காதலில் அவளுக்கு இதெல்லாம் பெரிதில்லை.மேகனா ஆற்றில் சூரியன் மறைகிறான். அவளுக்கு சுல்தான்பூரில் முதல் கல்யாணம். அவள் பிள்ளைகள் இப்பொழுது வயலில் சுற்றிக்கொண்டிருப்பார்கள்.அவர்கள் ஆஸ்தான சாகேபின் தர்க்காவை அடைய இரவாகிவிட்டது.என்னபயங்கர இருட்டு, அச்சுறுத்தும் அமைதி.பெரிய மருத மருதங்களுக்கு அடியில் குழி தோண்டுகிறார்கள்புதிய சவப்பெட்டியின் மணம். அவள் பிள்ளையைத்தான்அவர்கள் தான் சொல்கிறார்களேசுல்தான்பூரின் பெரிய பிஸ்வாஸின் சிறிய பீவியின் மூத்த பிள்ளை என்றுஅவள் மணமாகி வந்திருக்கிறாள்பிள்ளை சவமாகி வந்திருக்கிறான்இது என்ன சொல்கிறதுவாழ்வின், சாவின் தொடக்கப்புள்ளி ஒன்றே என்றா?

சோனாவின் அம்மா சமைக்கிறாள்பச்சரிசி சாதம், கொய்னா மீன் வதக்கல்நெய்அவனுக்கு இப்பவே பசிக்கிறதுலால்ட்டுவிம், பல்டுவும் படித்து முடித்தவுடன் தான் அம்மா சாதம் போடுவாள். அவன் காசித்தும்பை செடியின் கீழ் பெரியப்பா படுத்திருப்பதைப் பார்க்கிறான்.சாமு தன் மகளான பாதிமாவுடன் பெட்றோமாக்ஸ் விளக்கு கேட்டு வாங்கிச் செல்கையில் சோனாவையும், மணீயையும் பார்த்துவிட்டு மகள்விருப்பத்திற்காக அவளை அங்கே விட்டுச் செல்கிறான்.அவள் தவழ்ந்து எலுமிச்சை புதரூடாக வந்து பல வண்ணப் பூக்கள்,பூச்சிகள், வெள்ளையான பூக்களுடன் கந்த ராஜச் செடி ஆகியவற்றைப் பார்க்கிறாள்பாத்ர மாதம். வானின் மேகக் கூட்டங்களில் பாலினின் முகம் அவர் இரு சிறார்களையும் அழைத்துக் கொண்டு ஆற்றுக்கு வந்துவிட்டார்.

அலியின் மனைவி ஜாலாலி திண்ணையில் இருக்கிறாள், அவள் கணவன் வேலைக்குப் போனவன்பணமோ, பொருளோ இல்லை வாத்துக்கள் நீரில் சப்தம் செய்கின்றன.பண்ணை வீட்டில் ஜாம்ரூல் மரத்தில் தொங்கும் பழங்கள்பறவைகளைப் போல். காத்திருந்த ஜாலாலிக்கு ஒரு பருக்கை கிடைக்கவில்லை.எத்தனை நல்ல விருந்து?ஆனால் அவளுக்கு யார் கொடுக்கிறார்கள்?

சாமு தன் மனைவி அலிஜானிடம் சொல்கிறான்லீக் சார்பாக அவன் சின்ன டாகூரை எதிர்த்து தேர்தலில் நிற்கப் போவதாக.அவன் மீண்டும் தனுசேஷ்கோடு படகிற்கு வருகிறான். மாலதியின் ஆண் வாத்தை நீருக்குள் அழுத்திக் கொண்டு காணப்படும் ஜாலாலி ஒணாயைப் போல்அவள் அதை சாப்பிட்டவுடன் அவள் முகம் தான் எப்படி ஒரு நிறைவில் இருக்கிறது! பசி எப்படியெல்லாம் ஆட்டுவிக்கிறது.மாலதியின் பிரியமான ஆண் வாத்துஅவள் மழையில் இன்னமும்தொய் தொய்எனக் கூப்பிடுகிறாள்ஜாலாலியின் தட்டிலுள்ள அந்த வாத்து மாமிசம் உயிர் பெற்று மாலதியிடம் போய்விடப் போகிறது!புதிய சிந்தனையும், புதிய மத ஆவேசங்களும் மனிதர்களைக் குறுக்கிவிட்டதாக சாமு நினைக்கிறான்.

குளிர் காலத்தில் மணீ மேலே போர்வை போர்த்தியுள்ளார். வெல்லம் தடவி வர்த்தமான் வாழையைச் சாப்பிடுகிறார்.சோனாவுடன்,நாயுடன் சோனாலிபாலிக்குப் போகிறார்.அவர் ரூப்சாந்த் பறவையைப் பற்றிப் பேசுகிறார்.நடந்து நடந்து அவர்கள் பல கிராமங்கள், வயல் வெளிகளைக்கடந்துவிட்டார்கள்அவர் அவனை தோளில் தூக்கிக் கொண்டு நடக்கிறார். வானத்தை தொடலாம் எனப் பார்த்தால் அது விலகி விலகிப் போகிறது. பக்ஷிராஜா குதிரையும் காணோம். ஒலி கேட்கிறதுயானை மூடாபாடா ஜமீனிலிருந்து வந்துள்ளது மாவுத்தன் அவன் பிள்ளையுடன், இவர்களை யானை மீது ஏறச் சொல்கிறான்.

மணீக்கு வேறு கனவுஅவர் இந்த யானையைப் பிடுங்கிக் கொண்டு ஆகாயத்தைக் கிழித்து பாலினிடம் போய்விடுவார். இதற்கிடையில் முசல்மான்கள் பெரிய பந்தல் போட்டு மாநாட்டு ஏற்பாடுகள் நடக்கிறதுஅவர் ராஜாவைப் போல் யானையில் வருகிறார்யானை லஷ்மிஅது டாகூரின் பிரியமான செம்பருத்தி மரத்தையும் சர்வ நாசமாக்கிவிட்டது.

மௌல்விகள் குழும ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். பெரிய பெரிய தரை அடுப்புகள் , பால், அக்ரோட் எல்லாம்;இந்தமுறையும் சாமு யுனியன் பிரஸிடென்ட் தேர்தலில், சசி டாகூரிடம் தோற்றுவிட்டான்.டாக்காவிலிருந்து ஷாஹாபுத்தீன் சாஹேப் வருகிறாராம்; நம்ம ஊருக்கு பெரிய மனிதர் வந்தும் தான் வரவேற்க முடியவில்லையே என்று அவருக்கு வருத்தம். எல்லாம் மத சம்பந்தமாகி வருகிறது.

யானை டாகூர் வீட்டிற்கு வந்துவிட்டது. பாகன், அவன் மகன், சோனா எல்லோரும் இறங்கிவிட்டார்கள் ஆனால். பெரிய பாபுஇந்த யானை பாலினின் நினைவு மரத்தைத் தின்றுவிட்டது,அவர் ஏன் இறங்க வேண்டும்? அது அவரைச் சுமந்து கொண்டு மூடாபாடவை நோக்கிப் போகிறது.ஊரே அலறிக்கொண்டு பின்னால் ஓடுகிறது.முஸ்லீம் கூட்டத்தில் பிரிவினை பேச்சுக்கள்.அந்தப் பந்தலில் யானை மதம் பிடித்து நுழைந்து விட்டது.பேலு யானையிடம் மாட்டிக்கொண்டான்;அது அவன் கையை முறித்துவிட்டது. பைத்தியக்கார மனிதர் உனக்கு இது தேவை என்பது போல் அதன் மீது அமர்ந்து கொண்டு பார்க்கிறார்.அவர் யானையிடம் ஏதோ சொல்ல அது பேலுவை பொம்மை போல் கீழே விடுகிறது. அவர் கட்டளைப்படி அது இன்னமும் மேலே செல்கிறது.ஆற்று மணல்வெளியைத் தாண்டி அது இருளுக்குள் செல்ல இனி நீ மெதுவே போகலாம் என்கிறார்.

சாமு வேண்டுமென்றே பெரிய பாபு தன் சமூகத்தை பழிவாங்கியதாக நினைக்கிறான்.’நீங்கள் உங்கள் கட்சிக் கூட்டம் நடத்துங்கள். பேலுவை விட்டு நெருப்பு வைக்கிறேன் பார்என்று கறுவுகிறான் அவன்.ஆனால், ஈசம் அவரை பாகனுடன் தேடிச் செல்கிறான், பெரிய பாபு ஒரு முறை நிறைந்த வெள்ளத்தில் சோனாலிபாலியில் படகில் ஏறி அது கங்கைக்கோ, கப்பலுக்கோ ஃபோர்ட் வில்லியமிற்கோ பாலின் இருக்குமிடத்தில் சேர்த்துவிடும் என தண்ணீரில் மிதக்கும் கனவெனச் சென்றாராம்.அவர் இப்போது யானையிடம் சொல்கிறார்படகில் ஏறி பாலினை காணேன்; நீயாவது கூட்டிப் போநெல்லிமரத்தில் கட்டப்பட்ட பொன்மான். படகோ, யானையோ அங்கே போகும் முன் பொன்மான்கள் ஒடிவிடும். ஒரு வாரம் ஆகிவிட்டது.யானையோ, மனிதரோ வரவில்லை. ஆனால் ஒரு முன்மாலை நேரத்தில் பட்டினியால் களைத்து வந்தாலும், யானை மீதிருந்து இறங்கவில்லை அவர். பெரிய மாமி கண்ணீர் விழிகளுடன் ஒரு வார்த்தை பேசாமல் யானையின் முன் சென்று நின்றதும் அவர் சாதுவைப் போலெப்படிப் பணிந்தார்?

குளிர்காலம். மாலதி அதி காலையில் உடலின் வெப்பம் குறையைக் குறையக் குளிக்கிறாள்.அவள் மதுமாலா, அந்த மதனன் எங்கே?யாரோ படிக்கிறார்கள்.’பாதாய், பாதாய் படே நிசிர் சிசிர்அவளுக்குத் தெரியும் ரஞ்சித் வந்திருக்கிறான்.அவனைப் பார்க்க வேண்டும் ஆனால் எப்படி?அவன் பெரிய மாமியின் தம்பி. சிறுவயதில் ஆற்றில் அவன் அவளை முத்தமிட்டதற்கு அவள் டாகூர் வீட்டில் சொல்லிவிடுவதாகப் பயமுறுத்துகிறாள் அந்தசெல்ஃபிஷ் ஜெயண்ட்அம்மா, அப்பா இல்லாதவன் அன்று இரவு ஓடியவன் தான். தான் எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறோமோ அப்படித்தானே அவனும் இருப்பான். அவள் ஒருமுறை பெரியமாமியிடம் அவன் கடிதம் எழுதுவதைப் பற்றி கேட்டாள் அவன் தேச சேவை செய்கிறானாம், ஆகவே முகவரி அனுப்புவதில்லையாம்.

அமூல்யன், அண்ணனின் உதவியாள், குளிர் காய்கிறான்.அவன் போன வருடம் நாங்கல்பந்து அஷ்டமி குளியலுக்கு மூன்று தட்டு பெரிய படகில் சென்ற போது மிகவும் உரிமை கொண்டாடினான். என்ன ஒரு கூட்டம், எத்தனை மூர்த்திகள்? பைரவரின் வயிறு நீல நிறத்தில்! எத்தனைப் பாவங்களைத் தொலைக்க எத்தனை மனிதர்கள்?. அவள் இளமை துணை கேட்கிறது.மேலும் பொலியும் அழகு நல் வாழ்வு கேட்கிறது ஆனால், அவள் அரிசியும், கீரையும் மட்டுமே சாப்பிட்டு ஆசாரத்திற்காக உடலின் மொழியைக் கேட்கக்கூடாது.

சாமுவின் பெண் பாதிமா பருவமற்ற பருவத்தில் சோனாவிற்காக மஞ்சத்தி பழக் குலைகளை மாலதியிடம் கொடுத்துக் கொடுக்கச் சொல்கிறாள். அந்த அன்பு மாலதியை அசைக்கிறது.பாதிமாவை அணைத்துக் கொள்ளச் சொல்கிறதுஆனால் ஆசாரம் என்னவாவது?

மறைந்து உட்கார்ந்து ரஞ்சித்தைப் பார்க்க அவள் காத்திருக்கிறாள்; அவன் அவளைக் கண்டுபிடித்துவிட்டான். இனி அவளுக்கு அமூல்யன், ஜப்பர் இவர்களின் பயமில்லை.மெல்லிய மீசை, நீண்ட கண்கள் ,உடலில் தேஜஸ், கச்சம் வைத்த வேஷ்டி,சுருள் கேசம்,ஆஜானுபாவனான தோற்றம்.அவன் இரவில் அரிக்கேன் விளக்கில் எவ்வளவு பெரிய பெரிய புத்தகங்கள் படிக்கிறான்? மூங்கில் தடி தயார் செய்கிறான்சிலம்பம், கழி சுற்றல் எல்லாம் கிராமத்தில் சொல்லித்தரப் போகிறான்.அவள் தனக்கும் சொல்லித்தரச் சொல்லி கேட்கிறாள் பெண்கள் தான் அவசியம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டுமென்கிறான் அவன்.

இரவில் வெகு இரகசியமாக சொல்லித்தருகிறான் அவன் இளைஞர்களுக்கு.மாலதியிடம் சொல்வான் உனக்கு முனைப்பே இல்லை, கவனமற்று இருந்தால் தடி மண்டையில் இறங்கிவிடுமென்று. அவள் அவனுக்காகத்தானே பயிற்சிக்கே வருகிறாள்; இதை எப்படிச் சொல்ல? சின்ன மாமி குளிர் காலத்தில் தன் பிறந்த வீடு போவாள்.பருப்புப் பயிரில் பருப்பு முதிர்ந்திருக்கும். கடுக்குப்பூக்களால் வயல் மஞ்சள் பூசியிருக்கும்.எத்தனை மீன்கள்பாப்தா,கலி பாவுஷ்,பால், கத்மா, எள்ளுருண்டை.

சாமு ரஞ்சித்தைப் பார்க்க வருகிறான். சிறு வயதில் மாலதியுடனான நட்பு அதை காப்பாற்றிக்கொள்ள நாற்ற ஆற்று வளைவில் வலையை வைத்து கூடை நிறைய கல்தா சிஞ்டி மீன்கள் பிடித்து அவள் அண்ணனை வழிக்கிக் கொண்டு வந்ததை எண்ணி இப்போது சிரித்துக்கொண்டார்கள்.பைத்தியக்கார தாகூர் ஆற்றைக் கடக்கிறார். நீரில் சிதறும் பிம்பங்கள்.

பேலுவிற்கு மஹா கோபம்அவன் இடக்கை தாகூரால் தான் செயலற்றுப் போய் விட்டது. ஆனு, அவன் மனைவி,மற்றொருவனைக் கொன்று அவன் கொண்ட மனைவி, வீடே தங்குவதில்லை.அவன் மீன் வத்தலுக்குக் காவலாக காகங்களை ஓட்டிக்கொண்டுஅவனுக்கு பூச்சி குதறிய ஒரு கண், வலக்கை இன்னமும் குணமாகவில்லை.அவன் கண்களின் பாப்பாவில் கொடூரம் கூத்தாடுகிறது. காகம் அதற்கெல்லாம் பயப்படுமா என்ன?ஓரு காகம் மீனை எடுத்துக்கொண்டு பறந்தது; இவன் துரத்திக்கொண்டு ஓட மீதி காகங்கள் நிறைய மீன்களைத் தின்றுவிட்டன. ஆனு வந்தால் திட்டித்தீர்ப்பாள்.அவன் நினைக்கிறான்: ஹாஜி சாயபுவைப் போல் சில முஸ்லீம் பணக்காரர்கள் இருக்கிறார்கள் தான். சாமுவிற்குக் கூட 2 ஏக்கர் சணல் வயல். தனக்கு ஏழ்மை தவிர, மனைவியின் அவமதிப்பைத் தவிர, அவளுடைய கள்ள உறவைக் கேட்க முடியாத நிலை தவிர?

ஜாலாலி அல்லிக் கிழங்கு பறிக்க பாவுசா ஏரிக்குப் போகிறாள்.இந்த இடத்தின் மிகப் பெரிய ஏரி அது. அதில் முதலை வந்தது,ஏழு மாயப் படகுகள் இரவில் வந்தனமதுகர்கூட வந்தது.

பேலு பார்க்கிறான் சர்க்கார் வீட்டில் வாஸ்து பூஜை செய்கிறார்கள். பட்டும் நகையும் அணிந்த கன்னிகள், சுமங்கலிகள், எத்தனை கொண்டாட்டம்! ஆனால் ஜாலாலி அல்லிக் கிழங்கைத் தேடிச் சாப்பிடவேண்டும். பேலு ஹாஜி சாயபுவின் 2-ம் பீவியிடம் இன்னமும் கொள்ளை ஆசை வைத்திருக்கிறான். அவளைப் பார்ப்பதற்காக உடும்பு போல் புதரில் படுத்திருக்கிறான்.

ஜாலாலி அந்த மர்மமான ஏரியில் இறங்கினாள். நீர் வயிற்றுப்பசியை போக்குமா என்ன?ஈசாகான் தன் சோனாயீ பீவியுடன் மயில் படகில் அந்த ஏரியில் இருக்கிறான். அவர்கள் தனிமையைக் கலைத்தால் அவன் கொன்றுவிடுவான்; என்ன கற்பனைகள், பயங்கள், நம்பிக்கைகள், சுவாரஸ்யங்கள்.அந்த ஏரியில் பாய் விரித்து படகோட்ட மாட்டார்கள். ஜாலாலிக்கு இரு அல்லிக் கொடிகள் தென்பட்டனஆனால் இழுக்கக் கூடாதுகொடி வந்துவிடும்கிழங்கு வராது. அவள் மிகக்கீழே போகிறாள். சற்றுப் பெரிதான ஆனால் சுவை குறைந்த சிவப்புக் கிழங்கு தான் கிடைத்தது.அவள் கூடையில் அதை வைத்து அதையும் பிடித்துக்கொண்டு நீந்தினாள்இல்லையென்றால் யாரவது அந்தக் கிழங்கையும் எடுத்துக்கொண்டுவிடுவார்கள்.அவள் வெகு தூரம் வந்துவிட்டாள்.அவளுக்கு எதிரில் பெரிய பெரிய கஜார் மீன்கள், மலைப் பாம்பைப் போல் உடலில் வளையங்கள், பளபளப்பான கறுப்பு நிறம், வாயிலும், தலையிலும் செந்தூரம் தடவியது போல் சிவப்புஒரு அபூர்வ மீன் அவளையே பார்த்திருந்தது. வயிற்றின் நெருப்பு பெரு நெருப்பல்லவா? ஒரு பெண் மீனுக்கா பயப்படுவாள்?ஏரியின் அடியில் பச்சையான கடப்பம் பூக்களை ஒத்த புல்லிலிருந்து எது அவளை நோக்கி வருகிறது?

பேலு வாஸ்து பூஜை முடிந்ததைப் பார்த்தான். பெரிய கல் ஜாடியில் பாயசம், ஆட்டு மாமிச வாடை. அவன் காத்திருக்கும் ஹாஜியின் 2-ம் பீவி இன்னமும் வரவில்லைகானல் நீர் போல் தோன்றித் தோன்றி மறைகிறாள். பாதிமா சோனாவை அழைத்துபுதரில் ஏதோ அரவம்’ என்கிறாள். பைத்தியக்காரப் பெரியப்பா என நினைத்து கூப்பிடுகிறான். ஆனால் வெளியே வருவது பேலுவேர் தேடுவதாகச் சொல்கிறான்.பாதிமாவின் மீது கோவம் வருகிறது.இவளால் ஆசை கெட்டது.அவன் வீடு திரும்புகையில் அவன் மனைவி தோப்பிலிருந்து வருகிறாள் இவனால் என்ன செய்ய முடியும்?

சோனாவும், பாதிமாவும் இப்போ மகிழம் பழம் பொறுக்க வயல் தாண்டி ஒடுகிறார்கள்அவள் புடவையை மடித்துக் கட்டிக் கொண்டிருக்கிறாள், மூக்கில் மூக்குத்தி, காதில் பித்தளை டோலாக்கு,மூக்கின் நடுத்தண்டில் சந்திரன் மாதிரி சப்பட்டையான தங்கத்திருகாணி. சோனா அதை தொட்டுப்பார்க்கிறான்; அவள் அவன் சந்தன வாசம் வீசும் உடலை.இந்தச் சிறு குழந்தைகள் பேசுவது ஒரு காமிக்ஸ் போல். காட்டில் வழி தவறுகிறார்கள். வாஸ்துவில் பலியிடப்பட்ட எருமையைமூங்கிலில் கட்டி எடுத்துப் போகிறது ஒரு கூட்டம். வெட்டப்பட்ட அதன் தலை அதன் வயிற்றொடு சேர்த்து கட்டப் பட்டிருக்கிறது.சீதலக்ஷ ஆற்றின் கரையிலிருந்து வருகிறார்கள். தன் இரு தோகளிலும் தங்க வெள்ளிப் பல்லாக்குகளைத் தூக்குவது போல் பெரிய பாபு பருந்திடமிருந்து அவர்களைக் காப்பாற்றி விடுகிறார்.

வாஸ்துபூஜைக்குப் பிறகு பூரி பூஜா உற்சவம். சோனாலியில் வியாபாரிகளின் படகுகள்; அவை ப்ரம்ம புத்ராவின் கிளை நதி வழியே அங்கே போய்ச் சேரும். மறு வளைவில் அந்த மர்மமான ஏரி. வயல் வெளியில் அவர்களைக் கொண்டுவந்துவிட்டு பெரிய பாபு ஏரிக்கரைப் பக்கம் போனார்.

வட்ட வடிவமான மிருது மண்ணாலான புற்கள் சுற்றியமைந்த தன் இருப்பிடத்தில் தலை கீழாக வரும் பெண்மலைப்பாம்பைப் போல் வளையமுள்ள மீன்அவளைக் கடித்துக் குதறிவிட்டது. அந்தக் கொடிகள் அவளை வளைத்துவிட்டன.அவள் காற்று, குமிழ்களாக மேலே வந்தது. மறையும் சூரியன் இரத்தச் சிவப்பாக பின்னர் வெளிர் சிவப்பாக, நீலமாக பின் கறுப்பாக. பொறுக்க முடியாத குளிர்.ஜாலாலியின் மரணத்தையும், இளம் எருமையை பலியிட்டதையும் அருகருகே காண்பித்து அதை தர்ம க்ஷேத்திர நடை என அதீன் சொல்வது வலிக்கிறது.

சாமு முதல் எல்லோரும் ஏரிக்கு வந்தாலும் சாமு மட்டுமே நீரில் தேடுகிறான். பெரிய பாபு கைதட்டி படகை அருகே அழைக்கிறார். அது வந்ததும் அதில் ஏறாமல் ராஜ ஹம்சத்தைப் போல் நீரில் நீந்துகிறார்.அவர் ஜாலாலியின் பிணத்தை தோளில் சுமந்து கொண்டு கரையேறுகிறார். எதிரே சூன்ய வெளி வானில் சில நட்சத்திரங்கள். அவருக்கு இது ஃபோர்ட் வில்லியம்; பாண்டு முழங்குகிறது.பாலின் தான் அவரது தோளில்; ஆங்கிலேயச் சிப்பாய்கள் அவளைப் பறிக்க ஒடி வருகிறார்கள். அவர் ஜாலாலியின் பிணத்தை தூக்கிக் கொண்டு ஓடினார்.ஆனால் வேற்று மதத்தைச் சேர்ந்தவர் ஒரு இஸ்லாம் பிணத்தைஎப்படி எடுக்கலாம்?அவர்கள் மத விதியின்படி ஆபேத் அலியே அவளைப்பார்க்கக் கூடாதே. சாமு நெருங்கிக் கேட்டவுடன் சமர்த்து பிள்ளையாகி அவர் உடலைக் கொடுத்துவிடுகிறார்.

எருமையைக் கட்டி தூக்கிக்கொண்டு யக்னேஸ்வர் கி ஜய் என்று இந்துக்கள் கத்திக் கொண்டு போனதைப் போல் இவர்கள்அல்லா ரெஹ்மானே ரஹீம்என்று கத்திக் கொண்டு போகிறார்கள்.

வாஸ்து பூஜையன்று இரவு நிலவில் தன் பிரியமான ஒரு மனிதனுடன் மாலதி வெளியில் நிற்கவிரும்புகிறாள்.ஆனால் அந்த செல்ஃபிஷ் ஜெயண்ட் இவள் வயலின் பூஜைக்கு வரவில்லை.மனதுக்கு நெருக்கமானவர்கள் ஏன் தவிர்க்கிறார்கள்?தூக்கம் வரவில்லை.தன் கழுத்து எவ்வளவு மிருதுவாக இருக்கிறது. ஏன் ரஞ்சித் வரவில்லை?கணவனை நினைத்து ஏக்கங்களை இப்போது மீற முடியவில்லை.அவள் முகத்தை போர்வையால் மூடி இருளை வரவழைத்தாள். டாக்கா கலவரம் அவளது கனவின் உரிமையைக்கூட பறித்துவிட்டது.இந்தக் காதல் உணர்வுகள் மனிதனுக்குள்ளே எந்த இருட்டிலிருந்து எட்டிப்பார்க்கின்றன?எப்போது அது பாவ புண்ணியங்களுக்கு தலை முழுகிவிட்டு துறவியைப் போல் பைத்தியமாகிவிடுகிறது?

அந்த ஏரியின் ராஜகுமாரி அவள் தங்கப் படகில் வெள்ளித்துடுப்பில் முழு நிலவில் தான் வருவாள் . மாலையில் சூரியனைஎடுத்துக்கொண்டு நீந்தி கடலிலே போய்ச் சேர்ப்பாள்.காலையிலே அவனை கிழக்குல இழுத்து விட்டுட்டு அவள் ஆற்றுக்குள்ளே போய்விடுவாள். சோனா நினைத்தான் ஏரியில் ராஜகுமாரி, வயல் வெளியில் பாதிமா

ஜாலாலியின் பிண ஊர்வத்திற்கு வெகு பின்னே பெரிய பாபு வருகிறார்.மாமி அவரைக் கைபற்றி அழைத்துச் செல்கிறாள். இந்த நல்ல நாளில் அவருக்கென அவள் வெள்ளைக் கல் பாத்திரத்தில் சாப்பாடு எடுத்து வைத்துள்ளாள்.அவரோ கப்பலில் வந்த அந்த தேவதையை சரியாக நினைவில் நிறுத்த இயலாமல், மறக்கவும் முடியாமல் தவிக்கிறார்.

ரஞ்சித் இந்துக்களைத் தயார் செய்வது சாமு முதலானவர்க்குத் தெரியும். அவன் தேசத்தைக் காப்பாற்றுவான். அதற்காக என்ன தியாகமும் செய்வான். இரு மதத்தாரிடையே நம்பிக்கை இல்லை.பொருளாதார சூழ்னிலையால் ஒரு மரணம் நடந்துவிட்டது. சங்கத்திற்கு எல்லாவற்றையும் சொல்ல வேண்டும்.தேச விடுதலையுடன், பொருளாதார முன்னேற்றமும் வேண்டும்.

ஒரு சர்க்கஸ்ஸில் குருட்டுக் குதிரை அதற்கு இரு முகம். ஒன்று கிழக்கையும் மற்றொன்று மேற்கையும் பார்க்க அதன் முதுகில் ஒரு மனிதன் திண்டாடுகிறான்.இதை சோனாவும், பாதிமாவும்தான் வேடிக்கை பார்க்கிறார்கள். அழைத்து வந்திருப்பது பெரிய பாபு.

புதைத்துவிட்டு வரும் போது பேலு ஹாஜியின் 2-வது பீவியை மிக இலகுவாக இழுத்துவந்துவிட்டான்.

மணீயின் தகப்பனின் ஆயுள் இந்த வருடம் முடிந்துவிடும் என ஜாதகம் சொல்கிறது.கார்த்திகையில் கிழவர்கள் காலியாகிவிடுவார்கள் பூபேந்த்ரநாத்ஸந்த்ராயணம்செய்துவிடலாம் என்கிறார். பாவங்கள் போய் பஞ்ச பூதங்களுடன் உடல் கரையும் என்ற நம்பிக்கை. அவர் மருத மரத்தடியில் தன்னை தகனம் செய்ய வேண்டுமென்று பிள்ளைகளிடம் சொல்லியுள்ளார்.

திருவிழா வந்துவிட்டது. குதிரைப் பந்தயமும். அடம் பிடித்து சோனாவும் தன் அன்ணன்களோடும்,ஈசத்தோடும் விழா பார்க்கப் போகிறான். ரஞ்சித்தின் சங்கம், சிலம்பம், கத்தி விளையாட்டுக்களை ஏற்பாடு செய்துள்ளது.இந்துப் பெண்கள் ஆற்றில் குளித்து கரையேறுகையில் அன்வர் சற்று அத்து மீறிவிட்டான்.அவனை வாலன்டியர்கள் பிடித்து ஆஃபீசில் வைத்து அடித்தார்கள்.ஜப்பர் அதைக் கேள்வி கேட்கிறான். துப்பாக்கி வெடிக்கிறது. இரு சாவுகள்