கவிதை

முடக்கம், அதோ முகம் – பானுமதி கவிதைகள்

முடக்கம்

சல சலக்கும் கீற்றுகள்
ஒன்று மட்டும் நடுவில்
மடிந்து பூமி நோக்க
அருகிருந்த இலை நிமிர்வுகள்
முணுமுணுத்தும் மரமென்னமோ
மௌனத்தில் தான்.

அதோ முகம்

கழுத்தின் மீது இருக்கிறதா
என்று பார்த்தேன்
அனைவருக்கும் தெரியாது
வான் நோக்கி இருக்கிறதோ
முகம் யாரைக் கேட்க
நீண்டு பின் முதுகுடன்
இணைந்ததை கண்ணாடியும்
காட்டாமல் ஏமாற்றலாம்.

தூரதேசத்து ஓடையின் ஒரு துளி – காஸ்மிக் தூசி கவிதை

கனநீரின் சுவையாய்
ஊற்றெடுக்கிறது
உச்சிவெயிலில்
கோணிய தென்னையின் கீழ்
நிற்கும்
கிணற்றின்
நீலநிற ததும்பல்.

ஆலிங்கனத்தின்
வெம்மையாய்
உடல் எங்கும்
பரவி நிறைகிறது
நிரம்பிய நீள் சதுரத்தின்
குளுமை.

சென்ற பிறவியின்
நினைவு போல
நாசியில் ஆழத்திலிருந்து
கிளர்ந்து எழுகிறது
நீந்திக்கடந்த
குளத்து நீரின்
மீன் மணம்.

சகதி படிந்த
பாதங்களின்
நீர் ஊறிய வெளுப்பு,

மோட்டார் அறையின் மேலிருந்து
ஓடிவந்து குதித்து
மூழ்கும்போது
உண்டாகும்
செவியின் அடைவு,

தெறித்து அறையும்
அலைகளில் நனைந்து
பளபளப்பு கூடிய
கிணற்றுச் சுவரின்
கருங்கல் அடுக்கு,

அலையாடித் தளும்பும்
நீர்ப்பரப்பின்
விளிம்பில்

சிவந்த பிளவால்
துளாவி
காற்றின்
ஒரு பருக்கையை
அவசரமாய் அள்ளிக்கொண்டு
கல்லிடுக்குள் மறையும்
கருத்த நீர்ப்பாம்பு.

நெடிய
ஜலக்கிரீடையின் முடிவில்
நிழலை நீளமாக்கிக்காட்டும்
வெயிலில்
நடுங்கியபடி,

நீர் ஊறி வெளுத்த கைகளை
கட்டிக்கொண்டு
மூச்சு வாங்கி
நிற்கையில்,

மார்பு மேல் இறுக்கிய
நாடாவின் நழுவலில்
காணக்கிடைத்த குவைகளின்
காம்புகள் முறைக்கும்
முழுமையின் அசைவு,

அனைத்தும்
இன்னொரு
தூர தேசத்தின்
மலையடியில்
இது வரை கண்டிராத
ஓடையின்
ஒரு துளியில்
ஒளிந்திருக்கிறது.

எவர் சொன்னது?
தூய நீர்
மணம் நிறம் சுவை
அற்றதென?

​காணாமல் போனவர்கள், கனவு! – வி.பி கவிதைகள்

​காணாமல் போனவர்கள்

பூட்டிய வீட்டைப் பார்க்காமல்
முன்தின மழையால் நனைந்த வாசலில்
நின்றுக் கொண்டு
சூரியனோடு  கதவைத்
தட்டிக்கொண்டிருக்கி​​றேன்

சிறு சத்தத்திற்கும் சலனப்படும் இவர்கள்
இப்பொழுது மட்டும் எப்படி?

கலைந்த பொருட்களை
மீண்டும் மீண்டும்
அடுக்கி வைக்கும்
பெயரிலி விளையாட்டில்
சலித்துப் போக
ஒளிந்துக் கொண்டிருப்பார்களோ?

பிடித்தவர்கள் இடத்திற்கு
யாரும் அறியாமல்
ரகசியமாக  போய் வர
கிளம்பிருக்கலாம்

பாதாள உலகின் வாசல்கள்
கடந்து இருப்பது
எதுவென்று அறிய
சென்றிருக்கலாம்

காற்றின் அலைவரிசைகளில் ஒன்றை
தனக்கென்று வாங்கி வர
திட்டம் இருந்திருக்கலாம்

கடைசியாக,
காணாமல் போனவர்களின்
காலின் தடம்
அமைதியற்ற கேள்விகளில்
ஆழமாக பதிந்திருப்பதை
அறிகிறேன்!

கனவு!
சூரியப்பாதம் விளையாடும் மரக்கிளை
வான்மழை சிறைப்பிடிக்கும் வீடு
விதவிதமாய் பூக்கள் சூடும்  மொட்டை மாடி
உப்பரிகை சாளரங்களில்
வேடிக்கை பார்க்கும் பச்சை தேவதை
மந்தகாசம் உதிர்க்கும் மனித வாகனம்
அடர்ந்த இருட்டில்
கண் மூடி கனவு காண்கிறது
அடுத்த நகரமாய்
ஆகப் போகும் காடு!

கதை சொல்லும் படலம் -ராஜ் தவன் கவிதை

நகர்த்தும்
முட்களை நிறுத்தி
யோசிக்கவே செய்கிறேன்
ஒன்றும் அகப்படவில்லை
நீ கதை சொல்லச்
சொல்லிக் கேட்கிறாய்
நான் தினமும் ஒரேமாதிரி
சமாளிக்கிறேன்
நீ ஏமாற்றத்துடனும்
நான் குற்ற உணர்விலும்
தூங்கிப் போகிறோம்
நம் வீட்டுக் கிழக்கில்
தினமும் மஞ்சள் நிற
முட்டையிடும் வான்கோழி
அன்றும் என்னைக் கேலி
செய்து சிரிக்கிறது.

எரிமலை நகரில் ஒரு நாள் – நந்தாகுமாரன் கவிதை

​என் முதற் கனவின்
மூலப் பிரதி தேடி
அங்கே வர நினைத்த
அப்பொழுதின் மீது
காலத்தின் அதிகாரம்
சொல்லின் அங்கமான
ஆணவத்தையும் மீறிய
செயலின் பங்கமாகப்
பரிணமித்து
எனைப் பரிதவிக்க விட்டது
ஒரு கொதி வந்ததுமே
காற்று தன் ஒட்டுண்ணியாக
எனைத் தேர்தெடுத்தது
வெப்பம்
கூட்டணிக் கட்சியினரைப் புசித்து
சுவாசம் நீர் தரை கூரை
எனத் தன் ஆதிக்க வெறியை
அரங்கேற்றிக் கொண்டாடிக்
களித்துத் தன் இயல்பில்
தானே சிறந்தது என்றது
அப்போது நான்
குளிரூட்டியற்ற ரயிலறையைத்
தேர்ந்திருந்தேன்
இந்தக் காலத்தின் வலியை
அனுபவிக்கவே என்பதில்
உள்ள அபத்தம்
உண்மைக்குச் சமமாகத்
திரண்டு நின்றதும்
தார்ச் சாலை மேலே
தவிக்கும் கானல் நீரே
தவிக்கும் கானல் நீரை
குடிக்கும் ஏழை விழியே
என்ற
வேர்வைப் போர்வையை
விலக்கியது
காவிரிக் குளிர்
விரித்த வாழை இலையின்
பச்சைப் புன்னகையின்
உயிர்நீர்
அது
எனை ஒரு கணம் மீட்டது
ஒரு கணம் தான்
பின் மீண்டும்
அதே
மாயப்புன்னகை
இத்தனைக்கும் பிறகும்
வீடடைந்த என்னை
உயர்ந்த இந்தத் தென்னை
மரத்தின் மேல் இருந்து பார்க்கிறது
கருகிய ஒரு மேகத்தின் பின்னே இருந்து
உருகிய ஒரு நிலா
பிறகு மழையும் பொழிந்தது என்றால்
அது தானே
இக்கவிதையின் மாய எதார்த்தம்