கவிதை

முதல் துளியின் பனி

காஸ்மிக் தூசி

இலைகளற்ற கிளைகளில்
வலசைக்குச்
சென்றுவிட்ட
பறவைகளின் கூடுகள்,
காய்ந்த
சுள்ளிகளாய் சுருங்கி
சோம்பித் தெரிகின்றன
மரத்தில்.

தேவையை மீறி
ஏகார்ன் காய்களை
பதுக்கிக் கொண்ட
குழிகளில்
தங்கள் பிள்ளைகளுடன்
பதுங்கிக்கொண்டு விட்டன
அணில்கள்.

வெட்கத்தை விட்டு
ஆடைகளை களைந்துவிட்ட
மேப்பிள் மரங்களை,
தன்
தடையின்மைகளால்
தொடர்ந்து
புணர்ந்து கொண்டிருக்கிறது,
வட திசையிலிருந்து
வீச ஆரம்பித்திருக்கும்
குளிரின் காற்று.

விசும்பிலிருந்து
துளிர்த்துத்
தெறிக்கிறது
முதல் துளியின்
பனி.

சாஸ்வதம், பதம், தரிசனம்- மூன்று கவிதைகள்

ஆனந்த் குமார்

சாஸ்வதம்


ஓம்
அன்னையே
பேரன்னையே
ஆதி பராசக்தி தாயே
வணங்குகிறேன்.

யுகம் யுகமாய்
உன் முலைகளின் மீதே
கிடந்துறங்குகிறேன்

இருந்தும் தீரா
உன் பிள்ளை பசி கண்டு
உனை உடைத்துக் கொள்கிறாய்
நூறாய் கோடியாய்
லட்சோபலட்சம் ஒளி தேவதைகளாய்

பகுத்துப் பெருக்குகிறாய் உன்னை
நளினமாய் கோரமாய்
அன்னையாய் வேசியாய்
அமுதூட்டி அமுதூட்டி
தளரவில்லயா தேவி?

அருந்தி உண்டு புணர்ந்து
அருந்தி உண்டு புணர்ந்து
அயர்ந்து படுத்திருக்கிறேன்

மெல்ல வந்து தலை தொடுகிறாய்
பசிக்கிறதா என்கிறாய்
தரிசனம்

.
தடுப்புக் கம்பிகளுக்கு
இடையில் திரிந்த சிறியவனை
அப்பா இழுத்துப் பிடித்துக் கொண்டார்
மேல் கம்பிக்குழாய் கண்ணை மறைக்க
தலை நுழைத்து வளைந்து
பார்க்கும் பெரியவனுக்கு
அம்மா சுட்டிக் காண்பிக்கிறாள்
கருவறையை
தீபாராதனை காட்டப்படுகிறது.

நால்வரும் கண்களை
மூடித் தொழ
ஒளியின் கயிற்றால்
அவர்கள் மூன்று முறை
சுற்றிக் கட்டப்படுகிறார்கள்.
பதம்

.
சுடும் ஒரு டம்ளர்
கீழே வைக்கிறேன்
எடுக்கிறேன்
இத்தனை சூடு எனக்கு ஆகாது
ஆறிவிட்டால் குடிக்கத் தோன்றாது
சுற்றிச் சுற்றி வருகிறேன்
ஒரு பழைய சொல்லை
திறக்க ஒரு மூடி வேண்டும்
ஆடையென அது படிய
தொட்டெடுத்து சுண்டி எறிகிறேன்.
பின் பருகுகிறேன்
கனிந்த சூரியனை
சூட்டின் இளம்பிறையை.

சிலுவையில் அறையப்பட்ட இயேசு

தேடன் 


வீட்டில் இயேசு ஒரு குட்டி சிலுவை கம்பத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருப்பா சில நேரங்களில் ஓய்வெடுக்க தூங்குவிட்டாரோ என்று தோன்றும். அதற்குள் எங்கிருந்தோ ஒரு சிலந்தி வந்தமர பல்லி பின்தொடர கலைந்துவிடும் தூக்கம். விடுமுறைக்கு வீடு வந்த அக்காள் மகன் இயேசுவின் ரத்தத்தை பச்சை தீட்டிவிட்டான். காலுக்கு அடியில் ஒரு ஆணி அறைந்து நிற்பதற்கு சௌகரியம் வேறு செய்தான். அவன் போன பிறகு சிலுவையில் ஓர் ஆணி வெளியே வந்து தொங்கியது. உடனே இயேசுவை நான் சிலுவையில் அறையத் தொடங்கினேன்; இயேசு சிரிக்கத் தொடங்கிவிட்டார்.

 

சாலை- இரண்டு குறிப்புகள்

செல்வசங்கரன்

 

குறிப்பு ஒன்று – சாலையென்றால் ஓடும்

எனக்கு காரோட்டத் தெரியாதுதான்
ஏறிக்கொள்ளுங்கள் சாலையை ஓடச் சொல்கிறேன் என்றால்
ஒருவரும் நம்பவில்லை
ஓடுகிறேன் என்பதை சாலையையே சொல்ல வைத்தேன் அது தனிக்கதை
எல்லாரும் காருக்குள் ஏறினோம்
நான் ஸ்டீரிங்கைப் பிடித்து போஸ் கொடுத்தேன்
கீழே பார்த்தால் தலை தெறிக்கிற மாதிரி சாலை ஓட ஆரம்பித்தது
நடந்து சென்ற ஒருவர் காரை முந்தினார்
எங்கள் மூளையின் பிசுபிசுப்பை இளையராஜா தொட்டுப் பார்த்த போது
ஒரு நிமிடம் இளையராஜா என அவரிடம் கேட்டு
சாலை சோர்வடைந்தால் இறங்கி யாராவது சாலையை
தள்ளவேண்டியது வரும் என்றேன்
இதை முதலிலேயே சொல்லவில்லை என்று சண்டை செய்தார்கள்
நானே ஓடிக்கொள்கிறேனென்று
வழியில் நெல்மணியை கொத்திக் கொண்டிருந்த மைனாவை
சூவென பத்திவிட்டது சாலை
சாவகாசமாக தலையை திருப்பி மைனா சாலையை தூர விரட்டியது
யாருடைய ஸ்டாப்பும் வரவில்லை
தூங்கி எழுந்த போது சாலை ஒரே வேகத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது
ஏறிய இடம் வந்துவிட்டது இறங்குங்கள் இறங்குங்களென
அவசரப்படுத்தியதும்
ஓடிக்கொண்டிருக்கும் சாலையில் கவனமாக காலை வைத்து
கீழே ஒவ்வொருவராக இறங்கினோம்

 

குறிப்பு இரண்டு – தன்னு மொட்டை

சொகுசு வேனிலிருந்த ஒன்றரை வயதுக் குழந்தை தன்யாவை
எல்லாரும் கொஞ்சினர்
வண்டி போகயில் ஓட்டுநர் எழுந்து வந்து குழந்தையைத் தூக்கி
மடியில் வைத்துக் கொண்டார்
இன்னொருவர் ஓட்டுநர் அருகே வந்து ஸ்டீரிங் இடிக்காதவாறு
ஓட்டுநரைத் தூக்கி மடியில் வைத்தார்
இன்னொருவர் அவர்களைத் தூக்கி மடியில் வைக்க
இப்படித் தூக்கி வைத்துக் கொண்டே அடுக்கியவாறு சென்றனர்
வண்டி எப்போதும் வென்றானைக் கடந்ததும்
ஓட்டுநர் சும்மா இராமல் குழந்தையின் கன்னத்தைக் கிள்ளி தன்னுமா
என்று தனது வாயில் ஒன்று வைக்க அவ்வளவு தான்
ஓட்டுநரை மடியில் வைத்திருந்தவர் ஓட்டுநர் வாயிலிருந்து எடுத்து
ஒன்று இட்டுக் கொண்டார்
மாற்றி மாற்றி வாயில் இட்டுக் கொண்டே போயினர்
ஒரே நேரத்தில் அந்தக் குழந்தை
இருபத்து மூன்று பேர்கள் மடியில் இருந்தது
அவர்கள் கிடக்கிறார்கள் நான் கிச்சு கிச்சு மூட்டுகிறேனென
தூத்துக்குடி சாலையில்
தன்னைத் தானே ஓட்டிச் சாகசம் காட்டியது அந்த வண்டி
தனக்காக எல்லாரும் இவ்வளவு மெனக்கெடுகிறார்களென்று
மயிர்கள் குத்திட்டு நின்ற தன்னு
சுனைக்கோயில் வந்ததும் இறங்கி முதல் வேலையாக
சவரக்காரரிடமிருந்த கத்தியை தானே வாங்கி
அதன் பளபளப்பின் முன்னால் தன் மண்டையைக் காட்டி
உடலையே நன்றாக நாலாப் பக்கமும் சுழற்றி வர
மொட்டை நிகழ்வு அன்றைக்குச் சிறப்பாக நடந்தேறியது
மொட்டையின் போது உங்கள் எல்லாருக்குமாகத் தான்
ஒரு சொட்டு கூட கண்ணீர் சிந்தவில்லையென்று தன்னு சொல்ல
அத்தனை பேரும் ஆனந்தக் கண்ணீர் சொரிந்தனர்

தெண்டனிடும் குளிர்

இரா கவியரசு 

மலையிலிருந்து குளிரை
வெட்டும்போதும்
கடலுக்குள்ளிருந்து வெப்பத்தை
மூட்டை கட்டுவதற்குள்ளும்
தாமதமின்றிக் கூவுகிறது
அவனுக்கான ரயில்.
கடல் தழுவும் நகரத்தின் பத்தொன்பதாவது மாடியின்
கிழக்கு மூலை கொதிக்கிறது
பொருத்த வேண்டிய கல்லோ
சூளைக்குள்
சாவகாசமாக தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.
இன்னுமா வேகவில்லையென
உதைக்கும் கால்கள்
மண்பசை காயாத கற்களின் மண்டையை உடைக்கின்றன.
ரயிலின் வழியாக
நீண்ட கைகளால் ஏந்தும் மலையூரை
கடலுக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது
தேய்ந்த முதுகெலும்புகளை
தண்டவாளங்களாக மாற்றி
தெண்டனிடும் காட்சியும்
அதற்கு கொள்ளை விருப்பம்தான்.

— இரா.கவியரசு