கவிதை

புலம்பெயர்தல் – அருணா சுப்ரமணியன் கவிதை

அடுக்குமாடி பீரோக்கள்
புறக்கணித்த
பழைய துணிகளை
மூட்டைக்கட்டியவன்
ஒவ்வொன்றாய்
துவைத்து தேய்த்து
புதியதாக்க முயல்கிறான்..
ஆடைகளில் ஏறிய
அழுக்குகளையும்
அனுபவங்களையும்
அழித்திட்டதாய்
அனைவரும் ஏற்க
அழகுற மடித்து
நெகிழியுறையுள் நுழைத்து
அடுக்கிவைத்து விற்கிறான்…
பிழைப்புக்காய்
பெருநகரம் புகுந்தவர்கள்
மீந்திருக்கும் சன்மானத்தின்
சிறுபகுதியை செலவழித்து
வாங்கிச்செல்கிறார்கள்
அவர்களுக்கான
புதிய அனுபவங்களை …..

ப.மதியழகன் கவிதைகள்

சிற்றலைகள் கால்களை வருடாமல்
திரும்பச் செல்கையில்
ஏமாந்து போகிறாள்
இப்படி ஒவ்வொரு அலையும்
அவளை தீண்டாமல் திரும்பிச்
செல்கிறது
அவள் பிடிவாதமாக
கடலை நோக்கி முன்னேறுவதை
தவிர்க்கிறாள்
அசையாமல் நிற்கும்
அவளின் மனவோட்டத்தை
கடல் அறிந்து கொள்கிறது
திடீரென ஒரு பேரலை எழுந்து
அவள் கால்களை வந்து
நனைக்கிறது
திரும்பிச் செல்கையில் அலை
அவள் பாதங்களில்
குழிபறித்துச் செல்கிறது
அவளும் நானும்
ஒரே இடத்தில் நின்று கொண்டிருந்தோம்
எனக்கும் அவளுக்கும் கடல்
வெவ்வேறாக தெரிந்தது!

அதிகாலையில்
முதல் வேலையாக
அவள் வரைந்த கோலத்தின்
புள்ளிகளை எண்ணிக் கொண்டிருந்தது சூரியன்
குளியலறை சுவரினை
கலர்கலரான ஸ்டிக்கர் பொட்டுக்கள் அலங்கரித்தன
செவ்வாய் கிழமைகளில்
வெளிர்நீல புடவையென்று
அலமாரிக்குக் கூட தெரிந்துவிடுகிறது
அதே நிறத்தில்
கல் வைத்த கவரிங் தோடு டாலடித்தது
தெருவில் அரும்புகள் வரவில்லை
இன்று கொல்லைப்புற
ரோஜாவுக்கு அதிர்ஷ்டமடித்தது
பெருமிதத்தோடு அவள் பின்னலை
அலங்கரித்த அந்த ரோஜா
சாலையில் பிணம் செல்லும்
பாதையில் தூவப்பட்ட
சிகப்பு நிற ரோஜாக்களைப்
பார்த்து எதையோ
உணர்ந்துகொண்டு ஊமையானது!

பள்ளிகொண்டிருக்கும் பெருமாளுக்கு
மணியோசை தொந்தரவாய் தான் இருக்கும்
மணிசத்தம் கோபுரங்களில்
தஞ்சமடைந்துள்ள புறா கூட்டத்தை
எழுந்தோடச்செய்யும்
நாலு கால பூஜை, நைவேத்யம்
கூடவே தலைமாட்டில் மகாலட்சுமி
காலடியில் பூமாதேவி
வேறென்ன வேண்டும் அரங்கனுக்கு
தங்கக்கவசம் அணிந்த
பெருமாளை பார்த்தாலே தெரிந்துவிடும்
வருமானத்துக்கு குறைவில்லை என்று
பொழுது போகவில்லையென்றால்
ஆழ்வார்களை பாசுரம்
பாடச் சொல்லி கேட்கலாம்
வைகுண்டத்தில் என்ன நடக்கிறதென்று
நாரதர் வந்து சொன்னால் தான் தெரியும்
ஆதிசேஷனுக்கு அலுப்பு தட்டினால்
அவதாரங்களுடன் பேசிக் கொண்டிருக்க
வேண்டியதுதான்
நாட்டு நடப்புகளை சகித்துக் கொண்டு
கோயிலில் பெருமாளாக வீற்றிருப்பது
நம்மால் முடிகிற காரியமா?

நண்பகற் கனவில் வரும் நள்ளிரவின் நினைவு – நந்தாகுமாரன் வசன கவிதை

கறந்து நொதிந்த சாற்றின் மிடறுப் பாதையாக உருக்கொண்டான். காட்சிக்கென்ன கர்வமோ, சாட்சிக்கென்ன சர்வமோ, அப்படி ஒரு துய்தல் கருக்கொண்டது. கோப்பை, நாவின் நர்த்தன மேடையானது. ரசபாசம் பொங்கி வழியும் இந்த உணவுப் பண்டங்கள் எவ்வளவு சுவைத்தும் தீர்வதில்லை. அப்போதைக்கு பசியாற்றுகின்றன. எப்போதைக்கும் பசியேற்றுகின்றன. காலப் புதருக்குள் ஒளிந்திருக்கும் காவிய போதை எட்டி எட்டி மட்டும் பார்த்துத் தயங்குகிறது. முட்டி முட்டி வேர்த்து முயங்குகிறது ஆவி. கண்டதெல்லாம் பொக்கிஷம் உண்டதெல்லாம் மாமிசம் என்றாகிறது. பெரிதினும் பெரிது கேட்கிறது சிற்றின்பம். சிறிதினும் சிறிது காட்டுகிறது பேரின்பம். ஞானத்தின் மோனம் கானமாகிறது. கருந்துளை வாயிலில் சிக்கிய கலம் ஆளவும் முடியாமல் மீளவும் முடியாமல் பரிதவிக்கிறது. திரை விலகியதும் முப்பரிமாணத்தின் தாக்கம் நாவுகளின் இனத்தை இரண்டின் இலக்கங்களில் பெருக்கிக் கொண்டே போகிறது. கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்த்துக் கொள்ளும் கண்ணாடிக்கு முன்னாடியும் தெரியவில்லை பின்னாடியும் தெரியவில்லை. இப்போது அறையெங்கும் நிறைந்திருக்கும் நாவுகள் தம்மையே சுவைத்துக் கொள்கின்றன. கண் திறந்தால் ஒரே பார்வை தான் ஆனால் மெய் மறந்தால் முடிவில்லா தரிசனங்கள் கிடக்கின்றன. ஆழம் நீளத்தை அகலம் பார்க்கிறது. உறிஞ்சுகுழல் மனித ரூபம் கொள்கிறது. அமைந்தாலும் விடாது அமைதி. கற்றது உலகளவு பெற்றது கையளவு. ஓதும் நாவு இன்னும் போதும் என்று சொல்லவில்லை. அவையடக்கம் என்றால் அவையை அடக்குவது என்று யாரும் அதிகாரத்தின் புதிராக்கத்தைச் சொல்லவில்லை. உள்ளிருக்கும் கள்ளிறக்கும் வித்தைக்கு தந்திரம் தான் துணை. ஞானத்திற்குப் பாதையே இல்லை. கடவுள் இல்லை என்றால் எல்லாம் கடவுள் என்பது போல. மாறு மனம் வேறு குணம் கேட்கிறது வாசிப்பின் வாழ்வு.

ஜீவன் பென்னி கவிதைகள்

1.
எந்தப் பெரிய காரணங்களுமில்லாமல் இந்நட்சத்திரங்கள் ஜொலிக்கின்றன.
அவ்வொவ்வொரு பிரகாசத்தையும் பின்தொடர்ந்திடும் போது
இந்த இரவு மிகுந்த சந்தோசங்கள் மட்டுமே கொண்டதாகி விடுகிறது.
அதன் இருள் தன் புதிர்களை ஒவ்வொன்றாக அவிழ்த்திடும் போது
ஒரு அதிகாலைத் தானாகப் புலர்கிறது,
பிறகு அது எப்போதும் போலாகிவிடுகிறது.
இப்பிரபஞ்சத்தை அனுபவித்துக்கொண்டிருப்பதென்பது இவ்வளவு
நெருக்கமாக இக்கூழாங்கல்லை கைகளில் பிடித்துக்கொண்டிருப்பது தான்.

2.
உலகத்திடம் வேப்பம் பூக்களை காண்பித்துக்கொண்டிருக்கிறது இக்கோடை
ஒரு புல் தனது பச்சையை இழந்திருக்கிறது
சருகான தன் கடைசி அன்பை ஒரு மரம் பேசுகிறது
காய்ந்து கிடக்கும் கூழாங்கல் உங்களின் நிழலை வேண்டிக்கொண்டிருக்கிறது
உங்கள் முன் உதிர்ந்து கிடக்கும் வாழ்வுகளில்
உங்களுக்கான ஒன்றை எடுத்துப் பத்திரப்படுத்துகிறீர்கள்.
இக்கோடையின் வெப்பம் இன்னும் ஆழமிக்கதாக மாறிவிடுகிறது.

3.
இன்னும் தொடங்கிடாத உலகின் முதல் கூழாங்கல்
கைகளுக்குள்ளிருக்கிறது.
இப்பிரபஞ்சத்தின் அனைத்து மகிழ்ச்சிகளும் எனக்குள்ளிருக்கின்றன.
இவ்வளவு நெருக்கத்தில் அதனன்பு சொல்லவே முடியாததாகயிருக்கிறது
சிறிது சிறிதாய் அது ஒரு உலகினை அருகினில் கொண்டுவருகிறது.
பழையவைகளனைத்தும் ஒரு தொலைவில் தனித்து விடப்பட்டிருக்கின்றன.

சலோமி – ம.கிருஷ்ணகுமார் கவிதை

​​சலோமி​​ எனக்கு நெருக்கம்

காக்காவுக்கும் குருவிக்கும் கல்யாணம் நடந்த ஒரு மழை நாளில்
பேருந்தின் சன்னலை சாத்தும் போது  அவளை கண்டுகொண்டேன்

சலோமி
மலர்ந்தது 07/07/1987
உதிர்ந்தது 13/06/2020

கழுத்தின் அளவை வைத்து பார்க்கும் போது உயரம் அநேகமாக 152 செண்டி மீட்டர் இருக்கலாம்
சிவப்புச் சேலையில் எண்ணெய் மொழுகிய  இசக்கி அம்மன் சாயல்
அன்னை மேரியின் சாயல்  என்போரும் உண்டு
வழுவழுப்பான வண்ணத் தாளில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த இரங்கல் தட்டியில் இருபுறமும் மெழுகுவர்த்திகள் கண்ணீர் உகுக்க அவளை முதன்முதலில் சந்திக்கிறேன்

வெளியிலிருந்து வீடு திரும்பும் அப்பாவைக்  கண்ட குழந்தை போல கையில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டது சோகம் அவளைக் கண்டதும்
மூடிய சன்னலின் வழி நேரம் சொட்டு சொட்டாக வடிகிறது
இறக்கிவிடவும் மனம் வராது இறங்கவும் மறுக்கும் குழந்தையை யாரிடம் கைமாற்ற?