கவிதை

இருத்தல்- அப்பாடா

மு ராஜாராம்

டீவி-யில் சினிமா காமெடி-
கல்யாண வீடு: ” சாப்பிட்டுவிட்டுப் போங்கள்!
வயிறு சரி இல்லையா? சாப்பிட்டுவிட்டு இருந்துவிட்டுப் போங்கள்!”

சிரிக்க வேண்டும் போலிருக்கிறது-
ஆனால் சுற்றிலும் நண்பர்கள்-
இன்டலக்சுவலான அவர்களின் நடுவில்
அத்தனை இன்டலக்சுவலாய் இல்லாத இந்தக் காமெடிக்கு
சிரிப்பது உசிதமாய் இருக்குமா?
(அந்தச் சிந்தனையில் அத்தனை அடுக்குகள் இல்லை, இல்லையா?)
சிரித்தால் மதிப்பு குறையுமா- அவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள்?
இப்படியெல்லாம் எண்ணங்கள்- சிரிக்க வேண்டிய கணமோ
மெல்ல நழுவி விடுகிறது (மைண்ட் வாய்ஸ்: “த moment இஸ் gone!”)

சட்டென மின்னலாய் வெட்டும்
இருத்தலியல் (ஆஹா, வெற்றி, வெற்றி!) கருத்து

(நகுலனும் கூட நடந்து வருகிறார் ஒரு கட்டு வெற்றிலையும், புகையிலையும்,
சிகரெட்டும், வாய் கழுவ ஒரு செம்பில் தண்ணீரும் எடுத்துக்கொண்டு
தன் நண்பருடன் பேசிக்கொண்டே- இந்தச் சாவிலும்
ஒரு சுகம் இருப்பதாய்ச் சொல்லிக் கொண்டு- இருப்பதற்கென்று தான்
வருகிறோமோ?)

அடுத்த சில கணங்களை- காம்யூவும்
உச்சரிப்புக்கு சரியாய் எழுத முடியாத பெயர் கொண்டதால் ‘ழ’வுடன்
எழுதப்படும் ழான் பால் சார்த்ருவும் சிமோன் து பூவோவும்
(ஃப்ரெஞ்சுப் பெயர்களை இன்டலக்சுவல் வட்டங்களில்
சரியாய் உச்சரிப்பது ரொம்ப முக்கியம் அமைச்சரே!)
புரிந்தும் புரியாமலும் உருப்போட்ட செகண்ட்-ஹேண்ட் கருத்துக்களும்
புரிந்து கொண்ட பாவனைகளுடன் இருத்தலியக் கொட்டேஷன்களும்
நிரப்புகின்றன- அடடா! எவ்வளவு இன்டலக்சுவல் களையெடுப்பும்
ஆணி புடுங்கலும் கழிவு வெளியேற்றமும்!
எல்லோருக்கும் நிறைவாய் இருக்கிறது!

அதே சினிமா காமெடி
“எல்லோரும் இருந்து சாப்பிட்டுவிட்டுப் போங்கள்!
மனமோ வயிறோ சரியில்லையா?
இருத்தலியலை நினைவில் கொள்ளுங்கள்-
சாப்பிட்டுவிட்டு இருந்துவிட்டுப் போங்கள்!”

இப்போது இது இருத்தலியலுடன் இணைந்து (அட, இகர மோனை!
இந்த இகர முதல் வார்த்தைகள் நகுலனுக்கு உவகை ஊட்டுமா?)
வேறுவிதமாக, பொருள்-கனம் மிகுந்ததாய் தோன்றுகிறது

இன்டலக்சுவல் வட்டத்தில் இப்போது சிரிப்பு.

அப்பாடா!

பறவையோடு ஓரிரவு

ம. இராமச்சந்திரன்

மெளனத்தின் பேரொலியில் நனைந்து
மெளனித்து உறங்கும் இரவு

வாசல் கதவின் கயிற்று முடிச்சில்
கூடொன்று கட்டிய பறவை

அழையாத விருந்தாளியென மகிழ்வின்
உச்சத்தில் அனைவரும்

உச்சபட்ச பிரக்ஞையோடு அனைவரும்
ஓசை எழுப்ப உள்ளம் அஞ்சி
பறவையோடு பொழுதுகள் சில

மாலை மறைந்து இரவின் வருகையில்
முட்டையோடு கூட்டில் பறவை
ஓசையின் பேரொலியில் தடுமாறி
வீட்டின் உள்ளறையில் வந்தமர்ந்தது.

பயத்தின் பரபரப்பும் இரவின் தவிப்பும்
அதனை அலைக்கழித்தன.

சுற்றிய திசைகளில் தடுமாறிய
நெஞ்சங்களாக நாங்கள்

மின் விசிறி அணைத்துக் கதவுகள் திறந்து
பறவையோடு பேசிப் பழகினோம்.

சமாதானம் இருந்தாலும் கவனிப்பின் விசை குறையவில்லை

இயல்பானோம் நாங்கள் எங்களோடு அதுவும் இளைப்பாறிக்
கொண்டிருக்கிறது நிறுத்திய மின் விசிறியில்

பறவையோடு இரவுத் தூக்கம்
உள்ளுக்குள் ஆதி கனவு எங்களோடு
உறங்கப்போனது அதுவும்.

கண்மூட மனமில்லை இந்த இரவின்
அதிசய தருணங்களை இழந்துவிட
இப்படியொரு சூழல் மீண்டும்
ஒருமுறை வாய்க்காமல் போகலாம்.

பறவையோடு கதை பேச அழைக்கிறது மனம்
என்னோடு பேச அதற்கும் ஏதாவது
இருக்கத்தான் செய்யும்

இதோ
வாசல் திறந்து சூரியனை
வரவேற்க தூங்காமல் காத்திருக்கிறேன்
இதனை இணையோடு சேர்த்து வைக்க.

எங்கோ அருகில் விடியலுக்காய்
காத்திருக்கும் இணையின் தவிப்பும்
விடியலின் வரவுக்காய் மௌனித்திருக்கும் உனது தவிப்பும்

என்னால் உணர்ந்து கொள்ள முடிகிறது
வாழ்தலின் இருப்பும் அன்பின் அதிர்வும்

உன்னோடு கழித்த இவ்விரவு
என்றும் உன்மத்தமாகி என்னை
உறைய வைக்கும் உன்னதத்தில்!

 

அறை எண் 103

ப மதியழகன் 

லிஃப்ட் 24ஆவது தளத்துக்கு
என்னை அழைத்துச்
சென்று கொண்டிருந்தது
நான் பதட்டப்படுவதற்கு
காரணமிருக்கிறது
நான் தேடி அலைந்து
கொண்டிருந்த கடவுள்
அறை எண் 103ல் இருப்பதாக
இன்று காலை எனக்கு
தகவல் கிடைத்தது
முதல் முறையாக கடவுளைச்
சந்திக்கப் போகிறேன்
எப்படி முகமன் கூறுவது
யாரைப் பற்றி விசாரிப்பது
எந்த கேள்வியை
முதலில் கேட்பது என
தடுமாறிக் கொண்டிருந்தேன்
பதட்டத்தில் ஏ.சி இருந்தும்
வியர்த்துக் கொட்டியது
லிஃப்ட் 10ஆவது தளத்தைக்
கடந்து கொண்டிருந்தது
பல பிறவிகளாக தேடியவரை
இப்போது கண்டுகொள்ளப்
போகிறேன்
லிஃப்ட் 24ஆவது தளத்தை
அடைந்தது
கதவு திறந்து கொண்டது
வெளியே வந்தேன்
அறை எண் கண்டுபிடித்து
அழைப்பு மணியை
அழுத்த கையை தூக்கினேன்
திடீரென ஒரு பொறி தட்டியது
கடவுளைக் கண்டவுடன்
வாழ்வு உப்புசப்பில்லாமல்
போய்விட்டால் என்ன செய்வது
தினமும் நான் சந்திக்கும்
நபர்களில் பத்தோடு பதினொன்றாக
ஞாபக அடுக்குகளிலிருந்து
அவரும் மறக்கப்பட்டு
போவாரானால்
நான் ஏற்கனவே உருவாக்கி
வைத்திருக்கும் கடவுளின் பிம்பம்
அவரைப் பார்த்தவுடன்
உடைந்து சுக்குநூறானால்
அழைப்பு மணியை அழுத்தாமல்
பின்வாங்கினேன்
என்னை நானே
ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு
படிகள் வழியாக
கீழே இறங்கினேன்
இனி கிளைகள் வழியாக
துழாவுவதும்
வேர்கள் வழியாக தேடுவதும்
என்னை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கும்

எனும் புத்தர் எனும் மைத்ரேயர்

அர்ஜூன் ராச்

மிக வேட்கையிலுள்ள
என் ஆன்மாவுக்கான சுனை
தொடுவான் வழி ஓதவானக்கோட்டின்
நிலைகொண்டிருப்பதாக கேள்வி

பாதம் பதைக்க, பாதை பற்றிய
எந்த உணர்தலுமற்று நா வறண்டு
நாள்தோறும் அவ்வே தொடர்ந்தேன்

ஒருநாள் சிறு முள்ளேற்றிக் கொண்டதில்
வழிந்த குருதித்துளி கொண்டு
தாகமாற்றிக் கொண்டேன்

பிரிதொரு நாள் பள்ளமொன்றில்
விழுந்தேறிய
மயிர்கூச்செரிதலின் வழிந்த வியர்வையைக் கொண்டு
விடாய் போக்கிக் கொண்டேன்

மற்றொரு நாள் வாகனமொன்று
தாக்குவது போல் உரசிப் போன பயத்தில்
கழிந்த மூத்திரத்தின் ஈரநீர்மை முகர்ந்துகொண்டு
தொடர்ந்து இலக்கின் வழி முன்னேறினேன்

நாள்களில் ஒருநாள் புறப்படும்போது
என் பார்வையில்
எலியொன்றை துரத்தியபடி
பூனையொன்று குறுக்கிட்டுப் பாய்ந்தது
நிச்சயமாக அது அவசகுனமில்லையென
நித்யமாக அவதானித்துக் கொண்டிருந்தேன்
அவை ஒன்றையொன்று
பிடிபடாமலும் பிடிக்க முடியாமலும்
ஓடி களைத்துக் காணாமல் போனதுகள்

கவனம் கலைந்து தொடுவானம் தொடர
முற்படும்போது
பாட்டமாக கார்மேகம் சூல் முனைந்து
இடி இடிக்கத்தொடங்கியது
நாளையென வீட்டுக்கு திரும்பி,

‘வீதி நிறைப் பெய்யும் மழை ‘
ஓய்ந்து ஓய்ந்து வானம் தெளிவதில்
களித்துக் கொண்டிருக்க ‘அ’சாளரத்தின்
கீழ்ச்சட்டக்கோட்டில்
என்னால் அநாதியாக மனமறதியாக்கப்பட்டிருந்த
மீச்சிறு ஆசைகள் முத்து முத்தாக சிரித்துக் கொண்டிருந்தன

அதிலொன்றை மெல்ல விரல்கொடுத்து
தொட்டுப் பார்த்தேன் என் வேட்கைக்கு
அவை குளிர்ப்பாக
நாபிக்கமலம் வரை நனைத்து பாவிடத் தொடங்கின
நானதில் முழுவதுமாய்
மூழ்கி முக்தித்துக் கொண்டிருந்தேன் யாரோ என்னை கூப்பிடுவது போலிருந்தது
நான் செவிமடுக்கவே இல்லை

மேலும் குறியீடாக
சொல்லக் காத்திருந்தது இதுதான்
என் பெயர் ‘மைத்ரேயன் ‘ என்று,
என்னையும் சேர்த்தே நம்பவைக்கப்பட்டு
அழைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்

உருமாற்றம்

ஹேமந்த் குமார் 

நான் பிச்சையெடுக்காத
தெருக்களே இல்லை
கையில் திருவோடு எடுத்து
கால் வலிக்க நடக்கிறேன்
பசிப்பிணியால் துடிக்கிறேன்
ஹோட்டலுக்கு வெளியே நின்று
காதுகளில் உணவருந்தி
மனதின் வயிற்றை நிரப்புகிறேன்
‘கருவாடு, மீன், கோழி’
என்ற சொற்களை
காதில் கேட்கும் போதெல்லாம்
நான் ஒரு பூனையாக
உருமாறுகிறேன்
என் பற்கள்
கூர்மையடைகின்றன
மூக்கு இரத்த வாடையை
நுகர்கிறது
கண்கள் வெண்மையடைந்து
என் மென்மையான மீசை
முறுக்கு கம்பிகளைப் போல்
நீண்டு நிற்கிறது
வயிற்றில் பசி மட்டுமே
குடியிருக்கிறது
உடலில் ரோமங்கள்
சிலிர்த்துக் கொள்கின்றன
நகங்கள் தோலிலிருந்து
முளைத்து வளர்கின்றன
எனக்கு பிச்சையிடாதவர்களை
கடித்து குதற காத்திருக்கிறேன்
வால் மட்டும்தான் இல்லை
முழுமையடையாத மனிதப்பூனை.