கவிதை

தற்செயல்களின் அற்புதங்களில் எழும் தெய்வம்  

 
இன்று காலை  
நடைப்பயிற்சி செல்கையில்  
என் பின் வந்து  
பதுங்கி,  
தயங்கி நின்றபின்  
   
திடீரென வேகமெடுத்து  
முந்திச்சென்று   
பாதை மறைக்கும்  
குளிரின் காற்று.   
 
தாடை வருடி  
இளவேனிலின்  
வாழ்த்தை  
கன்னக்கதுப்பில்  
முனுமுனுத்து  
 
மஞ்சள் தும்பை நிறைத்த  
புல்தரையில் படர்ந்து  
படுத்து உருண்டு  
நிதானமாய் மேல் எழுந்து   
விண்நோக்கி   
விரைகிறது. 
 
ஏரியை நோக்கி  
இறங்கிச்செல்லும் பாதை 
திடீரென வழிமறிக்கும்  
பிர்ச் மரத்தின்  
ஏந்திய யானையின்  
துதிக்கை.  
உடலெங்கும்  
வண்ணம் பூசி  
தியானித்திருக்கும்  
தனித்த ஒரு பறவை.  
 
மெளனம் கலைத்து 
மணிக்கழுத்தில்  
உச்சரித்த ஒலி ஒன்று  
மந்திரம் கொண்டு  
உன் குரலாய்  
எதிரொலிக்க     
 
கேட்டுக் களித்து  
மிதந்து செல்லும் 
மேகத்தின் நெகிழ்ச்சியில்  
முகிழ்க்கும்  
துளிக்கண்ணீர்.  
நாசியின்  
நுனி தீண்டும் 
என் விதிர்ப்பு கண்டு, 
   
விஸ்தாரமாய்  
மல்லாந்திருக்கும்  
ஏரியின் மீது 
ஆபாசித்து      
புல்வெளியின் சரிவில்  
அலையாகி நெளிந்து செல்லும் 
 
தனியனாய்  
நான் நடக்கும்  
பாதை நெடிதும்   
காட்டுப்பூவின்  
நறுமணமாய்  
நிறைந்து  
 
விடாது  
உடன் வரும்    
துணையென,    
 
பெயர் தெரியாத  
ஒரு  
தெய்வம். 
 

ஏகாந்தன் ஐந்து கவிதைகள்

ஏகாந்தன் 

எங்கெங்கும் எப்போதும்

வெளியூர் போயிருந்த
குடும்பம் திரும்பியிருந்தது
கேட்டாள் பெண் கவலையோடு:
தனியா இருந்தது போரடிச்சதாப்பா?

என்று நான் தனியே இருந்தேன்
என்னுடன் அல்லவா
எப்போதுமிருக்கிறேன்
என்ன சொல்லி எப்படிப்
புரியவைப்பேன் மகளுக்கு ..

**
அம்மா நிலா

மொட்டைமாடிக்குத்
தூக்கிக்கொண்டுவந்து
அம்மா காட்டிய முதல் நிலா
அழகு மிகவாக இருந்தது
இப்போதும் ஒன்று அவ்வப்போது
வந்து நிற்கிறது என் வானத்தில்.
மேலே சுட்டுவிரல் நீட்டிக் காட்டி
கதை சொல்ல
அம்மாதான் அருகிலில்லை.
தானாக எதுவும்
புரிவதில்லை எனக்கும்

**
கணப்பொழுதே ..

தாத்தா தூங்கிண்டிருக்கார்
ரூமுக்குள்ள போகாதே !
அம்மாவின் எச்சரிக்கையை
காதில் வாங்காது
குடுகுடுவென உள்ளே வந்த
குட்டிப்பயல் கட்டிலில் தாவினான்
குப்புறப்படுத்திருந்த என்
முதுகிலேறி உட்கார்ந்து
திங் திங்கெனக் குதித்து
குதிரை சவாரிசெய்தான்
முதுகின்மேலே இந்தச் சின்ன கனம்
எவ்வளவு சுகமாயிருக்கு ..
மனம் இழைய ஆரம்பிக்கையில்
தடாலெனக் குதித்து ஓடிவிட்டான்
குதிரைக்காரன்

**

ஒத்துழைப்பு

ஜன்னலைத் திறந்துவைத்தேன்
மின்விசிறியைச் சுழலவிட்டேன்
சுகாசனத்தில் உட்கார்ந்தேன்
கண்ணை மெல்ல மூடியவாறு
’தியானம்!’ என்றேன்
உத்தரவிடுவதுபோல்.
அப்படியே ஆகட்டும் – என்றது
முன்னே தன் குப்பைக்கூடையை
திறந்துவைத்துக்கொண்டு
அருகிலமர்ந்துகொண்ட மனம்

**
நிலை

படுக்கையறையின் தரையில்
மல்லாக்கக் கிடந்தது கரப்பான்பூச்சி.
இல்லை, இறந்துவிட்டிருந்தது.
தன்னை நிமிர்த்திக்கொண்டு
ஓடி ஒளிவதற்கான ப்ரயத்தனம்
வாழ்வுப்போராட்டமாக மாறிவிட,
இறுதித் தோல்விகண்டு
உயிரை விட்டிருக்கிறது அந்த ஜீவன்.

நிமிர்ந்து படுத்து நிதானமாகக்
கூரையைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன் –
உயிரோடு இன்னும் நானிருப்பதாக
நம்பிக்கொண்டு

அதுவாகும் அது

கருவை ந.ஸ்டாலின்

அவ்வப்போது
அடிக்கடி
சும்மா சும்மா
எப்படியேனும் வைத்துக்கொள்ளுங்களேன்

சொல்லிக்கொள்ளாமல்
வந்துதொலைந்துவிடுகிறது
இப்பிசாசு

வழக்கமாய்
நீங்கள் வகுத்துவைத்த
எச்சூத்திரமுமின்றி
நான் நினைக்கும்
அதுவாகிறது
அது,

கோமகன் காது கழுதைக்காது
தொட்டு
பஷீரின் பால்யகாலசகி வரை
ஒன்றையும்
விட்டுவைக்காத நவீனக் கோணங்கி

எப்படியோ
தொற்றிக்கொண்டது
தோளில்

முழுவதும் கொறித்து முடிப்பதற்குள்
நின்று நிதானித்து
என்னவென்று கேட்டுவிடுங்கள்
ஒவ்வொருவருக்குமான
ஒன்றை,

அவ்வப்போது
அடிக்கடி
சும்மா சும்மா வருவது
இதோ
இப்போது
இக்கணத்தில் – அது
இறுதியாய் கூட
இருக்கலாம்.

இரவுக்கு வெளியே

முனியாண்டி ராஜ்

இரவுக்கு வெளியே
இறைந்து கிடக்கிறது பகல்
எடுத்து அணிந்த கொள்ளா நிலையில்
முகம் பதுக்கி நிற்கிறோம்
எப்பொழுதோ கூறிச் சென்ற வார்த்தையைத்தான்
தண்டவாளங்களின் உரசல்கள்
காதோரங்களில் தேய்க்கின்றன
மீண்டும் நினைவுக்குள்ளிருந்து உருவுகிறேன்
விட்டுச் சென்ற பாலத்தின்கீழ்
நீரோட்டம் வறண்டு நிற்கிறது!

 

 

குறுஞ்செய்தி

சுசித்ரா மாறன்

நீலக் குறியீட்டுக்கு முன்
நீக்கப்பட்ட குறுஞ்செய்திக்கு
பலநூறு நஞ்சுக்கொடிகள்

யூகங்களை உண்டு வளரும்
சிசுக்களின் பாலினம் ஆசைக்கேற்ப அமைகிறது

கைபிடித்த காலை நடைபயிற்சியாகவும்
பின்னிருந்து கட்டிக்கொண்ட திடுக்கிடலாகவும்
கிச்சுக்கிச்சை உணரும்போதே
கடைசி கையசைப்பின் அசையுறு படம் உதைக்கிறது

பிறந்த பிறகு பெயர் தேடலாம்
இன்னும் கொஞ்ச நாட்கள் நீக்கி நீக்கி விளையாடு
எதிர்பார்ப்பின் பரவச வண்ணங்கள்
பூசி வாழ்நாள் முழுமைக்குமான
கூரை செய்து கொள்கிறேன்.