கவிதை

வான்மதி செந்தில்வாணன் கவிதைகள்: ஆதி, புதிர்

ஆதி

ஒரு நிர்மல வெளியின் விளிம்பிலமர்ந்து

அதிகாலை வானம் உற்றுக்கொண்டிருந்தேன்.

மெதுமெதுவாய் கீழிறங்கி

கையெட்டும் உயரத்தில் நின்றுவிட்ட வானத்தை

மயிலிறகாய் வருடுகையில்

விசுக்கென கடலைப் பொழிந்துவிட்டது.

விசைதாளாது நிர்தாட்சண்யமாய்க் கிடத்தப்பட்டேன்

பெருவெளியொன்றில்.

கழன்றவிழும் மரத்தின்

கடைசி வெண்சிறு மலர்போல்

தற்போது எனைநோக்கிக் கீழிறங்கும்

இக்கடைசி துளியில்

என் ஆதியைக் காண்கிறேன்

நானற்ற ஒரு நானாய்

இந்நிலத்தின் பெரும்பேராய்.

புதிர் உலகம்

பூ வரையச் சொல்லி கேட்டாள்

இரண்டரை வயது மகள்.

எனக்குத் தெரிந்த மாதிரி

வரைந்து தந்தேன்.

முட்டைபோல் ஏதோவொன்றை வரைந்து

பூவெனக் காட்டினாள்.

சிரத்தையோடு சில நேர்க்கோடு வரைந்து

அதன்மேல் அச்சு தீட்டச் சொன்னேன்.

அசட்டையாக

எண்ணற்ற வளைகோடுகளை

சளைக்காது வரைந்து தள்ளினாள்.

பின்பு

பல்பம் தேய்ந்துவிட்டதென

மீண்டுமொன்றைப் பெற்றுக்கொண்டு

கண்கள் மூடுமாறு கட்டளையிட்டாள்.

அரைநிமிடம் கழித்தே காண வாய்த்தது

அவள் தீட்டிய ஒரு அற்புத உலகம்.

அவள் மட்டுமே விடையறிந்த

அப் புதிர் உலகினுள் நுழைய இயலாமல்

வெறுமனே ஒருமுறை

எட்டிப்பார்த்துவிட்டு மட்டும்

நகர்ந்துவிட்டேன்.

Advertisements

களவாடப் பட்ட கொங்கையாடை – பிரோஸ்கான் கவிதை

அது முதல் சந்திப்பை போன்றல்ல
வெட்க கூச்சம் சர்வம் கலையும்
ஆடை போல மெது மெதுவாக
கழற்றி விடும் நெருக்கத்தில்
நீ இட்ட இரகசிய சமிக்ஞை
சாத்தியத்திற்கு உட்பட்ட
ஒரு சம்பிரதாய முத்தத்தை 
தந்துவிடச் சொல்லியே.
நம் பருவத்திலிருந்து ஒரு ஆதி இசை
அவ்வ போது
பச்சை நரம்புகள் வழியே
வந்து வந்து செல்கிறது.
ஆண் உடல் கடும் பாறை
பெண்ணுடலின் மென் சூடு படும் போது
பனியை உண்ணும் சூரியனைப் போல
உறிஞ்சும் நிகழ்வில்
பெண் வெளி முழுதும்
ஈரத் துணியை உலர்த்துவது
வெப்ப மண்டலத்து வலிகள்.
ஒரு செம்பறி ஆட்டின் புல் மேய்தல்
பின் இரவின் நெருக்கத்தின் அர்த்தங்கள்
அள்ளி விசுறும் முன்னே நாம் கேட்ட
ஆதி இசையென
உன் மேனி தழுவி
அதன் நுனியில் இட்ட முத்தம்
முதலானவையல்லயென
நீ நகக் குறி பதிக்கிறாய்
என் நெஞ்சின் மேல்.
பால்கனியை பிழிந்து வெப்பம் பிசுற
சூரியனை அழைத்து
கொங்கையாடைகளை பிழிந்து
காயப் போட்டு முடித்து
உறங்கி எழும்புகிறேன்.
காணாமல் போயிருந்தது அது.
காமம் களவாடிச் சென்றுக்குமோயென்று
அந்த வெப்ப மண்டலத்து நிகழ்வை
முடித்து வைக்க பணிக்கப்பட்டிருக்கிறேன்
நான்.

நெல் – கவியரசு கவிதை

கைவிடப்பட்ட பானையின் உள்ளே
முளை விட்ட நெல்லின் விதை
யாதொரு பயமுமின்றி
வளர ஆரம்பித்திருந்தது

தினமும் அந்த வழியாகச் செல்கிறவள்
தூர்ந்த முலைகளுக்கு உள்ளாக
பால்குடிக்கும் ஒலியைக்  கேட்டு
திடுக்கிட்டு நின்றாள்

பொருள் வழிப் பிரிவுக்கு
முதற்குழந்தையை ஆயத்தப்படுத்துகையில்
வழியில் இருந்த
ஊற்றுகளின் முகங்களில்
பாறைகளை நகர்த்தினாள்.
மலர்களைக் கொய்தெறிந்தாள்.
கிளைகளை வெட்டினாள்.

மூச்சுத்திணறல் காரணமாக
இவளது நாசியிலிருந்து
நெல்லின் இலைகள்
காற்றை எடுத்துக் கொண்ட நேரத்தில்
முதற்குழந்தைக்கு
முத்தம் தந்தாள்

பானையை உடைக்கலாமென்று
முடிவெடுத்த பின் கற்களைத் தேடினாள்
அவள் நகர்த்திய பாறைகள்
பானையைச் சுற்றி வளர்ந்திருந்தன

நெல்லின் வேரைப் பிடுங்குவதற்காக
சுரங்கம் தோண்ட ஆரம்பித்தாள்
ஊற்றுகள் திறந்து கொண்டன

நடுங்கியபடி
மீண்டும் முதற்குழந்தையை அழைத்து
முத்தமிட ஆரம்பித்தாள்.

பழைமையின் நினைவு – கா.சிவா கவிதை

இலையையுதிர்க்கும் மரமென
வாழ்ந்த மனிதர்களை
உதிர்த்துக் கொண்டேயிருக்கிறது ஊர்

கைவிடப்பட்ட தேன்கூடென
காற்றால் உலைந்துகொண்டிருக்கும் ஊரை
நிறைதேரலை நினைந்து சுற்றும் தேனீயென
சுற்றியபடி திகைக்கிறது இளமையை கடக்கவியலா மனம்

இன்னுமொரு நாள் – காஸ்மிக் தூசி கவிதை

இன்றைய பொழுதின்
அந்திக்கருக்கலுக்கு முன்னதாக
எழுந்து கொண்டு
உன் நாமத்தை
ஆயிரம் முறை உச்சரித்து
மூச்சுப்பயிற்சியை முடிக்கும்போது,

சற்று தாமதமாய்
விழித்துக்கொள்ளும் கடிகாரம்
உன் பெயரை
பாராயணம் சொல்ல
ஆரம்பிக்கிறது.

வீட்டுடை விட்டு படியிறங்கி
தெருவில் வரும்போது
பெயர் தெரியாத பறவை ஒன்று
உன் பெயர் சொல்லிக் கூவியபடி
வானத்தின் குறுக்கே
கடந்து செல்கிறது.

ஆற்றங்கரையை அடைந்து
படித்துறையில் இறங்கி
கால் வைக்கும்போது
அலையடித்து ததும்பி
பாதம் நனைக்கிறது,
பெருகி நிறையும்
கருணையின் பெருக்கு.

உன் பெண்மையை
நினைத்துக்கொண்டு
நீருக்குள் முங்கி எழுகையில்,
உன் நாமத்தை ஜெபித்தபடி
சலசலத்து செல்கிறது
ஆற்றின் ஒழுக்கு.

உன் நினைவுகளுள்
கரைந்து அமிழ்ந்து
குளித்துக் கரையேறி
துவட்டிக்கொண்டு
நிமிரும்போது
மேனியெங்கும்
சில்லென்னப் படிகிறது
வெறி கொண்ட
உன் உன்மத்தம்

நீ வாழும் அதே கோளத்தில்
நானும் வாழக்கிடைத்த
கொடையில் நெகிழ்ந்து
விழி துளிர்க்கையில்,

உன் காதலுடன்
ஒப்பிடத்தக்க பொருள் ஒன்று
நெருப்பு பந்தாகி
அடிவானத்தின் கீழ்
எழும்பி வருகிறது.

இதோ,
உன் நினைவின்
ஒட்டுமொத்தத்தையும் சான்றாக்கி
உருவாக ஆரம்பிக்கிறது,

இன்னுமொரு நாள்.