கவிதை

நள்ளிரவு ஆம்புலன்ஸ் – கவியரசு கவிதை

இடைவெளி இல்லாமல்
கூடிக் கிடக்கும் உடல்களை
சட்டென்று கிழித்துப் பாய்கிறது ​​
ஆம்புலன்ஸ் சைரனின் சிவப்பொளி.
திகிலடையும் நள்ளிரவின் பாதை
மரங்களின் வேர்களை எழுப்புவதால்
அயர்ந்துறங்கும் பறவைகள்
நெஞ்சிலடித்துக் கொள்கின்றன.
இலைகள்
இதயங்களாகத் துடிக்கின்றன.
நகரத்தின் கடைசியாகப் பூட்டப்படும்
தேநீர்க் கடை வாசலில் நிற்பவன்
இறப்பிலிருந்து தப்பிக்கும் படகு
ஆவி பறக்கும்
குவளைக்குள் இருக்கிறதா என
உற்றுப் பார்க்கிறான்.
சர்க்கரை தின்ற எறும்பொன்று
செத்து மிதக்கிறது.
அத்தனை கொடிய தருணத்திலும்
நடைபாதையில் உறங்குபவர்களின் காமத்தை
அனுமதியற்று  நுகருகிறான்.
ஆம்புலன்ஸிற்காக வழி விடுகிறவர்கள்
இறப்பிலிருந்து விலகி
வாழ்வின் வாகனக் கரங்களை
இறுக்கமாகப் பிடித்தபடி
வீட்டுக்குத் திரும்புகிறார்கள்.
சைரன் ஒலி
தூங்கும் சகல ஜீவராசிகளையும்
உலுக்கி எழுப்புகிறது.
எல்லோர் ரத்தத்திலும்
அப்போது
ஒரு ஆம்புலன்ஸ்
ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது.

கசிதல்,பறத்தல் – பானுமதி கவிதைகள்

கசிதல்

இறுக்கித் தாழிட்ட கதவுகள்
கொக்கிகள் பிணைத்த சன்னல்கள்
இருந்தும்
வெளிச்சம் தயங்கும் இடுக்குகளில் பார்வை
ஒருக்கால்
தேங்கும் இருளும் தேம்பிக் கொண்டே போகுதோ?

பறத்தல்

உனக்கு நிலம், எனக்கு வான்
பிணைப்பு பசியோடும், தம் மக்களோடும்
பறப்பது ஒன்றும் விடுதலையல்ல
என் கூட்டுக்குள் வானம் உண்டு
கூண்டிலேயும் சிறைப்படும் வானம்
பாவம், நீ ஒரு மனிதன் மட்டுமே!

கடத்தல் – கா.சிவா கவிதை

நலுங்காத சிறு தீபம் போலும்
நனுங்காத  சிறு மலைச்சுனை போலும்
இளவெந்தண்மையுடன்
நிதமும்
நினைவிலெழுகிறது
எங்களின் அந்நாள்

தினங்களைக் கொண்டு
தொடுக்கப்பட்ட
வெளிவட்ட சாலையையென
வருடத்தைக்  கடக்கையில் ,
எதிர்ப்படும் அந்நாளை ..
அகம்விரிய நான்
எதிர்கொள்ளும்போது..
மைல்கற்களில் ஒன்றென அதைக் கடந்து
நோக்கில்லா விழியால் எனை வினவுகிறாள் ..
என்னான்ற இப்ப

​பறக்கும் உள்ளாடைகள் – கவியரசு கவிதை

பெரிய பட்டை வைத்த உள்​​ளாடை
சிறிய கோடு வைத்த உள்ளாடைக்கான
சூரிய ஒளியை மறைத்தபடி
காய்ந்து கொண்டிருந்தது.
தூரத்திலிருந்து நெருக்கப்பட்ட
பெரிய ஆடைகள்
இரண்டையும் தள்ளியபடி
சூரியனை எடுத்துக் கொண்டன.
கிளிப்பை விட்டுப்
பறக்க நினைத்தாலும் அவசரத்திற்குக்
காய்ந்தால் போதுமென நகருகின்றன.
ஈரத்துடன் மோதிக் கொள்வது
எரிச்சலாக இருந்தாலும்
நறுமணத் தண்ணீரில் மூழ்கி எடுத்ததால்
சகித்துக் கொள்வது பழகியிருந்தது.
காய்ந்த பெரிய ஆடைகளை
இரவில் மழைக்கு பயந்து
எடுத்துச் சென்றவர்கள்
உள்ளாடைகளை மறந்து விட்டனர்.
திடீரென கிட்டிய தனிமையில்
கிளிப்பை மறந்து குதித்து
தலையும் கால்களும் முளைத்து
நடனமாட ஆரம்பித்தன.

வாய்ப்பது – கா.சிவா கவிதை

இடமூலையில் வேம்பு
வடமூலையில் மா
நடுவில் பலா
இடையில் நெல்லி எலுமிச்சை
இடைவெளிகளில்​​
ரோஜாவும் செம்பருத்தியும் என்ற பெருவிழைவை
செயல்படுத்தியபோது
கழிவுநீர்த் தொட்டி
மாவினிடத்தைப் பெற்றது
ஆழ்துளைக் கிணறு பறித்தது
வேம்பினிடத்தை
நீர்சேகரத் தொட்டி அடைத்தது
பிறவற்றின் இடத்தை