கவிதை

​​பயன்படாதவை – கா.சிவா கவிதை

சில நாட்களுக்குமுன்
பூத்து மணத்த மலர்கள்
சருகுக் குப்பையாக
பரவியுள்ளது சாலையோரம், இன்று

நேற்றிரவு
கவர்ந்த வண்ணத்துடனும்
சுவைக்கத் தூண்டிய
வாசத்துடனுமிருந்த
தீஞ்சுவை உணவு
நொதித்து வழிந்துகொண்டிருக்கிறது
குப்பை வண்டியில் இப்போது

முன்பு, பேரொளி பொலியும்
அருங்கனவுகள் பொதிந்திருந்த காதலும் அன்பும்
நிராகரிக்கப்பட்டு ,
விரவியுள்ளது வீதியெங்கும்
வஞ்சமும் வெறுப்புமாய்

Advertisements

கள்ளம் – பானுமதி கவிதை

சுற்றிலும் மதில் எனும்
பெருஞ்சுவர் கூர் அலகுகள்
கண்ணாடிச் சிதறல்கள்
சில்லறைகளைத்
தடுக்கவோ,மரணத்தை
ஓட்டவோ தேக்குக் கதவுகள்
பறவை விதைத்ததில்
எப்படியோ ஒரு செடி
கள்ளத்தனமாய் வளர்ந்து
பூத்தும் விட்டது.
இபிகோவின் எந்தப்
பிரிவிலிதை வதைப்பது
அல்ல
துப்புரவாக
அப்புறப்படுத்தலாம்
எதையேனும் செய்
என்னைக் கேட்காதே
நான் ஒரு முக்குரங்கு.

இரவு – மதிபாலா கவிதை

நிறங்களின்
கூட்டுக் கலவையில்
துளிர்த்து கடகடவென
நம் அறையில்
உள் நுழைகிறது
இரவு.

நிறப்பிரிகையில்
இழை இழையாய்
பிரிந்து காற்றில் அலைந்து
இலவம் பஞ்சாய் சுழன்று
ஒளிந்திருக்கும் முகங்களை
மூடி மூடித் திறக்கிறது.

ஔிந்திருந்த வண்ணங்கள்
குழையக் குழைய
புதுப்புது குணங்கள் வெளியாகி
உருமாற்றங்கள் 
கண்ணெதிரே

உள்ளொளிந்த 
பக்கங்களில் 
எழுதிக் குவித்தவை 
எழுத்துகளாக

மௌனம் 
வாசிக்க.

பயணங்கள் – விபீஷணன் கவிதை

அவன் எளிதில் தூரத்து நாடுகளுக்குப் பயணிப்பான்
கடலொன்றும் பொருட்டல்ல
சில நாடுகள் சாமானியனால்
செல்ல முடியாதவை,​​
சில அவனாகவே உருவாக்கியவை.

குந்திட்டு அவன் வரைந்த சிறிய உலக வரைபடத்தில் இவ்வுலகத்தின்
அழகு மெருகேறியிருந்தது.

அவனோடு பயணித்த
குச்சிக்கு
வழிவிட்டு நின்றன
ஆழிமணலின் சிறிய கற்கள்.

பானுமதி கவிதைகள் – மனக் காற்று, விழைவு , புதை மணல்

மனக் காற்று

சிற்றகல்களில் தீபங்களேந்தி சுழிக் கோலத்தில்
வைத்த கோணத்தை எதிர் நின்று பார்த்தாள்
நிமிர்ந்து நிலவைப் பார்த்ததில் ஒரு முறுவல்
திரும்பி காற்றிடம் ஏதோ சொன்னாள்
அணைக்காமல் போய்விடு என்பதாகத்தான் இருக்கும்
சிற்றடி எடுத்து அவள் உள்ளே செல்லும் முன்பே
ஓடிய நிழல் கைகளில் பிடித்த காற்று.

விழைவு

நூலறுந்த பட்டம் ஒன்று
தென்னங் கீற்றின் நுனியில் தொக்கி
இன்னமும் பறந்து கொண்டிருப்பதாய்
காற்றின் அலைக்கழிப்பில் மயங்கி
வாலைத் தேடித் தேடி தேற்றிக் கொள்கிறது.

புதை மணல்

முகம் மெது மெதுவாய்
அமிழ்ந்து தேடிப் பார்த்தது
இதுவல்ல என்று ஓய்ந்து
அதுவோ என அரற்றியது
வான் பார்த்த பாதங்கள்
சொன்னதென்னவோ
தலைகீழான வாழ்க்கை.