தத்துவம்

ரிச்சர்ட் ரோர்ட்டி – ஒரு குறுஞ்சித்திரம்

(பிலாசபர்ஸ் மாகசின் என்ற இதழில் சைமன் ஈஸம் எழுதிய கட்டுரையின் தமிழாக்கம் )

ரிச்சர்ட் ரோர்ட்டி – சிலருக்கு தத்துவவியல் நாயகன், பிறருக்கு தத்துவத்தின் எதிரி. ரோர்ட்டியைக் கண்டனம் செய்வது தத்துவத்துறையில் ஒரு விளையாட்டு போல் ஆகிவிட்டது என்று ரிச்சர்ட் பெர்ன்ஸ்டீன் குறிப்பிடுகிறார். விரும்பலாம் வெறுக்கலாம், இவரை அலட்சியப்படுத்த முடியாது. உலகில் மிக அதிக தாக்கத்தையும் விவாதங்களையும் ஏற்படுத்திய, அதிக அளவில் எழுதிய, அதிக அளவில் வாசிக்கப்படும் தத்துவவியலாளர்களில் ஒருவர் ரோர்ட்டி என்பதில் சந்தேகமில்லை. சமகாலத்தவர்கள் பலரைப் போலன்றி, தன் ஆதர்சங்களான வில்லியம் ஜேம்ஸ் மற்றும் ஜான் ட்யூவியின் முன்னுதாரணத்தைப் பின்பற்றி, சமூக நீதி மற்றும் மக்களாட்சி குறித்து பரவலான வாசகர்களை நோக்கி பல்வகைப்பட்ட தலைப்புகளில் பொதுத்தளத்தில் விரிவாக எழுதும் தத்துவவியலாளர் இவர்.

Philosophy and the Mirror of Nature (1979) மற்றும் Consequences of Pragmatism (1982) ஆகிய இரு துவக்க கால பிரதிகளைக் கொண்டு ரோர்ட்டி கடை விரித்தார். அவர் நடைமுறை நோக்கை முன்னிருத்துபவர் (pragmatist). அதாவது, தான் யதார்த்தத்தை ‘இயற்கையின் கண்ணாடி’ போல் பிரதிபலிப்பதாக மொழி கோரிக் கொள்வதில் முழு உண்மை இருக்க முடியாது என்று அவர் நம்புகிறார். மாறாக, அறிவானது, ‘மெய்’ உலகை வெற்றிகரமாய்ச் சமாளிப்பதற்கான சாத்தியங்களைத் தருவித்துக் கொடுப்பதாக இருக்கிறது என்று எதிர்பார்ப்பது மட்டுமே மொழியின்பாற் நாம் வைக்கக்கூடிய உச்ச நம்பிக்கையாக இருக்க முடியும். (more…)