மொழியாக்கம்

மழையில் ஒரு சிறுகுழந்தை

மூலம் : சுகதகுமாரி [ 1934 – 2020 ]
ஆங்கிலம் : மினிஸ்தி எஸ். நாயர் [ Ministhy S.Nair ]
தமிழில் : தி. இரா.மீனா

ஒரு சிறுகுழந்தை திண்ணைப் படியில் உட்கார்ந்திருக்கிறது–
வரப்போகும் மழையை உன்னிப்பாக கவனித்தபடி.
மழையும், சூரிய ஒளியும் கைகோர்த்துக் கொண்டு
சிரித்து விளையாடத் தொடங்குகின்றன.
காற்றின் வரவால் சூரிய ஒளி மறைகிறது !
காய்ந்த இலைகள், எங்கும் மிதக்கின்றன.
தாவரங்கள், நடனமாடுகின்றன
மழையில் நனைந்த மலர்கள், தலைசாய்கின்றன.
மழையால் தீண்டப்பட்ட சிறுகுழந்தை,
அகன்ற விழிகளுடன் உன்னிப்பாய் கவனிக்கிறது
மழை கனமாக, ஒரு சிறு நீரோடை பாய்கிறது,
வீட்டின் முன்பகுதியினூடே.
அதன் மேல் நீர்க்குமிழிகளும் மலர்களும்
வானவில்லும் மிதக்கின்றன.
சின்னக் குழந்தை விளையாட்டாக
சிறு பாதங்களை, கணுக்கால் உடையை நனைத்துக் கொள்கிறது.
தன் புத்தகத்தின் பக்கங்களை ஒன்றொன்றாய்க் கிழித்துப் போட்டு
அவை நீரில் மிதப்பதைப் பார்க்கிறது–
பிறகு தன் சிவப்புப் பென்சிலையும்
படகாக்கி கைகொட்டிச் சிரிக்கிறது,
திடீரெனச் சிரிப்பு நிற்கிறது!
ஒரு சிற்றெறும்பு மழை நீரோடையில் போராடிக் கொண்டிருக்கிறது,
ஐயோ பாவம் !
அழகான தன் பூ விரலின் நுனியை நீட்டுகிறாள்,
மேலே வர, உதவுகிறாள்,
’என்னைக் கடித்தாயோ அவ்வளவுதான் .பார் !’ திட்டுகிறாள்.
பிறகு விடுவிக்கிறாள்.
அருகே மற்றொன்று மிதந்து வர உதவுகிறாள்.
இன்னொன்றும் வர — பிறகு பின்னால் கணக்கற்றதாக,
அவள் என்ன செய்ய வேண்டும்?
மழையில் இறங்குகிறாள்.
ஒரு பழுத்த பலா இலையை எடுத்து
மன்றாடிக் கொண்டிருக்கிற எல்லாவற்றையும் அதன் மேல் சேர்க்கிறாள்.
மழை கனக்க ,காற்று உறும
ஆயிரக் கணக்கில் எறும்புகள் வெளிவர—
கண்களில் கண்ணீர்ப் பெருக்கை உணர்கிறாள் !
அவள் ஆடை முழுவதும் தொப்பலாகிறது,
பின்னல் அவிழ அவளது அழகிய முகம்
மழைத்துளிகளாலும் ,கண்ணீராலும் மறைக்கப்படுகிறது–
அவள் குனிந்து மூழ்கும் எறும்புகளைக் காப்பாற்றுகிறாள்.
அவளின் சிறு இரு கரங்களும் கடுமையாய்ப் பாடுபடுகின்றன.
“என் குழந்தை எங்கே?” அம்மா உள்ளிருந்து கேட்கிறாள்.
அவள் அதைக் கேட்ட போதிலும், மழையில் நிற்கிறாள்—
நூற்றுக்கணக்கான எறும்புகள் தீவிரமாக மேலும் கீழும் எம்புகின்றன;
திகைத்து, வெறித்துப் பார்த்து, அழுகிறாள்.
அந்தச் சின்னப் பலா இலை அவள் கையிலிருந்து
நழுவி நீரோடையில் மிதக்கிறது.

எழுபத்து ஏழு ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டன,
ஆயிரக் கணக்கில் மழை வந்து போனது–
ஒவ்வொரு முறையும் அணிகளாக எறும்புகள் தப்பிக்கப் போராடி
கடலுக்குத் திரும்புகின்றன.
அந்தச் சிறு குழந்தை இன்னமும் அங்கேயே நிற்கிறது,
மழையில் தொப்பலாகி… கையற்று..
————-

நன்றி : மாத்ருபூமி 2016

கஞ்சா- பஞ்சாபி மொழி சிறுகதை- மூலம்: அம்ரிதா பீரிதம்- ஆங்கிலம்: ராஜ் கில்- தமிழில்: தி.இரா.மீனா

தி. இரா. மீனா                      

என் அண்டை வீட்டுக்காரரின் வீட்டில் வேலை பார்த்த முதியவளின் புது மணப்பெண் அங்கோரி. அப்படிப் பார்த்தால் ஒவ்வொரு மணப்பெண்ணும், புதியவள்தான் ; ஆனால் அவள் வேறு வகையில் புதியவள் : இரண்டாம் தார மனைவியைப் புதியவள் என்று சொல்ல முடியாது , ஏனெனில் அவன் ஏற்கெனவே ஒரு முறை அந்த  உறவு நீரைச் சுவைத்தவன். அதனால், புது  என்கிற தனிப்பட்ட உரிமை அங்கோரியைத் தான் சேரும். அவர்கள் இருவரும்  ஒன்றிணைய ஐந்து வருடங்கள் பூர்த்தியானது , இன்னும் இந்த உணர்வை முக்கியத்துவமாக்கியது.

ஆறு வருடங்களுக்கு முன்னால் பிரபாத்தி தன் முதல் மனைவிக்கு இறுதிச் சடங்குகள் செய்ய சொந்த ஊருக்குப் போனான். அது முடிந்த பிறகு, அங்கோரியின் தந்தை அவனருகே போய் அவனுடைய ஈரத் துண்டை காய வைப்பதற்காக வாங்கி, அதை உதறினார்.  அதன் குறியீடு துக்கத்தின் தன்மையைத் துடைப்பது என்பதாகும். ஒன்றரை முழத் துண்டு முழுவதும் ஈரமாகுமளவிற்கு எந்த மனிதனும்  அழுததில்லை. பிரபாத்தி குளித்த பிறகுதான் துண்டு ஈரமானது. அழுகைக் கறையால் ஈரமாகிவிட்ட துண்டைக் காய வைக்கும் செயல் என்பது “ இறந்தவரின் இடத்தை நிரப்ப நான் என் மகளை உனக்குத்  தருகிறேன். நீ இனிமேல் அழ வேண்டாம். நான் உன் ஈரத்துண்டைக் கூட காயவைத்து விட்டேன்,” என்று சொல்லுவதுதான்.

பிரபாத்தியை  இப்படித்தான் அங்கோரி திருமணம் செய்து கொண்டாள். இருந்த போதிலும் அவர்கள் ஐந்து வருடத்திற்குப் பிறகு இணைந்ததற்கு இரண்டு காரணங்கள் : அவளுடைய வயது, அவள் தாயின் உடல் நலக்குறைவு. கடைசியாக பிரபாத்தி, தன் மனைவியை அழைத்து வர விரும்பிய போது, அவனுடைய முதலாளி, தன்னால் இன்னொரு ஜீவனுக்கு  சோறு போட முடியாதெனச் சொல்லி அவள் வருகைக்கு  மறுப்புத் தெரிவித்தார். ஆனால் பிரபாத்தி புது மனைவி ஒரு தனி வீட்டில் இருப்பாள் என்று சொன்ன பிறகே அவர் ஒப்புக் கொண்டார்.

தொடக்கத்தில் அங்கோரி எப்போதும்  பர்தா அணிந்திருந்தாள். ஆனால் விரைவில் அது சுருங்கி அவள் தலைமுடியை மட்டும் மறைக்கும் அளவிளாகி விட்டது. அது அவளை இந்து சமய சம்பிரதாயப் பெண்ணாகக் காட்டியது . அவள் கண்ணுக்கும், காதுக்கும் ஒரு விருந்தாக இருந்தாள். அவளுடைய கொலுசுகளிலிருந்து வரும் நூறு மணியொலி ,அவள் சிரிப்பில் ஆயிரம் மணியொலிகளாக வெளிப்படும்.

“அங்கோரி, நீ என்ன அணிந்து கொண்டிருக்கிறாய்?”

“கொலுசு. அழகாக இருக்கிறதல்லவா ?”

“உன் நகத்தில் ?”

“ஒரு வளையம்.”

“உன் தோளில்? ”

“கைச்சங்கிலி.”

“உன் நெற்றியில் அணிகலனுக்கு என்ன பெயர்? ”

“அலிபாண்ட் என்பார்கள்.”

“உன் இடுப்பில் இன்று எதுவும் அணியவில்லையா, அங்கோரி?”

“அது மிக கனமாக இருக்கிறது . நாளை அணிவேன். இன்று நெக்லஸுமில்லை. அதன் கொக்கி உடைந்து விட்டது. நாளை நான் டவுனுக்குப் போவேன். புதுக் கொக்கியும், மூக்குத்தியும் வாங்கி வருவேன். என்னிடம் ஒரு பெரிய மூக்குத்தி இருக்கிறது. ஆனால் அதை என் மாமியார் வைத்திருக்கிறார்.”

சொற்ப விலையான தன் வெள்ளி நகைகள் குறித்து அவளுக்கு மிகப் பெருமை. இவையெல்லாவற்றையும் அவள் செய்து கொள்வது அதிகபட்சமாகக் தன்னைக் காட்டிக் கொள்ளத்தான்.

வெயில் காலம் மிகக் கடுமையாக இருந்தது. நாளின் பெரும் பகுதியில் தன் குடிசையிலிருந்த அங்கோரியும் அதை உணர்ந்திருக்க  வேண்டும். இப்போது அவள் அதிக நேரம் வெளியே இருக்கிறாள். என் வீட்டிற்கு முன்னால் சில வேப்ப மரங்கள் இருக்கின்றன ; அதனருகே  யாரும் அதிகம் பயன்படுத்தாத ,ஒரு பழைய கிணறு. மிக அரிதாக  கட்டிடத் தொழிலாளர்கள் பயன்படுத்துவதுண்டு. சிந்தியிருக்கும் தண்ணீர்  சிறு குழிகளாகத் தங்கி , சுற்றுப்புறத்தை குளிர்ச்சியாக வைத்திருந்தது. அங்குதான் அவள் ஓய்வு  நேரத்தில் உட்காருவாள்.

“என்ன செய்கிறீர்கள் அக்கா? ” நான் வேப்ப மரத்தடியில் உட்கார்ந்து படித்துக் கொண்டிருந்த போது அங்கோரி  கேட்டாள்.

“உனக்குப் படிக்க வேண்டுமா? ”

“எனக்குப் படிக்கத் தெரியாது.”

“கற்றுக் கொள்ள விரும்புகிறாயா? ”

“ஓ, வேண்டாம் ”

“ஏன் வேண்டாம்? கற்றுக் கொள்வதில் என்ன தவறு? ”

“பெண்கள் படிப்பது என்பது பாவம்! ”

“ஆண்கள் படித்தால்? ”

“அவர்களுக்கு, அது பாவமில்லை.”

“யார் அப்படிச் சொன்னார்கள் உன்னிடம்? ”

“எனக்கே தெரியும்.”

“நான் படிக்கிறேன். நான் பாவம் செய்திருக்க வேண்டும்.”

“நகரப் பெண்களுக்கு  அது பாவமில்லை. கிராமப் பெண்களுக்குத்தான்.”

நாங்கள் இருவருமே இதைக் கேட்டுச் சிரித்தோம். நம்ப வேண்டும் என்று சொல்லப்பட்டவைகளின் மேல் கேள்விகள் கேட்க அவள் கற்றிருக்கவில்லை. தன் கருத்துக்களில் அவள் அமைதியை உணர்ந்தாள் என்றால் அவளைக் கேள்வி கேட்க நான் யார்?

அவளுடைய கருமையான தேகம் எப்போதும் ஓரு பரவச உணர்வு  வீச்சை ஏற்படுத்துவதாக இருந்தது. ஒரு  பெண்ணின் உடல்வாகு  கெட்டியான மாவைப் போன்றது ,சில பெண்களின் உடல்வாகு கீழ் மாவின் தளர்ச்சி போலவும், இன்னும் சிலருக்கு ஒட்டிக் கொள்ளும் குழைவியல்பு மாவு  போலவும்  இருக்குமென்றும் சொல்வார்கள் . அரியதாக மிகச் சில பெண்களுக்கு மட்டுமே சரியாக பிசையப்பட்ட மாவு போல உடல்வாகு இருக்க முடியும். அங்கோரியின் உடல்வாகு அந்த வகைக்கு உட்பட்டது. அவள் தசைகள் உலோகச் சுருள் போல நெகிழும் தன்மையானவை. அவள் முகம், தோள்கள், மார்பு ,கால்கள் ஆகியவற்றை பார்த்த போது எனக்குள் ஒருவித பலமின்மையை உணர்ந்தேன். பிரபாத்தியைப் பற்றி யோசித்தேன் ; வயது , குள்ளம், தளர்ந்த தாடை, அவனுடைய  தோற்றம் எல்லாம் யூக்ளிட்டை கொன்று விடும். திடீரென எனக்குள் ஒரு  வேடிக்கையான எண்ணம்: அங்கோரி என்ற மாவை மூடியிருக்கும் உறை பிரபாத்தி. அவன் சிறிய துணி, அவளுடைய சுவையாளனில்லை. எனக்குள் சிரிப்பு பொங்குவதை  என்னால் உணர  முடிந்தது. ஆனால் நான் ஏன்  சிரிக்கிறேன்  என்பது அங்கோரிக்குப் புரிந்து விடுமோ என்ற பயம் எழுந்தது. அவர்கள் கிராமத்தில் எப்படித் திருமணங்கள் நிச்சயிக்கப்படும் என்று கேட்டேன்.

“ஒரு பெண், ஐந்து அல்லது ஆறு வயதாகும் போதே, ஒருவரின் பாதங்களை வணங்குகிறாள் என்றால் அவனே அவளது கணவன்.”

“அவளுக்கு அது எப்படித் தெரியும்? ”

“அவளுடைய தந்தை பணத்தையும், பூக்களையும் அவனுடைய பாதங்களில் சமர்ப்பிப்பார்.”

“அது தந்தையின் வழிபாடு, மகளுடையதல்ல.”

“அவர் அதைத் தன் மகளுக்காகச் செய்கிறார். அதனால் அது அந்தப் பெண்ணுக்குரியது.”

“ஆனால் அந்தப் பெண் அவனை முன் பின் பார்த்ததேயில்லையே.”

“ஆமாம், அவள் பார்த்திருக்க மாட்டாள்.”

“ தன் எதிர்காலக் கணவனை ஒரு பெண் கூடப் பார்த்தது இல்லையா? ”

“இல்லை.. ” சிறிது தயங்கினாள். சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு

“காதலிப்பவர்கள்…பார்ப்பார்கள்..” என்று சேர்த்துக் கொண்டாள்.

“உன் கிராமத்திலிருக்கும் பெண்கள் காதலித்திருக்கிறார்களா?”

“ஒரு சிலர்.”

“காதலிப்பவர்கள் பாவம் செய்தவர்களில்லையா? ” பெண்கள் படிப்பு குறித்து அவளது அணுகுமுறை என் ஞாபகத்திலிருந்ததால்கேட்டேன்.

“அவர்கள் பாவம் செய்தவர்களில்லை… என்ன நடக்கிறதென்றால் ஆண்  கஞ்சாவைப்  பெண்ணுக்குக் கொடுத்துச் சாப்பிட வைக்கிறான். அதன் பிறகு அவள் அவனைக் காதலிக்கத் தொடங்கி விடுகிறாள்.”

“கஞ்சா ? ”

“ஆமாம். மிக வலிமையான ஒன்று ”

“தனக்கு கஞ்சா கொடுக்கப்பட்டிருப்பதை அந்தப் பெண் அறிய மாட்டாளா?”

“இல்லை, அவன் அதை வெற்றிலை பாக்கில் கலந்து கொடுத்து விடுவான். அதற்குப்  பிறகு அவளுக்கு எதுவுமே திருப்தி தராது. அவனுடன் மட்டும் இருக்க  விரும்புவாள். நான் என் கண்களால் அதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.”

“நீ யாரைப் பார்த்திருக்கிறாய்?”

“ஒரு சிநேகிதி ; என்னை விடப் பெரியவள்.”

“என்ன ஆயிற்று அவளுக்கு ? ”

“அவளுக்கு பித்துப் பிடித்து விட்டது. அவனுடன் நகரத்திற்குப் போய்விட்டாள்.”

“அது  கஞ்சாவால்தான் ஆனதென்று உனக்கெப்படித்  தெரியும்? ”

“வேறு எப்படியிருக்க முடியும்? ஏன் அவள் தன் பெற்றோரை விட்டுப் போக வேண்டும்? அவன் நகரத்திலிருந்து பல சாமான்கள் :ஆடைகள் ,கொலுசு, இனிப்புகள் ஆகியவற்றை அவளுக்காக வாங்கி வந்தான்.”

“இந்த கஞ்சா எங்கிருந்து வருகிறது? ”

“இனிப்புகளில்தான் : இல்லாவிட்டால் அவள் எப்படி அவனைக் காதலிக்க முடியும்?”

“காதல் வெவ்வேறு வழிகளில் வரலாம். வேறு வழி எதுவும் இங்கேயில்லையா?”

“வேறு வழியேயில்லை. அப்படிப் போய் விட்டாள் என்பது அவள் பெற்றோருக்கு அதிர்ச்சி.”

“நீ அந்த கஞ்சாவைப்  பார்த்திருக்கிறாயா?”

“இல்லை, அவர்கள் வெகு தூரமான பகுதியிலிருந்து அதைக் கொண்டு  வருவார்கள். யாரிடமிருந்தும் வெற்றிலை பாக்கு அல்லது  இனிப்பை வாங்கிச் சாப்பிடக்  கூடாது என்று என் அம்மா எச்சரித்திருக்கிறாள். அவற்றில்தான் ஆண்கள் அதை வைத்திருப்பார்கள்.”

“நீ புத்திசாலி. உன் தோழி அதை எப்படிச் சாப்பிட்டாள்? ”

“தன்னைச் சிரமப்படுத்திக் கொள்ளத்தான், ” அவள் கடுமையாகச் சொன்னாள். அடுத்த கணம் அவள் முகம் இருண்டது, தன் தோழியின் ஞாபகம் வந்திருக்கலாம்.“ பித்து ,அவளுக்கு பித்துப் பிடித்து விட்டது. தலை சீவ மாட்டாள், இரவு முழுவதும் பாடிக் கொண்டேயிருப்பாள்..”

“அவள் என்ன பாட்டு பாடினாள் ?”

“எனக்குத் தெரியாது. கஞ்சாவைச்  சாப்பிட்டவர்கள் அதைப் பாடுவார்கள் . அழவும் செய்வார்கள்.”

உரையாடல் வித்தியாசமாகத் தெரிந்ததால் ,நான் நிறுத்திக்கொண்டு் விட்டேன்.

ஒருநாள் வேப்ப மரத்தடியில் ஆழ்ந்த சிந்தனையில்  அவள் உட்கார்ந்திருப்பதைப் பார்த்தேன். அங்கோரி  கிணற்றுப் பக்கம் வருவதை சாதாரணமாக ஒருவர் உணரமுடியும் ; கொலுசு மணி அவள் வருகையை அறிவித்து விடும். அன்று அவை அமைதியாக இருந்தன.

“என்ன ஆயிற்று அங்கோரி? ”

முதலில் அவள் வெறுமையாக என்னை பார்த்து விட்டு, பிறகு மெதுவாகச் சமாளித்துக் கொண்டு “ அக்கா, எனக்கு படிக்கச் சொல்லிக் கொடுங்கள்.” என்றாள்.

“என்ன ஆயிற்று? ”

“என் பெயரை எழுத எனக்குச் சொல்லிக் கொடுங்கள்.”

“எதற்கு ? கடிதங்கள் எழுதவா ? யாருக்கு ? ”

அவள் பதிலெதுவும் சொல்லவில்லை.ஆனால் தன் எண்ணங்களுக்குள் புதைந்தாள்.

“நீ பாவம் செய்தவளாக மாட்டாயா? ” அவள் மனநிலையை திசை திருப்புவதற்காகக் கேட்டேன். அவள் பதில் சொல்ல மாட்டாள். நான் படுக்கச் சென்று விட்டேன். மாலையில் நான் வெளியே வந்த போது, அவள் தனக்குள் சோகமாகப் பாடிக் கொண்டிருந்தாள்.  சுற்றிப் பார்த்து விட்டு நான் அருகில் வருவது தெரிந்தவுடன், பாடுவதை அப்படியே நிறுத்தி விட்டாள். குளிர் காரணமாக அவள் தோள்களைக்  குறுக்கிக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தாள்.

“நீ நன்றாகப் பாடுகிறாய், அங்கோரி,” அவள் தன் கண்ணீரை அடக்க கஷ்டப்பட்டதையும் , புன்னகைக்க  முயற்சித்ததையும்  நான் கவனித்தேன்.

“எனக்குப் பாடத் தெரியாது.”

“ஆனால் பாடினாயே அங்கோரி! ”

“அது ….”

“அது உன் சினேகிதி பாடும் பாட்டு.” நான்  அவளுக்காக அந்த வாக்கியத்தை முடித்தேன்.

“அவள் பாடிக் கேட்டிருக்கிறேன்.”

“எனக்காக அதைப் பாடு.”

அவள் மனப்பாடமாக வார்த்தைகளைத் தொடங்கினாள். “ ஓ, இது வெறும் வருடம் மாறுகிற காலத்தைக் குறிப்பது . நான்கு மாதம் குளிர்,  நான்கு மாதம் வசந்தம், நான்கு மாதம் மழை !… .”

“அப்படியல்ல. எனக்காகப் பாடு.” நான் கேட்டேன்.அவள் பாடவில்லை, ஆனால் பேச்சைத் தொடர்ந்தாள்:

என் நெஞ்சில் நான்கு மாதக் குளிர்கால ஆட்சி ;

என் மனம் நடுங்குகிறது, ஓ என் அன்பே,

நான்கு மாத வசந்தத்தில் ,சூரியனில் காற்று பளபளக்கிறது.

நான்கு மாத மழை ; வானில் மேகங்கள் நடுங்குகின்றன.

“அங்கோரி!” நான் சப்தமாகக் கூப்பிட்டேன். தன் நினைவை இழந்தவள் போல, கஞ்சாவைச்  சாப்பிட்டவள் போல இருந்தாள். நான் அவள் தோள்களைக் குலுக்க நினைத்தேன். அதற்கு பதிலாக , அவள்  தோள்களைத் தொட்டு அவள் ஒழுங்காகச் சாப்பிடுகிறாளா என்று கேட்டேன்.  இல்லை அவள் சாப்பிடவில்லை; பிரபாத்தி தன் முதலாளி வீட்டில் சாப்பிடுவதால் தனக்கு மட்டும்தான் அவள் சமைக்க வேண்டும்.

“இன்று நீ சமைத்தாயா ? ” என்று கேட்டேன்.

“இன்னும் இல்லை.”

“காலையில் தேநீர் குடித்தாயா ? ”

“இல்லை. இன்று பால் இல்லை.”

“ஏன் பால் இல்லை?”

“இன்று எனக்குக் கிடைக்கவில்லை. ராம் தாரா…”

“உனக்கு பால் கொண்டு வந்து தருவது ? ” நான் கேட்டேன். அவள் தலையாட்டினாள்.

ராம் தாரா இரவு வாட்ச்மேன். பிரபாத்தி அங்கோரியைத் திருமணம் செய்து கொள்வதற்கு முன்னால், ராம் தாரா தன் இரவுப் பணியை முடித்துக் கொண்டு படுக்கப் போவதற்கு முன்னால் எங்கள் வீட்டில் தேநீர் குடித்து விட்டுப் போவது வழக்கம். அங்கோரியின் வரவிற்குப் பிறகு  ,அவன் பிரபாத்தியின் வீட்டில் தேநீர் அருந்துகிறான். ராம் தாரா , அங்கோரி, பிரபாத்தி  மூவரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து உட்கார்ந்து தேநீர் குடிப்பார்கள், மூன்று நாட்களுக்கு முன்னால் ராம் தாரா தன்  கிராமத்திற்குச்  போயிருக்கிறான்.

“மூன்று நாட்களாக நீ தேநீர் குடிக்கவில்லையா? ” நான் கேட்டேன். அவள் மீண்டும் தலையாட்டினாள். “அப்படியானால், நீ சாப்பிடவுமில்லை? ”  அவள் பேசவில்லை. அவள் சாப்பிட்டிருந்தாலும், அது சாப்பிடாததைப்  போலத்தான்.

எனக்கு ராம் தாரா நினைவுக்கு வந்தான் : பார்க்க நன்றாக இருப்பான் , வேகமான நடை , எப்போதும் ஏதாவது வேடிக்கைப்பேச்சு. பேசும் போது ஒரு விதமான மெல்லிய சிரிப்பு உதட்டில் தங்கப் பேசுவது அவன் இயல்பு.

“அங்கோரி ? ”

“உம்.”

“ஒரு வேளை அது கஞ்சாவாக  இருக்குமோ ? ”

கண்ணீர் இரு சொட்டுக்களாக அவள் முகத்தில் வழிந்து வாயின் இரு புறமும் நின்றது.

“சாபம்தான் எனக்கு! ” அழுகையில் குரல் நடுங்க “ நான் அவனிடமிருந்து ஒரு போதும் இனிப்புகள் வாங்கிக் கொண்டதில்லை… ஒரு வெற்றிலை கூட… ஆனால் தேநீர் …” அவளால் பேச முடியவில்லை. அழுகையின் பெருக்கத்தில் அவள் வார்த்தைகள் மூழ்கிப் போயின.

———————-

நன்றி : The Penguin Book of Modern Indian Short Stories

 

 

 

 

 

 

 

 

படகின் மேல் தெலுங்கு மூலம், ஆங்கிலம் : பி.பத்மராஜூ தமிழில் : தி.இரா.மீனா 

தி. இரா. மீனா 

சூரிய அஸ்தமனத்திற்குப் பிறகு உலகம் ஒரு துக்கமான மூட்டத்திற்குள் தன்னைத் திரையிட்டுக் கொண்டது. அமைதியான ஆற்றில் படகு மெதுவாக ஊர்ந்தது.

படகின் புறப்பகுதிகளுக்கு எதிராகத் தண்ணீர் சிறிய அலைகளை ஏற்படுத்தியது. வாழ்க்கையின் எந்த உயிர்ப்பும் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை தெரியவில்லை. உயிரற்ற உலகம் ஓசையின்றி ரீங்காரம் செய்து கொண்டிருந்தது. அந்த ரீங்காரம் செவிக்குப் புலப்படாதது, ஆனால் அதை உடல் உணர்ந்து எதிர்முழக்கமாக மனதிற்குள் நிரப்பியது. வாழ்க்கை முடிவடைவது போன்ற உணர்வு, எல்லா நம்பிக்கைகளும் முற்றிலும் ஒழிந்த நிலை என்று மனம் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. தொலைவிலுள்ள மரங்கள் தெளிவற்ற , புதிரான வடிவங்களாக படகுடன் வந்து கொண்டிருந்தன. அருகிலுள்ள மரங்கள் பின்னால் நகர்வது பிசாசுகள் பரட்டைத் தலையுடனிருப்பது போலத் தெரிந்தது. படகு அசையவில்லை. சிற்றாங்கரை பின்னால் போய்க் கொண்டிருந்தது.

இருட்டில் என் கண்கள் அமைதியான ஆற்றின் ஆழத்தை ஊடுருவிக் கொண்டிருந்தன. நட்சத்திரங்கள் நீர்ப்படுக்கையில் தம்மை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு, நிதானமான அலைகளில் கனவோடு ஊஞ்சலாடிக் கொண்டு, கண்கள் அகன்று திறந்திருக்க, தூங்கிக் கொண்டிருந்தன.

காற்றில் எந்த அசைவுமில்லை. படகோட்டிகள் கயிற்றால் படகைத் தளர்த்தியும் ,இறுக்கியும் படகை இழுக்க, வழிகாட்டி கம்பின் மணிகள் ஒவ்வொரு அசைவுக்கும் ஏற்றாற் போல ஒலித்தன. படகின் ஒரு ஓரத்திலிருந்த உலையடுப்பில் நெருப்பின் செம்மை மாறி ,மாறிக் குறைந்தும் அதிகரித்தும் கொண்டிருந்தது. படகிற்குள் சிறு சிறு ஓட்டைகளில் கசிந்த தண்ணீரை ஒரு சிறுவன் சிறிய வாளியில் எடுத்து வெளியே கொட்டிக் கொண்டிருந்தான்.நெல், வெல்லம் , புளி இன்ன பிற பொருட்கள் சாக்குகளில் கட்டப்பட்டு படகில் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன

படகின் மேல் பகுதியில் ,வானத்தை வெறித்தவாறு நான் டுத்திருந்தேன். படகினுள்ளே, மெல்லிய புகையிலையின் மணம் வர, சத்தமற்ற குரல்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் பரவின. எழுத்தர் உட்கார்ந்திருந்த அறையில், ஒரு சிறிய எண்ணெய் விளக்கு இருட்டில் மின்ன, படகு நகர்ந்து கொண்டிருந்தது.

“தயவுசெய்து இந்தக் கரைக்கு படகைக் கொண்டு வாருங்கள் —இங்கு” என்று தொலைவிலிருந்து ஒரு குரல் கேட்டது. படகு அந்தக் கரையை நெருங்கியதும், இரு உருவங்கள் படகிற்குள் குதித்தன. படகு அந்தப் பக்கம் ஓரளவு சாய்ந்தது .

“தயவுசெய்து பொறுத்துக் கொள்ளுங்கள். நாங்கள் மேல் பகுதியிலேயே உட்கார்ந்து கொள்கிறோம்,”ஒரு பெண்குரல் சொன்னது.

“ரங்கி, இவ்வளவு நாட்களாக எங்கே இருந்தாய்? சமீப காலத்தில் நான் உன்னைப் பார்க்கவேயில்லையே,” சுக்கானில் உட்கார்ந்திருந்தவர் கேட்டார்.

“என்னவர் பல இடங்களுக்கு என்னை அழைத்துப் போனார் — விஜயநகரம், விசாகப்பட்டினம் என்று. நாங்கள் இருவரும் சேர்ந்து அப்பண்ணா மலை கூட ஏறினோம்.”

“இப்போது எங்கே போகிறீர்கள்?”

“மண்டபகா. நீங்கள் நலமா அண்ணா?அதே எழுத்தர்தான் இன்னமும் இங்கு வேலை செய்கிறாரா?”

“ஆமாம்.”

ஆணுருவம் ஒரு மூட்டையில் சாய, அவனுடைய சுருட்டு வாயிலிருந்து நழுவியது. அந்தப் பெண் அதை எடுத்துத் தந்தாள்.

“ஒழுங்காக உட்கார்,” அவள் சொன்னாள்.

“வாயை மூடு, நான் குடித்திருக்கிறேன் என்று நினைக்கிறாயா? என்னைத் தொந்தரவு செய்தால் அடி பிய்த்து விடுவேன்.”

அவன் இங்குமங்கும் உருண்டான்.அந்தப் பெண் அவனை ஒரு துணியால் மூட ,அவன் உருளும் போது அது நழுவியது. அவள் ஒரு சுருட்டை எடுத்துப் பற்ற வைத்துக் கொண்டாள்.தீக்குச்சியின் ஒளியில், நான் ஒரு கணம் அவள் முகத்தைப் பார்த்தேன். கருமை முகம் சிவப்பாக மின்னியது. குரலில் ஒருவித மென்மை இருந்தது. அவள் பேசும் போது, தனது ஆழ்மன அந்தரங்கங்களை நம்மை நம்பி இயல்பாக சொல்வதைப் போல உணரமுடியும். அவள் அழகி இல்லை; அவள் தலைமுடி பரட்டையாகக் கிடந்தது, என்றாலும் அவளிடம் ஒருவித கௌரவம் தெரிந்தது. அவள் அணிந்திருந்த
கறுப்புச் சோளி எதுவும் அணியாத ஒரு பாவனையைத் தந்தது. மின்னும் அவள் கண்கள் உயிர்ப்பு பொங்கிய ஒரு தன்மையை அந்த இருளிலும் வெளிப்படுத்தின. தீப்பெட்டியை பற்ற வைத்த போது, அருகில் நான் படுத்திருப்பதை அவள் கவனித்தாள்.

“யாரோ இங்கே தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள், ”சொல்லிவிட்டு அந்த மனிதனை எழுப்ப முயற்சித்தாள்.

“பேசாமல் படு,மீண்டும் என்னைத் தொந்தரவு செய்தால் அடித்து நொறுக்கி விடுவேன்.”

முயற்சி செய்து அவன் லேசாக அந்த இடத்திலிருந்து நகர்ந்தான்.

“அவன் யார் ரங்கி ?” கையில் எண்ணெய் விளக்குடன் நின்ற எழுத்தர் கேட்டார்.

“அவன் என்னுடையவன், பட்டாலு… தயவுசெய்து இந்தப் பயணத்திற்காக எங்களிடம் காசு வாங்காதீர்கள் சார்.”

“அவன்தான் பட்டாலுவா ?அவனை வெளியே தள்ளு.அவன் திருடன். உனக்கு அறிவில்லையா?அவன் முட்ட முட்டக் குடித்திருக்கிறான். நீ அவனை படகில் அழைத்து வந்திருக்கிறாய்!”

“நான் குடித்தேன் என்று யார் சொன்னது?” பட்டாலு புகாராகக் கேட்டான்.

“அவனைப் படகிலிருந்து இறக்கி விடுங்கள். அவனை ஏன் ஏற அனுமதித்தீர்கள்? அவன் குடித்திருக்கிறான்,” எழுத்தர் பணியாளர்களைக் கோபித்துக் கொண்டார்.

“நான் அவ்வளவு குடிக்கவில்லை. எனது தாகத்தைப் போக்கிக் கொள்ள கொஞ்சம்தான் குடித்தேன்.” பட்டாலு எதிர்த்தான்.

“பேசாமலிருக்க மாட்டாயா?” என்று அவனைக் கடிந்து கொண்டு, “கெஞ்சிக் கேட்டுக் கொள்கிறேன் சார். இரக்கம் காட்டுங்கள்.மண்டகாவில் நாங்கள் இறங்கி விடுவோம்.”அவள் கெஞ்சினாள்.

“நான் குடிக்கவில்லை சார். மண்டபகா போக அனுமதியுங்கள்.” அந்த மனிதனும் கெஞ்சலில் கலந்து கொண்டான்.

“ஏதாவது உன் கைவரிசையைக் காட்ட முயன்றால் ஆற்றில் தூக்கியெறிந்து விடுவேன், ஜாக்கிரதை.” அவர் எச்சரித்துவிட்டு தன் அறைக்குப் போனார். பட்டாலு எழுந்து உட்கார்ந்தான்.உண்மையில் அவன் குடித்திருக்கவில்லை.

“என்னை ஆற்றில் தூக்கிப் போட்டு விடுவானாம். முட்டாள்,” மெதுவான குரலில் சொன்னான்.

“பேசாமலிரு. நீ சொன்னதை அவன் கேட்டுவிட்டால் நம் கதை அவ்வளவுதான்.”

“காலையில் அவன் படகைச் சுற்றிப் பார்க்கட்டும்..காற்றில் பறந்து விடுவான்.”

“ஸ்ஸ்..இங்கே ஒருவர் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்.”

பட்டாலு சிகரெட்டை எடுத்துப் பற்ற வைத்தான்.கனமான மீசை. முகம் ஓவல் வடிவம். அவன் முதுகு வில் போல வளைந்திருந்தது. தசைகளோடு ஒல்லியாக இருந்தான்.

திரும்பவும் படகு மெதுவாகப் போனது.சாப்பிட்டு முடித்தவுடன் படகுப் பணியாளர்கள் தங்களுக்குள்ளே பேசியபடி பாத்திரங்களைக் கழுவினர்.

குளிராக இல்லாதபோதும் நான் போர்த்திக் கொண்டேன்.இருட்டில் என் உடல் வெளியே தெரிவது எனக்குச் சிறிது பயமாக இருந்தது. காற்று குத்துவது போலிருந்தது. பெண்ணின் தீண்டல் போல தண்ணீரில் படகு மென்மையாகப் போனது. இரவு மென்மையால் உறையிடப்பட்டிருந்தது…காணாத பெண்ணின் தழுவல் போல.

எனக்கு மிக அருகில் இருட்டில் இரண்டு சுருட்டுகளின் சிவப்பு வெளிச்சம் தெரிந்தது. வாழ்க்கை அங்கே கனமாக உட்கார்ந்து புகைபிடித்துக் கொண்டு, தன்னைப் பற்றி நினைத்துக் கொண்டிருப்பது போல எனக்குத் தெரிந்தது.

“அடுத்து வரப்போகும் கிராமம் எது?”

“கல்தாரி.”

“நாம் நீண்ட தூரம் போகவேண்டும்.”

“இன்று எதுவும் செய்யாதே. நீ கவனமாக இருக்கவேண்டும். பாதுகாப்பாக இருக்கும் இன்னொரு நாளில் முயற்சி செய்வோம். நான் சொல்வதைக் கேட்பாயல்லவா?” ரங்கி கெஞ்சினாள்.

“நீ மிகவும் பயப்படுகிறாய்,” பட்டாலு சொல்லிவிட்டு அவளை லேசாகக் கிள்ளினான்.

“ஓ!” என்று சொல்லிவிட்டு அந்த உணர்வு தனக்கு எப்போதும் நிரந்தரமாக வேண்டு்மென்பது போல வானத்தைப் பார்த்தாள்.

நான் கண்ணயர்ந்தேன் .படகு மெதுவாக கீழிறங்கி நகர்ந்து அதுவும் தூங்குவது போலிருந்தது. எனக்கு அருகிலுள்ள இரண்டு உருவங்கள் ரகசியமாக தங்களுக்குள்ளே சிறிது நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தன. நான் தூங்கினாலும் ,என்னில் ஒரு பகுதி விழித்திருந்தது. படகு நகர , தண்ணீர் அதன் பக்கங்களைத் தொட்டுக் கொண்டிருக்க, கரையிலுள்ள மரங்கள் பின்னோக்கிப் போய்க் கொண்டிருந்தன. படகிற்குள் எல்லோரும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தனர். ரங்கி என் பக்கத்திலிருந்து நகர்ந்து சுக்கானைச் செலுத்திக் கொண்டிருந்த மனிதனின் அருகே போனாள்.

“ எப்படியிருக்கிறீர்கள் அண்ணா?”

“ நீ எப்படியிருக்கிறாய்?” என்று அந்த மனிதர் கேட்டார்.

“ ஓ! நானும் என்னவரும் என்ன அதிசயமெல்லாம் பார்த்தோம்! நாங்கள் சினிமாவிற்குப் போனோம். ஒரு கப்பலைப் பார்த்தோம்.அது என்ன அருமையான கப்பல்! அண்ணா, அது நம் கிராமம் போல மிகப் பெரியதாக இருந்தது. அதன் சுக்கான் எங்கிருந்தது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை” அவள் நூறு விஷயங்களைச் சொன்னாள். தூக்கத்தில் அவள் குரல் என்னை வருடுவதாக இருந்தது.

“பெண்ணே! எனக்குத் தூக்கம் வருகிறது,” சுக்கானிலிருந்தவர் சொன்னார்.

“நீங்கள் போய்த் தூங்குங்கள், நான் பிடித்துக் கொள்கிறேன்.” ரங்கி சொன்னாள்.

படகு அமைதியாக –- நிதானமாகப் போய்க் கொண்டிருந்தது. அமைதியைப் பாதிக்காமல் மிக மெலிதான ரங்கி பாடினாள்.

“எங்கே அவன் என் மனிதன்
தட்டில் சாப்பாடு போட்டு அவனுக்காகக் காத்திருக்கிறேன்.
ஒரு நிழல் போல இரவு ஆழமாக, கண்கள் துயிலின்றித் தவிக்கிறது
குளிர் தேளாகக் கொட்ட நரம்புகள் வலிக்கக் காத்திருக்கிறேன்.”

அவள் குரலில் இசையிருந்தது. எல்லா உயிர்களும் தங்கள் தூக்கத்தில் அந்தப் பாடலைக் கேட்டது போலிருந்தது. பழங்கதைகளில் உள்ள காதலை எதிரொலிப்பதாக சோகமாகவும், புதிரானதாகவுமிருந்தது. அது தண்ணீர் விரிப்புப் போலவும் ,உலகம் அதன் மீது ஒரு சிறிய படகாக மிதப்பது போலவுமிருந்தது. மனித வாழ்க்கை,அதன் காதலோடும், ஏக்கத்தோடும், தவிர்க்க முடியாததாகவும், வினோதமானதாகவும் தெரிந்தது.

எனக்குச் சிறிது தொலைவில் பட்டாலு தலையைத் துணியால் மூடிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தான். ஒரு வளைகுடா அவனை ரங்கியிடமிருந்து பிரித்தது போலிருந்தது. சிறிது நேரத்தில் பட்டாலு படகின் உள்ளே போய்விட்டான். நான் நட்சத்திரங்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.மீண்டும் ரங்கி “ குடிசைக்குப் பின்னாலிருக்கிற பெண்ணை ரகசியமாகப் பார்க்கப் போனாயா?” என்று பாடத் தொடங்க அதில் மயங்கித் தூங்கிவிட்டேன். ஓர் ஆணும்,பெண்ணும் ஆட என் கனவுலகம் விரிந்தது. பட்டாலுவும்,ரங்கியும் பல வடிவங்களில் ஆடினார்கள். பின் அந்தப் பாடல் என் நினைவிலிருந்து தப்பியது, மெதுவாக என் மனம் கனவுகளின் கதவைக் கூட மூடிவிட்டது.

படகில் ஏதோ சத்தம் கேட்க எழுந்து உட்கார்ந்தேன். கரையில் ஒரு மரத்தில் படகு கட்டப்பட்டிருந்தது. கையில் லாந்தர்களுடன் படகின் பணியாளர்கள் கரைக்கும், படகுக்குமாக வேகமாக நடந்து கொண்டிருந்தனர். கரையில் இரண்டு மனிதர்கள் ரங்கியின் இருபுறமும் அவள் கையைப் பிடித்தபடி நின்றிருந்தனர். அதிலொருவர் எழுத்தர். அவர் தன் கையில் மடித்த கயிற்றின் ஒரு பகுதியை வைத்திருந்தார். ரங்கியை விளாசப் போவது போல தெரிந்தது. நான் கரையில் குதித்து என்ன நடந்ததென விசாரித்தேன்.

அவர் முகம் கோபத்தால் சிவந்தது.”நம்முடைய சில பொருட்களைத் ிருடிக் கொண்டு அந்தக் கயவன் ஓடிவிட்டான்.நாம் எல்லோரும் தூங்கியபிறகு இவள் படகைக் கரைக்குக் கொண்டு வந்திருக்க வேண்டும். அவள்தான் சுக்கானைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.” அவர் குரலில் பதட்டம் வெளிப்பட்டது.

“எதைத் திருடியிருக்கிறார்கள்? ” கேட்டேன்.

“இரண்டு கூடை வெல்லம், மூன்று மூட்டை புளி,.அதனால்தான் நான் அவர்களை படகில் ஏற்றக் கூடாதென்று சொன்னேன். இந்த இழப்பை நான்தான் ஈடுகட்ட வேண்டும். எங்கே அந்தப் பொருட்களை இறக்கினீர்கள்?” ரங்கியிடம் கேட்டார்.

“கல்தாரியில்.”

“பொய் சொல்லாதே. நாங்கள் அனைவரும் கல்தாரியில் விழித்து கொண்டுதானி்ருந்தோம்.”

“அப்படியானால் நிதாதவோலுவாக இருக்கவேண்டும்.”

“இல்லை. அவள் நம்மிடம் சொல்ல மாட்டாள். அட்டிலியில் அவளை போலீசிடம் ஒப்படைத்து விடுவோம். எல்லோரும் படகில் ஏறுங்கள்.”

“தயவுசெய்து என்னை விட்டுவிடுங்கள் சார்.”

“படகில் ஏறு,” அவளைப் பிடித்து தள்ளினார். இரண்டுபேர் அவளை இழுத்துப் போனார்கள்.

“தூங்குமூஞ்சிகள் ! பொறுப்பற்ற முட்டாள்கள் ! உங்களுக்கு பொறுப்பில்லையா? ஏன் சுக்கானை அவள் கையில் கொடுத்தீர்கள்?” அவர் கத்திக்கொண்டே தன் அறைக்குப் போனார்.

ரங்கி தன் பழைய இடத்திலேயே உட்கார்ந்து கொண்டாள். அவளுக்கு அருகில் ஒரு படகுத் தொழிலாளி உட்கார்ந்தார். படகு புறப்பட்டது. நான் ஒரு சிகரெட்டைப் பற்ற வைத்தேன்.

“சார், எனக்கும் ஒன்று கொடுங்கள்,” ரகசியமாகக் கேட்டாள். நான் நெருப்புப் பெட்டியும், சிகரெட்டும் தர, அவள் பற்ற வைத்துக் கொண்டாள்.

“அண்ணா, என்னைப் போலீசில் ஒப்படைப்பதால் உங்களுக்கு என்ன ஆதாயம்?”

“எழுத்தர் உன்னை விடமாட்டார்,”படகுத் தொழிலாளி சொன்னார்.

“பட்டாலு உன் கணவனா?” நான் கேட்டேன்.

“அவன் என்னுடையவன்! ”பதிலளித்தாள்.

“இவள் சிறுமியாக இருக்கும்போதே அவன் மயக்கிவிட்டான். கல்யாணம் செய்து கொள்ளவில்லை. இப்போது வேறு ஒரு பெண் இருக்கிறாள். அவள் எங்கிருக்கிறாள் ரங்கி?” தொழிலாளி கேட்டார்.

“கொவ்வூரில். அவளுக்குச் சின்ன வயது. என்னைப் போல கஷ்டபட்டால், அவள் என்னைவிட மோசமாக இருப்பாள்.”

“பின் ஏன் நீ அவனுடன் இருக்கவேண்டும்?” கேட்டேன்.

“அவன் என்னுடையவன்,” எல்லாவற்றையும் விளக்கிவிட்டதைப் போல பதில் சொன்னாள்.

“ஆனால் அவனுக்கு இன்னொருத்தி இருக்கிறாளே.”

“நான் இல்லாமல் அவனால் என்ன செய்யமுடியும். ஒருவனுக்கு எத்தனை பெண்கள் இருக்கிறார்கள் என்பது முக்கியமில்லை. அவன் ராஜா. யாரும் அவனைப் போல இருக்க முடியாது .நான் சொல்கிறேன்.”

“சார், இவன் எப்படிப்பட்டவன் என்று உங்களால் கற்பனை செய்து கூடப் பார்க்க முடியாது. இவள் அவனோடு போனபோது இளமையும், துடிப்புமாக இருந்தாள். ஒரு நாளிரவு குடிசைக்குள் இவளைப் பூட்டி வைத்துவிட்டு குடிசைக்குத் தீ வைத்து விட்டான். இவள் எரிந்து சாம்பலாகும் நிலைக்கு வந்துவிட்டாள். அதிர்ஷ்டம்தான் இவளைக் காப்பாற்றியது.”

“அவன் மட்டும் என் கையில் கிடைத்தால் கழுத்தை நெறித்துக் கொன்றுவிடலாமென்று நினைத்தேன். எரிந்து கொண்டிருந்த குடிசையின் உச்சியிலிருந்து ஒரு மூங்கில் கம்பு என் முதுகில் விழுந்தது,” அவள் ரவிக்கையை சிறிது உயர்த்திக் காட்டினாள், இருட்டிலும் முதுகில் ஒரு வெள்ளைத் தழும்பை என்னால் பார்க்க முடிந்தது.

“இவ்வளவு ஆனபிறகும் ஏன் அவனுடனிருக்கிறாய்? ”

“என்னால் அவனை விடமுடியாது சார். அவன் என்னுடனிருக்கும் போது அவனுடன் ஒட்டிக் கொண்டேயிருப்பேன். மிக நன்றாகப் பேசுவான், அதனால் எனக்கு அவன் மேல் இரக்கம் அதிகமுண்டு. இன்று மாலை நாங்கள் கொவ்வூரிலிருந்து கிளம்பினோம்.இந்தக் காரியத்தைச் செய்யவேண்டுமென்று வரும் வழியில் கெஞ்சினான். தன்னிடம் எதுவுமே இல்லையென்றான். நிடாவுடு கால்வாய் வழியாக வயல்களைக் கடந்து குறுக்கு வழியில் வந்தோம்…”

“எங்கே அந்தச் சாமான்களை அவன் இறக்கினான்? ”

“எனக்கு எப்படித் தெரியும்?”

“ஓ..திருடி..இவள் உண்மையைச் சொல்ல மாட்டாள்,”தொழிலாளி சிரித்தபடி சொன்னான்.

அவள் முகத்தை நன்றாகப் பார்க்கவேண்டும் என்ற ஒரு திடீர் வேகம் எனக்குள் எழுந்தது. ஆனால் அந்த இருட்டில், அவள் விவரிக்க முடியாதவளாகத் தெரிந்தாள்.

தவழ்வது போல படகு மிக மெதுவாகச் சென்றது.நடு இரவு கடந்து விட்டதால் காற்று ஊசியாய் மாறியது. மரங்களில் இலைகளின் மெல்லிய ஒசை. நான் அன்றிரவு தூங்கவில்லை. ரங்கியின் பாதுகாவலன் தனது தூக்கத்தோடு சண்டை போட்டு ,பின் பலனின்றித் தூங்கிப் போனான். ஆனால் ரங்கி சிகரெட்டைப் புகைத்தபடி தன் நிலையிலிருந்து மாறாதவளாக இருந்தாள்..

“நீ கல்யாணமே செய்து கொள்ளவில்லையா?” கேட்டேன்.

“இல்லை. பட்டாலு என்னைக் கூட்டிக் கொண்டு போனபோது நான் மிகச் சிறியவள்.”

“உன் சொந்த ஊர்?”

“இந்திரபாலம்…அப்போது அவன் குடிகாரனென்று எனக்குத் தெரியாது…இப்போது அவனிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டு விட்டேன். ஒருவர் குடிப்பதில் எந்தத் தவறுமில்லை. ஆனால் சிலசமயங்களில்குடிக்கும் போது அவன் காட்டுமிராண்டி ஆகிவிடுவான்.”

“நீ அவனிடமிருந்து விலகி உன் பெற்றோரிடம் போயிருக்கலாம்.”

“அவன் காட்டுமிராண்டியாகும் போது அப்படித்தான் நினைப்பேன். ஆனால் அவனைப் போல யாருமிருக்க முடியாது.உங்களுக்கு அவனைப் பற்றித் தெரியாது. குடிக்காத போது அவன் சாதுவான ஆட்டுக்குட்டி போல இருப்பான். எத்தனை பேரிருந்தாலும் என்னிடம் தான் வருவான். நானில்லாமல் அவனால் என்ன செய்யமுடியும்?” அவளுடைய மனப்பான்மை எனக்கு விசித்திரமாகத் தெரிந்தது, எந்த புனிதம் அவர்களிருவரையும் சேர்த்து வைத்திருக்கிறது என்று என்னால் சொல்ல முடியவில்லை. ரங்கி தொடர்ந்தாள்.

“எந்த வேலையும் எங்களிருவருக்கும் ஒத்து வரவில்லை. அதனால் திருட்டைச் செய்ய வேண்டியிருந்தது.என் அம்மா உயிரோடிருந்த போது, என்னையே முட்டாளாக்கிக் கொள்ளும் நிலைக்காக என்னைத் திட்டுவாள்.ஒரு நாள் அந்தப் பெண்ணையே குடிசைக்கு அழைத்து வந்துவிட்டான்.”

“எந்தப் பெண்ணை?”

“இப்போது அவனுடனிருப்பவள். என் படுக்கையிலே அவளைப் படுக்க வைத்து ,தானும் படுத்துக் கொண்டான்.என் கண் முன்னாலேயே !இருவரும் குடித்திருந்தனர்.நான் அவள் மேல் விழுந்து பிராண்டினேன்.அவன் குறுக்கே புகுந்து என்னை அடித்துக் காயப்படுத்தினான்.நள்ளிரவில் அவளை அழைத்துக் கொண்டு எங்கோ போய்விட்டான். திரும்பவும் வந்தான். அவனை வீட்டுக்குள் விடாமல் திட்டித் தீர்த்தேன். கதவருகே விழுந்து குழந்தையைப் போல அழுதான்.எனக்கு மனமிளகி விட்டது. அருகில் உட்கார்ந்தேன்.என்னைக் கட்டிக் கொண்டு நெக்லஸைத் தரும்படி கேட்டான்.“எதற்கென்றேன்? அவளுக்காக” என்றான். அந்தப் பெண் இல்லாமல் தன்னால் வாழமுடியாதென்றழுதான். என் கோபத்திற்கு அளவில்லாமல் போனது. அவனை வெளியே தள்ளி கதவைத் தாளிட்டேன். தட்டிப் பார்த்துவிட்டுப், போய்விட்டான்.தூங்க முடியாமல் வெகுநேரம் தவித்தேன். ஒரு வழியாக நான் தூங்கிய பிறகு வீடு தீப்பற்றிக் கொண்டது. அவன் குடிசையை வெளியே பூட்டிவிட்டு தீ வைத்து விட்டான். கதவைத் திறக்க முயற்சித்தேன். இரவு நேரமென்பதால் என் கூச்சல் அக்கம்பக்கத்தவர்களுக்குக் கேட்கவில்லை. மயக்கமானேன். அந்த நிலையில் அக்கம்பக்கத்தவர்கள் என்னைக் காப்பாற்றியிருக்க வேண்டும். மறுநாள் போலீஸ் அவனைக் கைது செய்தது. ஆனால் அவன் இதைச் செய்திருக்க மாட்டானென்று நான் உறுதியாகச் சொன்னேன். அன்று மாலை வந்து மணிக்கணக்கில் அழுதான். சில சமயங்களில், குடித்திருக்கும்போது அப்படித்தான் அழுவான். ஆனால் குடிக்காத போது அவன் மிக வேடிக்கையானவன். நான் நெக்லஸை அவனிடம் கொடுத்து விட்டேன்.”

“நீ ஏன் இன்னமும் குற்றங்கள் செய்ய அவனுக்கு உதவி செய்கிறாய்?”

“அதில்தான் அவன் முழு வாழ்க்கையும் அடங்கியிருக்கிறதென்று என்னிடம் வந்து அழும்போது என்னால் என்ன செய்ய முடியும்?”

“உண்மையாக எல்லா இடங்களுக்கும்–விஜயநகரம்,விசாகப்பட்டினம் அழைத்துப் போயிருக்கிறானா?”

“இல்லை. படகுக்காரர்களின் நம்பிக்கையைப் பெறுவதற்காகச் சொன்னேன். இதே படகில் முன்பு இரண்டு முறை திருட்டு நடத்தப்பட்டிருக்கிறது.”

“போலீஸ் உன்னைக் கைது செய்தால் என்ன செய்வாய்? ”

“நான் என்ன செய்தேன்? அவர்களால் என்ன செய்ய முடியும்? என்னிடம் எந்தத் திருட்டுச் சாமான்களுமில்லை. திருட்டிற்கு யார் பொறுப்பு என்று யாருக்குத் தெரியும்? அவர்கள் என்னை அடிக்கலாம். ஆனால் கடைசியில் என்னை விட்டுவிடுவதைத் தவிர அவர்களுக்கு வேறு வழியில்லை.”

“ஒருவேளை பட்டாலு சாமான்களுடன் பிடிபட்டு விட்டால்? ”

“இல்லை. இதற்குள் அவன் எல்லாவற்றையும் விற்றிருப்பான். அவன் தப்பித்துப் போய், எல்லாவற்றையும் சரிசெய்யும் வரையிலான நேரம் வரை நான் படகில் இருந்திருக்கிறேன்..” அவள் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டாள். “இவையெல்லாம் அவளுக்குத்தான் போகும். அவள் இளமை தொலையும் வரை அவன் விடமாட்டான். அவளுக்காகத் தான் இப்படி நான் கஷ்டப்பட வேண்டியிருக்கிறது.”

அவள் குரலில் உணர்ச்சியோ, நிந்தனையின் சாயலோ இல்லை அவனை அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டு அவனுக்காக எதுவும் செய்யத் தயாராக இருந்தாள். அது தியாகமோ, பக்தியோ ஏன் காதலோ கூட இல்லை. அது ஒரு பெண்ணின் மனம் — அன்பும் ,பொறாமையும் சேரக் கலந்த பெண்மனம். அவள் ,தன் மனதைக் கவர்ந்தவனுக்காக ஏங்கும் ஒரு நிலைதான் அது. அந்த மனதின் ஒவ்வொரு நரம்பும் அந்த மனிதனுக்காக ஏங்கின. ஆனால் அவளுக்கு நெறிமுறையிலோ அல்லது தார்மீகமாகவோ அவனிடம் எந்த வேண்டுகோளுமில்லை. அவளுக்கு உண்மையானவனாக அவன் இல்லாவிட்டாலும், கொடுரமானவனாக இருந்தாலும் அவள் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை. அவனுடைய எண்ணக் கோளாறுகள், அற்பத்தனங்கள், காட்டுமிராண்டித்தன இயல்பு , அடங்காத மனநிலை என்று எல்லாவற்றையும் அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டாள். அந்த வாழ்க்கையிலிருந்து அவளுக்கு என்ன கிடைத்தது? அவளுக்கான இழப்பீடு என்ன ?அந்த மாதிரியான வாழ்க்கை சுமையாகவும், துன்பமாகவும் இருக்காதா? ஆனால், பின்பு , மகிழ்ச்சி என்றாலென்ன? துன்பவுணர்வு குறைவாக இருக்கும் நிலை என்பதுதானே ? இந்தப் பார்வையில் மதிப்பிட்டு நான் மகிழ்கிறேனா ?

காற்று மெதுவாக பெரிதானது.படகு வேகமாகப் போனது.உலகம் மெதுவாக விழித்துக் கொள்வதற்கான உற்சாகமான அறிகுறிகள். விவசாயிகள் இங்குமங்குமாக வயல்களுக்குப் போய்க் கொண்டிருந்தனர். இன்னமும் விடிவெள்ளி முளைக்கவில்லை. ரங்கி தன் முழங்கால்களைக் கட்டிக் கொண்டு உட்கார்ந்து மறையும் இரவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“அவன் என்னுடையவன். எங்கு போனாலும் அவன் வர வேண்டிய இடம் என்னுடையதுதான்,” என்று மெதுவாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். சுருங்கச் சொன்னால் இந்த வார்த்தைகள்தான் மாற்ற முடியாத ஒரு நம்பிக்கை, ஒரு பலம், ஒரு விசுவாசம் ஆகியவற்றைத் தந்து வாழ்க்கையோடு அவளை இணைத்திருந்தது. அவள் முழு வாழ்க்கையும் இந்த ஒரு புள்ளியைச் சுற்றித்தான். இரக்கம், பயம் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக எனக்கு அந்தப் பெண்ணின் மேல் மரியாதை இருந்தது. மனித மனதின் செயல்பாடுகள் எவ்வளவு குழப்பம் ,விகாரம், அச்சம்,ஏன் பித்துப் பிடித்தலைக் கூட உள்ளடக்கியது என்று வியந்தேன் ! விடியும்வரை நான் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.படகை விட்டு இறங்குவதற்கு முன்னால், யாரும் கவனிக்காதபடி அவள் கையில் பணத்தை வைத்தேன். அவளுடைய எதிர்வினைக்குக் காத்திருக்காமல் புறப்பட்டுவிட்டேன். அதற்குப் பிறகு நான் அவளைப் பார்க்கவில்லை.
————————–
நன்றி : Contemporary Indian Short Storirs Series 1 Sahitya Akademi

 

 

பிறகு அங்கு நிலவிய நிசப்தம் – மனோஜ் குமார் கோஸ்வாமி அசாமிய மொழி சிறுகதை

மூலம் : மனோஜ் குமார் கோஸ்வாமி
ஆங்கிலம் : ஜோதி மகந்தா
தமிழில் : தி.இரா.மீனா

 

சில மனிதர்களின் முகபாவங்கள் அவர்கள் சந்தோஷமாக இருக்கிறார்களா அல்லது இல்லையா என்று புரிந்து கொள்ளமுடியாத அளவுக்குப் புதிரானதாக இருக்கும். மேகமற்ற வானம் போல வெறுமையான பாவனை முகத்தில் பதிந்திருக்கும். என் முன்னால் உட்கார்ந்திருக்கும் ஹிரு தத்தா, அந்த வகையான ஒருவர். ஐம்பது வயது, மிக உயரம், தயக்கமானவர், முகத்தில் சிறிது சுருக்கங்கள், சக்தி வாய்ந்த கண்ணாடியின் பின்னால் வெளுத்த இமைகள், வழுக்கைத் தலையில் இங்குமங்குமாக நின்று கொண்டிருக்கும் முடி, குனிந்த தோற்றம் என்று வயதுக்குரிய தள்ளாமை.

“குறுக்கீட்டிற்கு மன்னியுங்கள்.” மரியாதையாகச் சொன்னார்.

“பரவாயில்லை, நான் இந்தப் புத்தகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். தேநீர் குடிக்கிறீர்களா?” அவருடைய சங்கடத்தைத் தளர்த்தும் வகையில் கேட்டேன்.

“இல்லை, இல்லை..” குறைந்தது ஆறு முறை இல்லை, இல்லை என்று சொல்லிவிட்டு, ”நான் வேறு ஏதோ கேட்பதற்காக வந்தேன்,” என்றார்.

எதிர்பாராமல் வந்திருந்த அந்த விருந்தாளியைப் பார்த்தேன். ஆமாம், ஹிரு தத்தா என் வீட்டிற்கு வந்த எதிர்பாராத விருந்தாளி. தெருவில் இந்த மனிதர் நடப்பதைப் பல முறை பார்த்திருக்கிறேன். காலையில் வானொலியில் வட்டாரச் செய்திகள் முடியும் நேரத்தில் அவர் அலுவலகம் செல்வார். வேகமில்லாத இயல்பான நடை, எளிமையான, ஆனால் சுத்தமான உடைகள், கையில் தினசரி சாமான்களுக்கான பை, பிற்பகலில் அலுவலகத்திலிருந்து திரும்பும்போது நிறைந்திருக்கும். பஸ் பயணத்தினால் சட்டை கசங்கியிருக்கும், முகம் களைத்திருக்கும், ஆனால் நடை மட்டும் சீராகவும், ஒரே மாதிரியாகவுமிருக்கும். அந்தக் குறுக்குச் சந்தின் கோடியில், ஒரு வாடகை வீட்டில் அவர் வசித்து வந்தார்.

மற்றவர்களுடன் அதிகம் பேசுகிறவர் மாதிரி தெரியவில்லை. எளிய முறையில் மிகச் சாதாரணமான வாழ்க்கை வாழ்கிறவர். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னால் இந்தப் பகுதிக்கு வந்தவர்.

கணேஷ் குரியருகே உள்ள அலுவலகத்தில் பணி புரிபவர்- அது தவிர வேறு விவரம் தெரியாது. சொல்லப் போனால் இங்கு யாரும்அவர் மீது அவ்வளவு அக்கறை காட்டவில்லை; அவருடைய ஒரே மகள் சில வருடங்களுக்கு முன்னால் தற்கொலை செய்து கொண்டு விட்டாள்- இவ்வளவுதான் அவரைப் பற்றி நான் கேள்விப்பட்டவை.

“உம், சொல்லுங்கள்?” என்றேன்.

வருத்தமாகச் சுற்றிலும் பார்த்துவிட்டு, “நான் ஒரு ஸ்கூட்டர் வாங்க விரும்புகிறேன். ஏறக்குறைய பேசி முடித்து விட்டேன்,” என்று சொல்லிவிட்டு என் பதிலென்ன என்பது போலப் பார்த்தார். பிறகு “பழைய வண்டிதான், என் நண்பரின் தோழருடையது. நாளைக்குத் தருவதாக அவர் சொல்லியிருக்கிறார். நம்பகமானவராகத் தெரிகிறார். நான் ஆவணங்களில் கையெழுத்து போட்டு விட்டேன். இப்போது சிக்கல் என்னவென்றால்…” தத்தா சங்கடமான ஓர் அரை புன்னகையைக் கசியவிட்டார். “எனக்கு ஸ்கூட்டர் ஓட்டத் தெரியாது.”

“இந்த மனிதர் இரு சக்கர வாகனத்தில்,“ நான் சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டேன். “நீங்கள் ஒரு நல்ல முடிவை எடுத்திருக்கிறீர்கள். நகரப் பேருந்துகளில் கட்டுக்கடங்காத கூட்டம், ரிக்ஷாக்கள் செலவை அதிகரிப்பவை; நீங்கள் நேரத்தையும் சேமிக்கலாம்,” அவருக்கு ஆதரவாகப் பேசினேன்.

“நான் அதைக் கற்றுக் கொள்ள நீங்கள் உதவி செய்வீர்கள் அல்லவா? அதாவது உங்களுக்கு ஓய்வு நேரம் கிடைக்கும்போது..” தன் வேண்டுகோளைச் சொல்லிவிட்ட நிம்மதி தத்தாவிடம் தெரிந்தது.

என் நண்பர்களின் பைக்குகளை நான் அடிக்கடி ஓட்டுவதை அவர் பார்த்திருக்க வேண்டும். வெள்ளம் காரணமாக என் கல்கத்தா பயணம் தாமதப்பட்டு இருக்கிறது. அதனால் இந்த நாட்களில் எனக்கு ஓய்வு நேரம் அதிகம். தத்தாவிற்காக நேரம் ஒதுக்குவதில் எனக்கு மகிழ்ச்சியே.

அடுத்த நாள் நான் அந்த ஸ்கூட்டரைப் பார்த்தேன். பலவீனமான ஒரு பழைய இயந்திரம். உண்மையாகவே அது நீண்ட தூரம் பயணித்தி்ருக்கிறது. முன்பக்கக் கண்ணாடி உடைந்திருந்தது. சைலென்ஸ் பைப்பட்டை இல்லாமலிருந்தது. இருக்கைகளும் அதிகம் கிழிந்திருந்தன.மொத்தத்தில் தத்தா அதற்கு கொடுத்திருந்த விலை மிக அதிகம். பல முறை உதைத்த பிறகு அதன் பிடிமானம் தளர்ந்து போயிருந்ததை உணர்ந்தேன், தவிர பிளக்கில் மின்சாரம் சரியாகப் பாயவில்லை, ஒரு வழியாக அது புறப்பட்டபோது அதிலிருந்து எழுந்த இரைச்சல் குறுக்குச் சந்து முழுக்க எதிரொலித்தது; என்ஜினின் அளவற்ற குறைகளை அறிவிப்பது போல.

என்னுடைய தந்திரமான செயல்பாடுகளை தத்தா ஆர்வமாக கவனித்துக் கொண்டிருந்தார். இடையிடையே தன் மனைவியையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். வராந்தாவிலிருந்த ஒரு தூணின் மேல் சாய்ந்து கொண்டு அந்தப் பெண்மணி என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

“சரியாக இருக்கிறதா?” தத்தா அந்த உறுமலுக்கிடையே சத்தமாகக் கேட்டார்.

“பரவாயில்லை. சிறிது சர்வீஸ் தேவைப்படுகிறது.”

நான்கு நாட்களின் கடுமையான முயற்சிகளுக்குப் பிறகு, வண்டியின் இருக்கையில் தத்தாவால் தனியாக உட்கார முடிந்தது. தலையில் நிறம் மங்கிப் போன ஹெல்மெட், உதட்டில் வரண்ட சிரிப்பு, இறுக்கமாக கைப்பிடிகளைப் பிடித்துக் கொண்டு பார்ப்பதற்கு தொலைவிலுள்ள நட்சத்திரங்களுக்குள்ளே பறக்கும் விண்வெளி வீரர் போல அவர் இருந்தார்.

“கிளட்சை திடீரென தளர்வு செய்யாதீர்கள். ஆக்சிலேட்டரை மெதுவாக இழுங்கள்,” நான் அவரை எச்சரித்தேன்.

“நிச்சயமாக.” தத்தாவின் அசௌகரியமான பதில். நான் ஸ்டார்ட் செய்து கொடுத்தேன். கண்ணுக்குத் தெரிந்த அங்கிருந்த ஒவ்வொரு சுவரிலும் அந்தச் சத்தம் எதிரொலித்தது. “பிரேக்கை திடீரென இழுக்காதீர்கள்,” நான் மீண்டும் எச்சரித்தேன்.

அவருடைய ஸ்கூட்டர் மெதுவாக நகர ஆரம்பித்தது. காற்று அவருடைய சட்டைக் காலரை, மீதமுள்ள முடியை சிலிர்க்கச் செய்தது. மெதுவாகக் குறைந்த இரண்டு சக்கர வாகனத்தின் ஒலி அவர் வீட்டின் முன்னால் நின்று கொண்டிருந்த எனக்குக் கேட்டது. இப்போது அந்த இடம் அமைதியாகிவிட்டது. வட்டாரச் செய்திகள் ஒரு வீட்டிலிருந்து கேட்க, சின்னப் பையன்ஒருவன் தொடர்ந்து மணி அடித்தபடி தன் மூன்று சக்கர சைக்கிளை ஓட்டிக் கொண்டிருக்க, ஒரு காய்கறி வியாபாரி தன் வழக்கமான குரலில் கத்திக் கொண்டிருந்தான்- இருந்தபோதிலும் தத்தாவின் வேதனையான ஸ்கூட்டரின் சப்தமின்றி தெரு அமைதியாக இருந்தது.

“உள்ளே வந்து உட்காருங்கள்,” திருமதி தத்தா கேட் அருகே வந்து என்னை அழைத்தார். மெல்லிய தோற்றம், இங்குமங்குமாக நரைமுடி, நீண்டகால நோய் காரணமாக முகம் தன் பொலிவை இழந்திருந்தது; இவையெல்லாம் இருந்தபோதிலும், அந்தக் கணத்தில் அவர் உற்சாகமாக இருந்தார்.

“மன்னியுங்கள். இப்போது முடியாது, மாலை வரமுடியுமா என்று பார்க்கிறேன்,”என்றேன்.மாலை அங்கு போனேன். விரைவில் அது ஒரு பழக்கமாகி விட்டது. நாங்கள் மூவரும் மாலை நேரங்களில் மணிக்கணக்கில் பேசுவோம். பெரும்பாலான நேரங்களில் வராந்தா விளக்கு அணைக்கப்பட்டு விடும். நிலா வெளிச்சம், தெருவிலுள்ள விளக்கின் ஒளியோடு வேலியினூடே புகுந்து வராந்தா தரையில் பலவித வண்ணங்களை உருவாக்கும். விளையாட்டு, அரசியல், சமூகம் என்று உலகியல் சம்பந்தமான விஷயங்களைப் பேசுவோம். ஒரு பக்கத்தில் நிறுத்தப்பட்டிருக்கும் ஸ்கூட்டர் நிலவொளியில் பிரகாசமாகத் தெரியும்.

முன்பெல்லாம் தத்தாவை பார்க்கவே முடியாது. இப்போது அந்தக் குறுக்குத் தெருவில் அவர் ஓட்டுவது சத்தமாகவும், நிச்சயமாகவும் இருந்தது. குறுகிய அந்தச் சாலையில் ஸ்கூட்டர் ஏற்படுத்தும் இடியொலி, அக்கம் பக்கத்தவரால் அவ்வளவு சுலபமாகக் கடந்து விட முடியாததாக இருந்தது.

தினமும் ஜன்னலின் வழியாக அவருடைய வருகை, புறப்பாடு இரண்டையும் பார்ப்பேன். பெரும்பாலும் மனைவி பின் இருக்கையில் இருக்க,ஒரு நன்றி உணர்வோடு என்னைப் பார்த்துக் கையசைப்பார். என்ஜின் அந்தக் கொடூர ஒலியை மறக்காமல் ஏற்படுத்த, கைகள் உறுதியாக இருக்க ,தலை லேசாக வளைந்திருக்க, நேராகப் பார்த்தபடி, அவர் ஓட்டுவார்.

ஒரு நாள் மாலை அவர் ஸ்கூட்டர் என்னருகே க்ரீச் என்ற ஒலியோடு நின்றது. “வாருங்கள் ஆற்றின் கரையையொட்டி ஒரு சவாரி போய் வரலாம்,” என்றார். எனக்கு எந்த வேலையும் இல்லாததால் நான் மகிழ்ச்சியாகப் புறப்பட்டேன். நகரத்தின் சுறுசுறுப்பான மாலைப் பொழுது அது என்பதால் தத்தாவின் ஸ்கூட்டர் கூட்டத்தினிடையே புகுந்து போனது. காற்று அவருடைய முடியையும், சட்டைக் காலரையும் குலையச் செய்தது.

“ஆமாம், இந்த வேகம், இதுதான் நான் விரும்பியது. மனிதன் ஒரு போதும்…” கடந்து சென்ற ஒரு லாரியின் ஓசையில் அவர் குரல் கரைந்து போனது.

“என்ன?” என்று சப்தமாக கேட்டேன்.

“ஒருவர் எந்த நாளிலும் நின்றுவிடக் கூடாது. செயலிழப்பு என்பது சாவைப் போன்றது.”

வெறுமே நான் புறநகர்ப் பகுதிகளை சுற்றிப் பார்த்துக் கொண்டே வந்தேன். வெளிச்சமான கடைகள், சுறுசுறுப்பான கூட்டம், மற்ற கார்களின் பின்புறசிவப்பு விளக்குகள், வெவ்வேறு ஒலிகளில் வெளிப்படும் ஹார்ன் ஒலிகள் ஆகியவற்றை வேகமாகக் கடந்து கொண்டிருந்தோம். சிறிது தொலைவில், ஒரு சிறிய ஊர்வலம் சமீபத்திய பாலிவுட் இசையுடன் நகர்ந்தது. தத்தா ஓர் இளைஞன் போல சவாரியை சந்தோஷமாகச் செய்தது பற்றி் நான் யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். அவர் மிக தைரியமாக, கஷ்டமின்றி கியரை மாற்றிக் கொண்டும், பிரேக்குகளை இழுத்தும் ஓட்டினார்.

நாங்கள் ஆற்றுப் பகுதியை அடைந்தோம். நகரம் இந்த இடத்திலும் தன் குப்பைகளைப் பரப்பியிருந்தது. ஆனால் இங்கு சிறிது சுத்தமான காற்று கிடைக்கிறது.

“உண்மையில் எனக்கு இந்த மாற்றம் தேவைப்பட்டது,” சந்தோஷமான சிரிப்புடன் தத்தா சொன்னார். வண்டியை மிகக் கவனமாக நிறுத்தினார்.

“வாருங்கள், இந்த பெஞ்சில் உட்காரலாம்.”

அஸ்தமிக்கும் சூரியனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். ஆறு இரத்தச் சிவப்பிலிருந்தது. சிறிது தொலைவில் உள்ளே மங்கிய வெளிச்சத்துடன் இரண்டு இயந்திரப்படகுகள் நின்று கொண்டிருந்தன. மற்றொரு பக்கத்தில் குன்றுகள் கருமையைப் பரப்பி இன்னொரு இரவிற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தன.

“எனக்காக நீங்கள் நிறைய உதவி செய்திருக்கிறீர்கள்…” திடீரெனச் சொன்னார்.

“ஓ, இல்லை, அதில் எனக்கு மகிழ்ச்சிதான்.”

அது எனக்கு நல்ல பலன் தந்திருக்கிறது. நீங்கள் எனக்கு ஒரு மாற்றத்தை, செயல்பாட்டை ஏற்படுத்தித் தந்திருக்கிறீர்கள். நான் உண்மையாகவே உங்களுக்குக் கடன்பட்டிருக்கிறேன்.” அவர்குரல் மிக மெல்லியதாக இருந்தது.

நான் மௌனமாக இருந்தேன். மங்கும் சூரியனின் லேசான இழைகளைப் பார்த்தபடி பெஞ்சில் உட்கார்ந்திருந்தேன். நகரின் எந்தச் சாயலும் இங்கு இல்லை,தெருவிலிருந்து அபூர்வமாகக் கேட்கும் ஹாரன் ஒலி தவிர.

“சில அந்தரங்கமான விஷயங்களை உங்களிடம் சொல்ல வேண்டும் என்று சில நாட்களாகவே நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.” தத்தாவின் குரல் வேறொரு கோளிலிருந்து கேட்பது போல மிக மெல்லியதாகக் கேட்டது.“பல வருடங்களுக்கு முன்னால் இது நடந்தது. எங்களுக்கு நீரா என்றொரு மகள் இருந்தாள். அவள் பிறந்த பிறகு கருவுறும் இயல்பை என் மனைவி இழந்து விட்டாள். அதனால் அந்தக் குழந்தையின் மீது நாங்கள் கண்மூடித்தனமான அன்பு வைத்திருந்தோம். நான் சாதாரணமான ஒரு கிளார்க்தான் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். ஆனாலும் எப்படியோ வாழ்க்கை எங்கள் மூவருக்கும் அமைதியானதாக இருந்தது. நான் மிக அப்பாவியான ஆத்மா; சிறிது கோழை என்று கூட நீங்கள் சொல்லலாம். ஆனாலும் நான் என்னளவில் உண்மையானவனாக இருக்க முயற்சிக்கிறேன். மனமறிந்து நான் யாரையும் காயப்படுத்தியது இல்லை என்பதை என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். என்னால் இயன்றவரை எங்கள் மகளை மிக நல்லவளாக வளர்க்க முயன்றேன். அவள் யாரையோ காதலிப்பது எனக்குத் தெரிந்தது. அவளுக்கு அப்போது பதினாறு வயதுதான்.அந்தப் பையன் எனது உயர் அதிகாரியின் மகன்தான். ஆரம்பத்தில் எனக்கு வருத்தம், சொல்லப்போனால் கையற்றவனாக உணர்ந்தேன். “உன் எதிர்காலம் தீர்மானிக்கப்பட்டு விட்டது. நம் அதிகாரியின் மகன்தான் உன் மருமகன்,” என்று உடன் வேலை செய்தவர்கள் என்னைக் கேலி செய்தார்கள். நான் முட்டாளைப் போலச் சிரிப்பேன். இந்த உலகம் எத்தனை கொடூரமானது என்பதைப் புரிந்து கொள்ள எனக்குச் சில காலம் தேவைப்பட்டது. ஒரு நாள் அதிகாரியின் மகன் வேறொரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொண்டு அசாமை விட்டுப் போய்விட்டான். சில நாட்களுக்குப் பிறகு, ஒரு குளிர் காலைப் பொழுதில் எங்கள் அருமை மகள் தற்கொலை செய்து கொண்டாள். அந்தச் சமயத்தில் அவள் கருவுற்றிருந்தாள்.”

ஒரு கார் பெரிய சைரன் ஒலியோடு திடீரென்று அந்த இடத்தைக் கடந்தது. ஆச்சர்யத்தோடு தத்தாவின் முகத்தைப் பார்த்தேன். பூங்காவின் ஒரு பக்கம் விளக்கு வெளிச்சத்தால் மின்ன, மற்றொரு பக்கம் இருட்டாகத் தெரிந்தது.

“அந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு ஏழு வருடங்களாகி விட்டன. ஏழு வருடங்களாக நாங்கள் அந்தக் கொடுமையை ஒவ்வொரு நிகழ்வுகளிலும், மௌன கணங்களிலும் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இது மாதிரியே இருந்து எப்படியோ சமாளித்து விடலாம் என்று நான் நினைத்தேன். ஆனால் என் மனைவி?நான் ஏன் ஏதேனும் அவளுக்கு செய்யக் கூடாது? ஒரு ஸ்கூட்டர் வாங்கினாலென்ன? சில சந்தோஷப் பயணங்களாவது எங்களுக்குக் கிடைக்கும்! வீட்டிற்கு வெளியே ஓர் உலகம் இருக்கிறது என்பதை அவள் பார்ப்பாள். புதிய வண்டியொன்றை என்னால் வாங்க முடியாது, அதனால் இதை வாங்கினேன். நகரப் பேருந்து நெரிசல், நேர மிச்சம் இவைகள் எல்லாம் பிரச்னைகளில்லை. நான் விரும்புவது செயல்பாட்டைத்தான். ஏறக்குறைய நாங்களிருவரும் படிம நிலைக்குத் தயார் ஆகிக் கொண்டிருந்தோம், ஏதாவது ஒரு செயல்பாடு எங்களுக்கு மிக அவசியமானதாக இருந்தது, ஒரு வேகம்,ஒரு நடமாட்டம் இல்லையெனில் எங்களால் உயிருடன் இருக்க முடியாது.”

“ஒரு நகரப் பேருந்து, பிறகு ஒரு பைக், அம்பாசிடர் கார் ஆகியவற்றை நான் இன்று ஓவர்டேக் செய்ததை கவனித்தீர்களா,அது மூர்க்கத்தனமான போட்டி ,அது எனக்கு எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. காலையிலிருந்து இரவு வரை இந்தப் பழைய ஸ்கூட்டரினால் என் மனைவி சுறுசுறுப்பாக இருக்கிறாள், நான் அலுவலகத்திற்கு கிளம்புவதற்கு முன்னால், தினமும் காலையில் கவனமாக சுத்தம் செய்கிறாள்; அவள் அன்று என்ன சொன்னாள் தெரியுமா? ஆயிரம் வண்டிகள் இருக்குமிடத்தில்கூட சத்தத்தை வைத்துக் கொண்டே அவள் இதைக் கண்டு பிடித்து விடுவாளாம்.” அவர் என்னைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே சொன்னார். அவருடைய முகத்தில் வெளிச்சமும், நிழலும் விளையாடிக் கொண்டிருந்தன. ஏதோ ஆவி பிடித்தவர் போலத் தெரிந்தார்.

ஆற்றிலிருந்து எழும் காற்றிலிருந்து ஓர் ஈரப்பதம் வெளிப்பட்டது. அந்த இயந்திரப் படகுகள் இன்னமும் வெளுத்த நீலநிறப் படுக்கையில் நின்றிருந்தன. பல்புகளின் வெளிச்சம் பட்டதால் நீர் ஒருவித அசைவிலிருப்பது போலத் தெரிந்தது. அது படகுகள் அசைவது போன்ற தோற்றத்தை பார்ப்பவர்களிடம் ஏற்படுத்தும்.

தொலைவில் ஒரு மணி எட்டு முறை ஒலித்தது. “நாம் போகலாம், மிகத் தாமதமாகிவிட்டது.” நான் அவரைப் பின் தொடர்ந்தேன்.

தெருவில் கூட்டத்தின் அளவு குறைந்திருந்தது. நியான் விளக்குகளின் வெளிச்சம் காவலர் போல எங்களுக்கு வழி காட்டியது. ஸ்கூட்டரை ஸ்டார்ட் செய்ய அவர் பதினோரு தடவை அழுத்த வேண்டியிருந்தது. மின்சாரம் சரியாகப் பாயாமல் இருக்கலாம், கண்டன்சர் பைப்பின் குறையாகவும் இருக்கலாம்.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு ஒருநாள் பின்னிரவில் தத்தா கதவைத் தட்டினார். முகம் முழுக்க வியர்த்திருக்க. மிகச் சோர்வாகத் தெரிந்தார். ஸ்கூட்டர் தெருவில் நிற்க, திருமதி தத்தா அவர் பின்னால் நின்றிருந்தார். எந்த வழக்கமான ஒலியுமில்லாமல் வண்டி அமைதியாக இருந்தது எனக்கு வியப்பைத் தந்தது.

“ஏது இந்த நேரத்தில்?”

“எப்போது நான் கியரை இழுத்தாலும் இந்த ஸ்கூட்டர் ஸ்டார்ட் செய்வது நின்று போகிறது. இன்று ஞாயிற்றுக் கிழமை என்பதால் ஒர்க்ஷாப்கள் மூடியிருக்கின்றன, வண்டியைத் தள்ளிக்கொண்டே நான் வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தேன்.”

ஏதோ மோசமாகப் பழுதாகியிருக்க வேண்டும். காலையில் நான் மெக்கானிக்கை அழைத்துக் கொண்டு வருவதாகச் சொன்னதும் அவர்கள் போய் விட்டனர்.

ஆனால் அடுத்த நாளே நான் வேலை விஷயமாக இரண்டு மாதங்களுக்கு கல்கத்தா போக வேண்டியதாயிற்று. நான் ஊர் திரும்பிய பிறகும் தத்தாவின் உறுமும் ஸ்கூட்டரின் ஞாபகம் எனக்கு வராமல் போய்விட்டது. அடுத்த நாள் காலையின் வானொலி வட்டாரச் செய்தி எனக்கு உறுமலை நினைவூட்டியது. அது அங்கேயில்லை. அந்த குறுகிய சாலையில் அமைதி மட்டுமே.

மாலையில் நான் அவர்களின் வீட்டிற்குப் போனேன். மங்கிய விளக்கு வெளிச்சத்தில் திருமதி தத்தா ஒரு சிலையைப் போல நின்றிருந்தார்.

“உள்ளே வாருங்கள்.”

“தத்துடா எங்கே?”

“இன்னமும் வரவில்லை, மார்க்கெட்டிற்குப் போயிருக்கலாம்.”

“ஸ்கூட்டர்?”

“ஓ, ஸ்கூட்டர் உடைந்து விட்டது. அதற்குள் ஏராளமான கோளாறுகள் இருந்தன. அது இனிமேல் ஓடாது என்று சொல்லி விட்டார்,” அவர் குரல் நடுங்கியது.

கதவருகிலேயே நான் உறைந்து நின்றேன். காலம் அப்படியே நின்று போய்விட்ட ஓர் உலகத்தில் நான் நுழைந்தது போல உணர்ந்தேன். அங்கு ஓட்டமோ, இயக்கமோ இல்லை. சுற்றியிருந்த இருட்டு மனிதனின் கடைசி உந்து சக்தியை உறிஞ்சிக் கொண்டது போல இருந்தது.

“இல்லை, அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை, அதைச் சரி செய்து விட முடியும்.”அந்த மரத்த உணர்வை உடைக்க முயன்றேன். அவர் அறை விளக்கைப் போட்டார். ஆடம்பரம் இல்லாத ஒரு சிறிய அறை, எளிமையாகவும் நன்கு பராமரிக்கப்பட்டும் இருந்தது. ஒரு சில நாற்காலிகள், பக்க மேசை, மைய மேசை, அதன் மேல் சில பத்திரிக்கைகள், சில காலண்டர்கள், மற்றும் பிரேம் செய்யப்பட்ட ஒரு புகைப்படம். மூலையில் வரலாற்றுக் காலத்துக்கு முந்தையதான அந்த ஸ்கூட்டர்.

திருமதி தத்தா உள்ளே போனார், தேநீர் தயாரிக்க இருக்கலாம். நான் ஸ்கூட்டரின் அருகில் போனேன்.வெறும் எலும்புக்கூடுதான், ஸ்டார்ட்டர் உடைந்திருந்தது, அப்சார்பர் இரண்டு துண்டுகளாக இருந்தது, ஹெட்லைட்கீழே தொங்கிக் கொண்டிருந்தது, என்ஜினின் கவர் அதனிடத்தில் இல்லை, உள்ளே ஏராளமான வெல்டிங் அடையாளங்கள், சில பகுதிகள் ஒரு சிறிய குவியலாக வைக்கப்பட்டிருந்தன; இல்லை, இந்த இயந்திரம் செத்துப் போய்விட்டது. அது ஓர் இறந்த உடலின் காட்சியாகத் தெரிந்தது.

அந்தக் கணத்தில் சுவற்றில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த அந்த புகைப்படத்தை நான் பார்க்க நேர்ந்தது; தூசியைத் தட்டிய பிறகு அது அப்பாவியான, உற்சாகமான இளம் பெண்ணின் படம் என்று என்னால் யூகிக்க முடிந்தது. நிச்சயமாக அவள் நிராதான்; ஏழு வருடங்களுக்கு முன்னால்,ஒரு குளிர்ச்சியான காலையில் தற்கொலை செய்து கொண்ட இளம்பெண்.

“அந்தச் சமயத்தில் அவள் கருவுற்று இருந்தாள்.”

“என்ன பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்?” நான் என்னை உணர்ந்தேன்.

ஹிரு தத்தா பை நிறைய மளிகை சாமான்களுடன் கதவருகே நின்றிருந்தார். முகம் பலவீனத்தில் சோர்வுற்றிருக்க, நகரப் பேருந்தின் நெரிசலில் உடைகள் கசங்கியிருந்தன. பூமியின் நகர்வற்ற கணம் அந்த அறையில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.
———————————-
நன்றி : Indian Literature ,Sahitya Akademi’s Bi—Lingual Journal NOV/Dec 2015

 

கெய்சீரோ ஹிரானோ நேர்முகம் – ஜப்பானிய மொழியில் விவியன் எங், ஆங்கில மொழியாக்கம் ஏலி கே. பி. வில்லியம்

(பென் தளத்தில் வாரம் ஒரு எழுத்தாளரிடம் பத்து கேள்விகள் கேட்டு நேர்முகம் பதிப்பிக்கிறார்கள். இந்த வாரம் வந்த நேர்முகத்தில் ஐந்து கேள்விகள் இங்கு)

1. “புனைவு சில ரகசியங்கள் வெளிப்படுவதைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ள உதவுகிறது என்றாலும் வேறு ரகசியங்களை வெளிப்படுத்த அது ஒன்றே வழி,” என்று ‘அட் தி எண்ட் ஆப் தி மேட்டினி’ நாவலின் முன்னுரையில் எழுதுகிறீர்கள். உண்மையின் தடத்தை உங்கள் எழுத்து எவ்வாறு கண்டு கொள்கிறது? உண்மைக்கும் புனைவுக்கும் உள்ள உறவு பற்றி இன்னும் கொஞ்சம் சொல்ல முடியுமா?

‘உண்மை,’ என்ற சொல்லைக் காட்டிலும் ‘மெய்ம்மை’ என்ற சொல்லே புனைவின் பின்புலத்தில் பொருந்தும் என்று எனக்கு தோன்றுகிறது. புனைவின் தேவையை எதார்த்தம் வலியுறுத்துவதால்தான் அது தேவைப்படுகிறது. வேறு சொற்களில் சொன்னால், இப்போது என்ன நடந்து கொண்டிருக்கிறதோ அதை இன்னும் சுத்திகரிக்கப்பட்ட வடிவில் பகிர்ந்து கொள்ள மெய்ம்மை என்னை நோக்கி அழைப்பு விடுக்கிறது.

வேறு வழியில் சொல்ல முடியாத தனிப்பட்ட அனுபவங்களையும் புனைவின் பாதுகாப்புக் கூத்தின் உள்ளிருந்து பிறருக்கு தெரியப்படுத்த முடியும். சில சமயம் மெய்ம்மை குறித்து நமக்குள்ள அதிருப்தியும்கூட புனைவில் நிறைவு காண விரட்டுகின்றன என்றும் நினைக்கிறேன். மெய்யுலகில் வாழ்ந்து களைத்துப் போவது புனைவு அளிக்கும் விடுதலையை உணரச் செய்வதை நமக்குச் சாத்தியப்படுத்துகிறது என்று நினைக்கிறேன்.

2. இடத்துக்கும் கதைக்கும் உள்ள உறவு என்ன? உங்கள் எழுத்தில் குறிப்பிட்ட சில இடங்களுக்கு நீங்கள் எப்போதும் திரும்பிச் செல்வது உண்டா?

தென் பிரான்ஸ் முதல் மத்திய காலகட்டம் வரையும் 19ஆம் நூற்றாண்டு பாரிஸ்சிலிருந்து மெய்ஜி சகாப்தத்தின் நாரா கோட்டம் வரையும் டோக்கியோ முதல் எதிர்கால ஹூஸ்டன் வரையும்- மார்ஸ், நிகர் மெய்ம்மையைச் சொல்லவே வேண்டாம்- கதைக்கருவையொட்டி என் படைப்பின் களம் தொடர்ந்து மாறிக் கொண்டிருப்பது. கதைக்கு எந்த இடங்கள் பொருத்தமாக இருக்கும் என்பதை நான் கவனமாக பரிசீலிக்கிறேன். எழுதுவதற்கு முன் நேரடியாக அங்கு போய் அந்த இடத்தை அறிந்து கொள்கிறேன். நான் உண்மையாகவே வாழ்ந்த, அல்லது சென்று கண்ட இடங்கள்தாம் என் கதைக்களங்கள். எனவே இயல்பாகவே நான் இப்போது வசிக்கும் டோக்கியோ நான் அடிக்கடி பயன்படுத்தும் கதைக்களமாகிறது.

3. பாத்திரங்களையும் கதையோட்டத்தையும் வளர்த்தெடுக்க மெய்ம்மையை பல எழுத்தாளர்களும் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் அதை புத்தகத்தில் எங்கும் குறிப்பிடுவது வழக்கமில்லை. மகினோ யோகோ கதை நீங்கள் அறிந்த மனிதர்களின் “உண்மை” கதையின் அடிப்படையில் எழுதப்பட்டது என்பதை வாசகர்கள் அறிய வேண்டும் என்பது ஒரு முக்கியமான விஷயமாக உங்களுக்கு ஏன் தோன்றியது?

18ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 20ஆம் நூற்றாண்டின் மத்திய பகுதி வரை எழுதப்பட்ட முக்கியமான கதைகள் சிலவற்றில் முன்னுரை எப்பணி இயற்றுகிறது என்பதில் எனக்கு ஆர்வமிருந்தது. கதாநாயகன் ஏன் குறிப்பிடத்தக்க கவனம் செலுத்தும் தகுதி கொண்டவனாய் இருக்கிறான் என்பதை ராபின்சன் குரூசோ, கரமசோவ் சகோதரர்கள், தி மாஜிக் மவுண்டெய்ன், நாசியா ஆகிவற்றின் முன்னுரைகள் வசீகரமான வகையில் விளக்குகின்றன. வெகு சீக்கிரம் சலிப்படையும் வாசகர்களின் ஆர்வத்தைக் கைப்பற்ற கதையின் பரபரப்பான இடத்துக்குள் விரைய வேண்டிய தேவையில்லாமல் கதை அதன் வாசகர்களை மெல்ல மெல்ல தன்னுள் இழுத்துக் கொள்ள இந்த உத்தி அனுமதிக்கிறது.

கூடுதலாக, கதாநாயகன் உண்மையாக வாழ்ந்தவன் என்று இப்பின்புலத்தில் விவரிக்கப்படும்போது, எழுத்தாளருக்கும் வாசகருக்கும் இடையில் உள்ள உறவில் மாற்றம் ஏற்படுகிறது. வாசகர்கள் எதிர்வினையாற்றும் வகையில் ஆசிரியன் ஒரு நாயகனை அளிப்பதற்கு பதில் – நாயகனை நடுவில் வைத்துக் கொண்டு எழுத்தாளரும் வாசகரும் ஒருவரையொருவர் எதிர்கொள்வதற்கு பதில்- அருகருகே நின்று, ஒரே கோணத்தில் நாயகனை இருவரும் காண முடிகிறது.

வெறும் புனைவாக இருக்கக்கூடிய படைப்பில், “அழகு,”, “திறமை,” போன்ற விவரணைகளை வாசிக்கும்போது வாசகர்கள் எச்சரிக்கையாக இருப்பார்கள். இது போல நல்ல வகையில் நாயகனைச் சித்தரிக்கும்போது அது வலிய திணிக்கப்பட்டது போலிருக்கும். ஆனால், நாயகன் ஒரு நிஜ மனிதரின் அடிப்படையில் அமைக்கப்பட்டிருந்தால், இது போன்ற விவரணைகள் புறவயப்பட்டவை என்று வாசகன் ஏற்றுக் கொண்டு விடுவான். அப்படி ஒரு மனிதர் உண்மையில் இருந்தாரா என்பதே சந்தேகமாக இருந்தாலும்கூட இதுவே உண்மை. குறிப்பாக மார்க்கரீட் யூர்செனாரின் ‘கூ டி கிரேஸ்,’ என்ற நாவல் ‘அட் தி எண்ட் ஆஃப் தி மேட்டினி’ எழுதும்போது எனக்கு ஒரு முன்னோடியாக இருந்தது.

அக்காலத்தில் தன் காலத்துக்கும் முற்பட்ட காலங்களைப் பற்றிய நாவல்கள் எழுதப்பட்டபோது பிற்காலத்தில் மீபுனைவு கொண்டு படைப்பின் புனைவுத்தன்மை உணர்த்தப்பட்டது போல் உணர்த்தப்படும் வழக்கமில்லை என்றாலும் புனைவென்பது தன்னவில் புனைவு என்பது வெளிபபடையாக இருந்தது. இன்றுள்ள நிலைக்கு இது நெருக்கமான ஒன்று என்று நினைக்கிறேன். எழுத்தாளர்களின் அன்றாட வாழ்வு நம்முன் சமூக ஊடகங்களில் வந்து சேர்ந்து விடுகிறது. ஆனால் இது பற்றி நான் பேச ஆரம்பித்தால் நிறுத்த மாட்டேன், எனவே வேறொரு சமயம் இதைப் பார்த்துக் கொள்ளலாம்.

4. நீங்கள் எப்போதும், “வாசகர்களின் கரங்கள் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் மறு பக்கம் திருப்பச் செய்யும் நாவல்கள் எழுதுவதை விட, அவர்களை உள்ளிழுத்துக் கொண்டு மறு பக்கம் திருப்பவும் திருப்பாமல் இருக்கவும் விரும்பும் வகையில் அதன் கதகதப்பில் எப்போதும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்க நினைக்கும் நாவல்களை எழுதவே விரும்பியதாக,” சொல்லியிருக்கிறீர்கள். இந்த இரு வகை நாவல்களையும் ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்றை வேறுபடுத்திக் காட்டும் குறிப்பிடத்தக்க தனித்தன்மைகள் எவை என்று நினைக்கிறீர்கள்? அண்மைக் காலத்தில் நீங்கள் வாசித்த புத்தகங்களில் ஏதேனும் அதன் பக்கங்களுக்குள் விரியும் உலகினில் நிலைகொண்டு தங்கி விட வேண்டும் என்று உங்களை விரும்பச் செய்திருக்கிறதா?

ஒரு நாவல் தொடர்ந்து வாசிக்கச் செய்யும் உரைநடை, ஆன்மாவை அசைக்கும் சொற்கட்டுமானம், நிஜ மனிதர்களைவிட அவர்களைப் புரிந்து கொள்ளும் விழைவை ஏற்படுத்தும் பாத்திரங்கள் கொண்டதாய், மெய்ம்மையைக் காட்டிலும் ஆன்மீக உச்சம் தொட்ட பரவச உணர்வு அளிக்கும் உலகைச் சித்தரிப்பதாய் இருக்கும்போது, அதை வாசித்து முடிக்கையில் எனக்கு வருத்தம் வருகிறது. குற்றமும் தண்டனையும், பட்டன்புரூக்ஸ் போன்ற படைப்புகள் மிகவும் நீளமாக இருக்கின்றன, ஆனால் அவற்றை முதல் முறை படித்து முடித்ததும் மூடி வைக்கும்போது உண்மையாகவே ஒரு துயரத்தை உணர்ந்தேன். கலைப் படைப்புகள் ஒரு வகை உக்கிரமான, புலன்களால் உணர்ந்து கொள்ளக்கூடிய அனுபவம் அளிப்பதுதான் இதன் காரணம் என்று நினைக்கிறேன். இன்னும் சமீப காலத்தைய உதாரணம் கொடுப்பதானால், ஹான் காங்கின் கதைகள் நான் இப்போது விவரித்த அனுபவத்தை எனக்கு அளித்திருக்கின்றன.

ஆனால் மறுபக்கம், நம்மை உள்ளிழுத்துக் கொண்டு பக்கங்களைத் திருப்பிக் கொண்டே இருக்கச் செய்யும் புத்தகங்களையும் நாம் விரும்பி வாசிக்கிறோம், ஒரு சில தொழில்நுட்ப உத்திகளைப் பயன்படுத்தி இதையே முக்கிய நோக்கமாகக் கொள்ளும் புத்தகங்கள் ஒரு வகை வெறுமை கொண்டவை.

5. யோகோவுக்கும் மகினோவுக்கும் இடையில் உள்ள ரசாயனத்தின் கூறுகளில் ஒன்று அவர்களது உரையாடல் பொதுவான விஷயங்கள் பற்றி இருப்பது. குறிப்பாய், துவக்க உரையாடலில் இவ்வுலகில் உள்ள அழகு பற்றி அவர்கள் பேசிக் கொள்வது என் கவனத்தை ஈர்த்தது. வன்முறை நிறைந்த திரைப்படங்களை ரசிக்கும் வகையில், “கொடூரத்தை ஏற்றுக் கொள்ளச் செய்வது,” போன்ற “கனமான பணிகளை எப்போதும் சுமந்து களைத்துப் போவதிலிருந்து,” அழகுக்கு விடுதலை அளிக்க வேண்டும் என்று மகினோ சொல்கிறான். யோகோ வேறொரு கோணத்தை முன்வைக்கிறாள். “இவ்வுலகின் கொடூரங்களில் இருந்து கணப்பொழுது கண்களை விலக்கிக் கொள்ளச் செய்யும் அதே ஆற்றல் அழகுக்கு உண்டு” (78-79) என்கிறாள் அவள். காதல் போன்ற உக்கிரமான, நிலையற்ற உணர்ச்சியைப் பற்றி எழுதும்போது அழகிய கணங்களை விவரிப்பதையும் கனமான கணங்களை விவரிப்பதையும் எப்படி சமநிலைப்படுத்திக் கொல்கிறீர்கள்? உரையாடல் கொண்டு இந்த சமநிலையை எப்படி வலுப்படுத்துகிறீர்கள்?

இந்த விஷயத்தில் இசையும் ஓவியமும் எனக்கு நிறைய கற்றுத் தந்திருக்கின்றன. ஒரு கதையின் ஒட்டுமொத்த ஓட்டத்தை இசைப் பதங்கள் கொண்டு தொகுத்துக் கொள்கிறேன். இதற்கு காரணம், இசை என்பது காலம் சார்ந்த கலை. மூவ்மெண்ட், டிரான்ஸ்சிஷன், ஹார்மனி, மெலடி போன்ற பதங்கள் சமநிலையையும் கதையோட்டத்தில் மாற்றங்களையும் கற்பனை செய்து பார்க்கவும் உதவுகின்றன.

ஆனால் ஒரு தனிக் காட்சியை அதன் நுண்தகவல்களோடு எழுதிக் கொண்டிருக்கும்போது எதை முன்னிலைப்படுத்துவது எதைப் பின்னணியில் வைப்பது என்பதற்கு இடையிலுள்ள சமநிலையை ஓவியப் பதங்கள் வழியே உணர்ந்து கொள்கிறேன். ஒவ்வொரு காட்சியிலும் எதை முழுமையாகவும் தெளிவாகவும் முன்னிலைப்படுத்த வேண்டும், எதைப் பின்னணியில் இருத்த வேண்டும், அதற்கென்று ஒரு தொலைவும் விரிவும் அளிக்க வேண்டும்.என்று நான் என்னிடமே கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

THE PEN TEN: AN INTERVIEW WITH KEIICHIRO HIRANO, TRANSLATED BY ELI K.P. WILLIAM By: Viviane Eng