மொழியாக்கம்

பிறகு அங்கு நிலவிய நிசப்தம் – மனோஜ் குமார் கோஸ்வாமி அசாமிய மொழி சிறுகதை

மூலம் : மனோஜ் குமார் கோஸ்வாமி
ஆங்கிலம் : ஜோதி மகந்தா
தமிழில் : தி.இரா.மீனா

 

சில மனிதர்களின் முகபாவங்கள் அவர்கள் சந்தோஷமாக இருக்கிறார்களா அல்லது இல்லையா என்று புரிந்து கொள்ளமுடியாத அளவுக்குப் புதிரானதாக இருக்கும். மேகமற்ற வானம் போல வெறுமையான பாவனை முகத்தில் பதிந்திருக்கும். என் முன்னால் உட்கார்ந்திருக்கும் ஹிரு தத்தா, அந்த வகையான ஒருவர். ஐம்பது வயது, மிக உயரம், தயக்கமானவர், முகத்தில் சிறிது சுருக்கங்கள், சக்தி வாய்ந்த கண்ணாடியின் பின்னால் வெளுத்த இமைகள், வழுக்கைத் தலையில் இங்குமங்குமாக நின்று கொண்டிருக்கும் முடி, குனிந்த தோற்றம் என்று வயதுக்குரிய தள்ளாமை.

“குறுக்கீட்டிற்கு மன்னியுங்கள்.” மரியாதையாகச் சொன்னார்.

“பரவாயில்லை, நான் இந்தப் புத்தகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். தேநீர் குடிக்கிறீர்களா?” அவருடைய சங்கடத்தைத் தளர்த்தும் வகையில் கேட்டேன்.

“இல்லை, இல்லை..” குறைந்தது ஆறு முறை இல்லை, இல்லை என்று சொல்லிவிட்டு, ”நான் வேறு ஏதோ கேட்பதற்காக வந்தேன்,” என்றார்.

எதிர்பாராமல் வந்திருந்த அந்த விருந்தாளியைப் பார்த்தேன். ஆமாம், ஹிரு தத்தா என் வீட்டிற்கு வந்த எதிர்பாராத விருந்தாளி. தெருவில் இந்த மனிதர் நடப்பதைப் பல முறை பார்த்திருக்கிறேன். காலையில் வானொலியில் வட்டாரச் செய்திகள் முடியும் நேரத்தில் அவர் அலுவலகம் செல்வார். வேகமில்லாத இயல்பான நடை, எளிமையான, ஆனால் சுத்தமான உடைகள், கையில் தினசரி சாமான்களுக்கான பை, பிற்பகலில் அலுவலகத்திலிருந்து திரும்பும்போது நிறைந்திருக்கும். பஸ் பயணத்தினால் சட்டை கசங்கியிருக்கும், முகம் களைத்திருக்கும், ஆனால் நடை மட்டும் சீராகவும், ஒரே மாதிரியாகவுமிருக்கும். அந்தக் குறுக்குச் சந்தின் கோடியில், ஒரு வாடகை வீட்டில் அவர் வசித்து வந்தார்.

மற்றவர்களுடன் அதிகம் பேசுகிறவர் மாதிரி தெரியவில்லை. எளிய முறையில் மிகச் சாதாரணமான வாழ்க்கை வாழ்கிறவர். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னால் இந்தப் பகுதிக்கு வந்தவர்.

கணேஷ் குரியருகே உள்ள அலுவலகத்தில் பணி புரிபவர்- அது தவிர வேறு விவரம் தெரியாது. சொல்லப் போனால் இங்கு யாரும்அவர் மீது அவ்வளவு அக்கறை காட்டவில்லை; அவருடைய ஒரே மகள் சில வருடங்களுக்கு முன்னால் தற்கொலை செய்து கொண்டு விட்டாள்- இவ்வளவுதான் அவரைப் பற்றி நான் கேள்விப்பட்டவை.

“உம், சொல்லுங்கள்?” என்றேன்.

வருத்தமாகச் சுற்றிலும் பார்த்துவிட்டு, “நான் ஒரு ஸ்கூட்டர் வாங்க விரும்புகிறேன். ஏறக்குறைய பேசி முடித்து விட்டேன்,” என்று சொல்லிவிட்டு என் பதிலென்ன என்பது போலப் பார்த்தார். பிறகு “பழைய வண்டிதான், என் நண்பரின் தோழருடையது. நாளைக்குத் தருவதாக அவர் சொல்லியிருக்கிறார். நம்பகமானவராகத் தெரிகிறார். நான் ஆவணங்களில் கையெழுத்து போட்டு விட்டேன். இப்போது சிக்கல் என்னவென்றால்…” தத்தா சங்கடமான ஓர் அரை புன்னகையைக் கசியவிட்டார். “எனக்கு ஸ்கூட்டர் ஓட்டத் தெரியாது.”

“இந்த மனிதர் இரு சக்கர வாகனத்தில்,“ நான் சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டேன். “நீங்கள் ஒரு நல்ல முடிவை எடுத்திருக்கிறீர்கள். நகரப் பேருந்துகளில் கட்டுக்கடங்காத கூட்டம், ரிக்ஷாக்கள் செலவை அதிகரிப்பவை; நீங்கள் நேரத்தையும் சேமிக்கலாம்,” அவருக்கு ஆதரவாகப் பேசினேன்.

“நான் அதைக் கற்றுக் கொள்ள நீங்கள் உதவி செய்வீர்கள் அல்லவா? அதாவது உங்களுக்கு ஓய்வு நேரம் கிடைக்கும்போது..” தன் வேண்டுகோளைச் சொல்லிவிட்ட நிம்மதி தத்தாவிடம் தெரிந்தது.

என் நண்பர்களின் பைக்குகளை நான் அடிக்கடி ஓட்டுவதை அவர் பார்த்திருக்க வேண்டும். வெள்ளம் காரணமாக என் கல்கத்தா பயணம் தாமதப்பட்டு இருக்கிறது. அதனால் இந்த நாட்களில் எனக்கு ஓய்வு நேரம் அதிகம். தத்தாவிற்காக நேரம் ஒதுக்குவதில் எனக்கு மகிழ்ச்சியே.

அடுத்த நாள் நான் அந்த ஸ்கூட்டரைப் பார்த்தேன். பலவீனமான ஒரு பழைய இயந்திரம். உண்மையாகவே அது நீண்ட தூரம் பயணித்தி்ருக்கிறது. முன்பக்கக் கண்ணாடி உடைந்திருந்தது. சைலென்ஸ் பைப்பட்டை இல்லாமலிருந்தது. இருக்கைகளும் அதிகம் கிழிந்திருந்தன.மொத்தத்தில் தத்தா அதற்கு கொடுத்திருந்த விலை மிக அதிகம். பல முறை உதைத்த பிறகு அதன் பிடிமானம் தளர்ந்து போயிருந்ததை உணர்ந்தேன், தவிர பிளக்கில் மின்சாரம் சரியாகப் பாயவில்லை, ஒரு வழியாக அது புறப்பட்டபோது அதிலிருந்து எழுந்த இரைச்சல் குறுக்குச் சந்து முழுக்க எதிரொலித்தது; என்ஜினின் அளவற்ற குறைகளை அறிவிப்பது போல.

என்னுடைய தந்திரமான செயல்பாடுகளை தத்தா ஆர்வமாக கவனித்துக் கொண்டிருந்தார். இடையிடையே தன் மனைவியையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். வராந்தாவிலிருந்த ஒரு தூணின் மேல் சாய்ந்து கொண்டு அந்தப் பெண்மணி என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

“சரியாக இருக்கிறதா?” தத்தா அந்த உறுமலுக்கிடையே சத்தமாகக் கேட்டார்.

“பரவாயில்லை. சிறிது சர்வீஸ் தேவைப்படுகிறது.”

நான்கு நாட்களின் கடுமையான முயற்சிகளுக்குப் பிறகு, வண்டியின் இருக்கையில் தத்தாவால் தனியாக உட்கார முடிந்தது. தலையில் நிறம் மங்கிப் போன ஹெல்மெட், உதட்டில் வரண்ட சிரிப்பு, இறுக்கமாக கைப்பிடிகளைப் பிடித்துக் கொண்டு பார்ப்பதற்கு தொலைவிலுள்ள நட்சத்திரங்களுக்குள்ளே பறக்கும் விண்வெளி வீரர் போல அவர் இருந்தார்.

“கிளட்சை திடீரென தளர்வு செய்யாதீர்கள். ஆக்சிலேட்டரை மெதுவாக இழுங்கள்,” நான் அவரை எச்சரித்தேன்.

“நிச்சயமாக.” தத்தாவின் அசௌகரியமான பதில். நான் ஸ்டார்ட் செய்து கொடுத்தேன். கண்ணுக்குத் தெரிந்த அங்கிருந்த ஒவ்வொரு சுவரிலும் அந்தச் சத்தம் எதிரொலித்தது. “பிரேக்கை திடீரென இழுக்காதீர்கள்,” நான் மீண்டும் எச்சரித்தேன்.

அவருடைய ஸ்கூட்டர் மெதுவாக நகர ஆரம்பித்தது. காற்று அவருடைய சட்டைக் காலரை, மீதமுள்ள முடியை சிலிர்க்கச் செய்தது. மெதுவாகக் குறைந்த இரண்டு சக்கர வாகனத்தின் ஒலி அவர் வீட்டின் முன்னால் நின்று கொண்டிருந்த எனக்குக் கேட்டது. இப்போது அந்த இடம் அமைதியாகிவிட்டது. வட்டாரச் செய்திகள் ஒரு வீட்டிலிருந்து கேட்க, சின்னப் பையன்ஒருவன் தொடர்ந்து மணி அடித்தபடி தன் மூன்று சக்கர சைக்கிளை ஓட்டிக் கொண்டிருக்க, ஒரு காய்கறி வியாபாரி தன் வழக்கமான குரலில் கத்திக் கொண்டிருந்தான்- இருந்தபோதிலும் தத்தாவின் வேதனையான ஸ்கூட்டரின் சப்தமின்றி தெரு அமைதியாக இருந்தது.

“உள்ளே வந்து உட்காருங்கள்,” திருமதி தத்தா கேட் அருகே வந்து என்னை அழைத்தார். மெல்லிய தோற்றம், இங்குமங்குமாக நரைமுடி, நீண்டகால நோய் காரணமாக முகம் தன் பொலிவை இழந்திருந்தது; இவையெல்லாம் இருந்தபோதிலும், அந்தக் கணத்தில் அவர் உற்சாகமாக இருந்தார்.

“மன்னியுங்கள். இப்போது முடியாது, மாலை வரமுடியுமா என்று பார்க்கிறேன்,”என்றேன்.மாலை அங்கு போனேன். விரைவில் அது ஒரு பழக்கமாகி விட்டது. நாங்கள் மூவரும் மாலை நேரங்களில் மணிக்கணக்கில் பேசுவோம். பெரும்பாலான நேரங்களில் வராந்தா விளக்கு அணைக்கப்பட்டு விடும். நிலா வெளிச்சம், தெருவிலுள்ள விளக்கின் ஒளியோடு வேலியினூடே புகுந்து வராந்தா தரையில் பலவித வண்ணங்களை உருவாக்கும். விளையாட்டு, அரசியல், சமூகம் என்று உலகியல் சம்பந்தமான விஷயங்களைப் பேசுவோம். ஒரு பக்கத்தில் நிறுத்தப்பட்டிருக்கும் ஸ்கூட்டர் நிலவொளியில் பிரகாசமாகத் தெரியும்.

முன்பெல்லாம் தத்தாவை பார்க்கவே முடியாது. இப்போது அந்தக் குறுக்குத் தெருவில் அவர் ஓட்டுவது சத்தமாகவும், நிச்சயமாகவும் இருந்தது. குறுகிய அந்தச் சாலையில் ஸ்கூட்டர் ஏற்படுத்தும் இடியொலி, அக்கம் பக்கத்தவரால் அவ்வளவு சுலபமாகக் கடந்து விட முடியாததாக இருந்தது.

தினமும் ஜன்னலின் வழியாக அவருடைய வருகை, புறப்பாடு இரண்டையும் பார்ப்பேன். பெரும்பாலும் மனைவி பின் இருக்கையில் இருக்க,ஒரு நன்றி உணர்வோடு என்னைப் பார்த்துக் கையசைப்பார். என்ஜின் அந்தக் கொடூர ஒலியை மறக்காமல் ஏற்படுத்த, கைகள் உறுதியாக இருக்க ,தலை லேசாக வளைந்திருக்க, நேராகப் பார்த்தபடி, அவர் ஓட்டுவார்.

ஒரு நாள் மாலை அவர் ஸ்கூட்டர் என்னருகே க்ரீச் என்ற ஒலியோடு நின்றது. “வாருங்கள் ஆற்றின் கரையையொட்டி ஒரு சவாரி போய் வரலாம்,” என்றார். எனக்கு எந்த வேலையும் இல்லாததால் நான் மகிழ்ச்சியாகப் புறப்பட்டேன். நகரத்தின் சுறுசுறுப்பான மாலைப் பொழுது அது என்பதால் தத்தாவின் ஸ்கூட்டர் கூட்டத்தினிடையே புகுந்து போனது. காற்று அவருடைய முடியையும், சட்டைக் காலரையும் குலையச் செய்தது.

“ஆமாம், இந்த வேகம், இதுதான் நான் விரும்பியது. மனிதன் ஒரு போதும்…” கடந்து சென்ற ஒரு லாரியின் ஓசையில் அவர் குரல் கரைந்து போனது.

“என்ன?” என்று சப்தமாக கேட்டேன்.

“ஒருவர் எந்த நாளிலும் நின்றுவிடக் கூடாது. செயலிழப்பு என்பது சாவைப் போன்றது.”

வெறுமே நான் புறநகர்ப் பகுதிகளை சுற்றிப் பார்த்துக் கொண்டே வந்தேன். வெளிச்சமான கடைகள், சுறுசுறுப்பான கூட்டம், மற்ற கார்களின் பின்புறசிவப்பு விளக்குகள், வெவ்வேறு ஒலிகளில் வெளிப்படும் ஹார்ன் ஒலிகள் ஆகியவற்றை வேகமாகக் கடந்து கொண்டிருந்தோம். சிறிது தொலைவில், ஒரு சிறிய ஊர்வலம் சமீபத்திய பாலிவுட் இசையுடன் நகர்ந்தது. தத்தா ஓர் இளைஞன் போல சவாரியை சந்தோஷமாகச் செய்தது பற்றி் நான் யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். அவர் மிக தைரியமாக, கஷ்டமின்றி கியரை மாற்றிக் கொண்டும், பிரேக்குகளை இழுத்தும் ஓட்டினார்.

நாங்கள் ஆற்றுப் பகுதியை அடைந்தோம். நகரம் இந்த இடத்திலும் தன் குப்பைகளைப் பரப்பியிருந்தது. ஆனால் இங்கு சிறிது சுத்தமான காற்று கிடைக்கிறது.

“உண்மையில் எனக்கு இந்த மாற்றம் தேவைப்பட்டது,” சந்தோஷமான சிரிப்புடன் தத்தா சொன்னார். வண்டியை மிகக் கவனமாக நிறுத்தினார்.

“வாருங்கள், இந்த பெஞ்சில் உட்காரலாம்.”

அஸ்தமிக்கும் சூரியனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். ஆறு இரத்தச் சிவப்பிலிருந்தது. சிறிது தொலைவில் உள்ளே மங்கிய வெளிச்சத்துடன் இரண்டு இயந்திரப்படகுகள் நின்று கொண்டிருந்தன. மற்றொரு பக்கத்தில் குன்றுகள் கருமையைப் பரப்பி இன்னொரு இரவிற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தன.

“எனக்காக நீங்கள் நிறைய உதவி செய்திருக்கிறீர்கள்…” திடீரெனச் சொன்னார்.

“ஓ, இல்லை, அதில் எனக்கு மகிழ்ச்சிதான்.”

அது எனக்கு நல்ல பலன் தந்திருக்கிறது. நீங்கள் எனக்கு ஒரு மாற்றத்தை, செயல்பாட்டை ஏற்படுத்தித் தந்திருக்கிறீர்கள். நான் உண்மையாகவே உங்களுக்குக் கடன்பட்டிருக்கிறேன்.” அவர்குரல் மிக மெல்லியதாக இருந்தது.

நான் மௌனமாக இருந்தேன். மங்கும் சூரியனின் லேசான இழைகளைப் பார்த்தபடி பெஞ்சில் உட்கார்ந்திருந்தேன். நகரின் எந்தச் சாயலும் இங்கு இல்லை,தெருவிலிருந்து அபூர்வமாகக் கேட்கும் ஹாரன் ஒலி தவிர.

“சில அந்தரங்கமான விஷயங்களை உங்களிடம் சொல்ல வேண்டும் என்று சில நாட்களாகவே நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.” தத்தாவின் குரல் வேறொரு கோளிலிருந்து கேட்பது போல மிக மெல்லியதாகக் கேட்டது.“பல வருடங்களுக்கு முன்னால் இது நடந்தது. எங்களுக்கு நீரா என்றொரு மகள் இருந்தாள். அவள் பிறந்த பிறகு கருவுறும் இயல்பை என் மனைவி இழந்து விட்டாள். அதனால் அந்தக் குழந்தையின் மீது நாங்கள் கண்மூடித்தனமான அன்பு வைத்திருந்தோம். நான் சாதாரணமான ஒரு கிளார்க்தான் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். ஆனாலும் எப்படியோ வாழ்க்கை எங்கள் மூவருக்கும் அமைதியானதாக இருந்தது. நான் மிக அப்பாவியான ஆத்மா; சிறிது கோழை என்று கூட நீங்கள் சொல்லலாம். ஆனாலும் நான் என்னளவில் உண்மையானவனாக இருக்க முயற்சிக்கிறேன். மனமறிந்து நான் யாரையும் காயப்படுத்தியது இல்லை என்பதை என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். என்னால் இயன்றவரை எங்கள் மகளை மிக நல்லவளாக வளர்க்க முயன்றேன். அவள் யாரையோ காதலிப்பது எனக்குத் தெரிந்தது. அவளுக்கு அப்போது பதினாறு வயதுதான்.அந்தப் பையன் எனது உயர் அதிகாரியின் மகன்தான். ஆரம்பத்தில் எனக்கு வருத்தம், சொல்லப்போனால் கையற்றவனாக உணர்ந்தேன். “உன் எதிர்காலம் தீர்மானிக்கப்பட்டு விட்டது. நம் அதிகாரியின் மகன்தான் உன் மருமகன்,” என்று உடன் வேலை செய்தவர்கள் என்னைக் கேலி செய்தார்கள். நான் முட்டாளைப் போலச் சிரிப்பேன். இந்த உலகம் எத்தனை கொடூரமானது என்பதைப் புரிந்து கொள்ள எனக்குச் சில காலம் தேவைப்பட்டது. ஒரு நாள் அதிகாரியின் மகன் வேறொரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொண்டு அசாமை விட்டுப் போய்விட்டான். சில நாட்களுக்குப் பிறகு, ஒரு குளிர் காலைப் பொழுதில் எங்கள் அருமை மகள் தற்கொலை செய்து கொண்டாள். அந்தச் சமயத்தில் அவள் கருவுற்றிருந்தாள்.”

ஒரு கார் பெரிய சைரன் ஒலியோடு திடீரென்று அந்த இடத்தைக் கடந்தது. ஆச்சர்யத்தோடு தத்தாவின் முகத்தைப் பார்த்தேன். பூங்காவின் ஒரு பக்கம் விளக்கு வெளிச்சத்தால் மின்ன, மற்றொரு பக்கம் இருட்டாகத் தெரிந்தது.

“அந்தச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு ஏழு வருடங்களாகி விட்டன. ஏழு வருடங்களாக நாங்கள் அந்தக் கொடுமையை ஒவ்வொரு நிகழ்வுகளிலும், மௌன கணங்களிலும் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இது மாதிரியே இருந்து எப்படியோ சமாளித்து விடலாம் என்று நான் நினைத்தேன். ஆனால் என் மனைவி?நான் ஏன் ஏதேனும் அவளுக்கு செய்யக் கூடாது? ஒரு ஸ்கூட்டர் வாங்கினாலென்ன? சில சந்தோஷப் பயணங்களாவது எங்களுக்குக் கிடைக்கும்! வீட்டிற்கு வெளியே ஓர் உலகம் இருக்கிறது என்பதை அவள் பார்ப்பாள். புதிய வண்டியொன்றை என்னால் வாங்க முடியாது, அதனால் இதை வாங்கினேன். நகரப் பேருந்து நெரிசல், நேர மிச்சம் இவைகள் எல்லாம் பிரச்னைகளில்லை. நான் விரும்புவது செயல்பாட்டைத்தான். ஏறக்குறைய நாங்களிருவரும் படிம நிலைக்குத் தயார் ஆகிக் கொண்டிருந்தோம், ஏதாவது ஒரு செயல்பாடு எங்களுக்கு மிக அவசியமானதாக இருந்தது, ஒரு வேகம்,ஒரு நடமாட்டம் இல்லையெனில் எங்களால் உயிருடன் இருக்க முடியாது.”

“ஒரு நகரப் பேருந்து, பிறகு ஒரு பைக், அம்பாசிடர் கார் ஆகியவற்றை நான் இன்று ஓவர்டேக் செய்ததை கவனித்தீர்களா,அது மூர்க்கத்தனமான போட்டி ,அது எனக்கு எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. காலையிலிருந்து இரவு வரை இந்தப் பழைய ஸ்கூட்டரினால் என் மனைவி சுறுசுறுப்பாக இருக்கிறாள், நான் அலுவலகத்திற்கு கிளம்புவதற்கு முன்னால், தினமும் காலையில் கவனமாக சுத்தம் செய்கிறாள்; அவள் அன்று என்ன சொன்னாள் தெரியுமா? ஆயிரம் வண்டிகள் இருக்குமிடத்தில்கூட சத்தத்தை வைத்துக் கொண்டே அவள் இதைக் கண்டு பிடித்து விடுவாளாம்.” அவர் என்னைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே சொன்னார். அவருடைய முகத்தில் வெளிச்சமும், நிழலும் விளையாடிக் கொண்டிருந்தன. ஏதோ ஆவி பிடித்தவர் போலத் தெரிந்தார்.

ஆற்றிலிருந்து எழும் காற்றிலிருந்து ஓர் ஈரப்பதம் வெளிப்பட்டது. அந்த இயந்திரப் படகுகள் இன்னமும் வெளுத்த நீலநிறப் படுக்கையில் நின்றிருந்தன. பல்புகளின் வெளிச்சம் பட்டதால் நீர் ஒருவித அசைவிலிருப்பது போலத் தெரிந்தது. அது படகுகள் அசைவது போன்ற தோற்றத்தை பார்ப்பவர்களிடம் ஏற்படுத்தும்.

தொலைவில் ஒரு மணி எட்டு முறை ஒலித்தது. “நாம் போகலாம், மிகத் தாமதமாகிவிட்டது.” நான் அவரைப் பின் தொடர்ந்தேன்.

தெருவில் கூட்டத்தின் அளவு குறைந்திருந்தது. நியான் விளக்குகளின் வெளிச்சம் காவலர் போல எங்களுக்கு வழி காட்டியது. ஸ்கூட்டரை ஸ்டார்ட் செய்ய அவர் பதினோரு தடவை அழுத்த வேண்டியிருந்தது. மின்சாரம் சரியாகப் பாயாமல் இருக்கலாம், கண்டன்சர் பைப்பின் குறையாகவும் இருக்கலாம்.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு ஒருநாள் பின்னிரவில் தத்தா கதவைத் தட்டினார். முகம் முழுக்க வியர்த்திருக்க. மிகச் சோர்வாகத் தெரிந்தார். ஸ்கூட்டர் தெருவில் நிற்க, திருமதி தத்தா அவர் பின்னால் நின்றிருந்தார். எந்த வழக்கமான ஒலியுமில்லாமல் வண்டி அமைதியாக இருந்தது எனக்கு வியப்பைத் தந்தது.

“ஏது இந்த நேரத்தில்?”

“எப்போது நான் கியரை இழுத்தாலும் இந்த ஸ்கூட்டர் ஸ்டார்ட் செய்வது நின்று போகிறது. இன்று ஞாயிற்றுக் கிழமை என்பதால் ஒர்க்ஷாப்கள் மூடியிருக்கின்றன, வண்டியைத் தள்ளிக்கொண்டே நான் வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தேன்.”

ஏதோ மோசமாகப் பழுதாகியிருக்க வேண்டும். காலையில் நான் மெக்கானிக்கை அழைத்துக் கொண்டு வருவதாகச் சொன்னதும் அவர்கள் போய் விட்டனர்.

ஆனால் அடுத்த நாளே நான் வேலை விஷயமாக இரண்டு மாதங்களுக்கு கல்கத்தா போக வேண்டியதாயிற்று. நான் ஊர் திரும்பிய பிறகும் தத்தாவின் உறுமும் ஸ்கூட்டரின் ஞாபகம் எனக்கு வராமல் போய்விட்டது. அடுத்த நாள் காலையின் வானொலி வட்டாரச் செய்தி எனக்கு உறுமலை நினைவூட்டியது. அது அங்கேயில்லை. அந்த குறுகிய சாலையில் அமைதி மட்டுமே.

மாலையில் நான் அவர்களின் வீட்டிற்குப் போனேன். மங்கிய விளக்கு வெளிச்சத்தில் திருமதி தத்தா ஒரு சிலையைப் போல நின்றிருந்தார்.

“உள்ளே வாருங்கள்.”

“தத்துடா எங்கே?”

“இன்னமும் வரவில்லை, மார்க்கெட்டிற்குப் போயிருக்கலாம்.”

“ஸ்கூட்டர்?”

“ஓ, ஸ்கூட்டர் உடைந்து விட்டது. அதற்குள் ஏராளமான கோளாறுகள் இருந்தன. அது இனிமேல் ஓடாது என்று சொல்லி விட்டார்,” அவர் குரல் நடுங்கியது.

கதவருகிலேயே நான் உறைந்து நின்றேன். காலம் அப்படியே நின்று போய்விட்ட ஓர் உலகத்தில் நான் நுழைந்தது போல உணர்ந்தேன். அங்கு ஓட்டமோ, இயக்கமோ இல்லை. சுற்றியிருந்த இருட்டு மனிதனின் கடைசி உந்து சக்தியை உறிஞ்சிக் கொண்டது போல இருந்தது.

“இல்லை, அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை, அதைச் சரி செய்து விட முடியும்.”அந்த மரத்த உணர்வை உடைக்க முயன்றேன். அவர் அறை விளக்கைப் போட்டார். ஆடம்பரம் இல்லாத ஒரு சிறிய அறை, எளிமையாகவும் நன்கு பராமரிக்கப்பட்டும் இருந்தது. ஒரு சில நாற்காலிகள், பக்க மேசை, மைய மேசை, அதன் மேல் சில பத்திரிக்கைகள், சில காலண்டர்கள், மற்றும் பிரேம் செய்யப்பட்ட ஒரு புகைப்படம். மூலையில் வரலாற்றுக் காலத்துக்கு முந்தையதான அந்த ஸ்கூட்டர்.

திருமதி தத்தா உள்ளே போனார், தேநீர் தயாரிக்க இருக்கலாம். நான் ஸ்கூட்டரின் அருகில் போனேன்.வெறும் எலும்புக்கூடுதான், ஸ்டார்ட்டர் உடைந்திருந்தது, அப்சார்பர் இரண்டு துண்டுகளாக இருந்தது, ஹெட்லைட்கீழே தொங்கிக் கொண்டிருந்தது, என்ஜினின் கவர் அதனிடத்தில் இல்லை, உள்ளே ஏராளமான வெல்டிங் அடையாளங்கள், சில பகுதிகள் ஒரு சிறிய குவியலாக வைக்கப்பட்டிருந்தன; இல்லை, இந்த இயந்திரம் செத்துப் போய்விட்டது. அது ஓர் இறந்த உடலின் காட்சியாகத் தெரிந்தது.

அந்தக் கணத்தில் சுவற்றில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த அந்த புகைப்படத்தை நான் பார்க்க நேர்ந்தது; தூசியைத் தட்டிய பிறகு அது அப்பாவியான, உற்சாகமான இளம் பெண்ணின் படம் என்று என்னால் யூகிக்க முடிந்தது. நிச்சயமாக அவள் நிராதான்; ஏழு வருடங்களுக்கு முன்னால்,ஒரு குளிர்ச்சியான காலையில் தற்கொலை செய்து கொண்ட இளம்பெண்.

“அந்தச் சமயத்தில் அவள் கருவுற்று இருந்தாள்.”

“என்ன பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்?” நான் என்னை உணர்ந்தேன்.

ஹிரு தத்தா பை நிறைய மளிகை சாமான்களுடன் கதவருகே நின்றிருந்தார். முகம் பலவீனத்தில் சோர்வுற்றிருக்க, நகரப் பேருந்தின் நெரிசலில் உடைகள் கசங்கியிருந்தன. பூமியின் நகர்வற்ற கணம் அந்த அறையில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது.
———————————-
நன்றி : Indian Literature ,Sahitya Akademi’s Bi—Lingual Journal NOV/Dec 2015

 

கெய்சீரோ ஹிரானோ நேர்முகம் – ஜப்பானிய மொழியில் விவியன் எங், ஆங்கில மொழியாக்கம் ஏலி கே. பி. வில்லியம்

(பென் தளத்தில் வாரம் ஒரு எழுத்தாளரிடம் பத்து கேள்விகள் கேட்டு நேர்முகம் பதிப்பிக்கிறார்கள். இந்த வாரம் வந்த நேர்முகத்தில் ஐந்து கேள்விகள் இங்கு)

1. “புனைவு சில ரகசியங்கள் வெளிப்படுவதைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ள உதவுகிறது என்றாலும் வேறு ரகசியங்களை வெளிப்படுத்த அது ஒன்றே வழி,” என்று ‘அட் தி எண்ட் ஆப் தி மேட்டினி’ நாவலின் முன்னுரையில் எழுதுகிறீர்கள். உண்மையின் தடத்தை உங்கள் எழுத்து எவ்வாறு கண்டு கொள்கிறது? உண்மைக்கும் புனைவுக்கும் உள்ள உறவு பற்றி இன்னும் கொஞ்சம் சொல்ல முடியுமா?

‘உண்மை,’ என்ற சொல்லைக் காட்டிலும் ‘மெய்ம்மை’ என்ற சொல்லே புனைவின் பின்புலத்தில் பொருந்தும் என்று எனக்கு தோன்றுகிறது. புனைவின் தேவையை எதார்த்தம் வலியுறுத்துவதால்தான் அது தேவைப்படுகிறது. வேறு சொற்களில் சொன்னால், இப்போது என்ன நடந்து கொண்டிருக்கிறதோ அதை இன்னும் சுத்திகரிக்கப்பட்ட வடிவில் பகிர்ந்து கொள்ள மெய்ம்மை என்னை நோக்கி அழைப்பு விடுக்கிறது.

வேறு வழியில் சொல்ல முடியாத தனிப்பட்ட அனுபவங்களையும் புனைவின் பாதுகாப்புக் கூத்தின் உள்ளிருந்து பிறருக்கு தெரியப்படுத்த முடியும். சில சமயம் மெய்ம்மை குறித்து நமக்குள்ள அதிருப்தியும்கூட புனைவில் நிறைவு காண விரட்டுகின்றன என்றும் நினைக்கிறேன். மெய்யுலகில் வாழ்ந்து களைத்துப் போவது புனைவு அளிக்கும் விடுதலையை உணரச் செய்வதை நமக்குச் சாத்தியப்படுத்துகிறது என்று நினைக்கிறேன்.

2. இடத்துக்கும் கதைக்கும் உள்ள உறவு என்ன? உங்கள் எழுத்தில் குறிப்பிட்ட சில இடங்களுக்கு நீங்கள் எப்போதும் திரும்பிச் செல்வது உண்டா?

தென் பிரான்ஸ் முதல் மத்திய காலகட்டம் வரையும் 19ஆம் நூற்றாண்டு பாரிஸ்சிலிருந்து மெய்ஜி சகாப்தத்தின் நாரா கோட்டம் வரையும் டோக்கியோ முதல் எதிர்கால ஹூஸ்டன் வரையும்- மார்ஸ், நிகர் மெய்ம்மையைச் சொல்லவே வேண்டாம்- கதைக்கருவையொட்டி என் படைப்பின் களம் தொடர்ந்து மாறிக் கொண்டிருப்பது. கதைக்கு எந்த இடங்கள் பொருத்தமாக இருக்கும் என்பதை நான் கவனமாக பரிசீலிக்கிறேன். எழுதுவதற்கு முன் நேரடியாக அங்கு போய் அந்த இடத்தை அறிந்து கொள்கிறேன். நான் உண்மையாகவே வாழ்ந்த, அல்லது சென்று கண்ட இடங்கள்தாம் என் கதைக்களங்கள். எனவே இயல்பாகவே நான் இப்போது வசிக்கும் டோக்கியோ நான் அடிக்கடி பயன்படுத்தும் கதைக்களமாகிறது.

3. பாத்திரங்களையும் கதையோட்டத்தையும் வளர்த்தெடுக்க மெய்ம்மையை பல எழுத்தாளர்களும் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் அதை புத்தகத்தில் எங்கும் குறிப்பிடுவது வழக்கமில்லை. மகினோ யோகோ கதை நீங்கள் அறிந்த மனிதர்களின் “உண்மை” கதையின் அடிப்படையில் எழுதப்பட்டது என்பதை வாசகர்கள் அறிய வேண்டும் என்பது ஒரு முக்கியமான விஷயமாக உங்களுக்கு ஏன் தோன்றியது?

18ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 20ஆம் நூற்றாண்டின் மத்திய பகுதி வரை எழுதப்பட்ட முக்கியமான கதைகள் சிலவற்றில் முன்னுரை எப்பணி இயற்றுகிறது என்பதில் எனக்கு ஆர்வமிருந்தது. கதாநாயகன் ஏன் குறிப்பிடத்தக்க கவனம் செலுத்தும் தகுதி கொண்டவனாய் இருக்கிறான் என்பதை ராபின்சன் குரூசோ, கரமசோவ் சகோதரர்கள், தி மாஜிக் மவுண்டெய்ன், நாசியா ஆகிவற்றின் முன்னுரைகள் வசீகரமான வகையில் விளக்குகின்றன. வெகு சீக்கிரம் சலிப்படையும் வாசகர்களின் ஆர்வத்தைக் கைப்பற்ற கதையின் பரபரப்பான இடத்துக்குள் விரைய வேண்டிய தேவையில்லாமல் கதை அதன் வாசகர்களை மெல்ல மெல்ல தன்னுள் இழுத்துக் கொள்ள இந்த உத்தி அனுமதிக்கிறது.

கூடுதலாக, கதாநாயகன் உண்மையாக வாழ்ந்தவன் என்று இப்பின்புலத்தில் விவரிக்கப்படும்போது, எழுத்தாளருக்கும் வாசகருக்கும் இடையில் உள்ள உறவில் மாற்றம் ஏற்படுகிறது. வாசகர்கள் எதிர்வினையாற்றும் வகையில் ஆசிரியன் ஒரு நாயகனை அளிப்பதற்கு பதில் – நாயகனை நடுவில் வைத்துக் கொண்டு எழுத்தாளரும் வாசகரும் ஒருவரையொருவர் எதிர்கொள்வதற்கு பதில்- அருகருகே நின்று, ஒரே கோணத்தில் நாயகனை இருவரும் காண முடிகிறது.

வெறும் புனைவாக இருக்கக்கூடிய படைப்பில், “அழகு,”, “திறமை,” போன்ற விவரணைகளை வாசிக்கும்போது வாசகர்கள் எச்சரிக்கையாக இருப்பார்கள். இது போல நல்ல வகையில் நாயகனைச் சித்தரிக்கும்போது அது வலிய திணிக்கப்பட்டது போலிருக்கும். ஆனால், நாயகன் ஒரு நிஜ மனிதரின் அடிப்படையில் அமைக்கப்பட்டிருந்தால், இது போன்ற விவரணைகள் புறவயப்பட்டவை என்று வாசகன் ஏற்றுக் கொண்டு விடுவான். அப்படி ஒரு மனிதர் உண்மையில் இருந்தாரா என்பதே சந்தேகமாக இருந்தாலும்கூட இதுவே உண்மை. குறிப்பாக மார்க்கரீட் யூர்செனாரின் ‘கூ டி கிரேஸ்,’ என்ற நாவல் ‘அட் தி எண்ட் ஆஃப் தி மேட்டினி’ எழுதும்போது எனக்கு ஒரு முன்னோடியாக இருந்தது.

அக்காலத்தில் தன் காலத்துக்கும் முற்பட்ட காலங்களைப் பற்றிய நாவல்கள் எழுதப்பட்டபோது பிற்காலத்தில் மீபுனைவு கொண்டு படைப்பின் புனைவுத்தன்மை உணர்த்தப்பட்டது போல் உணர்த்தப்படும் வழக்கமில்லை என்றாலும் புனைவென்பது தன்னவில் புனைவு என்பது வெளிபபடையாக இருந்தது. இன்றுள்ள நிலைக்கு இது நெருக்கமான ஒன்று என்று நினைக்கிறேன். எழுத்தாளர்களின் அன்றாட வாழ்வு நம்முன் சமூக ஊடகங்களில் வந்து சேர்ந்து விடுகிறது. ஆனால் இது பற்றி நான் பேச ஆரம்பித்தால் நிறுத்த மாட்டேன், எனவே வேறொரு சமயம் இதைப் பார்த்துக் கொள்ளலாம்.

4. நீங்கள் எப்போதும், “வாசகர்களின் கரங்கள் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் மறு பக்கம் திருப்பச் செய்யும் நாவல்கள் எழுதுவதை விட, அவர்களை உள்ளிழுத்துக் கொண்டு மறு பக்கம் திருப்பவும் திருப்பாமல் இருக்கவும் விரும்பும் வகையில் அதன் கதகதப்பில் எப்போதும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்க நினைக்கும் நாவல்களை எழுதவே விரும்பியதாக,” சொல்லியிருக்கிறீர்கள். இந்த இரு வகை நாவல்களையும் ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்றை வேறுபடுத்திக் காட்டும் குறிப்பிடத்தக்க தனித்தன்மைகள் எவை என்று நினைக்கிறீர்கள்? அண்மைக் காலத்தில் நீங்கள் வாசித்த புத்தகங்களில் ஏதேனும் அதன் பக்கங்களுக்குள் விரியும் உலகினில் நிலைகொண்டு தங்கி விட வேண்டும் என்று உங்களை விரும்பச் செய்திருக்கிறதா?

ஒரு நாவல் தொடர்ந்து வாசிக்கச் செய்யும் உரைநடை, ஆன்மாவை அசைக்கும் சொற்கட்டுமானம், நிஜ மனிதர்களைவிட அவர்களைப் புரிந்து கொள்ளும் விழைவை ஏற்படுத்தும் பாத்திரங்கள் கொண்டதாய், மெய்ம்மையைக் காட்டிலும் ஆன்மீக உச்சம் தொட்ட பரவச உணர்வு அளிக்கும் உலகைச் சித்தரிப்பதாய் இருக்கும்போது, அதை வாசித்து முடிக்கையில் எனக்கு வருத்தம் வருகிறது. குற்றமும் தண்டனையும், பட்டன்புரூக்ஸ் போன்ற படைப்புகள் மிகவும் நீளமாக இருக்கின்றன, ஆனால் அவற்றை முதல் முறை படித்து முடித்ததும் மூடி வைக்கும்போது உண்மையாகவே ஒரு துயரத்தை உணர்ந்தேன். கலைப் படைப்புகள் ஒரு வகை உக்கிரமான, புலன்களால் உணர்ந்து கொள்ளக்கூடிய அனுபவம் அளிப்பதுதான் இதன் காரணம் என்று நினைக்கிறேன். இன்னும் சமீப காலத்தைய உதாரணம் கொடுப்பதானால், ஹான் காங்கின் கதைகள் நான் இப்போது விவரித்த அனுபவத்தை எனக்கு அளித்திருக்கின்றன.

ஆனால் மறுபக்கம், நம்மை உள்ளிழுத்துக் கொண்டு பக்கங்களைத் திருப்பிக் கொண்டே இருக்கச் செய்யும் புத்தகங்களையும் நாம் விரும்பி வாசிக்கிறோம், ஒரு சில தொழில்நுட்ப உத்திகளைப் பயன்படுத்தி இதையே முக்கிய நோக்கமாகக் கொள்ளும் புத்தகங்கள் ஒரு வகை வெறுமை கொண்டவை.

5. யோகோவுக்கும் மகினோவுக்கும் இடையில் உள்ள ரசாயனத்தின் கூறுகளில் ஒன்று அவர்களது உரையாடல் பொதுவான விஷயங்கள் பற்றி இருப்பது. குறிப்பாய், துவக்க உரையாடலில் இவ்வுலகில் உள்ள அழகு பற்றி அவர்கள் பேசிக் கொள்வது என் கவனத்தை ஈர்த்தது. வன்முறை நிறைந்த திரைப்படங்களை ரசிக்கும் வகையில், “கொடூரத்தை ஏற்றுக் கொள்ளச் செய்வது,” போன்ற “கனமான பணிகளை எப்போதும் சுமந்து களைத்துப் போவதிலிருந்து,” அழகுக்கு விடுதலை அளிக்க வேண்டும் என்று மகினோ சொல்கிறான். யோகோ வேறொரு கோணத்தை முன்வைக்கிறாள். “இவ்வுலகின் கொடூரங்களில் இருந்து கணப்பொழுது கண்களை விலக்கிக் கொள்ளச் செய்யும் அதே ஆற்றல் அழகுக்கு உண்டு” (78-79) என்கிறாள் அவள். காதல் போன்ற உக்கிரமான, நிலையற்ற உணர்ச்சியைப் பற்றி எழுதும்போது அழகிய கணங்களை விவரிப்பதையும் கனமான கணங்களை விவரிப்பதையும் எப்படி சமநிலைப்படுத்திக் கொல்கிறீர்கள்? உரையாடல் கொண்டு இந்த சமநிலையை எப்படி வலுப்படுத்துகிறீர்கள்?

இந்த விஷயத்தில் இசையும் ஓவியமும் எனக்கு நிறைய கற்றுத் தந்திருக்கின்றன. ஒரு கதையின் ஒட்டுமொத்த ஓட்டத்தை இசைப் பதங்கள் கொண்டு தொகுத்துக் கொள்கிறேன். இதற்கு காரணம், இசை என்பது காலம் சார்ந்த கலை. மூவ்மெண்ட், டிரான்ஸ்சிஷன், ஹார்மனி, மெலடி போன்ற பதங்கள் சமநிலையையும் கதையோட்டத்தில் மாற்றங்களையும் கற்பனை செய்து பார்க்கவும் உதவுகின்றன.

ஆனால் ஒரு தனிக் காட்சியை அதன் நுண்தகவல்களோடு எழுதிக் கொண்டிருக்கும்போது எதை முன்னிலைப்படுத்துவது எதைப் பின்னணியில் வைப்பது என்பதற்கு இடையிலுள்ள சமநிலையை ஓவியப் பதங்கள் வழியே உணர்ந்து கொள்கிறேன். ஒவ்வொரு காட்சியிலும் எதை முழுமையாகவும் தெளிவாகவும் முன்னிலைப்படுத்த வேண்டும், எதைப் பின்னணியில் இருத்த வேண்டும், அதற்கென்று ஒரு தொலைவும் விரிவும் அளிக்க வேண்டும்.என்று நான் என்னிடமே கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

THE PEN TEN: AN INTERVIEW WITH KEIICHIRO HIRANO, TRANSLATED BY ELI K.P. WILLIAM By: Viviane Eng

என்   இறப்பு பற்றிய நினைவுக் குறிப்பு- வைக்கம் முகமது பஷீர்

தமிழில் : தி. இரா. மீனா

இந்த அழகான பூமியில் எனக்கென ஒதுக்கப்பட்டிருந்த காலம் முழுமையும் கழிந்திருக்கிறது. எனக்கு மேலும் கால அவகாசமில்லை. காலமிருப்பது, என்பது அல்லாவிற்கு— கடவுளுக்குத்தான். அவன் காலத்திற்கு முடிவேயில்லை, அது முடிவற்றது; காலம் முடிவற்றது.

இந்த நாள் வரை நான் காலையில் படுக்கையிலிருந்து எழும்போதும், எப்போதும் காலைப் பொழுதாக இருக்காதபோதும் நான் காலத்திற்கு வணக்கம் சொல்கிறேன்; முடிவற்ற காலத்திலிருந்து எனக்கு மேலும் ஒரு நாளை நீட்டித்ததற்கு கடவுளே நன்றி.

இந்து மற்றும் இஸ்லாமிய சந்நியாசிகள்- சூபி ஆகியவர்களுடன் நான் கழித்த நாட்கள் நினைவிற்கு வருகின்றன. உண்மையைத் தேடி  நான் அலைந்த நாட்கள் அவை. கடவுள் பற்றிய இணைச்சொற்களை நான் கணக்கிட்டுக் கொண்டிருந்தேன். ஏறக்குறைய நிர்வாணத்தோடு உட்கார்ந்து தலை முடியும், மீசையும் வளர, இடையீடின்றி சிந்தனைகளால் சூழப்பட்டிருந்தேன். பத்மாசனம் போட்டு “யோகாதண்டுவை” கையில் வைத்திருப்பதாகப் பாவித்தேன். அனைத்துலகச் சிந்தனைகளையும் நான் மனதிலிருத்தியிருந்தேன். என் தியானத்திலிருந்து மீளும்போது  சூரியன் ,சந்திரன், விண்மீன்கள், பால்வீதி, சூரிய மண்டலம், அண்டம் ஆகியவைகளுக்குக் கேட்கும்படியாக நான் “அஹம் பிரம்மாஸ்மி” என்று முணுமுணுக்கிறேன். அது சூபிக்கள் சொல்லும் “அனல் ஹஃ” (Anal Haq) என்பது தான்.

என்னுடைய “அனர்ஹ நிமிஷம்“ (Anargha Nimisham) தொகுதியில் “அனல் ஹஃ” பற்றிக் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். அன்று நான் இறக்கப் போகிறேன் என்று நினைத்தேன், நான் இல்லாமல் போவேன் என்று நினைத்தேன். இது வரை யதார்த்தம் உன்னையும் என்னையும் கூறாகக் கொண்டிருந்தது; ஆனால் இதற்குப் பிறகு நீ மட்டும்தான் யதார்த்தமாக இருப்பாய். அந்தக் கணம்தான் “அனர்ஹ நிமிஷம்”, விலைமதிப்பற்ற கணம்

எனக்கு மரணம் பற்றிய பயமில்லை. அது உண்மை; நான் மரணத்தை பயமுறுத்துகிறேன் என்பதும் இணையான உண்மைதான். மரணம் தவிர்க்க முடியாதது; அது தன் பட்டியல்களுடன் வரட்டும்.

பிறந்தது முதல் நான் மரணத்துடன் உராய்ந்திருக்கிறேன். ஒரு முறை கடுமையான விஷமுடைய கட்டுவிரியன் என் வலது காலைச் சுற்றிச் சூழ்ந்திருந்தது. இன்னொரு சமயத்தில் நல்ல பாம்பு என் இடது காலில்  தவழ்ந்து கொண்டிருந்தது. பெரும்பாலும் பல இரவுகளில் என் வீட்டில் நல்ல பாம்புகள் புகுந்திருக்கின்றன. கடைசி முறை அது மிக அணுக்கமாக வந்தது; நான் ஏறக்குறைய அதை மிதித்து விட்டேன்.

நான் இறந்து விட்டேன். இதற்குப் பிறகு யாராவது என்னை நினவு வைத்திருக்க வேண்டுமா? யாரும் என்னை நினைவு வைத்திருக்கத் தேவையில்லை என்பதுதான் என் அபிப்பிராயம். ஏன் நினைவு வைத்துக் கொள்ள வேண்டும்? கடந்து போன வருடங்களில் எண்ணிக்கையற்ற கோடிக்கணக்கான மக்கள், ஆண், பெண்கள் இறந்திருக்கின்றனர். யாராவது அவர்களை நினைவில் வைத்திருக்கிறார்களா?

என் புத்தகங்கள் எத்தனை காலம் வாழும்? ஒரு புதிய பூமி உருவாகலாம். கடந்த காலத்தவை எல்லாம் புதியவற்றில் கரைந்து எதுவுமின்றி மறைந்து போகலாம். என்னுடையது என்று நான் சொல்லிக் கொள்ள என்ன இருக்கும்? என்னுடையது என்று சொல்லிக் கொள்ளும் ஓர் இம்மியளவான அறிவையாவது நான் இந்த உலகத்திற்கு அளித்திருக்கிறேனா? கடிதங்கள், சொற்கள், உணர்வுகள்–இவையெல்லாம் கோடிக்கணக்கான மக்கள் பயன்படுத்தியிருக்கி்றவைதான்.

இரண்டு மூன்று முறைகள் என் எல்லைக்குட்பட்ட நிலையில் நான் தனியாக நின்று கொண்டு ,முழு நிலா மற்றும் எண்ணற்ற நட்சத்திரங்கள் உருவாக்கியிருக்கும் அச்சமும் மதிப்புமான அழகை கவனித்திருக்கிறேன் அதை உள்ளடக்கத் தவறி, பயத்தில் அழுது ஓடியிருக்கிறேன். அந்தப் பாலைவனத்தோடான முதல் சந்திப்பிலேயே நான் மரணித்திருக்க வேண் டும்..

அது அஜ்மர் அருகேயுள்ள ஏதோ ஓரிடம். நடு மதியப்பொழுது. நான் நடந்து கொண்டிருந்த பாதை பாலைவனத்தின் விளிம்பு. முன்பு அந்தப் பகுதியின் பள்ளங்களில் பாதசாரிகளுக்கு தங்கள் வழியைக் கண்டுபிடிக்க உதவும் வகையில் செம்பாறைக் கற்கள் அடையாளமாக இருந்தன. ஆனால் இப்போது பாலைவனக் காற்றின் வரட்சியால் மண்குவியல்கள் அந்தப் பாறைகளை மூடிவிட்டன. நான் வழி தவறிவிட்டேன். உஷ்ணமும், தாகமும் பொறுக்க முடியாதவையாக இருந்தன.

நான் வலதுபுறத்தை நோக்கிப் போயிருக்க வேண்டும் ;ஆனால் இடதுபக்கம் திரும்பி விட்டேன். இப்போது அந்தப் பாலைவனம் எல்லையற்று என் முன்னால் மிகுந்த வெம்மையோடு நீண்டிருந்தது. சூரியன் இரக்கமின்றி என் தலை மீது கொளுத்திக் கொண்டிருந்தது. திசையின்றி நான் நடந்து கொண்டிருந்தேன். பாதம் மண்ணில் புதைந்தது- அது குளிர்வது போல இருந்தது– சூரியனின் தகிப்பில் நான் எரிந்தேன் — பொறுக்க முடியாத தாகம். சோர்ந்து விழுந்தேன். ஆனால் நான் இப்போது ஒரு பெரிய கரிக்கட்டை துண்டுதான். மையப்பகுதியில்,உள்ளே ஒரு சிறிய சிவப்பு ஒளிவட்டம். அல்லா! அது என்ன?

அதுவும் கூட மறைந்தது. நான் நினைவிழந்தேன். எவ்வளவு நேரம் அந்த உருக்கும் வெம்மையில் கிடந்தேன் என்று தெரியவில்லை. பல மணி நேரமாக இருக்கலாம். நாட்களாக இருக்கலாம்.

அங்கு இறந்து கிடந்தேன் என்று வைத்துக் கொள்ளலாம். பல மணி நேரமாக இருக்கலாம். நாட்களாக இருக்கலாம். எனக்குத் தெரியாது.

அதை நினைத்துப் பார்க்கும்போது ஒரு நகைச்சுவை போல் தெரிகிறது. பூமியில் வாழ்க்கை என்பது ஒரு பெரிய “வேடிக்கைதான்”, கடவுளின் நாடகம்.

வி.கே.என். ஒரு முறை மரணம் பற்றி என்னிடம் கேட்டார். ”கடைசி நிமிடம் வரை அவர் கடத்துகிறார்” என்றேன்.

வைக்கம் முகமது பஷீர் இறந்துவிட்டார். செய்தி வருகிறது. ஏன் அவர் இறந்தார்? எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு காரணம் இருக்க வேண்டும். அவ்வளவுதான்.

பாருங்கள், இப்போது நான் இறந்து விட்டேன். என் இறப்பிற்குத் தகுந்த காரணங்கள் இருக்கிறதா என்று சரி பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். முடிவற்ற நேரம் எனக்கு இல்லை என்று நான் சொல்லவில்லையா?

நான் அனைவரையும் வணங்குகிறேன். மாமரத்தையும் வணங்குகிறேன்; பூமியின் எல்லா படைப்புகளையும். அண்டமே—நான் ஏதாவது உனக்குத் தீங்கிழைத்திருந்தால் என்னை மன்னித்துவிடு. எல்லோரும் என்னை மன்னியுங்கள்.

—————————–

நன்றி : Malayalam Literary Survey   April –Sep 1994  Kerala Sahitya Academy

 

 

 

 

எகிப்திய எழுத்தாளர் தாரிக் இமாமுடன் ஒரு நேர்முகம் – காதரீன் வான் டெ வேட்

எகிப்திய எழுத்தாளர், வானொலி ஊடகவியலாளர், விமரிசகர், 1977 ஆம் ஆண்டு பிறந்தவர் தாரிக் இமாம் . ‘தி செகண்ட் லைப் ஆப் கான்ஸ்டன்டைன் கவபி’ மற்றும் ‘தி சிட்டி ஆப் எண்ட்லஸ் வால்ஸ்’ உட்பட பத்து நாவல்கள் மற்றும் சிறுகதை தொகுப்புகள் எழுதியுள்ளார். எகிப்தின் மதிப்பு மிக்க சவிரிஸ் பரிசு உட்பட பல விருதுகள் பெற்றவர். கலாச்சார பேரதிகார அமைப்பின் ‘ஸ்டேட் இன்சென்டிவ் அவார்ட்,’ எகிப்திய கலாச்சார அமைச்சகத்தின் இலக்கிய விருதான “சு’அத் சபாஹ் பரிசு,” மற்றும் ஸ்பானிஷ் மியூஸியோ டி லா பாலாப்ராவின் சிறந்த குறுங்கதை பரிசு பெற்றவர். மாய யதார்த்தம், மிகுகற்பனை உட்பட பரிசோதனைத் தன்மை இமாமின் எழுத்தைத் தனித்து நிற்கச் செய்வன.

மொழியாக்கம் செய்யப்படுவது குறித்து நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்? தனது எழுத்து மொழிபெயர்க்கப்படுவது எழுத்தாளனுக்கு முக்கியமா? ஆங்கிலம் இன்னும் பெரிய சந்தைக்கு இட்டுச் செல்வதா, அல்லது, பிற மொழிகளில் உங்கள் படைப்பைக் காண்பதில்தான் உங்களுக்கு அதிக ஆர்வம் இருக்கிறதா? உங்கள் எழுத்து மொழிபெயர்க்கப்பட்டபின் உங்கள் எழுத்து முறையில் எந்த தாக்கமும் ஏற்பட்டிருக்கிறதா?

ஒவ்வொரு எழுத்தாளனும் தனது இலக்கியப் பிரதியை ஒட்டுமொத்த மானுடத்துக்கும் அளிப்பதாக நினைத்துக் கொள்கிறான், அது உண்மையும்கூட. ஆனால் நிஜத்தில், அவனது பிரதி அந்த “மானுடத்தை” சென்றடைய வேண்டுமென்றால் அது மொழிபெயர்ப்பால்தான் சாத்தியப்படுகிறது. உள்ளபடியே சொல்வதானால், எனக்கு மொழியாக்கம் குறித்து அக்கறை கிடையாது. அதற்கு இரண்டு காரணங்கள் இருக்கின்றன. முதலாவதாக, எனக்கு அதில் இடமில்லை. ஆர்வமிக்க மொழிபெயர்ப்பாளர்கள், அவர்கள் அளிக்கும் வாய்ப்பை வரவேற்கும் பதிப்பாளர்கள் சார்ந்த விஷயம் இது. இரண்டாவதாக, இது இன்னும் முக்கியமானதும்கூட, நான் அரபியில், எனக்கு ஆளுமை வாய்க்கப்பெற்ற அந்த ஒரு மொழியின் அழகியலுக்கு ஏற்ப, எழுதுபவன். ஆக, நான் எழுதும் நடை எனக்கு திருப்தி கொடுப்பதாக இருக்கிறது. இதில் எனக்கு இழப்பு எதுவும் இருப்பதாய் தெரியவில்லை. என் எழுத்து ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட இலக்கை நோக்கி நகர்வதும் அல்ல. அப்படி இருப்பது மிக அதீத அடிமைத்தனம் போன்றது என்பதுதான் என் பார்வை. என்னைப் பொறுத்தவரை, இதை நான் வெறும் பேச்சுக்குச் சொல்லவில்லை, ஒவ்வொரு வாசகனும் அத்தனை வாசகர்களையும் பிரதிநிதிப்படுத்துபவன். என்னைப் பொறுத்தவரை, அரபி மொழி அத்தனை மொழிகளையும் பிரதிநிதிப்படுத்துகிறது.

எழுதும்போதோ அதற்கு பின்னோ, நான் மொழியாக்கம் பற்றி நினைத்தே பார்ப்பதில்லை. அப்படியானால் மொழியாக்கம் முக்கியமில்லை என்று அர்த்தமாகுமா? இல்லை. அது நிச்சயம் முக்கியமானது. பதிப்புத் துறையாகவும் பிற மொழிகளைச் சென்றடைய உதவுவதிலும், ஆங்கிலமே உலகின் முதன்மை மொழி என்பதில் சந்தேகமே இல்லை. ஆனால் முதலில் சொன்னது போல், நான் இந்த ஆட்டத்தில் இல்லை. வெளிப்படையாய்ப் பேசினால், எனக்கு இந்த ஆட்டத்தில் சேர்ந்து கொள்ளும் ஆசையும் இல்லை. புகழ் பெற்ற மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் அவ்வப்போது கெய்ரோ வருவதுண்டு. அவர்களைச் சந்திக்கும் விருப்பம் உண்டா என்றோ, அவர்கள் வரும் இடத்தில் “இருக்க” வேண்டும் என்றோ என்னிடம் கேட்டுக் கொள்ளப்படுவது உண்டு. எனக்கு இதில் எல்லாம் நிச்சயம் எந்த ஆர்வமும் இல்லை.

வெளிப்படையாய்ச் சொல்கிறேன். என் எழுத்தை ஆங்கிலத்தில் மொழியாக்கம் செய்வது குறித்து மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் என்னை கடந்த காலத்தில் அணுகியிருக்கிறார்கள். ஆனால் அது எதுவும் நிறைவு பெறவில்லை. காரணம், அவர்கள் அளித்த எடிட்டோரியல் பரிந்துரைகள் நான் ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடியவையாய் இருக்கவில்லை. பிரதியின் குறிப்பிட்ட ஒரு கூறு விரித்துரைக்கப்பட வேண்டும் என்று சொல்வார்கள், அல்லது, நான் முக்கியத்துவம் அளிக்காத ஒரு கூறு அழுத்திச் சொல்லப்பட வேண்டும் என்று சொல்வார்கள். முழு உண்மையைச் சொன்னால், இதில் என் சோம்பேறித்தனத்துக்கும் ஒரு பங்கு உண்டு. நான் ரொம்ப சோம்பேறி. ஒரு வேலையாய் யாரையாவது சந்திக்க வேண்டுமென்றால் அது அலுப்பூட்டுவதாய் இருக்கிறது. அவற்றைத் தள்ளிப் போடவே எப்போதும் முயற்சி செய்கிறேன். ஏதோ ஒரு காரணத்தால் அவை தாமதமாகின்றன, அல்லது ரத்து செய்யப்படுகின்றன என்றால், மதிப்புமிக்க ஒரு வாய்ப்பைத் தவற விட்டு விட்டோமே என்ற வருத்தத்துக்கு மாறாய் உண்மையாகவே அப்பாடா என்றுதான் இருக்கிறது.

ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புக்கு, அதிலும் குறிப்பாக உணர்வளவிலும்கூட ஒப்பீட்டளவில் நெருக்கமாய் உள்ள மெடிட்டரேனிய ஐரோப்பிய வாசகர்களை விட தொலைவில் உள்ள பிரிட்டிஷ் அல்லது அமெரிக்க வாசர்களுக்காக, எப்படிப்பட்ட பிரதிகள் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றன என்ற கேள்வி, சிக்கலான ஒன்று. சில மேற்கத்திய மொழிபெயர்ப்பாளர்களைப் பொறுத்தவரை அராபிய உலகம் என்பது மாலைச் செய்தியில் காட்டப்படும் நிகழ்ச்சிகளின் கோர்வை. அவை நேரடியாய் இலக்கியத்தில் பிரதிபலிக்கப்படுவதைப் பார்க்க சில சமயம் முயற்சி செய்கிறார்கள். காரணம், அவர்களும்கூட சுதந்திரமாய் முடிவெடுப்பதில்லை. என்ன இருந்தாலும் பதிப்புத் துறை ஒரு வர்த்தகம், அதில் விற்பனைத் துறை மிக முக்கியமான ஒன்று. எனவே தேவைப்பட்ட விஷயம் ஒரு பிரதியில் இல்லை என்றால் மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் அதைத் தேர்ந்தெடுப்பதில்லை. இப்படிச் சொல்வதை, இலக்கியம் வேறு அது உருவான காலக் கணம் வேறு என்று நான் பிரித்துப் பேசுவதாய்க் கொள்ளக் கூடாது. மாறாய், அது இக்கட்டான காலகட்டங்களில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொள்வதை ஆதரிக்கிறேன். ஆனால் அழகியல் பார்வையில், ஒரு செய்தித்தாள் படிப்பது போன்ற ஒரு எளிய வடிவமல்ல இலக்கியம்.

நான் சொல்வது மொழியாக்கம் செய்பவர்களுக்கு அநீதி இழைப்பதாக இருந்துவிடக் கூடாது, இன்னொரு விஷயத்தையும் கருத வேண்டும். இன்றைய காலகட்டத்தில் மிகப் பெரிய எண்ணிக்கையில் அரபு மொழி இலக்கியம் படைக்கப்படுகிறது. ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளரால் எப்படி அத்தனையையும் அறிந்து கொண்டு, அதிலிருந்து தேர்ந்தெடுக்க முடியும்? ஒரு அராபிய விமரிசகரோ வாசகரோ கூட இதைச் செய்ய முடியாது. எனவே, இத்தனை பெரிய உருவாக்கத்திலிருந்து சிறிய எண்ணிக்கை கொண்ட தலைப்புகளுக்கு வடிகட்டித் தரும் “மடைகளை” மொழிபெயர்ப்பாளர் சார்ந்திருக்க வேண்டியதாகிறது: மதிப்புமிக்க பரிசுகள் வென்ற நாவல்கள், தம் தாயகத்தில் பரபரப்பு ஏற்படுத்தியவை, விற்பனைச் சாதனை படைத்தவை, இது போல். மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் சிக்குண்ட முக்கோணத்தின் மூன்று சுவர்கள் இவை. ஆனால் எந்த இலக்கியப் படைப்புகள் சிறந்தவை என்றோ, எவை மதிப்புக்குரியவை என்றோ, எவை மிக உயர்ந்த தரத்தில் அமைந்தவை என்றோ தீர்மானிக்கத்தக்க ஆதர்ச அளவைகள் இவை என்று சொல்வதற்கில்லை.

என் நாவல்களில் இரண்டு மட்டுமே மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. இரண்டும் இதாலிய மொழியில், ஒரே மொழிபெயர்ப்பாளரால்- பார்பரா பெனினி. பெனினி தன் பார்வைக்கு ஏற்ற வகையில் இயங்குபவர். இதாலிய பதிப்பாளர்களின் மரபார்ந்த நெறிமுறைகளையும்கூட சாராதவர். அதைவிட முக்கியமாக, புதிய விஷயங்களை, அவான் கார்டை ஆதரிப்பவர். அவர் எகிப்தில் வாழ்ந்திருக்கும் காரணத்தால், அதன் இலக்கியச் சூழலை, இடையில் இருப்பவர்கள் மூலமல்ல, உள்ளிருந்தே அறிந்திருக்கிறார். நான் அவரை இதுவரைச் சந்தித்ததில்லை என்பதையும் சொல்ல வேண்டும். இந்தக் காரணங்களால், தன் மொழிபெயர்ப்பு பிரதிகளை சுயமாக தேர்ந்தெடுக்கிறார். அவற்றின், “இலக்கியத்தன்மை.’ மட்டுமே அவரது அளவுகோல். தனக்கு பிடித்தவற்றை மொழிபெயர்த்து, அதன் பின்னரே அவற்றைப் பதிப்புக்கும் சாத்தியங்களைத் தேடுகிறார். அவற்றை பெறுவதும் அவ்வளவு சுலபமல்ல. என் பார்வையில்,அவர் ஒரு தீரமிக்க மொழிபெயர்ப்பாளர். ஒரு படைப்பாளியைப் போல் சாகசத்தில் தன்னை ஆழ்த்திக் கொள்கிறார், அதற்கான விலையையும் ஏற்றுக் கொள்கிறார். இந்த மொழிபெயர்ப்பாளருக்கு பொது வெளியில் நான் இப்படி நன்றி சொல்வது இதுவே முதல் முறையாக இருக்கலாம். ஆனால் இப்படிப்பட்ட ஒரு நேர்முகத்தின் பின்புலத்தில் இதைச் சொல்வது என் கடமை என்று கருதுகிறேன்.

நீங்கள் பரிசோதனை முயற்சிகளை அஞ்சும் எழுத்தாளரல்ல. பிற எழுத்தாளர்கள், இலக்கிய மரபுகள், பாணிகளின் தாக்கங்களுக்கு அனுமதி அளிக்கிறீர்கள். தா’ம் அல்-நாம் இதற்கு ஒரு பிரத்யேக உதாரணம்- யாசுநாரி கவாபாட்டாவின் ‘ஹவுஸ் ஆப் தி ஸ்லீப்பிங் பியூட்டிஸ்’ மற்றும் காபிரியல் கார்சியா மார்க்வெஸ்சின் ‘மெமரீஸ் ஆப் மை மெலான்கலி வோர்ஸ்’ ஆகியவற்றின் கூறுகளை உள்வாங்கிக் கொண்ட நாவல் அது. ஆனால் அதே சமயம் அது ஆயிரத்து ஒரு இரவுகளின் வடிவத்தை ஒட்டி அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அரபி அல்லது அரபியல்லாத இலக்கியம், எது உங்கள் மீது அதிக தாக்கம் ஏற்படுத்தி இருக்கிறது? இப்போது நீங்கள் வாசிக்கும் எழுத்தாளர்கள் யார்?

எனக்கு எழுத்தும் பரிசோதனை முயற்சியும் வேறல்ல. மொழியிலும் யதார்த்தத்தை விவரிப்பதிலும் உவமைத்தன்மை கொண்ட இலக்கியத்தை விரும்புகிறேன். எனது எழுத்து கவித்துவம் கொண்டதாய் இருக்கிறது என்று சிலர் விவரித்ததுண்டு. நான் சொல்வதை அது உறுதி செய்கிறது என்று நினைக்கிறேன்: என்னைப் பொறுத்தவரை, என் எழுத்தில் உள்ள கவித்துவ கூறுகள் உரைநடையைக் காட்டிலும் முக்கியத்துவம் குறைந்தவையல்ல. குறிப்பிட்ட ஒரு கதையைச் சொல்வது அதில் மறைந்துள்ள கவித்துவத்தை வெளிப்படுத்தவே, வெறும் தகவல்களைத் தெரிவிப்பதற்கு அல்ல.

பிரதிகள் ஒன்றையொன்று எழுதிக் கொள்கின்றன என்று நம்புகிறேன். ஒரு இலக்கியப் படைப்பின் சுனைகள் பல்வகைப்பட்டவை, அதில் இலக்கியமும் அடக்கம். இலக்கியமும் இலக்கியத்தை எழுதிக் கொள்கிறது, இலக்கியம் குறித்து மரபார்ந்த ஆசிரியர்கள் சொல்வது போல் நேரடி யதார்த்தமல்ல, கலையே கலையின் கருப்பொருளாகவும் இருக்கக் கூடும். அதனால்தான் உதாரணமாக, pastiche குறித்து நான் அச்சம் கொள்வதில்லை, என் புதிய நாவல், ‘தி டேஸ்ட் ஆப் ஸ்லீப்’ இதையே மையமாய்க் கொள்கிறது. ஒரு புதிய கோட்பாடு இருக்கிறது, அதன்படி “பிரதி நினைவு,” என்று நான் அழைப்பதை ஒரு புதுப்பிரதி கவனப்படுத்துவதில் இது அடிப்படை பங்காற்றுகிறது. அதே நேரம், கலாச்சாரம் முதல் அரசியல் வரை தன் காலத்தை ஒரு நாவல் பிரதி அத்தனை தளங்களிலும் எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்றும் நான் நம்புவதால். தன் காலத்துக்கே பிரத்யேகமான தருணத்தில் வேர் கொள்ளவும் இதன் இயங்குதன்மை உதவுகிறது. நாவல் கலையில் கிசுகிசுப்பான குரல் மற்றும் உரத்து ஒலிக்கும் குரல் இரண்டுக்கும் இடமுண்டு. எகிப்தின் சரித்திரம் மற்றும் யதார்த்தம் பற்றி இன்னும் ஆழப் பேசும் நோக்கத்தில் நான் ‘தி டேஸ்ட் ஆப் ஸ்லீப்’ நாவலில் ஒரு ஜப்பானிய நாவல், கொலம்பிய நாவல் மற்றும் அராபிய சரித்திர கதையாடலுடனும் போராடுகிறேன்.

இலக்கியத்தை இப்படி பார்க்கிறேன்: பிரதிகள், சரித்திரம், யதார்த்தம் மற்றும் கற்பனை குறித்து, ஒன்று பிறவற்றை நீக்கவோ பிறவற்றின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தவோ அனுமதியாமல், முடிபற்று நிகழ்த்தும் விசாரணை. ஏற்கனவே நிறுவப்பட்ட, அல்லது முன் அடையாளம் செய்யப்பட்ட வரையறையின் சார்பின்றி தன்னைத் தானே எவ்வாறு விசாரணை செய்து கொள்கிறது என்பதுதான் ஒரு இலக்கிய பிரதிக்கு அடையாளம் அளிக்கிறது என்று நம்புகிறேன். இந்த பாணி பல எகிப்திய நாவல்களிலும் வெளிப்படத் துவங்கி விட்டது என்று. ‘தி டேஸ்ட் ஆப் ஸ்லீப்’ வெளிவந்த அதே காலத்தில் குவைத்திய நாவலாசிரியர் புதைனா அல்-இஸ்ஸா ஒரு துணிச்சலான நாவல் எழுதினார். குறிப்பிடத்தக்க வேறுபாடுகள் கொண்ட ஐந்து இலக்கியப் பிரதிகள், ‘ஜோர்பா தி கிரீக்,’ ‘ ஆலிஸ் இன் தி வண்டர்லண்ட்’, ‘பினோச்சியோ’, ‘1984’ மற்றும் ‘பாரன்ஹீட் 451’ ஆகியவற்றை உந்துவிசையாய்க் கொண்டது ‘ஹாரிஸ் சாத் அல்-அலாம்’. அந்த நாவலின் முடிவில் சென்சார் என்ற கருத்துவாக்கத்தால் பிரதிநிதிப்படுத்தப்படும் அராபிய ஒடுக்குமுறையின் இயங்கு கருவிகளைப் பற்றிய மிகத் துல்லியமான கலாச்சாரக் கேள்வியினை அவர் எழுப்பினார்.

எனவே இலக்கியம் என்பது நம் யதார்த்தத்தை அதன் அத்தனை நுண்விபரங்களுடனும் புரிந்து கொள்வதற்கான ஆதார சாதனம். காலம், சுதந்திரம், மரணம் ஆகியவற்றுடன் பிணைப்பு கொண்ட இருப்பு குறித்த பெரும் கருத்துக்களில் உள்ள கருத்துருவாக்கமாகிய நான் என்ற ஆளுமை அதே நேரம் ஒரு தனி மனிதன், அராபிய, எகிப்திய எழுத்தாளன் என்ற வகையில் என் காலத்தின் குறிப்பிட்ட ஒரு தருணத்தில் அதன் அத்தனை வரலாற்று, கலாச்சார, சமூக சிக்கல்களுடனும் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். தூய அடையாளம், அல்லது ஒருமைப்பட்ட அதிகாரம், ஏகத்துவத்தை பிரதிபலிக்கிறது என்று கருதுகிறேன். அது இறுதியில் சர்வாதிகாரத்தைக் கொண்டு வருகிறது.

எனக்குப் பிடித்த எழுத்தாளர்கள் யார் என்று பார்த்தால், பல்வேறு இலக்கிய வரிசைகள், காலகட்டங்கள், இடங்களுக்கு உரிய நாவலாசிரியர்களைச் சொல்ல வேண்டும்: நகீப் மாபூஸ், ஆல்பர் காம்யூ, காபிரியல் கார்சியா மார்க்வெஸ், கார்லோஸ் பியூண்டஸ், முகமது ஹபீஸ் ரகாப், யூஜீன் இயனஸ்கோ, மைக்கேல் ஒன்டாட்ஜே, டோனி மாரிசன், சல்மான் ருஷ்டி, யுவான் யோசே மில்லாஸ், ஜாவியர் மாராஸ், மைக்கேல் கன்னிங்கம், பால் ஆஸ்டர்.

அராப்லிட் தளத்தில் வந்த நீண்ட நேர்முகத்தின் சிறு பகுதி. முழு பேட்டியும் இங்கு ஆங்கிலத்தில்  வாசிக்கலாம்: 

Tareq Imam: ‘The Writer Has Become Everyone’s Target’

ரஷ்ய மொழிக் கவிதைகள் – லியோனிட் மார்டினோ – தமிழில் தி.இரா.மீனா

மூலம் : லியோனிட் மார்டினோ [ Leonid Martynov 1905—1980 ]

ஆங்கிலம் : பீட்டர் டெம்ஸ்ட்

தமிழில் : தி.இரா.மீனா

 

என்னுடைய பழைய வரிகள்

என் பழைய வரிகளை

அவர்கள் இன்று எழுதும் கவிதைகளில்

அடையாளம் காண்கிறேன்.

அதில் அதிசயம் எதுவுமில்லை:

அன்றொரு நாள் நான் பாடியதை அவர்கள் கேட்டனர்.

அவர்கள் குரல்கள் என்னோடு இணைகின்றன.

அது நாங்கள் ஒத்த குரலில் பாடுவதாகத் தெரிகிறது.

எது எனக்கு ஆச்சர்யமெனில்

என்னிடம் இப்போது இளமையில்லை

அந்த உத்வேகமில்லை,

என் பேச்சின் நிதானத்தை நான் உணர்கிறேன்,

இருப்பினும் நினைவுகள் மனதில் ஓடுகின்றன

அவர்கள் என்னை முன்னோக்கிச் செல்கின்றனர்.

நான் சுவாசிப்பதற்கு முன்பே

அவர்கள் கறுப்பு வெள்ளையில் அதை வெளிப்படுத்துகின்றனர்.

நேற்றிரவில் என் கனவில் வந்தவற்றை

அவர்கள் வைகறையில் ஒலிபரப்புகின்றனர்.

 

தலைப்பிள்ளைச் சொத்துரிமை

ஏழைகள் நினைக்கின்றனர்

நாம் பணக்காரர்களென்று :

இங்குதான் ஒவ்வொரு தேவதைக் கதையும் உண்மையாகிறது,

ஏதாவது வேண்டும் என்பதே உங்களுக்குத் தோன்றாது–

குவியல்களின் சாவி உங்களிடம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

பணக்காரர்கள் நினைக்கின்றனர்

நாம் ஏழைகளென்று,

வறுமை கடந்தகாலச் சரித்திரமாய் இருந்த போதும் ;

வாழ்க்கை நமக்கு எப்படியான வெகுமதியைத் தந்திருக்கிறதென்று

அவர்களுக்குத் தெரியாது.

அவை வெற்றியின் மூலம் நாம் உருவாக்கியிருக்கின்றவை..

ஆனால் பணக்காரர்களுமில்லை பிச்சைக்காரர்களுமில்லை

நாம் !

இதுவரையில் இருந்திராதவர் போன்ற மனிதர்கள் நாங்கள்.

அதனால் நேற்றைய அடையாளங்கள் இன்று பார்ப்பதற்கு வெறுமையாய்,

நீங்கள் இப்போது எங்கள் மேல் அதைப் பொருத்த வேண்டாம்.

துல்லியமான என் கருத்து இதுதான்:

எங்கள் செயல்களுக்கு நீங்கள் கொடுத்தது

பொருத்தமற்ற, பக்குவமில்லாத அடையாளங்கள்.

பணக்காரர்கள் அல்லது ஏழைகளுடன்

எங்களுக்கு எதுவும் பொதுவானதல்ல…

இங்கு இது தலைப்பிள்ளைச் சொத்துரிமை வகைதான்!

 

எதிரொலி

அன்பே என்ன விந்தை !

எப்போது நான் உன்னுடன் பேசினாலும்

நான் சொல்வது மீண்டும் எதிரொலிக்கிறது

அக்கம் பக்கத்தினரும் கேட்கின்றனர்!

அருகிலோ

மிகத் தொலைவிலோ

மக்கள் எங்கிருந்தாலும்,

என் வார்த்தைகள் வேகமாப் பறக்கின்றன.

எனினும் , நமது சந்தோஷமும் துக்கமும்

எதிரொலித்துக் கொண்டிருப்பது

கொடுமையான விஷயமில்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன்

உலகெங்கிலும் நடந்து கொண்டிருப்பதை நம்மால் கேட்கமுடிகிறது.

நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பது அப்படியான ஒரு சகாப்தத்தில் தான்!

————–

நன்றி :

Leonid Martynov A Book of Poems, Progress Publishers, Moscow

Old line of mine

Old line of mine

I recognize

In verse they write today.

There ‘s nothing strange in this;

They heard me sing the other day .

Their voices merge with mine

It seems we almost sing as one.

But this is what surprises me;

Now I am not young

And highly spirited,

I find I speak more quietly,

Yet thoughts that have just crossed my mind

They voice ahead of me.

They have put them down in black and white

Before my breath I have drawn.

The dreams that came to me last night

They are broadcasting at dawn.

Primogeniture

Poor people reckon

That we are wealthy:

Here every fairytale wish comes true,

You will not be left in want of anything –

The keys of plenty have been handed to you.

Rich people reckon

That we are paupers,

Even though pauperism is past history ;

They have no idea how this life rewards us

Which we have built up through our victories.

But neither rich men nor beggars

Are we !

We are people the like of whom never existed.

So yesterday ‘ s labels ,it ‘ s plain to see,

You ‘d better not pin to our clothes now,for this

Precisely my point :

We have feature which

Render your labels absurd and premature.

We have nothing in common with poor or rich…

Here it is a case of primogeniture!

Echo

How strange, dear! Whenever

I am talking to you,

What I say re—echoes

And neighbours hear too !

Whether nearby

Or at a great distance

My words quickly fly.

Yet it is not,I suppose,

Such a terrible thing

That our joys and our woes

Should be echoing.

Round the world we can hear what is happening.

Such is an era we are living in !

—————————————————