மொழியாக்கம்

நிலவிற்குத் தெரியும்- சாரா ஜோசப் மலையாள மொழி சிறுகதை, தமிழி தி. இரா. மீனா

மொழிபெயர்ப்பு : மலையாளம்
மூலம் : சாரா ஜோசஃப்
ஆங்கிலம் : ஜே.தேவிகா
தமிழில் : தி. இரா. மீனா

தங்கமணி கண்முழித்து பார்த்தபோது உன்னிகிருஷ்ணன் பக்கத்தில்இல்லை. அவன் பாத்ரூமில் இருக்க வேண்டுமென்று நினைத்துக் கொண்டு திரும்பிப் படுத்தாள். ஆனால் அமைதி கனமாக இருந்தது; முழித்திருந்தபடி ஏதாவது சத்தம் வருகிறதா என்று உன்னிப்பாக கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஆனால் ஒரு சின்னச் சத்தமுமில்லை. தங்கமணி எழுந்து விளக்கை ஏற்றினாள். மாடிப்படியின் முகப்புக் கதவும் திறந்து கிடந்தது. கலவரம் அடைந்து மாடிப்படிகளில் வேகமாக இறங்கினாள்; மூச்சிறைத்தது அவள் திணறினாள். மரத்தாலான பழைய மாடிப்படி, சத்தம் ஏற்படுத்தியது. பெரிய தாத்தா விழித்துக் கொண்டார்.

“தங்கமணி..” மாடிப்படியின் கீழிருந்து கூப்பிட்டார்.

“அவர் அறையில் இல்லை…” தங்கமணியின் குரல் ஹாலில் எதிரொலித்தது.வீடு முழுவதும் லைட் போடப்பட்டது! சந்திரனும், சேகரனும் எழுந்தனர். முன்வாசலில் பலமாகக் குறட்டைவிட்டுத் தூங்கிக் கொண்டிருந்த கோவிந்தனும், மொய்துட்டியும் கூட விழித்துக்கொண்டு விட்டார்கள். எங்கும் டார்ச் லைட்டுகளும், கைவிளக்குகளும் ஒளிர்ந்தன.

“தங்கமணி…” உன்னிகிருஷ்ணனின் அம்மா பலவீனமான நடையோடு தென் பகுதி இருட்டிலிருந்து தட்டுத்தடுமாறி வந்தாள். கண் பார்வையை கூர்மைப்படுத்திக் கொள்ள சிறிது நின்றாள். காது சிறிதும் கேட்பதில்லை. எதையோ அறிந்தவள்போல “தங்கமணி! நீ கீழே விழுந்துவிட்டாயா?” என்று கேட்டாள். தங்கமணி தன் வயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு படியிலிருந்து இறங்கி வந்தாள்.

நிலா வெளிச்சம் குளத்தைப் பிரகாசப்படுத்தியது. உன்னி கத்திக் கொண்டே நடந்தான். அந்த ஓடை எங்கே போனது? சாயந்திரம் கூட சந்தோஷமாக அதில் குளித்தானே! யார் அதை மறையச் செய்தது? சிறிதுநேரம் தூங்கி விட்டு வருவதற்குள்ளாக அது காய்ந்துவிட்டதா? முடியவில்லை.. முடியவில்லை.. தண்ணீர் இல்லாமல் என்ன செய்வது? சேறு ..எங்கும்.

நிலாவின் வெளிச்சத்தில் கானல் நீரைத் தேடிஓடினான். அங்கு தண்ணீர் இல்லை. நிலா வெளிச்சம் மட்டும்.. அவன் தொய்ந்து நடந்தான். இலக்கின்றி காலை இழுத்துக் கொண்டு ஆற்றின் கரையில் இங்கும் அங்குமங்குமாக ஓடினான்.பயம் கோரைப்பல்லாக சதையைத் துளைத்து மேலே மேலே இழுத்துக் கொண்டு போனது.

“உன்னி கிருஷ்ணா.. ஏய்..!” வீட்டின் கீழ்ப் பகுதியிலிருந்தவர்கள் அவனைத் தேடிக் கொண்டிருந்தனர்

ஏய்..ஏய்.. இரவுப் பறவைகள் பதிலுக்குக் குரல் கொடுத்தன. “என்ன.. சத்தம் அது, தங்கமணி?” உன்னியின் தாய் கழுத்தை வெளியே நீட்டி கஷ்டப்பட்டுப் பார்த்தாள். தங்கமணி போர்டிகோவிலிருந்து வெளிவாசல் முற்றத்திற்குப் போனாள். டார்ச்சுகளும், விளக்குகளும் வீடு முழுவதும் வெளிச்சத்தைப் பரப்பின.

“கிணற்றின் அருகே பாருங்கள்” என்று சேகரன் கூப்பிட்டார். தங்கமணி நெஞ்சைப் பிடித்துக் கொண்டாள். கிணற்றின் அருகே போயிருப்பாரோ? அதற்குக் கைப்பிடிச்சுவர் கூடக் கிடையாது. மிக ஆழமானதும் கூட.குழிபோல இருந்த ஆழத்தை நோக்கி டார்ச்சுகள் அடிக்கப்பட்டன. தங்கமணி நடுங்கினாள். கிணற்றுத் தண்ணீர் கருப்பாக இரக்கமின்றி, அசைவின்றி இருந்தது. நிலா வெளிச்சம் அதன்மீது பட்டுச் சிரித்தது.

“இல்லை, அவன் இங்கிருப்பதாகத் தெரியவில்லை”.

“எங்கே போயிருப்பான்? ஐயோ கடவுளே!” வீட்டைச் சுற்றிலும் ஒளிர்ந்த டார்ச்சுகள் ஆற்றை நோக்கி நகர்ந்தன.

“தங்கமணி, உள்ளே வா ” பெரிய மாமா கூப்பிட்டார். தங்கமணி போர்ட்டிகோ பகுதிக்கு வந்தாள்.

“தங்கமணி எங்கேயிருக்கிறாய்?” உன்னியின் அம்மா கதவருகே வந்து கேட்டாள் .தங்கமணியின் நிழல் அவள் தெளிவற்ற பார்வையை மேலும் மறைத்தது.

“வயிற்றில் குழந்தையைச் சுமந்துகொண்டு நடு இரவில் வெளியே நிற்கிறாயா?”

போர்ட்டிகோவின் தூணில் அவள் சாய்ந்துநின்ற போது டார்ச்சுகளின் ஒளி ஆற்றின் மீது பரவுவது தெரிந்தது. பின்பு அவைகளின் வெளிச்சம் வேறுவேறு பகுதிகளில் பட்டு அசைந்தது. அது அரக்கர்கள் தம்கண்களால் ஆற்றின் எல்லாப் பகுதிகளையும் பயமுறுத்துவது போல மோதிப் பரவியது. பம்பாயில் இருந்த வரை உன்னி பக்கத்தில் படுக்கையில் இல்லையென்றால் பாத்ரூமில்தான் இருப்பான் என்று அவளுக்கு உறுதியாகத் தெரியும். சாத்தி வைக்கப்பட்ட சிறிய அறை, பாத்ரூம் என்ற இரண்டு அறைகளில்தான் அவள் தேட வேண்டியதிருக்கும் .பாத்ரூம் ஷவரில் உடம்பு முழுவதையும் நனைத்துக்கொண்டு உன்னி நிற்பான்; அவள் ஊகம் தவறியதில்லை. தன் கைகளை அவள் முன்னால் நீட்டிக் கொண்டு குழப்பத்தோடு “இப்போது பார், தங்கமணி உண்மையாகவே என் கைகள் மிகச் சுத்தமாக இருக்கிறதல்லவா? ”என்று கேட்பான். செத்த மீன் ஆற்றில் மிதப்பதுபோல வெளிறி ஊறியிருக்கும் அவன் கைகளை மடக்கி பாத்ரூமிலிருந்து வெளியே அழைத்து வருவாள்.

“தெரியுமா உனக்கு? இந்த இடம் இன்னும் பாட்டனார்கள் நடமாடிக் கொண்டிருக்கும் இடம்… வா ..உள்ளே வந்துவிடு! ”உன்னியின் தாய் தன் சில்லிட்ட கையை நீட்டித் தங்கமணியைத் தொட்டாள். அவள் வயிற்றில் உன்னியின் குழந்தை அசைந்தது.

வீட்டின் கதவைத் திறந்து கொண்டு போன உன்னி, பல மைல்கள் தொலைவிலிருந்த ஓடையை நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தான். “தண்ணீர்… தண்ணீர் எல்லாவற்றுக்கும்.. தேவையானது.. தண்ணீர்இல்லாவிட்டால் ஒன்றுமே செய்ய முடியாது ”. அவன் பாதங்கள் மண்ணில் புதைந்தன. ஒருவித பதட்டம் ஏற்பட்டது. உடம்பு இறுகியது. தண்ணீருக்கு அலையும் பித்துப் பிடித்த நாய் போல.. தண்ணீர் தாகம் அவனை வாட்டியது

உறவினர்கள் ஆற்றின் கிழக்கு திசையில் ஒளியைப் படரவிட்டுத் தேடிக் கொண்டிருந்தனர். “இது தண்ணீர்ப் பிசாசின் வேலைதான். ஒரு சந்தேகமுமில்லை. தண்ணீர்ப் பிசாசு நம் குடும்பத்தின் சாபமில்லையா?” பெரிய மாமா சோகமாகச் சொன்னார் . அவர் முகம் இறுகியது. சங்குண்ணி மாமாவின் வெண்கலப் பாத்திரத்தில் காற்று பரவியது.

“கங்கேச யமுனேச் சைவ கோதாவரி சரஸ்வதி
நர்மதே சிந்து காவேரி ஜலஸ்மின் சந்நிதிம் குரு…”

“நாரணி, என் பாத்திரம் எங்கே? ” சங்குண்ணி மாமா பதட்டத்தோடு வீட்டைச் சுற்றியோடினார். பாத்திரத்தில் இல்லாத தண்ணீரை இடது கையிலிருந்து வலதுகைக்கு மாற்றிக் கொண்டிருந்தார். கங்கே ச யமுனேச் சைவ.. சங்குண்ணி மாமா முணுமுணுத்துக் களைப்பானார்.

சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் ஆற்றுமணல் கொதித்துக் கிடந்தது. கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரையில் வெள்ளை மணல் விட்டுவிட்டுப் பிரகாசித்தது சங்குண்ணி மாமா ஆற்றை நோக்கி பித்துப் பிடித்தவர் போல ஓடிக் கொண்டிருந்தார். கங்கே ச.. காற்று வேகமாக அடித்து மண்ணைக் கிளப்பி அவரை அணைத்துக் கொண்டது. சங்குண்ணி மாமா வெறிபிடித்தவர் போல ஆடிக் கொண்டிருந்தார். காவடியாகத் தன்னை மறந்து ஆடிஆடிக் கீழே விழுந்தார். சுட்டெரிக்கும் மண்பூக்கள் அவர் தோளைத் தழுவ தகிக்கும் மணலுக்குள் மாமா புதைந்து மறைந்து போனார். அவரைத் தேடிப்போனவர்கள் மண்ணின் மேலே தெரிந்த இடது உள்ளங் கையைப் பார்த்து அடையாளம் கண்டுகொண்டார்கள்.

காற்று இன்னமும் தண்ணீர் ஊற்றும் பாத்திரச் சப்தத்தின் ஒலியோடு கலந்திருந்தது. பெரிய மாமாவின் உடல் நடுங்கியது. “உன்னி கிருஷ்ணன் சங்குண்ணி மாமாவைத் தொடர்கிறான் ” அங்குள்ளவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள். ஆனால் அவனுக்கு அவ்வளவு வயதாகவில்லையே.. அல்லது..?

தண்ணீர்ப் பிசாசால் இறந்தவர்கள் எல்லோரும் எண்பது, தொண்ணூறு வயதானவர்கள். ஆனால் உன்னிக்கு முப்பது வயது கூட ஆகவில்லையே? அவன் பம்பாய்க்குப் போனபோது அவனுக்கு இருபத்து நான்கு வயது. தங்கமணியை அவன் கல்யாணம் செய்து கொண்டபோது இருபத்தியெட்டு வயதுதான்.” என்று யாரோ சொன்னார்கள். பம்பாயில் என்ன ஆனதோ தெரியவில்லை? எதையாவது பார்த்து பயந்து விட்டானோ? சந்தேகமில்லை.. சந்தேகமில்லை! அவன் முகம் எப்போதும் பயந்த மாதிரியே இருந்தது. இல்லை! உன்னி பயந்தாங்கொள்ளி இல்லை. இளைஞனாக இருந்தபோது இப்படியில்லை. கல்லூரி நாட்களில் நடுராவில் தனியாக வருவான். இருட்டில் இந்த ஆற்றின் வழியாக தனியாக வந்திருக்கிறான்! தூக்கம் வராத பல இரவுகளில் எத்தனை நாட்கள் இந்த மண்ணில் படுத்திருக்கிறான்?அவன் தலைக்கருகே எத்தனை புகைத்த பீடிக்கட்டுகள் கிடந்திருக்கின்றன! ஆனால்..

உன்னிகிருஷ்ணன் பயப்படுவான்! தங்கமணிக்கு அது ஞாபகமிருக்கிறது. வீட்டை விட்டு வெளியே வரவே பயப்படுவான். எங்கு பார்த்தாலும் இரத்தம். அப்படித்தான் சொல்வான் தெருவோரங்கள், சாலைகள், ரயில் நிலையங்கள் , தண்டவாளங்கள், பஸ்கள், எல்லா இடங்களிலும் இரத்தம்… காலைக் கீழே வைக்காதே! கீழே பார்க்காதே! என்று சொல்வான்அலுவலகத்திலிருந்து வீடு திரும்பும் போதே பாத்ரூமிற்குள் ஓடுவான். கால்கள் சுத்தமாக இல்லை என்று பாத்ரூமிலிருக்கிற துவைக்கும் கல்லில் தோல் கிழியும் அளவுக்கு மணிக்கணக்காக கால்களைத் தேய்த்து தேய்த்துக் கழுவுவான்.

“என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்? வெளியே வாருங்கள்” பாத்ரூமிலிருந்து அவன் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு வெளியே கூட்டி வரும்போது அவன் முகம் பயத்தில் உறைந்திருக்கும். அந்தக்
கையாலாகாத முகபாவம். தனக்குள் அவன் பேசிக்கொண்ட விதம்…

“துர்நாற்றம்.. அப்படி ஒரு நாற்றம் தங்கமணி! ”

“அப்படி ஒரு நாற்றமும் இல்லையே. உங்கள் கற்பனை அவ்வளவுதான்”.

“இல்லை.. ஒன்றுமேயில்லை என்கிறாயா?”

அவன் அவளை அந்த ஐந்து மாடிக்கட்டிடத்தின் கீழே இழுத்துக் கொண்டு போனான். மாடிப்படிகளில், முன்பகுதியில்,சாலையில்.. தங்கமணிக்கும் கூட இரத்தமழை உணர்வால் குமட்டல் வந்தது.

டார்ச் லைட்டுகள் அணைந்து விட்டன.“கவலைப்பட வேண்டாம்.” மின்சார விளக்குகளைப் பயன்படுத்தலாம்” என்றார் பெரிய மாமா. ஆற்றில் நடக்கும்போது யாருக்கு லைட் வேண்டும்? நிலாவின் பால் ஒளி வரண்ட ஆற்று மணலின்மீது பட்டு மின்னியது. யாரும் கண்ணில் தென்படவில்லை. இங்குமங்குமாகச் சில செடிகளும், பசுக்களும் சிலை போலக் கண்ணில் பட்டன. தேடுபவர்களில் சிலருக்குச் சந்தேகம் எழுந்தது. உன்னி இவ்வளவு தூரம் வந்திருப்பானா?அவன் தண்ணீரின் மேல் பிரேமையுள்ளவன். தண்ணீரில்லாத ஆற்றில் திரியவருவானா? வேறு இடத்திற்குப் போய்த் தேடலாமா?

பெரிய மாமா ஒப்புக் கொள்ளவில்லை. “உங்களுக்கு அவனைப் பற்றித் தெரியாது இந்த ஆறுதான் அவனுக்கு எல்லாமும். அவன் இங்குதான் இருப்பான்” என்று அவர் முன்னால் நடந்து கொண்டே சொன்னார்.

உன்னியின் தாய் கையில் விளக்கோடு முகப்பிற்கு வந்தாள். கண்ணாடியால் மூடப்பட்டிருந்த விளக்கின் சிவப்பொளி விம்மிற்று. “எல்லோரும் எங்கே போய்விட்டார்கள், தங்கமணி? யாரையும் காணவில்லையே.” பதில் எதுவுமில்லை. தங்கமணியின் நிழலசைந்தது. இன்னமும் போர்ட்டிகோ தூணில் சாய்ந்தபடி உட்கார்ந்திருந்தாள்.

“தங்கமணி, நீயா?”

காலை நீட்டிஉட்கார்ந்தபடி நினைவுகளில் ஆழ்ந்திருந்தாள். உன்னி சாப்பாட்டுத் தட்டை எடுத்துக் கொண்டு போகவில்லையா?

“என்ன இது? சாப்பாட்டை எங்கே எடுத்துக் கொண்டு போகிறீர்கள்?” உன்னி பயந்து விட்டான். குரலைத் தாழ்த்திக் கொண்டு மெதுவாக “இது எல்லாம் விஷம் தங்கமணி… அரிசி, காய்கறிகளை நம்பக் கூடாது…”

“நான்தான் சமைத்தேன். என்னையும் நம்பமாட்டீர்களா?”

“இல்லை, தங்கமணி.. விஷம் அரிசிக்குள் இருக்கிறது! உன் சாப்பாட்டையும் இங்கு எடுத்துக் கொண்டு வா.. அதைக் கழுவி விட்டுச் சாப்பிடு…”

சாதம் பாத்ரூம் தரைமுழுவதும் கொட்டிக் கிடந்தது. தங்கமணி தனக்குள் பல நாட்களாக அடக்கிவைத்திருந்த உணர்வுகள் ஓர் அலறலாக வெளியே வந்தது. துக்கம் நிறைந்தவனாகத் தெரிந்த அவனது தோற்றம் கண்களில் கண்ணீரைப் பெருக்கியது. அது சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த அவள் தட்டில் விழுந்தது.

உன்னியின் தாயின் கண்கள் இருட்டைப் பார்த்து வெறுமையானது. “இப்போது மணி என்ன?” தங்கமணியின் நிழலைப் பார்க்கமுடியாமல் அவள் இருட்டிடம் கேட்டாள். பிறகு அவள் மெதுவாக நடந்து
தென்கோடி அறைக்குள் போனாள்.

திடீரென்று மின்சாரம் பாய்ந்ததைப் போல உன்னி தன் காலில் குளிர்ச்சியை உணர்ந்தான். ஈர மண்ணிலிருந்து எழுந்த குளிர்ச்சி அவன் நெற்றிவரை பாய்ந்தது. தரையில் உட்கார்ந்து உள்ளங்கையில் மண்ணை எடுத்து முகர்ந்தான். புதிய ஆற்றுநீரின் மணம்! ஒரு விநாடிகூட யோசிக்காமல் அவன் மண்ணைத் தோண்டத் தொடங்கினான். ஆற்று மணலைத் தோண்டும்போது ஒரு குழந்தையைப் போல உணர்ந்தான். சந்தோஷத்தில் பெரிதாகக் குரல் கொடுத்தான். ஆற்றின் மறுகரையிலிருந்த அவன் நண்பர்கள் மகிழ்ச்சியாக எதிர்க்குரல் கொடுத்து அவனை அழைத்தனர்.

அவர்கள் டார்ச்சுகளோடும், விளக்குகளோடும் அவனை நோக்கி ஓடி வருவதைப் பார்த்தான். மிகுதியான சந்தோஷத்தில் ஆழமாகத் தோண்டினான். இரண்டு புறங்களில் இருந்தும் வேகவேகமாகச் சிறிய அளவில் குவியல் உருவானது. இரவுப் பறவைகள் சப்தத்தோடு தாழ்வாகப் பறந்தன. வழி தவறிய கால்நடை அவன் பின்னால் பொறுமையாகக் காத்துக் கொண்டிருந்தது. பரவியிருந்த வரண்ட கருக்காச்செடி அவன் காலைச் சுற்றிப் பின்னியது. மகிழ்ச்சியான மனதோடு உன்னி தன் கைகளால் தண்ணீரை எடுத்தான். நிலா வெளிச்சம் அவனுடைய உள்ளங்கைகளில் விழுந்து சிரித்தது.

தங்கமணி கையில் லாந்தர் விளக்கோடு தனியாக கிணற்றினருகே போனாள். நிலா வெளிச்சம் கிணற்றில் விழுந்து பொருமியது. தண்ணீர்ப் பிசாசினால் அழிந்தவர்களின் ஆத்மாக்கள் நிலா வெளிச்சத்தில் கிணற்றில் தெரிந்தன.

“அப்படியானால் நீங்கள் எங்களைச் சோதிக்கிறீர்கள்?” அவள் சோகமாகக் கேட்டாள்.

“வீட்டிற்குப் போக வேண்டும். நம் கிணற்றிலிருந்து தண்ணீர் இறைத்து அதில் குளிக்கவேண்டும். அந்தக் கிணற்றின் அடிப்பகுதி உறுதியான நெல்லி மரத்தாலானது. எங்களின் முன்னோர்கள் மரத்தை வெட்டி மதில் சுவராகக் கட்டினார்கள். அங்கு அவ்வளவு சுத்தமான தண்ணீர்— உள்ளேயும் வெளியும் குளிர்ச்சியாக இருக்கும்.. நாம் போகலாம். தங்கமணி,நாம் திரும்பிப் போய் விடலாம். “அவன் மிகவும் பிடிவாதமாக இருந்ததால்தானே அவனை அழைத்துக் கொண்டு வந்தேன்? இப்போது? நீ என்ன செய்திருக்கிறாய்?

ஆத்மாக்கள் பேசாமல் நின்றன.தங்கமணி விம்மியழுதாள். அந்த லாந்தர் விளக்கிலிருந்து கடைசியாக ஜூவாலை வந்து அணைந்தது. உன்னியின் குழந்தை துன்பத்தில் புழுவாய் நெளிந்தது. தங்கமணி அசைந்த வயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு கிணற்றுப் பகுதியைவிட்டு ஓடினாள்.அவளுக்குப் பின்னால் அவை சிரித்தன.

உன்னியின் அம்மா தென்கோடி அறையிலிருந்து முற்றத்துக்கு வந்து அமைதியாகக் கல்போல நின்றாள். “எனக்கு எதுவுமே புரியவில்லை”. முயற்சி செய்தும் அவளால் தங்கமணியின் நிழலைப் பார்க்கமுடியவில்லை.

“தங்கமணி, இது எத்தனையாவது மாதம்?” தங்கமணி பதில் சொல்லவில்லை. அவள் தன் இடுப்பு ஆடைப் பகுதியைச் சிறிது தளர்த்தி வயிற்றைத் தடவிக் கொண்டாள். அது உன்னியின் கனவை வருடுவதாக இருந்தது. எந்த பதிலும் கிடைக்காததால் அம்மா சுவற்றில் சாய்ந்து நின்றாள்.

கோள்களைச் சோதித்த ஜோசியன் வரப்போகும் அபாயத்தை எச்சரித்திருந்தான். தண்ணீர்ப் பிசாசுகளும், பாட்டனார்களின் ஆவிகளும் தொல்லை தரலாமென்று.

“இனியும் தாமதிக்கக் கூடாது. நாளைக்குள் நாம் ஏதாவது செய்தாக வேண்டும்”. பெரிய மாமா சொன்னார்.

“முதலில் நாம் அவனைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.” தேடப் போனவர்கள் களைப்படைந்தனர்.

“அவன் எங்கே போக முடியும்?” பெரிய மாமாவின் குரலெழுந்தது.அவருக்குக் கோபமும் ,வருத்தமும் ஒருசேர ஏற்பட்டன. அவர்களுக்கு முடிவு கட்டவேண்டும். அவர்கள் அபாயமானவர்கள்! ஆறு அல்லது கிணறு, எதுவென்று சொல்ல முடியாது. அவனை எங்கே இழுத்துச் சென்றார்கள் என்று தெரியவில்லை. இது விளையாட்டில்லை. ஆடிமாதத்தின் கோபமான ஆறு, பருவமழை, ஆகியவை மாமாவின் நெஞ்சை அழுத்தின. ஆற்றின் கரையில் முன்னோர்களுக்கு.. வாழை இலைகளில் உணவு படைக்கும் காட்சிகள்.. ஒற்றை மண்விளக்குகள்.. மெலிதான ஜுவாலையோடு.. தண்ணீரில் மிதந்தபடி துளசி மணமும், மலர்களின் மெலிதான மணமும் இருபுறமும்…முன்னோர்களே ! எங்களுக்கு உதவுங்களேன்..

பம்பாயிலிருந்து அவர்கள் வந்த நாளில் என்ன நடந்தது? உன்னி பூஜை அறையிலிருந்து ராமனின் சிலையையும் அத்யத்ம ராமாயணப் புத்தகத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு கிணற்றுப் பக்கம் போனான். கிணற்றினருகேயுள்ள சுவரில் ராமன் சிலையை வைத்தான். அதைத் துடைத்து வர்ணத்தைச் சுரண்டினான். ராமாயணப் புத்தகத்தைக் கழுவிச் சுத்தம் செய்ததால் கனமான அட்டை கிழிந்து பக்கங்கள் கிணற்றைச் சுற்றிச் சிதறின. அனைவரும் குழம்பிக் கிணற்றினருகே ஓடியபோது அவன் புனிதப் புத்தகத்தின் கடைசிப் பகுதியைச் சுறுசுறுப்பாகக் கழுவிக் கொண்டிருந்தான். அப்பாவிக் குழந்தை தவறு செய்துவிட்டு முழிப்பதைப் போல ஒவ்வொருவரையும் தனித்தனியாகப் பார்த்தான்.

“இது மிகவும் அழுக்காக இருக்கிறது. கழுவிச் சுத்தம் செய்ய வேண்டுமல்லவா?” அப்போதே சந்திரனும், சேகரனும் உளவியல் மருத்துவரை பார்க்க வேண்டுமென்று வற்புறுத்தினார்கள். தங்கமணி பம்பாயில் ஒரு மலையாள மருத்துவரைக் கலந்து ஆலோசித்திருந்தாள். “சூழ்நிலைகளுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டாம்” என்று அவர் ஆலோசனை சொன்னார். தங்கமணி குழம்பினாள். அவற்றை எப்படித் தவிர்க்க முடியும்? முக்கியம் கொடுக்காமலிருக்க முடியும்? உன்னியின் உள்ளுணர்வை, மாயையை எந்தத் தண்ணீரால் கழுவமுடியும்?

சம்பள நாளில் ரூபாய் நோட்டுகள் அனைத்தையும் அவன் கழுவிக் காய வைக்கும் போது அவன் முகத்தில் தெரிந்த பாவம் அவன் நிலைமையை அவளுக்குத் தெளிவாகப் புரியவைத்தது.அவளுக்கு முத்தம் கொடுக்கும் போதெல்லாம் பாத்ரூமிற்கு ஓடித் தன்வாயைக் கழுவிக் கொள்ளும்போது அவனுக்குள் ஏற்படும் பயத்தின் ஆழத்தை அவளால் மட்டுமே உணரமுடியும். எழுத்துக்கள் அசிங்கமாக இருக்கின்றன; அம்மாவிற்கு ஒரு கடிதம்கூட எழுத முடியவில்லை. உன்னி பேனாவை மணிக்கணக்கில் கழுவுவான். அவனைத் தழுவும் காற்று புகையாக மண்ணைத் தூவி, அதிர்வை ஏற்படுத்தும். ஜன்னல்கள் ,கதவுகள், எல்லாவற்றையும் சாத்துவான். தங்கமணி எப்படிச் சூழ்நிலைகளுக்கு முக்கியம் கொடுக்காமல் இதையெல்லாம் தவிர்க்க முடியும்?

திடீரென்று பெரிய மாமா ’உன்னிகிருஷ்ணா.. ’என்று பெரிதாக அலறி எல்லோரையும் அதிர்ச்சியடைய வைத்தார். அது மறு கரை வரை எதிரொலித்தது. மாமா தூரத்தில் உன்னியைப் பார்த்து விட்டதைப் போலத் திரும்பத் திரும்பக் கூப்பிட்டார். வேக வேகமாக நடந்தார். நடை ஓட்டமாக மாறியது.

உன்னியின் பாதங்களை நனைத்தபடி மண்ணூற்று வழியாக தண்ணீர் பரவியது. தண்ணீரைக் கையால் தட்டிக்கொண்டு அவன் சந்தோஷமாக கத்திக்கொண்டே குதித்தான். மண்ணும் சந்தோஷத்தில் குளிர்ச்சியான தண்ணீரில் ஊறியது. காய்ந்து கிடந்த புல்லின் மீதும், நின்றிருந்த பசுக்களின் மீதும் தண்ணீர் தெளிக்கப்பட்டது. ஆற்றின் மார்பு நிறைந்து வழிந்தது. தெய்வத்தின் பிரசாதம் போல அமிர்த ஓடையாய் வெடித்தது. உன்னியின் முழங்கால்களைத் தண்ணீர் தொட்டது. இரண்டு பக்கங்களிலுமிருந்த துளைகளிலிருந்து மண் சரியத்தொடங்கியது. துளை பெரிதானது. ஆற்றின் கீழே அமைதியான பிரவாகம் இப்போது உன்னியின் பாதத்தில் ஒன்று திரண்டது. அவன் காலின் கீழிருந்த மண் மூழ்கியது. அவன் பாதங்கள் கீழே கீழே.. சந்தோஷமாக நெஞ்சுவரை வந்துவிட்ட தண்ணீரைத் தட்டினான்.

உன்னிகிருஷ்ணன்…. விளக்குகளும், மனிதர்களும் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் நிலவொளியில் மங்கித்தெரிந்தனர். அவனுக்கு பயம் வந்தது. அவர்கள் ஓடையை அபகரித்துக் கொண்டு விடுவார்கள்.. ஈரப்பதத்தையும், மென்மையையும் வடித்து விடுவார்கள்.“இங்கே வராதீர்கள்…”அவன் கத்தினான். தன் கைகளை விரித்துத் தண்ணீரை அணைத்துக் கொண்டான். கரையின் முனையும், துளைகளும் இன்னும் சிறிது தண்ணீரைப் பரப்பின. ஆறு,எல்லையற்ற அன்புக்கு அடையாளம். அவளுடைய இரக்கமான பரிசுகள் அவனை நோக்கிப் பாய்ந்தன; அவை அவன் காலடியில் இணைந்தன. தண்ணீர் கழுத்திற்கு ஏறியது.

’உன்னிகிருஷ்ணா.. மகனே.! ’ யாரோ கூப்பிட்டார்கள். அம்மாவா அல்லது தங்கமணியா? மக்கள் பெரிதாக அழுதுகொண்டு அவனை நோக்கி ஓடிவந்தார்கள். அவர்களிடம் டார்ச்சுகளும், விளக்குகளும் இருந்தன. கூடாது! இந்தத் தண்ணீர் அசுத்தம் அடையக்கூடாது. உன்னி தன் இரண்டு தோள்களையும் விரித்துத் தண்ணீரை நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டான். பெருங்காற்று வீசியது. குளிர்ச்சியான இளநீரைக் குடிப்பது போல, தாய்ப்பாலைக் குடிப்பது போல அவன் வாய் நிறையக் குடித்தான். மீண்டும்.. மீண்டும்..

வெளிச்சத்தோடு மக்கள் அந்த இடத்திற்குப் போனபோது அவர்கள் எதையும் பார்க்கவில்லை. விளையாடுவதற்காக பகல்நேரத்தில் குழந்தைகள் தோண்டியிருந்த குழியில் நிலாவெளிச்சம் விழுந்து சிரித்தது.
——————————-

சாரா ஜோசஃப் சிறுகதை மற்றும் நாவலாசிரியர்.பெண்ணியவாதி. சாகித்ய அகாதெமி விருது, வயலார் விருது, பத்மபுரா இலக்கிய விருது எனப்பல விருதுகள் பெற்றவர். தாய்க்குலம், ஒத்தப்பூ ,ஆதி ஆகியவை இவருடைய நாவல்களில் சிலவாகும். நிலவு அறியுன்னு, புது ராமாயணம், மனசிலே தீ மாத்ரம் ஆகியவை இவருடைய சிறுகதைத் தொகுப்புகளில் சிலவாகும்.இச்சிறுகதை ‘நிலவு அறியுன்னு’தொகுப்பிலிருந்து எடுக்கப்பட்டது.

உள்ளுணர்வு- மலையாள மூலம் எம். டி. வாசுதேவன் நாயர் – தமிழாக்கம் தி. இரா. மீனா

மூலம் : எம்.டி.வாசுதேவன் நாயர்
ஆங்கிலம் : வி .அப்துல்லா
தமிழில் : தி.இரா.மீனா

அந்தச் செய்தி அங்கு வந்திருக்காது என்று நம்பியது தவறுதான். கிராமத்தில் உள்ள தன் வீட்டிற்கு அடிக்கடி தனியாக வரும் பழக்கம் உள்ளவள் அவள். இதில் யாரும் ஆச்சர்யப்பட எதுவுமில்லை. குளித்து, டிபன் சாப்பிட்டுவிட்டு வராந்தாவில் வந்து உட்கார்ந்தாள். எவ்வித முன்னறிவிப்புமின்றி, “சுதா குட்டி, நாங்கள் கேள்விப்பட்டது உண்மையா?” என்று அம்மா நேரடியாகவே கேட்டு விட்டாள்.

’நீங்கள் என்ன கேள்விப்பட்டீர்கள்?’ தன்னைச் சுற்றி வார்த்தைகளாலான சுவரை எப்படி அமைப்பது என்ற எண்ணத்தோடு அம்மாவை கோபமாகப் பார்த்தாள்.

கண்ணை மூடிக் கொண்டே அம்மா மென்மையாகச் சொன்னாள்: ’நீயும், பிரபாகரனும் பிரிகிறீர்கள்..’ ஏதாவது சங்கடமான விஷயங்கள் பேசும்போது கண்களை மூடிக் கொள்வது அம்மாவின் பழக்கம். நேரடியான பதிலைச் சொல்வதற்கு பதிலாக கடுமையாக இருப்பது சரியாக இருக்குமென்று அவள் முடிவு செய்தாள்.

“இந்த மாதிரியான செய்திகளை தந்தி பாணியில் உனக்குச் சொல்வது யார்?”

“நேற்று முன்தினம் நாராயணன் வீட்டிற்கு ஸ்ரீதேவி வந்திருந்தாளாம். தேவுவின் கணவன் சென்னையில்தான் இருக்கிறான், இல்லையா?”

முகப்பிலுள்ள படிக்கட்டில் காலை நீட்டியபடி உட்கார்ந்திருந்த அம்மா பதிலளித்தாள். அவளுடைய தங்கையின் மாமியார்தான் இப்படி துண்டு துண்டுகளாக விஷயத்தை உறவினர்களிடம் சொல்லியிருக்கிறாள்.

’இந்தச் செய்தி விசாலத்திடமிருந்து வந்த நேற்றைய கடிதத்திலும் இருந்தது’

அக்காவிடமிருந்து சந்திரிக்கு செய்தி கிடைத்திருக்க வேண்டும், அவள் அதை அம்மாவிற்கு எழுதியிருக்க வேண்டும்.

சுதா முற்றத்தில் காலெடுத்து வைத்தாள். காலை பத்து மணியென்றாலும் வெயில் அனலாயிருந்தது. சுவற்றை ஒட்டியிருந்த நிழல் பகுதியில் நடந்தாள். வேகமாக நடந்த போது ரப்பர் செருப்புகள் பாதத்தில் தட்டி ஒலியெழுப்பின.

நிம்மதியாக இருக்க விரும்பி அம்மா அந்தப் பழைய வீட்டில் தனியாக இருக்கிறாள். ஏதாவது ஒரு காரணத்தைச் சொல்லிக் கொண்டு சுதா அடிக்கடி இங்கு வந்து விடுவாள். அவளைத் தொந்தரவு செய்ய அங்கு தொலைபேசி இல்லை. விருந்தினர்களை மகிழ்ச்சிப்படுத்த என்று அவள்தன்னை அலங்கரித்துக் கொள்ளத் தேவையில்லை. நடு இரவில் விடை பெறும் பிரபாகரனின் அலுவலக நண்பர்கள் போகும் வரை விழித்திருக்க வேண்டியதில்லை. அவர்களின் நகைச்சுவையை ரசிப்பது போல செயற்கையாக சிரிக்க வேண்டியதில்லை. ஆனால் இங்கு வருவதற்கு அவளுக்கு எப்போதாவதுதான் அனுமதி கிடைக்கும். அதுவும் மூன்று அல்லது நான்கு நாட்களுக்கு மட்டும்தான்.

எப்போதும் அம்மா கேட்கும் முதல் கேள்வி :’எப்போது நீ திரும்பிப் போக வேண்டும்?’ இந்த தடவை, அவள் கேட்கவில்லை.“பலரும் பல விதமாகப் பேசுகிறார்கள். உண்மையில் என்னதான் நடந்தது?” வராந்தாவில் திரும்பி நடந்தபடி கேட்டாள்.

சுதா பதில் சொல்லவில்லை.

’எனக்குத் தெரிந்த வரையில்…’ அம்மா நிறுத்தினாள்.

“அது உண்மைதான் அம்மா. நாங்கள் பிரிவதுதான் நல்லது.”தலையைக் குனிந்து, அம்மா படியை வெறித்தாள். சமையலறையில் உதவிக்கு இருக்கும் பெண் வந்து ஏதோ கேட்க அம்மா உள்ளே போய் விட்டாள்.

சுதா வங்கியில் பதினைந்து நாள் விடுப்பு எடுத்திருந்தாள். வங்கியிலிருக்கும் ஒரு சிலருக்கு என்ன நடக்கிறதென்பது லேசாகத் தெரிந்திருந்தது. காஷியர் நிர்மலா சீதாராமனிடம் மட்டும் அவள் வெளிப்படையாகப் பேசினாள். ஒய்.எம்.சி.ஏவில் அவளுக்கு ஒரு ரூம் பார்த்துக் கொடுத்தது நிர்மலாதான்.

அம்மா தனியாக வாழ விரும்புகிறாள் என்பதை அவள் உணர்ந்திருந்தாள். உறவினர்களோ அல்லது நண்பர்களோ தன்னை வந்து பார்ப்பதை அம்மா ஊக்குவிக்கவில்லை. குழந்தைகள் தன்னை வந்து பார்க்காவிட்டாலும் அது பற்றி அவள் குறைப்பட்டுக் கொண்டதேயில்லை. பதில் வந்தாலும், வராவிட்டாலும் தன்னுடைய மூன்று குழந்தைகளுக்கும் மாதத்திற்கு ஒரு தடவை கடிதமெழுதி விடுவாள். அக்கம் பக்கத்து வீடுகளிலிருக்கும் யாராவது ஓர் இளம்பெண் அவளுக்கு உதவிக்கு கிடைப்பாள். கடந்த ஆண்டு சுதா வந்திருந்த போது தனக்கு உதவி செய்துவரும் பெண்ணுக்குத் திருமணமெனவும், அவளுக்கு தங்கச் சங்கிலி வாங்கித் தரப் போவதாகவும் சொன்னாள்.

“நீங்கள் மூன்று பேரும் உங்களால் முடிந்த பணத்தை குட்டி ராமனுக்கோ அல்லது எனக்கோ மணியார்டர் செய்து விடுங்கள்.”

விசாலமும், சந்திரியும் தலா முந்நூறு அனுப்ப, சுதா நானூறு தந்தாள். இருவரும் சம்பாதிப்பதாலும், அவர்களுக்கு குழந்தைகள் இல்லாததாலும் அவள் அதிகம் தரவேண்டியிருந்தது. அந்தப் பெண் போன பிறகு சமையலுக்கு உதவி செய்ய அவள் தங்கை வந்தாள்.

அம்மா தனியாக இருப்பது விசாலம் அக்காவிற்கு கவலையாக இருந்தது. திருவனந்தபுரத்தில் அவள் பெரிய வீட்டில் வேலைக்கார்களோடு இருந்தாள். அவர்கள் அனைவரும் கூடியிருந்த ஒரு சமயத்தில், “அம்மாவிற்கு உடல் நலமில்லையென்றாலும், பார்ப்பதற்கு பக்கத்தில் டாக்டர் யாருமில்லை” என்றாள்.

“எனக்கு எதுவும் வராது,” என்றாள் அம்மா.

சுவற்றிலிருந்த ஒரு பெரிய ஓட்டை வழியாக வாழைக் கொல்லையிலிருந்து ஒரு கருப்புக் கோழி தன் குஞ்சுகளோடு முற்றத்திற்கு வந்தது. முற்றத்தின் பக்கவாட்டிலுள்ள குப்பையைக் கிளறியபடி அவை நகர்ந்தன.

“காட்டுக் கோழி ,தினமும் இந்த நேரத்தில் வருகிறது. அது எங்கிருந்து வருகிறது என்பது கடவுளுக்குத்தான் தெரியும்.” அம்மா சொல்வது கேட்டது.

சுதா அவற்றை வேடிக்கையாகப் பார்த்தாள். வீட்டிலுள்ள மனிதர்களைப் பார்த்ததும், அந்தத் தாய்க் கோழி பயப்பட்டது. நெருக்கமாகப் பார்க்க வேண்டுமென்பதற்காக சுதா அவற்றினருகே மெதுவாகப் போனாள்.

தாய்க்கோழி எச்சரிக்கையாக கொக்கரித்து விட்டு, குஞ்சுகள் பின்தொடர தோட்டத்திற்குள் போய்விட்டது.

அவர்கள் சாப்பிடும் போது அம்மா ஒன்றும் சொல்லவில்லை .

சாயங்காலம் தங்கை கணவனின் சகோதரர் ஸ்ரீதரன் அண்ணன் வந்தார். அந்தக் கிராமத்து பள்ளியின் தலைமையாசிரியர், முக்கியமான மனிதர். அவர் கேள்விப்பட்டிருந்த வதந்திகளின் அடிப்படையிலான குறுக்கு விசாரணைக்கு சுதா தன்னை தயார் படுத்திக் கொண்டாள். எதுவுமே நடக்காதது போல அவர் குடும்பத்தைப் பற்றி விசாரித்தாள். கோடையின் உஷ்ணம் பற்றி புகார் செய்தாள்.

“எத்தனை நாட்கள் விடுமுறை சுதா குட்டி?”

“ஒரு வாரம்.”

“உனக்கு டீ போட்டுத்தர பால் இல்லை ஸ்ரீதரா” அம்மா குறுக்கிட்டாள்.

“எனக்கு எதுவும் வேண்டாம்.”

அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருந்த போது சுதா சிறிதுநேரம் தன்னை மறந்திருந்தாள். ஆனால் ஸ்ரீ தரன் சென்னையின் கடும் வெயில்,ஜெயலலிதாவின் சொத்து,கருணாநிதியின் அதிகாரம் என்று பேச ஆரம்பித்தார்.

அவள் மௌனமாக இருந்நாள். அந்தப் பேச்சு முடிந்த பிறகு அவர் கிளம்பி விட்டார். அவள் திருமணப் பேச்சு வந்த போது இவருடைய ஜாதகமும் அதில் இருந்தாக கேள்விப் பட்டிருந்தாள்.

மாலையில் தட்டான் கூட்டம் ரீங்காரத்துடன் சுற்றி சுற்றி வந்தன. மண்ணிற்கு மேலாக அவை சுற்றிப் பறந்தால் அது மழைக்கான அறிகுறி என்று குழந்தையாயிருந்த காலத்தில், அவள் கேள்விப்பட்டிருந்தாள். மழை வர வேண்டுமென்று விரும்பினாள். சென்னையின் வைகாசி கோடைக்கு சிறிதும் குறைந்ததல்ல மீனம் மாதம். யார பணம் தருவது என்பது குறித்து இன்னமும் விவாதித்துக் கொண்டிருப்பதால் வீட்டில் மின்விசிறிகளே இல்லை.

“தெற்கறையில் படுத்துக் கொள்.அங்கு லேசாகவாவது காற்று வரும்.” இரவுச் சாப்பாட்டின் போது அம்மா சொன்னாள்.

“எங்கு வேண்டுமானாலும் என்னால் தூங்க முடியும்.”

அப்பா சில வருடங்களுக்கு முன்னால் வாங்கி வந்திருந்த ஒரு பழைய டேபிள் ஃபான் அம்மாவின் அறையிலிருந்தது. படிப்பதற்கு என்று எதுவும் சுதா தான் வரும்போது கொண்டு வரவில்லை. அம்மாவின் அறையில் அப்பாவின் புத்தகங்கள் பெரும் குவியலாக இருந்தன. அம்மா இரவில் சிறிதுநேரம் படிப்பாள். எந்தப் புதிய புத்தகங்களும் இல்லை. திறந்தபடியிருந்த ஹிமா கிரி வரதாவின் ’உலகின் வரலாறு’ என்ற புத்தகத்தைப் பிரித்துப் பார்த்தாள்.

அறையில் படுக்கை விரிக்கப்பட்டிருந்தது. உடை மாற்றிக் கொண்டு மணி பார்த்தாள். எட்டு நாற்பத்தி ஐந்து. பிரபாகரன் ரம்மி விளையாடிவிட்டு, பியர் குடித்து விட்டு வீட்டிற்குப் போய்க் கொண்டிருப்பான்.

“வேண்டுமென்றால் அந்த ஃபானை இங்கு கொண்டு வந்து வைத்துக் கொள். கொஞ்சம் சப்தம் வரும், ஆனாலும் வேலை செய்யும்.” சொல்லிக் கொண்டே அம்மா உள்ளே வந்தாள்

“இல்லை, வேண்டாம்.”

அம்மா சீக்கிரம் போக வேண்டும் என்ற பாவனையைக் காட்டி, தான் படுக்கப் போவது போல படுக்கையில் உட்கார்ந்தாள்.

“இன்னமும்..” அம்மா பேச விரும்பினாள்.

“சொல்.”

“ஐந்தாண்டுகள் சேர்ந்து வாழ்ந்த பிறகு பிரிவதென்பது..”

அவள் எதுவும் பேசவில்லை.

“ஜனங்களுக்குத் தெரிந்தால் என்ன நினைப்பார்கள்?”

அம்மாவின் முகத்தை பார்க்க முடியாதபடி, அவள் லேசாகத் திரும்பிக் கொண்டாள்.

“யாருடனாவது போனில் பேச வேண்டுமென்றால் இங்கிருந்து எப்படிப் பேசமுடியும்?” பேசுவதற்கு வேறு விஷயம் கிடைத்ததைப் போல அவள் கேட்டாள்.

“பார்மசியின் அருகே இப்போது ஒரு புதிய பூத் வந்திருக்கிறது. எங்கு வேண்டுமானாலும் பேச முடியும்.”

மீண்டும் அவளுக்குள் வார்த்தை தடுமாற்றம்.

“நீ என்ன முடிவு செய்திருக்கிறாய்?”

“நான் அதுபற்றி யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.”

“நான் வேண்டுமானால் பிரபாகரனிடம் பேசட்டுமா?”

“வேண்டாம்,வேண்டாம்,” சுதா அவசரமாகச் சொன்னாள்.

அம்மா இரக்கமாகப் பார்த்தாள். “சமாதானமாகப் பேசத் தேவையில்லை அம்மா “ என்று சுதா சொன்னாள்.

அம்மா போய் விட்டாள்.

அம்மா இதுபற்றி மீண்டும் பேசமாட்டாள் என்று சுதாவிற்குத் தெரியும். மௌனமாக ஒப்புதல் தெரிவித்தல் அம்மாவினுடைய இயற்கை என்று அவளுக்குத் தெரியும். பாரிச வாயுவால் தாக்கப்பட்ட அப்பா ஒன்றரை ஆண்டுகள் படுத்த படுக்கையாகவே இருந்தார். அந்த நேரத்தில் தான் பட்ட கஷ்டத்தை அம்மா ஒரு போதும் யாரிடமும் சொல்லிக் கொண்டதில்லை. அப்பாவினுடைய மொத்த வருமானத்தையும் அவருடைய சித்தியின் மகள் பறித்துக் கொண்டதை மற்றவர்கள் விவாதித்த போதும், அம்மா அதுபற்றிப் பேசியதேயில்லை என்பது அவளுக்குத் தெரியும்.

“பெரியம்மா உன்னைப் பார்க்க வேண்டும் என்று சொல்லி அனுப்பி இருக்கிறாள் ” அடுத்த நாள் காலையில் அம்மா சொன்னாள்.

சுதா தயங்கினாள்.

’பால்காரி ஜானு பெரியம்மாவின் பக்கத்து வீட்டுக்காரி, செய்தியை அவள்தான் சொல்லியிருக்கிறாள்.’

“சரி, நான் போய்ப் பார்க்கிறேன்.”

“போன தடவையே போகிறேன் என்று சொன்னாய்,ஆனால் போகவில்லை.”

“சரி, நான் போகிறேன்.”

“அவளுக்கு எண்பத்தி நான்கு வயதாகி விட்டது.எவ்வளவு நாள் இருப்பாள் என்று யாருக்குத் தெரியும். பார்வை குறையும் வந்துவிட்டது. ஆனால் வேறு ஒரு பிரச்னையுமில்லை.” பெரியம்மா தன் தங்கையைப் பார்ப்பதற்காக அடிக்கடி வருவாள். விசாலம் அக்காவின் தலைமுடியை விதவிதமாக அலங்கரிப்பாள். அந்தியில் மூன்று குழந்தைகளையும் சத்தமாக சுலோகங்கள் சொல்ல வைப்பாள். பெரியம்மாவிற்குத் தன் படுக்கையைக் கொடுத்து விட்டு பாட்டி தான் தரையில் படுத்துக் கொள்வாள். குழந்தைகளுக்கு கதை சொல்ல பெரியம்மாவிற்குப் பிடிக்கும். விசாலம் அக்கா தவிர்க்கப் பார்ப்பாள். சந்திரி தூங்கி விடுவாள். பெரியம்மா சுதா குட்டியை பிடித்துக் கொண்டு விடுவாள். பாட்டி அரைத் தூக்கத்தில் கதை கேட்டுக் கொண்டிருப்பதாக சுதா நினைப்பாள்.

குளத்தில் குளிக்கும் போது சித்தி கோமனின் நீண்ட முடியைப் பிடித்து இழுத்த கதை, கோவலன் கண்ணகி கதை என்று எல்லாமும் சொல்வாள். அவள் மதுரைக்குப் போயிருந்த போது பெரியம்மா சொன்ன கதையை ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டாள்.கண்ணகி எப்படித் தன் மார்பைத் திருகி எறிந்து நகரத்திற்கு தீ வைத்தாள் என்பதைத் தான் நேரில் நின்று கவனித்ததைப் போல விளக்குவாள். பெரியம்மாவிற்கு அவள் ஏதாவது பரிசு வாங்கித் தர விரும்பினாள். கடைக்குக் கிளம்பும்போது பிரபாகரனுடன் சண்டை வர, ரயிலுக்கு வரும் நேரம் வரை கோபமாகப் படுக்கையிலேயே கிடந்தாள்.

அவள் பெரியம்மாவை கடைசியாகப் பார்த்தது தன் கல்யாணத்திற்கு முதல் நாள் ஆசீர்வாதம் வாங்கப் போன போதுதான். அது நடந்து ஐந்து ஆண்டுகளாகி விட்டன. பாட்டி உயிரோடிருந்த நாளிலும் அவளுக்கு பெரியம்மாவைத்தான் பிடிக்கும். அந்த ஐந்தாண்டுகளில் ஏழு தடவை அவள் வீட்டிற்கு வந்திருக்கிறாள். ஆமாம்.ஏழு. இரண்டு முறை அவளோடு பிரபாகரன் இருந்திருக்கிறான். பெரியம்மா ஒவ்வொரு முறையும் அவளைப் பற்றிக் கேட்பாள், இரண்டு, மூன்று பர்லாங் தூரத்தில்தான் பெரியம்மா இருந்தாளென்றாலும், ஒவ்வொரு முறையும் அவளால் ஏதாவது ஒரு காரணத்திற்காக போக முடியாமல் போனது.

அன்றும் காட்டுக் கோழி தன் குஞ்சுகளோடு வந்தது. முதல் நாள் பயப்பட்டது போல அது பயப்படுவதாகத் தெரியவில்லை. அவள் சிறிது நெருக்கமாகப் போனாள். ஆமாம், தாயும் , குஞ்சுகளும் நன்றாக இருந்தன. சூரியனின் கதிர்கள், அவற்றின் சிறகுகளில் பட்டு, மண்ணில் பரவுவதை கவனித்தாள்.

“யாரோ வந்திருக்கிறார்கள்..” குரலைக் கேட்டவுடன் குஞ்சுகள் கலைந்தன.

ஸ்ரீதேவி அம்மாவும்,அவளுடைய தங்கையும் முற்றத்தில் நின்றிருந்தனர். அவர்களை உட்காரச் சொல்லி விட்டு அம்மா, ஜானுவிடம் டீ தயாரிக்கச் சொன்னாள். அம்மா சுதாவை சிறிது விசனமாகப் பார்த்து விட்டு உள்ளே போனாள். ’நன்றாக வாங்கிக் கட்டிக் கொள்ளப் போகிறாய் ’என்பதாக அந்தப் பார்வை சொன்னது.

“உட்கார்ந்து கொள் சுதா. நான் வெளிப்படையாகப் பேசினால் ,அதை நீ தவறாக எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது.”

“சொல்லுங்கள்.”

“ஏன் சுற்றி வளைக்க வேண்டும்?நான் கேள்விப்பட்டது உண்மையென்றால், விஷயம் மோசமாகி விட்டது என்றுதான் அர்த்தம்.”

“மோசமாகி விட்டதுதான், ஆனால் வேறு வழியில்லை” சுதா சிரிக்க முயற்சித்தபடி அமைதியாகச் சொன்னாள்.

ஸ்ரீதேவி அம்மாவின் முகம் கருமையானது தன் தங்கையை அர்த்தத்துடன் பார்க்க,அவள் அக்குறிப்பைப் புரிந்து கொண்டவளாக “நாராயணன் குட்டி எழுதியிருந்தது சரிதான். குடும்பத்திற்கு அவமானம் தரும் விஷயம்.”

சுதா அமைதியாக நின்றாள்.

“ஐந்தாண்டுகள் வாழ்ந்து விட்டு ,முடிவு கட்டுவதென்பது…”

மேலும் பேசு என்பது போல தேவி அம்மா தங்கையைப் பார்த்தாள்.

“கண்டிப்பாக அவன் பக்கத்தில் தவறுகள் இருக்கின்றன.ஆனால் அவற்றை நீ பொறுத்துப் போக வேண்டும். திருமணத்தின் அர்த்தம் அதுதான். உன் அம்மா சகித்துக் கொண்ட விஷயங்கள்.”

சுதா சிரிக்க முயற்சித்தாள். அவள் முதலில் சொல்ல விரும்பியது : “தவறு என்னுடையதுதான் அம்மா, பிரபாகரனுடையதல்ல.” ஆனால் எதையும் சொல்ல வேண்டாமென்று அவள் முடிவு செய்தாள்.

அவர்கள் பேசிக் கொண்டேயிருந்தனர். தனக்கு விருப்பமில்லாதவற்றை கேட்க விரும்பாத போது தன் காதுகளை அடைத்துக் கொள்ளும் கலை அவளுக்கு குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து இயல்பாகவே வந்திருந்தது. நாவல்களில் மறந்து போன பெயர்கள்,பாத்திரங்கள்,இடங்கள் என்று ஒவ்வொன்றையும் ஞாபகப்படுத்திக் கொள்ளத் தொடங்கும் போது, குரல்கள் தொலைவில் கேட்பதாகிவிடும்.

“நான் சொன்னதெல்லாம் பிரயோஜனமில்லாதது என்று நினைக்கிறாயா?” என்று புறப்படும் போது தேவி அம்மா கேட்டார்.

“இல்லை.”அவள் சிரித்தாள்.

“நான் சொன்னதில் சிறிது உண்மை இருக்கிறது என்று தெரிகிறதல்லவா?”

“ஆமாம்.”

அவள் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டாள்.”நீ என்ன முடிவு செய்திருக்கிறாய்?”

“நான் யோசிக்க வேண்டும்.” சிரித்தபடி சொன்னாள்.

தான் எடுத்துக் கொண்ட வேலை வெற்றிகரமாக முடிந்துவிட்டதென்ற திருப்தியில் தேவி அம்மா அகலமாக வாயைத் திறந்து, சிரித்தபடி புறப்பட்டுப் போனாள்.

“பெரியம்மாவைப் பார்க்க எப்போது போகப் போகிறாய்?” அம்மா கேட்டாள்.

“நான் போகிறேன்.”

தன் பங்கு அறிவுரையைச் சொல்ல பெரியம்மாவும் தயாராக இருப்பாள். அவளோடு பள்ளியில் படித்த சுமதி தன் மூன்று வயது பெண்ணோடு மதியம் வந்தாள். தச்சர்கள் காலனியில் இடத்தில் அவள் தினமும் சுதாவுக்காக காத்திருப்பாள். அவள் மூக்கிலிருந்த மச்சம் இப்போது பெரிதாகி விட்டிருந்தது. பத்தாவது முடிக்கும் முன்பே அவளுக்கு திருமணமாகி விட்டது.

“எப்படியிருக்கிறாய் சுமதி?”

“உம்.போய்க் கொண்டிருக்கிறது.”

வயலட்டும், சிவப்பும் கலந்த நவீன சரிகை புடவை அணிந்திருந்தாள். துபாயில் வேலை பார்க்கும் அவள் கணவன் வாங்கி வந்திருக்க வேண்டும். இரண்டு வருடங்களுகொரு முறை இரண்டு மாத விடு
முறையில் வருவான். சுமதியின் கழுத்திலும்,கைகளிலும் தங்கம் குவிந்து கிடந்தது.

“நீ வந்திருப்பதாக கேள்விப்பட்டேன்.கொஞ்ச நாட்களிருப்பாயா?”

“ஆமாம்.சில நாட்கள்.”

“அடுத்த திங்களன்று வீடு கிரகப்பிரவேசம் இருக்கிறது. நீ கட்டாயம் வரவேண்டும் சுதா குட்டி.”

அந்தக் குழந்தை தாயின் புடவையிலுள்ள பூக்களைத் தடவிக் கொண்டு இருந்தது. அதன் தலையை நீவியபடி“ இவளுடைய பெயரை மறந்து விட்டேன்,” என்றாள் சுதா.

“கார்த்திகா.”

குழந்தையின் கையைப் பிடித்தபடி சுதா அதை தன்னருகே அழைக்க, அது தாயின் புடவையோடு ஒட்டிக் கொண்டது.

“ஏதோ நடந்ததென்று கேள்விப்பட்டேன்.”சுமதி நேரடியாகப் பேசினாள்.

“ஓ, நீயும் கேள்விப்பட்டாயா…”

“சங்கரன் அண்ணனின் மனைவி சொன்னாள.நான் நம்பவில்லை. அது உண்மையா சுதா குட்டி?”

“ஆமாம்,ஒரு வகையில்.”

சுமதியின் கண்கள் விரிந்தன. ”என்னை விட அதிகம் படித்த, அறிவான பெண்ணுக்கு நான் அறிவுரை சொல்கிறேன் என்று நினைக்காதே. எந்த வகையில் பார்த்தாலும் சேர்ந்து வாழ்வதுதான் சரியாக இருக்கும்.”

சுதாவின் மிக அருகே வந்து மெதுவாகச் சொன்னாள்.

“சரி.யோசிக்கிறேன்.”

“இப்போது குழந்தை வேண்டாம் என்று யோசித்தது தவறு.ஆணோ, பெண்ணோ எதவாக இருந்தாலும் சரி, இந்த மாதிரியான கெட்ட சிந்தனைகள் வந்திருக்காது.”

சுதா அவளை ஆச்சர்யமாகப் பார்த்தாள். கெட்ட சிந்தனைகள்’ மனதில் குறித்துக் கொண்டாள். சுமதி போய்விட்டாள்.

பால் கொண்டு வந்த ஜானு, பெரியம்மா மீண்டும் சுதாவை விசாரித்ததாகச் சொன்னாள்.

“நீ போய் பார்த்து வருவது நல்லது.”அம்மா சொன்னாள்.

“நாளை போகிறேன்.”

“அவளுக்குப் பணம் தேவைப்படாது. ஆனால் ஏதாவது கொடு.விசாலம் போன போது ஐம்பது ரூபாய் கொடுத்தாள்.அதை போகிறவர்கள் வருகிறவர்களிடமெல்லாம் பத்து நாள் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாளாம்.”

அம்மா சிரித்தாள். அவள் வந்ததிலிருந்து அம்மா முதல் முறையாக இப்போதுதான் சிரித்தாள். முகத்தில் அந்த இருள் விலகியிருந்தது. விசாலம் அக்காவுடன் தனக்குப் போட்டியில்லை என்று அவள் சொன்னால் என்ன ஆகும்?

திங்களன்று புறப்பட்டு விட முடிவு செய்தாள். இரண்டு வாரம் முடியும் வரை அவள் காத்திருக்கப் போவதில்லை. இந்த மூன்று நாட்களிலேயே அவள் போதுமான மனத்துன்பத்தை அடைந்து விட்டாள். ஹைதராபாத்தை அழைக்க வேண்டுமா. தொலைபேசி எண்ணை நோட்டில் குறித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவனுடைய அலுவலக எண் மனதில் இருந்தது.

அவளுக்கு டிக்கெட் எடுக்க யாருமில்லை. பெண்கள் வண்டியில் அவள் ஏறிக் கொள்ளலாம். அது ஒரு ராத்திரிப் பயணம்தான்.

கிராமத்திலிருந்து கூட அழைக்கலாம் என்று அவன் சொல்லியிருந்தான். ‘முடிந்தால்’ என்பதையும் சேர்த்துச் சொன்னான்.

காலை உணவிற்குப் பிறகு “பெரியம்மாவைப் பார்த்து விட்டு வருகிறேன்.” சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினாள்.

“ஜானுவையும் அழைத்துக் கொண்டு போ.”

“இல்லை.வேண்டாம்.”

அவள் முதலில் தச்சர் காலனியின் புது வீட்டிற்குப் போனாள். சுமதி மகிழ்ச்சியில் என்ன செய்வதெனத் தெரியாமல் நின்றாள்.இரண்டு பேர் ஜன்னல்களுக்கு வார்னிஷ் அடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவள் வீட்டைச் சுற்றிப் பார்த்தாள்.

“இரண்டு படுக்கை அறைகளிலுமே இணைப்புக் குளியலறைகள் உண்டு.” சுமதி பெருமையாகச் சொன்னாள். ஏதாவது குடிக்கச் சொல்லி வற்புறுத்தியபோது சுதா மறுத்தாள்.

“ஜூலையில் வருவதாக அவர் எழுதியிருக்கிறார்.”

“உன்னையும் துபாய்க்கு கூட்டிக் கொண்டு போகச் சொல். நீயும் அந்த இடத்தைப் பார்க்கலாம்.”

“அது நடக்காது.பெரிய சம்பாத்தியம் உள்ளவர்களுக்குதான் அது சாத்தியபபடும் என்று சொல்கிறார்.” மொத்தத்தில் சுமதி மகிழ்ச்சியாக இருந்தாள்.

“நான் கிளம்ப வேண்டும் சுமதி. பெரியம்மாவைப் பார்க்க வேண்டும்.”

“நான் சொன்னதை நினைவில் வைத்துக் கொள்.”

“நிச்சயமாக.” விடை பெற்றுக் கொண்டாள்.

மூங்கில் காட்டைக் கடந்த போது, ஒடை வற்றிப் போயிருந்ததைப் பார்த்தாள்.இரண்டு பக்கத்திலும் முட்புதர் மண்டிக் கிடந்தது. வருடம் முழுவதும் தாராளமாக தண்ணீர் பாய்ந்து கொண்டிருக்கும் பகுதி அது. மழைக் காலத்தில், தண்ணீர் மிக அதிகமாகி கால்வாய்க்குக் கீழே ஒரு சிறு ஆறு போல இருக்கும்.

அந்த வீடு பாட்டனாரின் காலத்தில் கட்டப்பட்டது. கேட் ஹவுசிற்கு பதிலாக இப்போது மூங்கில் தடுப்பு வாசல் இருக்கிறது.சுதா முன் முற்றத்திற்குப் போனாள். அங்கு யாருமில்லை. மூங்கில் பாயில் மிளகு காய வைக்கப்பட்டிருந்தது.சிறிது நேரம் அங்கு தயக்கமாக நின்றாள். தங்கம் அக்கா வராந்தா பக்கம் வந்தாள்.

“யார் வந்திருக்கிறார்கள் பாருங்கள்! இன்று காலைதான் பாட்டியைப் பார்க்காமலே நீங்கள் ஊருக்குப் போய் விடுவீர்கள் என்று புலம்பிக் கொண்டிருந்தார்கள்.”

அங்கிருந்த நாற்காலியில் அவளை உட்காரச் சொல்லி விட்டு தன் குடும்பக் கதையைச் சொன்னாள். அவளுடைய இரண்டு மகன்களும், தேர்விற்காக கடந்த வாரம் தான் விடுதிக்குப் போனார்கள் என்றும்,
மகள் ஒன்பதாம் வகுப்பு படிப்பதாகவும், தாயின் மரணத்திற்குப் பின்பு தங்கைகள் சொத்தைப் பிரித்து கிராமத்தில் தங்களுக்கு வீடுகள் கட்டிக் கொண்டு தங்கி விட்டதாகவும் கதை நீண்டது.

“இந்தச் சிதைந்த வீட்டை என்னிடம் தள்ளி விட்டார்கள்.எனக்கென்று பேச யாருமில்லை.” தன் கணவனின் இறப்பைப் பற்றிப் பேசிய போது குரல் நடுங்கியது. கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டாள்.

“பெரியம்மா எங்கே?”

“வடக்கறையில் இருக்கிறார்கள். பார்வை குறைந்து விட்டது. யார் கையையும் பிடித்துக் கொண்டு நடப்பது பிடிக்கவில்லை. எப்போது எங்கே விழுவார்களோ யாருக்குத் தெரியும்.”

“எனக்காக யாரும் கஷ்டப்பட வேண்டாம்.”பெரியம்மாவின் குரல் கதவருகே கேட்டது.

பெரியம்மா தன் இரண்டு கைகளையும் கதவுச் சட்டத்தில் வைத்து, கால்களை மிகச் சரியாக வராந்தாவில் வைத்தாள். சுதா மிக வேகமாக அவளருகில் போனாள். பெரியம்மா நிமிர்ந்து நின்றாள். அவளுடைய கஞ்சிப் பதமான ஆடைகள் வெண்ணிறமாக ஒளிர்ந்தன. இளம்பருவத்தில் அவள் பார்த்த அந்த பிரகாசம் சிறிதும் குறையாமல் அப்படியே இருந்தது. கூந்தல் முடிச்சு இன்னமும் கனமான முடிச்சாகவே இருந்தது. சித்தியின் கதையை அவள் எப்போது கேட்டாலும், பெரியம்மா தன் விரிந்த கூந்தலுக்குள் கொமப்பனை ஒளித்து வைத்திருந்ததாக கற்பனை செய்து கொள்வாள்.

தங்கம் அக்கா நாற்காலியை இழுக்க முயன்ற போது, “இல்லை, நான் இங்கேயே உட்கார்ந்து கொள்கிறேன். உட்கார் சுதா குட்டி.”என்றாள்.

பெரியம்மாவின் கைகள் அவள் கரத்தை நோக்கி நீண்டிருந்தன. அவள் பெரியம்மாவின் அருகிலுள்ள மரக்கட்டையில் உட்கார்ந்தாள்.

“நீ குண்டாகியிருக்கிறாய் சுதா குட்டி!”

சுதா தன் தோள்பட்டையைப் பார்த்துக் கொண்டாள்.ஆமாம்,அவள் பருத்து இருக்கிறாள்.

“என்னை நோக்கி சில அடிகள் எடுத்து வைக்கும் போது லேசாக மூச்சுத் திணறினாய். உன்னைப் பார்க்காமலே உன் சுவாசத்தை வைத்தே என்னால் அனுமானிக்க முடியும்.”

பெரியம்மா சிரித்தாள்.அவள் கண்களில் உயிரில்லையெனினும் முகத்தில் சுருக்கமேயில்லை. கழுத்தில் மட்டும் வயது தெரிந்தது.

“தங்கம்,கொஞ்சம் டீ போடு. பலாச் சக்கை இருந்தால் சிறிது வறுத்து வை.”

“இல்லை.எனக்கு எதுவும் வேண்டாம். அரை கப் டீ போதும்.”

தங்கம் சமையலறைக்குப் போகும் வரை பெரியம்மா காத்திருந்தாள்.

“என்ன முடிவு செய்திருக்கிறாய் பெண்ணே?” பெரியம்மாவின் கேள்வி திடீரென வந்தது. சுதா குழம்பினாள்.

“கவலைப்படாதே. உன்னை கோபிக்கவோ,குற்றம் சொல்லவோ நான் வரச் சொல்லவில்லை.நாம் சந்தித்து நான்கைந்து வருடங்கள் ஆகிவிட்டன, இல்லையா?”

சுதா நிம்மதியாக உணர்ந்தாள்.

“நான் எதைப் பார்க்கிறேனோ அதைப் பற்றிப் பேசும் போது இவர்கள் எல்லாம் சிரிக்கிறார்கள். இரண்டு கண்களிலும் காட்ராக்ட் பாதித்திருக்கிறவளுக்கு என்ன தெரியும் என்று நினைக்கிறார்கள். நான் பார்க்குமளவிற்குஅவர்களால் பார்க்க முடியுமா?” தங்கம் கேட்டுக் கொள்ளட்டும் என்பது போல சிறிது சத்தமாகப் பேசினாள்.

“என்ன முடிவு செய்திருக்கிறாய்?” குரலைத் தாழ்த்திக் கொண்டு கேட்டாள்.

சுதாவிற்கு சோர்வேற்பட்டது. மூச்சு வேகமானது.

“அவனோடு உனக்குப் போதுமென்று தோன்றி விட்டால் அதற்கு முடிவு கட்டி விடவேண்டும். திருமணம் என்பது அந்தரங்கமான விஷயம். நம்மைச் சுற்றியுள்ள மனிதர்களைச் சமாதானப்படுத்துவதற்காக தேரை இழுப்பது போல நடிப்பதில் அர்த்தமில்லை.”

சுதா பெருமூச்சு விட்டு,கால்களை நகர்த்தி உட்கார்ந்தாள். பெரியம்மாவின் தலை அவளருகே வந்தது.

“எனது முதல் கணவரை நீங்கள் யாரும் பார்த்திருக்க முடியாது.”

“அம்மா பார்த்திருக்கிறாள்.அவர் பாட்டு வாத்தியார்,இல்லையா,பாகவதர் ?”

“அதுதான் சிக்கல்.அவர் பாட்டு வகுப்புகள் நடந்த இடம் பிஸாரதியின் வீடு. எங்கள் வீட்டில் சாப்பாடு. அவர் நல்ல பாடகர். காதில் சிவப்பு கடுக்கன்களும், நெற்றியில் சந்தனப் பொட்டும் வைத்திருப்பார்.எனக்கு அவை மிகவும் பிடித்திருந்தன.”

பெரியம்மா அவள் தலையைக் கோதினாள்.

“ஒரு வருடமாகுமுன்பே அவர் பிரிந்து போய்விட்டார்.”

“ஆமாம், அம்மா சொல்லியிருக்கிறாள்.”

“அவர் விருப்ப்பட்டு போகவில்லை .நான்தான் போகச் சொன்னேன்.”

பெரியம்மா முணுமுணுத்தாள். அவள் சிரித்த போதும் கண்கள் தொலைவை வெறித்திருந்தன.

“எனக்குத் தருவதற்கென்று அவரிடம் எதுவுமில்லை. நான் அதைக் கடந்திருக்கலாம். ஆனால் அவர் ஒரு பெண்ணைப் போலப் பேசுவார். ஆண் என்றால் உயிரோட்டமாகவும், துடிப்பாகவும் இருக்க வேண்டாமா? நம் உறவை முறித்துக் கொள்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்று முகத்திற்கு நேராகவே சொல்லிவிட்டேன்.”

பெரியம்மாவின் முதல் கல்யாணம் பற்றி சுதா கேள்விப்பட்டிருந்தாலும், அத்தனை விவரங்கள் தெரியாது.

பிறகுதான் தாத்தா வந்தார்.அவர் உப்பு துறையில் வேலை பார்த்தவர். அவர்களுக்கு மூன்று குழந்தைகள். அவரும்,மூன்று குழந்தைகளும் இறந்து போய் விட்டார்கள்.பெரியம்மா தான் இன்னும் இருக்கிறாள்.

“நீ பெரியப்பாவைப் பார்த்திருக்கிறாயல்லவா?அவர் அழகானவரில்லை.”

“நான் குழந்தையாக இருந்தபோது பார்த்திருக்கிறேன். அவர் நோய்வாய்ப்பட்டு படுத்த படுக்கையாக இருந்தார்.”

“இந்தப் பகுதியில் யாரும் அவரைப் போல இல்லை. விழாக்கால ஊர்வலங்களின் போது முதல் ஆளாய் நிற்பார். யானைக்கு மதம் பிடித்தால் ,மாதவன் நாயர் வேண்டும். பதினெட்டு வகையான வண்ண
பட்டாசு வகைகளை அவரால் மட்டும்தான் எதிர்கொள்ள முடியும்!”

தங்கம் அக்கா டீ கொண்டு வந்தாள். அவள் அங்கிருக்கும் வரை பெரியம்மா கடுமையான பாவனையோடிருந்தாள். அவள் போன பிறகு சிரித்தாள்.

“வெளிப்பார்வையில் அவர் பார்ப்பவர்களுக்கு கடுமையான பாம்பாகத் தெரிவார் .பொறுமையிழந்து, சண்டை போட்டு கோபித்துக் கொள்வார். எவ்வளவு மென்மையானவர் என்று எனக்கு மட்டும் தான் தெரியும். குளிர் என்று நான் சொல்லி விட்டால் போதும் தவித்து விடுவார்.”

பெரியம்மாவின் சிரிப்புச் சத்தம் அதிகமானது.

தன் பிரச்னைகளை ஒதுக்கி வைத்து விட சுதா முயன்றாள். சிறு வயதில் தங்களுக்குக் கதைகள் சொல்லும்போது எப்படி மகிழ்ச்சியாகப் பேசுவாளோ ,அப்படியே இப்போதும் பேசினாள்.

“கவலைகள் இல்லாமலிருந்தாலும் கஷ்டம்தான். குட்டிராயனோடு…”

“என்ன ?”

“கிளர்ச்சி… ஆணைத் தேடும் தவிப்பு. உன்னை அடக்கிக் கொள் என்று சொல்லிக் கொண்டேன். ஆனால் ,எந்தப் பயனுமில்லை, உனக்குப் புரிகிறதா?”

அந்த வாக்கியத்தை முடிக்காமலே பெரியம்மா வாயை அகலமாக்கிக் கொண்டு சிரித்தாள். அவள் பற்கள் முழுவதும் சீராக இருந்ததை சுதாவால் உணர முடிந்தது.

“எனக்கு அப்போது உன் வயதுதான்”

“அவர் இன்னமும் உயிரோடிருக்கிறாரா பெரியம்மா?”

பெரியம்மாவின் முகம் இருண்டது.

“இல்லை.எல்லோரும் போய் விட்டார்கள். நான் மட்டும் தான் இருக்கிறேன். அழைப்பு வரும் வரை நான் காத்திருக்க வேண்டும். யாரும் யாரையும் சாகடித்து விட முடியாது…”

பெரியம்மா எதையோ விட்டுவிட வேண்டுமென்பது போல தலையை ஆட்டினாள். சுவற்றில் தலையைச் சாய்த்துக் கொண்டாள்.

“யார் அந்த மனிதர். சுதா குட்டி?”

“என்ன ?”சுதா மிரண்டு போனாள்.

“நீ யாரையோ விரும்புகிறாய். அவனோடுதான் வாழ விரும்புகிறாய். முடிவும் எடுத்துவிட்டாய். இதுதான் நடந்தது இல்லையா?”

“உங்களிடம் யார் சொன்னது?”

“யாரும் என்னிடம் சொல்ல வேண்டாம்.யார் அது பெண்ணே?’

தனது சங்கடத்தை மறைத்துக் கொள்ள அவள் முயன்றாள்.

“உன்னுடன் வேலை பார்ப்பவரா?”

“இல்லை.”

பெரியம்மாவிடம் அவளால் விளக்கமாகச் சொல்ல முடியாது. மானேஜர் ஜனார்தன்ராவுக்கு தரப்பட்ட விடைபெறு விழாவில் அவனைச் சந்தித்தாள். ராவ் கஸல் பாடகர். விழாவிற்கு வந்த அனைவரும் குடித்திருந்தனர். அறையின் ஒரு பகுதியில் கையில் ஆரஞ்சு ஜூஸ் கிளாசை வைத்துக் கொண்டு அவன் தனியாக நின்றிருந்தான். அடிக்கடி அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த அவன் மெதுவாக அவளை நோக்கி வந்தான். ”கடவுளே, இந்தக் காலடிகள் நேரடியாக என் மனதிற்குள் செல்லுகின்றன” என்று பயத்தோடு தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டாள்.

ஒவ்வொரு மாதமும் பத்து நாட்கள் மெட்ராசில் கழிப்பேன் என்று அவன் சொன்னதைக் கேட்டு சந்தோஷப்பட்டாள். மனிதர்கள் தங்களை நோக்கி வருவதைப் பார்த்ததும் ”நான் உங்களை தொலைபேசியில் அழைக்கிறேன்” என்று சொன்னான்.

அவள் தலையாட்டினாள். ஏன் அவளை அழைக்க விரும்புகிறான் என்று அவளால் கேட்க முடியவில்லை.

“அவனுக்குத் திருமணமாகி விட்டதா?” பெரியம்மா கேட்டாள்.

“இல்லை.”

“பிரபாகரனுக்குத் தெரியுமா ?’

ஒரு கண யோசனைக்குப் பின்பு சொன்னாள்.“கொஞ்சம் தெரியும்.”

“அப்படியெனில் நீ பிரிந்து விடவேண்டும்?அவன் இன்னொரு பெண்ணைப் பார்ப்பான். அது ஒன்றும் பெரிய விஷயமில்லை. நீ பிரிந்து விடவேண்டும்.”

சுதாவுக்கு வேடிக்கையாக இருந்தது.

“பிரிவதென்பது பழைய நாட்களில் இருந்ததைப் போல சுலபமல்ல பெரியம்மா.”

“ஒருவருகொருவர் வேண்டாமெனில் அதுதான் முடிவு. இல்லையா?”

சங்கடமின்றி இதை விளக்க முடியாத நிலை அவளுக்கு.

“அது அப்படியில்லை. தம்பதியர் இணைந்து மனு செய்ய வேண்டும். ஆறு மாதங்களுக்குப் பின்னர் ஜட்ஜ் அழைத்து அவர்கள் இன்னமும் பிரிய வேண்டுமென்ற எண்ணத்தில் இருக்கிறார்களா என்று விசாரிப்பார். ஆமாம் என்று அவர்கள் சொன்னால் இன்னொரு ஆறு மாதம் காத்திருக்க வேண்டும்.”

பெரியம்மாவின் முகத்தில் கோபம் படர்வதைப் பார்த்தாள்.

“காதலிக்கும் இருவர் சேர்ந்து வாழ விரும்பினால், ஜட்ஜ் சம்மதம் தர வேண்டுமா?”

“அதுதான் சட்டம் பெரியம்மா.”

பெரியம்மாவிற்கு திருப்தியில்லை.

“போதுமே சட்டம். என் வாயைக் கிளறாதே. அப்புறம் ஏதாவது பேசி விடுவேன்.”

தங்கம் அக்கா காலியான டம்ளர்களை எடுக்க வந்தாள்.பெரியம்மா தனக்குள் முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தாள். “கடந்த வருடம் வரை எங்கள் நிழலை வைத்தே யார் என்பதை பாட்டி கண்டுபிடித்து
விடுவார்கள். இப்போது அவர்களால் அது முடிவதில்லை.” தங்கம் அக்கா சொன்னாள்.

“அறுவை சிகிச்சை செய்தால் பார்வை வந்துவிடும். உங்கள் வயதில் உள்ளவர்கள் செய்து கொள்கிறார்கள். வேண்டுமென்றால் நான் உங்களை மதராசுக்கு அழைத்துச் செல்கிறேன்.”

பெரியம்மா வேதனையாகச் சிரித்தாள்.

“வேண்டாம்,வேண்டாம்.எதற்கு எனக்கு பார்வை வேண்டும்? நிறையப் பார்த்தாகி விட்டது பெண்ணே!”

சுதா எழுந்தாள்.

“இங்கேயே மதியச் சாப்பாடு சாப்பிடலாமே” தங்கம் அக்கா சொன்னாள்.

“இல்லை,வேண்டாம்.அம்மா சமைத்திருப்பாள்.”

“அடுத்த முறை கண்டிப்பாக வாருங்கள்.”

தங்கம் அக்கா உள்ளே போய் விட்டாள்.பதினான்கு வயதுச் சிறுமி மூங்கில் படல் வழியாக உள்ளே வந்தாள். பெரியம்மாவின் பார்வை முகப்பிற்குப் போனது. சிறுமி வராந்தாவில் காலணிகளை கழற்றி வைத்து விட்டு, சுதாவைப் பார்த்து சிரித்து விட்டு சப்தமின்றி உள்ளே போனாள். அவள் கதவருகே போன போது “நீ எங்கே போயிருந்தாய்?” பெரியம்மா கேட்டாள்.

“சாரதாவிடம் புத்தகம் வாங்கப் போயிருந்தேன்” நடுக்கத்தோடு சிறுமி பதில் சொன்னாள்.

“பட்டுப் பாவாடையில் தான் அங்கு போக வேண்டுமா?”

சிறுமிக்கு’முகம் வியர்த்தது.

“அவள் கையில் புத்தகம் இல்லை.சரிதானே ?” பெரியம்மா சுதா பக்கம் திரும்பிக் கேட்டாள்.

“இல்லை,அவளிடமில்லை.”

“சலசலப்பு கேட்டவுடனே எனக்குத் தெரிந்து அது பட்டுப் பாவாடை தானென்று.”

“அவள் சின்னக் குழந்தைதானே?’

வயதுக்கு மீறிய வளர்ச்சி அவளுக்கு.என்னால் பார்க்க முடிகிறது..”

“நான் கிளம்புகிறேன்.”

பெரியம்மா எழுந்தாள்.

அம்மா சொன்னது நினைவுக்கு வர, மெதுவாக கையிலுள்ள பர்ஸைத் திறந்தாள்.

“நீ எனக்கு கொஞ்சம் பணம் தரப் போகிறாய். வேண்டாம். பெரியம்மாவிற்கு என்ன தேவை இருக்கிறது?’

சுதா பர்ஸை மூடினாள்.

“நீ வரும்போது… அடுத்த முறை வரும்போது..” பெரியம்மாவின் குரல் உடைந்தது. “நான் உயிரோடிருந்தால் என்னை வந்து பார்க்க வேண்டும். அதுதான் நான் கேட்க விரும்புவது.”

பெரியம்மாவின் கண்கள் நிரம்பியிருந்தன. அவள் கண்களிலும் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் கண்ணீர் பெருகியது.

குனிந்து பெரியம்மாவை வணங்கினாள். ஐந்தாண்டுகளுக்கு முன்னால் இதே மாதிரி செய்தது ஞாபகத்திற்கு வந்தது.

சுதாவின் வணங்கிய தலையை மென்மையாகத் தொட்டாள்.

“இந்த முறையாவது நன்றாக இருக்கட்டும்.”

அவள் வெளியே வந்தாள். மார்க்கெட் அருகே வந்தபோது தொலைவில் எஸ்.டி.டி. பூத் பலகை கண்ணில் பட்டது.

இரண்டு தொலைபேசி எண்களையும் தனக்குள் முணுமுணுத்துக் கொண்டாள். அழைப்பதற்கு முன்னால் அவள் தன் நோட் புத்தகத்தில் உள்ள அந்த மொபைல் எண்ணைச் சரிபார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.
அந்த அழைப்பிற்குப் பிறகு, அவள் சீக்கிரம் வீட்டிற்குப் போனால் முற்றத்திற்கு வருகிற அந்த காட்டுக் கோழியையும்,அதன் குஞ்சுகளையும் தவறாமல் பார்க்க முடியும். அவள் வேகமாக நடக்கத் தொடங்கினாள்.
—————————————-
நன்றி : : KUTTIEDATHI AND OTHER STORIES, ORIENT BLACK SWAN PVT LTD

(மலையாள இலக்கிய உலகின் மிகச் சிறந்த படைப்பாளிகளில் ஒருவரான எம்.டி.வாசுதேவன் நாயர் சிறுகதை,நாவல்,பயண இலக்கியம், இலக்கியத் திறனாய்வு,குழந்தை இலக்கியம் உள்ளிட்ட பல துறைகளில் பங்களிப்புச் செய்தவர்.திரைப்படத் துறையிலும் சாதனை நிகழ்த்தியவர். மஞ்சு,காலம்,ரண்டாம் மொழம் ஆகியவை சிறந்த நாவல் வரிசையிலும் வானப்பிரஸ்தம், ஓளவும் தீர்வும், பந்தனம், குட்டியேடத்தி உள்ளிட்டவை சிறுகதை வரிசையிலும் சிறப்பானவையாக மதிப்பிடப்படுகின்றன. வயலார், வள்ளத்தோள், எழுத்தச்சன் விருதுகள், மற்றும் சாகித்ய அகாதெமி, ஞானபீடம் உள்ளிட்ட பல விருதுகள் பெற்றவர்.)

 

 

 

பேசுகிற கலப்பை -மலையாளம் மூலம்- பொன்குன்னம் வர்க்கி [ 1910 –2004] ஆங்கிலம் : நாராயண மேனன் தமிழில் : தி. இரா. மீனா

தி. இரா. மீனா

காளை என்று வருகிற போது, அவுசுப் சேட்டன் எல்லாவற்றையுமே மறந்து விடுவார். மற்ற விவசாயிகள் அவரை ’காளை பைத்தியம்’என்று அழைப்பார்கள். கண்ணனைப் பார்த்து அதியசப்படாத ஒரு விவசாயிகூட இல்லை. கண்ணன்தான் அவரது வாழ்க்கை. சாம்பல் நிறம், உறுதியான உடல்கட்டு, குள்ளம், வளைந்த கொம்பு, வடிவான கூனல், விரைப்பான தோல், பெரிய கண்கள், கண்ணனின் நடைகூட விசேஷமானதுதான். நடவு வயல், மற்றும் பிற இடங்களிலும் அவுசுப்பின் மனதில் என்ன இருக்கிறதென்பதைச் சிறிதும் சந்தேகமின்றி கண்ணன் புரிந்து கொள்வான். கருவிப் பட்டறை அல்லது வயல்வெளி என்று எந்த இடமாக இருந்தாலும் அவுசுப்பின் மனதில் என்ன ஓடுகிறதென்பது கண்ணனுக்கு நன்றாகத் தெரியும்.

கண்ணன் மேல் ஒருபோதும் அவுசுப் சாட்டையைப் பயன்படுத்தியதில்லை. அதை லேசாக உயர்த்துவார். மற்ற விவசாயிகளைப் போல, குரலுயர்த்தி தன் காளையை அழைப்பது, அது இது என்றெல்லாம் அவர் செய்ததில்லை. ஒரு சிநேகிதனிடம் பேசுவதைப் போலத்தான் அவர் கண்ணனிடம் பேசுவார். எவ்வளவு காளைகள் இருந்தாலும், அவைகளுக்கு கண்ணன்தான் தலைவன். வயலின் ஒரு பகுதியை உழுத பிறகு, அடுத்த பகுதிக்கான தூண்டுதல் அவனுக்குத் தேவையில்லை. அவை எப்படி, எப்போது செய்யப்பட வேண்டுமென்று அவனுக்குத் தெரியும். சில சமயங்களில், அடுத்த வயலுக்குள் அவன் காலெடுத்து வைக்கும் போது, அவுசுப் அவனிடம் ஓய்வு வேண்டுவார். “ஏய், கொஞ்சம் பொறு. நான் வெற்றிலை போட்டுக் கொள்கிறேன். போட்டு ரொம்ப நேரமாகிவிட்டது.”

அதைக் கேட்டவுடன், கண்ணன் நின்று விடுவான். வெற்றிலை போட்டுக்கொண்ட பிறகு, ’ஹூம்’ என்று அவுசுப் குரல் கொடுக்க,கண்ணன் மீண்டும் வேலையைத் தொடருவான். வயலின் ஒரு பகுதியில் இருந்து அடுத்த பகுதியில் கால் வைக்கும் போது எவ்வளவு கவனமாக அவன் வரப்பைக் கடப்பான்! அவனுடைய குளம்புகள் வரப்புகளில் பதியாது. ஒரு குதியலில் அவைகளை எப்படிக் கடப்பதென்ற கணக்கு அவனுக்குத் தெரியும்.

தன்னிடம் சொல்லப்பட்டவற்றை அவன் நன்றாகப் புரிந்து கொண்டிருப்பதால் அவனைக் கட்டிப் போட வேண்டிய அவசியமில்லை. உழவு வேலை முடிந்த பிறகு, சுதந்திரமாக மேய அவன் அனுமதிக்கப்படுவான். அப்படிச் சுதந்திரமாக விடும்போது அவுசுப், “போய் ஏதாவது சாப்பிட்டு உன் வயிற்றை நிரப்பிக் கொண்டு வா. வாழை மரங்கள் மீது கண் போடாதே,” என்று எச்சரிக்கை செய்வார். கடும் உழைப்போடும் கவனத்தோடும் பயிரிடப்பட்டிருக்கும் வாழை மரங்கள் அல்லது இளம் தென்னங் கன்றுகள் ஆகியவற்றை கண்ணன் ஒரு போதும் தொட மாட்டான். அவற்றை அழிப்பதென்பது, அதைப் பயிரிட்டவர்களை கொம்புகளால் முட்டுவதை விடக் கொடுமையானதென்று அவனுக்குத் தெரியும். அன்றைய உழவு வேலை முடிந்ததும், உடலில் இருக்கும் சேறு போகும்படி அவுசுப் தவறாமல் அவனைக் குளிப்பாட்டுவார்.

“இடது காலை இந்தப் பக்கம் உயர்த்து — ஏன் தலையை அசைத்துக் கொண்டேயிருக்கிறாய்? இங்கே பார், உன் கொம்புகள் என்னைத் தொட்டால் என்ன செய்வேன் என்று உனக்குத் தெரியும்! அசையாதே , பேசாமலிரு…”

அவுசுப்பின் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் கண்ணன் புரிந்து கொள்வான். ஆனால் கண்ணனுக்கு குறிப்பாக இந்தப் பேச்சு பிடிக்காது. குளிப்பதை அவன் வெறுத்தான். ஆனால் அவுசுப்பை பிடிக்கும் என்பதாலேயே அவன் பேசாமலிருந்து விடுவான். அன்பாலும் அரவணைப்பாலும் மனங்களை கவரத் தெரியாதவர்கள், “மோசமான எந்தக் காளை மாட்டை அவுசுப்பிடம் விட்டாலும், அவர் கையால் தரும் ஒரு வேளை உணவைச் சாப்பிட்டுவிட்டு, அது ஒரு வித்தியாசமான மாடாகி விடும்.” என்று சொல்வார்கள். அவர் அவைகளிடம் மிக இயல்பாகப் பேசுவார். தன் காளைக்காகத் தீவனம் தேடியலைவதிலேயே நாளின் பெரும்பான்மைப் பொழுது போய்விடும். கால்நடைகளுக்கு இழைக்கப்படும் கொடுமைகள் குறித்த தடுப்புச் சட்டம் பற்றிப் பேசினால், அவர் தன் பொறுமையை இழந்து விடுவார். ”கால்நடைகளைக் காப்பாற்றுங்கள், நாம் கால்நடைகளைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று எல்லோரும் வகுப்பெடுக்கின்றனர். எந்தச் சபையிலிருந்தாவது அரசாங்கம் ஒரு பிடி அரிசியையாவது கொடுக்கிறதா? உங்கள் கால்நடைகளை உங்கள் தாடியால் காப்பாற்ற முடியுமா? ” என்று கேட்பார்.

கண்ணனுக்கு தீனி கொடுத்து முடித்த பிறகுதான் அவுசுப்பின் பசி தணியும். கால்நடைகள் பசியோடிருந்தால், குடும்பம் அழிந்து விடும் என்று நம்பினார். மரவள்ளியின் தண்டை கண்ணனுக்குக் கொடுக்கும்போது அதை நன்றாக மசித்த பிறகுதான் கொடுப்பார். அல்லது, அன்னாசி கொத்தைக் கொடுக்கும் போது முட்களை நீக்கி விட்டு, இலைகளைத் துண்டுகளாக்கிக் கொடுப்பார்

வயலில் சுற்றித் திரிந்து விட்டு கண்ணன் காம்பவுண்டிற்குள் நுழைந்த கணத்தில் “ஏ, கண்ணா” என்று குரல் கொடுத்தால், அவரது குரலைக் கேட்ட நொடியில் அங்கேயே நின்று விடும். அவுசுப் தன்னருகே வரும்வரை தலையைத் நிமிர்த்திக் கொண்டு காத்திருக்கும். கை நிறைய பசும்புல் அல்லது இரண்டு மூன்று வாழைப்பழத் தோல் –இப்படி ஏதாவது சின்ன பரிசோடு அவுசுப் அவனருகில் போவார். அன்பாக நீவி விடும் போது கண்ணன் அவரை நக்கத் தொடங்குவான். அந்த உப்பான வியர்வை கண்ணனுக்கு மிகவும் பிடித்தமானது.

எந்தக் கூட்டத்திலிருந்தாலும் அவுசுப்பின் குரல் கண்ணனுக்குக் கேட்டுவிடும். அதைக் கேட்டவுடன் இடியோசை கேட்ட மயிலாய் குதூகலிப்பான். வயலில் அவுசுப்தான் கலப்பை ஓட்ட வேண்டும் என்று விரும்புவான். அவுசுப் தவிர மற்றவர்கள் வந்தால் தன் கைவரிசையைக் காட்டுவான். அதைத் தடுப்பதற்கு, அவுசுப் வந்துதானாக வேண்டும்: “வேண்டாம் கண்ணன், இது நம்முடைய குட்டப்பன்தான். உனக்கு அவனைத் தெரியாதா என்ன?” என்று அவுசுப் சமாதானப்படுத்துவார். வயல்களில் ஓர் ஆலாபனை–வார்த்தைகளோ அல்லது வாக்கியங்களோ இல்லாத ஆலாபனை. அவுசுப் வானத்தை எட்டுமளவிற்கு குரலை உயர்த்தி அழகாகப் பாடுவார் :“ ஹோ… ஓ…ஓ… ஒன்றிரண்டு நிமிடங்கள் அந்த மெல்லிசை மிகத் தெளிவாக நிற்கும். அது, காதல் பாடல்களிலிருக்கும் இன்னிசை போல இருக்கும் குறிப்பாகச் சொல்லப் போனால் அது தெய்வீகமான பாடல் அல்லது ஆயர்பாடி இன்னிசையாக இருக்கும்.அவுசுப் பாடத் தொடங்கும் போது, கண்ணன் தன் நோய், வேதனை, வேலை எல்லாவற்றையும் அந்த இசையில் மறந்து விடுவான்.

கழுத்தில் இருக்கும் மணிகளும், குளம்புகளும் மண்ணில் புதைந்து தாளத்தை ஏற்படுத்தும். ஒரு நாள் வேடிக்கையான சம்பவம் ஒன்று நடந்தது. லேசான காய்ச்சல் இருந்ததால் அவுசுப் வீட்டில் படுத்திருந்தார். அவுசுப்பின் காளை மாடுகள் இல்லாமல் அண்டை வீட்டு பச்சனால் அன்று தன் வயலில் வேலை செய்ய முடியாது. அதனால் அவுசுப் கண்ணனையும், அவன் துணையையும் அனுப்பியிருந்தார். கண்ணனும், அவன் துணையும் மற்ற காளைகளோடு வயலுக்குள் நுழைந்தனர். பச்சன் ஒரு சுற்று உழுது முடித்துவிட்டான். இரண்டாவது சுற்றை ஆரம்பித்தவுடன் பச்சனுக்கு பாட வேண்டுமென்ற ஒரு வேகம் வந்து விட்டது; கண்ணனின் பின்னாலிருந்து ஒரு ராகத்தின் ஆலாபனையை ஆரம்பித்தான். இசை பற்றியெதுவும் தெரியாத அவனுக்கு ஏன் பாடவேண்டுமென்ற ஆசை வந்தது ?அவனுக்குப் பாடவேண்டும் என்ற ஆசை. அவ்வளவுதான். பரிதாபமாக அந்த இசை தொடங்கியவுடன், கண்ணனுக்கு வெறுப்பு வந்துவிட்டது. தன் எதிர்ப்பைக் காட்டுவதற்காக ,தன் தலையை இரண்டு புறங்களிலும் வேகமாக ஆட்டினான். பச்சன் இதை கவனிக்கவேயில்லை; அவன் தான் நன்றாகப் பாடுவதாக நினைத்துப் பாடிக் கொண்டிருந்தான். இசையைப் பொறுத்தவரை, தாங்கள் எவ்வளவு மோசமாகப் பாடுகிறோம் என்பதைக் கலைஞர்கள் உணர்வதில்லை. வெளிப்படையாகவே கண்ணன் தன் வெறுப்பைத் தொடர்ந்து காட்டிய போதும் பச்சன் பாட்டை நிறுத்தவில்லை. பச்சனின் நண்பர்களைப் பொறுத்தவரை, உலகத்தின் எல்லா ராகங்களும் அவர்களுக்கு ஒன்றுதான். கண்ணனுக்கு எந்த அனுதாபமும் அவர்களிடமிருந்து இல்லை. பச்சன் இசையை அவமதித்து விட்டான், கண்ணன் அவனது இடது காலில் ஓங்கி ஓர் உதை உதைத்தான். மூன்று நாட்கள் அந்தக் கலைஞன் வீட்டிலிந்து ஓய்வெடுக்க வேண்டியதாயிற்று.

பன்னிரண்டு வருடங்கள் கண்ணன் ஓய்வின்றி அவுசுப்பிற்காக உழைத்தான். பல வசந்தங்களும், இலையுதிர் காலங்களும், பனியும், குளிரும் என்று பல பருவங்கள் வந்து போயின. வீராப்புடன் தங்களைக் காட்டிக் கொள்ளும் வகையில் அரசாட்சி செய்தவர்களின் மகுடங்கள் பிரஜைகளின் முன் கீழே விழுந்தன. நம்பமுடியாத மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன. அரசின் புதிய அமைப்பில்— மனிதன் மனிதனைச் சுரண்டக்கூடாது –என்பது போன்ற மகிழ்ச்சியான வாசகங்கள் எழுப்பப்பட்டன. ஆனால் தன் அன்புக்குரிய காளைகளை விற்க அவுசுப்பிற்கு சில கட்டுப்பாடுகளிருந்தன. ஏற்கனவே தன் அதிர்ஷ்டத்திற்குரிய நெல் வயலை அவர் அடமானம் வைத்திருந்தார். அதை விருப்பப்பட்டு வைக்கவில்லை. வேறு வழியில்லை, ஒரு தகப்பன். திருமண வயதைக் கடந்து விட்ட மகளின் அன்புத் தந்தை. மாப்பிள்ளை வீட்டார் ஏழையாக இருந்த போதும் மூவாயிரம் ரூபாய் வரதட்சணையாகக் கேட்டனர், தன் வயலை ஆயிரத்து ஐந்நூறு ரூபாய்க்கு அடமானம் வைத்து, வரதட்சணையைச் சமாளித்தார். ஆனால் திருமணச் செலவுகளுக்கு அதிகப் பணம் தேவையாக இருந்தது. அதனால் தனக்கு மிக அருமையானவைகளாக இருந்த காளைகளை விற்பதைத் தவிர அவருக்கு வேறு வழியில்லாமல் போனது.

இருபது வருடங்களாக கடுமையாக உழைத்த, நன்கறியப்பட்ட விவசாயி. ஆனால் என்ன பயன்? முடி நரைத்து விட்டது. கண் பார்வை மங்கிவிட்டது. எந்தக் கத்தியும் சதையைத் துளைக்க முடியாத அளவிற்கு அவர் கைகள் உழைப்பால் உரமேறியிருந்தன. சுருக்கங்கள். வாத நோய் சார்ந்த தொல்லைகள். அவரால் என்ன செய்யமுடியும்? ஐயாயிரம் ஆண்டு பழமையான நிலத்தில் அவர் உழைத்துக் கொண்டிருந்தார். மண் வளம் இழந்து விட்டது. எந்த உரமுமில்லை. கடைசியில் அவுசுப் ரிக் வேத பாடல்களின் நிலைப்பாட்டை நாடினார். தன் நிலத்தைக் காக்குமாறு மேகம், தண்ணீர், மலை, காற்று என்று எல்லா கடவுளரையும் வேண்டினார். பயனற்றுப் போன அந்த நீண்ட கால வழிபாடுகளிலிருந்து அவர் இன்னும் மீட்சி அடையவில்லை. ஆனால் கடைகள் அதிகரித்ததால் சுரண்டல்களின் வழியும் பலவாயின. இவ்வாறு அவரை அவமதிக்கும் நிகழ்வுகளின் எண்ணிக்கையும் அதிகரித்துக் கொண்டே போனது.

கண்ணனை விற்ற போது அவுசுப் அந்த இடத்தில் இல்லை . விலைப் பத்திரத்திற்கான கட்டணத்தைப் பெறவேண்டியிருந்த போதிலும் அவர் கண்ணீரோடு அந்த இடத்தை விட்டுப் போய்விட்டார். எவ்வளவு பணம் தந்தாலும் நிறுத்த முடியாத அழுகை அது. அந்த இடத்தை விட்டுப் போவதையே கண்ணன் வெறுத்தான். தன் தலையைத் தூக்கி தன் எஜமானன், தன் வாழ்க்கையின் வாழ்க்கையானவன் அங்கிருக்கிறானா என்று சுற்றிலும் பார்த்தான். ஏதோ தவறாக இருக்கிறதென்னும் பாவனையில் ஒன்றிரண்டு முறை தலையைக் குனிந்து கொண்டான். அந்த நேரத்தில் பலா மரத்தினடியில் நின்று, அவுசுப் அமைதியாக வார்த்தைகளின்றி தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தார். வார்த்தைகளையும், செயல் விளக்கங்களையும் அன்பு எதிர்பார்ப்பதில்லை. அன்பு, மனதின் துக்கம் என்பதை அவுசுப், கண்ணன் என்ற இருவர் போல யாரும் உணரமுடியாது. அவர்கள் தங்களின் துயரங்களை ஒருவரிடம் ஒருவர் சொல்லிக் கொள்ளவில்லை. அதனால் இரண்டு இதயங்களுக்குமே வலி மிக அதிகமாக இருந்தது.

தன்னுடைய சொந்த முகாமிலேயே ஆதரவற்றும், அவமதிப்பு செய்யவும் படுகிற ஒரு சிப்பாய் சில சமயங்களில் எதிரியைப் பார்க்க நேரிடலாம். தன் கிராமத்திலேயே கையற்றும் மதிப்பற்றும் போன சில விவசாயிகள் அறியாத, கேட்டிராத வயநாடு’ நிலங்களைப் பற்றி யோசிக்க ஆரம்பித்தனர். உறவினர்களையும், நண்பர்களையும் அணுக முடியாத நிலை. மலேரியா தன் கொடுமையைப் பரப்பிக் கொண்டிருந்த நேரம். “இவற்றை எல்லாம் தெரிந்து கொண்ட பின்பும், உன்னை அங்கே போக நாங்கள் அனுமதிப்போமா அவுசுப்?” என்று கேட்டார் பக்கத்து வீட்டுக்காரரான கிட்டு சார். மலபாரைப் பற்றியும் அவுசுப் விசாரித்துக் கொண்டிருந்தார்.

“நான் என்ன செய்வேன் கிட்டு சார்? உயிரோட்டமான ஒரு சிறு நிலத்தை எனக்குத் தாருங்கள். மண்ணின் மணத்தை என்னால் சுவாசிக்க முடியாதெனில் ,என் மனம் சாம்பலாகிவிடும்,” என்றார்.

அவுசுப்பின் வாழ்க்கை, வேதனையான ஒரு வாழ்க்கை, சலித்துப் போன சிறகாய் நகர்கிறது. அவருடைய மலபார் பயணம் தினமும் தடைப்படுகிறது. அது மட்டுமில்லை, தன்னிடம் இப்போது இருக்கிற ஏழு சென்ட் நிலத்தையும் நல்ல விலைக்கு விற்க விரும்புகிறார். இன்னொரு பிரச்னை, அவுசுப்பின் மகள் கேத்ரி கர்ப்பிணியாயிருக்கிறாள். தன் முதல் பேரக் குழந்தையையும், அதன் பிஞ்சு முகத்தையும் பார்க்க அவர் ஏங்குகிறார். ஈஸ்டரும் வரப்போகிறது. ஏழ்மையான கிறிஸ்தவர்களின் வீடுகளில் கூட இந்த நாள் மிக மகிழ்ச்சிகரமானதாக இருக்கும். ஒவ்வொரு அடுப்படியிலிருந்தும் சமைக்கப்பட்ட கறியின் அருமையான மணம் வெளிப்படும் நாள் இது. வாணலியில் பொரியும் அப்பங்கள், மயக்கம் தரும் வாசனையை எங்கும் பரப்பும். தேங்காய், கறிவேப்பிலை சேர்க்கப்பட்ட சூடான புழுக்கல் கறியின் மணம் எங்கும். இதுதான் மகிழ்ச்சி. இந்த நாளில் இவை இல்லாமல் கூட சில வீடுகள் இருக்கும். ஆனால் அவுசுப் எதற்காகவோ ஏங்கி அங்கே உட்கார்ந்திருந்தார். அருகிலுள்ள வயலில் யாரோ உழுது கொண்டிருந்தனர். உழவனின் அருமையான குரலையும் அவரால் கேட்க முடிந்தது. அது அவரது மனதை, ஒரு விவசாயியின் மனதை வருத்துவதாக இருந்தது. ஒட்டடை படிந்திருந்த, உயரத்தில் மாட்டியிருந்த தனது கலப்பையைப் பார்த்த போது நெஞ்சு கனத்தது. கண்ணனைப் போன்ற ஜோடிக் காளைகள், ஐந்தாறு ஏக்கர் நல்ல நிலம், இந்தக் கலப்பையின் பயன்பாடு இனி வாழ்க்கையில் அவருக்கு இன்னொரு முறை கிடைக்குமா ?அந்த மாதிரியான அதிர்ஷ்டமான நாள் தனக்குக் கிடைக்குமா என்று நினைத்தார்.

“எவ்வளவு நேரம் இப்படி இருக்கப் போகிறீர்கள்? நடந்தது நடந்து விட்டது. கோட்டயத்திற்குப் போகவேண்டாமா? மகளை அனுப்பி வைக்க வேண்டாமா? அப்பாவாக அதையெல்லாம் செய்ய வேண்டுமல்லவா?” மனைவி மரியா கேட்டாள்.

அடுத்த நாள் மகளை கணவன் வீட்டிற்கு அனுப்பி வைக்க வேண்டும். அவளுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய புது உடைகளை இன்னும் அவர் கொடுக்கவில்லை. கொடுக்க வேண்டாமென்பதில்லை; கையில் பணமில்லை. அவளுடைய மாமியாரும் நாத்தனார்களும் அவளைக் கிண்டலாகப் பேசுவார்கள். மகள்தான் தாயிடம் இதையெல்லாம் சொன்னாள். தாய் வீட்டிலிருந்து மூன்று துண்டு ஆடைகள், பாடிகள் அவளுக்குத் தர வேண்டும். மற்றவைகளை அவர் விட்டு விடலாம். அது பற்றி யோசிக்க வேண்டியதில்லை. அதற்காக கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருந்த போது அதிர்ஷ்டம் ஒரு கோடாக அவர் பக்கம் வந்தது. மரியா தான் போட்டிருந்த இருபது ரூபாய் சீட்டோடு வந்தாள். அந்த சீட்டைக் கட்டுவதற்காக அவர்கள் ஒவ்வொரு அரிசியையும் மிக கவனமாகப் பயன்படுத்தி, தங்கள் வயிற்றைக் கட்டி வந்திருக்கின்றனர். மரியா அந்தப் பணத்தோடு அவரருகில் வந்தாள்.

அவரால் அதைச் செய்திருக்க முடியாது, ஆனால் அதை அவள் சாத்தியப்படுத்திவிட்டாள். கடைக்குப் போவதற்காக அவர் எழுந்தபோது, “அப்பா, ரவிக்கைத் துணி கொஞ்சம் கனமாக இருக்கும்படி பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்,” கேத்ரி எச்சரித்தாள்.

“நாம் இன்னும் நில வரி கட்டவில்லை. அதையும் கட்டி விடுங்கள்,” என்றாள் மரியா.

“நீ அரசாட்சியே செய்ய நினைப்பாய்,இதை வைத்துக் கொண்டு.” என்றார் அவுசுப்.

“நீங்கள் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யுங்கள், எனக்கு ஒரு துண்டு உடை வேண்டும். இடுப்பாடை கிழிந்து விட்டது,” என்றாள் மரியா.

“ஒன்று செய். நீயே போய் விட்டுவா. நான் அடுப்படியைக் கவனித்துக் கொள்கிறேன்.”

“அப்படியானால் உங்கள் தாடியையும் கொடுத்து விடுங்கள்,” என்று மரியா சொன்னாள்.

“ஆமாம், எனக்கு தாடி இருக்கிறது. ஆனால் கடன் தரும்படியான விவகாரம் எனக்குத் தேவையில்லை. உனக்கு தாடியிருந்தால், திருச்சபையில் நீ ஒரு ஆணைக் கூட விட்டு வைத்திருக்க மாட்டாய்,” என்று உறுமினார்.

குடையை கக்கத்துக்குள் வைத்து, தோளில் துண்டைப் போட்டுக் கொண்டு, இடுப்பில் வெற்றிலையைச் சொருகியபடி அவர் கிளம்பினார். ஈஸ்டர் கொண்டாட்டத்தின் உற்சாகமும், கலகலப்பும் கோட்டயத்தில் சிறிதும் குறைந்ததாயில்லை. கிறிஸ்தவக் கடைகள் எதுவும் திறந்திருக்கவில்லை. ஆனால் நிறைய துணிக் கடைகளிருந்தன. ஒன்றிரண்டு கடைகளுக்குள் போய் துணிகளின் தரத்தையும், விலையையும் விசாரித்தார்.

“கடவுளே ,என்ன விலை!” ஆடைகளின் மிக அதிகமான விலையைப் பார்த்த ஒரு முதியவரின் அபிப்பிராயம் இது. “எதுவாக இருந்தாலும் இரண்டு மூன்று கடைகளில் விசாரிக்கிறேன். ஓரணா குறைவு என்றாலும் அது எந்தக் கடையில் என்று யாருக்கும் தெரியாது,” என்று சொல்லிக்கொண்டே மற்ற கடைகளைப் பார்த்து நடந்து, மாநகராட்சிக் கட்டிடத்தின் கேட்டை அடைந்தார். அங்கே, கிணற்றுக்கு அருகே பல காளைகள் வரிசையாக நிறுத்தப்பட்டிருந்தன. அவற்றின் உடலிலுள்ள ஒவ்வொரு எலும்பையும் எண்ணி விடலாம். வாழ்வின் இறுதிக்கு வந்து விட்ட முதிய காளைகள்; முறிந்த வாலோடு சில ; பல வருடங்கள் கழுத்தில் வண்டியைச் சுமந்திருந்ததால் அந்த அடையாளங்களோடு சில; மிக வளைந்து விட்ட கொம்புகளுடன் சில; மனிதனின் அன்பை வாழும் உயிர்களிடம் வெளிப்படுத்தத் தெரிந்தவை சில- இம்மாதிரி இயல்புடைய காளைகள் இருந்ததை நம்மால் பார்க்கமுடியும். மாநகராட்சியின் கருப்பு முத்திரை ஒவ்வொன்றின் உடம்பிலும் சாவின் அடையாளத்தைக் காட்டுவதற்காக குத்தப்பட்டிருந்தது. அவைகளிடம் மிஞ்சியிருக்கிறவைதான் ஈஸ்டர் விழாவிற்கு கறியாகப் போகிறவை. முத்திரை குத்தப்படாத விலங்கைக் கொல்பவர்கள் மீது மாநகராட்சி கடும் நடவடிக்கை எடுத்தது.

எல்லாவற்றிற்கும் தலைமையான மாநகராட்சி பொது மக்களின் உடல்நலம் குறித்து கவனம் எடுத்துக் கொண்டதால் இந்தச் சோதனை கட்டாயமானதாக இருந்தது. இந்தச் சோதனையில் மனிதனுக்கு அபாயம் விளைவிக்கும் எந்த விலங்கையும் இரக்கமின்றி கசாப்புக் கடைக்காரர்கள் வெட்டித் தள்ளினார்கள். இந்த விஷயத்தில் அவுசுப் மாநராட்சிக்கு ஆதரவு தருபவர். துன்பத்திலிருந்து அவைகளை விடுவிப்பதான இந்தச் சாவு பெரும்பாலான காளைகளுக்கு மிகப் பெரிய நிம்மதி. அவைகளால் முடிந்தபோது நேரம் காலமின்றி உழைத்தன. பலவீனமாகும்போது, கொடூரமாகவும், முறைகேடாகவும் அவற்றின் விதி அமைகிறது. கொடுமைக்கும் , அவமதிப்புக்கும் ஆளாவதற்கு முன்னால் சாவு எவ்வளவு உயர்வானது! அங்கு நின்று அவைகளைச் சிறிது நேரம் பார்த்தபோது மனம் வலித்தது. மொத்தமாக நாற்பது தலைகள் இருந்தன, தர அடையாளத்திற்காக இன்னும் பல காளைகளை விவசாயிகள் கொண்டு வந்துள்ளனர். அவைகளை வேதனையோடு பார்த்துவிட்டு அவர் புறப்பட்டார்.

திடீரென அவுசுப்புக்கு நடுக்கமேற்பட்டது. நம்பமுடியவில்லை. தன் கண்பார்வைக் குறைவு தன்னை ஏமாற்றுகிறதோ என நினைத்தார். எலும்பும், தோலுமாக ஒரு விலங்கைப் பார்த்தவுடன் மனம் நலிந்து, கண் முன்னால் எல்லாம் இருட்டாய்த் தெரிந்தது. ஆமாம், அது கண்ணன்தான். நடுங்கிப் போனார்.

“கண்ணன்!” அடி நெஞ்சிலிருந்து கத்தினார். ஒரே குதியலாக அதனருகில் ஓடினார். ஆறுதலையும் அன்பையும் தருவதாக இருந்த குரல்.. அந்தப் பெரிய கட்டிடத்தின் முன்னால் கண்ணன் தலை குனிந்து நின்றிருந்தான். வாழ்வின் நடப்பு நிகழ்வு அவன் காதுகளில் எதிரொலித்தது. தலையைத் தூக்கிச் சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான். “உனக்கு என்னை அடையாளம் தெரிகிறதா மகனே? நான் இப்படியான நிலையில் உன்னைப் பார்க்க வேண்டுமா?” அவுசுப் கண்ணனைத் தழுவி, அதன் உச்சியை நீவினார். அந்தக் கைகளின் ஸ்பரிசம் பட்டதும் அது வாலை உயர்த்தியது. வாயால் அழாமல், மனதால் அழுதது. கண்ணனின் உடலில் தர அடையாள விவரமிருக்கிறதா என்று பார்க்க விரும்பினார். ஆமாம், அதன் முன்னங்காலில், அது இருந்தது. அதை அழித்து விட விரும்பினார்.
ஆனால் நகராட்சியின் கருப்பு அடையாளத்தை அவ்வளவு சீக்கிரமாக அழித்து விட முடியாது.

வயிற்றுப் பகுதியில் சீழ் பிடித்த காயமிருந்தது. அதைச் சுற்றி ஈக்கள் மொய்த்தன.

“ஒரு காலத்தில் இந்தக் காளை உங்களுடையதாக இருந்ததல்லவா?’ கசாப்பு கடைக்காரர்களில் ஒருவர் கேட்டார்.

“நீங்கள்தான் அவனை இங்கு அழைத்து வந்தீர்களா ”அவுசுப் கேட்டார்.

“ஆமாம்.”

கண்ணன் தன் எஜமானனின் வியர்வை நிறைந்த உடலை நக்கினான். வாழ்வின் பெரும் பகுதியில் அந்த வியர்வையை அவன் குளிர வைத்திருக்கிறான். தனது கடைசி நேரத்திலும் அவன் வியர்வையை நக்குவான். அது அவனுக்குச் சுவையானது என்பதோடு மட்டுமல்லாமல் அவன் வாழ்வின் ஓர் அங்கமுமாகும். அந்த முதிய விவசாயியின் சூடான கண்ணீர் கண்ணனின் முகத்தில் விழுந்தது.

“நாம் போகலாம். நேரமாகி விட்டது. நான் இந்த இறைச்சியை கடையில் கொடுத்தாக வேண்டும்,” கடைக்காரர் மற்றொருவரிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அவர்களில் ஒருவர், கண்ணனோடு சேர்த்து இரண்டு ,மூன்று காளைகளை கூட்டிச் சென்று விடுவார். ஆமாம், இன்னும் ஓரிரு மணி நேரத்தில் கண்ணன் ஈஸ்டர் விருந்துக்கு கறியாகி விடுவான்.

இருட்டிக் கொண்டிருந்தது. “விளக்கை ஏற்றுவதற்கு முன்னால் இந்த இடத்தைச் சுத்தம் செய்து விடு,“ என்று மரியா தன் மகளிடம் சொன்னாள். அவர்கள் அவுசுப்பின் வரவிற்காக காத்திருந்தனர்.

“அப்பா வர ஏன் இவ்வளவு நேரமாகிறது ?”மகள் கேட்டாள்.

“வேலையை முடித்துக் கொண்டு வருவார். வரட்டும்,” மரியா மகளை அமைதிப்படுத்தினாள்.

“அவர் கோட்டயத்திற்குப் போயிருந்தால் இதற்குள் திரும்பியிருக்க வேண்டும்,“ தனது புத்தாடைகளுக்காக காத்திருந்த மகள் பொறுமையின்றி பேசினாள். அவள் கண்கள் சாலையின் மேலேயே பதிந்திருந்தன. மரியாவின் கண்களும்தான். அவுசுப் வருவதாகத் தெரியவில்லை. விளக்கை ஏற்றினர்.

மகள் பார்த்து விட்டாள். “அப்பா, ஆமாம், அப்பாதான்,” மகள் உற்சாகமாகச் சொன்னாள். தான்தான் அப்பாவை முதலில் பார்த்தோம் என்று மகிழ்ந்தாள். அம்மாவும், பெண்ணும் ஒரே சிந்தனையில் நின்றனர்.

“அது அவுசுப்பா?” பக்கத்து வீட்டுக்காரரான மாத்யூ கேட்டார். அவர் ஒரு தையல்காரர். இன்றிரவிற்குள் மூன்று ரவிக்கைகளைத் தைத்தாக வேண்டும். கேத்ரி காலையில் கிளம்புகிறாள். எல்லாவற்றையும் இரவில் முடித்து விடவேண்டுமென்பதால் மாத்யூவும் தயாராக இருந்தார்.

தனது புத்தாடைகளைப் பார்க்க வேண்டுமென்று காத்திருந்த அந்தக் கண்கள் அவுசுப் கண்ணனோடு நுழைவதைப் பார்த்தன.

“ஆ.. அது கண்ணன்தான்,” கேத்ரி வியப்பாகச் சொன்னாள்.

“எங்கே புதுத்துணி? இதுதான் நீங்கள் வாங்கி வந்ததா?”மரியா கேட்டாள். கண்ணன் தனது பழைய இடத்திற்குப் போய் நின்றான்.

அவர்கள் பல கேள்விகள் கேட்டனர், குரல்கள் உயர்ந்து கொண்டே போயின. தாடையில் கை வைத்தபடி அமைதியாக அவுசுப் உட்கார்ந்திருந்தார்.மரியா விரக்தியோடு தலையை ஆட்டினாள். கேத்ரி துக்கம் தாங்க முடியாமல் அழுதாள். அவுசுப் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை. அவர் உடல் வியர்வைக் குளமானது.

“அப்பா, நீங்கள் இப்படிச் செய்வீர்கள் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை,” கேத்ரி அழுதுகொண்டே சொன்னாள்.

“மகளே,” குரல் தழுதழுக்க, “கண்ணனும் நீயும் எனக்கு ஒன்றுதான். கசாப்புக் கடைக்காரர்…” துண்டால் தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டார். அந்த வாக்கியத்தை முடிக்க முடியவில்லை.

அந்த இரவு கொடியதான ஓர் இரவு. தூங்காமலே அவர்கள் இரவைக் கழித்தனர்.

பொழுது விடிந்தது. கண்ணனின் வயிற்றுப் பகுதியிலிருக்கும் சீழ் புண்ணிற்குத் தானே தயாரித்த மருந்தை எடுத்துக் கொண்டு அவுசுப் மாட்டுக் கொட்டகைக்குப் போனார். காளைகளுக்கான வியாதிகளுக்கு அது மிக நல்ல மருந்து. “உன் கால்களை நீட்டு, தலையைத் தூக்கு,” என்று படுத்துக் கொண்டிருந்த கண்ணனிடம் சொன்னார்.

“கண்ணன்!” கூப்பிட்டார். கண்ணன் இனி எழுந்திருக்கவே மாட்டான் . அவுசுப்பின் மனம் கரைந்தது. அவுசுப்பின் குடும்பம் அவரைக் காயப்படுத்துவதை அவனால் பொறுக்க முடியாமல் போயிருக்கலாம். இந்த உலகை விட்டு அவன் போக அது காரணமாக இருந்திருக்கலாம். கண்ணனின் உடல் ,நொறுங்கிப் போன அவுசுப்பின் மனம்… மேலே ஒட்டடை படிந்து கிடந்த கலப்பையின் மேலிருந்த ஒரு சிறிய பல்லி சோகமாக குரல் கொடுத்தது.
—————————————————————-

நன்றி : Contemporary Indian Short Stories Series 1,Sahitya Akademi

கவிதை, சிறுகதை,நாடகம், கட்டுரை திரைப்படம் என்று பல துறைகளில் பங்களிப்புச் செய்திருக்கும் பொன்குன்னம் வர்க்கி மலையாள இலக்கிய உலகின் மிகச் சிறந்த படைப்பாளியாக மதிப்பிடப்படுகிறார். சமூக அக்கறை, சமூக அநீதிக்கு எதிரான சமரசமற்ற எழுத்து இவருடையது என் விமர்சகர்கள் மதிப்பிடுகின்றனர். வள்ளத்தோள், எழுத்தச்சன், லலிதாம்பிகா மற்றும் முட்டத்து வர்க்கி விருதுகளைப் பெற்றவர். நிவேதனம், தாகம், வெளியில் எனக்கு ஸ்தலமில்லை, பேசுகிற கலப்பை உள்ளிட்ட சிறந்த சிறுகதைகளை எழுதியவர்.
———————————————————————

வெற்றி என்பது யாதெனில் -ஆங்கிலம், விகாஸ் பிரகாஷ் ஜோஷி, தமிழில் வைஜெயந்தி ராஜேந்திரன்

வைஜெயந்தி ராஜேந்திரன்

அவள் பெயர் பல்லவி. அவள் புனேவில் உள்ள செயின்ட் வின்சென்ட் உயர்நிலைப் பள்ளியில் 9 ஆம் வகுப்பு படிக்கிறாள்.

அந்த வகுப்பில் படிக்கும் மற்ற எல்லா ஆண் பிள்ளைகளைப் போலவே நீரத்துக்கும் பல்லவி மேல் ஒரு ஈர்ப்பு. அவன் அவளை மிகவும் விரும்பினான்.

இதில் ஆச்சர்யப்படுவதற்கு ஒன்றுமில்லை. ஏனென்றால், அவளின் அழகிய கவர்ச்சிகரமான தோற்றம், நல்ல கட்டமைப்புடன் கூடிய உடல்வாகு, மென்மையான அவளின் தேகம், அழகிய புன்னகை இவையெல்லாம் யாரையும் அவளைப் பார்த்தவுடன் அவளிடம் நட்பு கொள்ளவே தூண்டும்.

நீரத் அவளை தூரத்திலிருந்தே ரசித்துக்கொண்டிருப்பான். அவன் பெண்களுடன் அவ்வளவு சீக்கிரத்தில் பேசிப்பழகக்கூடியவன் அல்ல. அதனால் பல்லவியை தூரத்திலிருந்து பார்த்து ரசிப்பதிலேயே திருப்தி அடைந்தான் அவன்.

பள்ளியில் ஆண்டுதோறும் நடக்கும் பாட்டுப் போட்டியில் கலந்து கொள்வதற்காக மூன்று மாதங்களாக கடும் பயிற்சியில் ஈடுபட்டிருந்தான் நீரத். அவன், “இந்தப் போட்டியில் நான் வெற்றி பெற்றால், பல்லவி என்னுடையவளாகிவிடுவாள்” என்று அடிக்கடி தன் மனதுக்குள் சொல்லிக் கொள்வான்.

அவன் எதிர்பார்த்தது போலவே போட்டி நடைபெற்ற நாளன்று பல்லவி கூட்டத்தில் முன் வரிசையில் அமர்ந்திருந்தாள்.

நீரத் சமீபத்தில் வெளியான ஹிந்திப் படத்திலிருந்து “தன்ஹா தில்” (தனிமையான இதயம்) என்ற ஹிட்டான பாடலான பாடலைப் பாடினான். அவன் பாடலைக்கேட்டு அரங்கமே கைத்தட்டலில் அதிர்ந்தது. அவன் மிக நன்றாக பாடினான் என்பது அந்த கைதட்டலில் இருந்து தெரிந்தது. பல்லவி பாரட்டிய விதம் நீரத்துக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.

நிறைய பாடகர்கள் வந்து பாடிவிட்டுச் சென்றார்கள் ஆனால் அவர்களில் அன்று நீரத் மட்டுமே உண்மையில் நட்சத்திரமாய் ஜொலித்தான்.

இப்போது பத்தாம் வகுப்பைச் சேர்ந்த சுதிர் மிஸ்ரா, பாடப் போகிறான் என்ற அறிவிப்பு வந்தது. அவன் 10ஆம் வகுப்பின் மாணவர் தலைவன். ஆனால், சுதிர் முறையாக சங்கீதம் கற்றவன் அல்ல. இருந்தாலும், புதிதாக எதையாவது முயன்று பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆவலில் போட்டியில் கலந்து கொண்டிருக்கிறான்.

சுதீர் பாட ஆரம்பித்தவுடன் நீரத் மற்றும் அவனது மற்ற நண்பர்கள் அனைவரும் பலத்த சத்தத்துடன் சிரிக்கத் ஆரம்பித்தனர்.

அவர்கள் “ஓ…!” “ஓ…l” என கூட்டலிட்டபடி அரங்கத்தில் எழுந்து நின்று கத்தத் தொடங்கினார்கள்.

சுதீர் பாடி முடித்ததும் மேடையை விட்டு அமைதியாக கீழே இறங்கினான்.

அனைவரும் எதிர்பார்த்தது போலவே நீரத் முதல் பரிசு பெற்றான். கோப்பையை பெற்றவுடன் நீரத்தின் கண்கள், கூட்டத்தில் பல்லவி எங்கே இருக்கிறாள் என ஆவலுடன் தேடியது. ஆனால், அவள் அங்கு இல்லை.

நீரத் ஆடிட்டோரியத்தை விட்டு வெளியே வந்தான்.

ஓரிடத்தில் பல்லவி சுதீருடன் அமந்திருப்பதையும், அவள் சுதீருக்கு ஆறுதல் சொல்லிக்கொண்டிருப்பதையும் பார்க்கிறான் நீரத்.

நீரத்தைப் பார்த்தவுடன் கோபமாக எழுந்து நின்றாள் பல்லவி.

ஏய் முட்டாள், ஏன் அவனை கேலி செய்தாய் என்று நீரத்தைப் பார்த்து கோபத்துடன் கேட்டாள் பல்லவி.

சுதிர் மௌனமாய் தலைகுனிந்தபடி அமர்ந்திருந்தான்.

“சுதிர் ஒரு நல்ல பாடகரான இல்லாமல் இருக்கலாம், அவன் உன்னைப் போல் நன்றாக பாட முடியாதவனாய் இருக்கலாம். ஆனால், அதுவே அவனை கேலி செய்யும் உரிமையை உனக்குத் தராது என்பதை நீ புரிந்துகொள்ளவில்லையா?.

அவனுக்கு பாடத் தெரியாது என்றாலும் அவன் பாட முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்பதற்காக போட்டியில் கலந்து கொண்டான். ஆனால் நீ எப்பொழுதாவது அது போல் முயற்சி செய்திருக்கிறாயா? நீ நடந்துகொண்ட விதத்தில் அவன் மனம் எவ்வளவு பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் என்பதை நீ கொஞ்சமாவது நினைத்துப் பார்த்தாயா ? என படபடவென பொரிந்து தள்ள ஆரம்பித்தாள் பல்லவி.

அமைதியாக அமர்ந்திருந்த சுதீருக்கு ஆறுதல் கூறுவது போல் அவன் தோளில் கை வைத்திருந்தாள் பல்லவி.

சில நொடிகள் அமைதியாக நின்றிருந்தான் நீரத். பிறகு தன் தவறை உணர்ந்தவனாய், “சுதிர், நாங்கள் செய்த தவறுக்கு மிகவும் வருந்துகிறோம். நாங்கள் அப்படி நடந்து கொண்டது தவறு தான் என்பதை ஒத்துக்கொள்கிறோம் என்றான் நீரத்.

சுதீர் பரவாயில்லை என்பது பல் தலையை மெதுவாக அசைத்து தனது கண்ணீரை அடக்கிக்கொண்டான்.

சிறிது நேரம் கழித்து, பல்லவியைப் பார்த்து “பல்லவி, வீட்டிற்கு போகலையா ?” என்றான் நீரத்
சிறிது நேரம் ஏதும் பதில் சொல்லாம் அமைதியாக இருந்தாள் பல்லவி.

பிறகு, சற்றே தயங்கிய குரலில், “என் வீடும் சுதீரின் வீட்டுக்குப் பக்கத்தில் தான் இருக்கிறது. சுதீர் அப்பா வந்ததும் நான் அவனுடன் சேர்ந்து சென்று கொள்கிறேன்” என்று ஒரு தீர்மானத்துடன் சொன்னாள் பல்லவி.

ஏதும் சொல்லாமல் திரும்பி தன் வீட்டை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான் நீரத். அவனுடைய கைகளில் இருந்த வெற்றிக்கோப்பை இப்போது அவனுக்கு மிக மலிவான இரும்பு கோப்பையாகக் கனத்தது.

கடவுளுக்கு கண்ணில்லை – ஒரிய மொழி- பிரதிப்தா குமார் மிஸ்ரா ஆங்கிலம் : லீலாவதி மொகாபத்ரா ,கே.கே. மொகாபத்ரா தமிழில்: தி.இரா.மீனா

 

தி. இரா. மீனா

 

கடவுளுக்குக் கண்ணில்லை. ஆமாம். இல்லைதான். பரம ஏழையான என் மீது அவன் காட்டும் வன்மத்தை வேறு எப்படிச் சொல்ல முடியும்? கடவுள் இப்படிச் சொல்லியிருப்பார்; “ சக்ரா ! என்னைக் குறை சொல்லாதே! ரயில் நிற்கும்போது எல்லா கம்பார்ட்மெண்டுகளுக்கும் நீ போக முடியாததற்கு நான் என்ன செய்வேன்?” என்று. ஆனால் என் பதில் இப்படியிருக்கும்: கடவுளே! நீ எப்படி இரண்டு முகம் கொண்டவனாக இருக்கிறாய்? பரத்தை எடுத்துக் கொள். அவனுக்கு ஒரு கண்ணில் பார்வை இருப்பதால் அவனால் முழு ரயிலுக்குள்ளும் போக முடிகிறது .காலியான இடங்களுக்குப் போய் நேரத்தை விரயம் செய்யவேண்டிய அவசியம் அவனுக்கில்லை. ஏன் என்னை முழுக் குருடனாகப் படைத்தாய்? பிச்சைப் பாத்திரத்தை எடுத்துக் கொண்டு ஜனங்கள் இருப்பதாக நினைத்துக் காலியான சீட்டுகளுக்குப் போய் நிற்கும் நிலை எனக்கு. பரத் ஒருநாளைக்கு ஆறு ரூபாய் சம்பாதிக்கிறான். எனக்கு இரண்டு ரூபாய்தான் கிடைக்கிறது. ஆனாலும் நீ கடவுள் என்ற பெருமையை எடுத்துக் கொள்கிறாய். இதுபோக எந்தச் சண்டை வந்தாலும் அவனுக்கு நீ சாதகமாக இருக்கிறாய். போகட்டும். நான் பரத்தைப் போல கெட்டிக்காரனில்லை.ஒப்புக் கொள்கிறேன். அதனால்தான்  எனக்குக் குறைவாய்க் கிடைக்கிறது. நியாயம்தான். பத்து, பன்னிரண்டு வயதில் ஒரு சிறுவன் என் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு எல்லாக் கம்பார்ட்மெண்டுகளுக்கும் என்னைக் கூட்டிக்கொண்டு போக நீ உதவ வேண்டும் என்று நான் உன்னிடம் பிரார்த்தனை செய்து கொண்டேனே! அந்தச் சிறுவன் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் என்னை அழைத்துக்கொண்டு போகவேண்டியதுதான். நான் பேச்சில் கெட்டிக்காரன். “கனவான்களே! எஜமான்களே! இந்தக் குருடனுக்கு காசுகொடுங்கள். கடவுள் உங்களை ஆசீர்வாதிப்பார் என்று சொல்வேன்”, என்ற என் பிரார்த்தனை  உன் காதில் விழுந்ததா? ஏன் விழவில்லை?

ரயில் ஸ்டேஷனில் நிற்கும்போது எல்லாக் கம்பார்ட்மெண்டுகளுக்கும் என்னை அழைத்துச் செல்ல வழிகாட்டி யாருமில்லை.சரி. ஒப்புக் கொள்கிறேன். இந்த பிளாட்பாரத்தை எடுத்துக் கொள்வோம். இங்கு பத்துத் தூண்கள் உள்ளன.“ இதில் ஒரு தூணை எடுத்துக் கொண்டு நீ அங்கேயே இருக்க வேண்டும். வேறெங்கேயாவது உன்னைப் பார்த்தேன் என்றால் இங்கிருந்து ஒரேயடியாக உன்னைத் துரத்திவிடுவேன்” என்று ஒரு போலீஸ்காரன் சொன்னான். நான் போவதற்கு முன்னாலேயே நல்ல தூண்கள் இருக்குமிடத்தை மற்றவர்கள் எடுத்துக் கொண்டு விட்டார்கள். தங்களுடைய கம்புகள், சாக்குகள், பாத்திரங்கள் ஆகியவற்றை அந்த இடத்தில் வைத்துத் தங்கள்  உடைமையாக்கிக் கொண்டு விட்டனர். கடைசித் தூண் தான் எனக்குக் கிடைத்தது. அதுவும் பரத் சொல்லித்தான் தெரிந்தது. நான் வந்த நாளன்றே அங்கு போகும்படி அவன்தான் சொன்னான். வந்தது முதல் அங்குதானிருக்கிறேன். அங்கு ஒரு நாளைக்கு இரண்டு ரூபாய்தான் கிடைக்கும். நேற்று பரத்துடன் பேசிக் கொண்டிருந்தேன்,

“பரத்! ஏன் எப்போதும் என் வருமானம் ஒரே மாதிரியாக இருக்கிறது?”

“உன் தூண் எதிரில் சரக்கு கம்பார்ட்மெண்ட்தான் நிற்கும். அதில் மனிதர்கள் இருக்கமாட்டார்கள். அதனால் உனக்குக் காசு போட யாருமில்லை.”

“இது நியாயமில்லை. எது நல்ல இடமென்று எனக்குத் தெரியாது. நான் குருடன். ஆனால் கடவுளுக்கு இரக்கமில்லை. நான் கேட்பது சிறிய உதவிதான் என்று அவருக்குத் தெரியாதா? என் தூண் முன்பாக மனிதர்கள் இருக்கும் கம்பார்ட்மெண்ட்டை நிற்கச் செய்வது அவர் வேலையல்லவா?” என்றேன்.

இரவு முழுவதும் சக்ரா தீவிரமாக யோசித்துக்கொண்டிருந்தான். நல்ல தூக்கமில்லை. கோபமாக கடவுளோடு மோதிக் கொண்டிருந்தான்.எனக்குக் கை,கால், மூக்கு, காதுகள் என்றுஎல்லாவற்றையும் கொடுத்திருக்கிறாய். ஏன் ஒரு ஜோடிக் கண்களை மட்டும் கொடுக்கவில்லை? ஏன் இந்த தண்டனை?

கடவுள் தன்னிடம் வரும்வரைக் காத்திருப்பது என்று சக்ரா முடிவு செய்தான். கடவுளை முகர்ந்து கண்டுபிடிப்பதில் கஷ்டமில்லை. அவன் தூணுக்கு அருகே ஒரு முறை நல்லவாசனை வந்தது. அங்கிருப்பவரிடம் பேசத் தைரியமில்லை. நல்லவேளை, பேசவில்லை. பொருட்களை விற்கும் ஒருவர்தான்  விலை மலிவான சென்ட்டைப் போட்டுக் கொண்டிருந்தார் என்று பரத் சொன்னான்.

கடவுள் தன்னைக் கடக்க மாட்டாரா? சிறுவன் ஒருவன் தன் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு  ரயில் கம்பார்ட்மெண்டுகளுக்கு அழைத்துச் செல்லும் நாள் வரவே வராதா?  அந்தச் சிறுவனுடன்  டீல் வைத்துக் கொள்ளவும் தயாராக இருந்தான். ஒரு நாளைக்குப் பத்து பைசாவும், இரவு உணவாக ரொட்டியும் தரத் தயாராக இருந்தான். ஆனால் சிறுவன் கிடைக்க வேண்டுமே.

சக்ரா தன்னை மிக பலவீனமாக உணர்ந்தான். ஒவ்வொரு நாளும் மோசமாகக் கழிந்தது. இன்று மிகவும் மோசம். எதுவும் கிடைக்கவில்லை. அந்த நொண்டிப் பெண்மணி கூட வரவில்லை .தும்மிக் கொண்டும், முனகிக் கொண்டும், தவழ்வது போலவும் அவள் அங்கிருப்பாள் . நாற்றம் பொறுக்க முடியாவிட்டாலும் ஆறுதலாக இருக்கும். நேற்றிரவு தங்களுக்குள் நடந்த உரையாடலை  நினைத்துப் பார்த்தான்.
“கோரமண்டல ரயில் வந்துவிட்டுப் போய்விட்டதா?”அவன் கேட்டான்.

“உம். போய் விட்டது.”

“நீ இரவு என்ன சாப்பிட்டாய்?”

“மார்க்கெட் அருகேயுள்ள கடையில் வெந்த காய்களோடு இரண்டு ரொட்டிகள் சாப்பிட்டேன். எல்லோரும் ஏமாற்றுகிறார்கள்.” அந்தப் பெண்மணி இதற்கு முன்பு ஒரு மோசமான சந்தில் வசித்து வந்தாள். அவளுக்கு வாடிக்கையாளர்கள் அதிகம். சில சமயங்களில் ஓர் இரவுக்கு ஐந்நூறு ரூபாய் வரை கிடைத்தது. ஆனால அவளுக்கும் கஷ்டம் வந்தது. அவளைவிட அழகான, வயது குறைந்த பெண்கள் வந்ததால் அவள் தொழில் கெட்டது. எதுவும் கிடைக்கவில்லையென்றாலும் போலீசுக்குக் கமிஷன் கண்டிப்பாகத் தர வேண்டியிருந்தது.

சக்ரா தும்மினான். அப்போது அவனுக்குப் பழக்கமான அந்த நெடி வந்தது. சத்தமும் கேட்டது. அவள் வந்து தரையில் தன் சாக்கை விரித்திருக்க வேண்டும். எப்படி அவள் அந்த இடத்திற்கு நேரடியாக வரமுடியும்? அவள் ஏன் வேறிடம் பார்க்கக் கூடாது? ஒவ்வொரு இரவும் அவள் ஏன்  இங்கு வரவேண்டும்? இன்று அவள் முனகுவதும்,முக்குவதும் அதிகமாகக் கேட்டது.

“பெண்ணே!  உடல் நலமில்லையா?”

“ஒன்றுமில்லை. அந்தக் கூலிக்காரன் என்னைக் காலியான சரக்கு கம்பார்ட்மெண்டுக்கு இழுத்துக் கொண்டுபோனான். அவனிடமிருந்து தப்பி வரும்போது காலில் அடிபட்டுவிட்டது.”

“இப்படியான மனிதர்களிடமிருந்து நீ விலகியிருக்க வேண்டும்”

“விலகித்தானிருப்பேன். ஏனோ இன்று இப்படியாகிவிட்டது. அவன் என்னை இழுத்தபோது மறுத்தேன். வயிற்றில் எட்டி உதைத்தான். மயக்கமாகி விழுந்து விட்டேன்.”

“வேறு யாரிடம் அவன் பலத்தைக் காட்ட முடியும்? என்னால் அவனைப் பார்க்க முடியாமலிருக்கலாம். ஆனால் என் கையில் அவன் கிடைத்தால் எலும்பை முறித்து விடுவேன்”.

அவளுடைய மெல்லிய சிரிப்பு காற்றில் மறைந்தது. சக்ரா பின் வாங்கினான். இதில் என்ன வேடிக்கை? அவள் அவனைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறாளா?

“இதைப் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளாதே. எனக்குச் சரியாகி விட்டது . நீ போய்த் தூங்கு.”

அவள் அருகே வந்துவிட்டாளா? இப்போதெல்லாம் அவள் அவனுக்கு அருகில்தானிருக்கிறாள். இந்த பிளாட்பாரத்திற்கு வந்த புதிதில் ஒரு கடைவாசலில்தான் படுத்திருந்தாள். கடையில் ஏதோ திருட்டு நடந்தபோது போலீஸ் அவளைச் சந்தேகப்பட்டு அடித்தது. பிறகு தண்ணீர் டாங்க் அருகேயிருந்தாள். அங்கும் சிக்கல்.  பிறகு கடைசியாக இந்தத் தூணுக்கு வந்தாள். சக்ராவைப் பார்த்தாள். அங்கிருந்தால் எந்தத் தொந்தரவும் வராதென்று நினைத்தாள். அங்கேயே படுத்தாள். இவனுடைய மனைவியாகி விட்டாலென்ன என்று கூட யோசித்தாள். தப்பித் தவறிக்கூட அவன் அவளைத் தொட்டதில்லை. என்ன மனிதன் இவன்!  ரயில் வரும்போது அவன் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு ஒவ்வொரு கம்பார்ட்மெண்ட்டாக அழைத்துச் செல்லலாம்.அவர்கள் வருமானம் ஜாஸ்தியாகும். ஒர் அறை கொண்ட குடிசையை ஸ்டேஷனுக்கு அருகில் கட்டமுடியும். அவள் அங்கு கீரை  பயிரிடுவாள். அவள் சக்ராவைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். குறட்டை விட்டுத் தூங்கத் தொடங்கியிருந்தான்.

மிகவும் பசியாக இருக்கும் போது சக்ரா நன்றாகத் தூங்கிவிடுவான். சில சமயங்களில் போலீஸ் அவனைக் கடக்கும்போது இரண்டு தட்டு தட்டுவார்கள். அவன் இங்குமங்கும் உருள்வான். கோடையில் இது பெரிய தொந்தரவில்லை. குளிர்காலத்தில்தான் தொல்லையாக இருக்கும்.

காலையில் எழுந்தவுடன் “பெண்ணே ! உனக்குச் சொந்தக்காரர்கள் யாராவது இருக்கிறார்களா?” என்று கேட்டான். அது ஈஸ்ட் கோஸ்ட் ரயில் வரும் நேரம்.

“பாட்டி இருந்தாள். அவளும் செத்துப் போய்விட்டாள்.”

“வேறு யாரும்?”

“வேறு யாரு?”

“கணவன்?”

“என்னைப் போன்ற பெண்களுக்கு எப்படிக் கணவன் இருக்க முடியும்?”

“நீ வேறுயாரையாவது ஏன் பார்க்கக் கூடாது?”

ரயில் வந்து நின்றது.  பான், பீடி, சிகரெட், வாழைப்பழம், டீ, முட்டை ,அவித்த  முட்டை…. குர்தா ரோடு ஸ்டேஷனா என் மீது ஏறிக்கொண்டுதான் உன் சீட்டுக்குப் போக வேண்டுமா.. பின்கள்.. கல்தட்டுக்கள்  கம்மி விலையில்..

குரல்கள்..

நான்காவது பிளாட்பாரத்தில் அன்றுகாலை ஒரு பெரியவர் இறந்து போய் விட்டார். அவர் உடலைக் கேட்டு யாராவது வந்தார்களா அல்லது அவர் அனாதையா என்று அவன் அறிய விரும்பினான். அவர் மனைவி வந்ததாகவும், கூலிக்காரர்கள் அவரை அடக்கம்செய்யப் பணம் தந்ததாகவும் சொந்த ஊருக்குப் போய் விட்டதாகவும் சொன்னார்கள்.

“கொடுத்து வைத்தவர். சொந்தமண்ணில் அடக்கம் செய்யப்படுவது என்பது எவ்வளவு புண்ணியம் தெரியுமா? எனக்கு என்ன நடக்குமென்று யாருக்குத் தெரியும்? பெண்ணே! நான் பிச்சுக்குளி என்ற கிராமத்திலிருந்து வந்தவன். பிறக்கும்போதே பார்வையில்லாமல்தான் பிறந்தேன். குருடன் சக்ரா என்றால் பிச்சுக்குளியில் எல்லோருக்கும் தெரியும். சொந்த மண்ணில் அடக்கம் செய்யப்படக் கொடுத்து வைத்திருக்கவேண்டும்,” என்று சொன்னான்.

சில நாட்களில் ஓரளவு வருமானம் கிடைத்து விட்டால் சக்ரா வீடுகளுக்கு முன்னால் போய் நின்று பக்திப்பாடல்கள் பாடுவான். அங்கு கிடைக்கும் காசை வைத்து ஒன்றிரண்டு இனிப்புகள் வாங்கிச் சாப்பிடுவான். சில சமயங்களில் பொடியும் வாங்குவான். அடிக்கடி சிறிய மீனின் விலையைக் கேட்பான். அவனுக்கு மீன் என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். ஆனால் அவனால் தனக்கென்று ஒன்று கூட வாங்கிச் சாப்பிட முடிந்ததில்லை. ரத்த சோகை காரணமாக அவன் நிறம் இப்போது மஞ்சளாகி விட்டது. அந்த நொண்டிப் பெண்மணி தன்னருகில் படுக்கத் தொடங்கிய பிறகு அவன் வேறு எங்கும் போவதில்லை. அந்தக் கூலியோ அல்லது தரை சுத்தம்செய்பவனோ அவளை இழுத்துக் கொண்டு போய் விட்டால் என்ன செய்வது . எவ்வளவு நேரமானாலும் கம்பைத் தரையில் தட்டியபடி அங்கு வந்துவிடுவான். கொஞ்சம் தள்ளிப்படு என்று சொல்லும்போது அவனுக்குள் ஒரு மகிழ்ச்சியும்..

“ஏன் இன்று இவ்வளவு நேரம்?”

“உனக்கென்ன அதனால்? நீ வேறிடம் பார்த்துக்கொள். ஜனங்கள் நம்மைப் பற்றி பேச ஆரம்பித்து விட்டார்கள்.”

“கவலைப்படாதே, நான் வேறிடம் போய்விடுவேன். உனக்கு என்னால் எந்தத் தொந்தரவுமில்லை என்றுதான் இத்தனை நாளாய் நினைத்து இருந்தேன். ஆனால் நான் இப்போது வேறிடம் பார்க்க வேண்டும்.”

“விளையாட்டுக்குத்தான் சொன்னேன். இங்கேயே இரு.  எப்போதும் இரு”

“நான் போய்விடுவேன் என்று நினைத்தாயா? நானும் விளையாட்டுக்குத் தான் சொன்னேன்.” இந்த மாதிரி யார் இருக்க முடியும்,  அவன் ஆச்சர்யப்பட்டான். அவள் என்னை விரும்புகிறாளா?அதனால்தான் போக விரும்பவில்லையா? அவள் காலில் குறையிருந்தால் என்ன?  கையைப் பிடித்துக் கொண்டு என்னை எல்லா கம்பார்ட்மெண்டுக்களுக்கும் அவளால் அழைத்துச் செல்லமுடியும். இரண்டுபேரும் சேர்ந்து பிச்சை எடுத்தால் ஓரளவு வருமானம் கிடைக்கும். ஒரு டப்பாவில் அதைப் போட்டு வைக்கலாம். அவள் விருப்பத்தைக் கேட்டால் கேலி செய்து சிரிப்பாளோ? கேட்பதா, வேண்டாமா குழப்பமாக இருந்தது. அவனுக்கு இரண்டு கண்ணும் குருடில்லை. வலது கண்ணில் எப்போதும் எரிச்சல். எப்போதாதாவது இரத்தம் அந்தக் கண்ணிலிருந்து வரும்.

அந்தப் பெண்மணி நடுங்கிக்கொண்டே தூங்கிவிட்டாள். மெல்லிய போர்வை. காலை மூடிக்கொள்ள நினைத்தால் தலைப்பகுதி வெளியே தெரிந்தது. சக்ரா தன் மூட்டையிலிருந்து சால்வையை எடுத்துப் போர்த்தி விட்டான். குளிர் கொஞ்சம் குறையும்.”

அவள் எழுந்து விட்டாள். “விடிந்து விட்டதா? ”

“விடிந்து விடவேண்டுமென்று உனக்கு ஆசையாயிருக்கிறதா? உனக்குத் தெரியாது. காலையில்தான் நமக்கு பசி பத்து மடங்காக இருக்கும். மதியத்தில் குறைந்துவிடும்.”
“தினமும் இரவில் ரொட்டி சாப்பிட்டு அலுத்துவிட்டது. கொஞ்சம் அரிசி வாங்கி அந்த வேப்பமரத்தடியில் நாம் ஏன் சமைத்துச் சாப்பிடக் கூடாது?”

“வேண்டாம். இங்கு கூட்டம் எப்போதும் அதிகமாக இருக்கும் எல்லோரும் இன்னும் அதிகமாக என்னைக் கேலி செய்வார்கள். ஆசையாயிருந்தால் நீ சமைத்துச் சாப்பிடு .எனக்கு ரொட்டியே போதும்.”

“எனக்கும் போதும். ஒருத்தருக்காக யார் சமைப்பது?”

“சரி. இப்போது தூங்கு. காலையில் தண்ணீர் வரிசையில் நிற்க வேண்டும். கூட்டம் அதிகமாக இருக்கும்”

திரும்பிப் படுத்த சக்ராவுக்கு கடவுள் இன்னும் ஏன் பிரசன்னமாகவில்லை என்று தோன்றியது. சரக்கு ரயில் கம்பார்ட்மென்ட் தன் தூணுக்கு முன்னால் நிறுத்தப்படுவதைத் தொடரப்போகிறாரா? எந்தச் சிறுவனும் உதவிக்கு வராமல் இருக்கும்படியாகப் பார்த்துக் கொள்கிறாரோ? மறைவில் நின்று சக்ராவின் திசையைப் பார்க்கிறவர்களைத் தள்ளிக் கொண்டு போய்விடுகிறாரோ? யாருக்குத் தெரியும்? இப்படிச் சொல்லலாம்; இங்கே பார்!   அந்தத் திசைக்குப் போகாதே! ஒரு புலி பாய்வதற்குத் தயாராகக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறது. சக்ராவுக்கு கடவுளைப் பார்க்க ஒரு வாய்ப்புக் கிடைத்தால் அவர் விரட்டி விடுவார். எவ்வளவு இரக்கமற்றவர் அவர்!

அந்தப் பெண்மணியைத் தன்னோடு வாழும்படி கேட்கலாமா?அவர்கள் ஒரு  குடிசையை வாடகைக்கு எடுத்துக் கொள்ளலாம். அவனுக்கு உடம்பு சரியில்லாத போது அவள் பார்த்துக் கொள்வாள். சுடுதண்ணீர் வைத்துத் தந்து.. தலை பிடித்து.. அவளுக்கு எது வந்தாலும் அவன் பார்த்துக் கொள்வான். அவனுக்குத் தலைவலியும் , அவளுக்கு முதுகுவலியும் பொறுக்க முடியாமலிருக்கிறது. இருவரும் அருகருகே இருந்து கொண்டு ஒருவருக்கொருவர்  உதவி செய்து கொள்ளா விட்டால் என்ன பயன்?

“கவுண்ட்டர் எண் ஐந்தில் யாருக்கோ அடிபட்டு ரத்தம் வந்ததாமே?” கேட்டான்.

“நம் கூட்டத்தில் ஒருவருக்காகத் தானிருக்க வேண்டும். சீக்கிரம் தூங்கு. உன் சால்வையை ஏன் எனக்குத் தந்தாய்? நாளையிலிருந்து நாமிருவரும் சேர்ந்து பிச்சை எடுப்போம். நான் உன் கையைப் பிடித்துக் கொள்கிறேன்.” அவள் அவன் தலைமுடியைக் கோதினாள். இன்னும் இரவு எவ்வளவு நேரமிருக்கிறது? அவன் யோசித்தான்.

மெட்ராஸ் மெயில் வந்து நின்றது. கூலிகள் இங்குமங்குமாக ஓடினர். ஒரு வயதான போலீஸ்காரன் பிச்சைக்காரர் கும்பலில் யாராவது புதிதாக வந்திருக்கிறார்களா, மிரட்டிக் காசு வாங்கலாம் என்று வந்து கொண்டிருந்தான். வழக்கமான குரல்கள்.. டீ.. சூடான டீ. முட்டை.. இந்த சீட்டை எடுத்துக் கொள்ளலாம்.. இல்லை. இது என்னுடையது. என் கர்ச்சீப்பை முன்பே போட்டு வைத்திருந்தேன். ரயில் சரியான நேரத்துக்கு வந்ததா.. தாமதமா? கவலைப்பட வேண்டாம் . சரி செய்துகொள்ளலாம்.. இப்படி…

இருட்டு கடுமையாகி அவர்கள் மீது பரவியது. சிறிது நேரத்தில் வெளிச்சம் வந்துவிடும். இறைச்சிக் கடையில் கறிவாங்கக் கூட்டம் கூடிவிடும். அவன் தூங்க முயற்சித்தான்.

அந்தப் பெண்மணி எழுந்த போது அவன் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான். எழுந்து தலையை வாரிக் கொண்டாள். நெற்றியில் குங்குமம் இட்டுக் கொண்டாள். சக்ரா எழுந்து கொள்வதற்கு முன்னால் மார்க்கெட்டுக்குப் போகவேண்டும். ரயில் வரும்போது சக்ராவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு எல்லா கம்பார்ட்மெண்டுகளுக்கும் போவதை இன்று ஆரம்பிக்க வேண்டும். நொண்டியும், குருடனும் சேர்ந்து பிச்சையெடுப்பதைப் பார்த்து ஜனங்கள் காசு தருவார்கள். கடவுளருளால் காசு அதிகமாகக் கிடைக்கும்.

சக்ரா எழுந்தபோது அந்தப் பெண்மணி அங்கில்லை. அவள் மூட்டை மட்டுமிருந்தது. அவள் எங்கே போயிருப்பாள்? அவள் எப்போதும் தாமதமாகத்தான் எழுந்திருப்பாள். அந்தக் கூலி இழுத்துக் கொண்டு போய்விட்டானோ? ஏதோ குழப்பம் ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும். ஒரு தடவை அவளை அடித்த போலீஸ்காரனைப் பார்த்து பயந்து ஓடி விட்டாளோ? ஆனால் எதற்கு அவள் மூட்டையை  இங்கே வைக்க வேண்டும்? என்ன திட்டம் ?

“அவள் ஓடிப் போயிருக்க வேண்டும்” பரத் சொன்னான். ஒரு வேசியிடமிருந்து வேறு எதை எதிர்பார்க்க முடியும்? ஒரு முறை தவறு செய்தவர்கள் தவறு செய்பவர்கள்தான்.

“இங்கே பார்! பரத். அவள் என் கூட  இருக்க வேண்டுமென்று எந்தச் சட்டமுமில்லை. அவள் இங்கிருந்து போக விரும்பினால் அது அவள் விருப்பம். நீ ஏன் அவள் மீது இவ்வளவு கோபப்படுகிறாய்?அவளுடன் நான் இருக்க விரும்பியதும் சேர்ந்து பிச்சை எடுக்க நினைத்ததும் உண்மைதான். சில கனவுகள் கனவுகளாகத்தானிருக்கும். போகட்டும். பரவாயில்லை. கொனார்க் எக்ஸ்பிரஸ் வரும் நேரமாகி விட்டதே? வா, போகலாம்.”

அன்றுகாலை சக்ரா எந்த ரயிலையும் தவறவிடவில்லை. அவன் பிச்சை எடுக்கப் போனாலும் அந்தப் பெண்மணியின் நினைவு வந்து கொண்டே இருந்தது. அவள் ஏன் அப்படிப் போனாள்? ஏன் ஒரு வார்த்தை கூடச் சொல்லாமல் போனாள்? அவனோடு தங்கும்படி சொன்னபோது எவ்வளவு சந்தோஷப் பட்டாள். இரவில் வந்து விடுவாளா? அவனருகே படுப்பாளா? அவளிடம் ஒரே ஒரு கேள்விதான் அவனுக்கு. போவதற்கு முன்னால் ஏன் அவனிடம் சொல்லிக் கொண்டு போகவில்லை? ஒரு வார்த்தை மட்டும் அவனுக்குப் போதுமே.

சாயங்காலம் பரத் தான் அந்த விஷயத்தைச் சொன்னான்.

“உனக்குத் தெரியுமா சக்ரா? அந்தப் பெண்மணி இன்று காலை தன் இரண்டு கால்களையும் இழந்து விட்டாளாம். மார்க்கெட்டிலிருந்து திரும்பி வந்து கொண்டிருந்த போது சிக்னல் அருகே, அவள் மேல் ஒரு ரயில் ஏறிவிட்டதாம். கையில் ஒரு புதிய பாத்திரம் வைத்திருந்தாளாம். அது நொறுங்கிக் கிடந்ததாம். தன் புடவையில் முடிச்சாக வைத்திருந்த அரிசி அப்படியே இருந்ததாம். நெற்றியில் குங்குமம் அப்படியே இருந்ததாம். அவளைப் பார்த்தவர்கள் சொன்னார்கள்”.

“ரயில் ஏறிவிட்டதா?” சக்ரா அதிர்ந்தான். இரண்டு கால்களும் போய் விட்டதா? அவன் இப்போது எங்கே போவான்? எந்தத் திசையில்?அவன் நின்று கொண்டிருந்த தரையைக் குச்சியால் சுழட்டியடித்தான். அவன் குச்சி குட்டையாக இருப்பது போலத் தோன்றியது. ”பரத்! என்னை அந்த இடத்திற்கு கூட்டிக் கொண்டு போகிறாயா? நான் அவளைப் பார்க்க விரும்புகிறேன்”.

“அந்த விபத்தைப் பார்த்த சில புத்திசாலியான போலீஸ்காரர்கள் அவளை ஆஸ்பத்திரிக்கு அழைத்துப் போய்விட்டனர்.” சொல்லி விட்டு அவன் சக்ராவைத் திரும்பிப் பார்த்தான். “ஐயோ! உன் வலது கண்ணிலிருந்து ரத்தம் வருகிறது,” கத்தினான்.

“கவலைப்படாதே பரத்! என் கண்ணைப் பற்றிக் கவலைப்படாதே. நான் யுதிஷ்டிரனில்லை. என் கண்ணிலிருந்து விழும் ஒரு சொட்டு ரத்தம் பூமியை பன்னிரண்டாண்டுகளுக்கு தரிசாக்கிவிடாது. என்னைப் போன்ற ஓராயிரம் குருடர்களின் ரத்தம் ஆறாக ஓடினாலும் ஒன்றுமே நடக்காது. கொஞ்சம் என்னைத் தனியாக இருக்கவிடுகிறாயா? நீ உன் இடத்திற்குப் போ. சிறிது நேரம் நான்  நானாக இருக்க விரும்புகிறேன்.”

———————————————-

நன்றி : Contemporary Indian Short Stories Series II,  Sahitya Akademi