மொழியாக்கம்

ரஷ்ய மொழிக் கவிதைகள் – லியோனிட் மார்டினோ – தமிழில் தி.இரா.மீனா

மூலம் : லியோனிட் மார்டினோ [ Leonid Martynov 1905—1980 ]

ஆங்கிலம் : பீட்டர் டெம்ஸ்ட்

தமிழில் : தி.இரா.மீனா

 

என்னுடைய பழைய வரிகள்

என் பழைய வரிகளை

அவர்கள் இன்று எழுதும் கவிதைகளில்

அடையாளம் காண்கிறேன்.

அதில் அதிசயம் எதுவுமில்லை:

அன்றொரு நாள் நான் பாடியதை அவர்கள் கேட்டனர்.

அவர்கள் குரல்கள் என்னோடு இணைகின்றன.

அது நாங்கள் ஒத்த குரலில் பாடுவதாகத் தெரிகிறது.

எது எனக்கு ஆச்சர்யமெனில்

என்னிடம் இப்போது இளமையில்லை

அந்த உத்வேகமில்லை,

என் பேச்சின் நிதானத்தை நான் உணர்கிறேன்,

இருப்பினும் நினைவுகள் மனதில் ஓடுகின்றன

அவர்கள் என்னை முன்னோக்கிச் செல்கின்றனர்.

நான் சுவாசிப்பதற்கு முன்பே

அவர்கள் கறுப்பு வெள்ளையில் அதை வெளிப்படுத்துகின்றனர்.

நேற்றிரவில் என் கனவில் வந்தவற்றை

அவர்கள் வைகறையில் ஒலிபரப்புகின்றனர்.

 

தலைப்பிள்ளைச் சொத்துரிமை

ஏழைகள் நினைக்கின்றனர்

நாம் பணக்காரர்களென்று :

இங்குதான் ஒவ்வொரு தேவதைக் கதையும் உண்மையாகிறது,

ஏதாவது வேண்டும் என்பதே உங்களுக்குத் தோன்றாது–

குவியல்களின் சாவி உங்களிடம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

பணக்காரர்கள் நினைக்கின்றனர்

நாம் ஏழைகளென்று,

வறுமை கடந்தகாலச் சரித்திரமாய் இருந்த போதும் ;

வாழ்க்கை நமக்கு எப்படியான வெகுமதியைத் தந்திருக்கிறதென்று

அவர்களுக்குத் தெரியாது.

அவை வெற்றியின் மூலம் நாம் உருவாக்கியிருக்கின்றவை..

ஆனால் பணக்காரர்களுமில்லை பிச்சைக்காரர்களுமில்லை

நாம் !

இதுவரையில் இருந்திராதவர் போன்ற மனிதர்கள் நாங்கள்.

அதனால் நேற்றைய அடையாளங்கள் இன்று பார்ப்பதற்கு வெறுமையாய்,

நீங்கள் இப்போது எங்கள் மேல் அதைப் பொருத்த வேண்டாம்.

துல்லியமான என் கருத்து இதுதான்:

எங்கள் செயல்களுக்கு நீங்கள் கொடுத்தது

பொருத்தமற்ற, பக்குவமில்லாத அடையாளங்கள்.

பணக்காரர்கள் அல்லது ஏழைகளுடன்

எங்களுக்கு எதுவும் பொதுவானதல்ல…

இங்கு இது தலைப்பிள்ளைச் சொத்துரிமை வகைதான்!

 

எதிரொலி

அன்பே என்ன விந்தை !

எப்போது நான் உன்னுடன் பேசினாலும்

நான் சொல்வது மீண்டும் எதிரொலிக்கிறது

அக்கம் பக்கத்தினரும் கேட்கின்றனர்!

அருகிலோ

மிகத் தொலைவிலோ

மக்கள் எங்கிருந்தாலும்,

என் வார்த்தைகள் வேகமாப் பறக்கின்றன.

எனினும் , நமது சந்தோஷமும் துக்கமும்

எதிரொலித்துக் கொண்டிருப்பது

கொடுமையான விஷயமில்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன்

உலகெங்கிலும் நடந்து கொண்டிருப்பதை நம்மால் கேட்கமுடிகிறது.

நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பது அப்படியான ஒரு சகாப்தத்தில் தான்!

————–

நன்றி :

Leonid Martynov A Book of Poems, Progress Publishers, Moscow

Old line of mine

Old line of mine

I recognize

In verse they write today.

There ‘s nothing strange in this;

They heard me sing the other day .

Their voices merge with mine

It seems we almost sing as one.

But this is what surprises me;

Now I am not young

And highly spirited,

I find I speak more quietly,

Yet thoughts that have just crossed my mind

They voice ahead of me.

They have put them down in black and white

Before my breath I have drawn.

The dreams that came to me last night

They are broadcasting at dawn.

Primogeniture

Poor people reckon

That we are wealthy:

Here every fairytale wish comes true,

You will not be left in want of anything –

The keys of plenty have been handed to you.

Rich people reckon

That we are paupers,

Even though pauperism is past history ;

They have no idea how this life rewards us

Which we have built up through our victories.

But neither rich men nor beggars

Are we !

We are people the like of whom never existed.

So yesterday ‘ s labels ,it ‘ s plain to see,

You ‘d better not pin to our clothes now,for this

Precisely my point :

We have feature which

Render your labels absurd and premature.

We have nothing in common with poor or rich…

Here it is a case of primogeniture!

Echo

How strange, dear! Whenever

I am talking to you,

What I say re—echoes

And neighbours hear too !

Whether nearby

Or at a great distance

My words quickly fly.

Yet it is not,I suppose,

Such a terrible thing

That our joys and our woes

Should be echoing.

Round the world we can hear what is happening.

Such is an era we are living in !

—————————————————

லூயி க்ளூக் குறித்து கோளம் டோய்பின்

லூயி க்ளூக்கின் எழுத்தை தான் எந்த அளவு நேசிக்கிறேன் என்பதை ஐரிஷ் கவிஞர் ஈவன் போலாண்ட் 2008 ஆம் ஆண்டு, ஸ்டான்ஃபோர்டில் என்னிடம் சொன்னார். அவர் தனது அலுவலறை புத்தக அடுக்கிலிருந்து க்ளூக்கின் கவிதை நூல்கள் சிலவற்றை எடுத்து எனக்குத் தந்தார்.

அன்று இரவு நான் அவரது கவிதை ஒன்றின் முதல் வரிகளை வாசித்தேன்:

“நீ உயிர்த்திருக்க நான் துயில்கிறேன்.
இது இவ்வளவு எளிய விஷயம்.
கனவுகள் அவையளவில் ஒன்றுமில்லை.
அவை நீ கைக்கொண்டாளும் நோய்மை,
அதற்கு மேல் ஒன்றுமில்லை.”

“ஒரு துக்க கனவு,” என்பது கவிதையின் தலைப்பு. மிக ஆழமான அந்தரங்க உணர்வும் வித்தியாசமான வகையில் உச்சத்துக்கு உயர்ந்ததும் தொன்மத்தன்மை கொண்டதுமானதன் கலவை, அதன் கச்சிதமாய்ச் செதுக்கப்பட்ட, காயப்பட்ட தொனி என்னைத் திகைக்கச் செய்தது.

எமிலி டிக்கின்சன் பற்றிய கட்டுரை ஒன்றில் க்ளூக் எழுதினார்: “தனிமனித அதிகாரத்தைத் துறக்காமல் ஒற்றை வாசகரிடத்தில் இந்த அளவு நம்பிக்கை வைப்பதில் இவ்வளவு வெற்றி காணும் படைப்புத் திரளொன்றை நினைத்துப் பார்ப்பதும் கடினம்.” டிஎஸ் எலியட் கவிதை குறித்து க்ளூக்கின் அவதானிப்பு: “நுண்ணுணர்வு கொண்ட வாசகர்களில் பலர் எதிர்க்குரல் எழுப்புவது குறித்த என் ரசனையைப் பகிர்ந்து கொள்ளாதவர்களாய் இருக்கக்கூடும் என்று நினைக்கிறேன்.” கவிஞர் ஜார்ஜ் ஓப்பன் குறித்து எழுதும்போது க்ளூக், “வெற்றிடத்தின் மேதை; கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளுதல், பக்க அணிமை, நுட்பங்கள், இவற்றைக் கையாள்வதில் வெற்றி கொண்டவர்,” என்று விவரித்தார்.

க்ளூக்கின் எழுத்து குறித்தும் இதை எல்லாம் சொல்லி விடலாம். அவரது கவிதைகள் நெறிப்படுத்தப்பட்டவை, மிக அதிக அளவில் ஆற்றல் கூட்டப்பட்டவை, கட்டுப்படுத்தப்பட்டவை என்றாலும் தம்மை வெளிப்படுத்திக் கொள்பவை; எதிர்க்குரல் எழப்புவது குறித்து அச்சமற்றவை என்றபோதும் ஒருவேளை அது குறித்த பீதி கொண்டும் இருக்கக்கூடும். “நிறைவடையாதவற்றின் ஆற்றல் பூட்டிக் கொள்வது,” குறித்து அவர் விவரித்திருக்கிறார், படைக்கப்பட்ட அந்த முழுமையான ஒன்று, அதே வேளை தன்னில் நிறைவடையாது நிற்பதன் சக்திகரமான இருப்பை இழக்காதிருப்பது: “பூரண வடிவம் பெற்றது போல் தோன்றும் கவிதைகளை நான் வெறுக்கிறேன், அவை மிக இறுக்கமாய் பூட்டப்பட்டிருக்கின்றன; தீர்மானமான முடிபினுள் மந்தையில் ஒன்றெனச் செலுத்தப்படுவதை வெறுக்கிறேன்.”

அவரது கவிதைகள் ஏதுமற்ற வெளியைத் திறந்து கொடுக்கின்றன. அவரது கவிதைகளின் ஒலிகள் துவக்கத்தில் தம் சந்தங்களிலிருந்து தயக்கத்துடன் வெளிப்படுகின்றன, பின்னர் தீரத்துடன், சில சமயம் சினந்து. உண்மை உரைக்கத் துணியும்போது எத்தகைய தொனியைக் கைக்கொள்ள வேண்டும் என்பதனை க்ளூக் அறிந்திருக்கிறார். மெய்ம்மையில் மிகக் குறைவே சொல்லுக்குரியது என்ற நாசகர, அதே சமயம், ஆற்றல் சேர்க்கும் பிரக்ஞை கொண்டவர் அவர், அதன்பின் குரலெழுப்பும் முயற்சியில் இருள் சக்தி எத்தனை வெளிப்படுகிறது என்பதையும் அவர் அறிவார். அவரது கவிதைகளில் தொனி நிறுத்தி வைக்கப்படுகிறது, வெளிப்பட அனுமதிக்கப்படுகிறது. அவரது ஆக்கங்கள் குரல் நிறைந்தவை, கடினமான பின்விளைவை, அல்லது, ஆன்மாவின் வடிவத்தை, கண்டறியவே அவர் புறப்பட்டது போல, பெரும்பாலும் இக்குரல் அடங்கி ஒலிக்கிறது, தாழ்குரலில் பேசுகிறது.

க்ளூக்கின் மாபெரும் திறமை குறித்தும் அவரது குரலின் தீரம் குறித்தும் உணர்த்தும் அவரது கவிதையொன்று உண்டென்றால், அது அவரது ‘தி வைல்ட் ஐரிஸ்’ தொகுப்பின் முதல் கவிதைதான். அது இப்படி துவங்குகிறது:

“என் வாதைகளின் முடிவில்
கதவொன்றிருந்தது.”

இந்தப் படிமம் தனக்குள் பல ஆண்டுகள் இருந்ததென அவர் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன், அதற்குரிய இடத்தை அவர் பின்னரே கண்டு கொண்டார். அந்தப் புத்தகத்தில் உள்ள கவிதை வரிசையில், க்ளூக் சுத்திகரிக்கப்பட்ட மொழியில் இயற்கையைப் பின் தொடர்கிறார், அவரது குரல் இரக்கத்தாலும் அதிசய உணர்வாலும் நிறைந்திருக்கும் அதே சமயம் ஆற்றல் மற்றும் உழைப்பின் உணர்வும் கொண்டுள்ளது. இவ்வுலகம் வேதனை மற்றும் அதிசய உணர்வுகளுக்கு இடையே நிககும் போராட்டம் என்ற சித்திரத்தை அவரது கவிதைகளில் நாம் காண்கிறோம். இதன் பயனாகவே அவரது கவிதைகள் உருவம் பெற்றன என்ற எண்ணமும் எழுகிறது, துல்லியமான, ஆனால் அதே சமயம் உணர்த்து தன்மை கொண்ட சொற்களுக்கும், ஒலிநயம் மிக்க, ஆனால் அதே சமயம் பூச்சுக்களற்ற நேரடித்தன்மை கொண்ட சொற்றொடர்களுக்கும் க்ளூக்கின் கற்பனையினுள் நிகழ்ந்த போராட்டத்தின் விளைவுகள் என்று தோன்றுகிறது.

வாழும் கவிஞர்களில் வேறு எவரது குரலிலும் இத்தனை உயிர்ப்புத்தன்மை கொண்ட உள்நீரோட்டமும் இவ்வளவு கட்டுப்படுத்தப்பட்ட சந்தங்களும் இருந்தபோதும் இந்த அளவு தம்மை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளும், அவசர உந்துதல்கள் கொண்ட ஆக்கங்கள் இருக்குமென்று நினைத்துப் பார்க்க முடியவில்லை.

நன்றி: The Guardian 

ரெயினர் மரியா ரில்கே கவிதைகள் மொழிபெயர்ப்பு – தி.இரா.மீனா

மொழிபெயர்ப்பு கவிதைகள் : ஜெர்மன் மொழி

மூலம் : ரெயினர் மரியா ரில்கே [ Rainer Maria Rilke 1875–1926]

ஆங்கிலம் : ராபர்ட் ப்ளை [ Robert Bly ]

தமிழில் : தி.இரா.மீனா

 

இரவு

நீ , இருள் உன்னிலிருந்து நான் ஜனித்தேன்–

உலகைக் கட்டுப்படுத்தும் அந்த ஜுவாலையைவிட

நான் உன்னை நேசிக்கிறேன்,

வெளிச்சமூட்டும் வட்டமாக

மற்றவற்றைத் தவிர்த்து.

ஆனால் இருள் எல்லாவற்றையும் அணைத்துக் கொள்கிறது;

வடிவங்கள்,நிழல்கள் ,பொருட்கள் மற்றும் நான்,

மக்கள் ,நாடுகள் –- அவையிருக்கிற விதத்திலேயே.

அது என்னைக் கற்பனிக்க அனுமதிக்கிறது

அதன் அருகாமை என்னைத் தூண்டுகிறது.

நான் அந்த இரவை நம்புகிறேன்.

 

 

நான் போய்க் கொண்டேயிருப்பேன்..

என் கண்களை அழி ,நான் உன்னைப் பார்த்துக் கொண்டேயிருப்பேன்.

காதுகளை முத்திரையிடு, உன்னைக் கேட்டுக் கொண்டேயிருப்பேன்.

பாதமில்லையெனினும் உன்னிடம் வரும் பாதையை உருவாக்குவேன்.

வாயின்றிப் போனாலும் நான் உன் பெயரை உச்சரிப்பேன்.

என் தோள்களை முறி, ஒரு கையால் பிடிப்பது போல

என் நெஞ்சைக் கையாக்கி உன்னைப் பிடித்துக் கொள்வேன்.

என் இதயத் துடிப்பை நிறுத்து, என் மூளை துடிக்கத் தொடங்கும்.

என் மூளையை நீங்கள் நெருப்பிலிட்டாலும்,

என் ஒவ்வொரு இரத்தத் துளியிலும் நீ் எரிவதை நான் உணர்வேன்.

 

 

இலையுதிர் காலம்

இலைகள் கீழே விழுகின்றன

பழத்தோட்டம் இறந்தது போல..

மிக உயரத்திலிருந்து இலைகள் விழுகின்றன.

வேண்டாம் என்று சொல்வது போல ஒவ்வொரு இலையும் விழுகிறது.

நட்சத்திரங்களைத் தொலைவில் விட்டுவிட்டு

இன்றிரவு பூமி விழுகிறது

நாம் எல்லோரும் விழுகிறோம்.இந்தக் கை விழுகிறது

சுட்டிக்காட்டும் மற்றொரு கையையும் பாருங்கள்.

இருப்பினும் யாரோ ஒருவரின் கை

எல்லையற்ற அமைதியில் இந்த விழுதல்களைத் தாங்கியபடி..

—————-

Rainer Maria Rilke

The Night

You, darkness, of whom I am born–

I love you more that the flame
that limits the world
to the circle it illuminates
and excludes all the rest.

But the dark embraces everything:
shapes and shadows, creatures and me,
people, nations–just as they are.

It lets me imagine
a great presence stirring beside me.

I believe in the night.

 

 

I’ll Go On…

Extinguish my eyes, I’ll go on seeing you.
Seal my ears, I’ll go on hearing you.
And without feet I can make my way to you,
without a mouth I can swear your name.

Break off my arms, I’ll take hold of you
with my heart as with a hand.
Stop my heart, and my brain will start to beat.
And if you consume my brain with fire,
I’ll feel you burn in every drop of my blood.

Autumn

The leaves are falling, falling as if from far up,
as if orchards were dying high in space.
Each leaf falls as if it were motioning “no.”

And tonight the heavy earth is falling
away from all other stars in the loneliness.

We’re all falling. This hand here is falling.
And look at the other one. It’s in them all.

And yet there is Someone, whose hands
infinitely calm, holding up all this falling. 1875–1926

———————

 

 

Selected Poems of Rainer Maria Rilke, ed. and trans. Robert Bly New York,

1981

விஸ்லவா சிம்போர்ஸ்கா கவிதைகள் – ஆங்கில வழி தமிழுக்கு – தி.இரா.மீனா

மேகங்கள்

மேகங்களை வர்ணிக்க வேண்டுமெனில்
நான் மிக வேகமாக இருக்க வேண்டும்.
வேறுருவாக மாற அவைகளுக்கு
நொடிப்பொழுது போதுமானது.

அவற்றின் முத்திரை:
வடிவம், நிழல்,காட்சியாகும்விதம், அமைப்பு –அவை
எந்த ஒன்றையும் இரண்டாம் முறையாக மீட்டுருச் செய்வதில்லை.

எவ்வித நினைவுகளின் சுமையுமின்றி
உண்மைகளின் மேல் அவை மிதந்துசெல்கின்றன.

அவை பூமியில் எதற்கு சாட்சியாகவேண்டும்?
ஏதாவது நிகழும்போது அவை சிதறுகின்றன.

மேகங்களோடு ஒப்பிடும்போது,
வாழ்க்கை திடமான நிலத்திலிருக்கிறது,
பெரும்பாலும் நிரந்தரமாக , ஏறக்குறைய சாஸ்வதமாக.

மேகங்களுக்கு அருகில்
ஒரு கல்கூட சகோதரனாகத் தெரிகிறது,
நீங்கள் நம்பக்கூடிய
ஒன்றுவிட்ட சகோதரர்களாக.

விருப்பமிருப்பின் மனிதர்கள் வாழலாம்,
பிறகு, ஒருவர் பின் ஒருவராக இறக்கலாம்:
கீழே நடப்பதென்ன என்பது பற்றி
மேகங்களுக்குக் கவலையில்லை.

அதனால் அவை கர்வம் கொண்ட படைகளாய்
பூர்த்தியடையாத உங்கள் ,என் முழுவாழ்க்கையின் மீது பயணிக்கலாம்,

நாம் போனபிறகு மறைய வேண்டிய கட்டாயம் அவைகளுக்கில்லை.
பயணிக்கையில் அவைகள் பார்க்கப்பட வேண்டுமென்பதில்லை.

எதுவும் இருமுறையில்லை

எதுவும் இரண்டாம் முறையாக நிகழமுடியாது.
விளைவு ,வருத்தமான உண்மை என்னவெனில்
மேம்படுத்திக் கொள்ளவரும் நாம்
பயிற்சிக்கான வாய்ப்பின்றி வெளியேறுகிறோம்.

யாரும் மூடராக இல்லையெனினும்,
கோளின் மிகப் பெரிய முட்டாளெனினும்,
கோடையில் மீண்டும் வகுப்புக்குச் செல்லமுடியாது:
இந்தப் பாடத்திட்டம் மட்டும் வழங்கப்படுவது ஒருமுறைதான்.

எந்த நாளும் முன்தினம் போலிருப்பதில்லை,
எந்த இரண்டு இரவுகளும் எது ஆனந்தம் என்பதைச் சொல்வதில்லை
துல்லியமாக அதேவழியில்,
துல்லியமாக அதேமுத்தங்களுடன்.

ஒருநாள், யாரோ அர்த்தமின்றி
எதிர்பாராத நிகழ்வாய் உன் பெயரைக் குறிப்பிடலாம்:
மணமும் நிறமுமாய் ஒரு ரோஜா
அறைக்குள் வீசப்பட்டது போல் நானுணர்வேன்.

அடுத்த நாள், நீ என்னுடன் இங்கிருக்கிற போதும்,
கடிகாரத்தைப் பார்ப்பதை என்னால் தவிர்க்கமுடியாது :
ஒரு ரோஜா? ஒரு ரோஜா?அது என்னவாக இருக்கமுடியும்?
அது புஷ்பமா? அல்லது பாறையா?

விரைந்தோடும் நாளை நாம் ஏன்
தேவையற்ற அச்சத்தோடும், துக்கத்தோடும் எதிர்கொள்கிறோம்?
அதன் இயற்கை என்பது அது தங்காமலிருப்பதுதான்
இன்று என்பது எப்போதும் நாளையாகிப் போனதுதான்.

நாம் வித்தியாசமானவர்களாக இருந்தாலும் ( ஒத்துப் போகிறோம் )
புன்முறுவலோடும் முத்தங்களோடும்,
நட்சத்திரங்களின் கீழே இசைவானவர்களாக இருக்கிறோம்,
இருதுளி தண்ணீர் போல.

மூன்று வினோதமான சொற்கள்

எதிர்காலம் என்னும் சொல்லை நான் உச்சரிக்கும்போது
முதல் அசை இறந்த காலத்திற்குச் சொந்தமாகிறது.

அமைதி என்னும் சொல்லை நான் உச்சரிக்கும்போது
நான் அதை அழித்துவிடுகிறேன்.

ஒன்றுமில்லை என்னும் சொல்லை நான் உச்சரிக்கும்போது
எதுவுமற்ற நிலை இருக்கமுடியாததைச் சொல்கிறேன்.

வெறுமையான குடியிருப்பில் ஒரு பூனை
சாவு — ஒரு பூனைக்கு அதைச் செய்யக்கூடாது.
ஒரு காலியான வீட்டில்
ஒரு பூனை என்ன செய்யமுடியும்?
சுவற்றில் ஏறுமா?
மரச்சாமான்களின் மீது உரசுமா?
எதுவும் இங்கே வித்தியாசமாகயில்லை,
ஆனால் எதுவும் வழக்காமாயுமில்லை
எதுவும் அசைக்கப்படவில்லை
ஆனால் நிறைய இடமிருக்கிறது.
இரவில் விளக்குகளெதுவும் ஏற்றப்படவில்லை.

மாடிப்படிகளில் அடிச்சுவடுகள்,
ஆனால் அவை புதியவை.
கோப்பையில் மீனைவைக்கும்
கையும் மாறியிருக்கிறது.

வழக்கமான நேரத்தில்
ஏதோ ஒன்று தொடங்கவில்லை.
நடந்திருக்க வேண்டிய ஏதோ
ஒன்று நடக்கவில்லை.
யாரோ எப்போதும், எப்போதும் இங்கேயிருந்தார்கள்..
பிறகு திடீரென மறைந்தார்கள்
பிடிவாதமாக மறைந்திருக்கிறார்கள்.

ஒவ்வொரு மறைவறையும் சோதிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
ஒவ்வொரு அலமாரியும் ஆய்வுக்குள்ளாகியிருக்கிறது.
கம்பளத்தின் அடி அகழாய்வும் எதையும் சொல்லவில்லை.
கட்டளையும் கூட பழுதாகிப் போனது;
தாள்கள் எங்கும் சிதறிக்கிடந்தன.
செய்ய என்ன மீதமிருக்கிறது.
தூங்கலாம், காத்திருக்கலாம்.

அவன் திரும்பி வரும்வரை காத்திருக்கலாம்,
அவன் தன் முகத்தைக் காட்டட்டும்.
ஒரு பூனைக்கு என்ன செய்யக்கூடாது
என்பது பற்றிய பாடத்தை அவன் எப்போதாவது அறிவானா.
குறைந்தபட்சம்
விருப்பமில்லாதது போல
மிக மெதுவாய்
வெளிப்படையாகத் தெரியும் புண்பட்ட கையோடு
தாவுதலோ அல்லது கிறிச்சிடலோ இன்றி
அவனை நோக்கிப் பக்கவாட்டில் போகலாம்.

 

மூலம் : விஸ்லவா சிம்போர்ஸ்கா ( Wislawa Szymborska 1923-2012 )
ஆங்கிலம் : கிளாரே காவென் மற்றும் ஸ்டனிஸ்லா பாரன்செக் [Clare Cavanagh and Stanislaw Baranczak]

அய்யப்ப பணிக்கர் கவிதைகள் – ஆங்கில வழி தமிழுக்கு – தி.இரா.மீனா

ஒவ்வொரு நாய்க்கும் அதன் இரவென்பதுண்டு

அவனது வீட்டின் வரவேற்பறை விலங்குகளால் நிரம்பியிருக்கிறது.
விலங்குகள், வெண்கலம், எஃகு, பித்தளையில் வார்க்கப்பட்டவை..
அமைதியாக இருக்க அவை பழக்கப்படுத்தப்பட்டிருப்பினும்,
நேற்றிரவில் பெரும் அமளியை ஏற்படுத்திவிட்டன.
நேற்று நாய்களின் முறை.
ஒன்றின் குரைப்பு மற்றவைகளைத் தூண்டிவிட்டது.
அதைக் கேட்டு நரிகள் அமைதியற்று ஊளையிடத் தொடங்குகின்றன.

பித்தளைச் சிங்கம் கர்ஜிக்க எழுந்தது.
பாடப் புத்தகங்களில் கர்ஜனை என்பதே சொல்;
முயற்சித்து, ஆனால் சளியிருப்பதால், கைவிட்டு
தானாகவே கூண்டுக்குத் திரும்பிவிட்டது.
கச்சேரி முடிந்து பாடகர்கள் அமைதியான போது
நானும் கண்ணயர்ந்து விட்டேன்,
ஆனால் குரைக்க முடியவில்லை.
இப்போதைக்கு இவ்வளவுதான், இது போதாதா.

திருட்டு

நான் ஏதோ சில பொருட்களைத் திருடிவிட்டேன் என்பதற்காக
நீங்கள் ஏன் என்னைத் திருடன் என்று சொல்லவேண்டும்?

ஆனால் நீ எங்கள் உடைகளைத் திருடிவிட்டாய்!

நான் உங்கள் உடைகள், உங்கள் உடைகளைத் திருடியிருந்தால்,அது
உங்களின் வெட்க உணர்வைப் பாதுகாக்கத்தான்,
உங்களின் வெட்க உணர்வைப் பாதுகாக்கத்தான்.

நீ எம் கோழிகளையும் திருடினாய்!

நீங்கள் சொல்வது போல “எம் கோழிகளை“ நான் திருடியிருந்தால்
அது அதை வறுத்துச் சாப்பிடத்தான்,
அது அதை வறுத்துச் சாப்பிடத்தான்.

அப்படியானால் நீ திருடிய எம் பசு?
நீ திருடிய எம் பசு?

நீங்கள் பசுவைச் சொல்கிறீர்களா?
நல்லது, நான் உங்கள் பசுவை உங்கள் பசுவைத் திருடியிருந்தால், அது
இருந்தது, அது இருந்தது நான் அதன் பாலைக் குடிக்கத்தான்.

தயவுசெய்து கவனியுங்கள், என் மருத்துவர், வறுத்த கோழி
அல்லது பசுவின் பாலை உண்ணக் கூடாதென்று சொல்லவில்லை.
ஒருவன் நல்ல பொருளை, நல்லதொரு பொருளைத் திருடும் போதெல்லாம்,
உங்களைப் போன்றவர்கள் ஒன்றுமில்லாததற்காகக் கூக்குரலிடுகிறீர்கள்
அவனுக்கு திருடன், திருடன் என்று பெயர் சூட்டுகிறீர்கள்,!
அது உங்கள் சட்டத்திலிருக்கும் குறை,
அது உங்கள் சட்டத்திலிருக்கும் குறை.
நான் சொல்கிறேன்,
நீங்கள் உங்கள் சட்டத்தை மாற்றிக் கொள்ளுங்கள்,
இல்லையெனில் உங்கள் சட்டங்கள் உங்களை மாற்றி விடும்.

 

 

நன்றி: Publisher: Poemhunter.com – The World’s Poetry Archive
Publication Date: 2012

ஆங்கில மூலம்

Every Dog Has His Night

The drawing room in his house is filled with animals.
Animals cast in bronze, steel and brass.
Trained to remain quiet, they
turned to quite a noisy racket last night.
It was the turn of the dogs yesterday.
One’s bark sparks off the rest.
Restless, on hearing that, the foxes begin to howl.

The brass lion rose up to roar.
Roar’s the word in the textbook;
tried, but having caught a cold, forsook
returned to the cave itself.
When the singers were settled after the symphony
I too dozed,
but couldn’t bark.
So that’s all for now, isn’t it enough.

Theft

Just because I have stolen a few things
why should you call me a thief?
But you have stolen our clothes!
If i have stolen your clothes, your clothes, it was only to protect your sense of shame,
it was only to protect your sense of shame.
You have stolen our chicken too!
If I have stolen “our chicken,” as you say,
it was only to fry it and eat it,
it was only to fry it and eat it.
‘[hen what about our cow you stole?
What about our cow you stole?
The cow, you mean?
Well, if I have stolen your cow, your cow
, it was, it was for me to drink its milk.

My doctor, please note, hasn’t said no
to fried chicken or cow’s milk.
Whenever one steals something good, something good,
you people raise a clamour for nothing
and dub him a thief, a thief!
It is the fault of your laws,
it is the fault of your laws.
Change you then your laws, I say,
lest your laws should change you.