மொழியாக்கம்

பாட்டி தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறாள் – குன்ஹில்ட் ஓயாஹக் (Grandma Is Sleeping – Gunnhild Oyehaug) – பீட்டர் பொங்கல்

அவளுக்கு சிறு வயதிலேயே குளூகொமாவும் காடராக்டும் வந்து விட்டது, ஆனால் அவள் எப்படியே சமாளித்துக் கொண்டிருந்தாள், தொடர்ந்து சின்னச் சின்ன கோலங்கள் கொண்ட க்ரோசட் பின்னினாள், கிளைப் பின்னலில் சிறு பறவைகளையும் மண்ணிலிருந்து சுருண்டு வெளியே எழும் டூலிப்கள் ஒன்றையொன்று சுற்றிக் கொள்வதையும் ஓவியங்களாய் துணியில் நெய்தாள். அது அவளது ஏழு குழந்தைகளுக்கும் அவர்களது துணைகளுக்கும் அந்த ஏழு குழந்தைகளின் பத்தொன்பது குழந்தைகளுக்கும் மகிழ்ச்சியளித்தது.

ஆனால் இன்று பார்வை அவளுக்கு தொந்தரவாக இருக்கிறது. சமையலறை சன்னலில் நின்று, மலைகளை நோக்கி தலையை உயர்த்திப் பார்ப்பவள், எங்கே மலைகள் முடிகின்றன, எங்கே வானம் துவங்குகிறது என்பதைப் பிரித்துப் பார்க்க முடிந்தால் எத்தனை நன்றாக இருக்கும் என்று நினைத்துக் கொள்கிறாள். நேற்றிரவு அவளுக்கு வினோதமான கனவு வந்திருந்தது, உள்ளே எங்கேயோ இன்னும் அது அவளுள் அதிர்ந்து கொண்டிருந்தது. அவள் அந்தக் கனவை புரிந்து கொள்ள முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தாள்; சூரியன் நகர்வதாய் அவள் கனவு கண்டாள், இல்லை, அது மெதுவாக வழுக்கிச் சென்றது, முதலில் ஒரு மலையைக் கடந்தது, பின்னர் மற்றதை, இறுதியில் மூன்றாவதைக் கடந்து அவளது பார்வையிலிருந்து மறைந்தது. பார்ப்பதற்கு சூரியன் மலைகளின் மீது ஸ்கேட்டிங் செய்து கொண்டு செல்வது போலவும், உள்ளடுக்கை தொட்டு விட்டது போலவும், வானத்திலிருந்து கீழே இறங்கி விட்டது போலவும், அவளை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது போலவும், சமையலறை சன்னலின் வழியே அவளை பார்ப்பதற்காக அத்தனை தூரம் வந்தது போலவுமிருந்தது. அவளைப் பார்ப்பதற்காக மலைகளின் மேலிருந்து சறுக்கி வந்தது போலவும், அவளே சமையலறை சன்னலில் சூரியனைப் பார்ப்பதற்காக நின்று கொண்டிருந்தது போலவும், அவர்கள் ஏதோ ஒரு வகையில் ஒருவரையொருவர் ஆழம் பார்ப்பது போலிருந்தது. அதன் பின் சூரியன் மறைந்து விட்டது.

அது ஒரு தீர்க்கதரிசனக் கனவு என்று பட்டதால், அவளது உடல் இன்னும் அதிர்ந்து கொண்டிருந்தது. அவள் இது போன்ற கனவுகளை இதற்கு முன் இரண்டு முறை கண்டிருக்கிறாள். அவள் சிறு பெண்ணாக இருந்தபோது ஒரு முறை பாம்பு ஒன்றினால் வசியம் செய்யப்பட்ட பறவையைப் பற்றிய கனவு கண்டாள். அப்பறவை காற்றில் உறைந்து நின்றபடி பாம்பின் கண்ணை குத்திட்டு பார்த்துக் கொண்டிருக்க, தரையில் சுருண்டிருந்த பாம்பு முழுக்க எழுந்து ஒரு உலோகக் கம்பு போல் நிலைத்து நின்று அந்தப் பறவையின் பார்வையை சந்தித்தது. அதன் பின் சிறிது காலம் கழித்து அவள் தான் திருமணம் செய்து கொண்ட பையனைச் சந்தித்தாள்.

இரண்டாம் கனவு வெகு காலம் கழித்து, அவள் பெற்றெடுத்து வளர்த்த ஏழு குழந்தைகளும் சுற்றியுள்ள பண்ணைகளில் குடியமர்ந்து விட்டபின், ஏழு குழந்தைகளும், அவர்கள் பத்தொன்பது பிள்ளைகளும் பெற்ற பின், வந்தது. அவள் சமையலறை சன்னலருகே அமர்ந்திருப்பதாய் கனவு கண்டாள். அவளது கணவன் தன் கைகளை நெஞ்சில் குறுக்கே கட்டிக் கொண்டு, நீண்ட வெண்ணிற அங்கி அணிந்து சொர்க்கத்தில் இருந்து இறங்கி வருவதைப் பார்த்தாள். தரையிறங்கி அவள் முன் நிற்கும் வரை, அவன் அவள் கண்களை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டே, மெல்ல மிதந்து வந்தான். அதன் பின் கொஞ்ச நாளில் அவன் இறந்து விட்டான்.

அதற்குப் பிறகு அவர்களுடைய ஏழு குழந்தைகளும் பத்தொன்பது பேரக் குழந்தைகளும் அவளுக்கு துணையாய் இருக்க அவர்களால் முடிந்ததையெல்லாம் செய்தார்கள். அடிக்கடி வீட்டிற்கு வந்தார்கள், சமையலறை மேஜையில் உட்கார்ந்து குறுக்கெழுத்து போட்டார்கள், பேச்சு கொடுத்தார்கள். அதெல்லாம் நன்றாகதான் இருந்தது, ஆனால் அவர்கள் தனக்காக வந்ததைவிட தங்களுக்காகவே வந்தார்கள் என்று அவளுக்குச் சில சமயம் தோன்றியது, அவர்கள் தங்கள் மனசாட்சிக்கு நியாயமாக நடந்து கொள்ளவே இங்கு வருகிறார்கள் என்று தோன்றியது. அவர்கள் எப்போதும் பிஸியாக இருந்தார்கள், செய்ய நிறைய இருந்தது. அவள் இங்கே வெறுமனே உட்கார்ந்து கொண்டிருக்கிறாள், தினமும் சமையலறை மேஜை அருகில் உட்கார்ந்து கொண்டு க்ரோசெட் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறாள், துணியில் சித்திர வேலைப்பாடுகள் நெய்து கொண்டிருக்கிறாள். சன்னல் வெளியே வெளியே பார்க்கிறாள். ஆனால் அதெல்லாம் பெரிய விஷயமில்லை. அவர்கள் வந்தார்கள். அவளும் அங்கேதான் உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தாள்.

அவள் சன்னல் வழியே வெளியே பார்க்கிறாள், மலைகளுக்கும் வானத்துக்கும் வித்தியாசம் கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை. அவளுக்கு இன்றோடு தொண்ணூறு ஆகிறது. வயல்களுக்கு அப்பாலிருந்து முதல் விருந்தாளிகள் நடந்து வருவதைப் பார்க்கிறாள். மேஜையில் எல்லாருக்கும் தட்டு வைத்திருக்கிறாள், அதற்காக தனது சிறிய வீட்டில் இருந்த அத்தனை மேஜைகளையும் இதற்கு பயன்படுத்திக் எல்லாவற்றையும் ஒன்று சேர்த்து வைத்திருக்கிறாள். எல்லா நாற்காலிகளையும் முக்காலிகளையும் கண்டெடுத்தாள். அருகே நெருங்கிக் கொண்டிருக்கும் நிழல்களை எண்ணப் பார்த்தாள், முடியவில்லை. அவளால் தன் மகன்களையும் அவர்களுடைய மனைவிகளையும் அவர்களின் நடையை வைத்து அடையாளம் காண முடிந்தது, சில பேரக் குழந்தைகளையும். ஒருத்தி குழந்தையை தூக்கி வைத்துக் கொண்டு வருகிறாள். அல்லது அவள் கேக் டின்னை சுமந்து வருகிறாளா? சன்னமாய் க்ரோசெட் செய்யப்பட்ட லேஸ் திரைச்சீலைகளை விலக்குகிறாள். அவர்கள் படியேறி வரும் சத்தமும், கதவின் கைப்பிடியைப் பிடித்து ஆட்டும் சத்தமும் கேட்கிறது. கதவைத் திறக்கப் பார்க்கிறார்கள். தட்டுகிறார்கள். அவள் நகரவில்லை. அழைப்பு மணி ஒலிக்கிறது. இன்னும் பல பேர் வந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கிறாள், அவளது குடும்பத்தினர், எப்போதும் நேரத்துக்கு வந்து விடுபவர்கள், அதை ஒப்புக் கொண்டாக வேண்டும். கதவை யாரோ தட்டும் சத்தம் கேட்கிறது. கதவின் கைப்பிடியை பலமாய் ஆட்டுகிறார்கள். அவள் அசையாமல் அமர்ந்திருக்கிறாள். அவள் கதவைத் திறக்க விரும்பவில்லை. அவள் தயாராகவில்லை, கனவு இன்னும் அவளை தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது என்று நினைக்கிறாள், இன்னும் அது முடியவில்லை. அவள் தனியாய் இருக்க விரும்புகிறாள். அவர்களுடைய நிழல்கள் சன்னலை இருட்டடிப்பதைப் பார்க்கிறாள். அவர்கள் தட்டுகிறார்கள், அவளை பெயர் சொல்லி அழைக்கிறார்கள். அவள் குடும்பத்தினர் அனைவரும். ஆனால் அவள் திறக்க மாட்டாள்.

Advertisements

இரு பாதைகள்- ராபர்ட் பிராஸ்ட்டின் ‘தி ரோட் நாட் டேக்கன்’, மந்திரம் தமிழாக்கம்

‘The Road not Taken’, by Robert Frost

தமிழாக்கம் : மந்திரம்

மஞ்சள் சிந்தும் காலை வனத்தில் இரண்டு பாதைகள் பிரிகின்றன,
ஒரு பயணத்தை இரண்டு பாதைகளிலும் நிகழ்த்த சாத்தியமில்லை,
காத்திருக்கும் பயணி போல் நின்று கொண்டே இருக்கிறேன்.
கிடையாய் நீளும் பாதையில், மரங்கள் கோடுகளாகும் தூரம்
முதல் வளைவு வரை மட்டும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

பாதங்களின் சுவடுகளை எதிர்நோக்கும் இந்த புல்வெளி பாதை
இயல்பாக ஒன்றை போலவே இருக்கும் மற்றொன்றானாலும்,
என் தேர்வு சிறந்தது என உணர்கிறேன்.
ஆனால் கடந்து செல்லும் வேளையில்
சிறுதடங்கள் பதிந்துள்ள இதுவும் மற்றதை போலன்றி வேறில்லை.

பாதத் தடங்களால் கசங்கியிராத பச்சை இலைகளை
இரு பாதைகளும் அணிய வைத்திருக்கின்றன காலை மரங்கள்.
தவறவிட்ட ஒன்றை இன்னொரு நாள் துவங்கலாம்.
அடுத்து அடுத்துச் செல்லும் இப்பாதை, துவங்கிய புள்ளியை
மீண்டும் அடைவதன் சாத்தியம் நோக்கி நடக்கிறேன்.
அங்கு போவதன் சாத்தியம் சந்தேகமாய் விரிய முன்னகர்கிறேன்.

நாட்களும் நேரங்களும் கடந்து சென்று ஒரு பொழுதில்
தீர்மானமில்லாத என் தேர்வை பற்றி நான் சொல்லுவேன்,
காட்டில் பிரியும் இரு பாதைகளும் நானும் சந்தித்தோம்.
தடங்கள் அதிகம் பதியாத அந்தப் பாதையில் கால் பதித்தேன்,
இவ்வாழ்வின் மாற்றங்கள் அந்தப் புள்ளி உருவாக்கியது.

(1923ஆம் ஆண்டு வரை (அவ்வாண்டு உட்பட) அமெரிக்காவில் முதற்பதிப்பு கண்ட படைப்புகளை 1.1.2019 முதல் சட்டப்படி யாரும் என்னவும் செய்யலாம் (ஆனால் விமரிசகர்களுக்கு எப்போதும் போல் அதன் கலைத்திறன் குறித்து கேள்வி கேட்கும் உரிமை உண்டு), அப்படைப்புகளுக்கான காப்புரிமை பொதுவெளிக்கு வந்து விட்டது. இதைக் கொண்டாடவே, அமெரிக்க கவிதைகளில் மிகச் சிறந்த ஒன்றான ராபர்ட் பிராஸ்டின் இக்கவிதை தமிழுக்கு வந்திருக்கிறது). 

கதைகளுக்கு ஓர் அறிமுகம் – சாமர்செட் மாம் முன்னுரையின் ரா. கிரிதரன் தமிழாக்கம்

ரா கிரிதரன்

(Ashenden சிறுகதை தொகுப்பில் சாமர்செட் மாம் எழுதிய ஓரு முன்னுரையை இங்கு மொழியாக்கம் செய்துள்ளேன். இதில் கதை என்றால் என்ன என வரும் விளக்கஙகள் நன்றாக இருப்பதால் இதைச் செய்திருக்கிறேன். வாசக நண்பர்கள் ஒரு முறை வாசித்துப் பார்க்கலாம்.)

யுத்த காலத்தில் என் உளவுத்துறை அனுபவத்தைக் கொண்டு இந்த புத்தகத்தை எழுதியிருந்தாலும் புனைவுக்காக சில நிகழ்வுகளை முன்னும் பின்னுமாக மாற்றி உள்ளேன். தகவல்கள் பலகீனமான கதைசொல்லி. அது கதையைத் தொடக்கத்துக்கு மிக முன்னாலிருந்து தொடங்கி, எங்கெங்கோ அலைந்து திரிந்தபின், தீர்க்க முடியாத சில சிக்கல்களை அந்தரங்கத்தில் தொங்கவிட்டு ஒற்றை வரித்தடமாக நீர்த்துபோய் முடிந்துவிடும். மிக சுவாரஸ்யமான நிகழ்வுக்கான பீடிகையோடு தொடங்கிவிட்டு சம்பந்தமற்ற ஏதோ ஒரு புள்ளிக்குத் தாவிவிடும். முடிவுக்குத் தேவையான உச்சகட்டங்களை அது உதாசீனப்படுத்துவிடுகிறது. இதுவே புனைவுக்கான சிறந்த மாதிரி எனச்சொல்லும் புதினாசிரியர்களின் பள்ளியும் உண்டு. நமது வாழ்க்கை எவ்விதமான திட்டங்களுக்குள்ளும் அடங்காமால் காட்டாறு போல நம்மை கொண்டு செல்கிறது எனும்போது புனைவு மட்டும் ஏன் அப்படி இருக்கக்கூடாது; வாழ்வை பிரதி செய்வதல்லவா அது? வாழ்வில் காரணக் காரிய தொடர்பற்று நடக்கும் சம்பவங்கள் போலப் புனைவும் இருக்கலாம். முடிவை நோக்கி செல்லும் எந்த பயணத்துக்கான சாத்தியக்கூறையும் அது மீறியபடி செல்லலாம். முடிவில் வரும் எதிர்பாரா திருப்பம் அல்லது திடுக்கிடலால் எழுத்தாளர்கள் சில சமயம் வாசகர்களை ஆச்சர்யப்படுத்துவது போல் வேற எதுவும் இவர்களை புண்படுத்தாது. அப்படி ஒரு சந்தர்பம் அவர்கள் எழுதும் கதையில் வந்தாலும் அதை சாமர்த்தியமாக விலக்கப்பார்ப்பார்கள். உங்களுக்கு ஒரு கதையை அவர்கள் தருவதில்லை. மாறாக நீங்களே ஒரு கதையை உற்பத்தி செய்துகொள்வதற்குத் தேவையான பொருட்களைத் தருகிறார்கள். சிலசமயம் குழப்படியான நிகழ்வு என நினைக்கும்படியான சம்பவத்தை நமக்குத் தந்துவிட்டு அதிலுள்ள முக்கியத்துவத்தை அறிந்துகொள்ள அழைப்பு விடுப்பார்கள். சில சமயங்களில் கதாபாத்திரத்தை மட்டும் தந்துவிட்டு விலகிவிடுவார்கள். சமையல் சாமான்களைத் தந்துவிட்டு சமைக்க எதிர்பார்ப்பார்கள். இது கதை எழுதுவதற்கான ஒரு வழிமுறை என்பதோடு பல நல்ல கதைகளும் இவ்வகையில் எழுதப்பட்டுள்ளன. செகாவ் இதில் கைதேர்ந்தவர். பெரிய கதையைவிட மிகச் சிறிய கதைக்கு இது இன்னும் சிறப்பாகப் பொருந்தும். உணர்வுநிலை பற்றிய விவரணை, சூழ்நிலை அல்லது சூழல் போன்றவை ஆறு பக்கங்களுக்கு நம் கவனத்தை ஈர்த்துவைக்கலாம். ஆனால் ஐம்பது பக்கக் கதை என்றால் இந்த விவரணைகளைத் தாங்குவதற்கு ஒரு முதுகெலும்பு அவசியம். அப்படிப்பட்ட ஒரு முதுகெலும்பு தான் கதை. கதைக்கென இருக்கும் சில பிரத்யேக குணாதிசயங்களிலிருந்து நாம் தப்ப முடியாது. கதைக்கென ஒரு தொடக்கம், மத்திமப்பகுதி மற்றும் முடிவு இருக்கும். தனக்குள் முழுமையாக அமைந்திருக்கும். தொடக்கத்தில் வரும் நிகழ்வுகளுக்கான காரணங்களை கணக்கில் கொள்ளாது அவற்றின் விளைவுகளால் நிகழும் பிற சந்தர்ப்பங்களை கணக்கில் கொண்டு முடிவு வரை செல்லும்போது வாசகர்களுக்கு ஒரு புள்ளிக்கு பின்னே மேலதிக சந்தர்ப்பங்கள் தேவைப்படாது போகும்படி திருப்தி உண்டாகும். அதாவது ஒரு கதை ஒரு புள்ளியில் தொடங்கியபின்னே ஒரு புள்ளியில் முடிவடைய வேண்டும். தேவையற்ற திசைகளில் விரிந்து செல்லாது, முடிவை நோக்கிய ஒரு திட்டவட்டமான பாதையில் வளைந்து செல்லவேண்டும். படம் வரைந்து காட்டவேண்டுமென்றால் ஒரு அரைவட்டப்பாதையை நீங்கள் காட்டாலாம். முடிவில் ஒரு திருப்பத்தையோ ஆச்சர்யமான திடுக்கிடும் சம்பவத்தையோ செய்வதில் தவறில்லை; அதைச் சரியாகச் செய்யும்போது. செகாவை போலி செய்யும்படி மோசமாக எழுதப்படும் திருப்பங்கள் மோசமானவையாக முடிந்துவிடும். கதையின் முழுமைக்குப் பங்குபெறும்படியான முடிவுகள் மிகச் சிறப்பான தர்க்க ஒழுங்குடன் இணைந்துகொள்ளும். உச்சகட்ட முடிவுகளில் தவறொன்றும் இல்லை. சொல்லப்போனால் அது வாசகர்களைத் திருப்தி செய்யும்படியான கோரிக்கையும் கூட. இயல்பான சம்பவத்தொடர்ச்சி மூலம் ஒழுங்காக இணையாத முடிவுளே தவறானவையாக மாறிவிடுகின்றன. உச்சகட்ட முடிவுகளைச் சேர்ப்பதென்பது நடைமுறை இயல்புக்கு மீறிய செயல்தான் என்றாலும் வாசகர்களை ஈர்த்து வசியப்படுத்துவதற்கு இன்றியமையாத ஒன்று.

வாழ்க்கையை புனைவு நகல் செய்கிறது என்பது கேள்விக்குட்படுத்தத் தேவைப்படாத வாதமல்ல. மற்றொன்றைப் போல இதுவும் ஒரு இலக்கியக் கோட்பாடாகும். சொல்லப்போனால், வாழ்க்கையை கச்சாப்பொருளாகப் பயன்படுத்தி புனைவு புது வடிவங்களை உருவாக்குகிறது எனும் இன்னொரு கோட்பாடும் சாத்தியமே. ஓவியம் தீட்டுவதிலிருந்து ஒரு ஒப்புமையை நாம் அடையமுடியும். பதினேழாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த நிலவெளி ஓவியர்களுக்கு இயற்கையை உள்ளது உள்ளபடி வரைவதில் அதிக ஈடுபாடு இருந்ததில்லை. அதை ஒரு அலங்கார ஆடம்பரம் என்றே அவர்கள் நினைத்தனர். ஒரு காட்சியை பார்வைக் கட்டமைப்பின் கண்ணோட்டத்தோடு அமைத்தனர். அதாவது, மரம் இருக்கும் எதிரில் சமன்செய்வதற்காக மேகத்தை வரைவார்கள். இருளும் வெளிச்சமும் சீராக உருவாக்கி கண்ணுக்கு ஒரு சமன்பாட்டை ஏற்படுத்துவார்கள். ஒரு நிலக்காட்சியை வரைய வேண்டும் என்பது அவர்கள் எண்ணமல்ல மாறாக கலைப்படைப்பை உருவாக்க வேண்டும் என்பதே அவர்கள் எண்ணுவது. வேண்டுமென்றே ஒரு வெளியை அங்கு நிகழ்த்திக்காட்டுகிறார்கள். பார்வையாளர்களின் யதார்த்தத்தேடலை மீறிவிடாமல் இயற்கைக்காட்சிகளை இடமாற்றித் தருகிறார்கள். உள்ளது உள்ளபடியே படம்பிடிப்பதை இம்பிரஷனிஸ்டுகளுக்காக விட்டு வைத்திருந்தனர். சூரியஒளியின் தீர்க்கம், நிழலின் வண்ணங்கள், காற்றின் ஒளியமைப்பு என இயற்கையின் உன்னத அழகை மட்டும் உருவாக்கிக்காட்டுவதற்கு அவர்கள் முயன்றனர். உண்மையை மட்டும் குறிக்கோளாகக் கொண்டனர். கையும் கண்ணும் மட்டும் கொண்டவர்களாக மாற ஓவியர்கள் விரும்பினர். புத்திகூர்மையை அவர்கள் வெறுத்தனர். அவர்களது ஓவியங்களை இன்று கிளாட்டின் ஓவியத்தோடு நிரையில் வைக்கும்போது எத்தனை கற்பனையற்ற சித்திரங்களாக அவை இருக்கின்றன என ஆச்சர்யமாக உள்ளது. கிளாடின் வழிமுறையும் சிறுகதை ஆசிரியர்களில் உச்சகட்டமானவராக கய் தெ மாப்பஸானின் வழிமுறையும் ஒன்றுதான். அது அற்புதமான ஒன்று என்பதால் பிறவற்றை விட மேலும் அதிக காலம் நீடிக்கும் எனும் நம்பிக்கை எனக்கு உண்டு. மத்தியவர்க்க ருஷ்யர்கள் ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னே எப்படி இருந்தனர் என்பது பற்றிய அக்கறை குறைந்து வரும்போதும் மற்றும் செகாவின் கூற்றை விட அதில் வரும் மனிதர்களே அதிகம் கவர்கிறவர்களாக இருக்கும்போதும் இந்த வழிமுறை மேலும் உபயோகமாக இருக்கும். நான் சொல்லும் வழிமுறையில் வாழ்க்கையை நகல் செய்யும் முயற்சி இல்லை மாறாக வாழ்விலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கும் சுவாரஸ்யமாவை, நாடகத்தனமானவை இருக்கும். அப்படித் தேர்ந்தெடுத்தவற்றை வாழ்வுக்கு நெருக்கமாக வாசகர்களை அந்நியப்படுத்திவிடாத மனதுக்கு நெருக்கமான காட்சிப்படுத்துதல் இருக்கும். தகவல்களிலிருந்து ஒரு நேரடியான அழகமைப்பு உருவாகி இருக்கும். முடிவில் வரும் படைப்பு என்பது எழுத்தாளரின் உணர்ச்சி மனநிலையின் பிரதிபலிப்பாகவும் இருக்கும். ஏனென்றால் ஒரு எல்லை வரை அது அவனே தான். வாசகர்களின் ஆர்வத்தைத் தூண்டி, ஈர்த்து வைத்திருக்கும். அதில் வெற்றிபெற்றால் வாசகன் அதை உண்மை என ஏற்றுக்கொள்வான். அவனுடையதாகக்கொள்வான்.

இந்த புத்தகம் ஒரு புனைவு என என் வாசகர்களுக்கு நிறுவுவதற்காகவே நான் இதையெல்லாம் சொல்கிறேன். அதே சமயம் கடந்த சில வருடங்களாக புனைவு எனும் பெயரில் வந்த பல கதைகளை நான் அப்படி தைரியமாகச் சொல்ல மாட்டேன். அவை உண்மைக்கு நெருக்கமான நினைவுகள். உளவாளியின் வேலை மிகவும் சலிப்பூட்டக்கூடியது. மிக அன்றாடத்தனம் கொண்ட தேவையில்லாத வேலைகள். கச்சாப்பொருட்களாக அவை அளிப்பது பெரும்பாலும் தேவையில்லாத தகவல்கள்தான். தன்னால் முடிந்தளவு எழுத்தாளர் அவற்றை தங்குதடையின்றி, புனைவுச்சங்களுடன் இயல்பாகச் சொல்ல வேண்டும்.

1917 ஆம் ஆண்டு நான் ரஷ்யா சென்றேன். போல்ஷுவிக் போராட்டத்தைத் தடுத்து நிறுத்துவதற்காகவும் ரஷ்யாவை உலக யுத்தத்திலேயே தொடர்ந்து ஈடுபட வைக்கவும் என்னை அனுப்பினார்கள். என் முயற்சிகள் பயன்தரவில்லை என்பதை வாசகர்கள் அறிந்திருக்கலாம். பெறோகிராடிலிருந்து லாடிவோஸ்டாக் சென்றேன். ஒரு நாள், சைபீரியா வழி சென்றபோது ரயில் ஒரு நிலையத்தில் நின்றது. வழக்கம்போல சிலர் இறங்கினர், சிலர் தேநீர் போட்டுக்கொள்ள நீரைத் தேடி சென்றனர், சிலர் சாப்பாடு வாங்கி வரவும், காலை நீட்டிக்கொள்ள சிலரும் இறங்கினர். கண் தெரியாத ஒரு வீரர் காத்திருப்பு இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தான். அவனருகே அமர்ந்தனர் சில வீரர்கள். சிலர் பின்னே நின்றனர். இருபது முப்பது வீரர்கள் இருக்கலாம். அவர்களது உருப்புகள் கரைபடிந்து கிழிந்திருந்தன. பெரிய உருவம் கொண்டவனான கண் தெரியாத வீரன் மிகவும் சிறியவன். மெல்லிய தாடி அவன் இதுவரை மழித்திறாத தாடையில் மென்மையாகத் தெரிந்தது. பதினெட்டு வயது கூட நிரம்பியிருக்காது என நினைக்கிறேன். அகலமான சப்பை முகம். நீளமான மூக்கு மற்றும் நெற்றியில் அவனைக் குருடாக்கிய குண்டு விட்டுச்சென்ற பெரிய காயத்தடம். மூடிய கண்கள் சலனமற்ற பாவத்தைத் தந்திருந்தன. அவன் பாடத்தொடங்கினான். இனிமையான தடித்த குரல். அக்கார்டியன் வாசித்தபடி பாடினான். ரயில் காந்திருந்தபடியால் அவன் ஒவ்வொரு பாடலாகப் பாடிக்கொண்டிருந்தான். அவனது பாடல் வரிகள் எனக்குப் புரியாவிட்டாலும் அவனது பாடலில் தெரிந்த தனிமையும் பதனப்படாத தன்மையும் எனக்கு கைவிடப்பட்டவர்களின் ஓலமாகக் கேட்டது. தனிமையான பள்ளத்தாக்குகள், முடிவடையாத காடுகள், ரஷ்யாவின் அகலமான நதிகள், கிராமப்புரத்தின் கரடுமேடுகள், உழப்படும் நிலங்கள், சோளத்தின் பதியக்காலம், பெர்ச் மரக்கிளைகளில் புகுந்து வரும் காற்றோசை, பனிக்காலத்தின் நீள இரவுகள், கிராமங்களில் நடனமாடும் பெண்கள், அந்தியில் கலங்கிய ஓடைகளில் குளிக்கும் இளைஞர்கள் என உணர்ந்தேன். யுத்தத்தின் கொடூரம், யுத்த களங்களின் தனித்த இரவுகள், புழுதி படிந்த சாலையில் நெடிய நடை, யுத்தகளத்தின் அச்சுறுத்தல்களும், வெறுமையும், இறப்பும் என் நினைவில் உறைந்துவிட்டன. அது கொடுமையான அனுபவம். என்னை அசைத்துப்பார்த்த தருணம். பாடகனின் காலருகே இருந்த குல்லாவில் வீரர்கள் பணம் நிரப்பினர். அவர்கள் அனைவரையும் அதே உணர்வு தொற்றியிருக்கும். தாளயியலாத பரிவும், புரிபடாத பயமும் சேர்ந்த ஒரு உணர்ச்சி. ஏனென்றால் கண் தெரியாத வீரனின் முகத்தில் ஏதோ ஒன்று எங்களை அச்சுறுத்தியது. அவனது முகபாவத்தில் தெரிந்த உணர்ச்சியிலிருந்து அவன் தனிமைப்பட்டவனாக, சுகமான உலக வாழ்விலிருந்து அறுபட்ட ஆன்மா என்பதை உணர்வீர்கள். அவன் மனிதனைப் போலவே இல்லை. வீரர்கள் மெளனமாக தங்களை ஒப்புகொடுத்து நின்றிருந்தனர். கண் தெரியாத பயணியின் உரிமைக்காக ஒன்றாக நிற்பவர்கள் போலிருந்தது அவர்களது உடல்மொழி. அவர்களது முகங்களில் எல்லாவற்றையும் தூக்கிபோட்டுவிடும் கோபமும், எங்கள் முகங்களில் அளவிடமுடியாத இரக்கமும் தெரிந்தாலும், அவை எதுவும் நிர்கதியற்ற அந்த குருடனின் வலியைப் போக்கவியலாது எனும் நிலையை உணர்ந்திருந்தோம்.

Image Credit : Existential Ennui

பசியின் பிள்ளைகள் – அத்தியாயம் 4, 5 தமிழில்: சரவணன் அபி (Children of Hunger – ஆங்கில மூலம் Karl Iagnemma)

தமிழில்: சரவணன் அபி

(Children of Hunger – ஆங்கில மூலம் Karl Iagnemma)

அத்தியாயம் 4

பையனின் குரல் ஏறக்குறைய அவளுக்கு தெரிந்த ஒரு இளைஞனை நினைவுபடுத்தியது; தவிர்க்க முடியாத புன்னகை கொண்ட ஜான் வெல்ஸ், ஒரு வங்கி அதிகாரியின் மகன். ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் தேவாலயத்தில் அவளுக்கு நேர் எதிரே அமர்ந்துகொண்டு ஒரு மிருகத்தனமான தீவிரத்துடன் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பான். ஒரு நாள் காலை, அவனை அவள் வீடு வரை உடன் நடந்துவர அனுமதித்தாள்; ஏதும் பேசாமல் வியர்வையில் நனைந்த கரத்தினால் அவள் கையைப் பற்றிக் கொண்டான். வீட்டின் முன்வாயிலில் பசி கொண்ட நாய் முனகுவது போல் முனகிக் கொண்டே அவள் கைவிரல்களில் முத்தமிட்டான். தன் நெஞ்சில் அவள் கரத்தை அழுத்தியவன், மெதுவே அவள் கையை தனது கால்சட்டை பொத்தான்களின் மேல் படும்படி கீழிறக்கினான். கைவிரல்களை இறுக்கி மூடிக்கொண்டாலும் ஜூலியா நகர்ந்து செல்லாமல் நின்றிருந்தாள்.

இப்போது நோயாளிகளின் அறையிலிருந்து ஒரு கூச்சல் எழுந்தது. எனக்குத் தெரியாது, பையன் கத்தினான். முடியாது. நீயென்ன செவிடா? எதைப்பற்றியும் எனக்கு கவலையில்லை.

வில்லியம் சமையலறைக்குள் வந்தான். இன்றிரவு உணவுக்கு இறைச்சி இருக்குமா?

கொதித்துக் கொண்டிருந்த பாத்திரத்தைப் சுட்டிக் காட்டி ஆமென்பதுபோல் தலையசைத்தாள்.

அவன் படுக்கையறைக்குள் விரைந்து சென்று அவனது பன்றித் தோல் பையைக் கொண்டு வந்தான். பாத்திரத்திலிருந்து ஒரு பெரிய இறைச்சித் துண்டை எடுத்து கத்தியால் பாதியாக வெட்டித் தனியாக ஒரு தட்டில் வைத்தான். பைக்குள்ளிருந்து நூல்கண்டையெடுத்து ஒரு நீள துண்டொன்று வெட்டி அதன் ஒரு முனையை தட்டிலிருந்த இறைச்சித் துண்டைச் சுற்றிக் கட்டினான். மீத நூல் காற்றடியின் வால் போல் தொங்குமாறு கட்டியிருந்தான்.

என்ன செய்கிறாய் வில்லியம்?

ஒரு பரிசோதனை. செய்யவிட பையனை சம்மதிக்கவைக்க முடிந்தால்.

அவனை துன்புறுத்திவிடாதே.

அவன் ஜூலியாவை ஒரு குழப்பமான, சிறிதே கவலை தொனிக்கும் உணர்வுடன் உற்றுப் பார்த்தான். இல்லை அன்பே. அப்படியெதுவும் ஆகாது.

சொல்லிவிட்டு தட்டுடன் இறைச்சியை எடுத்துக் கொண்டு பையனின் அறைக்கு விரைந்தான்.

பனிப்படிகங்கள் சில்லுகளாக உறைந்த சன்னல் கண்ணாடிகளின் மேல் வீசி அறைந்தன. மீத இறைச்சித் துண்டை ஜூலியா உருளைக்கிழங்குடன் எடுத்து தட்டில் வைத்துக் கொண்டாள். அதிலிருந்து கொழுப்பு உருகி வெண்ணிற தட்டில் பரவுவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். சிறிது நேரம் சென்றதும் மூடியிருந்த நோயாளிகளின் அறைக்கதவை ஒட்டி தனது நாற்காலியைப் போட்டுக்கொண்டாள்.

அமைதி; படுக்கை விரிப்புகளின் சரசரப்பு; பிறகு பையனின் கிசுகிசுத்த குரல். வேண்டாம், டாக்டர். தயவுசெய்து நிறுத்துங்கள்.

oOo

அன்றிரவு தரைப்பலகைகளின் முனகலோசை கேட்டு விழித்துக் கொண்டாள். எழுந்து அமர்ந்தாள்; மூடியிருந்த அறைக்கதவின் கீழ் கோடாகத் தெரிந்த வெளிச்சக் கீற்றைத் தவிர படுக்கையறை இருட்டாகவிருந்தது. அருகில் வில்லியமின் தலையணை தொடப்படாமல் கிடந்தது. ஒரு குளிர் நடுக்கம் ஜூலியாவின் மேல் பரவியது.  காலணிகளை அணிந்துகொண்டு கதவைத் தள்ளித் திறந்தாள்.

மெழுகுவர்த்திச்சுடரின் ஒளியில் வில்லியம் திரும்பிப் பார்த்தான். கைகளிரண்டும் மேசையின்மேல் கண்ணுக்குத் தெரியாத யாரையோ அணைத்திருப்பதுபோல் கிடந்தன. கண்கள் பாதி மூடிக்கிடக்க, மெல்லிய புன்னகையொன்று இதழோரம் நெளிய, ஏதோவோர் இன்பநினைவில் மிதப்பவன் போலிருந்தான். அவனது குறிப்பேடு மேசையின்மேல், பேனா பக்கங்களின்மேல் கிடக்க, திறந்து கிடந்தது. அவன் திரும்பிய வேகத்தில் ஜூலியா மூச்சை உள்ளிழுத்து அடக்கிக் கொண்டாள்.

இங்கென்ன செய்கிறாய்?

ஜூலியா பலவீனமாக புன்னகைத்தாள். தூங்க முடியவில்லை. ஏதோ சத்தம் கேட்டது போலிருந்தது – தரைப்  பலகைகள் என்று நினைக்கிறேன்.

படுக்கப் போ. பேனாவை எடுத்து எழுதத் துவங்கியபடி சொன்னான். நீ தூங்குவதற்கு ஏதாவது தருகிறேன்.

கதவை இன்னும் அகலமாகத் திறந்தபடி கேட்டாள். என்னவாயிற்று?

ஒன்றுமில்லை. தயவுசெய்து என்னை எழுத விடு.

அவனை  நோக்கி நகர்ந்தாள். அவன் உதடுகள் இறுகின. நான் அதைப் படிக்க வேண்டும்.

கண்களின் கீழ் கருவளையங்கள். கீழுதட்டின் அருகே மசிக்கறை; பெருங்கடலைத் தனியாக படகோட்டிக் கடந்தவன் போல் சோர்வாக ஆனால் ஒரு உற்சாகத்துடன் அவன் இருப்பது தெரிந்தது. தான் எங்காவது அவன் நோக்கில் தென்படுகிறோமா என ஜூலியா தேடினாள். இந்த ஒரு தடவை. தயவுசெய்து படிக்க விடு என்று எண்ணிக் கொண்டாள்.

சரி, நீ படிக்கலாம். ஆனால் பிறகு என்னை நிம்மதியாக எழுதவிட வேண்டும்.

ஜூலியா தலையசைத்தாள்.

அவன் குறிப்பேட்டை அவளை நோக்கித் திருப்பினான். ஓசையில்லா கனவென ஜூலியா அதை நோக்கி நகர்ந்தாள்.

அக்டோபர் 13, 1822

முன்கூறிய நான்கு பரிசோதனைகளும் ஒன்றையே புலப்படுத்துகின்றன: பசி என்கிற உணர்வை உணவு ஈஸோபாகுஸுக்குள் செல்லாமலே கட்டுப்படுத்த முடியும். நொதித்தல் இல்லாமலும்.

சத்துகள் தேவை போல் தோன்றினாலும்…

பசியின் அடிப்படைக் கோட்பாடு: பசி என்கிற உணர்வு இரைப்பை நாளங்கள் விரிவடைவதாலேயே ஏற்படுகிறது; இரைப்பை சுரப்புகள் மீண்டும் சுரந்தவுடன் பசி தீர்ந்து அல்லது இல்லாமல் போகிறது.

(ஏற்கனவே உள்ள மகெண்டியின் கோட்பாட்டை இது மறுதலிப்பதால் மேலும் பல சோதனைகள் அவசியமாகிறது).

தூங்க முடியவில்லை.

தூங்க முடியவில்லை…

மனிதன் என்பவன் யார், அவனைப் பற்றி நாம் அறிந்துகொள்ள?

நீங்கள் அவனை தேவதைகளின்கீழ் பிறப்பித்தீர்கள்; பெருமையும் மகிமையும் கொண்டு அவன் கிரீடத்தை அலங்கரித்தீர்கள்.

oOo

குதிரைவண்டி வீதியிலிருந்து பக்கச் சாலைக்கு வளைந்து திரும்பியது. மருத்துவக் கழகத்தின் அத்தனை சன்னல்களும் ஒளி கொண்டிருந்தன. வெளியே சிந்தி கட்டிடத்தின் சுவர்களிலும் தூண்களிலும் பிரதிபலித்த ஒளியில் உள்ளே சிரிப்பொலிகளுடன் உருவங்கள் அங்குமிங்கும் நடமாடுவது தெரிந்தது. ஏற்கனவே நின்றிருந்த வண்டிகளினருகே ஜூலியாவின் குதிரைவண்டி சென்று நிற்கும்போதே உள்ளே தன் மகனின் உருவம் தென்படுகிறதா என்று அவள் தேடினாள்.

“இன்று ஓர் அற்புதமான மாலையாக இருக்கப் போகிறது.” தன் கோட்டினால் கண்ணாடியின் பனிப்படர்வை துடைத்துக்கொண்டே டாக்டர் பெயர்ஸ் கூறிக்கொண்டார். “டாக்டர் ஹேவுட்-டும் டாக்டர் போஸ்டாக்கும் வந்திருப்பார்கள். நியூ ஹாவெனில் சொற்பொழிவுகள் ஆற்றிக்கொண்டிருக்கும் டாக்டர் கெநாட் கூட இந்த இரவின் விருந்துக்காக பிரத்தியேகமாக வந்திருக்கிறார்.”

அந்தப் பெயர்கள் ஞாபகக் கிளர்ச்சியை ஜூலியாவிற்கு ஏற்படுத்தின. டாக்டர் ஹேவுட் தெரியும். போஸ்டாக், கெநாட்? கடந்து சென்ற வருடங்களில் எத்தனையோ பெயர்கள், எத்தனையோ டாக்டர்கள். அவள் அவர்களைப்  பற்றி வில்லியமிடம் கேட்டுக் கொண்டதில்லை. எங்கோ ஒரு கப்பலின் மணி எதிரொலிக்கிறது; மீன் வாடை மிதக்கும் குளிர்காற்று நதியிலிருந்து அவர்களைக் கடந்து வீசிச் செல்லும் அந்தத் தருணம் அவளுக்கு பாரிஸில் இதே போன்றதொரு மாலையில், பல அடுக்குகள் தொங்கும் சரவிளக்குகளும், இளஞ்சிவப்புநிற பளிங்குக்கற்கள் பாவிய அந்த பெரிய வீட்டில் அவர்கள் கூடியிருந்ததும் நினைவில் எழுந்தது. வில்லியமின் புத்தகம் ஐரோப்பாவில் வெளியானதற்காக ஒரு விருந்து. டாக்டர் கெநாட் தன் மிக ஒல்லியான உருவம் மேசையின் சாய அவளிடம் கேட்டார் – மேடம், உங்கள் குடிலில் அந்த நாட்கள் அற்புதமான ஒரு விஷயம் நடந்து கொண்டிருந்தது உங்களுக்குத் தெரிந்திருந்ததா?

பெண்களை அனுப்பிவிட்டு ஆண்கள் முக்கியமான விஷயங்களை பேச ஆரம்பிக்குமுன், ஜூலியாவை மகிழ்ச்சிப்படுத்த கேட்கப்பட்ட கேள்வியது. ஜூலியா  மரியாதையாகப் புன்னகைத்தாள்.

நிச்சயமாக. நான் கவலைப்பட்டிருக்கிறேன் – வில்லியமின் நடவடிக்கைகள் சீரற்று இருந்தன.

பேச்சு மெதுவே தேய்ந்து நின்றது. வில்லியம் அவளை வெறித்துப் பார்ப்பதாக உணர்ந்தாள். கன்னங்கள் கிழடுதட்டி சதைகழன்ற வில்லியம். எப்போதும்போல் ஒரு வைன் கோப்பை உதட்டுக்குச் செல்லாமல் பாதியிலேயே நிற்கும் வில்லியம். அவர்கள் நீண்ட நாட்களாகவே ஒரு சமனமான இருத்தலுக்கு பழகிவிட்டிருந்தார்கள். வில்லியம் அவ்வப்போது ஜூலியாவையும் அவளது மகனையும் வந்து பார்த்துவிட்டுச் செல்லும் ஒரு நிழலுலக விருந்தாளிபோல். அதுவொரு விசித்திரமான ஏற்பாடு; எப்படியோ, ஒருவர் தேவையை இன்னொருவர் முழுதாக புரிந்து கொண்டது போல்தானிருந்தது என ஜூலியா எண்ணிக்கொண்டாள்.

அவள் சொன்னாள், வில்லியமிற்கு வேறெதுவும் எண்ணத்திலில்லை, அந்த ரோலுவைத் தவிர. அவர் வேறொரு மனிதனாகவே மாறிவிட்டார்.

திருவாளர் கெனாட் ஆமோதிப்பதுபோல் முணுமுணுத்துக்கொண்டார். வில்லியமின் பார்வை ஜூலியாவின் உணவுத்தட்டின் மேலும் பின் சாளரக்கதவுகளின் மேலும் விழுந்தது. அவன் தன் வைன் கோப்பையை மேசைமேல் வைத்துவிட்டு எழுந்து எல்லோரிடமும் மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண்டு அறையைவிட்டு வெளியேறினான். பளிங்குத்தரையில் அவனது ஷூவின் ஒலி நடந்து தேய்வதை ஜூலியா அமைதியாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். மேசைக்கடியில் அவளது பாதத்தை யாரோ தட்டுவதை உணர்ந்தாள். திருவாளர் கெனாட் அவளது முகத்தையே ஒரு பொறுமையான புன்னகையோடு நோக்கிக் கொண்டிருந்தார்.

அன்றிரவு அந்த விடுதியின் இருட்டு அறையின் படுக்கையில் அவள் விழித்தவாறே கிடந்தாள். நா மதுவின் சுவையாலும் கண்கள் உறக்கமின்மையாலும் கனக்க, மூடிய சன்னல் கண்ணாடிகளின்மேல் பூச்சிகள் ரீங்காரமிட்டபடி வந்து வந்து மோதித் தெறிப்பதைப் பார்த்தபடியே கிடந்தாள். வில்லியம் புரண்டு அவள் பக்கம் திரும்பியபடி அவள் கரத்தைப் பற்றியபடி சொன்னான், நடந்த எல்லாவற்றுக்கும் என்னை மன்னித்துவிடு ஜூலியா. எல்லாவற்றுக்காகவும்.

அவள் அரைத்தூக்கத்தில் ஏதோ முனகினாள்.

தயவுசெய்து அன்பே. அவன் அவள் மணிக்கட்டைப்பற்றி மீண்டும் உலுக்கினான். ஜூலியா?

அவன் குரலின் சலனத்தையும் நிச்சயமற்ற தன்மையையும் அவள் நினைவுகூர்ந்தாள். அவன்மேல் அவளுக்கு வருத்தங்களேதும் இல்லை என அடிக்கடி தானே கூறிக்கொள்வாள். ஆனால் ஏன் அவள் தன் கண்களைத் திறக்கவில்லை? ஏன் அவன் அவளது விரல்நுனிகளில் முத்தமிட அனுமதிக்கவில்லை? ஏன் அவனது தலையை தன் மார்பில் புதைக்க விடவில்லை? அவளுக்குள்ளே எரிந்த கடும் உணர்ச்சித் தீயை அவளால் நினைவுகூர முடிந்தது . அருகே வில்லியம் மூச்சிரைப்பதையும் ஆனால் தன் சுவாசம் தெளிவாகவும் ஆழமாகவும் இருப்பதை உணர்ந்தாள்.

“உங்களுக்கு பிரச்னையில்லையென்றால் என்னை அறிமுகப்படுத்தி வைப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன்”, டாக்டர் பெயர்ஸ் கோச் வண்டியின் கதவின்மேல் கைகளைவைத்தவாறே கேட்டார்.

“யாருக்கு?”

“டாக்டர் கெனாட். அவரை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டால் பெருமைப்படுவேன்.”

ஐயோ பாவமே என்று எண்ணிக்கொண்டாள் ஜூலியா. “அதெற்கென்ன, கட்டாயம்,” என்றபடியே மழையீரம் பாவிக் கிடந்த தரையில் கால்களை பதித்து இறங்கினாள். உயர்ந்த வளைவான வாசலுக்கு வழிவிட்டுத் திறந்த கதவுகள்; மாபெரும் ஓக் மர கடிகாரம்; அவளது மேலங்கியை பணிவாக அகற்றி வாங்கும், அலங்காரமாக உடையணிந்த கறுப்பின சேவகன். கொடுமை, என எண்ணிக்கொண்டாள் ஜூலியா, இத்தனை வருடங்களுக்குப் பிறகும் ஒரு பதைபதைப்பு; வயிற்றில் அவிழ மறுக்கும் முடிச்சு.

“கழகம் இன்றிரவு அந்த நாடோடி ரோலுவை மோண்ட்ரீயலிலிருந்து இந்த விருந்தில் கலந்து கொள்ள வரவழைத்திருப்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா? இன்னும் அவர் நல்ல ஆரோக்கியத்துடன் இருக்கிறாராம். அந்தப் புத்தகத்தின் முக்கியத்துவம் பற்றியெல்லாம் ஒன்றும் தெரிந்திருக்காது என்று நினைக்கிறேன்.”

“ஆமாம், தெரியும்.”

“முதலில் வரமுடியாதென்று சொன்னாராம்.” பொருமினார் டாக்டர் பெயர்ஸ்.  “கழகம் வழங்குவதாகச் சொன்ன  வருகைத்தொகையைப் போல இரண்டு மடங்கு கேட்டாராம்.”

குமிழ்போல் வெடித்த சிரிப்பு ஜூலியாவை லேசாக்கிற்று. நல்லதுதானே, என்று எண்ணிக்கொண்டாள். அவ்வளவு தூரம் அறுத்தும், உட்புறம் நோக்கியும் நடந்த சோதனைகளுக்கு உடன்பட்டதற்கு இன்னும் அதிகமாகவே கேட்டிருக்க வேண்டும். அப்போதே. அவன் எதைக்  கேட்டாலும் வில்லியம் கொடுத்திருப்பான்.

ஒரு நீண்ட பெருமூச்சுடன் தனது முழங்கையை டாக்டர் பெயர்ஸ் பற்றிக்கொள்ளவிட்டு ஜூலியா ஒளிவெள்ளத்தில் மூழ்கிய அந்த அறைக்குள் நுழைந்தாள்.

oOo

அத்தியாயம் 5

நவம்பரில் அவர்களது குடிலை ஒரு கனத்த அமைதி சூழ்ந்திருந்தது. பாத்திரங்களை தடதடவென்று நகர்த்தியும் அலமாரியை அறைந்து சார்த்தியும் ஜூலியா ஏதோவொரு துணை இருப்பதுபோல் தோற்றம் ஏற்படுத்திக் கொண்டிருக்கக் கண்டாள். மதிய உணவுகளுக்குப் பிறகு கம்பிளியை இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டு, கல்போல் உறைந்து கிடந்த பனியில் நதிக்கரையோரம் வரை நடப்பதும், தொலைவில் கரிய உருவங்கள் படைவீட்டை நோக்கி நகர்வதை பார்ப்பதும், நகரும் உருவம் வில்லியமா, ஏதோவொரு சிப்பாயா அல்லது அந்தப் பையனா என்று கணிப்பதுமாக நாட்கள் நகர்ந்தன.

அந்த மாதத்தின் முதல் சனிக்கிழமையன்று பையன் வீட்டை விட்டு காணாமல் போனான். ஜூலியாவும் வில்லியமும் ராணுவ மேஜரின் வீட்டில் இரவு விருந்து அருந்திவிட்டு திரும்பினார்கள். பையனின் அறை காலியாகக் கிடந்தது; அவனது தொப்பியைக் காணவில்லை; தரையில் ஒரு தேநீர்க் கோப்பை உடைபட்டுக் கிடந்தது. அவனது கலப்பின நண்பர்களுடன் குடிக்கப் போயிருப்பான் என்று எண்ணிக் கொண்டு ஜூலியா அவனது படுக்கை விரிப்பை சரிசெய்து விட்டு  உடைந்த கோப்பைத் துண்டுகளை பனியில் கூட்டித் தள்ளினாள்.

மறுநாள் காலை விழிக்கும் போது வில்லியம் அவனது மேசையில் கைகளை மடிமீது வைத்துக்கொண்டு அமர்ந்திருக்கக் கண்டாள். அந்தக் குடிலின் அமைதி முழுதும் அவனது திறந்து கிடந்த குறிப்பேட்டிலிருந்து எழுவது போல் தோன்றியது.

அவன் இன்னும் வரவில்லை?

வில்லியம் எதுவும் பேசாமல் உறுமினான்.

அவனது அறைக்குள் பார்த்துக் கொண்டே கேட்டாள், இந்த ஊரிலிருப்பான் என்று நினைக்கிறாயா?

நீண்ட மௌனத்திற்குப் பிறகு அவன் சொன்னான், இருக்கலாம், இல்லை பனிப்படகு ஒன்றை பிடித்து பிக்போர்ட் போயிருக்கலாம்.

அவன் பிக்போர்டில் இருக்கிறான், ஒரு ஆசுவாசத்துடன் ஜூலியா நினைத்துக் கொண்டாள். தனது கைகளை வில்லியமின் தோள்களில் வைத்தவாறு சொன்னாள், விரைவில் வந்துவிடுவான். அல்லது, உனது சோதனைகளை நடத்தி முடிக்க வேறு வழியேதாவது உனக்கு கிடைக்கும்.

முட்டாள் மலட்டுப் பெண்ணே. வேறு வழியேதும் கிடையாது.

அவள் தனது கைகளை அவன் தோள்களிலிருந்து விலக்கிக் கொண்டாள்.

எப்படி என் சோதனைகளை நான் முடிப்பேன்? இன்னொரு நாடோடியை பிடித்து வயிற்றில் சுடவா?

அவள் இல்லையென்று தலையசைத்தாள்.

இல்லை, என் மீதே சோதித்துப் பார்க்கவா?

வேண்டாம் அன்பே, என்னால்…

வில்லியம் குறிப்பேட்டை அறைந்து மூடிவிட்டு, தனது கோட்டை எடுத்துக்கொண்டு உறைபனிக்குள் வெளியேறினான்.

நாட்கள் இருளுக்குள் மூழ்கி நகர்ந்தன. கிடைக்கும் சொற்ப ஒளியும் ஜூலியாவின் காலைச் சோம்பல் கலைவதற்குள்  கடந்து போனது. துவைக்காத துணிகள்  அறையின் மூலையில் குவிந்து கிடக்க, மேப்பிள் மரத்துண்டுகள்  சடசடத்து எரிவதை வேடிக்கை பார்த்தவாறு கணப்பினருகே சுருண்டபடி நாட்கள் கடந்தன. வெப்பம் இல்லாத நெருப்பு. வில்லியமின் மைக்கூடு உறைந்திருக்கக் காண்பதோடு ஒவ்வொரு நாளும் விடிந்தது.

அந்த வெள்ளிக்கிழமை சூசனுக்கு அவள் கடிதம் எழுதிக் கொண்டிருந்தபோது, குடிலின் பின்புறக்கதவு அறைந்து சார்த்தும் சத்தம் கேட்டது. அவள் கைகள் ஒரு கணம் ஸ்தம்பித்தன. அவள் எழுதினாள், அவன் திரும்ப வந்துவிட்டான்.  மெதுவே அவனது அறைக்கதவைத் திறந்து பார்த்தாள்: சுவரில் சாய்ந்தபடி பையன் தரையில் அமர்ந்திருந்தான். தலை முன்கவிழ்ந்திருக்க, அவன் கால்களுக்கிடையே கலங்கின மஞ்சள் நிறத்திரவம் கோடாக வழிந்து கிடந்தது.

தலையை உயர்த்தி அவளை பார்த்தான். சிரித்தபடி எழுந்து அவளை நோக்கி நடக்க முயற்சித்து, தடுமாறி ஒரு காலில் முழந்தாளிட்டு விழுந்தான். வலியில் முனகியபடி சட்டையை நெஞ்சும்வரைக்கும் மேலிழுத்துவிட்டுக்கொண்டு தரையில் புரண்டான்.

காயம் வாய்பிளந்து தெரிந்தது. சிவந்த அதன் ஓரங்கள் இன்னும் கூடாமல், உள்ளிருந்து அந்தத் திரவம் அவன் நெஞ்சின் மேலாக மரப்பலகை மேல் வழிந்தது. பையன் ஒரு கையை காயத்தின்மேல் வைத்து வெளிவந்த திரவம் உட்செல்ல செய்வதைப்போல அழுத்திப்பிடித்துக் கொண்டான். இன்னொரு கையால் தரையில் வழிந்துகிடந்த திரவத்தில் கிடந்த உருளைக்கிழங்கு துண்டொன்றை எடுத்து வலியில் விகாரமாக சிரித்தபடி வாய்க்குள் போட்டுக் கொண்டான். படுக்கையினருகே இருந்த மணியை எடுத்து அவளை பார்த்தபடியே அடித்தான்.

அசையாதே. தயவுசெய்து அப்படியே இரு. நான் உதவி செய்கிறேன், என்றாள்.

அவன் கஷ்டப்பட்டு தனது தோள்களை படுக்கையின்மேல் இழுத்துக் கொள்ள, அவள் அவனது கால்களை தூக்கி மேலே படுக்க வைத்தாள். தலைமுடி சேறும் சகதியுமாக, சிறு மணற்துகள்களோடு சிக்குப் பிடித்துக் கிடந்தது. மதுவும், பைப் புகையும், வாந்தியும் கலந்த நாற்றம் வீசியது.

உனக்கொரு குவளை தேநீர் கொண்டு வருகிறேன்.

வேண்டாம், இரு ஜூலியா. அவள் பெயரை மூன்று தனித்தனியான அசைகளாக உச்சரித்தான்.

நீ நகரக் கூடாது. நான் என் கணவனை வரச்சொல்கிறேன்.

அவர் என்னை கொல்லப் பார்க்கிறார்.

அவன் இதை சொல்லிவிட்டு சிரிப்பான் என்று நினைத்தாள். ஆனால், அவன் தீர்க்கமாக சொல்வது போலிருந்தது. உளறாதே, அவர் உன்னை காப்பாற்றியிருக்கிறார், என்றாள்.

அவன் சிரமப்பட்டு ஒருபுறம் ஒருக்களித்தபடி சொன்னான், இல்லை ஜூலியா அவர் என்னை மோசமாக நடத்துகிறார். பட்டினி போடுகிறார். எதையெதையோ என் வயிற்றுக்குள் திணிக்கிறார்.

அவன் கண்களின் ஓரம் சிவந்திருந்தது. அழப்போகிறான் என்று நினைத்தாள்; மறுகணம் கைகொட்டி சிரித்தான். தயவு செய் ஜூலியா. நீதான் என் தாய்.  உண்மையில் நீதான் என்னைக்  காப்பாற்றினாய்.

நீ குடித்திருக்கிறாய். அவமானம்.

சிரித்தான்.

வில்லியம் உன்னை கஷ்டப்படுத்துகிறார் என்றால் ஏன் திரும்ப வந்தாய்?

அவன் சிரிப்பு நின்றது. வெற்றுப்பார்வையுடன் அவளை வெறித்துப்பார்த்தபடி அவளது தொடையில் தனது குளிர்ந்த கையை வைத்தான்.

நான் போய் தேநீர் கொண்டு வருகிறேன்.

தயவு செய்து ஜூலியா, அவன் கிசுகிசுத்தான்.

அவள் கால்களை நகர்த்திக் கொண்டாள். குளிரூசிகள் செருகியதுபோல் தொடை கூசியது.

அவன் படுக்கையில் அப்படியே சரிந்தான். எனக்கு எதுவும் கொண்டு வராதே. நான் இன்னும் பத்து நிமிடத்தில் போய்விடுவேன்.

அவள் தேநீர் கொண்டுவந்தபோது அவன் தூங்கிவிட்டிருந்தான். வில்லியம் மருத்துவமனையிலிருந்து பனியில் நனைந்தபடி வந்து, காலணிகளைக் கழற்றிவிட்டு கால்களை கணப்பினருகே நீட்டியபடி அமர்ந்திருக்கையில் ஜூலியா சென்று சொன்னாள், பையன் வந்துவிட்டான்.

அவளை உற்றுப் பார்த்தவன் பையனின் அறைக்கதவை பார்த்தபடி கேட்டான், இப்போது உள்ளேயா இருக்கிறான்?

தூங்குகிறான். வரும்போது குடித்திருந்தான்.

வில்லியம் கதவை மிக மெதுவாகத் திறந்து உள்ளே பார்த்துவிட்டு மீண்டும் மூடியவாறு சன்னமான குரலில் கேட்டான், என்ன சொன்னான்? எங்கிருந்தானாம்?

தெரியவில்லை. வந்தவுடன் தூங்கிவிட்டான்.

வில்லியம் அவளை நோக்கி நகர்ந்தவன், சட்டென்று ஒரு அரைவட்டமாகத் திரும்பினான். முஷ்டி இறுகியிருந்தது . கடவுளே, நன்றி. மிக்க நன்றி கடவுளே. ஜூலியாவை இறுக அணைத்தான். மோவாய், மூக்கு, கன்னங்கள் என மாறி மாறி முத்தமிட்டான். அன்பே, இறைவனுக்கு நன்றி சொல். சத்தமில்லாமல் சிரித்தான். ஆயிரம் முறை நன்றி என் தேவனுக்கு.

வில்லியமின் முழு உடலும் நடுங்கியது. ஜூலியா அவனை அணைக்கும்போது அவளையறியாமல் ஒரு விம்மல் எழுந்தது. அவளால் அவனை மகிழ்ச்சியில் நடுங்கவைக்க முடிந்ததில்லை; இறைவனுக்கு நன்றி கூற வைக்க இயன்றதில்லை; ஆனந்தத்தில் கூத்தாட செய்ய முடிந்ததில்லை. அவன் கழுத்து திடீரென்று வியர்த்திருந்தது.

அவள் மெதுவாக, அவன் என்னைத் தொட்டான், என்றாள்.

வில்லியமின் கண்கள் மூடியிருந்தன. என்ன சொல்கிறாய்? எப்போது?

இங்கே. அவள் அவனது கையைப் பற்றி அவள் தொடை மேல் வைத்தாள். அவன் இங்கே தனது கையை வைத்தான். இப்படி.

வில்லியம் கண்களைத் திறந்தான். அவன் உன் கவனத்தை ஈர்க்க முயற்சி செய்திருப்பான்.

ஜூலியா தலையை அசைத்தாள். இல்லை, நான் நகர்ந்து விட்டேன். நீ சீக்கிரம் வந்து விடுவாய் என்று சொன்னேன். அதற்கு அவள் இன்னும் பத்து நிமிடத்தில் போய்விடுவேன் என்றான். நான் அவனுக்கு தேநீர் –

இரு இரு. ஏன் அவன் போய்விடுவேன் என்று சொன்னான்?

ஜூலியா அவனை கூர்ந்து பார்த்தாள். நான் என் காலை விலக்கிக் கொண்டதும்…

வில்லியமின் முகம் சோர்ந்தது. ஒன்றும் பேசாமல் மேசையைச் சுற்றி இரண்டு முறை நடந்தான்.  தனக்குள் ஏதோ பேசிக்கொண்டான். நெருப்பின் முன் வந்து அமர்ந்து கொண்டான். மெதுவாக சிரித்துக்கொண்டான். ஜூலியா, அன்பே ஜூலியா. அந்தப் பையன் ஒரு அற்புதம். மேலே பேசமுடியாமல் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டான். ஜூலியா அவன் அழுகிறான் என்று புரிந்துகொண்டாள். அவனை இங்கே வைத்திருக்க வேண்டும் ஜூலியா. இன்னும் ஒருசில மாதங்களாவது அவன் இங்கே இருந்தாக வேண்டும். புரிகிறதா? இருந்தே ஆக வேண்டும்.

அதற்கு நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?

அவன் ஒருகணம் அமைதியாக இருந்தான். பின் ஒரு குற்றப் பிரார்த்தனை போல அவள் பெயரை மெதுவாக உச்சரித்தான்.

அவளுக்குள் ஒரு குளிர் பரவியது. உதடுகளும் விரல்களும் பனிக்கட்டியில் செதுக்கியது போல் குளிர்ந்தன.  மேசைக்குமேல் சாய்ந்த தலையுடன் நின்றிருக்கும் அந்த நீலக்குருவி, அந்த மரச்செதுக்கு – அவற்றின் பெயர்கள் அவள் நினைவுக்கு வர மறுத்தன. கீழே மண்டியிட்டிருக்கும் அவள் கணவனுக்கு மேல் குனிந்து நின்றிருக்கும் அவள் உருவம் கண்ணாடியில் தெரிந்தது. வெளியே, இருளும், காற்றும் சூழ்ந்த கானகம்; கொடுங்குளிரில் நனைந்த இரவு. அவள் தனக்குள்ளே வினவிக் கொண்டாள், பறவைகள் ஏன் வலசை போகின்றன? ஏனென்றால் அவற்றுக்கு வெப்பம் வேண்டும். ஏன் மரங்கள் உயரே வளர்கின்றன? ஏனென்றால் அவை சூரியனை விரும்புகின்றன.

வில்லியம் வேண்டினான். தயவு செய்து ஜூலியா.

அவனது ஈர கேசத்தை நீவிக் கொடுத்தாள். பையனின் இருப்பு அந்த அறைக்குள்ளிருந்து ஒரு தொலைதூர நெருப்பு போல அந்தக் குடில்முழுதும் பரவுவதுபோல் இருந்தது. அவளது குளிர்ச்சிக்குள்ளும் ஒரு சுடரின் தகிப்பை ஜூலியா உணர்ந்தாள்.

இன்றிரவு அவனிடம் நான் பேசுகிறேன் என்றாள்.

oOo

கழகத்தின் கூட்ட அரங்கு அவள் உள்ளே நுழையும்போது நெரிசலாகவும் மெல்லிய பேச்சொலிகளால் நிரம்பியதாகவும் இருந்தது. டாக்டர் ஹேவூட், அவர் மனைவி, டாக்டர் செகி, டாக்டர் மோஞ்சஸ் அவள் கண்ணில் பட்டனர். பின்னர் அவள் மகன், ஜேக்கப் அவள் கண்களில் பட்டான். ஆரஞ்சு நிற தலைமுடி மழையீரத்தில் படிந்திருக்க, வயலின் வாத்தியங்களருகே நின்றிருந்தான். ஜூலியாவைப் பார்த்ததும் ஒரு விரிந்த புன்னகையுடன் கையைத் தூக்கி ஆட்டினான். இப்போது அவன் அந்த அறையைக் கடந்து, புன்னகை மாறாமல் அவளருகே வந்து நின்று அவள் முகத்தில் ஏதேனும் கவலை தென்படுகிறதா என்று உற்றுப் பார்ப்பான். கையிலிருக்கும் ஷாம்பெய்ன் கோப்பையை அவளிடம் நீட்டுவான். அவள் மறுக்கும்போது, ஓரிரு மிடறு குடிப்பான் – அது அருமையான சுவை என்பதைக் காட்டுவது போல, ஊக்கம் தேவைப்படும் ஒரு குழந்தைக்கு செய்து காட்டுவது போல. இந்த எண்ணமே ஜூலியாவிற்கு நிறைவைத் தந்தது.

அவள் மெதுவாக அறையைச் சுற்றி நோட்டமிட்டாள். இப்போது ரோலு, அந்தப் பையன் எப்படி இருப்பான் என்று அவளால் யூகிக்க முடியவில்லை.  மிகப் பலகாலங்களுக்கு அவனை வெளுத்த, சிக்கு விழுந்த தலைமுடியுடன், காய்த்துப்போன விரல்களுடன், எப்போதும் புன்னகைக்கும் ஒரு நாடோடி பையனைத்தான் மனதில் நிலைநிறுத்தி வைத்திருந்தாள். இப்போது அவன் சிறுவனல்ல; எப்படி அவள் இளம்பெண்ணல்லவோ அதுபோல். அவனைப் பார்க்கும்போது என்ன சொல்வேன், அவள் சிந்தித்தாள். அவன் இன்னும் படகோட்டும் பாடல்கள் பாடுகிறானா என்று கேட்க வேண்டும். யாரை மணந்துகொண்டான் என்று கேட்க வேண்டும். அவன் மனைவியை நேசிக்கிறானா என்று கேட்கவேண்டும்; எப்போதும் அவளை நேசித்திருக்கிறானா என்று கேட்கவேண்டும். அவன் பிள்ளைகள் அவன் வருகைக்காக அவன் வீட்டில் காத்திருக்கிறார்களா என்று கேட்கவேண்டும். அல்லது அவர்கள் நீண்ட நாட்களுக்கு முன்பே அவர்களது மனம்போனபடி தத்தம் வழியைத்தேடி சென்றுவிட்டார்களா என்று கேட்கவேண்டும். அவளுக்கு நேர்ந்ததெல்லாம், அவள் வாழ்வின் கசப்புகள், இன்பங்கள், துன்பங்கள், நம்பிக்கைகள் – எல்லாவற்றிற்கும் அவன்தான் காரணம் என்பதை அவனிடம் சொல்ல வேண்டும். ஆனால் இதையெல்லாம் எப்படி விளக்குவாள்? அவனது காயம் ஆறிவிட்டதா என்றும் கேட்கவேண்டும்.

நன்றி சொல்ல வேண்டும், என்று இறுதியாக எண்ணினாள். அந்த குளிர்மாதங்களில் அவனது வெம்மைக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும்.

அரங்கின் கூட்டம் விலகி வழிவிட்டது. சன்னலருகே செந்நிறமுடியுடன் குறுகிய சிறிய உருவத்துடன் அந்த மனிதனை அவள் கண்டாள். ஒரு நடுக்கம் உடலெங்கும் படர அவரை நோக்கி நகர்ந்தாள். அவள் அவரிடம் என்ன சொல்வாள் என்று நிச்சயமாக அவளுக்கு இப்போது தெரிந்திருந்தது, ஏற்கனவே பதிந்துவிட்ட நினைவைப் போல: வணக்கம் சொல்வாள், குனிந்து சுருக்கம்படர்ந்த அந்த மோவாயில் ஒரு முத்தம் பதிப்பாள். பின் அவரை ஜேக்கப்பிற்கு அறிமுகப்படுத்துவாள் , ஏதோ அவர்களிருவரும் அந்நியர்கள் என.

“திரு ரோலு அவர்களே,” அவள் சொல்வாள், “இதோ என் மகன்.”

அத்தியாயம் 1

அத்தியாயம் 2

அத்தியாயம் 3

oOo

19 அக்டோபர் 1972-ல் பிறந்த கார்ல் இயாக்னெம்மா அமெரிக்க விஞ்ஞானி, எழுத்தாளர். புகழ் பெற்ற MIT-ல் இயந்திர பொறியியல் துறையில் Ph. D பட்டம் பெற்ற கார்ல், இயந்திரவியல், ரோபாடிக்ஸ் துறைகளில் பல ஆராய்ச்சிகள் மேற்கொண்டிருக்கிறார்.

பல பரிசுகள் பெற்ற நாவல்கள், சிறுகதைகள் எழுதிய இவரது பெரும்பாலான கதைகளின் கருப்பொருள் அறிவியல், கணிதம், மனித-இயந்திர உறவுகள் மற்றும் இத்துறை சார்ந்த உளச்சிக்கல்கள்.

ஒளிப்பட உதவி – PBS

கல்லூரியின் துணிவான செயல் விலாஸ் சாரங்

மொழியாக்கம் – ஆகி

(01)

கல்லூரி போய்விட்டதிலிருந்து ஜட்டு துயருற்றிருந்தான். தன் தாயின் கண்காணிப்பிலிருந்து அவன் நழுவிச் சென்று, சில சமயம் பழத்தைக் குறிவைத்தும் சில சமயம் பறவைகளைக் குறிவைத்தும், மரங்களை நோக்கி கல்லெறிந்துகொண்டு சுற்றித்திரிந்தான். அவன் வயதையொத்த சிறுவர்கள் தமது பெற்றோருக்கு வீட்டுவேலை செய்து வந்தனர். ஜட்டுவின் தாயார் எல்ஹா அவனை அடிக்கடித் திட்டி வேலை வாங்க முயன்றார் எனினும் ஜட்டுவைக் கட்டுப்படுத்த இயலவில்லை. நான்கு வருடங்களுக்கு முன்பு அவனது தந்தை இறந்துபோய்விட்டதால் அவன் கண்டிப்புடன் வளர்க்கப்படவில்லை என்றனர் கிராமத்தினர்.

அவ்வப்போது கிராமத்தின் எல்லை வரை சென்று அங்குள்ள கற்பாறைமீது ஏறிக்கொண்டான் ஜட்டு; தனது முதுகு கிராமத்தை நோக்கியிருக்க அவன் அப்பால் நோக்குவான். அவனின் முன்னால் நிலம் கீழே சரிந்து சென்றது, அதற்கு சற்று தள்ளி புதர்மண்டிய சிறிய குன்று ஒன்றிருந்தது. அதுவே ஒருவர் கிராமத்திலிருந்து போவதற்கானப் பாதையெனினும் அங்கேயொரு ஒற்றையடிப் பாதையிருக்கவில்லை. பாதை எப்படியிருக்கும்? ஒரு வழியில் மக்கள் தொடர்ந்து போக்கும் வரத்துமாக இருக்கையில் பாதைகள் உருவாகின்றன. அரிதாகவன்றி ஒருவர் அக்கிராமத்தை விட்டுச் சென்றதில்லை, நடைமுறையில் ஒருவரும் வந்ததில்லை. வருடமொருமுறை தானியத்திற்காக, பண்டமாற்று உப்பு சர்க்கரை துணி இத்யாதியை பொதியாக கழுதைகள் மீது ஏற்றி வைத்துக்கொண்டு நாடோடி வணிகரொருவர் வருகை தருவார். இரண்டொரு கிராமங்களிலிருந்து வரும் சிலரைத் தவிர்த்து அவரொருவரே வருகையாளர். சுறுங்கக் கூறின் ஜட்டு உற்றுநோக்கிய திசையென்பது கிராமத்திலிருந்து செல்லும் ஒருவருக்கான வழி. குன்றிற்கு அப்பால் வெகுதொலைவிலுள்ளது பேருலகம்: எத்தனை மைல்களுக்கப்பால் எத்தனை நாட்களின் பயணத்தின் முடிவில், அதைப்பற்றி ஜட்டு ஒன்றும் அறிந்திருக்கவில்லை.

கிராமத்திற்கு எதிர்த்திசையில் அடர்ந்த காடுகளால் சூழப்பெற்ற உயர்ந்த மலைத்தொடர் பரந்து விரிந்திருந்தது. அத்திசையில் எவரும் எக்காலத்திலும் சென்றதில்லை. அணுகவியலாத இந்த ஒட்டுமொத்த நிலப்பரப்பும் வெளியுலகால் ஆதிப் பிரதேசம்—ஆதியில் தோன்றிய நிலம்—என்றறியப் பெற்றிருந்தது.

கல்லூரி என்றாவது திரும்பி வருவானாவென்று ஜட்டு அவ்வப்போது யோசிப்பான். அவன் போவதற்கு முன் ஜட்டு எந்நேரமும் அவனருகிலேயே இருந்தவண்ணமிருப்பான். கிராமத்தில் வேறெவருமறியாத விடயங்கள் குறித்து கல்லூரி அறிந்திருந்தான். விதவிதமான காட்டுப் பறவைகளின் முட்டைகள் குறித்தும் பற்பல வேர்களின் கிழங்குகளின் பண்புகள் மற்றும் பயன்பாடுகள் குறித்தும் அவன் அறிந்து வைத்திருந்தான். பேய்க்கதைகள் மற்றும் தேவதைக்கதைகளை கல்லூரி கதைக்கையில் வசப்படுத்தப் பட்டாற்போல் ஜட்டு கேட்டுக் கொண்டிருப்பான்.

கல்லூரி ஒருபோதும் திரும்பி வரப்போவதில்லை என்றனர் மக்கள். நீங்கள் கிராமத்தை விட்டு வெளியேறியபின் வெளியுலகை அடைவது கடினம், சென்றடைந்து விட்டால் நீங்கள் திரும்பி வருவதற்கான சாத்தியப்பாடு மிகவும் குறைவு. ஆனால் ஒரு நாள், ஜட்டு தண்ணீரோடை நோக்கி சென்று கொண்டிருக்கையில், அந்த செய்தியை அவன் கேட்டான்: கல்லூரி வந்து விட்டான். மட்பானையை பாதையின் ஓரத்தில் போட்டு விட்டு கல்லூரியின் குடிசை நோக்கி ஓடினான் ஜட்டு.

ஜட்டுவைக் கண்ணுற்ற கல்லூரி புன்னகைத்தான். அவனுக்கு ஜட்டுவென்றால் விருப்பம். கல்லூரி வழமையாகவே மெலிந்திருப்பான் எனினும் இப்போது அவன் மேலும் மெலிந்திருந்தான். வழமையை விட அவன் கருப்பாகவும் சற்று முதுமையடைந்தவனாகவும் தோற்றமளித்தான். ஆனாலும் அவனது கண்கள் பிரகாசமாகவும் அசைவுகள் வழமையான உயிர்ப்புடனுமிருந்தன. இழுக்கப்படாமலே ஓடும் வண்டிகளையும், புகையைக் கக்கிகொண்டு ஒட்டுமொத்த சங்கிலித்தொடர் வண்டிகளையும் இழுக்கவல்ல அந்த கரிய நம்புதற்கரிய வலிமையுடைய பிசாசையும் அவன் பார்த்திருக்கின்றானா என்றறியும் பொருட்டு ஜட்டு அவனை கேள்விக்கணைகளால் துளைத்தெடுத்தான். சிறிது நேரம் கழித்து கல்லூரி மனம் விட்டு பதிலளிக்கவில்லையென்பதை ஜட்டு தெரிந்துகொண்டான். தனது பயணம் குறித்து அவன் மழுப்புவதாகப் பட்டது. கல்லூரி வழமையாகவே சற்று மர்மமானவன் என்றாலும் முன்னைக்கிப்போது மேலும் மர்மமானவனாக இருந்தான்.

ஒருத்தர் பின் ஒருத்தராக கிராமத்தார் கூடி பேசுவதற்கு அமர்ந்தனர். வெளியுலகிலிருந்து சிற்சில புதுமைகளையே தன்னோடு கல்லூரி கொண்டுவந்திருப்பதை அறிந்துகொண்ட பலர் ஏமாற்றமடைந்தனர். எவ்வாறாயினும் கல்லூரி ஒரு யதார்த்தமான, விவேகமான மனிதனல்ல என்பதை அவர்கள் அறிந்திருந்தனர். சற்றைக்கு பின் ஜட்டுவைத் தேடிக்கொண்டு அவன் வழியில் விட்டுவிட்டு வந்த தண்ணீர் பானையை சுமந்து கொண்டு எல்ஹா வந்தார். முகத்தை சுழித்தவண்ணம் ஜட்டு எழுந்தான். அவன் கிளம்பிச் செல்கையில் கல்லூரி அவனிடம் குசுகுசுத்தான்: “காலையில் திரும்ப வந்துவிடு, உன்னிடம் காண்பிக்க என்னிடம் ஒன்றுண்டு.”

அந்த இரவு ஜட்டுவிற்கு தூக்கமே வரவில்லை. அடுத்த நாள் காலையில் கல்லூரி தனக்கு என்ன காண்பிக்கப் போகிறானென்று தொடர் சிந்தனையாயிருந்தான். அதிகாலையில் அவன் கல்லூரியின் குடிசை நோக்கி விரைந்தான்.

கல்லூரி தனது கந்தையான சாக்கை முடிச்சவிழ்த்தான்; பெட்டி போன்றதொரு பொருளை ஜட்டுவின் முன்பு அவன் நீட்டிக் கொண்டிருக்கையில் அவனது பற்கள் பளிச்சிட்டன. மிகக் கவனமாக அந்த கருப்புப் பெட்டியை ஜட்டு தனது கையிலெடுத்து கவனமாக ஆராய்ந்தான். அது சிறியதாக, ஜட்டுவின் விரல்களின் அளவிற்கு நீளமாகவும் அகலத்தில் அதற்கு பாதியளவிற்கும் தோலினால் மூடப்பெற்றதாகத் தோற்றமளித்தது. ஜட்டு அதனைத் தொட்டுணர்ந்து உண்மையில் அது தோலில்லையென்று முடிவு செய்தான். பெட்டியின் பகுதி உறையிடப் பெறாமலிருந்தது, அதை அவன் தட்டிக் கேட்கையில் உள்ளீடற்று ஒலித்தது. உலோகம்போல தோற்றமளித்தாலும் அது உண்மையில் உலோகமல்ல, இல்லையேல் ஒருவேளை அவன் அறிந்திராத உலோக வகையினதாக அது இருக்கலாமென்று ஜட்டுவிற்கு தோன்றியது. பெட்டியின் ஒரு பக்கத்திலிருந்த ஒளிபுகு கண்ணாடித் துணுக்கினை ஜட்டு தட்டிக் கேட்கையிலும் அது கண்ணாடிபோல ஒலிக்கவில்லை. அப்பெட்டி குறித்த அனைத்தும் விசித்திரமானதாகத் தோன்றியது. அந்தத் தோலும் அந்த உலோகமும் அந்தக் கண்ணாடியும் ஜட்டு இதுகாறும் கண்டிறாத வகையினதாக இருந்தது. கண்ணாடித் துணுக்கிற்குப் பின்னே என்னவோ கிறுக்கப் பெற்றிருந்தது. பெட்டியின் ஒரு பக்கத்தில் இரு குமிழ்களை ஜட்டு கண்ணுற்றான், அவை அதனைத் திறப்பதற்காகவென்று நினைத்தான். அவன் திறக்க முயன்றான் ஆனால் இயலாமல் கல்லூரியை வினவினான்.

ஜட்டுவிடமிருந்து பெட்டியை பெற்றுக்கொண்டு “இது திறக்காது” என்றான் கல்லூரி. ஒரு குமிழை அவன் திருகவும் ஜட்டுவின் கூர்மையான கண்ணானது கண்ணாடித் துணுக்கிற்கு பின்னிருந்த செங்குத்தான வெண்பட்டை இடப்புறமாக நகர்வதை அவதானித்தது. பிறகு அப்பெட்டி தனது தொண்டையை செருமுகின்றார்போலொரு சத்தமிட்டு, திடீரென்று மனிதக் குரலில் பேசியது. அக்குமிழிலிருந்து கல்லூரி கையை எடுத்த பிற்பாடும், அவ்வெண்பட்டை நகர்வதை நிறுத்திய பிற்பாடும்கூட அக்குரல் தொடர்ந்து பேசியது. ஜட்டு வியப்புடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

அப்பெட்டி வேற்றுமொழியில் பேசுவதாக ஜட்டுவிற்கு முதலில் தோன்றியது. ஆனாலும் சில கணங்களில் அவனுக்கு இரண்டொரு வார்த்தைகள் புரிந்தது, சிறிது நேரத்தில் மேலும் சில வார்த்தைகள் பிடிபடுவது அவனுக்கு தெரிந்தது. ஜட்டுவின் மொழியை அப்பெட்டி பேசியது என்றாலும் அது பழக்கப்படாத பாணியிலிருந்தது; ஜட்டு அவ்வளவாக கிரகித்துக் கொள்ளாத பல வார்த்தைகளை அது கையாண்டதாகத் தோன்றியது. தம்மால் புரிந்து கொள்ளவியலாத ஒன்றைக் கேட்டுக் கொண்டிருப்பதில் இருவரும் மூழ்கிப்போயினர்.

சற்றைக்கு பின் திடீரென்று அப்பெட்டி பெண் குரலில் பேசத் துவங்கியதும் ஜட்டு மேலுமொருமுறை வியப்புற்றான். அப்பெட்டியால் எப்படி நொடிப்பொழுதில் தனது குரலை முற்றிலும் மாற்ற முடிந்ததென்று அவனுக்குப் புரியவில்லை. என்றாலும் இதொரு இனிமையான குரல்; கிராமத்துப் பெண்டிரில் அதுபோன்ற குரல் வாய்க்கப்பெற்றவர் எவருமில்லையென்று ஜட்டு எண்ணிக்கொண்டான். சிறிது நேரத்திற்கு அப்பெட்டி பெண் குரலில் பேசியது, பிறகு பாடத் துவங்கியது. ஜட்டு முன்னோக்கி சாய்ந்து உன்னிப்பாகக் கேட்டான். அப்பெட்டி பாட மட்டும் செய்யவில்லை, வாத்தியங்களையும் ஒலித்தது. பாட்டு அருமையாக கிராமத்து விழாக்களில் பாடப்படும் பாடல்களிலிருந்து மிகவும் வேறுபட்டதாக இருந்தது. இசையும் அற்புதமாக இருந்தது: மேளத்தின் ஒலி ஜட்டுவிற்கு பிடிபட்டது எனினும் பிற வாத்தியங்கள் தெரிந்திருக்கவில்லை.

அந்த நாள் முதல் ஜட்டு தனது பெரும்பாலான நேரத்தை கல்லூரியின் குடிசையில் செலவிட்டான். பேசும் பெட்டி குறித்த செய்தி பரவியதும் கிராமத்திலுள்ள அனைவரும் கல்லூரியைக் காண வந்தனர். சில ஆண்கள் இடையறாது ஒவ்வொரு மாலையிலும் கேட்பதற்கென்று திரும்பி வந்தனர். ஜட்டுவைப் போன்றே பிறருக்கும் வார்த்தைகள் பிடிபடுவது முதலில் கடினமாகத் தோன்றியது எனினும் விரைவில் மேலுமதிகமாகப் புரியத் துவங்கியது.

அப்பெட்டிக்கு இரு வாய்கள் உள்ளதென்று ஜட்டு அறிந்துகொண்டான். கண்ணாடியின் பின்னுள்ள வெண்பட்டை இடப்புறத்தில் ஒரு புள்ளியில் இருக்கையில் அவற்றில் ஒன்று பேசியது, மற்றொன்று அப்பட்டை வலப்புறத்தில் ஒரு புள்ளியில் இருக்கையில் பேசியது. இந்நிகழ்வை சில கிராமத்தாரிடம் ஜட்டு விவாதித்தான். அவர்களின் வியாக்கியானத்திலிருந்து அப்பெட்டி தானாக பேசவில்லையென்றும் வெகு தொலைவிலிருந்து உச்சரிக்கப்பட்ட வார்த்தைகள் மாயமான முறையில் அப்பெட்டியிலிருந்து வெளிப்படுகின்றன என்றும் ஜட்டு தெரிந்துகொண்டான். அக்குரல்கள் இரு வெவ்வேறு இடங்களிலிருந்து வருகின்றனவா அல்லது ஓரிடத்திலிருந்து வருகின்றனவா என்பதை அம்மனிதர்கள் அறிந்திருக்கவில்லை. இரு குரல்களும் அவர்களின் மொழியைப் பேசின எனினும் பட்டை இடப்புறத்தில் இருக்கையில் கேட்கும் பேச்சு அவர்களின் மொழியை அதிகம் ஒத்திருப்பதாக கிராமத்தார் உணர்ந்தனர். மேலும் அப்பக்கத்திலிருந்து வந்த குரல்கள் சத்தமாகவும் தெளிவாகவும் வந்தன, அதே சமயம் பட்டை வலப்புறத்தில் இருக்கையில் அவர்கள் கேட்ட குரல்கள் அடிக்கடி தெளிவற்று ஒலித்தன. ஆகையினால் அம்மனிதர்கள் இடப்புறத்திலிருந்து ஒலிக்கும் குரல்களை கேட்க விரும்பினர்.

ஒரு நாள் முதியவர் எட்டண்ணா—இவர் பல வருடங்களுக்கு முன்பு வெளியுலகத்தில் வாழ்ந்திருந்தவர்—கேட்பதற்காக வந்திருந்தார். அந்தக் குரல்கள் வெவ்வேறு நகரங்களிலிருந்து வருபவையென்று அவர் விளக்கமளித்தார். வலப்புறக் குரல் வருமிடம் ஹஸ்திபூர்—அது அவர்களது நாட்டின் தலைநகரென்று அவர்களுக்கு அவர் நினைவூட்டினார்—அதே சமயம் இடப்புறக் குரல் வருமிடம் ஹக்கிமாபாத், ஷூஃபரிஸ்தானின் தலைநகர். உடனடியாக யாரோ ஒருவர் சந்தேகமொன்றை வெளிப்படுத்தினார்: இடப்புறக் குரல் தெளிவாகவும் சத்தமாகவும் ஒலிக்கின்றது மேலும் இதன் மொழிகூட அவர்களுடையதை ஒத்திருக்கின்றது; எவ்வாறிது வேறொரு நாட்டின் தலைநகரிலிருந்து வரமுடியும்? அவர்களின் சொந்த நாட்டின் தலைநகரிலிருந்து வரும் குரல் தெளிவாகவும் அவர்களின் பேச்சுமொழியை ஒத்திருக்கவும் வேண்டும். எட்டண்ணா அதற்கு பதிலளித்தார்: அவர்களது கிராமம் அவர்களின் தந்தையர்நாடான கெளவுரதேசத்தின் எல்லையில் அமைந்துள்ளது; ஷூஃபரிஸ்தானின் ஆட்சிப்பகுதி அவர்களின் கிராமத்திற்கு பின்னாலுள்ள குன்றுகளுக்கு அப்பால் துவங்குகின்றது. ஷூஃபரிஸ்தான் ஒரு சிறிய நாடாகையால் அதன் தலைநகர் கெளவுரதேசத்தின் தலைநகரைக் காட்டிலும் கிராமத்திற்கு அருகிலிருந்தது. ஆதலினால்தான் ஷூஃபரிஸ்தானி பேச்சு அவர்களது பேச்சை ஒத்திருக்கின்றது மேலும் ஹக்கிமாபாதின் குரல் தெளிவாக ஒலிக்கின்றது.

இந்த விளக்கத்தை கேள்விக்குட்படுத்தும் அளவிற்கு கிராமத்தார் எவருக்கும் கேள்வியறிவு இருக்கவில்லை. ஷூஃபரிஸ்தான் மற்றும் அதன் தலைநகர் பற்றி பலர் கேள்விப் பட்டிருக்கவில்லை, அது மட்டுமின்றி அவர்களின் சொந்த நாட்டின் தலைநகரையே பலர் அறிந்திருக்கவில்லை. கோம்வா என்ற இளைஞனொருவன் வினவினான்: ”வெவ்வேறு நாடுகள் வெவ்வேறு மொழிகள் பேசுமென்று நான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்; அது புரிந்துகொள்ளத்தக்கது. நாம் பேசும் மொழியையே ஷூஃபரிஸ்தானும் பேசுகின்றதென்றால் ஏதற்காக நம்மிடையே இரு நாடுகள் இருக்கின்றன? நாமனைவரும் ஒரு நாட்டை சேர்ந்தவராக இருப்பதுதானே சரியானதாக இருக்கும்?” எட்டண்ணா சிரித்துவிட்டு சொன்னார்: ”நீ சொல்வதென்னவோ சரிதான் என்றாலும் வெளியுலகின் விடயங்கள் அவ்வளவு எளிமையானவையல்ல. நம்மைப்போன்ற அறிவிலி மலைவாழ் மக்களால் நாகரிகமடைந்த மனங்களைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.” ஒரு இடை நிறுத்தத்திற்கு பிறகு அவர் தொடர்ந்தார்: ”இதைவிட திகைப்புப்பூட்டும் விடயமொன்றை நானுனக்கு சொல்கிறேன். நீயறிந்திருப்பதுபோல் கெளவுரதேசமும் ஷூஃபரிஸ்தானும் ஒரே மொழியை பேசுபவை. நமது நாட்டில் அது கெளவுரபாஷை என்றழைக்கப்படுகிறது; ஷூஃபரிஸ்தானில் என்றாலோ அதற்கு ரூஃபிடி என்று பெயர். இதை உன்னால் நம்பமுடிகிறதா?” அங்கே சுற்றி அமர்ந்திருந்த மனிதர்கள் நகைத்தனர், மேலும் அவர்கள் நாகரிகத்தின் போக்கினை நினைத்து அதிசயித்தனர்.

(02)

நாட்கள் கடந்து சென்றன மேலும் மக்கள் பேசும் பெட்டிக்கு பழக்கப்பட்டு விட்டனர். ஜட்டு அப்பெட்டியிலிருந்து எச்சமயங்களில் பாடல்கள் வருமென்பதை தெரிந்து வைத்துக்கொண்டு சரியான சமயத்தில் வந்து விடுவான். பிறரும் வெறும் பேச்சைக் கேட்டுக் கொண்டிருப்பதில் ஆர்வமின்றி பாடல்களுக்காகக் காத்திருந்தனர். சில சமயங்களில் முதியோர் ஒரு சிலர் மட்டும் தீவிரமும் ஆர்வமுமிக்க முகங்களுடன் அமர்ந்து பேச்சைக் கேட்டனர்.

ஒரு நாள் கல்லூரி பேசும் பெட்டியின் இரகசியமொன்றை ஜட்டுவிற்கு வெளிப்படுத்தினான். பெட்டியின் பின்புறமுள்ள சட்டகத்தின் பகுதியை அவன் அகற்றவும் இரு செந்நிற நீளுருளையான பொருட்கள் வெளியே விழுந்தன. ஜட்டு ஒன்றை எடுத்தான்; அது சிறிதாக ஆனால் கனமாக இருந்தது. பிறகு கல்லூரி நீளுருளைகள் அகற்றப்பெற்ற பெட்டியால் பேசவியலாதிருப்பதை அவனுக்கு காண்பித்தான். கண்ணாடிக்குப் பின்னிருந்த வெண்பட்டையை எவ்வளவுதான் திருகினாலும் ஒரு சத்தமும் வரவில்லை. நீளுருளைகள் திரும்ப உள்ளே வைக்கப்பட்டவுடனே பெட்டி மீண்டும் உயிர்ப்புற்றது. ஜட்டு கிளர்ச்சியுற்றான். ”பெட்டியின் மாயசக்தி இந்த நீளுருளைகளில் உள்ளது” என்றான் கல்லூரி. அவன் தனது விதைப்பைகள் நோக்கி சுட்டிக் காட்டிவிட்டு தொடர்ந்தான்: ”இவற்றில் அடங்கியுள்ளது ஒருவரின் வீரியம் போன்றது. நீளுருளைகளை அகற்றுவதென்பது பெட்டியை விதையடிப்பதற்கு நிகரானது. நாம் சிற்றாற்றங்கரையின் மேலுள்ள உருளைக்கற்களையெடுத்து சாயம் பூசி கடவுளராக்குவோம்; அதைப்போலவே யாரோவொரு மந்திரவாதி இந்நீளுருளைகளுக்கு திறனேற்றியிருக்கிறான். நமது கிராமத்தில் இப்படியொரு பேசும் பெட்டியை உருவாக்கவல்ல சக்திபெற்றிக்கும் ஒருவருமில்லை. இதனை உருவாக்கியவன் ஒரு மகாமந்திரவாதியாக இருக்கவேண்டும்.” கல்லூரி அப்பெட்டியை உற்று நோக்கினான். அவனுக்கே மந்திரம் மற்றும் மயக்கும் ஆற்றல் பற்றிய அறிவு சற்றிருந்தது, சில நோயாளிகளையும் குணப்படுத்தியிருக்கிறான். அவனை அவதானித்த ஜட்டு அம்மாயப் பெட்டியையொத்த அசாதாரண மாயசக்திகளை தான் எப்படி ஈட்டுவதென்கிற ஆழ்ந்த யோசனையில் கல்லூரி இருப்பதாக எண்ணினான்.

வெண்பட்டை இடப்பக்கம் இருக்கையில் சத்தம் சிறப்பாக இருந்தாலும் வலப்பக்கத்தைக் கேட்பதையே ஜட்டு விரும்பினான். இடப்பக்கத்தில் பேச்சு அதிகமாகவும் பாட்டு குறைவாகவுமிருக்க வலப்பக்கத்திலிருந்து பாட்டும் இசையும் அதிக ஒழுங்குடன் வந்தது. பிறகு வேறேதோவொன்றில் கல்லூரி அக்கறை கொள்வதை ஜட்டு அறிந்தான். இடப்பக்கத்தில் புரியும்படியான குரல்கள் கேட்கும் பகுதிக்கு அருகிலுள்ள புள்ளி ஒன்றிலிருந்து விசித்திர ஒலிகள் வந்தன. வழக்கத்திற்கு மாறான அவ்வொலிகள் யாரோ சீழ்க்கையடிப்பது அல்லது பொருத்தமின்றி பிதற்றுகின்றாற் போலிருந்தது. ஜட்டுவிற்கு முதலில் அவை வேடிக்கையாக இருந்தன எனினும் விரைவில் ஆர்வமிழந்துவிட்டான். மாறாய், கல்லூரியோ அவற்றால் மேன்மேலும் ஈர்க்கப்பெற்றதாகத் தோன்றியது. பாடல்களையும் பேச்சையும் பொருட்படுத்தாமல் அடிக்கடி அவன் தனியாக அமர்ந்து கட்டுண்டாற்போல் அப்புதிரொலிகளைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

அவ்வொலிகளின் தோற்றுவாய் குறித்து கல்லூரி குழப்பமுற்றான். அவை மனிதக் குரல்களில்லையென்று அவன் முடிவு செய்தான். அதன்பின் மாந்திரிகன் துரக்கல் சன்னதமாடுகையில் தோற்றுவிக்கும் ஒலிகளை கல்லூரி நினைவுகூர்ந்தான். கிராமத்திற்கு பின்னால் இரு குன்றுகளுக்கு இடையிலுள்ள மயானம்—எங்கு, மந்திரச் சடங்குகள் தொடர்பாக, பெரியதும் அல்லது சிறியதுமான கற்களால் நிரப்பப்பெற்ற மண்மேடுகளின் மத்தியில் பல இருண்ட இரவுகளில் அவன் வலம் வந்துள்ளானோ—அது குறித்தும் அவன் சிந்தித்தான். நடமாடும் ஆவிகளின் விசித்திர பிதற்றலையும் சீழ்க்கையையும் கல்லூரி அங்கும் செவிமடுத்திருக்கின்றான். பேசும் பெட்டியிலிருந்து வரும் ஒலிகளை செவிமடுத்தக் கல்லூரி இவையும் அவ்விடத்திலிருந்து தோன்றுவதாக நம்பினான்: மந்திர சக்தி பெற்ற பெட்டி ஆவியுலகத்துடன் பிணைக்கப்பெற்றிருந்தது. ஒலிகளோ வேற்றுகிரகத்தின் குறிசொல்லும் செய்திகள், கல்லூரியோ பரந்து விரிந்த வெண்ணுடுக்களின் இடைவெளிகளில் எதிர்பாராத் தொடர்புகொள்ள எதிர்பார்ப்புடன் முனையும்மோர் தீர்க்கமான வானியலாளனைப் போலிருந்தான்.

நிதமும் அவ்வொலிகளைக் கேட்பதில் கல்லூரி மணித்தியாலங்கள் செலவிட்டான். அவை மனிதக் குரல்கள் வந்த ஒழுங்குமுறையில் வரவில்லையென்பதை அவன் கண்டறிந்தான். சில சமயத்தில் அவை உரத்தும் உறுதியாகவும், பிற சமயத்தில் துண்டுபட்டும் அரிதாகவே கேட்கத்தக்கதாவும் இருந்தன; அவை ஒட்டுமொத்தமாக காணாமற்போன சமயங்களுமுண்டு. கல்லூரி வியப்புறவில்லை; எப்படியிருந்தாலும் அவை தாம் விருப்பப்படுகையில் பேசும் ஆவிகளின் குரல்கள், மனிதர்களைப்போல நியமிக்கப்பெற்ற நேரங்களில் பேசவேண்டிய கடப்பாடு அவற்றுக்கில்லை. மாலையில் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் இரு பக்கங்களிலிருந்து கேட்கும் மனிதக் குரல்கள் நின்று போவதையும் கல்லூரி அவதானித்தான், அதே சமயம் இயல்நிலை கடந்த ஒலிகள் இரவில் ஓயாமலிருந்தன மேலும் உண்மையில் அப்போது அவை இன்னும் வலுவாக இருந்தன. இரவு ஆவிகளின் சமயமாக இருக்கையில் இது இயல்பானது: மனிதர்கள் படுக்கைக்கு சென்ற பிற்பாடு பெட்டியை ஆவிகள் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டன. அவற்றின் குரல்களைக் கேட்கையில் திரும்பத் திரும்ப கேட்கும் பல ஒலிகளை அவதானித்த கல்லூரி, தமக்கென்று அவற்றுக்கொரு மொழி உள்ளதென்று நம்பத் தலைப்பட்டான். பல்குரல்களின் நிரலொழுங்கையும் அவற்றின் கட்டமைவையும் அவன் உய்த்துணர முடிந்தால், ஆவிகளின் மொழியை அவனால் புரிந்துகொள்ள முடியுமென்று எண்ணினான். அவனுக்கு அது சாத்தியப்பட்டால் என்னதொரு அரும்பொருட் களஞ்சியம் அவனுக்குத் திறந்துவிடப்படும்! அந்த எண்ணம் அவனுக்கு சிலிர்ப்பூட்டியது. அக்குரல்களைக் கேட்பதில் அவன் இப்போது முற்றிலும் மூழ்கிப்போனான். அவை வாராது போயின் அவன் துயருற்றான்.

மாரிக்காலத்தின் துவக்கத்தில் ஆகாயத்தை முகில்கள் சூழ்ந்தன. மின்னல் பளிச்சிடுகையில் ஆவிகளின் குரல்கள் மேலும் உரத்து அதிதீவிரம் பெற்ற்ன. மேலே வாழும் மூதாதையரின் ஆவிகள் முகில்களின் மேலிறங்கி அவர்தம் உற்சாகத்தில் ஆரவாரிப்பதாக கல்லூரி கற்பனை செய்துகொண்டான். முழுக் கவனத்துடன் அவன் செவிமடுத்தான். இவ்வளவு நீண்டகாலமாக குரல்களுக்கு செவிமடுத்திருக்கும் அவன் இப்போது அம்மொழியை அறிந்துணர்தலின் நுழைவாயிலில் தானிருப்பதாக உணர்ந்தான். அதன் சுழற்சிகளுக்கு—அதன் ஏற்ற இறக்கங்களுக்கு—பழக்கப்பட்டுவிட்ட அவன் ஒரு நாள் அனைத்தும் திடீரென ஓரிடத்தில் குழுமி திரை விலகுமென்ற நம்பிக்கையில் உறுதிகொண்டு வந்தான். அவனது அறியாமையின் நிமித்தம் அவனுக்கு புரியாத ஏதோவொன்றை மூர்க்கமாக சொல்லவருகின்றாற்போல் இப்போது அந்த ஆவிகள் கார்முகில்சூழ் ஆகாயத்தில் கூச்சலிட்டன. செவிமடுக்கையில் திக்கற்றவனாக உணர்ந்தான்; அவனது கண்கள் பனித்தன. கையில் பெட்டியோடு தனது குடிசையின் வாயிலினூடாக மழை நிரம்பிய முகில்களை அவன் உற்று நோக்கினான். உரத்தவொரு இடிமுழக்கம் ஒலித்தது, முதற் மழைத்தாரைகள் பொழிந்தன. கனமழையில் குரல்களை தெளிவாகக் கேட்பது சாத்தியப்படவில்லை. குமிழைத் திருகி குரல்களை நிறுத்திய கல்லூரி, பெட்டியை அப்புறம் வைத்துவிட்டு வெளியே சென்றான். அவனது குடிசைக்கு முன்பு தனது வெறுமையான உள்ளங்கைகளை அவன் கொட்டும் மழையில் விரித்துவைத்துக்கொண்டு நின்றான்.

மாரிக்காலம் முற்றிலும் ஆவிகளின் குரல்கள் வலுவாக இருந்தன. மறுபுறத்திலோ இடதிலும் வலதிலும் மனிதக் குரல்கள் தளர்வாகக் கேட்டன. ஆவிகளின் குரல்கள் அவற்றை மேலோங்கிவிட்டதாகத் தோன்றியது. பாடல்களின் ஒலி கேட்கத்தக்கதாக இல்லாததால் ஜட்டுவிற்கு பெட்டியிலிருந்த ஆர்வம் குன்றிப்போனது. கல்லூரியோவென்றால் விசித்திர ஒலிகளைக் கேட்பதில் இப்போது மணித்தியாலங்கள் கணக்கின்றி முற்றிலும் மூழ்கிப்போனான். வேறெதைப்பற்றியும் அவன் கவலைகொள்ளாது ஒரு கனவுலகில் காணாமற் போய்விட்டாற்போல் தோன்றியது. அவன் உண்பதை கிட்டத்தட்ட நிறுத்திவிட்டதால் தளர்வுற்று களைப்புற்றிருப்பதாக தோற்றமளிக்கத் துவங்கினான். ஜட்டுவையும் சேர்த்து அரிதாகவே அவன் எவரிடமும் பேசினான். அவனது குடிசைக்கு வரும் ஜட்டுவின் வருகைகள் சிறிது சிறிதாக அருகிவிட்டன.

மாரிக்காலம் முற்றுப் பெற்றதும் குளிர் தொற்றிக்கொண்டது. வருடத்தின் இப்பருவத்தின் வழமைக்கேற்ப மாலையொன்றில் தனது கழுதைகளுடன் தாடிவைத்த வயோதிப வணிகர் கிராமத்திற்கு வருகை தந்தார். உப்பு சர்க்கரை இத்யாதியோடு அவர் வழக்கமாக கிராமத்துப் பெண்டிர் பேராவல் கொள்ளும் வண்ண மணிகளும் கொண்டுவருவார். இம்முறை அவை அவரிடம் இருக்கவில்லை. அவர் சொன்னார்: “ஷூஃபரிஸ்தானிலுள்ள தசாரியாவிலிருந்து நான் அவற்றை வாங்கி வந்து கொண்டிருந்தேன். இந்த கோடைக்காலம் வரையில் நீங்கள் எல்லையை எந்த பிரச்சனையுமின்றி கடக்க முடிந்தது. மக்கள் விரும்பியபோதெல்லாம் போக்கும் வரத்துமாக இருந்தனர். ஆனால் இப்போது எல்லையெங்கும் படையினர் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டுள்ளனர். அரிதாகவே அவர்கள் எவரையும் எல்லையைக் கடந்து ஷூஃபரிஸ்தானிற்குள் விடுகின்றனர். குன்றுகளையும் அவர்கள் கண்காணிப்பதை நான் கண்டிருக்கிறேன்.”

கல்லூரியின் பேசும் பெட்டி குறித்து கேள்விப்பட்ட வணிகர் அதைக் காண வந்தார். மாரிக்காலம் முற்றுப் பெற்றதிலிருந்து ஆவிக் குரல்கள் வலுவிழந்து போய்விட்டிருந்தன. வணிகர் உள்ளே வருகையில் கல்லூரி குமிழ்களைத் திருகி குரல்களை ஒலிக்க வைக்க முடியுமாவென்று முயன்று கொண்டிருந்தான். எனினும் அதற்கு மாற்றாக அவன் வெண்பட்டை இடப்பக்கம் இருக்கையில் வரும் குரல்களை மட்டுமே கேட்டமுடிந்தது.

பெட்டியை கணநேரம் நோக்கிவிட்டு ”இதை அவர்கள் வானொலி என்றழைப்பார்கள்” என்ற வணிகர் தொடர்ந்தார்: ”ஹக்கிமாபாதை நீ கேட்டுக்கொண்டிருப்பதாகப் படுகிறது. உனக்குத் தெரியுமா எமது நாட்டின் மக்கள் இப்போதெல்லாம் இதை கேட்பதைத் தவிர்க்கின்றனர். அரசாங்கம் இதை வெறுக்கின்றது; இதற்கொரு தடையுத்தரவும் இருக்கிறதென்று கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன். ஆனால் ஐயத்திற்கிடமின்றி ஒதுக்குப்புறமான உங்கள் கிராமத்தில் கவலையுறத் தேவையில்லை.”

வணிகர் சென்று சில நாட்கள் கழிந்த பிறகு திரும்பி வந்த ஜட்டு, கல்லூரி கவலையுற்றிருப்பதைக் கண்ணுற்றான். குமிழ்களை எப்படித் திருகினாலும் குரல்கள் தெளிவாக வராதிருப்பதை கல்லூரி அவனிடம் காண்பித்தான். பெட்டியின் மாயசக்தி அதனை விட்டகன்று கொண்டிருப்பதாகத் தான் அஞ்சுவதாக அவன் கூறினான். பெட்டி இறந்து கொண்டிருந்தது.

நாளுக்கு நாள் பெட்டியின் வலிமை குன்றியது, குரல்கள் ஆற்றலிழந்து வந்தது. கையறுநிலையில் கல்லூரி தன் கண்முன்னே பெட்டி இறந்து கொண்டிருப்பதைக் கண்ணுற்றான். தான் பயன்படுத்திய உடலை ஆன்மா விட்டகல்கின்றாற்போல் ஆவிக் குரல்கள் விரைவில் பெட்டியை விட்டகலப்போவதை அவன் தெளிவாகக் கண்ணுற்றான். ஆற்றாமை உணர்வினால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு தன் குடிசையில் பொலிவற்று அமர்ந்தான்.

(03)

அண்மையில் கல்லூரியின் குடிசைக்கு செல்வதற்கு மாற்றாக சுற்றித்திரியத் துவங்கியிருந்தான் ஜட்டு. அவ்வப்போது கிராமத்தின் எல்லையில் இருக்கும் கற்பாறைமீது சென்றமர்ந்து கொண்டான். ஒரு நாள் தனது உயர்ந்த பரணிலிருந்து அப்பால் உற்று நோக்குகையில் சில மனிதர்கள் நெருங்குவதை ஜட்டு கண்ணுற்றான். அவன் திடுக்கிட்டான். வருகையாளர்கள் என்றால் அது வழக்கத்திற்கு மாறானதொரு நிகழ்வு. தனது கண்களை சுருக்கி, குதிரையின்மீது சவாரி செய்து அயலார் அவனை நோக்கி வருவதைக் கண்ணுற்றான். அவர்களனைவரும் காக்கி உடையணிந்திருந்தனர் மேலும் ஒவ்வொருத்தரும் தமது தோள்மீது நீண்ட பளிச்சிடும் குழல் கொண்ட ஏதோவொன்றை சுமந்திருந்தனர். அவர்கள் குன்றிலிருந்து இறங்கி சரிவின்மேல் முன்னேறி அவன் முன்னால் வருகையில், ஜட்டு கற்பாறையிலிருந்து குதித்து கிராமத்தை நோக்கி ஒடிச் சென்றான்.

தம்மிடம் வருகை தந்திருக்கும் படையினரைக் கண்டு கிராமத்தினர் வியப்புற்றனர், ஏனென்றால் இப்படி ஐந்து அல்லது ஆறு வருடங்களுக்கு ஒருமுறைதான் நிகழ்ந்தது. படையினரின் தலைவன் ஒரு கேள்வி கேட்டான், ஆனாலது எவருக்கும் புரியவில்லையென்று தோன்றியது. படையினரில் ஒருவன் முன் வந்து அதே கேள்வியை வேறுவிதமாகக் கேட்டான், உடனே கிராமத்தார் பேசும் பெட்டியை வைத்திருக்கும் மனிதனை படையினர் காண முனைகின்றனரென்று அனுமானித்தனர். அவ்வருகையாளர்கள் கல்லூரியின் குடிசைக்கு அழைத்து செல்லப்பட்டனர்.

படையினர் கீழிறங்கினர், கல்லூரி வெளியே அழைக்கப்பட்டான். சின்னப் பையனாகவும், செல்வச் செழிப்பாகவும் தோற்றமளித்த படைத்தலைவன் கல்லூரியின் பேசும் பெட்டியை பரிசோதித்தான். அவன் திரும்பி தனது கூட்டாளி ஒருவனிடம் “இது சீனத் தயாரிப்பு” என்றுவிட்டு தொடந்தான்: “நிச்சயமாக நாம் சீன வானொலிகளை இறக்குமதி செய்வதில்லை. இவன் இதை ஷூஃபரிஸ்தானில் பெற்றிருக்க வேண்டும்.” அதன் பிறகு படைத்தலைவன் கல்லூரியை கேள்வி கேட்கத் துவங்கினான்: கடந்த வருடம் அவன் எங்கே போயிருந்தான்? அங்கே அவன் என்ன செய்து கொண்டிருந்தான்? பெட்டியிலுள்ள ஆவிக் குரல்களைக் கேட்டு மகாமந்திர சக்திகளைப் தான் பெற்று வைத்திருப்பதாக அவர்கள் தன்னை சந்தேகிக்கின்றனரென்று அவன் நினைத்தான். தான் குரல்களுக்கு செவிமடுத்திருக்கும் உண்மையை மறைக்க வேண்டுமென்று அவன் எண்ணினான். அவன் ”இல்லையில்லை ஆவிக் குரல்களுக்கு நான் செவிமடுக்கவில்லை” என்றுவிட்டு தொடந்தான்: ”இதோ இங்குள்ள மனிதர்களின் குரல்களைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.” கண்ணாடிக்குப் பின் இடதாக நின்ற வெண்பட்டையை நோக்கி சுட்டிக் காட்டினான். அந்த வானொலி நிலையத்தில் அவன் என்ன கேட்டிருக்கிறானென்று படைத்தலைவன் அவனை வினவினான். கல்லூரி ஆழ்ந்து யோசிக்கையில் படைத்தலைவன் தனது ஆட்கள் சிலரை அணுகி ”கிராமத்திலுள்ள பிறரைக் கேளுங்கள். அவர்கள் வானொலியில் என்ன கேட்டுக் கொண்டிருந்தனரென்று அறிய முயலுங்கள்” என்றான். படையினர் பரவிச் சென்று கிராமத்தாரை விசாரிக்கத் துவங்கினர். சற்றேறக்குறைய அரைமணியில் திரும்பி வந்த அவர்களில் ஒருவன் அறிக்கை கொடுத்தான்: ”அவர்கள் எந்த ஷூஃபரிஸ்தானி பிரச்சாரத்தையும் செவிமடுத்திருப்பதாகத் தோன்றவில்லை. இங்குள்ள மக்கள் முற்றிலும் அறிவிலிகள்; வானொலியில் கேட்கும் எதையும் இவர்கள் புரிந்து கொள்வார்களா என்று சந்தேகிக்கிறேன்.” படைத்தலைவன் அதற்கு “அவர்கள் அறிவிலிகளாக இருக்கலாம் ஆனாலும் நாம் தயாராக இருக்கவேண்டும். ஷூஃபரிஸ்தானி உளவாளிகள் இந்த பிராந்தியத்தில் ஊடுருவி விட்டனர்” என்றான்.

கிராமத்திலுள்ள வயதுவந்த ஆண்கள் அனைவரையும் சுற்றி வளைக்குமாறு படைத்தலைவன் தனது ஆட்களுக்கு கட்டளையிட்டான். ஒரு திறந்த வெளியில் கிராமத்தார் ஒன்றாக திரட்டப்பெற்றனர். குதிரைமீதேறிய படைத்தலைவன் தன் முன் குந்தியிருந்த கூட்டத்திடம் உரையாற்றினான்:

”உருக்கிப்பால் பள்ளத்தாக்கின் மக்களே, நீங்கள் கெளவுரதேசத்தின் குடிமக்கள் என்பதை எப்பொழுதும் நினைவிற் கொள்ளுங்கள். நமது பெருமைக்குரிய நாட்டிற்கு எதிராக சொல்லப்பட்ட எதையாவது நீங்கள் இந்த வானொலியில் கேட்டிருந்தால்”—கல்லூரியின் வானொலியை அவன் தூக்கிக் காட்டினான்—”அல்லது எதிர்காலத்தில் வேறொருவர் உங்களுக்கு கொண்டுவரும் வானொலியில் நீங்கள் கேட்டால், நிச்சயமாக அவை பொய்கள் என்றறிக. தற்போது நமக்கெதிராக ஷூஃபரிஸ்தான் ஒரு கொடும் பிரச்சாரப் பரப்புரையை தொடர்ந்து மேற்கொண்டு வருகிறது. இந்த குன்றுகளுக்குள்”—கிராமத்தின் பின்னாலிருக்கும் குன்றுகளை நோக்கி அவன் கையசைத்தான்—”எண்ணெய் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. நமது நாட்டிற்கு இதொரு பெரும் வரம். எதிர்பாராதவிதமாக இதுவரையில் புறக்கணிக்கப்பட்டு வந்த இந்த மாவட்டம் விரைவில் வளர்ச்சியடையப் போகிறது; நீங்கள் அனைவரும் புதிய திட்டங்களால் பயனடையப் போகிறீர்கள். கடந்த காலத்தில் ஷூஃபரிஸ்தான் குறிப்பிடத்தக்க அளவிற்கு தொந்தரவு தந்திருக்கவில்லை; எனினும் எண்ணெய் வளம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதிலிருந்து உங்களது பூர்வகுடி நிலத்திற்கு அவர்கள் துணிந்து உரிமை கோரி வருகின்றனர். தொடர்ந்து ஒலிபரப்பு செய்து ஹக்கிமாபாத் உங்களை மூளைச்சலவை செய்ய முயல்கிறது. அபத்தமாக அவர்கள் உங்களை விடுதலை செய்யப் போகிறோம் என்கிறார்கள். அவர்கள் தம்மை சமூகவுடைமைவாதிகள் என்றும் ஏழைகளின் பாதுகாவலர்கள் என்றும் அழைத்துக் கொள்கின்றனர்; உண்மையில் அவர்களின் அரசு கொடும் சர்வாதிகாரமன்றி வேறன்று. இப்பள்ளத்தாக்கின் மக்களே, உங்களின் எதிர்கால நலன் கெளவுரதேசத்தில் உள்ளது. கெளவுரதேசம் நீடூடி வாழ்க!”

”கெளவுரதேசம் நீடூடி வாழ்க!” என்று படையினர் கூச்சலிட்டனர், கிராமத்தவரில் சிலரும் அதில் இணைந்து கொள்ள எத்தனித்தனர். அரிதாகவே எவரும் படைத்தலைவனின் பேச்சைப் புரிந்துகொண்டனர் எனினும் ஒருவரும் தமது அறியாமையை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளவில்லை. திரட்டப்பெற்ற ஆண்களை சுற்றி பெண்டிரும் சிறுவரும் ஒரு வட்டம் அமைத்திருந்தனர்; அவர்களோடிருந்த ஜட்டு, குதிரைமீதமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்த அயலானையும் அவனருகில் நின்றுகொண்டிருந்த கல்லூரியையும் மாறி மாறி மேனோக்கிக் கொண்டிருந்தான்.

அதன் பிறகு படையினர் செல்லத் தயாராயினர். ஒரு குதிரைமீது படையினன் ஒருவனுக்குப் பின்னால் கல்லூரி வைக்கப்பட்டான். படையினருக்குப் பின்னால் பகுதி தூரத்திற்கு சிறுவர்கள் கூச்சலிட்டவாறு சென்றனர். அவர்களில் ஜட்டுவும் இருந்தான். ஒவ்வொருத்தராக சிறுவர்கள் பின்வாங்கினர்; ஜட்டு மட்டுமே திரும்பிச் செல்லும் வருகையாளர்களை தொடர்ந்து சத்தமின்றி பின் தொடர்ந்தான். எப்பொழுதும் அவன் கல்லூரியை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் ஆனாலும் கல்லூரி அவனை நோக்கி ஒருமுறையேனும் திரும்பவில்லை. வெறுமையாக முன்னால் உற்று நோக்கியவண்ணம் கல்லூரி அமர்ந்திருந்தான்.

படையினர் கிராமத்தின் எல்லைக்கு வந்தனர். கல்லூரியின் வானொலியை படைத்தலைவன் தனது மேலங்கிப் பையிலிருந்து எடுத்து, தனது ஆட்கள் ஒருவனிடம் கொடுத்துவிட்டு “உன்னிடம் வைத்துக் கொள், சார்ஜெண்ட்” என்றான். வானொலியை தன்னிடம் எடுத்து வைத்துக்கொண்ட சார்ஜெண்ட் அதனை சோம்பேறித்தனமாக பார்வையிட்டான். குமிழொன்றைத் திருகி அவ்வானொலியை தனது காதினருகில் வைத்துக் கேட்டான். ”மின்கலன்கள் கிட்டத்தட்ட முற்றிலும் ஓடித் தீர்ந்துபோய்விட்டன” என்றான். பிறகு அவன் வானொலியை திறந்து மின்கலன்களை வெளியிலெடுத்தான்; அவற்றை சாதாரணமாக கணநேரம் நோக்கிவிட்டு அவை இரண்டையும் தூக்கியெறிந்தான். அதன்பின் வானொலியை அவன் மூடிவிட்டு அதனைத் தன் கித்தான் பையிலிட்டுக் கொண்டான்.

ஜட்டு தனது நடையை நிறுத்தி குதிரைக்காரர்கள் கடந்து செல்வதைக் கண்ணுற்றான். கற்பாறையை கடந்து சென்று சரிவின் கீழே சவாரி செய்கையில் பார்வையிலிருந்து அவர்கள் மறைந்து போயினர். சற்றைக்கு பின் சிறிதாகிப்போன அவர்களின் உருவங்கள் குன்றில் ஏறுவதைக் காண முடிந்தது. அதன் உச்சியை அடைந்து அவர்கள் மறுபக்கத்தின் மேல் இறங்கத் துவங்கினர். குன்றின் கீழே அவர்களின் தலைகள் மறைந்து போனதும் ஜட்டு விரைந்து முன்னேறினான். பிரகாசமான அவ்விரு செந்நிற மின்கலன்களை எடுத்துக் கொண்ட அவன், அவற்றை தனது கையில் பற்றிக்கொண்டு, வீட்டிற்கு ஓடிச் சென்றான்.

(00)

மொழியாக்கம்: ஆகி

விலாஸ் சாரங் கர்நாடகாவில் பிறந்து மராத்தியில் பயின்று, ஆங்கில இலக்கியத்தில் முனைவர் பட்டம் பெற்று ஈராக் குவைத் மற்றும் மும்பையில் பேராசிரியராகப் பணியாற்றியவர். குறிப்பிடத்தக்க நவீனத்துவ எழுத்தாளர் இதழாசிரியர் மற்றும் விமரிசகராக அறியப்பெறும் இருமொழிப் புலமைபெற்ற இவரது சில நூல்களாவன: இக்கதை இடம்பெற்றுள்ள தொகுப்பான The Women in Cages, புதினமான The Dhamma Man மற்றும் கவிதைத் தொகுப்பான Another Life.