வளவ.துரையன்

முத்தாபாய் காத்திருக்கிறாள் – வளவ.துரையன் சிறுகதை

வாசலில் இருந்த ஒற்றைத் தூணைப் பிடித்துக் கொண்டு நின்றுகொண்டு முத்தாபாய் காத்திருக்கிறாள். யாருக்காக என்று அவளுக்கே தெரியாது. அதற்குள் உள்ளே இருந்து அம்சவேணியின் குரல் கேட்டது.

“முத்தா, வாசலுக்குப் போயாச்சா?” “ஆமாம்மா, இங்கதான் நிக்கறேன்” “ஐஞ்சரை மணிக்கெல்லாம் வரவேண்டியது; காப்பித்தண்ணியைக் குடிக்க வேண்டியது; முகம் கழுவி பௌடர் பூசிக்கிட்டு தலையை வாரிப் பூ வைச்சுக்கிட்டு சரியா ஆறு மணிக்கு வாசல்ல போயி அந்தத் தூண் எங்க உழுந்திடப் போவுதுன்னு அதைப் புடிச்சிக்கிட்டு நிக்க வேண்டியது; ஏழு மணிக்கு தான் வருவ”

நாற்காலியில் உட்கார்ந்து கொண்டு ஏதோ புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருந்த சேதுராமனின் காதிலும் விழுந்தது. “ஏங்க நான் சொல்றது காதுல விழுந்ததா?” “தெனம்தான் சொல்ற; அவளுக்கு ஏதோ பராக்கா இருக்கு; அதான் போயி நிக்கறா; உடு” ”ஏன் உள்ள ஒக்காறது? டிவி பாக்கறது?” “ஏழு மணிக்கப்பறம்தான் பாக்கறாள; ரொம்ப நேரம் பாத்தா அதுக்கும்தான் எதாவது சொல்ற” அம்சவேணி ஏதும் பதில் சொல்லவில்லை.

இரவு சிற்றுண்டிக்கு சப்பாத்தி செய்ய மாவு பிசைய உட்கார்ந்தாள். தண்ணீரை ஊற்றி, உப்புப் போட்டுக் கொண்டே, ”கால்தான் வலிக்காதோ” என்றாள். “வலிச்சா ஒக்காந்துக்கிட்டுப் பாப்பா; நீ கவலப்படாத” “அப்படி என்னதான் பாக்கறா?” “நீ வேற, மாடி கட்டியிருந்தாலும் அங்க நின்னு சீதா மாதிரி பாக்கலாம்” “அது யாரு சீதா?” ஜனகன் பொண்ணு, மிதிலையில மேல் மாடத்துல நின்னு பாத்தா. அப்பதான ராமன் வந்தான்.

“இந்த வக்கணப் பேச்சுக்கு ஒண்ணும் கொறச்சல் இல்ல; கதை எழுதி விருது வாங்கினா போதுமா? மேடையிலப் பேசினா எல்லாம் வந்துடுமா?” “இப்ப என்னா வரணும்ற?” “எனக்கு ஒண்ணும் வர வாணாம். ஒரே ஒரு பொட்டிக் கடையைத்தான் வச்சிக்கிட்டு இருக்கோம். இந்தப் பொண்ணக் கரையேத்தற வழியைப் பாருங்கன்னு சொல்றேன்” “ஏன் போன வாரம் கூடத்தான் ஒருத்தன் வந்தான்” “சரி, வந்தவங்ககிட்ட அப்படிச் சொல்லணுமா?” “வேற வழி?”

“ஒடையார! அருமையான ஜாதகம் இது. மூல நட்சத்திரம்; ஆண் மூலம் அரசாளும்னு சொல்வாங்க; பையன் செதம்பரத்துல பாங்கில இருக்கான். நம்ம பொண்ணும் புவனகிரிதான? வேலையை மாத்திக்கினா மாத்திக்கலாம். இல்லன்னா அங்கேந்தே தெனம் வந்துட்டுப் போலாம்.” என்றார் திருமணத் தரகர் சொக்கலிங்கம். ”சரி சொக்கு, அவங்க ஜாதகம் பாத்துட்டாங்களா?” “அவங்க பாத்துட்டாங்களாம்; நீங்க சரின்னு சொன்னா அடுத்தவாரம் பொண்ணு பாக்கக் கூப்பிடலாம்”.

சேதுராமன் வழக்கமாகப் பொருத்தம் பார்க்கும் ஜோசியரிடம் போய்ப் பார்த்தார். பொருத்தமாக இருந்தது. சொன்னபடி அடுத்தவாரம் வந்தது. பையனுடன் அப்பா, அம்மா, அண்ணன், தரகர் சொக்கு என்று நான்கு பேர் வந்தனர். முத்தாபாய் தழையத்தழைய பச்சை வண்ணச் சேலையுடன், அளவான நகைகளுடன், நெற்றியில் திலகத்துடன், தட்டில் இனிப்பும் பலகாரமும் எடுத்து வந்து கொடுத்தாள். பார்த்தாலே பிடித்துப் போகும் அமைதியான அழகு உண்டு அவளிடத்தில்.

‘என்னாடா, நல்லாப் பாத்துக்க” என்று அண்ணன் கேலி பேசினான். இனிப்பைத் தின்றுகொண்டே பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். ”மாப்பிள்ளைக்குப் பொண்ணப் புடிச்சுப் போச்சு” என்றார் சொக்கு. “அப்பறம் என்ன? நீங்கதான் பொண்ணக் கேக்கணும்?” என்றார் பையனின் அப்பா. முத்தாபாய் எழுந்து உள்ளே செல்ல அம்சவேணியும் சென்றாள். “எங்களுக்குப் புடிச்சிருக்குது; எங்களுக்குப் புடிச்சிருந்தா முத்தாபாயிக்கும் புடிச்ச மாதிரிதான்” என்றார் சேதுராமன்.

“ம்.. மேல சொல்லுங்க; அடுத்து நிச்சயம்தான்” என்றார் பையனின் அப்பா. சற்று நேரம் எல்லாரும் பேசாமல் இருந்தனர். மின்விசிறிக் காற்றில் மாட்டப்பட்டிருந்த காலண்டர் ஆடிக்கொண்டிருந்தது. சேதுராமன் ஆரம்பித்தார். “நான் சொல்றேன்னு நீங்க தப்பா நெனச்சுக்கக் கூடாது?” “அதெல்லாம் பரவாயில்ல எதுவானாலும் சொல்லுங்க” என்றார் பையனின் அப்பா.

“ஒண்ணும் இல்ல; இந்த வீடுதான் எங்களுக்கு இருக்கற ஒரே சொத்து. நான் ஒரே ஒரு பொட்டிக்கடையை வச்சு ஓட்டிக்கிட்டிருக்கேன். முத்தாவுக்கு வேல கெடச்சதால இப்ப கொஞ்சம் சமாளிச்சிக்கிட்டிருக்கேன். அவ இல்லாட்டா சங்கடம்தான். அதால நீங்கப் பெரிய மனசு செஞ்சு கல்யாணம் ஆயிட்டா கூட மாசம் பத்தாயிரம் அவ எங்களுக்குக் கொடுக்கச் சம்மதிக்கணும்” கேட்ட பையனின் அப்பாவின் முகம் மாறியது. அவர் சொக்குவைப் பார்த்தார்.

சொக்கு சேதுராமனைப் பார்த்தார். இதை ஏன் என்னிடம் முன்கூட்டியே சொல்லவில்லை என்று சொக்குவின் பார்வை கூறியது. “இதைக் கல்யாணம் ஆனதுக்கப்பறம் சொன்னா சரியா இருக்காது, அதாலதான் முன்னாடியே சொல்லிட்டன்” என்றார் சேதுராமன். “ஆமாங்க. ஒங்களுக்கும் ஒரே பொண்ணுதான? இதெல்லாம் சகஜம்தான்” என்று பையனின் அப்பா சொல்ல, பையனின் அம்மாவோ, “எல்லாம் நல்லா முடியட்டுங்க; நாங்களும் ஜாதகப் பொருத்தம் பாத்துட்டு சொல்றோம்” என்றார்’

“அப்ப நீங்க பொருத்தம் பாக்கலியா” என்று சேதுராமன் கேட்டார். “இல்லீங்க” என்று பதில் வந்தது. அவர்கள் கிளம்பிச் சென்றபின், ‘ஏன்யா சொக்கு? அவங்க ஜாதகம் பாத்துட்டாங்கன்னு சொன்னியே” என்று கேட்டார் சேதுராமன். “ஆமாம், அப்ப அப்படித்தான் சொன்னாங்க” ”இப்ப ஏன் இத மாதிரி பேசறாங்க” “புரியலீங்களா? அவங்களுக்கு இஷ்டம் இல்லன்னு அர்த்தம்; அது சரிங்க, நீங்க ஏன் மாசாமாசம் பணம் குடுக்கணுன்ற விசயத்த எங்கிட்ட சொல்லல?”

”சரி பொண்ணு புடிச்சிருந்தா சொல்லிக்கலாம்னு நெனச்சிருந்தேன்” அதற்குள் உள்ளிருந்து வந்த அம்சவேணி “இனிமே பொண்ணு பாக்கறதுக்கு முன்னாடியே சொல்லிப்புடுங்க” என்றாள்.

”அப்பாவை நினைத்தாலும் பாவமாய் இருந்த்து முத்தாபாய்க்கு, “நாமளும் கல்யாணம் ஆயிப் போயிட்டா அவரு எப்படிக் குடும்பத்தை நடத்துவாரு? நான் படிச்சு முடிக்கறவரை கூட கடை நல்லா ஓடிக்கிட்டிருந்ததுதான்; அப்பறம் இந்த மாலு எல்லாம் வந்திச்சா? அதால அப்பாவோட கடை போல இருக்கறப் பொட்டிக்கடையெல்லாம் படுத்துடுத்து. அப்பாவோட நிபந்தனைக்கு யாராவது ஒரு ராமன் இல்ல; ராவணன் கூடவா வரமாட்டான்?” என்றெல்லாம் நினைத்துக் கொண்டு முத்தாபாய் காத்திருக்கிறாள்.

தனியார் பள்ளியின் பேருந்து ஒன்று போகும். ‘ணங்’ ’ணங்’ என்று வாணலியைத் தட்டி ஓசை எழுப்பியபடி நிலக்கடலை விற்பவன் வண்டியைத் தள்ளிக்கொண்டு போவான். ராயல் என்ஃபீல்டு வண்டியில் ஒருவர் ஹெல்மெட் போட்டுக் கொண்டு போவார். இதெல்லாம் கிழக்கேயிருந்து வருபவை. மேற்கேயிருந்து நான்கு எருமை மாடுகளை மேய்ச்சலுக்கு ஓட்டிச்சென்ற சிறுவர் திரும்புவார்கள். காக்கைக் கூட்டமொன்று பறந்து வந்து எதிரே செல்லும் மின்கம்பிகளில் உட்கார்ந்து சற்று நேரம் ஓய்வெடுப்பது போல இருந்து பின் மீண்டும் பறந்து செல்லும். இந்த ஐந்து வினைகளும் சற்று முன்பின் நடக்கும். எல்லாம் அந்த ஆறுமணியிலிருந்து ஏழு மணிக்குள்தான். அதன்பின் முத்தா பாய் உள்ளே செல்வாள்.

கடந்த வாரம் மதியம் அலுவலகத்தில் உணவு வேளையில் உடன் பணியாற்றும் கோபால் கேட்டது ஞாபகம் வந்தது. “என்னா முத்தா, இந்த தடவையும் வழக்கம் போலத்தானா?” என்று கேட்டான் சிரித்துக் கொண்டே. “ஆமா, ஆமா” “என்னா கண்டிஷன் பெயிலா?” “இல்ல, கண்டிஷன் ஜெயில். ஆமா ஒங்களுக்கு யாரு சொன்னது? சொக்கலிங்கம் எங்கத் தெருவிலதான் இருக்காரு. காலை நடையிலச் சந்திப்போம். வருத்தமாத்தான் சொன்னாரு அவரும்.”

“சரி, அவரு ஒங்களுக்கு என்னா சொன்னாரு” “நல்ல ஜாதகம் அமையலன்னாரு” “சீக்கிரம் ஆனா ஒங்க அம்மாவுக்குக் கொஞ்சம் நிம்மதி” “ஆமா அவங்களுக்கும் வயசாயிக்கிட்டே வருது” “ஏன் ஒங்க அண்ணன் அக்கா, தங்கச்சி யாரும் பாக்க மாட்டாங்களா?” “நான் எப்பவும் தனிமையிலே இனிமை காண்பவன்” என்றான் அவன் சிரித்துக் கொண்டே. ”என்னப் போலத்தான்” என்றாள் அவளும்.

இரண்டு நாள்கள் கழித்து வழக்கம்போல முத்தாபாய் காத்திருக்கிறாள். கடையை சற்றுச் சீக்கிரம் மூடிவிட்டு வந்த அப்பா உள்ளே சென்றதும், “முத்தா, கொஞ்சம் இங்க வந்துட்டுப் போ” என்றார். அவளுக்கு ஆச்சரியம். அப்பா எப்பொழுதும் அழைக்கவே மாட்டார். அவளுக்கு வருகைப் பதிவேட்டில் இன்னும் தள்ளுவண்டிக்காரனும், ஹெல்மெட்காரரும் பாக்கி இருந்தனர். ஆனால் இதுவரை கூப்பிடாத அப்பா கூப்பிடுவதால் உள்ளே போனாள்.

உள்ளே போனதும் “அம்சா; நீயும் இங்கக் கொஞ்சம் வா” என்று மனைவியையும் அழைத்தார். அவள் வந்து நின்றாள். முத்தாபாய் நாற்காலியில் உட்கார்ந்தாள். ‘ஏம்மா, கோபாலுன்றது யாரும்மா?” “என்கூட வேல செய்யறவருப்பா; ஏம்பா?” “இன்னிக்கு அவன் மதிய நேரத்துலக் கடைக்கு வந்தான். இந்த ஊருதானாம். “ஆமாம்பா; நம்ம சொக்கு வராறே? அந்தத் தெருவுலதான் இருக்காரு”

“ஏங்க எதாவது தகராறா?” என்றார் அம்சவேணி. “தகராறெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல; முத்தாவைப் பொண்ணு கேக்க வந்தான் அவன்.” முத்தாபாய்க்கு ஒரே அதிர்ச்சியாக இருந்தது. “நம்மகிட்ட ஒரு வார்த்தை கூட சொல்ல்லியே? அப்பா அம்மா இத எப்படி எடுத்துக்கப் போறாங்க”ன்னு நினைத்தாள். ”அவன் ஒரே பையனாம். அவனோட அவன் அம்மா மட்டும்தான் இருக்கங்களாம்; சொக்கு எல்லாம் சொன்னாராம். எல்லாத்துக்கும் ஒத்துக்கறனாம். ஏம்மா. ஒங்கிட்ட ஏதவது கேட்டானா?”

“இல்லப்பா, சாப்பிடும் போது ரெண்டு பெரும் ஒண்ணா ஒக்காந்து சாப்பிடுவோம், அதான். அப்பதான் எப்பவாவது குடும்ப விஷயங்கள் பேசிக்கறது உண்டு அவ்வளவுதான்” “சரி சொல்லுங்க; அவனும்தான் இவளைப் பாத்திருக்கான். இவளுக்கும் அவன் குடும்பத்தைப் பத்தித் தெரிஞ்சிருக்கு; எல்லாத்துக்கும்தான் ஒத்துக்கறான்” என்றார் அமசவேணி. சற்று நேரம் பேசாமல் இருந்த சேதுராமன் பட்டென்று, ”ஆனா அவன் நாயுடுப் பையனாண்டி. நாம எப்படிக் கொடுக்கறது? இல்லனு சொல்லிட்டேன்” என்றார்.

“சரி, இதுவும் கூடல” என்று சொல்லிக்கொண்டே அம்சவேணி உள்ளே செல்ல முத்தாபாய் வாசலில் போய்க் காத்திருக்கிறாள். மறுநாள் மதிய உணவு வேளையில் கோபாலுவும் முத்தாபாயும் ஒன்றாகத்தான் சாப்பிட்டார்கள். ஆனால் பேச்சு மிகமிகக் குறைவாக இருந்தது. அப்பா கேட்டதைப் பற்றி அவளும் கேட்க வில்லை, அவனும் பேசவில்லை. ஒருவரை ஒருவர் இதுநாள்வரை பார்த்த பார்வைக்கும் இன்று பார்க்கும் பார்வைக்கும் வேறுபாடு இருப்பதை இருவருமே உணர்ந்தனர்.

நான்கைந்து நாள்கள் கழித்து சொக்கலிங்கம் ஒரு நாள் சேதுராமனின் வீட்டிற்கு வந்தார். “பையனுக்கு அப்பா விருத்தாசலத்துல பெரிய மளிகைக்கடை வச்சிருக்காரு. அது தவிர ரெண்டு கடைங்க கட்டி வாடகைக்கு உட்டிருக்காங்க; பையனுக்குப் படிப்பு ஏறல. அதால அவனையும் கடையிலயே ஒக்கார வச்சுக்கிட்டாரு. இவன்தான் பெரியவன். அடுத்தவன் காலேசுலப் படிச்சுக்கிட்டிருக்கான். ரெண்டு பொண்ணுங்களையும் ஒண்ணு மாயவரத்துல, இன்னொண்ணு பாண்டிச்சேரியிலக் கட்டிக்கொடுத்துட்டாங்க”

சொக்கலிங்கம் கூறிக் கொண்டே போக, “நான் முன்ன சொன்னதெல்லாம் சொல்லிட்டயா?” ”சொல்லிட்டேங்க; அதுக்கும் ஒத்துக்கிட்டாங்க” கேட்டுக்கொண்டிருந்த அம்சவேணிக்கும் சேதுராமனுக்கும் இந்த இடம் முடிந்து விடும் என்னும் நம்பிக்கை ஏற்பட்டது. ”என்னா சொல்ற? முத்தா வரச் சொல்லலாமா?” என்று சேதுராமன் கேட்டார். “பாப்பாவை ஏங்கக் கேட்டுக்கிட்டு; இந்த ரெண்டு மூணு தடவையா அதக் கேட்டுக்கிட்டா சொன்னீங்க? என்றார் சொக்கலிங்கம். ‘ரெண்டு மூணா? ஏழெட்டு இருக்கும்? என்று கூறவில்லை. மனத்தில் நினைத்துக் கொண்டாள் முத்தாபாய். மாப்பிள்ளையே பெண்பார்க்க விருத்தாசலத்திலிருந்து காரை ஓட்டிக் கொண்டு வந்தான். அவனுடைய அப்பா, அம்மா, அக்கா, அக்கா கணவர் என்று அனைவரும் காரிலேயே வர, சொக்கலிங்கம் மட்டும் முன்கூட்டியே வந்து காத்திருந்தார். அனைவர் முன்னாலும் குனிந்த தலை நிமிராமல் வந்து உட்கார்ந்து விட்டுப் போனாள் முத்தாபாய்.

அவர்கள் சென்றபிறகு “ஏண்டி மாப்பிள்ளையை சரியா பாத்தியாடி?” என்றாள் அம்சவேணி. “பாத்தேம்மா” “இல்லியே, நீ குனிஞ்ச தலையை நிமிரவில்லையே” “இல்லம்மா; பாத்தேன்” என்று சொன்னாள் முத்தாபாய். “இந்த எடம் முடிஞ்சுடும்னு நெனக்கறேன். மாப்பிள்ளை ராஜாவாட்டம் இருக்காண்டி” என்றாள் அம்சவேணி. ”அதற்கு ராணியைத்தானே பார்க்கவேண்டும்” என் நினைத்துக் கொண்டாள் முத்தாபாய். சென்றவர்களிடமிருந்து எந்தத் தகவலும் இல்லை.

சேதுராமனும் அம்சவேணியும் கவலைப் பட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு நாள் சொக்கலிங்கம் வந்தார். அப்பொழுதுதான் அலுவலகத்திலிருந்து வந்திருந்தாள் முத்தாபாய். இன்னும் காத்திருக்கும் இடத்திற்குச்செல்லவில்லை. “சொல்லு சொக்கு; நல்ல சேதிதான? என்னா சொன்னாங்க?” என்றார் சேதுராமன். அம்சவேணியும் முத்தாபாயும் கூர்ந்து கேட்டனர்.

“நல்ல சேதிதாங்க; ஆனா பவுனுதான் கூட அஞ்சு சேத்துக் கேக்கறாங்க” ”ஏம்பா நம்ம நெலைக்குப் பத்தே அதிகம்பா. இன்னும் கூட அஞ்சுன்னா? இப்ப விக்கற வெலைக்கு ரெண்டு லட்சம் ஆகுமே” சேதுராமன் அம்சவேணி முகங்களில் கவலை மேகங்கள் குடிகொண்டன. முத்தாபாய் இறுகிப் போய் நின்றுகொண்டிருந்தாள். “அதுக்கும் அவங்களே வழி ஒண்ணு சொன்னாங்க” ”என்னாவாம்?” “அவங்களுக்குத் தெரிஞ்ச ஒறவுக்காரரு ஒருத்தர் இருக்காராம். அவருக்கு இந்த ஊட்டை ரெண்டுலட்சரூபாய்க்குப் போக்கியம் போடலான்னு சொல்றாங்க”

”அப்பறம் அதை மூக்க என்னா வழி? கல்யாணத்துக்கப்பறம் சீர் செனத்தின்னு எல்லாம் வந்திடுமே” என்றார் சேதுராமன். “இதெல்லாம் மொதல்லயே சொல்லக்கூடாதா அவங்க? சரி. ம்….இதுவும் தட்டிப் போச்சா. கெடக்கட்டும்; அவ தலையெழுத்து” என்று வருத்தமுடன் சொல்லிக்கொண்டே போனார் அம்சவேணி. முத்தாபாயும் வெளியே சென்று காத்திருக்கிறாள்.

நான்கைந்து நாள்கள் கடந்தன. சேதுராமன் கடையை மூடிவிட்டு வீட்டிற்கு வந்தவர் வீட்டு வாசலில் முத்தாபாயைக் காணாமல் திகைத்தார்.

கம்பனின் அரசியல் அறம் – வளவ.துரையன் கட்டுரை

மணக்கோலத்தில் கண்ட தன் மகன் இராமனுக்கு மாமுடி புனைவித்து மன்னனாக்க எண்ணம் கொண்டான் மாமன்னன் தயரதன். அமைச்சர் பெருமக்களும் அதனை ஏற்றனர். உடனே தயரதன் தன் குலகுருவான வசிட்டரை அழைத்து, ”இராமனுக்கு நல்லுறுதி வாய்ந்த உரைகளைக் கூறுவாயாக” என்றான்.

வசிட்ட முனிவன் இராமனை அடைந்து, “ நாளை உனக்கு இந்த நானிலம் ஆளும் உரிமை வழங்கப்பட இருக்கிறது. எனவே நான் ஒன்று கூறுவதுண்டு உறுதிப் பொருள். நன்று கேட்டுக் கடைப்பிடி” என்று கூறி அரசன் கைக்கொள்ளவேண்டிய அறங்களை எடுத்துக் கூறுகிறான்.

வசிட்டன் உரைப்பனவாகக் கம்பன் பதினைந்து பாடல்களை இயற்றி உள்ளான். தெளிந்த நல்லறம், மனத்தில் செப்பம் உடைமை, கருணை ஆகிய மூன்றையும் ஆள்பவர் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் எனக் கூறும் வசிட்டன்,”சூது என்பதுதான் அனைத்துக் குற்றங்களுக்கும் மூலகாரணமாகும்; அதை அறவே விலக்க வேண்டும்” என்கிறான்.

”சூதானது பொருளை அழிக்கும்; பொய் சொல்லத் தூண்டும்; அருளையும் கெடுக்கும்; அல்லவையும் தரும் “ என்ற பொருளைத் தரும் குறளான,

”பொருள்கொடுத்துப் பொய்மேற் கொளீஇ அருள்கெடுத்[து]

அல்லல் உழப்பிக்கும் சூது”

என்பது நினைவுக்கு வருகிறது. மேலும், “ஆள்வோர் எவரிடத்தும் பகைமை பாராட்டலாகாது. பகைமை இல்லாத அரசனின் நாட்டில் போர் இல்லாமல் போகும்; அவனது படையும் அழியாது; அவன் புகழ் பெருகும்” எனும் கருத்தில் ‘போர் ஒடுங்கும்; புகழ் ஒடுங்காது” என்று கூறுகிறான். போர் மேகங்கள் சூழ்ந்துள்ள இன்றைய உலக அரசியலுக்கு இது முக்கியமான அறவுரையாகும். சிறந்த அரசாட்சி எதுவென்பதற்கு வசிட்டனின் கூற்றாகக் கம்பன் ஓர் இலக்கணம் வகுக்கிறான்.

”கோளும் ஐம்பொறியும் குறைய பொருள்

நாளும் கண்டு நடுவுறும் நோன்மையின்

ஆளும் அவ்வரசே அரசு அன்னது

வாளின் மேல்வரும் மாதவம் மைந்தனே” என்பது கம்பனின் பாடல்.

அதன்படி, “மெய்,வாய், கண்,மூக்கு எனும் ஐம்பொறிகள் உண்டாக்கும் ஆசைகளை அடக்கி, தனது நாட்டுக்குத் தேவையான பொருளை நாள்தோறும் நல்ல வழியில் சேர்த்து, நடுநிலைமையில் நின்று ஆளுகின்ற அரசாட்சியே உண்மையான சிறந்த அரசாட்சியாகும் என்பது விளக்கமாகிறது. இப்படி நடத்துவது என்பது எவ்வளவு கடினமானது என்பதை விளக்க ”அந்த ஆட்சி வாளின் முனையில் நின்று செய்கின்ற பெரிய தவம் போன்றதாகும்” என்ற உவமையும் கம்பனால் கூறப்படுகிறது.

மேலும் அறிவுசால் அமைச்சரின் சொற்படிதான் ஆட்சியாளர் செயல்பட வேண்டும் என்பதை விளக்க மும்மூர்த்திகளின் தோள்வலிமையை ஒருவரே பெற்றிருந்தாலும் “அமைச்சர் சொல்வழி ஆற்றுதல் ஆற்றலே” என்று வசிட்டன் இராமனிடம் கூறுகிறான். அத்துடன் “ஐம்புலன்களை அடக்கினால் மட்டும் போதாது; மனத்தில் அன்பு கொள்ள வேண்டும்; ஏனெனில் அன்பின் நல்லது ஓர் ஆக்கம் உண்டாகுமோ?” என்றும் வசிட்டன் கூறுகிறான்.

“மன்னன் உயிர்த்தே மலர்தலை உலகம்” என்பதுதான் பண்டைய தமிழ் இலக்கிய மரபாகும். இதன்படி இவ்வுலக மக்களெலாம் உடலாகவும், அவர்தமை ஆளும் மன்னன் உயிராகவும் சித்தரிக்கப் படுகிறான். கம்பன் இதை அப்பட்ரியே மாற்றுகிறான்.

”உயிரெலாம் உறைவதோர் உடம்பும் ஆயினான்”

”வையம் மன்உயிர்ஆக அம்மன்உயிர்

உய்யத் தாங்கும் உடல் அன்ன மன்னன்”

எனும் அடிகள் மக்களை உயிராகவும், அவ்வுயிரைப் பேணும் உடலாகவும் மன்னனைக் காட்டி மக்களாட்சித் தத்துவத்தைக் காட்டுகின்றன.

அடுத்து, அரசன் கொள்ளவேண்டிய குணங்களைக் கூறும் வசிட்டன் அவற்றைப் பட்டியலிடுகையில், ”இன்சொல், ஈகை, நல்வினையாற்றல், மனத் தூய்மை, வெற்றிபெறல், நீதிநெறி நடத்தல்,” என்ற குணங்களை முன் நிறுத்துகிறான். அரசன் கொள்ள வேண்டிய நடுநிலையைக் கூறும் போது, ”சமன் செய்து சீர்தூக்கும் கோல்போல்” என்று வள்ளுவர் கூறும் துலாக்கோல் உவமையையே கம்பனும் பின்பற்றி, “செம்பொன் துலைத்தாலம் அன்ன” என்று பொன்னைத் துல்லியமாக நிறுத்து நடுநிலைமையைக் காட்டும் தராசைப் போன்று ஆட்சிபுரிவோர் இருக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறான்.

மேலும் ஆட்சியாளர்க்கு அறிவு சார்ந்த சான்றோரிடம் தொடர்பு கொள்வதும், அவர் வாக்கின்படி ஒழுகுவதும் முக்கியமானவையாகும்.

அதனால்தான் கண்ணகி நீதிமுறை தவறிய பாண்டியனின் நாட்டில் “சான்றோரும் உண்டுகொல்” என்று கேட்கிறாள். எனவேதான் ஆன்றோரிடம் செலுத்தும் அன்பு ஓர் அரசனுக்கு ஆற்றல் மிக்க ஆயுதமாக விளங்கும் என்று வசிட்டன் இராமனுக்கு விளக்குகிறான்.

’தூமகேது’ எனும் பெயருடைய வால் நட்சத்திரம் தோன்றினால் உலகிற்குக் கேடு சூழும் என்பது ஒரு நம்பிக்கையாகும். மங்கையர் மீது வரும் தீராக்காமமான பெண்ணாசை அத்தகைய தூமகேது போன்றது. அதை விலக்கினால் அரசர்குக்க் கேடு இல்லை எனும் பொருளில்,

”தூமகேது புவிக்கு எனத்தோன்றிய

வாம மேகலை மங்கையரால் வரும்

காமம் இல்லை எனின் கடுங் கேடுஎனும்

நாமம் இல்லை நரகமும் இல்லையே”

எனக் கம்பன் பாடுகிறான்.

வசிட்டன் கூறும் இந்த அறமுறைகளை எல்லாம் இராமன் நன்றாக மனத்துள் வாங்கிக் கொள்கிறான். கிட்கிந்தைக்கு அரசனாக, சுக்ரீவனுக்கு இலக்குவனைக் கொண்டு முடி சூட்டுவித்த பின்னர் இராமன் சுக்ரீவனுக்கு அரசியல் அறங்களை எடுத்துக் கூற வசிட்டன் உபதேசம் மிகவும் உதவுகிறது.

“மங்கையர் பொருட்டால் மாந்தர்க்கு மரணமுண்டாகும்; அத்துடன் பழிப்பும் உண்டாகும்; இதற்கு உருமையைக் கவர்ந்த வாலியே சாட்சி” என்று சுக்ரீவனிடம் இராமன் உரைக்கிறான்.

சுக்ரீவனுக்கு இராமன் கூறும் அறவுரைகளாகக் கம்பன் ஒன்பது பாடல்கள் இயற்றி உள்ளான்.

“அமைச்சர்கள் வாய்மைசால் அறிவில் மேம்பட்டவராய் இருக்க வேண்டும். படைத்தலைவர்கள் குற்றமில்லாத நல்லொழுக்கத்துடன் கூடியவராய் இருக்க வேண்டும். ஆள்வோர் இவ்விருவரோடும் மிகவும் நெருங்காமலும், அதே நேரத்தில் விட்டு விலகாமலும் பழகி ஆட்சி செய்ய வேண்டும்.

புகை எழுந்தால் அங்கே எரியும் தீ இருக்கிறது என்று ஊகிக்கும் திறனோடு, நூல் வல்லார் அறிவையும் அரசன் பெற்றிருக்க வேண்டும்; பகைமை கொண்டவர்க்கும் அவரவர் தகுதிக்கேற்பப் பயன் உண்டாகும் படி நடக்க வேண்டும்.

சுக்ரீவனே! ஆட்சி புரிவோரிடம் சில நல்ல குணங்கள் இருக்க வேண்டும். செய்ய வேண்டியவற்றைச் செய்தல், மற்றவர் தம்மைப் பற்றி வசைமொழி கூறிய போதும் தாம் அவர் பற்றி இனியவையே கூறல், உண்மை பேசுதல், தம்மால் முடிந்த மட்டும் இரப்பவர்க்கு ஈதல், பிறர் பொருளைக் கவராமல் இருத்தல் என்பனவே அவை.

மேலும் ஆட்சியாள்வோர் தாம் வலிமையுடையவர் என்று எண்ணி எளியவரை அவமதிக்கக் கூடாது. அவ்வாறில்லாமல் நான் கூனிக்குச் சிறு கேடு செய்ததால் துன்பக் கடலுள் வீழ்ந்தேன்.

ஆள்வோர் “இவன் நம் தலைவர் அல்லர்; நம்மைப் பெற்றெடுத்த தாய் போன்றவர் என்று குடிமக்கள் கூறுமாறு அவரைப் பாதுகாக்க வேண்டும். அதே நேரத்தில் நாட்டிற்கு எவரேனும் தீமை செய்தால் அத் தீயவரை அறத்தின் எல்லை மீறாமல் தண்டிக்க வேண்டும்.

அறத்தினது இறுதி வாழ்நாட்டுக்கு இறுதி; அதாவது அறவழியிலிருந்து தவறுதல் ஆயுளின் முடிவுக்கே காரணமாகி விடும், எனவே செல்வத்துக்குக் காரணமான நல்லவற்றைச் செய்யாமல் வறுமைக்குக் காரணமான தீயவற்றைச் செய்யலாகாது.”

இவ்வாறு ஆள்வோர் பின்பற்ற வேண்டிய அறநெறிகளையும், ஆளவேண்டிய முறைகளையும் இராமன் சுக்ரீவனிடம் எடுத்துக் கூறுகிறான்.

இவற்றோடு வசிட்டன் கூறும் அரசியல் அறங்களாகக் கம்பன் மொழிந்திருப்பதையும் சிந்தித்தால் அவை எல்லா நாட்டு ஆட்சியாளர்க்கும் எப்பொழுதும் பொருந்துவனபோல் தோன்றுகிறது. கம்பன் கூறும் இந்த அரசியல் அறங்களப் பின்பற்றும் ஆட்சியாளரால் வழி நடத்தப்படும் நாடு மிகச் சிறந்ததாய்த்தான் விளங்கும் என்று துணிந்து கூறலாம்.

கம்பன் காட்டும் வணிகம்

ஏற்றுமதி வணிகம்

முறைஅறிந்து அவாவை நீக்கி முனிவுழி முனிந்து வெஃகும்

இறைஅறிந்து உயிர்க்கு நல்கும் இசைகெழு வேந்தன் காக்கப்

பொறைஅறிந்து உயிர்க்கும் தெய்வப் பூதலம் தன்னில் பொன்னின்

நிறைபரம் சொரிந்து வங்கம் நெடுமுதுகு ஆற்றும் நெய்தல்

[அவா=ஆசை; முனிவுழி முனிந்து=சினம்கொள்ளவேண்டிய இடத்தில் சினந்து; இசை=புகழ்; நிறை பரம் சொரிந்து=அருமையான பொருள்கள் இறக்கி]

கோசல நாட்டில் நடந்த வணிகத்தைப் பற்றிக் கம்பன் கூறுகிறான். வங்கம் என்றால் கப்பம் என்று பொருளாகும். ஆண்டாள் தம் திருப்பாவையின் 30-ஆம் பாசுரத்தில், “வங்கக் கடல் கடைந்த” என்று கப்பலைச் சொல்வார். கோசல நாட்டில் பொருள்கள் மிகுதியாக விளைந்தன. அந்நாட்டில் தங்களுக்குத் தேவையானது போக எஞ்சிய பொருள்களை கப்பல்களில் ஏற்றிச் சென்று ஏற்றுமதி செய்தார்கள். அப்படிப் பல பொருள்களை ஏற்றிச் சென்று இறக்கிய பிறகு அக்கப்பல்கள் தம் பாரத்தைச் சுமந்த வருத்தத்தை ஆற்றி நிற்குமாம்.

சிறந்த நெறிமுறையில் அரசாளும் மன்னன் ஆளுவதால் பாரம் சுமந்த வருத்தம் நீங்கிய பூமிதேவியை அக்கப்பல்களுக்கு உவமையாகக் கூறுவான் கம்பன். கோசல நாட்டில் கடலே கிடையாது. கப்பல்கள் எங்கு வந்தன என்ற கேள்வி எழலாம். சரயு நதியே கப்பல்கள் செல்லும் அளவுக்கு அகலமாகவும், ஆழமாகவும் இருந்ததாம்.

அறநெறியை அறிந்து, பொருளாசையை நீக்கி, சினம் கொள்ள வேண்டிய நேரத்தில் சினம் கொண்டு, மக்களிடம் வரிப்பொருள் இவ்வளவுதான் இருக்க வேண்டும் என அறிந்து பெற்று, தன் ஆட்சியின் கீழ் வாழும் உயிரினங்களிடத்தில் இரக்கம் கொள்கிற புகழ் பெற்ற அரசன் பூமியைப் பாதுகாத்து வந்தான். அதனால் பூமியைச் சுமக்கின்ற தம் பாரத்தை இறக்கி இளைப்பாறுகின்ற பூதேவியைப் போலக் கப்பல்கள் அருமையான பொருள்களின் நிறைந்த பாரத்தை இறக்கிவிட்டு நெய்தல் நிலத்தில் பாரத்தைச் சுமந்த வருத்தத்தை ஆற்றிக் கொள்ளும்

கம்பன் காட்டும் ஐவகைத் தேன்

ஆலைவாய்க் கரும்பின் தேனும் அரிதலைப் பாளைத் தேனும்

சோலைவாய்க் கனியின் தேனும் தொடைஇழி இறாலின் தேனும்

மாலைவாய் உகுத்த தேனும் வரம்புஇகந்து ஓடி வங்க

வேலைவாய் மடுப்ப உண்டு மீன்எலாம் களிக்கும் மாதோ [41]

[அரிதலை=அரியப்பட்ட நுனி; தொடை இழி இறால்= அம்பு தொடுக்கப்பட்ட தேன்அடை; வரம்பு=எல்லை; வங்கம்=கப்பல்; வேலை=கடல்; மடுத்தல்=கலத்தல்; மாதோ=அசைச்சொல்]

கரும்பாலைகளில் இருந்து கருப்பஞ்சாறாகிய தேன் ஓடி வருகிறது. தென்னை, பனை மரங்களின் நுனி அரியப்பட்டு அதன் பாளைகளிலிருந்து கள்ளாகிய தேன் ஓடுகிறது சோலைகளில் உள்ள மரங்களின் பழங்களிலிருந்து பழச் சாறாகத் தேன் ஓடி வருகிறது. அம்பு தொடுக்கப்பட்ட தேன் அடைகளிலிருந்து தொடர்ந்து தேன் ஓடி வருகிறது. மக்கள் அணிந்திருந்த மாலைகளிலிருந்து தேன் ஓடி வருகிறது. இந்த ஐவகைத் தேனும் எல்லை கடந்து ஓடிக் கப்பல்கள் உலவும் கடலில் போய்க் கலக்கின்றன. அவற்றை மீன்கள் எல்லாம் உண்டு களிக்கின்றன.

’தொடை இழி இறால்’ என்பது அருமையான சொல்லாட்சி. இது கம்பன் காட்டும் புதுமையான தேன். இதன் மூலம் கம்பன் அக்காலத்தில் வேடர்கள் தென் எடுத்த விதத்தைச் சொல்கிறான். வேடர்கள் தேனெடுக்க தேனடையை நோக்கி அம்பு எய்வார்கள். அம்பு அந்த அடையில் துளையிடும். அத்துளை வழியே தேன் இடைவிடாது அம்பின் வழியே அம்பின் அடி நுனியில் கட்டப்பட்டிருக்கும் கயிற்றில் ஒழுகும். அதைப் பிடித்துக் கொள்வார்கள். அடைக்கும் சேதமேற்படாதவாறு, தேனீக்களுக்கும் துன்பம் செய்யாமல் தேனெடுக்கும் வழியைக் கம்பன் அறிந்திருக்கிறான். கடலுக்கு அடைமொழியாக வங்கம் எனும் சொல்லைக் கையாள்கிறான். அது வங்கக்கடல் என்று திருப்பாவையில் ஆண்டாள் நாச்சியார் சொல்வதாகும்.

பரியுடை நன்மான் – வளவ.துரையன் கட்டுரை

ஒரு கருத்தை வெளிப்படையாகச் சொல்லக் கூடாது. ஆனால் அதைச் சொல்லியாக வேண்டும். இந்த நிலையில் அக்கருத்தை மறைபொருளாகச் சொல்லும் வழக்கத்தை நம் முன்னோர் மரபாகவே கடைப்பிடித்து வந்தனர். இதையே மங்கலம், குழுஉக்குறி, இடக்கரடக்கல் என்று இலக்கணம் கூறுகிறது. பெரும்பாலும் துன்பச் செய்தியைத்தான் இப்படி மறைத்துக் கூறினார்கள். செத்தார் என்பதைத் துஞ்சினார், விண்ணுலகு அடைந்தார், காலமானார் என்னும் சொற்களால் இன்றும் குறிப்பிடுவதைப் பார்க்க முடிகிறது.

பண்டைய இலக்கியங்கள் இதை இறைச்சி என்றும் குறிப்பிட்டுள்ளன. நவீனத்தில் நாம் படிமம் என்று கூறுகிறோம். சங்க காலத்தலைவி தன் தலைவனுக்கு இழுக்கு நேரும் சொல்லை ஒருபோதும் உரைக்க மாட்டாள். அவன் தவறு செய்தபோதும் அதை வெளிப்படையாகச் சொன்னால் அது அவனின்பால் உள்ள குறையைத் தான் குறிப்பிட்டதாக ஆகிவிடும் எனக் கருதி அதனை மறைத்தே பேசுவாள். ஆனால் அவளிடம் வந்து உரையாடுவோர் அக்குறிப்பை உணரும் தன்மையைக் கொண்டிருந்தனர் என்பதும் தெரிய வருகிறது.

ஐங்குறுநூறு ஓர் அருமையான அகத்துறை இலக்கியம். அதில் தலைவன் ஒருவன் தன் தலைவியைப் பிரிந்து பரத்தையர் இல்லம் சென்று தங்கி விடுகிறான். இது அக்கால வழக்கமாகும். தலைவி தனியே பிரிந்து வருந்திக் கொண்டிருக்கிறாள். அப்பொழுது தலைவனிடத்திலிருந்து வந்த சிலர் “அவன் விரைவில் இங்கு வந்து விடுவான் எனக் கூறுகின்றனர். ஆனால் அவன் அவ்வளவு எளிதாக வரமாட்டான் என்பது தலைவிக்குத் தெரியும். அதை வெளிப்படையாகச் சொல்லாமல் மறைத்துப் பேசுகிறாள்.

”அங்கிருக்கும் பரத்தையர் ஊர் முழுதும் தூங்கினாலும் தாங்கள் தூங்காதத் தன்மை கொண்டவர்” என்று மட்டும் கூறுகிறாள். அவர்கள் உறங்காதபோது அவன் எப்படி அவர்களுக்குத் தெரியாமல் வரமுடியும் என்பது மறை பொருளாகும்.

”பரியுடை நன்மான் பொங்குஉளை அன்ன
அடைகரை வேழம் வெண்பூப் பகரும்
தண்துறை ஊரன் பெண்டிர்,
துஞ்சுஊர் யாமத்தும், துயில்அறி யலரே. [வேழப்பத்து—3]

இப்பாடலில் வேழம் என்னும் சொல் வருகிறது. அதற்கு யானை என்று பொருள் கூறுவது வழக்கம். இந்த இடத்தில் வேழம் என்பதற்கு. வேழக்கரும்பு அல்லது கொறுக்கச்சி என்று பொருளாகும். இக்காலத்தில் இது கொறுக்கந்தட்டு என்று வழங்கப்படுகிறது. பத்துப் பாடல்களிலும் இந்த வேழம் குறிப்பிடப்படுவதால் இப்பகுதிக்கு வேழப்பத்து என்றே பெயர் வந்தது. அதேபோல பரி என்பது பெரும்பாலும் குதிரையைக் குறிக்கும் சொல்லாகும். இங்கே மான் என்பது குதிரையைக் குறிக்க பரி என்பது குதிரையின் விரைவைக் காட்டுகிறது. உளை என்பது குதிரையின் தலையில் அணிவிக்கப்படும் சுட்டியாகும். அதுவெண்மையாக இருக்கிறது இப்படித் தமிழ்மொழியின் ஒருசொல் பலபொருள் சிறப்பும் இப்பாடலில் விளக்கப்படுகிறது.

”மிகுந்த விரைவைக் கொண்ட தலைவனின் குதிரையின் நெற்றிச் சுட்டியைப் போல வெள்ளையாகப் பூ பூக்கின்ற வேழம் இருக்கிற குளிர்ச்சியான ஊரை உடையவன் அவன். அங்கு ஊர் தூங்கும்போதும் பெண்டிர் தூங்கமாட்டாரே” என்பது தலைவி கூற்றாகும்.

பரியுடை நன்மான் என்பது தலைவியின் கற்புத் திறத்தைக் காட்டும். அக்குதிரையின் நெற்றிச்சுட்டி போல வேழம் பூ பூக்கும் என்பது பிறமகளிரைக் காட்டும்.

வேழப்பத்தின் இறுதிப்பாடல் மற்றும் ஒரு கருத்தை மறைவாகப் பேசுகிறது.

”அறுசில் கால அஞ்சிறைத் தும்பி
நூற்றிதழ்த் தாமரைப் பூச்சினை சீக்கும்,
காம்புகன் டன்ன தூம்புடை, வேழத்துத்
துறைநணி ஊரனை உள்ளி,என்
இறைஏர் எல்வளை நெகிழ்பு ஓடும்மே” என்பது பாடல்.

இதில் ஒரு காட்சி காட்டப்படுகிறது. ”ஆறு சிறிய கால்களையும் அழகிய சிறகுகளையும் உடைய வண்டு, நூறு இதழ்களைக் கொண்ட தாமரைப் பூவில் முட்டைகளை இடுகின்றது. அம்முட்டைகளை அருகில் உள்ள மூங்கில் என்னும் வேழம் அழைக்கிறது”. இக்காட்சியைச் சொல்லி, ”அவற்றை உடைய ஊரைச் சேர்ந்தவன் அவன். அவனையே நினைத்துக் கொண்டிருப்பதால் என் முன்கை வளையல்கள் கழன்று ஓடுகின்றன” என்று தலைவி இப்பாடலில் கூறுகிறாள்.

தன்னை அழகான தாமரைப் பூவில் உள்ள முட்டையாகவும், அதைச்சிதைக்கும் வேழமாகப் பிறமகளிரையும் அவள் மறைவாகப் புலப்படுத்துகிறாள். மற்றொரு பொருளாக, வண்டின் முட்டையாகத் தன் புதல்வனையும், அவனைத் தலைவன் நினைவில் இருந்து பிற மகளிர் மறைப்பதாகவும் கூறவும் வாய்ப்புள்ளது.

ஆக தலைவி, தன் இல்லற வாழ்வுக்கு ஊறு ஏற்படும்போது கூட அதை ஊரார்க்கு வெளிப்படையாகத் தெரிவிக்காமல் மறைத்துக் கூறும் திறம் படைத்தவள் என்பதை ஐங்குறு நூறு காட்டுகிறது எனலாம்.

ஆதன் வாழ்க – வளவ.துரையன் கட்டுரை

மனத்தில் என்றும் மன்னனே!

சங்க கால மக்கள் “மன்னன் உயிர்த்தே மலர்தலை உலகம்” என்று தம் வாழ்வை நடத்தினர். அரசன் முறையாக ஆட்சி செய்து குடிமக்களை நன்கு ஓம்பி வந்தால்தான் தங்கள் வாழ்வு சிறக்கும் எனக் கருதினர். ஐங்குறுநூறு இதைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. ஐங்குறுநூற்றின் மருதத் திணையில் அடங்கி உள்ள வேட்கைப் பத்தில் உள்ள பத்துப் பாடல்களிலும் இதைக் காண முடிகிறது. வேட்கை என்பது விருப்பம் என்று பொருள் படும். தாய், தலைவி, தோழி ஆகியோரின் விருப்பத்தைக் கூறுவதால் இது வேட்கைப் பத்தாயிற்று

தலைவன் தலைவியைப் பிரிந்து புறத்தொழுக்கத்தில் நெடுநாள் ஈடுபட்டான். பின்னர் “இது தகாது” என உணர்கிறான். தலைவியோடு கூடி வாழ வருகிறான். அப்பொழுது அவன், “நான் உங்களைப் பிரிந்திருந்த காலத்தில் நீங்கள் என்ன கருதினீர்கள்” என்று கேட்கிறான். அதற்கு விடையாகத் தோழி கூறுவதாகப் பத்துப் பாடல்களும் அமைந்துள்ளன, எல்லாப் பாடல்களுமே அப்பொழுது ஆண்டு கொண்டிருந்த அவினி என்னும் பெயருடைய சேர மன்னனையும் அவன் குடியாகிய ஆதன் என்பதையும் வாழ்த்தி, “வாழி ஆதன் வாழி அவினி” என்றே தொடங்குகின்றன. எந்த ஒரு செயலும் மன்னனை முதன்மைப்படுத்தி அவனை வாழ்த்திய பிறகே மக்கள் தொடங்கினர் என்று இதன்வழி உணரலாம்.

தோழி,

வாழி ஆதன் வாழி அவினி
பசிஇல் ஆகுக! பிணிசேண் நீங்குக”
என்வேட் டோளே யாயே யாமே”

என விடை கூறுகிறாள். “நாங்கள் மன்னன் வாழ்க என்றும், நாட்டில் பசி இல்லாமல் போகட்டும், நோய் அகன்று போகட்டும் என நினைத்திருந்தோம்” என்பது இதன் பொருளாகும். மன்னன் சிறப்புடன் வாழ்ந்து சிறப்பாக ஆட்சி செய்யும் நாட்டில் பசியும், நோயும் இருக்காது. அப்ப்டிப்பட்ட நாட்டை விரும்பினோம் என்கிறாள். உறு பசியும் ஓவாப்பிணியும் இல்லாததுதான் நாடு என்பார் வள்ளுவர்.மற்றொரு பாடலில், தோழி,

வேந்துபகை தணிக யாண்டுபல நந்துக” என்கிறாள்.

அதாவது நம்அரசனுக்குப் பகை இல்லாமல் போகட்டும், அரசன் பல்லாண்டு வாழட்டும் என்று நினைத்திருந்தோம். ஒரு நாட்டுக்குப் பகைவர் இருந்தால் எப்பொழுதும் போர் நடந்துகொண்டே இருக்கும். மக்கள் அமைதியாய் வாழமுடியாது என்று இது கூறுகிறது. மேலும் தங்கள் மன்னன் பல்லாண்டு சிறப்புடன் வாழவேண்டும் என்றும் விரும்புவதாக அவள் கூறுகிறாள்.

இப்படி ”நாட்டில் தீமை இல்லாமல் போகட்டும்; பால் வளம் பெருகட்டும்; நெல் மிகுதியாக விளையட்டும்; பொன் மிகுதியாகக் கிடைக்கட்டும் என்றெல்லாம் நாங்கள் நினைத்திருந்தோம் என்று தோழி இப்பாடல்களில் கூறுகிறாள். தலைவனைப் பிரிந்து வருத்தத்தில் இருந்த போதும் மன்னனைப் பற்றியும், நாட்டைப் பற்றியும் நினைத்த மக்களின் வாழ்வை எண்ணி நாம் பெருமைப்படத் தோன்றுகிறது.