வளவ.துரையன்

புனலாடல்

வளவ. துரையன்

பெரியவர் முதல் சிறியவர் வரை அனைவருக்கும் நீர்நிலைகளில் குளித்து ஆடுவது என்பது மிகவும் விருப்பமான ஒன்றாகும். இதற்குப் பால்வேறுபாடும் கிடையாது. குளம், ஆறு, கடல் போன்றவற்றில் நீராடுவது அவர்களுக்கு ஒரு விளையாட்டாகும். அதனால் இதை நீர் விளையாட்டு என்றும் அழைப்பர். இலக்கியங்கள் இதைப் புனலாடல் என்றழைக்கின்றன. சுனையாடல் என்றும் இதைக் கூறுவார்கள்.

ஆண்டாள் தம் திருப்பாவையில், “நீராடப் போதுவீர்” “மார்கழி நீராட” “குள்ளக் குளிர்ந்து நீராடாதே” :மார்கழி நீராடுவான்” என்றெல்லாம் நீராடுதலைக் காட்டுவார். சிலப்பதிகாரம் கடலில் சென்று நீராடுவதைக் கடலாடு காதை எனும் பகுதியில் காட்டும்.

ஐங்குறு நூறு நூலில் தலைவனும் தலைவியும் நீராடும் செய்திகளைக் காட்டும் புனலாட்டுப் பத்து என்னும் பகுதியே உள்ளது. இப்பகுதியில் உள்ள பத்துப் பாடல்களும் புனலாட்டையே கூறுகின்றன.

ஒரு தலைவன் தலைவியை விட்டுப் பிரிந்து பரத்தையிடம் சென்று ஒழுகி வந்தான். அப்பரத்தையுடன் அவன் புனலாடுகிறான். அதைத் தலைவி கேள்விப்படுகிறாள். அவளுக்கு மட்டுமன்று; அச்செய்தி ஊருக்கே தெரிந்து போகிறது. அதனால் எல்லாருமே அது குறித்துப் பேசுகின்றனர்.

சிலநாள்கள் கழித்து அவன் தலைவியிடம் மீண்டு வருகிறான். அப்பொழுது அவனிடம் அவன் பரத்தையரோடு சேர்ந்து புனலாடியது பற்றிக் கேட்கிறாள். “தலைவ! நீர் அழகிய தொடியும், வளையும் அணிந்த பரத்தையரோடு நீராடினீரே” என்கிறாள். அவனோ இல்லவே இல்லயென மறுக்கிறான். அதற்குத் தலைவி, “நேற்று கூட நீர் நீராடியது ஊர் மக்கள் அனைவருக்கும் தெரிந்திருக்கிறது. பலரும் அதுபற்றிப் பேசுகின்றனர். சூரியனின் ஒளியை எவற்றாலும் மறைக்க இயலுமோ? அது போல நீ கூறும் பொய்மொழிகளால் நீர் நீராடியதை மறைக்க முடியாது” என்று மறுமொழி கூறுகிறாள்.

ஊராரின் அலர் தூற்றலுக்கு ஞாயிற்றின் ஒளியை உவமையாக காட்டலும் பரத்தையைக் கூடத் தலைவி அழகாக வருணிப்பதும் இப்பாடலில் குறிப்பிடத்தக்கவையாகும். இது ஐங்குறுநூறு புனலாட்டுப்பத்தின் முதல் பாடலாகும்

”சூதுஆர் குறுந்தொடிச் சூர்அமை நுடக்கத்து
நின்வெங் காதலி தழீஇ நெருநை
ஆடினை என்ப, புனலே; அலரே
மறைத்தல் ஒல்லுமோ, மகிழ்ந?
புதைத்தல் ஒல்லுமோ, ஞாயிற்றது ஒளியே”

புனலாட்டுப் பத்தின் நான்காம் பாடல் தலைவி புனலாடியதைப் பற்றிப் பெருமையாகத் தலைவன் கூறுவதாக அமைந்துள்ளது. பெண்களும் ஆண்களைப் போல நீர்நிலைகளின் கரைகளில் வளர்ந்துள்ள மரங்களில் ஏறி அங்கிருந்து நீர்நிலையில் குதித்து நீராடினர் என இப்பாடல் காட்டுகிறது.

அழகான தலைவி அவள்; பொன்னாலான நகைகள் அணிந்திருக்கிறாள். அந்த நகைகளுடனேயே நீராடுகிறாள். அந்த நீர்நிலையின் கரையில் உயரமான மருதமரம் இருக்கிறது. தலைவி அந்த மருத மரத்தில் ஏறி அதன் உச்சியிலிருந்து நீரில் பாய்ந்து நீராடினாள். அவள் அணிந்துள்ள நகைகள் ஒளி வீசுகின்றன.அப்படி அவள் பாயும்போது அவள் கூந்தல் பறக்கிறது. அது வானத்திலிருந்து கீழே இறங்கும் மயிலின் தோகை போன்று அழகாக இருந்தது எனத் தலைவன் வருணித்துக் கூறுகிறான்.

மகளிர் கூந்தலை, “மென்சீர்க் கலிமயிற் கலாவத் தன்ன இவள், ஒலிமென் கூந்தல்” என்று மயிலின் தோகைக்கு உவமையாகக் குறுந்தொகை [225]யும் காட்டுகிறது. இது புனலாட்டுப்பத்தின் நான்காம் பாடலாகும்.

”விசும்புஇழி தோகைச் சீர்போன் றிசினே
பசும்பொன் அவிரிழை பைய நிழற்ற
கரைசேர் மருதம் ஏறிப்
பண்ணை பாய்வோள் தண்நறுங் கதுப்பே”

தலைவியுடன் அவன் புனலாடினான் எனக் கேள்விப்பட்ட அவனுடைய காதற்பரத்தை அவனிடம் ஊடல் கொண்டாள். பிற்பாடு புதுப்புனல் வந்தது. இப்பொழுது அவனுடன் அதில் ஆட ஆசை எழுந்தது. அவள் அவனை அழைக்கிறாள். “தலைவனே! நீ என்னுடன் புனலாட வருக; என் தோளைத் தெப்பமாகக் கருதி ஆடுவதற்கு உடன் வருக; இதோ இந்தப் புதுப்புனல் எப்படி வருகிறது தெரியுமா? விரைந்து செல்லக்கூடைய குதிரைகளை உடைய சோழ மன்னன் கிள்ளியின் யானைப் படை எப்படிப் பகைவரின் மதிலை அழிக்க விரைந்து செல்லுமோ அது போல இது வருகிறது. நீ ஆட வருக” என்றழைக்கிறாள்.

அகத்துறையில் நீராடும்போது கூட மன்னனது குதிரை மற்றும் யானையின் வீரத்தை உவமையாகக் காட்டும் புறச்செய்தியைத் தந்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்க ஒன்றாகும். இது புனலாட்டுப்பத்தின் எட்டாவது பாடலாகும்.

”கதிர்இலை நெடுவேல் கடுமான் கிள்ளி
மதில்கொல் யானையின் கதழ்புநெறி வந்த
சிறைஅழி புதுப்புனல் ஆடுகம்
எம்மொடு கொண்மோஎம் தோள்புரை புணையே.

இவ்வாறு அகத்துறையில் நீர்விளையாட்டான புனலாடல் பெரும்பங்கு வகித்துள்ளது என்பதை இலக்கியம் வழி நாம் உணர முடிகிறது.

புரிதல்

வளவ. துரையன்

குமாருக்கு எப்பொழுதும் மருத்துவமனையின் வாடையே பிடிக்காது. அறையை விட்டு வெளியே வந்து வராந்தாவில் இருந்த பெஞ்சில் உட்கார்ந்தான். காலை மணி எட்டு இருக்கும். நோயாளிகளுக்குச் சிற்றுண்டி வாங்கிக் கொண்டு வருபவர்களும் வாங்கச் செல்பவர்களும் வந்துகொண்டும் போய்க்கொண்டும் இருந்தனர். குமாரின் அண்ணன் கோபுவும் அதற்குத்தான் போயிருந்தார். குமார் சன்னல் வழியே பார்த்தான். உள்ளே அம்மா கட்டிலில் படுத்திருந்தார். அப்பா பக்கத்தில் ஒரு நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருந்தார்.

நேற்று காலை கோபுதான் தஞ்சாவூரிலிருந்து அலைபேசியில் பேசினார். “அம்மா முதுகு ரொம்ப வலிக்குதுன்னு சொல்றா. டாக்டர்கிட்டப் போய்க் கட்டினேன். எக்ஸ்ரே எடுத்துப் பாத்ததில முதுகுத் தண்டுவடத்துல ஏதோ பாதிப்போம். படுத்துக்கிட்டே இருந்தா கொஞ்சநாள்ல சரியாப் போயிடுமாம், இங்கியே தஞ்சாவூர்லக் கோபால் மருத்துவமனையிலதான் சேத்து இருக்கேன்”

கேட்டவுடன் குமார் புறப்பட்டு வந்தான். கும்பகோணத்திலிருந்து வர இரண்டு மணி நேரமாகிவிட்டது. வந்ததுமே மருத்துவமனை என்று கூடப் பார்க்காமல் அண்ணி பொரிந்து தள்ளிவிட்டாள். “இதுக்குதான் நான் இங்கக் கூப்பிட்டுக்கிட்டே வர்றதில்ல. இப்ப பாருங்க; இங்க வந்தாதான் அவங்களுக்கு ஏதாவது ஆயிடுது. அடுத்த வாரம் என் பொண்ணு பிரசவத்துக்கு வரா. நான் என்ன செய்யறது? சொல்லுங்க” இனி நான் இங்கே வைத்துக் கொள்ள முடியாது என்பதை மறைமுகமாகச் சொல்வது குமாருக்குப் புரிந்து விட்டது. அண்ணாவும் கேட்டுக்கொண்டு சும்மாதான் இருந்தார்.

குமாரால் அதற்குமேல் சும்மா இருக்க முடியவில்லை. “நான்தான வச்சுக்கிட்டு இருந்தேன். நாங்க ரெண்டு பேரும் முக்கியமான கல்யாணம்னு குடும்பத்தோடப் பாண்டிக்குப் போறோம்னுதான் இங்கப் போன வாரம் அனுப்பி வச்சோம். முந்தா நேத்திக்குதான் வந்தோம். இப்பப் பாருங்க நேத்திக்குக் காலைலயிலதான் உமா தோட்டத்துக்குப் போகும்போது கீழே உழுந்து தசை பிசகிப் போய்க் கட்டு போட்டுக்கிட்டு இருக்கா. இன்னும் முப்பது நாளாகும் கட்டுப் பிரிக்க; எங்களயும் புரிஞ்சிக்குங்க” என்று அவன் சொல்லி முடிப்பதற்குள் அண்ணி “அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது; ஒங்க அண்ணா வெளியில போயிடுவாரு நான்தான் லோல்படணும் புரிஞ்சிக்குங்க’ இங்க இனிமே நான் வச்சுக்க முடியாது” என்று கூறினாள். “என்னை ஆரம்பகாலத்துல எப்படியெல்லாம் படுத்தி வச்சாங்க”ன்னு அவள் நினைத்தாள்

அவர்கள் மொத்தம் மூன்று பேர். பெரியவர் கோபு; அடுத்தவன் கோயம்புத்தூரில் வக்கீலாக இருக்கும் நடராஜன். கடைசியில் குமார். நடராஜன் இப்பொழுது கோவையிலிருந்து வந்துகொண்டிருந்தான். நேற்று இரவு கோபுவும் அண்ணியும் வீட்டுக்குப் போய் விட அப்பாவும் குமாரும் மட்டும் மருத்துவமனையில் இருந்தனர். காலையில் அண்ணா வந்தவர் இப்பொழுது கடைக்குப் போயிருக்கிறார்.

கோபு வரும்போதே, ”நடராஜன் வந்துட்டானா” என்று கேட்டுக்கொண்டே வந்தார். “இல்லண்ணே; பஸ் ஸ்டாண்டுல எறங்கிட்டானாம். டவுன் பஸ்ல வந்துக்கிட்டிருக்கான்” என்றான் குமார். கோபு உள்ளே சென்று சிற்றுண்டிப் பொட்டங்களைக் கொடுத்து அம்மாவையும் அப்பாவையும் சாப்பிடச் சொல்லிவிட்டு வந்தார். உட்கார்ந்தவர், “என்னா செய்யறதுன்னே புரியல. எனக்கோ வருஷக் கடைசி; லீவே தரமாட்டேன்றான். ஒனக்குப் பள்ளிக்கூடம் இல்லாதது இப்ப நல்லதாப் போச்சு” “பள்ளிக்கூடம் இல்லாட்டாலும் நாங்க யாராவது ரெண்டு பேரு மாத்தி மாத்திப் போயிட்டுதான் வரணும்ணா” என்ற குமாருக்கு அவர் பதிலேதும் சொல்லவில்லை.

நடராஜன் வந்ததுமே ”இப்ப எப்படி இருக்கா” என்று கேட்டுக்கொண்டே உள்ளே போனான். இருவரும் எழுந்து உள்ளே சென்றார்கள். அப்பாவும் அம்மாவும் இட்லிகளைத் தின்றுகொண்டிருந்தனர். ”எப்படிம்மா இருக்க?” என்று கேட்டான் நடராஜன். “வலிதாண்டா இருக்கு; ஒக்காறவே முடியல. டாக்டரு படுத்துக்கிட்டே இருக்கணும்னு சொல்லிட்டாரு” என்று சொன்னவர் குமாரைப் பார்த்து, இதோ ரெண்டு பொட்டலம் இருக்கு; நீயும் இவனும் சாப்பிடுங்க” என்றார்.

”நான் சாப்பிட்டுட்டே வந்துட்டேன்; நீ சாப்பிடுடா” என்றான் நடராஜன். குமார் பொட்டலத்தைப் பிரித்தான். “அதுக்குள்ள நான் போயி டாக்டரைப் பாத்துட்டு வரேன்” எனக் கூறி நடராஜன் கிளம்பினான். ”நானும் வரேண்டா” என்ற கோபுவைத் தடுத்து, “வேணாம்ணா; நான் வக்கீலுன்னு சொல்லிப் பாக்கறேன்” என்று கூறிவிட்டுப் பதிலை எதிர்பாராமல் சென்றான்.

நடராஜன் சற்றுத்தள்ளி வெளியே வந்தவன், அலைபேசியில் மனைவி விமலாவிடம் பேசினான். அவள் தெளிவாகச் சொல்லிவிட்டாள். “நான் சொல்றதைக் கேளுங்க; நம்ம நெலமையைப் புரிஞ்சுக்குங்க; படுக்கையிலியே வச்சு இங்க என்னால செய்ய முடியாது. நான் வேற சி.ஏக்குப் படிக்கறேன். அத்தோட அவங்க ரெண்டு பேரும் புள்ளயப் படிக்கவிடாம டி.வி பாத்துக்கிட்டே இருப்பாங்க, இன்னும் இருபது நாள்ல எங்கப்பாவுக்கு அறுபதாம் கலியாணம் நடக்க இருக்கிறது தெரியும்ல, நான் அடிக்கடி அங்கப் போக வேண்டி இருக்கும்; ஒங்கத் தலையிலக் கட்டிடப்போறாங்க; எதாவது சாக்கு சொல்லிட்டு வாங்க”

”அன்னிக்கு என் கல்யாணத்துல வெள்ளி வெளக்கு ரெண்டு இன்ச் கொறைவா இருக்குன்னு என்னா ஆட்டம் ஆடினாங்க; இவங்கள வச்சு நான் செய்யணுமா?” என்று விமலா சொல்லவில்லையே தவிர மனத்துள் நினைத்துக் கொண்டாள். தலைமை மருத்துவரையே போய்ப் பார்த்தான். “படுக்கையிலியே இருக்கணும்றது இல்ல; அதெல்லாம் நடக்கலாம் சார். ஆனா அவங்க கோஆப்பரேட் செய்ய மாட்டறாங்க; இன்னும் மூணு நாள்ள அனுப்பிடுவோம்; மத்தபடி நல்லாதான் இருக்காங்க” என்றார் அவர்.

நடராஜன் அறையில் நுழையும்போது அனைவருமே பேசிக்கொண்டிருந்தனர். இவனைப் பார்த்ததும் பேச்சை நிறுத்தியது என்னவோ போல இருந்தது. ”என்னாடா சொன்னாரு” அப்பா கேட்டார். “டாக்டரு கொஞ்சம் நடக்கலாம்னு சொன்னார்” என்று அவன் சொல்லி முடிப்பதற்குள் அம்மா “எனக்குதான் நடந்தா வலிக்குதே” என்று கோபமாகச் சொன்னாள். “அப்பறம் இன்னும் மூணு நாள்ல வீட்டுக்குப் போயிடலாம்னு சொன்னாரு” என்றான் நடராஜன். அம்மா ”எந்த வீட்டுக்கு” என்று கேலியாகக் கேட்டாள்.

உடனேயே நடராஜன், “கோயம்புத்தூருக்குப் போக முடியாது. என்னைக் கொஞ்சம் புரிஞ்சிக்குங்க; விமலாவுக்கே இடுப்பு வலின்னு அடிக்கடி படுத்துக்கறா. அவ சி.ஏக்குப் படிக்கறா. எனக்குக் கோர்ட்ல வேல சரியா இருக்கு” என்றான். “வேற என்னாடா செய்யலாம்” என்றார் கோபு. அதற்குள் அப்பா, “மூணு பேரும் சொல்றக் காரணங்கள் நல்லாவே புரியுது. கடைசிலவன் பொண்டாட்டிக்குக் கால்ல கட்டு. நடுலவன் பொண்டாட்டிக்கு இடுப்பு வலி. பெரியவன் பொண்டாட்டி நேராவே முடியாதுன்னுட்டா” என்றார்.

“நாங்க என்னா சும்மாவா சொல்றோம்; கொஞ்சம் புரிஞ்சுக்குங்கப்பா” என்றான் குமார்.சற்று நேரம் யாரும் பேசவே இல்லை. மின்விசிறி சுழலும் சத்தம் மட்டும் கேட்டது. “நீங்கதாண்ணா முடிவெடுக்கணும்” என்றான் நடராஜன். கோபு சன்னல் வழியாய் வெளியே பார்த்தான். ஸ்ட்ரெச்சரில் படுக்க வைத்து யாரையோ தள்ளிக்கொண்டு போய்க்கொண்டிருந்தார்கள். பூனை ஒன்று வேகமாய் ஓடியது. ”அதான் எனக்கும் புரியல” என்றார் கோபு.

பட்டென்று அம்மா சொன்னார். ”எனக்கு ஒண்ணு புரியுது. அப்படிச்செய்யலாம் ஆனா கொஞ்சம் காசு செலவாகும் பரவாயில்லியா”

”காசைப்பத்தி என்னம்மா? நீ சொல்லம்மா” என்றார் கோபு. “ஆமாம்மா, பணமா முக்கியம்; எதானாலும் நீ சொல்லும்மா” என்றான் நடராஜனும். அப்பா அம்மாவைப் பார்த்தார். இருவரும் கண்களால் பேசிக்கொள்வதைப் போல இருந்தது.

அம்மா சொன்னார். “இப்ப எல்லாருக்கும் இருக்கற நெலமை எனக்கு நல்லாவே புரியுது. ஒங்களுக்கும் புரியுது. இத்தனை வருஷம் ஆகியும் நான் புரிஞ்சுக்கலன்னா நான் மனுஷியே இல்ல. அதால நான் ஒண்ணு சொல்றேன். இங்கியே ஒரு வீடு பாருங்க; நானும் அப்பாவும் இருந்திடறோம். என்னைப் பாத்துக்க நர்ஸ் மாதிரி ஒரு ஆளப் போட்டுடுங்க; பக்கத்துல இருக்கற ஓட்டல்ல இருந்து நர்ஸுக்கும் சேத்து மூணு வேளைக்கும் காப்பி சாப்பாடு எல்லாம் சொல்லிடுங்க. செலவ மூணு பேரும் பிரிச்சுக்குங்க.”

மூன்று மகன்களின் முகங்களும் இறுக்கமாக இருந்தன.”நாம சொல்ல வேண்டியத அம்மாவே புரிஞ்சுக்கட்டு சொல்லிட்டாங்களே” என்ற திருப்தியும் இருந்தது.

மலையேற்றம் – வளவ.துரையன் சிறுகதை

தன் முயற்சியில் சற்றும் தளராத விக்ரமாதித்யன் போல கண்ணன் இன்றும் அஞ்சலகம் நோக்கிப் படையெடுக்கத் தொடங்கி விட்டான். கடந்த பத்து நாள்களாகத் தொடர்ந்து நடக்கும் படையெடுப்பு இது. சென்னை இயக்குநர் அலுவலகத்திலிருந்து நெருங்கிய தொடர்புடைய ஒருவர் உத்தரவு போட்டாகிவிட்டது என்று பதினைந்து நாள்களுக்கு முன் தகவல் சொல்லி அனுப்பினார். அதிலிருந்தே இன்றைக்கு வருமோ என்று நாள்தோறும் அவன் சென்று கொண்டிருக்கிறான்.

காலையில் எழுந்திருக்க வேண்டியது. குளித்துச் சிற்றுண்டி முடித்துக் கிளம்பிவிட வேண்டியது. அவன் அம்மா கூட, “ஏண்டா வந்தா கொண்டுவந்து கொடுக்கப் போறாரு; தெனம் போயிட்டு வரணுமா” என்று சொல்லியும் பார்த்து விட்டார். முதல் படைப்பை அச்சில் பார்ப்பது, முதல் முதல் நீச்சல் கற்றுக் கொண்டு தனியே நீச்சல் அடித்துக் குளிப்பது, முதல் முதல் மிதிவண்டியை யார் துணையுமில்லாமல் செலுத்துவது, முதல் முத்தம் இவையெல்லாம் போல முதல் முதல் வேலை கிடைக்கும் உத்தரவைத் தன் கையில் தானே வாங்குவது மிக மகிழ்ச்சி என அவன் நினைத்ததில் தவறொன்றுமில்லை.

அவன் இல்லத்திலிருந்து அஞ்சலகம் நடந்து செல்லும் தொலைவுதான். ஆனால் காதலிக்குக் காத்திருக்கும் காதலனுக்குக் காலம் மிகவும் நீண்டுகொண்டே போவது போலத் தொலைவும் நீள்கிறதே என் எண்ணினான். தமிழ் படித்தவனுக்கு உவமை கூட அதே போக்கில்தானே வரும். அவன் தெருவின் கடைசிக்குப் போய் வலப்புறம் திரும்பினால் ஐநூறு மீட்டர் தொலைவில் ஒரு விநாயகர் கோயில் இருக்கும். அதோடு அத்தெரு முடியும். பின் இடப்பக்கம் திரும்பிச்செல்ல வேண்டும். அத்தெருவின் இறுதியில்தான் அஞ்சலகம் இயங்கி வருகிறது.

இன்றைக்கு என்னவோ இந்த விநாயகரைச் சுற்றிச்செல்ல வேண்டும் எனத் தோன்றியது. சுற்றும்போது, “புள்ளயாரே! இன்னிக்கு உத்தரவு வந்திட்டா நாளைக்கு மூணு சுத்து சுத்தறேன்” என்று வேண்டிக்கொண்டான். பெரும்பாலும் இவனைப் போன்று வேலையில்லாமல் இருப்பவர்கள், சில வணிகர்கள், கடிதம் இன்று கண்டிப்பாய் வரும் எனத் தெரிந்தவர்கள் என்று ஒரு கூட்டம் அஞ்சலகத்தில் எப்போதும் காத்திருக்கும். ஆனால் யாரும் உள்ளே செல்ல மாட்டார்கள். அந்தந்தத் தெருவிற்கு வரும் அஞ்சல்காரர்கள் அஞ்சலகத்திற்கு எதிரில் இருக்கும் வீடுகளின் வராந்தாக்களில் கடிதங்களுடன் வந்து உட்கார்ந்து கொள்வார்கள்.

பெரும்பாலும் தொடர்ந்து வரும் அஞ்சலகப் பணியாளர்கள் அவரவர் தெருவில் உள்ளவர்களை அறிந்திருப்பர். எனவே பதிவுத்தபால், பணவிடை தவிர மீதி உள்ளவற்றை அங்கேயே வந்து கேட்பவர்களிடம் தந்துவிடுவார்கள். இதனால் அவர்களுக்குச் சுமையும் குறையும். இவனைப் பார்த்தவுடனேயே, “கண்ணா, இன்னிக்கு ஒனக்கு வந்திருக்கு” என்று அரசு முத்திரை இடப்பட்ட ஓர் உறையைக் கொடுத்தார். வாங்கிக் கொண்டுவந்தவன் சற்றுத் தள்ளி நின்றுகொண்டு பிரித்தான். உத்தரவுதான் இயக்குனர் அலுவலகத்திலிருந்து வந்திருந்தது. மகிழ்ச்சியால் அவன் உள்ளம் துள்ளிக் குளித்தது. மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்து கொள்ள பக்கத்தில் யாருமே இல்லையே என எண்ணினான். ஓட்டமும் நடையுமாய் வீட்டிற்குச் சென்றான். நுழையும் போதே, ”அம்மா எனக்கு உத்தரவு வந்தாச்சு” என்றான். “அப்பாடா; இன்னிக்காவது வந்ததே” என்றார் அம்மா. அதற்காகவே காத்திருந்தவர் போலத் தோட்டத்திலிருந்து குளித்துவிட்டு வந்த அப்பா “என்னா ஊர்லப் போட்டிருக்காங்க” என்று கேட்டார்.

”மாதனூர்னு போட்டிருக்கு” அம்மா, ”எங்க இருக்கு அந்த ஊரு” என்று கேட்கக் கண்ணன் “மதுரை மாவட்டமாம்; திருமங்கலம் பக்கத்துல” என்றான். அப்பாவின் முகத்திலும் மகிழ்ச்சி தெரிந்தது. அவர் கேட்டார். “நீ படிச்சு முடிச்சு எத்தனை வருஷம் இருக்கும்” “அஞ்சு வருஷம் ஆயிடுச்சுப்பா” ”பாரு கண்ணா; தமிழ் படிச்சு முடிச்சவனுக்குத் தமிழ்நாட்டில வேலை கெடைக்க அஞ்சு வருஷம் ஆயிருக்கு?” “அதுக்கு இவன் என்னா செய்வான்” என்றார் அம்மா.

“ஏன் இவன் கூடத்தான் மைக்கப் புடிச்சுக்கிட்டுக் கத்தினான். நாங்கள் ஆட்சிக்கு வந்தால் தமிழில் படிக்கறவங்களுக்கு மொதல்ல வேலை கொடுப்போம்னு. இல்லையான்னு கேளு” “ஆமாம்பா; அதெல்லாம் தேர்தல் நேரத்துல சொல்றதுதான?” “ஆமாண்டா கண்ணா, நெறவேத்தற மாதிரி சொல்லணும்’ சொன்னவரு கூடப் போய்ச் சேந்துட்டார். இப்ப இந்த ரெண்டு வருஷத்துல என்னா நடந்துச்சு?” கண்ணனுக்கு அரசியல் ஆர்வம் வரக்காரணமே அவன் அப்பாதான்.

கண்ணன் பள்ளியில் படிக்கும்போதே மேடையில் நன்கு பேசப் பழகிவிட்டிருந்தான். அவனுடைய தமிழ் ஆர்வத்தைப் பார்த்துதான் கண்ணனின் அப்பா அவனைத் தமிழ் படிக்கவைத்தார். படிப்பை முடித்தவுடன், “போடா நூலகம் போ! நெறைய எடத்துலப் படிப்பகம் நடத்துறாங்க இல்ல; அங்க வர்ற தெல்லாம் போய்ப் படி. வேலை கெடக்கலேன்னு வீட்லயே இருந்தா சோம்பல்தான் வரும்” என்றார் அவர்.

படிப்பகங்கள் பலவற்றுக்கும் போய் வந்தவன், ”அப்பா அங்க வர்றதெல்லாம் கட்சிங்க இதழ்களா இருக்கு” என்றான். ”இருக்கட்டுமே! அரசியல் செய்தியும் தெரியட்டுமே!” என்றவர், மேலும் “ஒனக்கு எது புடிக்குதோ அந்தக் கட்சியிலச் சேந்தாக்கூட நான் ஒண்ணும் சொல்லமாட்டேன். நல்லபடியா பொழுது போகணும்” என்றார் சிரித்துக் கொண்டே. எதிர்பாராமல் அவனும் ஒரு கட்சியில் சேர்ந்து மேடைகளிலும் பேச ஆரம்பித்தான். என்னென்ன பேச வேண்டுமெனக் கட்சி சொல்லிக் கொடுத்தது.

தேர்தல் மேடைகளில் கட்சியின் வாக்குறுதிகளைக் கண்ணன் அள்ளி வீசினான். அவன் விருப்பப்படி அவன் சேர்ந்த கட்சியே ஆட்சிக்கு வந்தது. ஆனாலும் தேர்தல் பேச்சுகள், வாக்குறுதிகள் என்பது வேறு, அரசாங்க நடைமுறைஎன்பது வேறு என்று பின்னர்தான் அவன் தெரிந்து கொண்டான். தேர்தல் வாக்குறுதிகள் என்பது அந்த நேரத்தில் வாக்குகள் பெறவே என்று அவனுக்குக் கட்சி மேலிடம் உணர்த்த அவன் நொந்து போனான்.

“கண்ணா என்னா ஊருன்னு சொன்ன?” என்று கேட்டார் அம்மா. “அதாம்மா மாதனூரு; ஏம்மா?” ”இல்ல. எங்கியோ கேட்ட பேரா இருக்குதுன்னு பாக்கறேன்” அப்பா உடனே, “ஏண்டா இங்க லால்குடி, இல்லன்னா சமயபுரம் பக்கத்துல எடம் இல்லியாமா?” ”தெரியலப்பா” “ஏன்னா கிட்டக்க இருந்தா வாராவாரம் வரலாம்; இப்ப மாசம் ஒரு தடவைதான் வர முடியும்” அதற்குள் அம்மா, “டேய், ஞாபகம் வந்திருச்சு” என்று கூறிச் சிரித்தாள். அப்பா கண்ணாடியைக் கழற்றி வைத்துவிட்டு அவளை வியப்புடன் பார்த்தார். அவரே கேட்டார், ‘எங்க இருக்கு?” “எங்க இருக்குன்னு எனக்குத் தெரியல” “அப்பறம் என்னா” “இல்லீங்க; நாங்கள்ளாம் சின்ன வயசுல ஒரு பாட்டுப் பாடுவோம்” ”எப்பம்மா” “ஒளிஞ்சிக்கற வெளயாட்டு வெளையாடுவோம் இல்ல; அப்பதான்”

அப்பா இருவரையும் மாறி மாறிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அம்மா தொடர்ந்தார். ”அப்ப கண்டுபிடிக்கறவன் செவுத்துப் பக்கம் திரும்பிக்கிட்டுக் கண்ணை மூடிக்கிட்டு, “மாதனுருப் போவலாம்; மலையேறக் கூடாது; ஆதனூருப் போவலாம்; ஆத்துலக் குளிக்கக் கூடாது; போதனூருப் போவலாம்; பொய்சொல்லக் கூடாது; வாதானூருப் போவலாம் வழி கேக்கக் கூடாது”ன்ற பாட்டை மூணுதடவை சொல்லணும். அதுக்குள்ள ஒளிஞ்சிக்கறவங்க எல்லாரும் ஓடிப் போய் மறைஞ்சிக்கணும்” என்று கூறி முடித்தார்.

“அந்த மாதனூர்தானா இது” என்று கேட்டுச் சிரித்தார் அப்பா. “அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாதுங்க” என்று அம்மாவும் கீழே குனிந்து கொண்டு சிரித்தார். ஒரு சில நாள்களுக்குப் பின் இருவர் முகத்திலும் சிரிப்பு வந்தது குறித்து கண்ணனுக்கும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. அவன் தந்தைக்கு ஓய்வூதியம் வருவதால் குடும்பம் ஓடுவதில் தடையேதும் இல்லை. அவரும் தலைமையாசிரியராகப் பணியாற்றியவர்தாம். இருந்தாலும் தமிழ்க்கல்லூரியில் படித்து அதற்குப் பிறகு ஒரு பயிற்சியும் முடித்து வேலை கிடைக்காமல் கட்சி, இலக்கியம் என்று சுற்றிக் கொண்டிருந்தவனைப் பார்த்து இருவருக்கும் மன ஒரத்தில் வலி எப்பொழுதும் இருந்து கொண்டுதான் இருந்தது.

அப்பா அந்தக் காலத்து ஆள். அதனால் அவர் கண்ணனிடம். “நீ திங்கக்கெழமை வேலையில சேரணும் இல்ல; அதால இங்கேந்து ஞாயித்துக்கெழமை காலையிலேயே கெளம்பிடு. திருச்சி போயி மதுரை வண்டி மாறிப் போய் மாலையிலதான் சேருவ” என்றார். ”சரிப்பா” என்றான் கண்ணன்.

பெரம்பலூரிலிருந்து கிளம்பும்போதே காலை மணி ஒன்பது ஆகிவிட்டது. மதுரை போய்ச்சேரும்போது இரண்டாகி விட்டது. அங்கேயே ஒரு விடுதியில் மதிய உணவை முடித்துக் கொண்டான். உணவுண்ட விடுதியிலும் பேருந்து நிலையத்திலும் விசாரித்ததில் திருமங்கலம் போய்த்தான் போக வேண்டும் என்றார்கள். எனவே திருமங்கலம் செல்லும் வண்டியாகப் பார்த்து ஏறிக் கொண்டான்.

திருமங்கலத்தில் விசாரித்ததில் அங்கிருந்து மாதனூர் இரண்டு கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருந்தது. தெரிந்தது. நடந்துதான் போக வேண்டும். இல்லையெனில் ஆட்டோ வைத்துக் கொண்டு போகலாம். மாலை மணி நான்காகி இருந்தது. நிறுத்தத்தின் பக்கத்திலிருந்த ஒரு தேநீர்க்கடைக்குச் சென்றான். அங்கு தேநீர் குடித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே “மாதனூர் எப்படிங்கய்யா போகணும்?” என்று கேட்டான். “இப்படியே ரோட்லயே அரை மைலு போனீங்கன்னா வடக்கே ஒரு மண்சாலை போகும்; இங்கிருந்தே ஆட்டோவுலப் போயிடுங்க” என்று சொல்லியவர். “அதோ அவரு கூட மாதனூருப் போக வழிதான் கேட்டாரு” என்றார்.

கடைக்காரர் காட்டியவர் எழுந்து வந்தார். கண்ணனைப் போலவே தோளில் ஒரு பையும், கையில் ஒரு பெட்டியும் வைத்திருந்தார். கண்ணனும் அவரும் வெளியில் வந்தனர். தன் பெயர் கேசவன் என அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார். இருவரும் பேசிக்கொண்டே ஆட்டோ பிடிக்கச் சற்று நடந்து சென்றனர். கேசவன் மாதனூர் பள்ளியில் கணக்காசிரியராகப் பணியில் சேர வந்திருப்பவர் என்பது தெரிந்தது. ஆட்டோக்காரர் அடிக்கடி மாதனூருக்குச் சவாரி போவார் என்பது அவர் பேச்சில் தெரிந்தது. “தம்பிங்களா! ஒங்களக் கொண்டு போயி ஊர்த்தலைவரு ஊட்ல உடறேன். அவரு பாத்துத் தங்க எடம் சாப்பாடு வசதியெல்லாம் செய்வாரு” என்றார்.

“அங்க ஓட்டலு எல்லாம் இருக்குதில்ல” என்றான் கேசவன். ”அதெல்லாம் கெடையாதுங்க; ரெண்டு டீக்கடை இருக்குங்க, அப்பறம் ஒரு இஸ்திரி போடற கடை; சின்னதா மளிகை, ஷாப் சாமான் எல்லாம் விக்கற பொட்டிக்கடை மூணு இருக்குங்க; அதான்; சுத்தமான கிராமமுங்க; திருமங்கலத்துக்குதான் எல்லாத்துக்கும் வரணும்” கண்ணனும் கேசவனும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். ஆட்டோ வடக்கே மண்சாலைக்குத் திரும்பியதும் சிறிய மலை ஒன்று தெரிந்தது. “அதோ தெரியுது பாருங்க மலை. அது அடியிலதான் ஊரு இருக்கு” என்றார் ஆட்டோக்காரர்.

ஆட்டோக்காரர் விவரம் சொன்னதும் ஊர்த்தலைவர், “வாங்க தம்பிங்களா” என்று வரவேற்றார். மகிழ்ச்சி அவர் முகத்தில் தெரிந்தது. அப்பொழுது ஒருமுறை குளித்திருப்பார் எனத் தெரிந்தது. வயது ஐம்பது இருக்கலாம். தலையில் நிறைய முடிகள்; பின் நோக்கி வாரப்பட்டிருந்தன. மார்பில் புலிநகம் கோர்த்த பவுன் சங்கிலி ஆடியது. சுத்தமான எட்டுமுழ வெள்ளை மல் வேட்டி கட்டி மேலே ஒரு துண்டை போர்த்திக் கொண்டிருந்தார். இரு கைகளின் மணிக்கட்டுகளிலும் பல வண்ணக் கயிறுகள் கட்டிக் கொண்டிருந்தார்.

ஆட்டோக்காரர் சென்றபின் இருவரையும் உள்ளே அழைத்துச் சென்றார். வீடு அந்தக் காலத்து ஓட்டு வீடு. நடுவில் கூடமும் நான்கு பக்கங்களிலும் தாழ்வாரமும் இருந்தன. ஒரு பக்கத் தாழ்வாரத்தில் நிறைய மூட்டைகள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. “ஒக்காருங்கப்பா; இதுல தமிழு யாரு? கணக்கு யாரு” என்று கேட்டதும் இருவருக்கும் வியப்பு ஏற்பட்டது. ”என்னாப்பா ஆச்சரியமா இருக்கா? ரெண்டு நாளு முன்னாலதான் ஹெட்மாஸ்டர் வந்து ரெண்டு பேரை புதுசா போட்டிருக்காங்க; கணக்குக்கு ஒருத்தரு, தமிழுக்கு ஒருத்தருன்னு சொல்லிட்டுப் போனாரு” என்றார்.

உடனே கண்ணன் எழுந்து, ”அப்ப ஐயாவுக்கு நாங்க வர்றது முன்னாடியே தெரிஞ்சிருக்கு” என்றான் சிரித்துக்கொண்டே. அவர் உடனே அவனைப் பார்த்து, ”தம்பி, ஐயான்னு சொல்றதால நீங்கதான் தமிழ் படிச்சவருன்னு நெனக்கறேன். ஒங்க பேரு என்ன?’ ”என் பேரு கண்ணன்” என்றவன் ”இவருதான் கேசவன்; கணக்கு எடுக்க வந்திருக்காரு” என்றான். உடனே அவர் சிரித்துக் கொண்டே, “ஓ! ரெண்டு பேரும் பெருமாளுங்களா? நானும் கோவிந்தராஜுதான்; ஊர்ல கோவிந்தன்னு கூப்பிடுவாங்க” என்றார். பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே அவர் மனைவி இருவருக்கும் காப்பி கொண்டுவந்தார். அவரும் ”வாங்க வாங்க ரெண்டு பேரும்” என்று வரவேற்றார்.

காப்பியை ஆற்றிக் கொண்டே, “ஐயா ஒங்க புள்ளங்க….”என்று இழுத்தான் கண்ணன். “ரெண்டு பேருப்பா; ஒருத்தன் கோயம்புத்தூரு; இன்னொருத்தன் திருச்சி. ரெண்டு பேரும் கல்யாணம் ஆயிக் குழந்தை குட்டிகளோட இருக்காங்க; பதினைஞ்சு நாளுக்கொரு தடவை காருல வந்திடுவாங்க” என்றார் கோவிந்தன். “போன வாரம் கூடத் திருவிழாவுக்கு வந்திருந்தாங்க” என்று சொல்லிவிட்டு அவர் மனைவி உள்ளே சென்றார். கோவிந்தன், “சரி, வாங்க ஒங்க வீட்டைப் பாக்கலாம்?” என்று எழுந்தார். “எங்க வீட்டுக்கா?” என்று கேட்டான் கேசவன்.

அவர் வீட்டுக்கு எதிரே இருந்த ஒரு சிறிய வீட்டைத் திறந்தார். அது ஒட்டுப் போட்டுக் கட்டிய மாடி வீடு. ஒரு சமையலறையும், இரு அறைகள் இருந்தன. “கண்ணா! புதுசா வேலைக்கு வந்து சேர்றவங்க தங்கறதுக்குன்னே இதைக் கட்டினேன். பள்ளிக் கூடம் கொண்டுவந்திட்டாப் போதுமா? வந்து வேலை செய்யறவங்க தங்க வசதி செய்யணும்ல? மொதல்ல வர்றவங்க இங்கதான் தங்குவாங்க. அப்பறம் வசதிக்குத் தகுந்தாற்போல மதுரையிலேந்து இல்லன்னா திருமங்கலத்துலேந்து வருவாங்க” என்று சொல்லிக் கொண்டெ தோட்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார்.

தோட்டத்துக் கதவைத் திறந்த உடனே காற்றுப் பிய்த்துக் கொண்டு வந்தது. “அப்பா: காற்று வேகமா வீசுதே” என்றான் கேசவன். “ஆமா பின்னாடியே மலை இருக்குதில்ல; ராத்திரி கூட தூக்கம் வர்ற வரை ஒங்க ரூம்ல இருக்கற கயித்துக் கட்டிலுங்கள வாசல்ல போட்டுப் படுத்துக்கலாம் கொஞ்சநேரத்துல குளிர் வந்துடும்; அப்ப உள்ள போயிடலாம். நானும் வெளியிலதான் கொஞ்சநேரம் படுப்பேன்” என்றார். அவர். அவர் வீட்டின் பின்னால் மலை எழுந்து நின்று அவர்களைப் பார்ப்பது போல இருந்தது.

தோட்டத்தில் கிணறு இருந்தது. கோடியில் கழிப்பறை இருந்தது. அறைகளில் இருந்த மின்விசிறிகளைப் போட்டார். ஒவ்வோர் அறையிலும் கதவு போட்ட அலமாரியும் மேசை நாற்காலிகளும் இருந்தன. ”எல்லாமே சரியாச் செஞ்சிருக்கீங்க” என்றான் கேசவன். ”தம்பி! நாலு வருஷமா போராட்டம் நடத்தித்தான் இதை ஐஸ்கூலாக்கி இருக்கோம். போன வருசம்தான் பத்தாவது வந்தது. பணம் கட்டிப் பத்து வருஷமாயிடுச்சு. அமைச்சர் சிபாரிசெல்லாம் எடுபடல; கடைசியில எல்லாரையும் கூட்டுக்கிட்டுய் போயி திருமங்கலத்துல சாலை மறியல்னு ஒக்காந்துட்டேன். அப்பறம்தான் விடிவுகாலம் பொறந்தது. வற்றவங்க இங்க என்னா வசதின்னு கேக்கக்கூடாதில்ல” என்றார் கோவிந்தன்.

அவ்வப்பொழுது மழை பெய்வதற்கு இவரைப் போல ஊருக்கு ஒருவராவது இருப்பதுதான் காரணமோ என்று நினைத்தான் கண்ணன். “கதவு தொறந்தே இருக்கட்டும் ஊடு புடிச்சிருக்குல்ல” என்று கேட்டார் கோவிந்தன். “புடிச்சிருக்கா? என்னாங்க நீங்க? இந்தக் கிராமத்துல எங்க தங்கறதுன்னு கவலைப்பட்டேன். இது தேவலோகம் போல இருக்கு” என்றான் கேசவன்.

“அப்படியா தம்பி; தேவலோகம் பாத்திருக்கீங்களா” என்று அவர் சிரிக்க கண்ணனும் கேசவனும் கூடச் சேர்ந்து சிரித்தனர். ”ஊர்ல ரெண்டு டீக்கடை இருக்கு; காலையில அங்க போயிக் குடிச்சுங்க; அப்பறம் ஒரு ஊட்ல சொல்லிடறேன்; டிபன் காலைக்கும், ராத்திரிக்கும் வந்திடும். மதியத்துக்குச் சாப்பாடு வந்திடும் ஆனா சைவச் சாப்பாடுதான்; பள்ளிக் கூடம் நம்ம தெருவுக்கு அடுத்த தெருவுதான்” என்று கூறிச்சிரித்தார் கோவிந்தன்.

கண்ணனுக்கும் கேசவனுக்கும் மாதனூர் கிராமம், பள்ளி இரண்டுமே பிடித்து விட்டது. ஆசிரியர்கள் அனைவருமே இவர்களை விட மூத்தவர்கள். எல்லாரும் கோவிந்தன் சொன்னதுபோல மதுரை அல்லது திருமங்கலத்திலிருந்து வந்தனர். பத்து நாள்களில் கண்ணனும் கேசவனும் நெருக்கமாகி விட்டனர். கோவிந்தனும் அவர்களின் குடும்ப விவரங்கள் அறிந்து கொண்டார். அந்த சனி ஞாயிறுகளில் கண்ணனும் கேசவனும் சொந்த ஊருக்குச் சென்று வந்தனர். கேசவனுக்கு சமயபுரம் என்று இருந்தது இருவரும் சேர்ந்து செல்ல வசதியாயிருந்தது.

இப்படியே ஒரு மாதம் ஓடியது. ஒரு நாள் பௌர்ணமி. நிலா பால் போலக் காய்ந்து கொண்டிருந்தது. தூக்கம் வரும் வரை மூவரும் கட்டில்களை நெருக்கமாகப் போட்டுக் கொண்டு அரசியல், சினிமா, சமயம் சார்ந்தவற்றப் பேசிக்கொண்டிருப்பது வழக்கம். அன்றும் அதுபோலப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். காற்று மெல்லியதாக சில்லென்று வீசிக் கொண்டிருந்தது. கோவிந்தன் வளர்க்கும் நாய் சுற்றிச் சுற்றி வந்து காற்று வரும் திசை நோக்கி முகத்தை வைத்துப் படுத்துக் கொண்டது.

“இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துலயே குளிர ஆரம்பிச்சிரும் போல இருக்கு?” என்றான் கேசவன். ”ஆமாம் தம்பி மலைக்காத்துல்ல” என்றார் கோவிந்தன். ”இந்த மலைக்கு என்னாங்க பேரு?” என்று கேட்டான் கண்ணன். “பொதுவா இந்த மலையை மாதனூரு மலைன்னு சொல்வாங்க; ஆனா…..” “ம்…..சொல்லுங்க” ”இந்த ஊரு பெரியவங்க காட்டேரிக் கன்னி மலைன்னு சொல்வாங்க” “ஐயோ; பேரக் கேட்டாலே பயமாயிருக்க” என்றான் கேசவன். “ஆமாங்க; இதுல யாரும் ஏறவே கூடாதா?” என்றான் கண்ணன்.

”ஏன் யாராவது சொன்னாங்களா” “இல்லீங்க; இந்த ஊருன்னு சொன்னதுமே என் அம்மா மாதனுரு போனாலும் மலையேறக் கூடாதுன்னு அவங்க சின்ன வயசில பாடின ஒரு பாட்டைச் சொன்னாங்க” என்று பதில் சொல்லிய கண்ணன் அந்தப் பாட்டை முழுதும் பாடிக் காண்பித்தான். கோவிந்தன் சிரித்தார். ”இப்படி ஒரு பாட்டு இருக்குன்னு இந்த ஊருலக் கூட யாருக்கும் தெரியாது. பரவாயில்லயே; ஒங்க ஊரு வரை வந்திருக்க?” என்றார். ”அதாலதாங்கக் கேட்டேன்” “என்னவோ தெரியலப்பா; மலை மேல ஒரு சாமி இருக்குன்னு சொல்றாங்க” “நீங்க போயிப் பாத்திருக்கீங்களா” என்றான் கேசவன். அவனுக்கும் இதில் ஆர்வம் ஏற்பட்டுவிட்டது என்பது அவன் கேள்வியிலிருந்து தெரிந்தது.

“இல்ல தம்பி, இந்த ஊருல யாரும் சாமி கும்பிடன்னு போக மாட்டாங்க; ஆடு மாடு மேய்க்கறவங்க யாராவது போயிட்டு வந்து சொல்வாங்க அங்க ஒண்ணும் இல்ல. மூணு கல்லுதான் இருக்குன்னு” கண்ணனுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் தெரிந்து கொள்ள ஆர்வம் ஏற்பட்டது. “மேல போக எவ்ளோ நேரம் ஆகுமுங்க” என்றூ கேட்டான். ”மாடு மேய்க்கறவங்க சொன்னதுதான் ஒரு ரெண்டு மணி நேரம் ஆகுமாம்” கேசவன் கேட்டான் “வெளியூர்க்காரங்க ஏறலாம் இல்லியா?” ”போவலாம்; ஆனா அதிகமா யாரும் போனதில்ல; யாராவது ஆராய்ச்சி அது இதுன்னு வந்திட்டுப் போவாங்க; அவங்களும் அங்க ஒண்ணும் இல்லீங்கன்னுதான் சொன்னாங்க”

“ஏண்டா நீ ஏறப் போறியா” என்றான் கண்ணன். “டேய்’ போட்டுப் பேசும் அளவிற்கு இருவருமே நெருக்கமாகி விட்டார்கள். ”ஆமாண்டா; வர்ற சனி ஞாயிறுதான் ஊருக்குப் போறதில்லையே; சும்மா ஏறிட்டு வரலாமே” “நீ சொன்னா சரிதான்; ஏறிட்டு வரலாம்; ஏங்க நீங்க என்னா சொல்றீங்க?” “ஒண்ணும் பயமெல்லாம் இல்ல தம்பி; வெயிலுக்கு முன்னால போயிட்டுத் திரும்பிடுங்க; அடிவாரமே ரெண்டு மைலு இருக்குமாம். கையிலத் தண்ணி பாட்டிலு, பிஸ்கட்டு எல்லாம் கொண்டு போங்க”

“வாங்க வாத்தியாருங்கள்ளாம் எங்கக் கிளம்பிட்டீங்க. தண்ணி பாட்டிலு, பிஸ்கட் கேக்கறீங்க” என்று கேட்டார் தேநீர்க் கடைக்காரர். இவரிடம் சொல்லலாமா என்பது போலக் கேசவன் கண்ணனைக் கண்களால் பார்க்க ”சொல்லு” என்று கண்ணன் ஜாடை காட்டினான். “சும்மாதான இருக்கோம்; மலை ஏறிப் பாக்கலாம்னு போறோம்” “எந்த மலையில” “இங்க வேற எந்த மலை இருக்கு; இந்த மாதனூரு மலையிலத்தான்”

அவர் ஒன்றும் பேசவில்லை. கண்ணாடித் தம்ளர்களை வெந்நீர் ஊற்றிக் கழுவ முனைந்தார். கழுவி இருவருக்கும் தேநீர் கொடுத்தார். “கேட்டீங்க; ஒண்ணும் பதிலே சொல்லலியே” அவர் சற்று சும்மா இருந்ததைப் பார்த்துக் கேசவன் என்னென்னவோ நினைத்தான். கண்ணனைப் பார்த்தான். கண்ணன் தண்ணீர்ப் பாட்டில்களையும் பிஸ்கட்டுகளையும் எடுத்ததைப் பார்த்த அவர், “என்னா ஏதும் பிரார்த்தனையா” “அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்லீங்க; சும்மாதான இருக்கோம்; போயிப் பாக்க்கலாமேன்னுதான்”

“அப்படியா ஜாக்கிரதையாப் போயிட்டு வாங்க” என்றார். “ஏங்க இப்படிச் சொல்றீங்க?” “ஒண்ணும் இல்ல; யாராவது வழி காட்டினா நல்லது; இல்லன்னா வழி தவறிப்போயிடும். அடிவாரம் வரை மண்ரோடு நல்லா இருக்கும். மலைமேலப் பாதை கெடையாது, சில எடத்துலப் பாறை மேலகூட ஏறிப் போகணுமாம்; வேற ஒண்ணும் பயமில்ல; ஆட்டுக்காரங்க சொன்னாங்க” என்றார்.

இருவரும் கிளம்பினார்கள். கிளம்பி விட்டார்களே தவிர இருவர் மனத்திலும் இனம் தெரியாத ஒரு பீதி இருந்தது. ஆனால் ஒருவருக்கொருவர் எதுவும் சொல்லிக் கொள்லவில்லை. கேசவன் கைக்கடியாரத்தைப் பார்த்தான். ”மணி ஏழு ஆயிட்டுது பாத்தியா? இன்னும் சீக்கிரமே கெளம்பி இருக்கணும்” “ஏண்டா தேநீர் குடிச்சுட்டுதான கெளம்பணும்” ”சரி வேகமா நட” “ஓடறதுக்கா போறோம்” “எல்லாத்தையும் பாத்து ரசிக்கணும்னா மெதுவாதாண்டா போவணும்” அரை மணி நடந்திருப்பார்கள். மலை போய்க்கொண்டே இருப்பது போலத் தெரிந்தது.

வழியில் இருபுறமும் கருவேலமரங்கள் அடர்த்தியாய் இருந்தன. அரசின் காடு வளர்ப்புத் திட்டத்தின் கீழ் நடப்பட்டவை இப்போது மரங்களாக வளர்ந்து அந்த இடமே காடாக மாறி விட்டிருந்தது, அம்மரங்களில் பல பறவைகள் கூடு கட்டி இருந்தன. மரங்களிலிருந்து கீழே விழும் காய்களை ஆடுகள் கூட்டம் கூட்டமாகத் தின்று கொண்டிருந்தன. காட்டைத் தாண்டும்போது பாதை சற்று வளைந்து வலப்புறம் திரும்பிற்று. இப்போது கேசவன் திரும்பிப் பார்த்தான். “டேய், நாம வந்த வழியே காணோம் பாரு” என்றான்.

“ஆமாண்டா, சுத்தமா மறைஞ்சு போயிடுச்சு” இப்போது வெட்டவெளியாக இருந்தது. ஆங்காங்கே மூன்றடி உயரத்திற்குச் சிறுசிறு புதர்கள் தோன்றியிருந்தன. ஒவ்வொரு புதரும் ஏதோ சண்டை போட்டுக் கொண்டது போலத் தள்ளித் தள்ளியே இருந்தன. ஒரு புதரிலிருந்து மற்றொரு புதருக்கு நரிகளும்., முயல்களும் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. இப்போழுது சாலை இடப்புறம் திரும்பியது. ”என்னா அருமையா இருக்குடா” என்றான் கண்ணன். நடுவில் மண்சாலை ஆறு போல ஓட இருகரைகளாக அடர்த்தியான மரங்கள் காடு போல வளர்ந்து இருந்தன. மாமரம், தேக்க மரம், பூவரச மரம் இவற்றுடன் சில வேப்ப மரங்களும் இருந்தன. பறவைகளின் கூச்சல் வானைப் பிளந்தது.

நேர்க்கோடு போல சாலை இருந்ததால் சற்றுத் தொலைவில் உள்ளவையும் மங்கலாகத் தெரிந்தன. திடீரென்று கேசவன் “அதோ பாருடா” என்று மெல்லிய குரலில் காட்டினான். சற்றுத் தொலைவில் சாலையின் ஓரத்தில் மரத்தடியில் ஏதோ வெண்மையாய் ஒரு மூட்டை கிடப்பது போல இருந்தது. “என்னடா பயமா இருக்கா” என்றான் கண்ணன். “பயம் ஒண்ணும் இல்ல” “அப்பறம் என்ன? ஏதோ மாதிரி பேசற? “அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல”

பேசிக்கொண்டே அருகில் சென்றதும்தான் அந்த மூட்டை ஒரு கிழவர் எனத் தெரிந்தது. அவர் பக்கத்தில் நீண்ட ஒரு கழி கிடக்க, அவர் கீழே தரையில் குனிந்து கோடுகள் கிழித்து ஆடுபுலி ஆட்டம் ஆடிக்கொண்டிருந்தார். இருவரும் அவரைப் பார்த்தும் பார்க்காதது போலப் போகலாம் என அவரைத் தாண்டும் போது, “ஏன் புள்ளங்களா? பாத்தும் பாக்காத மாதிரிப் போறீங்களே? மலை ஏற அவ்வளவு அவசரமா?” என்று அவர் கேட்டது காதில் விழுந்தது.

இருவரும் நின்றுவிட அவர் தன் பக்கத்தில் இருந்த பித்தளைத் தூக்கை எடுத்துக் கொண்டு, எழுந்து அருகில் வந்தார். “ஏம்பா அப்படி ஆச்சரியமாப் பாக்கறீங்க? இங்க வேற எதுக்கு வயசுப் புள்ளங்க போவாங்க?” என அவர் கேட்டதும்தான் கேள்வி பதில் இரண்டையும் அவரே சொல்லிக் கொள்வது தெரிந்தது. ”நீங்க இங்க என்னா செய்யறீங்க தாத்தா” என்று கேட்டான் கேசவன். “நான்தாம்பா முனுசாமி; இங்க ஆடு மாடு மேய்க்கறவன்”” அப்படீங்களா? எங்க ஆடு மாடு ஒண்ணையும் காணோம்” என்றான் கண்ணன். ”எல்லாத்தையும் காட்டு உள்ள ஓட்டி விட்டிருக்கேன். சூரியன் மேக்க உழும்போது அதுங்க இதே எடத்துக்குத் தானே வந்திடும். எல்லாரும் ஊட்டுக்குப் போயிடுவோம். சரி கெளம்புங்க”

இருவரும் ஆச்சரியப்பட்டனர். “எங்க தாத்தா” என்றான் கண்ணன், “மலை ஏறத்தான்” “நீங்களுமா” “ஏன் என்னால முடியாதுன்னு நெனக்கறீங்களா? மூணு பேரும் வேணா ஓடுவமா? யார் மொதல்ல வராங்கன்னு பாத்திருவோம்” ”அதெல்லாம் வேணாம் தாத்தா, வாங்க” என்றான் கேசவசன். யாரும் பேசவில்லை. மரங்களில் இருந்து பறக்கும் பறவைகளைப் பார்த்துக்கொண்டே கண்ணனும் கேசவனும் சென்றனர். ஒரு மயில்கூட ஒரு மரத்தில் இருந்தது. இவர்களைப் பார்த்ததும் வரவேற்பது போல அகவியது. ”இந்த மாதனூரு மலையில மிருகம் ஏதாவது இருக்கா தாத்தா” என்று கேட்டான் கேசவன்.

“அதெல்லாம் ஒண்ணும் கெடையாது. மொசலு, பாம்பு, நரி சின்னச்சின்னதா எலிங்க, காட்டுப் பன்னிங்க இதான் இருக்கு; இன்னொரு தடவ மாதனூரு மலைன்னு சொல்லாதீங்க; மலை கோச்சுக்கும்; இதும் பேரு காட்டேரி கன்னி மலை.” கண்ணன் உடனே கேட்டான். “ஏன் தாத்தா அந்தப் பேரு?” “தம்பி, அது பெரிய கதை.” “சொல்லுங்க தாத்தா?” என்றான் கேசவன் ஆர்வமுடன்.

“அந்தக் காலத்துல இந்தத் திருமங்கலம் சமீனு ரொம்பப் பெரிசா இருந்திச்சு. சுத்துப் பட்டுல இருக்கற பத்துப் பாஞ்சு சமினுங்க எல்லாம் இது கீழ அடக்கம். மதுரையே இதுக்குக் கப்பம் கட்டிச்சு. ஆண்ட சமீன்தாருங்க எல்லாரும் ரொம்ப நல்லவங்க; சனங்கக்கிட்ட வரி கொஞ்சமா வசூல் செஞ்சு நல்லதையே செஞ்சாங்க; அதால சமீந்தாரை எல்லாரும் ராசா ராசான்னுதான் கூப்பிட்டாங்க; அவருக்கு ஒண்ணுன்னா உசிரையும் கூடக் குடுப்பாங்க”

ராஜபூபதின்னு ஒரு சமீன்தாரு இருந்தாரு. அவரு தங்கமானவரு. அவரு பொண்டாட்டி கோமளவல்லி. அவங்களும் சனங்க மேல ரொம்பப் பிரியமானவங்க. என்னா ஒரு கொற என்னான்னா அவங்களுக்கு ஆண்வாரிசு இல்ல; அவருக்கப்பறம் ஆம்பளப் புள்ள இருந்தாத்தான சமீன்தாரா வரமுடியும். ஆனா அந்தக் கவலையைத் தீக்கறதுக்கு ஒரு பொம்பளப்புள்ள இருந்திச்சு.

அதும் பேரு மரகதம். அந்தப் புள்ளக்குக் கல்யாணம் ஆயிடுச்சான்னா அதுதான் அடுத்த சமீந்தாருன்னு ஒரு வழக்கம் இருந்திச்சு. அதுக்கு என்னா செய்வாங்கன்னா எந்த சமீன்லயாவது கல்யாணம் ஆகறதுக்கு ரெண்டு மூணு புள்ளங்க இருந்தா அதுல ஒரு பையனப் பாத்து வச்சுக் கல்யாணம் செஞ்சிடுவாங்க. அந்தப் பையனும் இங்கியே தங்கிடுவான்.

ஆனா இந்தப் பொண்ணு விசயத்துலு ஒரு சங்கடம் இருந்திச்சு. பொண்ணு பாக்கறதுக்கு அப்படியே ரதி மாதிரி இருக்கும். செவப்புன்னா அந்த மாதிரி செவப்பு எங்கியுமே பாக்க முடியாது. அழகுன்னா அப்படி ஒரு அழகு. எட்டயபுரம், சிங்கம்புணரி, ராமநாதபுரம், பாளையங்கோட்டைன்னு எல்லா சமீன்லேந்தும் புள்ளங்க வந்து பாத்தாங்க. பொண்ணோட திருமங்கலம் சமீனே வருதுன்னு எல்லாருக்கும் சந்தோசம்தான். ஆனா எல்லாரும் சொன்ன ஒரே கொறை, பொண்ணு ஒரே குண்டு. பாத்துட்டுப் போனவங்க சொன்னதும் தப்பில்ல. மரகதம் கொஞ்சம் என்னா அதிகமாவே குண்டுதான்.

ஒடம்பு செவப்பா இருந்து முகம் நல்லா அழகா இருந்து என்னா பிரயோசனம்னு சொன்னாங்க. அதிலும் எட்டயபுரம் சமீன்தாருப் பையன் “எங்கூருலப் பட்டணப்பிரவேசம் செய்யணும்னா பல்லக்கு தூக்க யாருமே வரமாட்டாங்க”ன்னு சொல்லிச் சிரித்ததுதான் பூபதிக்கும் கோமளவல்லிக்கும் ரொம்ப வருத்தமாப் போச்சு. போரூர்லேந்து வந்தவன் ஏதாவது வைத்தியம் செஞ்சு பொண்ணை எளைச்சு வையுங்க; அடுத்த நாளே நான் வந்து கட்டறேன்” என்றான்.

பூபதி ஒடனே அவரு சமீன்லேந்து மட்டுமில்ல கேள்விப்பட்ட எடத்திலேந்து எல்லாம் வைத்தியரை வரவழச்சுப் பாத்தாரு. அவங்களும் வந்து அரண்மனையிலேயே தங்கினாங்க. தெனம் மூலிகை கொண்டுவந்து அறைச்சுக் குடுத்தாங்க. என்னென்னமோ சூர்ணம், லேகியம் மருந்தெல்லாம் குடுத்தாங்க. அப்படியே ஒரு வருசம் ஓடிப் போச்சு. பட்டணத்துலேந்து வெள்ளைக்கார வைத்தியரை வரவழச்சாங்க. அவரும் வந்து பாத்து ஒரு வருசம் என்னென்னமோ செஞ்சு பாத்தாரு. தெனம் ஓடச்சொன்னாரு. மருந்து மாத்திரை எதுலயும் ஒடம்பு எளக்கல. முடியாதுன்னு சொல்லிட்டுப் போயிட்டாரு.

ஒரு நாளு வெளியூர்லேந்து ஒரு சாமியாரு வந்தாரு. ஒரு அம்பது வயசிருக்கும். நல்ல செவப்பான ஒடம்பு. தேக்குமரம் போலக் கட்டை. கண்ணில அப்படி ஒரு தேஜஸ். நெத்தி முழுசும் விபூதி பூசியிருந்தாரு. தோள்ல ஒரு பச்சை மூட்டை;. கால்ல மரத்தாலான கொறடு. கையில அவரு ஒசரத்துக்கு ஒரு பூண் போட்ட கழி. அரண்மனைக்குப் போனவரு அங்க வாசல்ல எல்லாரும் கிண்ணம் வச்சுக்கிட்டு வரிசையா நிக்கறதைப் பாத்து என்னா விசயம்னு கேட்டாரு. எங்க ராசா அவரு பொண்ணு எளைக்கணும்னு நாப்பத்தெட்டு நாளைக்கு சோறு போடறாருன்னு சொன்னாங்க. பொண்ணைப் பத்திப் பூரா கேட்டு தெரிஞ்சிக்கிட்டாரு. வரிசையிலக் கடைசியிலப் போயி நின்னாரு. எல்லாரும் போனபின்னாடி இவரு சும்மா வந்து நிக்கறதப் பாத்த சேவகருங்க ‘என்னா வேணும்’னு கேட்டாங்க. ‘ராசாவைப் பாக்கணும்’னு சொன்னாரு. ’புதுசா வந்திருக்கற சாமியாரு சொன்னாரு’ன்னு ராசாக்கிட்ட கூட்டிக்கிட்டுப் போனாங்க.

அங்க போயி. ”ராசாகிட்டத் தனியா பேசணும்”னு சொன்னாரு. “நான் ”எல்லாத்தையும் கேள்விப்பட்டேன். பொண்ணைப் பாக்கணும்”னு சொன்னாரு. பொண்ணு வந்தவுடனே அவரே இம்மா குண்டான்னு அசந்து போயிட்டாரு. கைரேகையெல்லாம் நல்லாப் பாத்தாரு. அப்பறம் “நீ போம்மா”ன்னு அனுப்பிட்டாரு. ராசாவையும் ராணியையும் வச்சுக்கிட்டு, “ரேகையைப் பாத்தா இது காட்டேரி செய்யற வேலைன்னு தெரியுது. நான் என்னா சொன்னாலும் செய்வீங்களா”ன்னு கேட்டாரு. “சாமி நீங்க எது சொன்னாலும் செய்வோங்க எப்படியாவது எளச்சுடணும்’ எங்க சமீனுக்கு நல்ல காலம் பொறக்கணும்னு கோமளவல்லி சொன்னாங்க”

”ஒரு பத்து நாளு இது அரண்மனையை உட்டு வெளியில வந்து என்னோடத் தங்கணும். தெனம் ஒக்காறவச்சுப் பூசை செய்யணும். ஒண்ணும் பயப்படறமாதிரி பூசையெல்லாம் இல்ல. சாதாரண பூசைதான். பலியும் இல்ல. ஆனா ஒருத்தரு கண்ணுலயும் படக் கூடாதுன்”னு சொன்னாரு. எங்க தங்கலாம்னு கேட்டதுக்கு இந்த மலையிலயே தங்கலாம். இன்னிக்கே போயி மலையில பாதி தூரத்துல எனக்கு ஒரு ஆசிரமும் பொண்ணுக்குத் தங்க ஒரு குடிசையும் கட்டிடு. தெனம் காலைல அடிவாரத்துல தேனு, பாலு பழம்லாம் நெறைய ரெண்டு வேளை சாப்பிடறமாதிரி வச்சுடு. சூரியன் உழறதுக்குள்ள ராத்திரி சாப்பிடப் பாலும் கோதுமை அப்பங்களும் வச்சுடு. நான் தெனம் கீழ வந்து எடுத்துக்கிட்டுப் போவேன்.

மரகதம் மொதல்ல பயந்தாலும் சாமியாரு தொணை இருக்கார்லன்னு ஒத்துக்கிட்டா. மலையிலேந்து ஏற எறங்க நாலு வழி இருக்கு. அந்த வழியில எல்லாம் சமீன்தாரு சரியான காவலு போட்டுட்டாரு. மூணாம் நாளு சாமியாரு மொதல்லியே போயிட்டாரு. மரகதத்தைப் பல்லக்கில ஏத்திக்கிட்டு ராசாவும் ராணியும் கொண்டு போயி உட்டுட்டு வந்தாங்க. அன்னிக்குப் பூரா சாமியாரு நெறய சிவனைப் பத்தி, பெருமாளைப் பத்திக் கதையெல்லாம் சொல்லிக்கிட்டிருந்தாரு. மறுநாள் சூரியன் வர்றதுக்குள்ள போயி பக்கத்துல இருக்கற அருவியிலப் போயிக் குளிச்சுட்டு வரச்சொன்னாரு.

அவ வந்ததும் சாமியாரு போயிக் குளிச்சுட்டு வந்து மரகதத்தை ஆசிரமத்தில ஒக்காற வச்சு மண்ணால சிவலிங்கம் செஞ்சு பூசை செஞ்சாரு. அப்பறம் ஆகாரமா தேனு பழமெல்லாம் எவ்ளோ வாணா தின்னுனு சொன்னாரு; தின்னு முடிச்சதும் சின்னதா ஒரு மூலிகை உருண்டை கொடுத்து ஒரே வாயில முழுங்கிட்டுத் தண்ணி குடிக்கச் சொன்னாரு. போயிப் படுத்துக்க; பயமா இருந்தா இந்தக் கத்தியை வச்சுக்கன்னு குறுவாள் ஒண்ணு கொடுத்தாரு. எதுக்கும் இருக்கட்டும்னு அதைத் தலை அடியில வச்சுக்கிட்டு மான் தோலில் போயிப் படுத்தவ அப்படி ஒரு தூக்கம் தூங்கிட்டு சூரியன் உழும்போதுதான் முழிச்சா. மறுபடியும் காலைல செஞ்ச மாதிரி பூசை. ஆகாரம்; மூலிகை உருண்டை; தூக்கம்.

அஞ்சாம் நாளு ”ஒனக்கு இப்ப எப்படித் தெரியுது”ன்னு கேட்டாரு. “சட்டையெல்லாம், வளையலு எல்லாம் கழலுது சாமி. எளைக்க ஆரம்பிச்சுட்டேன்”னு வெக்கத்தோட மரகதம் சொன்னா. “ஆனா சாமி, தூக்கம்தான் நல்லா வருது; எங்க அரண்மனையிலக் கூட அப்படி வராது”ன்னா. “மலைக் காத்து வருதில்ல; அதான்”னு சொன்னாரு. ஒம்பதாம் நாளு மரகதம் குளிக்கச்சத் தண்ணியிலப் பாத்து நாமதானான்னு ஆச்சரியப்பட்டா. அந்த அளவுக்கு மெல்லிசாப் போயிட்டா. அன்னிக்கு ராத்திரி ஒரு கரடி வந்து அவ தூங்கச்சே மேல வந்து படுத்த மாதிரி இருந்திச்சு. தள்ளத் தள்ள ராத்திரி பூரா போகவே இல்ல.

காலையில சாமியாருக்கிட்ட சொன்னா எதாவது கனா கண்டிருப்பன்னு சொல்லிட்டாரு. பத்தாம் நாளு ராத்திரி தூங்கக் கூடாதுன்னு இருந்தா. ஆனா அவள மீறித் தூங்கிட்டா. இருந்தாலும் கரடி வந்து போனதைக் கண்டு புடிச்சுட்டா; அவருகிட்டச்சொன்னா அவரே பயந்துட்டாரு. காலையிலப் பல்லக்கோட வந்த ராசாவுக்கும் ராணிக்கும் மரகதத்தைப் பாத்துட்டு அடையாளமே தெரியல; ஒரே சந்தோஷம் அவங்களுக்கு. ”அவரு குளிச்சுட்டுப் பூசை செஞ்சுட்டு வராறாம். நம்மப் போகச் சொல்லிட்டாரு”ன்னு மரகதம் சொன்னா.

”அவரைப் பாத்துச் சொல்லிட்டுப் போனாதான மரியாதை”ன்னு கோமளவல்லி சொன்னாரு. ”அவரு சொன்னதை மீறினா அவருக்குக் கோவம் வந்திரும்னு மரகதம் சொன்னதால எல்லாரும் கெளம்பினாங்க. மத்தியானம் சாமியாரு வரல; சேவகருங்க போயித் தேடிக் கண்டுபுடிச்சா அவரு அருவிக்கரையிலே மயங்கிக் கெடக்காரு. பாத்தா முதுகிலக் கத்திக் குத்து உழுந்திருக்கு. தூக்கி வந்து காயத்துக்குக் கட்டுப் போட்டாங்க; ஒரே வார்த்தைதான் சொன்னாரு. ”காட்டேரி வந்து குத்திடுச்சு” அவ்ளோதான் பூட்டாரு.

முனுசாமி இருந்ததால் வழி எளிதாக இருந்தது. ஆனால் மலை உச்சிக்குச் சென்று பார்த்தபோது கேசவனுக்கும் கண்ணனுக்கும் ஏமாற்றம்தான் மிஞ்சி இருந்தது. மூன்று கற்கள்தாம் இருந்தன. மலை உச்சியிலிருந்து பார்த்தால் இயற்கையின் விருந்து அழகாகக் காட்சியளித்தது. பிஸ்கட்டு. தண்ணிப் பாட்டில் எல்லாம் காலி. முனுசாமி ஒன்றும் வாங்கிக் கொள்ளவில்லை. அவர் எப்பொழுது விலகினாரென்றும் தெரியாமல் சட்டென்று அவர் விலகிவிட்டார். அவருக்கு வழியெல்லாம் தெரியும் இங்கியே பழகினவருதான” என்று கோவிந்தன் சொல்ல இருவரும் இறங்கிவந்து விட்டனர்.

”பரவா இல்லியே, சீக்கிரம்தான் வந்துட்டீங்க; வழி தெரிஞ்சுதா” ஊர்த்தலைவர் கேட்டார். முனுசாமின்னு ஒரு பெரியவரு அவருதான் வழி காட்டினாரு” என்றான் கண்ணன். கேட்டவருக்கு ஆச்சரியம். யாரும் வராத மலையிலயும் ஒங்களுக்கு வழிகாட்ட ஆளு கெடச்சிருக்கு” என்றார் அவர்.

மறுநாள் மதியம் பதினோரு மணி இருக்கும். பள்ளியிலிருந்து ஒரு மாணவன் வந்து, கணக்கு வாத்தியாரும், தமிழய்யாவும் பள்ளிக்கூடத்துக்கு வரலியாம்; என்னான்னு ஹெட்மாஸ்டரு கேட்டுட்டு வரச்சொன்னாரு” என்றான்.

கோவிந்தனுக்கு ஒரே ஆச்சரியமாய் இருந்தது. உடனே எதிர் வீட்டுக்குப் போனார். கதவு உள்புறம் தாழிடப் பட்டிருந்தது. தட்டிக் கொண்டே, “கண்ணா. கேசவா” என்று உரக்கக் குரல் கொடுத்தார். பதிலே இல்லை. சன்னல் கதவுகளும் சாத்தப்பட்டிருந்தன. கை வலித்ததால் வீட்டின் உள்ளே இருந்து உலக்கை கொண்டு வந்து கதவை இடித்தார். மாணவனும் “சார், சார்” என்று கத்தினான்.

சற்று நேரம் கூச்சலிட்டு இடித்த பின்னர் கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. கேசவன்தான் வந்து திறந்தான், கலைந்த தலையுடனும், சிவந்த கண்களுடனும் ஒரு போர்வையைப் போர்த்திக்கொண்டு இருந்தான். ஆனாலும் அவன் உடம்பு லேசாக நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. ”வாங்க” என்று மெல்லிய குரலில் கூப்பிட்டவன், ”ரெண்டு பேருக்கும் ரொம்பக் காய்ச்சலுங்க” என்று கூறி உள்ளே சென்றான்.

உள்ளே சென்று பார்த்தால் கண்ணனும் கழுத்துவரை இறுக மூடிக்கொண்டு தூங்குவது போல இருந்தான். அருகில் சென்றாலே உடம்பு அனல் அடித்தது. “கண்ணா, கண்ணா” என்று கோவிந்தன் குரல் கொடுக்க அவன் கண் விழித்தான். ஏதோ முனகுவது போலக் கேட்டது. தலைவர் குனிந்து அவன் வாயருகே காதைக் கொண்டு போன போது மெதுவாகக் “காட்டேரி, காட்டேரி” என்று கண்ணன் முனகுவது கேட்டது.

அரவான் – வளவ.துரையன் கட்டுரை

பாண்டவர்கள் திரௌபதியை மணம் முடித்தனர், இந்திரப்பிரஸ்தம் என்னும் அழகிய நகரை அமைத்தனர். அங்கே தங்கியிருந்து தருமன் தாயின் சொல்லைக் கேட்டும், தம்பியரை மதித்தும் நீதி தவறாது ஆட்சி செய்தான். அந்நாளில் ஒரு நாள் நாரதமாமுனிவர் அங்கு வந்தார். அம்முனியை வரவேற்ற அவர்கள ஆசனத்தில் இருத்தி வணங்கினார்கள்.

அப்போது அவர், பாண்டவர்களுக்கு ஒரு வரலாற்றைக் கூறினார். “முன்னொரு காலத்தில் சுந்தன், உபசுந்தன் என்னும் இரு அசுரர்கள் இருந்தனர். அவர்கள் இந்திரனின் ஏவலால் அங்கு வந்த திலோத்தமை என்னும் அழகியைக் கண்டனர். அவள் மீது காமம் கொண்டு இருவருமே அவளை அடைய விரும்பினார்கள். அதனால் இருவரும் போர்செய்து மாண்டனர்”

இந்த வரலாற்றைக் கூறிய நாரதர், “நீங்கள் ஐவரும் முற்பிறவியின் பயனாக திரௌபதியை ஒருங்கே மணம் புரிந்துள்ளீர்கள். ஆனால் ஒவ்வோர் ஆண்டுக்கு, உங்களுள் ஒருவர் ஒருவராகத் திரௌபதியைக் கூடி வாழ்வீர். மேலும் திரௌபதி ஒருவருடன் சேர்ந்திருக்கும் காலத்தில் மற்றவர் அவளைக் காணுதல் முறையாயாகாது. மாறாகக் கண்டுவிட்டால் அப்படிப் பார்த்தவர், ஓர் ஆண்டு வரையிலும் தன் வடிவம் மாறிப் பரிகாரமாகப் புண்ணிய தேசங்களைக் கண்டு நீர்நிலைகளில் நீராடச்செல்லவேண்டும் என்பதே முறையாகும்.

“எண்ணுறக் காணில் ஓர் ஆறு இருதுவும் வேடம் மாறி

புண்ணியப் புனல்கள் ஆடப் போவதே உறுதி”

நாரதர் இப்படி அறிவுரைகள் கூறிச் சென்றபின் பாண்டவர் ஐவரும் அந்நெறிப்படியே இல்லறம் நடத்தி வந்தனர். ஒரு நாள் ஓர் அந்தணன், இந்திரப் பிரஸ்த அரண்மனையின் முன்னால் வந்து, “வேடுவர்கள் என் பசுக்களை எல்லாம், அவற்றைக் காப்பவர்களிடமிருந்து பறித்துச் சென்றனர்” என முறையிட்டான்.

இதைக் கேட்ட அருச்சுனன், “நீ வருந்தாதே! அச்சப்படாதே! நான் உன் பசுக்களை மீட்டுத் தருவேன் என்று கூறினான். வேடர்களுடன் போரிடத் தன் காண்டீபத்தை எடுக்கப் படைக்கலக் கொட்டிலுக்குச் சென்றான். அப்படிச் செல்லும் வழியில் சோலை ஒன்றில் தருமனுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்த மயில் போன்ற திரௌபதியின் சிறிய அடிகளைக் கண்டான்.

“வெஞ்சாயம் எடுப்பான் வரு விசயன் தருமனுடன்

மஞ்சு ஆர் பொழில் விளையாடிடு மயில் சீறடி கண்டான்”

அப்படித்தான் பார்த்ததால் அருச்சுனன் உடல் நடுங்கினான். நாணம் கொண்டான். இருப்பினும் தான் வந்த செயலை மேற்கொண்டு வில்லையும், அம்புகளையும் விரைவாக எடுத்துக் கொண்டு சென்றான். வேடர்களிடம் சென்று அவர்களை வென்றான். பசுக்கூட்டத்தை மீட்டான். பின் அருச்சுனன் தான் செய்ததற்குப் பரிகாரமாக, நாரதர் சொன்னபடி அரச கோலத்தை விட்டு நீங்கி, வைதீகக் கோலம் கொண்டு தீர்த்த யாத்திரை புறப்பட்டான்.

அருச்சுனன் கங்கை ஆற்றில் நீராடச் சென்ற போது அங்கே ஆதிசேடனுக்கு உரிய நாகர் உலகத்து மகளிர் நீராட வந்தனர். அவர்களில் மிக அழகாக இருந்த உலூபி என்பவளின் மீது அருச்சுனன் காதல் கொண்டான். அவள் பின்னால் சென்று பாதாள லோகத்தை அடைந்து அங்கே உலூபியை மணந்து கொண்டான். அவர்கள் இருவருக்கும் அரவான் பிறந்தான்.

”செம்மென்கனி இதழாளொடு சில்நாள் நலம் உற்றான்

அம்மென்கொடி அனையாளும் இராவானை ஈந்தாள்”

[வில்லி பாரதம் அரவானை இராவான் என்றே கூறும்] மகனை உலூபியிடமே விட்டுவிட்டுத் தன் தீர்த்த யாத்திரையை அருச்சுனன் தொடர்ந்து சென்றான்.

அரவான் தன் தாயிடத்திலேயே நாகலோகத்தில் வளர்ந்து பெரியவானான். சில ஆண்டுகள் சென்றன. பாண்டவர் சூதுபோரில் தோற்று நாடு இழந்து வனவாசம் சென்று மீண்டபின்னும், துரியோதனன் அவர்களுக்கு அவர்கள் நாட்டைத் திருப்பித் தராததால் குருச்சேத்திரப் போர் நிகழ்வது உறுதியாயிற்று. கௌரவரும் பாண்டவரும் படைகளைத் திரட்டினார்கள். அச்சமயத்தில் அரவான் தன் படையுடன் பாண்டவர்களுக்கு உதவி செய்ய வந்து அவர்கள் பக்கம் சேர்ந்தான்.

தருமன் அனைவரையும் ஆலோசித்துத் தன் பாண்டவர் படைக்குச் சேனைத்தலைவனாக சிவேதன் என்பவனை நியமித்தான். அப்பொழுது அரவான், ”நான் பகைவரின் அனைத்துப் படைகளையும், ஒரே நாளில் ஒரே அம்பினால் கொல்வேன்” என்று வீரச் சொற்கள் உரைத்தான்.

“அரவமின் நகன் தெவ்வர்

கொற்ற வெம்படை அனைத்தும் ஓர் அம்பினால்

கொல்லன் ஓர் தினத்து என்றான்.

ஆக, போர் நடப்பது உறுதியாகிவிட்டது. போர்தொடங்க நாளூம் குறித்தாகி விட்டது. அடுத்துப் போர் தொடங்குவதற்கு முன்னால் ஒரு சிறந்த வீர்ரைக் களப்பலி கொடுப்பது மரபாகும். துரியோதனன், வீடுமனிடம் என்று, “போர்க்களத்தில் போர் தொடங்கு முன் களப்பலி தருவதற்கு உரியவர் யார்?” எனக் கேட்டான். அதற்கு வீடுமன், “பாண்டவர் பக்கத்தில் இராவான் என்பவன் இருக்கிறான். அவன் நம் படைகள் அனைத்தையும் ஒரு பகலில் கொல்வேன் என்று உறுதிமொழி சொல்லி உள்ளான். அச்சிறந்த வீரனிடம் சென்று, நீ வேண்டி நின்றால், அவன், “கொன்று எனைப் பலிகொடுப்பாயாக” என்று கூறிச் சம்மதிப்பான். நாம் அவனைப் பலிகொடுத்துப் போர் தொடங்கினால் அரசாட்சியையும் நல்வாழ்வையும் அடையலாம்” என்று கூறினான்.

அதைக் கேட்ட துரியோதனன், அரவானிடம் சென்று வேண்டினான். அரவானும், தந்தை முறையில் உள்ள துரியோதனன் உயிர் பிழைத்தற்குக் காரணமான வரம் கேட்பதால், மறுக்காது சம்மதித்து ‘என்னைக் கொன்று பலியிடுவாயாக” என்றான்.

“தாதை உய்வரு வரம் கேட்டு என்னை ஊட்டுக பலி நீ என்றான்”

இவ்வாறு நடந்ததெல்லாம் கண்ணபிரான் அறிந்தார். அவர் இச்செய்திகளைத் தருமனிடம் கூறினார். மேலும். “நீ துரியோதனனுக்கு முன்னால் களப்பலி கொடுக்க வேண்டும்; அப்போதுதான் அவனை வெல்ல முடியும். ஆகவே விரைவாக நீ என்னைக் களப்பலியாய்க் கொடுப்பாயாக” என்று கூறினார். அதைக் கேட்ட தருமன் அதிர்ச்சி அடைந்து, மனம் வருந்தி, “எங்களுக்கு உம்மைப் பலிகொடுத்துப் போரில் வெற்றி வேண்டாம். நாங்கள் இறப்பதே சாலச் சிறந்த்தாகும்” என்று கூறினான்.

உடனே அங்கிருந்த அரவான், ”முன்பு துரியோதனன் வேண்டிக் கேட்டபோது நான் என்னைப் பலியாகக் கொடுக்கச் சம்மதித்து உடன்பட்டேன். இப்போது நீங்கள் என்னைப் பலியாகக் கொடுங்கள்” என்றான். அப்போதும் கண்ணன், “உன்னைத் தவிர எனக்குச் சமமானவர் உலகில் எவரும் இல்லை. ஆகவே நம் இருவரில் ஒருவர்தாம் பலியாக வேண்டும்” என்றார். அப்போது அரவான். “நீ பகைவரை அழித்துப் பாண்டவர்க்குப் போரில் வெற்றியையும், அரச வாழ்வையும் அளிக்கக்கூடியவன்; அப்படி இருக்க நீ ஏன் பலியிடப்பட வேண்டும்? என்னையே பலியாகக் கொடுங்கள் என்று கேட்டுக் கொண்டான்.

மேலும் அச்சமயத்தில் அரவான் கண்ணனிடத்தில் ஒரு வரம் கேட்டான். ”அதாவது என்னை பலியாய்க் கொடுத்தாலும் சிலநாள்கள் நான் இப்போரைக் கண்டு பகைவர் அழிவதைப் பார்த்தபின் இறக்குமாறு அருள் செய்யவேண்டும்” எனக் கேட்டான்.

‘கடிய நேர்பலி தந்தாலும் காய்அமர் சிலநாள் கண்டு

முடிய நேரலர் வெம்போரில் முடிவு எனக்கு அருளுக என்றான்”

கண்ணபிரான் அவ்வரத்தை ஈந்தார். பின்னர் பாண்டவர் அனைவரும் யாரும் அறியாவண்ணம் தம் பிறப்பிடமான குரு நாடு சென்றனர். அங்கு அதே இரவில் அரவான் காளிதேவியின் முன்னால் தன் உடலின் உறுப்புகளை எல்லாம் ஒவ்வொன்றாக அறுக்க வேண்டிய முறைப்படித் தன் வாளால் அறுத்துத் தன்னைப் பலி தந்தான்..

அடுத்து அரவானைப் பார்ப்பது எட்டாம்நாள் போரில்தான். அன்றைய போரில் அரவான் பல ஆயிரம் வடிவங்கள் கொண்டு எதிரிப் படைகள் எல்லாம் சிதறி ஓடும்படி அம்புகள் விடுத்தான். தான் ஒருவன் மட்டுமே ஒரு பகலில் பகைவர் அனைவரையும் அழிப்பேன் என முன்னர் சொன்னதால் அரவான் பல பெரிய வடிவங்களுடன் போர் செய்து கொண்டிருந்தான். அப்போது துரியோதனனுக்காகப் படைகொண்டு வந்த அலம்புசன் என்னும் அரக்கன் தன் அண்ணன் பகாசூரனைக் கொன்றதால் பீமனைப் பழிவாங்கப் பெரும்படையுடன் வந்தான்.

அவனை இராவான் எதிர்த்துப் போரிட்டு, அவனுடன் வந்த படைகள் அனைத்தையும் அழித்தான். அலம்புசனும் புறமுதுகிட்டு ஓடினான். அப்படி ஓடிய அலம்புசன் மீண்டும் மாயையால் கருடனின் வடிவம் எடுத்துப் போரிட வந்தான். அரவான் நாகர் குலத்தைச் சேர்ந்தவன். அதனால் கருடனைக் கண்ட அளவில் தன் வலிமை அனைத்தும் ஒரு சேர ஒடுங்கியதைப் போன்று ஒடுங்கி நின்றான். அப்படி அஞ்சி நின்ற அரவானை, அலம்புசன் தன் கூரிய வாளை வீசிக் கொன்றான்.

”நின்றவன் தன்னை அந்த நிருதனும் வடி வாள் ஓச்சிக் கொன்றனன்”

இவ்வாறுதான் வில்லிபுத்தூரார் தாம் எழுதிய பாரதத்தில் அரவானைக் காட்டுகிறார். இதில் கூட தன்னைப் பலியிட்டுக் கொண்ட அரவான் எப்படி மீண்டும் முழு வடிவம் எடுத்துப் போர் செய்தான் என்பதற்கு எந்த விவரமும் இல்லை. வியாச பாரதத்தில் அருச்சுனன் தீர்த்த யாத்திரை செல்லும்போது உலூபியைக் கண்டு மனம் புரிந்து அரவானை மகனாகப் பெற்றான் என்ற அளவில்தான் உள்ளது. வேறு செய்திகள் இல்லை.

 

கூத்தாண்டவர் வழிபாட்டு மரபில், அரவானின் பலிக்குப் பிறகு அவரது உடல் மீண்டும் தானாகவே ஒன்றிணைந்து முழுமையானதாகவும், இதனால் போரின் எட்டாம் நாள் அரவான் வீர மரணம் அடைய முடிந்ததாகவும் விளக்கமளிக்கப்படுகிறது.

தமிழ் இலக்கியத்தில் அரவானைப் பற்றிய குறிப்பு முதன்முதலில்   பெருந்தேவனார் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் எழுதிய பாரத வெண்பாவில்தான்   காணப்படுகிறது. இதுவே மகாபாரதத்தின் தமிழ்ப் பதிப்புகளுள் தற்போது கிடைப்பவனவற்றுள் மிகப் பழமையானது எனக் கருதப்படுகிறது. பதினான்காம் நூற்றாண்டில் வில்லிபுத்தூராழ்வார் இயற்றிய மற்றும் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் நல்லாப்பிள்ளை எழுதிய மகாபாரதங்களிலும் அரவான் பற்றிய கதை காணப்படுகிறது.

கூத்தாண்டவர் கோவிலைப் பற்றிய கூத்தாண்டவர் தல புராணம் என்ற நூலில் அரவான் கதை எழுதப்பட்டுள்ளதைக் காண முடிகிறது. இராவான் எனும் பெயர் அரவான் என்று தென்னிந்தியாவில் வழங்கப்பட்டு வருகிறது. தென்னிந்தியாவில் அரவான் இரண்டு வழிபாட்டு மரபுகளில் வணங்கப்படுவதைப் பார்க்க முடிகிறது.

கூத்தாண்டவர் வழிபாட்டு மரபு மற்றும் திரௌபதி வழிபாட்டு மரபு என்றும் அவை கூறப்படுகின்றன.  கூத்தாண்டவர் வழிபாட்டு மரபில் அரவான் கூத்தாண்டவர் அல்லது கூத்தாண்டர் என்று வழிபடப்படுகிறார். . கூத்தசுரன் என்ற அரக்கன் ஒருவனைக் கூத்தாண்டவர் வதம் செய்வதாகக் கூறும் ஒரு புராணக் கதையின் அடிப்படையில் இந்தப் பெயர் ஏற்பட்டது என்று கூறுகின்றனர்.

தமிழில் அரவு என்பது பாம்பைக் குறிக்கும். தமிழ்ப் பெயரான அரவான் அரவு என்ற சொல்லிலிருந்து உருவானதாகக் கூறலாம். அரவானுக்கும் பாம்புக்கும் உள்ள தொடர்பு அவரது உருவத்தோற்றத்தில் வெளிப்படுகிறது.]

 

அரவான் கூத்தாண்டவர் வழிபாட்டு மரபில் ஒரு முக்கியமான கடவுளாக இருக்கிறார்.. திரௌபதி வழிபாட்டு மரபிலும் அரவான் முக்கியப் பங்கு கொண்டு விளங்குகிறர். இந்த இரண்டு வழிபாட்டு மரபுகளும் குறிப்பாகத் தென்னிந்தியாவில் அரவானைக் கிராம தெய்வமாக வழிபடும் பகுதிகளிலிருந்து தோன்றியவை என்று கூறலாம். அரவான், அலி என்று அழைக்கப்படும் திருநங்கைகள் சமூகத்தின் காவல் தெய்வமாகவும் திகழ்கிறார்.

அரவான் அருச்சுனன் மற்றும் உலுப்பியின் மகன் என இரு புராணங்களில் காட்டப்படுகிறார். ஒன்று விஷ்ணு புராணம் மற்றொன்று பாகவத புராணம் எனலாம்.

பாரத வெண்பாவில், அரவான் கிருஷ்ணரிடம் தான் போர்க்களத்தில் ஒரு சிறந்த வீரனால் வீர மரணம் அடைய வேண்டும் என்ற ஒருவரத்தை மட்டுமே வேண்டியதாகக் கூறப்படுகிறது. ஆனால் பொதுவாகத் தமிழ் மரபுகளில் அரவான் மூன்று வரங்களைக் கேட்டதாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது. கூத்தாண்டவர் மற்றும் திரௌபதி ஆகிய இரண்டு மரபுகளிலுமே, அரவான் 18 நாள் போர் முழுவதையும் காண வேண்டும் என்ற இரண்டாவது வரத்தையும் பெற்றதாகக் கூறப்ப்டுகிறது. வில்லிப்புத்தூராழ்வாரின் 14ஆம் நூற்றாண்டு மகாபாரதப் பதிப்பில் இரண்டாவது வரம் பற்றிய தகவல்கள் காணப்படுகின்றன.

இந்தப் பதிப்பில்தான், அரவான் போரில் எதிரிகள் பலரைக் கொன்று வீர மரணம் அடைந்த பின்னர் சில நாட்கள் மட்டும் போரைப் பார்ப்பதற்கான வரத்தைப் பெறுவதாக உள்ளது. மூன்றாவது வரம் பற்றிய தகவல்கள் நாட்டுப்புறக்கதைகளில் மட்டும்தான் உள்ளன. தான் தன்னைப் பலி கொடுக்குமுன் திருமணம் செய்து கொள்ளவேண்டும் என்னும் மூன்றாம் வரத்தைப் பெறுவதன் மூலம் அரவான் தன் உடலைத்தகனம் செய்து ஈமச்சடங்குகள் நடக்க வழிவகை செய்ய எண்ணுகிறார்.

மணம் புரியாதவர்கள் புதைக்கப்படுவர். ஆனால் அரவானைத் திருமணம் செய்து கொண்டால் அவர் தன்னைப் பலியிட்டுக் கொள்வதால் மணமாகும் பெண் விதவையாவது நிச்சயம் என்பதால் அரவானை எந்தப் பெண்ணும் திருமணம் செய்து கொள்ள முன்வரவில்லை. இந்தச் சிக்கலைத் தீர்க்க முடிவெடுத்த கிருஷ்ணர், உடனே மோகினி என்னும் ஒரு பெண்ணின் வடிவம் ஏற்று அரவானைத் திருமணம் செய்து கொண்டு ஓர் இரவு அரவானுடன் கழிப்பதாகக் கூத்தாண்டவர் மரபில் கூறப்படுகிறது.

அரவான் தன்னையே பலி கொடுத்த அடுத்த நாளில் கிருஷ்ணர் மோகினியின் வடிவில் தன் கணவன் இறந்துவிட்டதால் விதவைக் கோலம் பூண்டு புலம்பியதாகவும், அதன் பிறகு மீண்டும் பழைய ஆண் வடிவத்திற்கு மாறிய அரவான் போரில் ஈடுபட்டதாகவும் இம்மரபில் கூறப்படுகிறது. தெருக்கூத்துக் கதைகளில் சிறப்பான முறையில் அரவானின் திருமணச் சடங்குகள் நடைபெறுவது காட்டப்பட்டு, மோகினி திடீரென்று பிரிந்து செல்வது போலவும் காட்டப்படுகிறது.

இது இத்திருமணம் உடலுறவில் முடியவில்லை என்பதைக் குறிக்கிறது. திருநங்கைகளிடையே பிரபலமான மற்றொரு கதைவழங்குகிறது. அதில் அரவான் தாம்பத்திய இன்பத்தைப் பெற வேண்டியே திருமண வரம் பெற்றதாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. இதில் திருமணத்துக்கு பின் அரவான் மோகினியுடன் உடலுறவு கொள்வது கூறப்படுகிறது.] திருமணம் பற்றிய இந்த மூன்றாவது வரம் குறித்து அனைத்து நாட்டுப்புற மரபுகளிலும் ஒரே மாதிரியான செய்திகள் இல்லை எனலாம்.

இன்னும் சில மரபுகளில் கிருஷ்ணர் போருக்கு முன்பு வேறு சில திருமணங்களை ஏற்பாடு செய்வதாகக் கூறப்படுகிறது. தஞ்சாவூர் மரபுகளில் அரவானுக்கும் மோகினிக்கும் திருமணம் நடப்பதில்லை. மாறாக அரவான், கிருஷ்ணரின் இளைய ஒன்றுவிட்ட சகோதரன் சாத்யகியின் மகள் பரவநாச்சியாளை திருமணம் செய்து கொள்வதாகக் கூறப்படுகிறது.

இப்படி அரவானின் வாழ்வில் பல புதிர்களைப் பல பாரத நூல்களும் நாட்டுப்புறக் கதைகளும் கூறினாலும் அரவான் ஒரு தியாக வாழ்வு வாழ்ந்தான் என்பதில் ஐயமில்லை எனலாம்.

முத்தாபாய் காத்திருக்கிறாள் – வளவ.துரையன் சிறுகதை

வாசலில் இருந்த ஒற்றைத் தூணைப் பிடித்துக் கொண்டு நின்றுகொண்டு முத்தாபாய் காத்திருக்கிறாள். யாருக்காக என்று அவளுக்கே தெரியாது. அதற்குள் உள்ளே இருந்து அம்சவேணியின் குரல் கேட்டது.

“முத்தா, வாசலுக்குப் போயாச்சா?” “ஆமாம்மா, இங்கதான் நிக்கறேன்” “ஐஞ்சரை மணிக்கெல்லாம் வரவேண்டியது; காப்பித்தண்ணியைக் குடிக்க வேண்டியது; முகம் கழுவி பௌடர் பூசிக்கிட்டு தலையை வாரிப் பூ வைச்சுக்கிட்டு சரியா ஆறு மணிக்கு வாசல்ல போயி அந்தத் தூண் எங்க உழுந்திடப் போவுதுன்னு அதைப் புடிச்சிக்கிட்டு நிக்க வேண்டியது; ஏழு மணிக்கு தான் வருவ”

நாற்காலியில் உட்கார்ந்து கொண்டு ஏதோ புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருந்த சேதுராமனின் காதிலும் விழுந்தது. “ஏங்க நான் சொல்றது காதுல விழுந்ததா?” “தெனம்தான் சொல்ற; அவளுக்கு ஏதோ பராக்கா இருக்கு; அதான் போயி நிக்கறா; உடு” ”ஏன் உள்ள ஒக்காறது? டிவி பாக்கறது?” “ஏழு மணிக்கப்பறம்தான் பாக்கறாள; ரொம்ப நேரம் பாத்தா அதுக்கும்தான் எதாவது சொல்ற” அம்சவேணி ஏதும் பதில் சொல்லவில்லை.

இரவு சிற்றுண்டிக்கு சப்பாத்தி செய்ய மாவு பிசைய உட்கார்ந்தாள். தண்ணீரை ஊற்றி, உப்புப் போட்டுக் கொண்டே, ”கால்தான் வலிக்காதோ” என்றாள். “வலிச்சா ஒக்காந்துக்கிட்டுப் பாப்பா; நீ கவலப்படாத” “அப்படி என்னதான் பாக்கறா?” “நீ வேற, மாடி கட்டியிருந்தாலும் அங்க நின்னு சீதா மாதிரி பாக்கலாம்” “அது யாரு சீதா?” ஜனகன் பொண்ணு, மிதிலையில மேல் மாடத்துல நின்னு பாத்தா. அப்பதான ராமன் வந்தான்.

“இந்த வக்கணப் பேச்சுக்கு ஒண்ணும் கொறச்சல் இல்ல; கதை எழுதி விருது வாங்கினா போதுமா? மேடையிலப் பேசினா எல்லாம் வந்துடுமா?” “இப்ப என்னா வரணும்ற?” “எனக்கு ஒண்ணும் வர வாணாம். ஒரே ஒரு பொட்டிக் கடையைத்தான் வச்சிக்கிட்டு இருக்கோம். இந்தப் பொண்ணக் கரையேத்தற வழியைப் பாருங்கன்னு சொல்றேன்” “ஏன் போன வாரம் கூடத்தான் ஒருத்தன் வந்தான்” “சரி, வந்தவங்ககிட்ட அப்படிச் சொல்லணுமா?” “வேற வழி?”

“ஒடையார! அருமையான ஜாதகம் இது. மூல நட்சத்திரம்; ஆண் மூலம் அரசாளும்னு சொல்வாங்க; பையன் செதம்பரத்துல பாங்கில இருக்கான். நம்ம பொண்ணும் புவனகிரிதான? வேலையை மாத்திக்கினா மாத்திக்கலாம். இல்லன்னா அங்கேந்தே தெனம் வந்துட்டுப் போலாம்.” என்றார் திருமணத் தரகர் சொக்கலிங்கம். ”சரி சொக்கு, அவங்க ஜாதகம் பாத்துட்டாங்களா?” “அவங்க பாத்துட்டாங்களாம்; நீங்க சரின்னு சொன்னா அடுத்தவாரம் பொண்ணு பாக்கக் கூப்பிடலாம்”.

சேதுராமன் வழக்கமாகப் பொருத்தம் பார்க்கும் ஜோசியரிடம் போய்ப் பார்த்தார். பொருத்தமாக இருந்தது. சொன்னபடி அடுத்தவாரம் வந்தது. பையனுடன் அப்பா, அம்மா, அண்ணன், தரகர் சொக்கு என்று நான்கு பேர் வந்தனர். முத்தாபாய் தழையத்தழைய பச்சை வண்ணச் சேலையுடன், அளவான நகைகளுடன், நெற்றியில் திலகத்துடன், தட்டில் இனிப்பும் பலகாரமும் எடுத்து வந்து கொடுத்தாள். பார்த்தாலே பிடித்துப் போகும் அமைதியான அழகு உண்டு அவளிடத்தில்.

‘என்னாடா, நல்லாப் பாத்துக்க” என்று அண்ணன் கேலி பேசினான். இனிப்பைத் தின்றுகொண்டே பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். ”மாப்பிள்ளைக்குப் பொண்ணப் புடிச்சுப் போச்சு” என்றார் சொக்கு. “அப்பறம் என்ன? நீங்கதான் பொண்ணக் கேக்கணும்?” என்றார் பையனின் அப்பா. முத்தாபாய் எழுந்து உள்ளே செல்ல அம்சவேணியும் சென்றாள். “எங்களுக்குப் புடிச்சிருக்குது; எங்களுக்குப் புடிச்சிருந்தா முத்தாபாயிக்கும் புடிச்ச மாதிரிதான்” என்றார் சேதுராமன்.

“ம்.. மேல சொல்லுங்க; அடுத்து நிச்சயம்தான்” என்றார் பையனின் அப்பா. சற்று நேரம் எல்லாரும் பேசாமல் இருந்தனர். மின்விசிறிக் காற்றில் மாட்டப்பட்டிருந்த காலண்டர் ஆடிக்கொண்டிருந்தது. சேதுராமன் ஆரம்பித்தார். “நான் சொல்றேன்னு நீங்க தப்பா நெனச்சுக்கக் கூடாது?” “அதெல்லாம் பரவாயில்ல எதுவானாலும் சொல்லுங்க” என்றார் பையனின் அப்பா.

“ஒண்ணும் இல்ல; இந்த வீடுதான் எங்களுக்கு இருக்கற ஒரே சொத்து. நான் ஒரே ஒரு பொட்டிக்கடையை வச்சு ஓட்டிக்கிட்டிருக்கேன். முத்தாவுக்கு வேல கெடச்சதால இப்ப கொஞ்சம் சமாளிச்சிக்கிட்டிருக்கேன். அவ இல்லாட்டா சங்கடம்தான். அதால நீங்கப் பெரிய மனசு செஞ்சு கல்யாணம் ஆயிட்டா கூட மாசம் பத்தாயிரம் அவ எங்களுக்குக் கொடுக்கச் சம்மதிக்கணும்” கேட்ட பையனின் அப்பாவின் முகம் மாறியது. அவர் சொக்குவைப் பார்த்தார்.

சொக்கு சேதுராமனைப் பார்த்தார். இதை ஏன் என்னிடம் முன்கூட்டியே சொல்லவில்லை என்று சொக்குவின் பார்வை கூறியது. “இதைக் கல்யாணம் ஆனதுக்கப்பறம் சொன்னா சரியா இருக்காது, அதாலதான் முன்னாடியே சொல்லிட்டன்” என்றார் சேதுராமன். “ஆமாங்க. ஒங்களுக்கும் ஒரே பொண்ணுதான? இதெல்லாம் சகஜம்தான்” என்று பையனின் அப்பா சொல்ல, பையனின் அம்மாவோ, “எல்லாம் நல்லா முடியட்டுங்க; நாங்களும் ஜாதகப் பொருத்தம் பாத்துட்டு சொல்றோம்” என்றார்’

“அப்ப நீங்க பொருத்தம் பாக்கலியா” என்று சேதுராமன் கேட்டார். “இல்லீங்க” என்று பதில் வந்தது. அவர்கள் கிளம்பிச் சென்றபின், ‘ஏன்யா சொக்கு? அவங்க ஜாதகம் பாத்துட்டாங்கன்னு சொன்னியே” என்று கேட்டார் சேதுராமன். “ஆமாம், அப்ப அப்படித்தான் சொன்னாங்க” ”இப்ப ஏன் இத மாதிரி பேசறாங்க” “புரியலீங்களா? அவங்களுக்கு இஷ்டம் இல்லன்னு அர்த்தம்; அது சரிங்க, நீங்க ஏன் மாசாமாசம் பணம் குடுக்கணுன்ற விசயத்த எங்கிட்ட சொல்லல?”

”சரி பொண்ணு புடிச்சிருந்தா சொல்லிக்கலாம்னு நெனச்சிருந்தேன்” அதற்குள் உள்ளிருந்து வந்த அம்சவேணி “இனிமே பொண்ணு பாக்கறதுக்கு முன்னாடியே சொல்லிப்புடுங்க” என்றாள்.

”அப்பாவை நினைத்தாலும் பாவமாய் இருந்த்து முத்தாபாய்க்கு, “நாமளும் கல்யாணம் ஆயிப் போயிட்டா அவரு எப்படிக் குடும்பத்தை நடத்துவாரு? நான் படிச்சு முடிக்கறவரை கூட கடை நல்லா ஓடிக்கிட்டிருந்ததுதான்; அப்பறம் இந்த மாலு எல்லாம் வந்திச்சா? அதால அப்பாவோட கடை போல இருக்கறப் பொட்டிக்கடையெல்லாம் படுத்துடுத்து. அப்பாவோட நிபந்தனைக்கு யாராவது ஒரு ராமன் இல்ல; ராவணன் கூடவா வரமாட்டான்?” என்றெல்லாம் நினைத்துக் கொண்டு முத்தாபாய் காத்திருக்கிறாள்.

தனியார் பள்ளியின் பேருந்து ஒன்று போகும். ‘ணங்’ ’ணங்’ என்று வாணலியைத் தட்டி ஓசை எழுப்பியபடி நிலக்கடலை விற்பவன் வண்டியைத் தள்ளிக்கொண்டு போவான். ராயல் என்ஃபீல்டு வண்டியில் ஒருவர் ஹெல்மெட் போட்டுக் கொண்டு போவார். இதெல்லாம் கிழக்கேயிருந்து வருபவை. மேற்கேயிருந்து நான்கு எருமை மாடுகளை மேய்ச்சலுக்கு ஓட்டிச்சென்ற சிறுவர் திரும்புவார்கள். காக்கைக் கூட்டமொன்று பறந்து வந்து எதிரே செல்லும் மின்கம்பிகளில் உட்கார்ந்து சற்று நேரம் ஓய்வெடுப்பது போல இருந்து பின் மீண்டும் பறந்து செல்லும். இந்த ஐந்து வினைகளும் சற்று முன்பின் நடக்கும். எல்லாம் அந்த ஆறுமணியிலிருந்து ஏழு மணிக்குள்தான். அதன்பின் முத்தா பாய் உள்ளே செல்வாள்.

கடந்த வாரம் மதியம் அலுவலகத்தில் உணவு வேளையில் உடன் பணியாற்றும் கோபால் கேட்டது ஞாபகம் வந்தது. “என்னா முத்தா, இந்த தடவையும் வழக்கம் போலத்தானா?” என்று கேட்டான் சிரித்துக் கொண்டே. “ஆமா, ஆமா” “என்னா கண்டிஷன் பெயிலா?” “இல்ல, கண்டிஷன் ஜெயில். ஆமா ஒங்களுக்கு யாரு சொன்னது? சொக்கலிங்கம் எங்கத் தெருவிலதான் இருக்காரு. காலை நடையிலச் சந்திப்போம். வருத்தமாத்தான் சொன்னாரு அவரும்.”

“சரி, அவரு ஒங்களுக்கு என்னா சொன்னாரு” “நல்ல ஜாதகம் அமையலன்னாரு” “சீக்கிரம் ஆனா ஒங்க அம்மாவுக்குக் கொஞ்சம் நிம்மதி” “ஆமா அவங்களுக்கும் வயசாயிக்கிட்டே வருது” “ஏன் ஒங்க அண்ணன் அக்கா, தங்கச்சி யாரும் பாக்க மாட்டாங்களா?” “நான் எப்பவும் தனிமையிலே இனிமை காண்பவன்” என்றான் அவன் சிரித்துக் கொண்டே. ”என்னப் போலத்தான்” என்றாள் அவளும்.

இரண்டு நாள்கள் கழித்து வழக்கம்போல முத்தாபாய் காத்திருக்கிறாள். கடையை சற்றுச் சீக்கிரம் மூடிவிட்டு வந்த அப்பா உள்ளே சென்றதும், “முத்தா, கொஞ்சம் இங்க வந்துட்டுப் போ” என்றார். அவளுக்கு ஆச்சரியம். அப்பா எப்பொழுதும் அழைக்கவே மாட்டார். அவளுக்கு வருகைப் பதிவேட்டில் இன்னும் தள்ளுவண்டிக்காரனும், ஹெல்மெட்காரரும் பாக்கி இருந்தனர். ஆனால் இதுவரை கூப்பிடாத அப்பா கூப்பிடுவதால் உள்ளே போனாள்.

உள்ளே போனதும் “அம்சா; நீயும் இங்கக் கொஞ்சம் வா” என்று மனைவியையும் அழைத்தார். அவள் வந்து நின்றாள். முத்தாபாய் நாற்காலியில் உட்கார்ந்தாள். ‘ஏம்மா, கோபாலுன்றது யாரும்மா?” “என்கூட வேல செய்யறவருப்பா; ஏம்பா?” “இன்னிக்கு அவன் மதிய நேரத்துலக் கடைக்கு வந்தான். இந்த ஊருதானாம். “ஆமாம்பா; நம்ம சொக்கு வராறே? அந்தத் தெருவுலதான் இருக்காரு”

“ஏங்க எதாவது தகராறா?” என்றார் அம்சவேணி. “தகராறெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல; முத்தாவைப் பொண்ணு கேக்க வந்தான் அவன்.” முத்தாபாய்க்கு ஒரே அதிர்ச்சியாக இருந்தது. “நம்மகிட்ட ஒரு வார்த்தை கூட சொல்ல்லியே? அப்பா அம்மா இத எப்படி எடுத்துக்கப் போறாங்க”ன்னு நினைத்தாள். ”அவன் ஒரே பையனாம். அவனோட அவன் அம்மா மட்டும்தான் இருக்கங்களாம்; சொக்கு எல்லாம் சொன்னாராம். எல்லாத்துக்கும் ஒத்துக்கறனாம். ஏம்மா. ஒங்கிட்ட ஏதவது கேட்டானா?”

“இல்லப்பா, சாப்பிடும் போது ரெண்டு பெரும் ஒண்ணா ஒக்காந்து சாப்பிடுவோம், அதான். அப்பதான் எப்பவாவது குடும்ப விஷயங்கள் பேசிக்கறது உண்டு அவ்வளவுதான்” “சரி சொல்லுங்க; அவனும்தான் இவளைப் பாத்திருக்கான். இவளுக்கும் அவன் குடும்பத்தைப் பத்தித் தெரிஞ்சிருக்கு; எல்லாத்துக்கும்தான் ஒத்துக்கறான்” என்றார் அமசவேணி. சற்று நேரம் பேசாமல் இருந்த சேதுராமன் பட்டென்று, ”ஆனா அவன் நாயுடுப் பையனாண்டி. நாம எப்படிக் கொடுக்கறது? இல்லனு சொல்லிட்டேன்” என்றார்.

“சரி, இதுவும் கூடல” என்று சொல்லிக்கொண்டே அம்சவேணி உள்ளே செல்ல முத்தாபாய் வாசலில் போய்க் காத்திருக்கிறாள். மறுநாள் மதிய உணவு வேளையில் கோபாலுவும் முத்தாபாயும் ஒன்றாகத்தான் சாப்பிட்டார்கள். ஆனால் பேச்சு மிகமிகக் குறைவாக இருந்தது. அப்பா கேட்டதைப் பற்றி அவளும் கேட்க வில்லை, அவனும் பேசவில்லை. ஒருவரை ஒருவர் இதுநாள்வரை பார்த்த பார்வைக்கும் இன்று பார்க்கும் பார்வைக்கும் வேறுபாடு இருப்பதை இருவருமே உணர்ந்தனர்.

நான்கைந்து நாள்கள் கழித்து சொக்கலிங்கம் ஒரு நாள் சேதுராமனின் வீட்டிற்கு வந்தார். “பையனுக்கு அப்பா விருத்தாசலத்துல பெரிய மளிகைக்கடை வச்சிருக்காரு. அது தவிர ரெண்டு கடைங்க கட்டி வாடகைக்கு உட்டிருக்காங்க; பையனுக்குப் படிப்பு ஏறல. அதால அவனையும் கடையிலயே ஒக்கார வச்சுக்கிட்டாரு. இவன்தான் பெரியவன். அடுத்தவன் காலேசுலப் படிச்சுக்கிட்டிருக்கான். ரெண்டு பொண்ணுங்களையும் ஒண்ணு மாயவரத்துல, இன்னொண்ணு பாண்டிச்சேரியிலக் கட்டிக்கொடுத்துட்டாங்க”

சொக்கலிங்கம் கூறிக் கொண்டே போக, “நான் முன்ன சொன்னதெல்லாம் சொல்லிட்டயா?” ”சொல்லிட்டேங்க; அதுக்கும் ஒத்துக்கிட்டாங்க” கேட்டுக்கொண்டிருந்த அம்சவேணிக்கும் சேதுராமனுக்கும் இந்த இடம் முடிந்து விடும் என்னும் நம்பிக்கை ஏற்பட்டது. ”என்னா சொல்ற? முத்தா வரச் சொல்லலாமா?” என்று சேதுராமன் கேட்டார். “பாப்பாவை ஏங்கக் கேட்டுக்கிட்டு; இந்த ரெண்டு மூணு தடவையா அதக் கேட்டுக்கிட்டா சொன்னீங்க? என்றார் சொக்கலிங்கம். ‘ரெண்டு மூணா? ஏழெட்டு இருக்கும்? என்று கூறவில்லை. மனத்தில் நினைத்துக் கொண்டாள் முத்தாபாய். மாப்பிள்ளையே பெண்பார்க்க விருத்தாசலத்திலிருந்து காரை ஓட்டிக் கொண்டு வந்தான். அவனுடைய அப்பா, அம்மா, அக்கா, அக்கா கணவர் என்று அனைவரும் காரிலேயே வர, சொக்கலிங்கம் மட்டும் முன்கூட்டியே வந்து காத்திருந்தார். அனைவர் முன்னாலும் குனிந்த தலை நிமிராமல் வந்து உட்கார்ந்து விட்டுப் போனாள் முத்தாபாய்.

அவர்கள் சென்றபிறகு “ஏண்டி மாப்பிள்ளையை சரியா பாத்தியாடி?” என்றாள் அம்சவேணி. “பாத்தேம்மா” “இல்லியே, நீ குனிஞ்ச தலையை நிமிரவில்லையே” “இல்லம்மா; பாத்தேன்” என்று சொன்னாள் முத்தாபாய். “இந்த எடம் முடிஞ்சுடும்னு நெனக்கறேன். மாப்பிள்ளை ராஜாவாட்டம் இருக்காண்டி” என்றாள் அம்சவேணி. ”அதற்கு ராணியைத்தானே பார்க்கவேண்டும்” என் நினைத்துக் கொண்டாள் முத்தாபாய். சென்றவர்களிடமிருந்து எந்தத் தகவலும் இல்லை.

சேதுராமனும் அம்சவேணியும் கவலைப் பட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு நாள் சொக்கலிங்கம் வந்தார். அப்பொழுதுதான் அலுவலகத்திலிருந்து வந்திருந்தாள் முத்தாபாய். இன்னும் காத்திருக்கும் இடத்திற்குச்செல்லவில்லை. “சொல்லு சொக்கு; நல்ல சேதிதான? என்னா சொன்னாங்க?” என்றார் சேதுராமன். அம்சவேணியும் முத்தாபாயும் கூர்ந்து கேட்டனர்.

“நல்ல சேதிதாங்க; ஆனா பவுனுதான் கூட அஞ்சு சேத்துக் கேக்கறாங்க” ”ஏம்பா நம்ம நெலைக்குப் பத்தே அதிகம்பா. இன்னும் கூட அஞ்சுன்னா? இப்ப விக்கற வெலைக்கு ரெண்டு லட்சம் ஆகுமே” சேதுராமன் அம்சவேணி முகங்களில் கவலை மேகங்கள் குடிகொண்டன. முத்தாபாய் இறுகிப் போய் நின்றுகொண்டிருந்தாள். “அதுக்கும் அவங்களே வழி ஒண்ணு சொன்னாங்க” ”என்னாவாம்?” “அவங்களுக்குத் தெரிஞ்ச ஒறவுக்காரரு ஒருத்தர் இருக்காராம். அவருக்கு இந்த ஊட்டை ரெண்டுலட்சரூபாய்க்குப் போக்கியம் போடலான்னு சொல்றாங்க”

”அப்பறம் அதை மூக்க என்னா வழி? கல்யாணத்துக்கப்பறம் சீர் செனத்தின்னு எல்லாம் வந்திடுமே” என்றார் சேதுராமன். “இதெல்லாம் மொதல்லயே சொல்லக்கூடாதா அவங்க? சரி. ம்….இதுவும் தட்டிப் போச்சா. கெடக்கட்டும்; அவ தலையெழுத்து” என்று வருத்தமுடன் சொல்லிக்கொண்டே போனார் அம்சவேணி. முத்தாபாயும் வெளியே சென்று காத்திருக்கிறாள்.

நான்கைந்து நாள்கள் கடந்தன. சேதுராமன் கடையை மூடிவிட்டு வீட்டிற்கு வந்தவர் வீட்டு வாசலில் முத்தாபாயைக் காணாமல் திகைத்தார்.