விஜயகுமார்

இறுகிய மௌனம் – விஜயகுமார் சிறுகதை

1

இரவு ஒன்பது மணி! சிக்காகோவில் சன்னமாக பனி பெய்துகொண்டிருந்தது. ஒன்பதாவது தளத்தில் உள்ள தன் வீட்டு காலிங் பெல்லை அழுத்தும்போது அன்று அலுவலகத்திலிருந்து வர தாமதமாகிவிட்டது என்பதை உணர்ந்தேயிருந்தான் சுந்தர். கதவைத் திறந்தாள் மனைவி கமலா. தாமதமாக வரும்போது இருக்கும் இறுகிய முகம் அன்றி இன்று மெல்லிய உற்சாக புன்னகை கொண்டிருந்தாள். அது சுந்தருக்கு கொஞ்சம் ஆசுவாசமாக இருந்தது. உள்ளே வந்து ஷூவை கழட்ட குனிந்த சுந்தரின் புட்டத்தில் அவள் செல்லமாகத் தட்டினாள். “டோய்..” என்று சட்டென நிமிர்ந்தவன் அந்த குறும்பு தீண்டலுக்கு பதில் சொல்பவனாக முத்தம் கொடுப்பவனைப்போல் முன்சாய, அவள், “ஐயோ பாப்பா..” என்று தள்ளிவிட்டாள். அவன் சிரித்தவாறே பின்வாங்கினான்.

டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்த குழந்தை சங்கீதாவின் உச்சந்தலையில் முகர்ந்தவாறு ஒரு முத்தம் வைத்துவிட்டு அருகிலுள்ள சோஃபாவில் அப்பாடாவென்று அமர்ந்தான்.
கமலா அருகில் வந்து தரையில் அமர்ந்தாள். முழங்கால்களை இரு கைகளாலும் கட்டிக்கொண்டு இவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது கவனம் தன் மீது சற்று கனமாக விழுவதை உணர்ந்த சுந்தர் “என்ன?” என்பது போல புருவங்களை மேலுயர்த்தி கீழிறக்கி கேட்டான். அவள் கண்களை மூடி தலையை ஆட்டியும் ஆட்டாமலும் ஒன்றுமில்லை என்பது போல செய்தாள். ஏதோ யோசித்தவன் சட்டென்று எழுந்து, “அப்பா எழுந்திருச்சு இருப்பாருன்னு நினைக்கிறேன்” என்று கைப்பேசியை எடுத்துக்கொண்டு பால்கனிக்கு சென்றான்.

“ஹலோ அப்பா எப்படி இருக்கீங்க? அந்த லாண்ட் ப்ரோக்கர பாத்தீங்களா? அந்த இடம் என்ன ஆச்சு? செட் ஆச்சா? ஒரு நாப்பத்தியஞ்சு வரைக்கும் போகலாம். அதுக்கு மேல வேணாம். ப்ரோக்கர் கமிஷன் வேற ரெண்டு பர்சன்ட்”. மறுமுனையில் ஆமோதிக்கும் வண்ணம் அப்பா ஏதோ சொன்னார். “கேட்கும் போது நாப்பத்திரெண்டுன்னு கேளுங்கள். நாப்பத்தியஞ்சு வரைக்கும் பாருங்க அதுக்கு மேலன வேண்டாம்னு சொல்லிருங்க. வேற இடம் பாத்துக்கலாம்” மற்ற சில பொது விசாரணைகளுக்கு பிறகு கைபேசியை அனைத்து விட்டு வந்தான்.

சோஃபாவில் அமர்ந்த உடன் கமலாவிடம் ஏதோ சொல்ல முற்பட்டான். ஆனால் அவள் முந்திக்கொள்ள இவன் நிறுத்திக்கொண்டு கவனிக்க ஆரம்பித்தான். “அருணுக்கு போஸ்டிங் பூனேயில் போட்டு இருக்காங்கன்னு சொன்னேன் இல்ல, ஜாயிண் பண்றதுக்கு இன்னும் ரெண்டு மாசம் இருக்கும் போல” கமலா நிறுத்திக்கொண்டு சுந்தரத்தின் மறுமொழிக்காக பார்த்தாள். அவன் எதுவும் சொல்லாமல் சரி என்பது போல தலையசைத்தான். அவனது கவனம் இன்னும் தன்னிடம் தான் இருப்பதை ஊர்ஜிதம் செய்த கமலா தொடர்ந்தாள். “இதுதான் நல்ல டைம், அப்புறம் அவன் வேலையில சேர்ந்துட்டா இந்த மாதிரி டைம் அமையாது.” என்று சொல்லிவிட்டு சிறிது இடைவேளை விட்டாள். இவள் ஏதோ ஒரு கணமான இடத்துக்கு வருவதை உணர்ந்த சுந்தர், “ம்ம் ஏன் நிறுத்துற? சொல்ல வந்ததை சொல்லு” என்று உற்சாகம் குறைந்த ஆனால் சலிப்பை காண்பிக்காத தொனியில் கேட்டான். “அதான் இந்த லீவுக்கு அவங்களை இங்க சிக்காகோவுக்கு கூட்டிட்டு வரலாமான்னு நினைக்கிறேன். நாம இந்த ஊருக்கு வந்து நாலு வருஷம் ஆச்சு. அத்தை மாமா கூட ரெண்டு வாட்டி வந்துட்டு போயிட்டாங்க. அப்பா அம்மா அருணையும் ஒருவாட்டி இங்க கூட்டிட்டு வந்து ஊர காட்டிட்டா ஒரு கடமை முடிஞ்ச மாதிரி இருக்கும்.” இதை சற்றும் எதிர்பாராத சுந்தர் ஒரு கணத்த ஏமாற்ற புன்னகை செய்தான். “என்ன சொல்றீங்க” என்று கமலா இவனது மறுமொழியை வினவினாள். தன் ஆரம்ப அதிருப்தியை ஒரு பெருமூச்சுவிட்டு காண்பித்தான் அதைத் தொடர்ந்து “ஏம்மா எனக்கு ப்ராஜெக்ட் டெலிவரி டைம் ப்ரோமோஷன் டைம் போதாதற்கு ஊர்ல ஒரு இடம் வாங்குறதுக்கு பணத்தைப் புரட்டிக்கிட்டும் லாண்டு ப்ரோக்கர் கிட்ட பேசிக்கிட்டும் இருக்கோம். இப்போ போய் அவங்க மூணு பேரையும் எப்படி கூட்டிட்டு வந்து பாத்துகிறது?….”

சுந்தர் முடிக்கும் முன்னரே தான் ஏற்கனவே இசைந்து வைத்திருந்த சொற்களை அதன் தாளகதியோடு அவ்விடத்தை நிரப்ப ஆரம்பித்தாள், “எனக்கு தெரியும் நீங்க இப்படித்தான் ஏதாவது சொல்லுவீங்கன்னு. எனக்கும் அப்பா அம்மாவை பார்க்கணும்னு இருக்காதா? இந்த ஊர்ல இன்னும் எவ்வளவு நாள் இருக்கப் போறோம்? நான் ஒன்னும் கேக்கல. அப்பா தான் கேட்டார். அவரும் ரிடயர் ஆகி ரெண்டு வருஷம் ஆச்சு. இதுவரைக்கும் என்கிட்ட எதுவும் கேட்டதில்லை அவரு. எல்லா நாளும் இந்த நாலு செவத்த பாத்துகிட்டுதான் இருக்கணும்னு எனக்கு தலையெழுத்து.” என்று குரலை உயர்த்தி தாழ்த்தி, தான் இன்னும் முடிக்கவில்லை என்பதுபோல் நிறுத்தினாள். அவள் முகம் சிறுத்து அழும் ஆரம்ப சமிக்ஞைகளை ஏந்தி இருந்தது. கண்களில் ஈரப்பதம் துளிர்த்திருந்தது.

மீண்டும் ஒரு சண்டையா என்பதுபோல் குழந்தை சங்கீதா பயந்து திரும்பி பார்க்க, அதை உணர்ந்த சுந்தர் அந்த அசௌகரிய சூழலுக்கு இடம் கொடுக்கக்கூடாது என்பதற்காகவும், சொத்து வாங்கும் சமயம்; பணி உயர்வுக்கான சமயம் என்பதற்காகவும் மீண்டும் மனைவியுடன் ஒரு பணிப்போருக்கான தின்மம் தன்னிடம் இல்லை என்பதற்காகவும் “சரி சரி” என்றான். “சரின்னா?”. “சரின்னா!! கூட்டிட்டு வரலாம்ன்னு அர்த்தம். சின்ன குழந்தை மாதிரி அழுது கிட்டு! அழுமூஞ்சி!..” கொஞ்சுவது போல் சைகை காட்டி அவளது ஆத்திர அலைகளை அடக்கினான். அவள் திருப்தியான பிரகாசத்தை முகத்தில் படிப்படியாக ஒளிரவிட்டு “காபி சாப்பிடுறீங்களா?” என்று சமையலறைக்கு சென்றாள். சுந்தர் இறுகின சிந்தனை மௌனத்தில் ஆழ்ந்தான். எல்லாம் சமாளித்து விடலாம் என்ற நம்பிக்கையை வலிந்து வரவைத்துக்கொண்டான். இரவு தூக்கம் வராமல் அப்பா, லாண்ட் ப்ரோக்கர், காலிமனை, அதன் தோராய விலை என்று மனம் அலைபாய்தது. அவற்றையெல்லாம் “விமான டிக்கெட் விலை” என்ற எண்ணம் ஆக்கிரமித்து இறுகிய கனத்த ஒற்றை எண்ணமாக உருக்கொண்டது. எப்போது தூங்கிப்போனான் என்று தெரியவில்லை.

2

“ஏன் உம்முன்னு இருக்கியா? நல்லா கேட்ட போ மச்சி. எதைச் சொல்ல ஒண்ணா ரெண்டா. கம்முனு காப்பியக்குடி. அப்செட் எல்லாம் ஒன்னும் இல்லடா. புலம்பி மட்டும் என்ன வரப் போகுது. சொல்றேன் சொல்றேன். ப்ராஜக்ட் பிரச்சனை பிரமோஷன் பிரச்சனை ஊர்ல இடம் வாங்கணும் பணம் பொரட்டமும் இதெல்லாம் பத்தாதுன்னு என் மாமனார் வேற. என்ன! மாமனார் என்ன பண்ணாரா? என்ன பண்ணினார்ன்னா என்ன பண்ணினார்ன்னு சொல்றது! ஒன்னும் இல்லை. அப்புறம் என்ன வா. அவரு ரிடயர் ஆகிட்டார் அதற்காக என் உசுர வாங்குறதா. அமெரிக்கா பாக்கணுமாம்மா. அதனால மாமியார் குடும்பத்தையே நான் இங்க கூட்டிட்டு வரணும் இப்போ. இப்போ வேண்டாம்ன்னு நான் என் வைஃப் கிட்ட எவ்வளவோ சொன்னேன். கேட்க மாட்டேங்கிறா, நேத்து ஒரே சண்டை ஒரே அழுகை. ஒரே பிடியா நின்னுட்டா. இப்போ டிக்கெட் விலை எவ்வளவு தெரியுமா. அவங்க ஒரு மாசம் தங்கினாங்கன்னா இங்க அங்கன்னு கூட்டிட்டு போகணும், செலவு பிச்சுக்கும். லாண்ட் வாங்கின மாதிரிதான் போ. ஏற்கனவே எனக்கும் அவருக்கும் ராசி பொருந்தாது. கல்யாணத்திலேயே முட்டிகிட்டோம். நம்ம என்ன மாமனார் கிட்ட அது வேணும் இது வேணும்ன்னா கேட்கிறோம். குறைந்தபட்சம் செலவு வைக்காமயாவது இருக்கணும் இல்ல. எல்லாம் தலையெழுத்து தான் மச்சி. எங்க அப்பாதான் தனியா இப்போ லாண்ட் ப்ரோக்கர் வச்சு தேடிக்கிட்டு இருக்கார். இப்ப போய் இத அவர்கிட்ட சொல்ல முடியுமா நான். மாமனாருக்கு நான் சொத்து வாங்க முயற்சி பண்ணிட்டு இருக்கேன்னு நல்லா தெரியும் ஒரு வார்த்தை கூட என்னன்னு கேக்கல. என்னத்த சரி விடு சரி விடுன்னு சொல்லிட்டே இருக்க. அடச்சீ! நான் ஒன்னும் எதிர்பார்க்கல சும்மா சொல்றேன்… அப்படியா சொல்ற?.., அதாவது நம்ம அவங்களை இங்க கூட்டிட்டு வந்து குஷி படுத்துனா அவங்க நம்ம லேண்ட் வாங்குறப்ப உதவி செய்வாங்கன்னு சொல்ற. கேட்க நல்லாத்தான் இருக்கு ஆனா நம்ம அப்படியெல்லாம் எதிர்பார்க்கக் கூடாது. அப்படிங்கிற?.. சரி விடு செஞ்சுதான் பார்ப்போம்…”

3

“என்னடா லேண்ட் ஓனர் சுந்தர். சரி சரி முறைக்காத. உன் மாமனார் மாமியார் வந்தா இப்ப இருக்கிற கார் பத்தாதுன்னு உன் வைஃப் சொன்னாங்களாமே? அதுவும் கரெக்ட் தானே அந்த சின்ன கார வச்சுக்கிட்டா அவங்களை எங்கேன்னு தான் கூட்டிட்டு போவ? எனக்கு யார் சொன்னாங்களா? என் வைஃப் தான். நீயும் இந்த ஓட்டக்கார வச்சுக்கிட்டு எத்தனை நாளைக்கு தான் சமாளிப்பே. நான் கார் வாங்கின இடத்தில நல்ல ஆபர். நான் எத்தனை நாளா சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன் உன்கிட்ட. போய் பார்த்துட்டு வருவோம். இ.எம்.ஐ தாண்டா கட்ட போறா… சரி அது இருக்கட்டும்.. நீ இருக்கறதே ஒரு சிங்கிள் பெட்ரூம் அப்பார்ட்மெண்ட் அவங்க வந்தா பத்தாதே? பேசாம ஒரு டபுள் பெட்ரூம் அபார்ட்மென்ட்க்கு மாரிரு. என்னை ஏன்டா திட்டுற? நான் உள்ளது தான் சொல்றேன். சரி சரி விடு! வாழ்க்கைன்னா சில பல செலவுகள் வரத்தான் செய்யும். மொத்தமா மாமனார்கிட்ட இருந்து பின்னால வசூல் பண்ணிக்குவியாம். உன்ன பாத்தா எனக்கு சிரிப்புதான் வருது லேண்ட் ஓனர்.”

4

அன்று வாரத்தின் முதல் நாள். அலுவலகத்தில் அதிக வேலை இருக்கும் நாள். சுந்தர் விடுப்பு எடுத்திருந்தான். ஏழு இருக்கைகள் கொண்ட புது காரில் சுந்தரும் கமலாவும் சிகாகோ விமான நிலையத்திற்கு வந்திருந்தனர். காலையிலிருந்தே கமலா ஆகாயத்தில் இருந்தாள். சுந்தரம் அந்தரத்தில் இருந்தான். அவளது சந்தோசப் பிரகாசத்தை உள்வாங்கி மீண்டும் நடித்துக் காட்டிக்கொண்டிருந்தான். குடிவரவு சோதனைகள் முடிந்து முதலில் தலை காட்டியது கமலாவின் தம்பி அருண். கையசைத்துக் கொண்டே வந்தான். அவனுக்கு சற்று பின் அத்தை. அத்தைக்கு பின் மிலிட்டரி ஆபீஸர் கணக்கில் ஒரு ரிட்டயர்ட் கணக்கு வாத்தியார்.

“மாமா..” என்று கத்திக்கொண்டு வந்த அருணிடம் “டேய்! அருண்” என்றுவிட்டு பாசமான புன்னகையுடன் “மாப்பிள்ளை..” என்ற அத்தையிடம் “அத்தை..” என்று அதே புன்னகையை பிரதி செய்துவிட்டு திரும்பினால் கணக்கு வாத்தியார். தலையாட்டுகிறாரா புன்னகைக்கிறாரா என்று ஊகிக்க முடியாமல் கனமாக ஒரு வினாடி கழிந்த பின்னர் “வாங்க மாமா..” என்றான். இம்முறை கண்டிப்பாக புன்னகை செய்தார் என்பதை உணர்ந்தவுடன் சுந்தருக்கு மிக மெல்லிய வெற்றி உணர்ச்சி ஏற்பட்டது. அவ்வுணர்ச்சி அரை வினாடிக்கும் குறைவாக உயிர்வாழ்ந்து மறைந்தது. மீண்டும் அவனுள் இறுக்கம் சூழ்ந்தது. ஒருகூட்டு பறவைகள் என அவர்களுக்குள் மொய்க்க ஆரம்பிக்கும்போது பெட்டியை எடுப்பது போல் கொஞ்சம் தள்ளி வந்து நின்றான். லேசாக மூச்சு கனத்தது. வீட்டுப் பாடத்தை முடிக்காதவனைப் போல் உணர்ந்தான்.

வீடு வரையிலான பயணத்தில் கணக்கு வாத்தியார் முன் சீட்டில் அமர்ந்து வெளியே பராக்கு பார்த்துக் கொண்டு மௌனமாக வந்தார். மற்றவர்கள் பின்சீட்டில் ஏதோ ஏதோ பேசிக்கொண்டு வந்தார்கள் ஆனால் சுந்தரின் காதுகளுக்கு எதுவும் விழவில்லை. சுந்தர் மாமனாரின் மௌனத்தின் மீது ஒரு கவனமும் ரோட்டின் மீது ஒரு கவனமும் வைத்து வீடு வந்து சேர்ந்தான். “அவருக்கு பயண களைப்பாக இருக்கும். ரிட்டயர் தான் ஆகிட்டாரு இல்ல அப்புறம் அந்த வாத்தியார் கிரீடத்தைதான் கொஞ்சம் இறக்கி வைக்கிறது. நம்மளுக்கு என்ன வந்துச்சு, இவங்க இருக்க வரைக்கும் ஒழுங்காக கவனிச்சு அனுப்ப வேண்டியதுதான்.”

காரை விட்டு இறங்கிய உடன் காரை சுற்றி வந்து முன்னும் பின்னும் ஒரு நோட்டம் விட்டார்.”டொயோட்டா வா எவ்வளவு ஆச்சு?” “பேங்க் லோன் தானுங்க. முப்பத்தியஞ்சாயிரம் ஆயிரம் டாலர் ஆச்சுங்க” “ம்ம்..” என்பதுபோல தலையசைத்துவிட்டு முன்நகர்ந்தார். அவர்களை முதலில் லிப்டில் அனுப்பி விட்டு கொஞ்சம் தாமதித்து பெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு வந்தான். அந்த டபுள் பெட்ரூம் அப்பார்ட்மெண்டிற்குள் சுந்தர் நுழைந்த உடனே அவனுக்கு ஒரு அந்நிய உணர்வு ஏற்பட்டது. எடுபுடி ஆள் போல் தோன்றினான். எல்லா அறைகளிலும் அவர்களே நிரம்பி இருப்பது போல் தோன்றியது. தன் வீட்டிற்குள் தனக்கான மூளை எது என்பது தெரியாததுபோல் சற்று குழம்பினான். அவனது குழந்தை மட்டும் தான் பழையது போல் தோன்றியது. கமலா முற்றிலும் வேறு ஒரு ஆளாக மாறியிருந்தாள். எப்படியோ கமலா சந்தோஷமாக இருந்தால் சரி. அவளது கவன வளையத்திற்குள் இனி ஒரு மாதம் தாம் இருக்கமாட்டோம் என்று தோன்றியது.

நள்ளிரவு வரை அன்று விட்டுப்போன அலுவலக பணிகளை முடித்துவிட்டு மடிக்கணினியை மூடி வைக்கும் போது கமலா அருகில் வந்தாள்.
“எல்லாரும் தூங்கிட்டாங்களா?”
“ஓ எஸ்”
“அப்புறம் கணக்கு என்ன சொல்லுது” என்று கிண்டல் தொனியில் கேட்டான்.
“ம்ம்.. ஆளப் பாரு” என்று கண்களையும் புருவங்களையும் குறுக்கி கோபம் செய்வது போல் முக ஜாடை காட்டினாள். சுந்தர் அதே ஜாடையை இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாக செய்து காட்டி புன்னகை செய்தான். அவள் சிரிக்க இவனும் சேர்ந்து கொண்டான்.
“என்கிட்ட மட்டும் இப்படி வாய் அடிக்கிறீங்க. எங்க அப்பாவோட கொஞ்சம் சகஜமா பேசினாதான் என்ன?”
அதற்கு சுந்தர், “இப்படி எல்லாம் பேசினா வாத்திக்கு கோபம் வந்து என்ன முட்டி போட வைச்சு பிரம்பு எடுத்து விளாசிட்டாருனா?”
“ஆமா..” என்று சலித்துக்கொண்டாள்.
இருவரும் சப்தம் இல்லாமல் அமைதியாக பேசிக் கொண்டது ஏனோ சுந்தருக்கு அந்நியமாக இருந்தது.

5

எல்லோரும் எழும் முன்னரே சுந்தர் கிளம்பி இருப்பதை பார்த்து கமலா எழுந்து வந்தாள். “நேரமே கிளம்பிட்டீங்களா?” என்று கேட்டாள்.
“ம்ம்” என்றுவிட்டு தொடர்ந்தான். “இங்க பாரு நான் ஒன்னு சொல்லணும், காரை இங்க விட்டுட்டுதான் ஆபீஸ் போறேன், ஃப்ரெண்டோட. மாமாவோ அருணோ காரை ஓட்டிப் பாக்குறேன்னு கேட்டா கொடுக்காத. இங்க லைசென்ஸ் இல்லாம ஓட்டக்கூடாது. வந்த இடத்தில பிரச்சனை வேண்டாம். இத நான் சொல்ல முடியாது நீ தான் சொல்லணும். அப்புறம் அவங்க வெளில எங்கயாவது போக வேணும்னாலும் நீ தனியா அனுப்பாத. நான் ஆபீசில் இருந்து சீக்கிரம் வந்திடுறேன்.”
அவள் பதில் ஏதும் பேசாமல் நிற்க, பதில் வேண்டாம் என்பவன் போல “போயிட்டு வர்றேன்” என்று கையசைத்து விட்டு வேகமாக வெளியேறினான்.

அலுவலகம் வந்ததிலிருந்து நேற்றைய இறுக்கம் தளர்ந்திருந்தது. அவர்களை மறந்து வேலையில் மூழ்கியிருந்தான். நண்பன் மணி வந்து வீட்டுக்கு போலாமா டா என்று கேட்கும் போது தான் மனதில் உரைத்தது, “காலையில அவ கிட்ட அப்படி சொல்லியிருக்கக் கூடாது, கிறுக்குத்தனம் பண்ணிட்டேன். சரி எப்படியும் ரெடியா இருப்பாங்க எல்லாரையும் வெளியில சாப்பிட கூட்டிட்டு போக வேண்டியதுதான்.” வீட்டுக்குப் போகப் போகிறோம் என்று நினைத்த உடன் மீண்டும் இறுக்கம் கூடி மனதிற்குள் ஏதோ ஒன்று தட்டுப்படாமல் தத்தளித்தது.

வீடு வந்து சேர்ந்தவுடன் கவனித்தான். எல்லாம் உற்சாககதியில் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது. நண்பனிடம் இரவல் வாங்கி வந்த ப்ளே ஸ்டேஷனில் மூழ்கியிருந்தான் அருண். அம்மாவும் மகளும் சமையலறையை பிரித்து மேய்ந்து கொண்டு இருந்தார்கள். கணக்கு வாத்தி தனக்கு என்று ஒதுக்கப்பட்ட அறையில் டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

கமலா அருகில் வந்தாள். “வெளியே சாப்பிட போலாமா?” என்ற சுந்தரின் கேள்விக்கு “நாங்க பூரி சுடுறோம் நாளைக்கு போலாம்” என்றாள்.
“மாமாவுக்கு சரக்கு வாங்கி வச்சிருக்கேன், அவரோட ரூம் டிவி டேபிளுக்கு கீழே இருக்கு.”
“அதெல்லாம் மத்தியானமே ஆரம்பிச்சுட்டாரு!”
சுந்தர் ஒரு திருப்தியான புன்னகை செய்துவிட்டு “சரி, இந்த வாரம் எல்லாரும் நயாகரா போலாம். நான் ஹோட்டல் புக் பண்றேன்.” என்று புருவங்களை ஏற்றி இறக்கி சொன்னான்.
“அப்போ இந்த வாரம் லீவு போட போறீங்களா?” என்று குழந்தை சங்கீதாவின் உற்சாக பாவனையை பிரதி செய்தாள். அப்பாவனை முன் இவன் பிடி என்றும் பலவீனமானதுதான். காலையில் இவன் விட்டுச்சென்ற இறுக்கம் காணாமல் போயிருந்தது. இவளைப் பற்றி எல்லாம் ஒன்றும் கவலை இல்லை அவரை நினைத்தால் தான். சரியாக கவனித்து அனுப்பிவிட வேண்டும் இல்லையென்றால் அதுவே ஒரு பேராக மாறிவிடும். அலுவலகத்தில் விடுப்பு சொல்வது என்பது ஒரு பூதாகரமான வேலை என்பது இவர்களுக்கு தெரியவா போகிறது.

ஏதோ மறந்தவள் போல, “ஏங்க மாமா போன் பண்ணாரு” அவள் மீதியை தொடர்வதற்குள் அருண் அருகில் வந்து நின்றான் “அக்கா நயாகரா போறுமா?” சுந்தரை அந்தரத்தில் விட்டுவிட்டு அவர்கள் இருவரும் குதூகல சம்பாஷணைக்குள் சென்றார்கள். பொறுமை இழந்த சுந்தர் “ரெண்டு பேரும் அப்புறம் கொஞ்சிக்குவீங்களாம், அப்பா என்ன சொன்னாரு? அவரு பார்க்கப் போன இடத்தை பத்தி சொன்னாரா?” குழந்தை பாவனையில் இருந்து மனைவி பாவனைக்கு இறங்கிய கமலா, தன் குதூகலத்தை சட்டென்று தொலைத்தவளாக, “முதல்ல நல்ல போன் ஒன்னு வாங்குங்க அப்புறம் இடம் வாங்கலாம். யாராவது அவசரத்துக்கு உங்ககிட்ட பேச முடியுத? கஞ்சதனத்திற்கும் ஒரு அளவு இருக்கு”. “சரிமா கோவப்படாத! அப்பா என்ன சொன்னாரு சொல்லு” அதற்குள் கணக்கு வாத்தியார் கமலா என்று உள்ளிருந்து அழைத்தார்.

என்னங்க அப்பா என்று உள்ளே ஓடியவளை சுந்தரால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. அவள் வரும் வரை பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு நின்றிருந்தான். இடம் அமைந்ததா அமையவில்லையா என்று மனம் கிடந்து தவித்தது. ஒரு ஐந்து நிமிடம் கழித்து வந்து எங்கே விட்டேன் என்று ஆரம்பித்தாள். ” ம்ம் அந்த இடம் ரொம்ப அதிகமா வெலை சொல்லுவான் போல. இறங்கியே வரலையாம். மாமா உங்கள கூப்பிட சொன்னாரு. ஏதோ அறுவதோ அறுவதியஞ்சோ சொல்லிட்டு இருந்தாரு.”

அன்று இரவே வீட்டின் அலை ஓய்ந்தபின்னர் தனிமையில் வந்து அப்பாவுக்கு போன் செய்தான். அனைத்து லட்சங்களும் பொருந்திவந்த அந்த இடத்தை விடக்கூடாது என்று அவரும், தன்னால் அவ்வளவு பணம் புரட்ட இயலாது என்று இவனும் சண்டையிட்டுக்கொண்டனர். ” நான் இருக்கும்போதே உனக்கு ஒரு நல்லது நடக்கணும்ன்னு பாக்குறேன்”. என்று அவர் அங்கலாய்ப்பும் வருத்தமுமாக முடித்துக்கொண்டபோது அது கனத்த சோகமாய் சுந்தரின் நெஞ்சில் இறங்கியது.

“ஒவ்வொன்றாய் செய்வோம். முதலில் நயாகராவை முடித்துக்கொண்டு பிறகு முழுமூச்சாய் இதில் கவனம் செலுத்துவோம்.” எனினும் மனம் சமம் ஆகவில்லை.

5

“என்னடா! நயாகரா எப்படி இருந்துச்சு” என்று வந்த மணியிடம் ஒரு சுயபரிதாப புன்னகை செய்தவாறு தலையை முன்னும் பின்னுமாக ஆட்டிவிட்டு அமைதியானான்.
அதை சற்று புரிந்துகொண்ட மணி “சரி வா ஒரு டீ அடிக்கலாம்” என்று கூட்டிசென்றான்.

சிறிது நேரம் அமைதியாய் இருந்தான். அந்த அமைதியே அவனை தூண்டியதால் ஒருமூச்சு அனாயச சிரிப்புடன் ஆரம்பித்தான். “எல்லாத்துக்கும் நல்லவனா மட்டும் இருக்கக்கூடாது மச்சி. அப்படி இருக்கணும்னா நம்மளுக்கு சொந்த ஆசை இருக்கக்கூடாது. என்ன கேட்டா? நயாகரா எப்படி இருந்துச்சுன்னா? அதை ஏண்டா மச்சி கேக்குற. நான் வெறும் டிரைவர் மட்டும் தானே. ஆறுநூறு மைல் டிரைவ், காலையில அஞ்சு மணிக்கெல்லாம் கிளம்பலாம்ன்னு சொன்னேன். நான் மட்டும்தான் கிளம்பினேன். அவங்க எல்லாரும் காருக்கு வர ஏழு மணி ஆயிடுச்சு. அருண் தான் முன்னாடி உட்கார்வான்னு மனசுல செட் ஆயிருந்துச்சு. வந்து பாத்தா கணக்கு வாத்தியார். பேச்சுத் துணைக்குக் கூட ஆள் இல்லை. ஒரு மணி நேரத்துக்குள்ள அஞ்சு ஸ்டாப். பாத்ரூமில் காபி பிரேக்பாஸ்ட். நடுவுல ரெண்டு மூணு இடம் போய் பார்த்துட்டு நயாகரா போக நைட் ஆயிடுச்சு. அப்புறம் அங்கேயே ஒரு ரூம் போட்டு மாமனாருக்கு சரக்கு மாமியாருக்கு ஸ்நாக்ஸ் அருணுக்கு என்டர்டைன்மென்ட்டு இப்படி பல சர்வீஸ் பார்க்க வேண்டியதாயிடுச்சு. அப்புறம் நயாகரா காமிச்சி எல்லாரையும் வீடு கொண்டுவந்து சேக்கறதுக்குள்ள போதும் போதும்னு ஆயிருச்சு. கமலா அருண் ஹாப்பி. ஆனால் மாமனார் வாயே தொரக்கல. எப்படியோ ஒரு பெரிய டாஸ்கை முடிச்ச ஃபீலிங். அப்பா எங்க ஊர்ல இடம் வாங்குறதுக்கு நாய் படாத பாடு படுறாரு. ஆனா நான் இங்கே இவங்களையெல்லாம் கூட்டிக்கிட்டு ஊர் சுத்திக்கிட்டு இருக்கேன். இவங்களையும் சொல்லி குத்தமில்ல. அப்பாவுக்கு போன் பண்ண சரியா பேசக்கூட மாட்டேங்குறாரு. அந்த இடம் தட்டிப் போனதில அவருக்கு பெரிய வருத்தம். அதற்கு நான் என்ன பண்ணுறது. அவர் ரிஸ்க் எடுக்கிற காலத்துல எடுக்காம என் காலத்துல ஆகணும்னு நினைச்ச முடியுமா? அவரை சொல்லியும் குத்தம் இல்லை. இப்ப கூட அருண் போன் பண்ணினான். இந்தவாட்டி மாமாவுக்கு பிளெண்டட் ஸ்காட்ச் வாங்க வேண்டாமாம். சிங்கிள் மால்ட் ட்ரை பண்ணணுமாம். நாலு நாளைக்கு ஒருவாட்டி ஒரு லிட்டர் பாட்டில் காலி பண்றாரு. சரி விடு என்ஜாய் பண்ணிட்டு போறாரு. அருணுக்கு பர்த்டே வருது. சரி நம்ம மாப்பிள்ளை தானே சர்ப்ரைஸா இருக்கட்டும்னு ஐ-போன் ஆர்டர் பண்ணி இருக்கேன். என் கையும் சும்மா இருக்க மாட்டேங்குது. கிரெடிட் கார்ட் வேற கமலா கிட்ட இருக்கா, அவ ஷாப்பிங் அது இதுன்னு தேச்சு தள்ளுரா. அடுத்தவாரம் இவங்கள வேற எங்கேயாவது கூட்டிட்டு போகணும். நம்மளுக்கு ப்ராஜெக்ட் வேலை வேற கம்மியா இருந்தா பரவால்ல. என் மேனேஜர் ஏற்கனவே உசுர வாங்குறான். சரி விடு டா மச்சி இத பத்தி சொன்னா சொல்லிக்கிட்டே இருக்கணும். ” இப்படியாக புலம்பியதில் சுந்தர் கொஞ்சம் ஆறுதல் அடைந்தான்.

6

அடுத்து வந்த நாட்களில் அலுவலகத்திலிருந்து சீக்கிரம் வர முயற்சி செய்தான். அதில் சில நாட்களுக்கு வெற்றியும் பெற்றான். அப்படி வந்த நாட்களில் வீட்டாரை அருகில் உள்ள கோயில் பூங்கா நல்ல உணவு விடுதிகள் என்று கூட்டியும் சென்றான். அலுவலக வேலை, அப்பாவுடனான பரஸ்பர உறவு, வந்தவர்களை கவனித்தல் என்று ஒன்று மாற்றி ஒன்று அவனை உருக்க, கொஞ்சம் உடல் இளைத்தது போலவும் காணப்பட்டான். ஆனால் கமலாவின் பூரிப்பு இவனுக்கு ஆறுதல் தந்தது. மனதின் சோர்வு மௌனம் உடலை ஆக்கிரமித்து இருந்தாலும் அவனது கண்களின் ஒளியை அது பாதிக்கவில்லை. அது வந்தவர்களை கவனித்தல் என்ற காரியம் மட்டும் சரியாக நடப்பதன் விளைவு. இந்த சிறு திருப்தி மட்டும் இரவுகளில் சுந்தரை தூங்க செய்தது.

இரவு  உணவுக்காக அன்று குடும்பத்துடன் வெளியே சென்றிருந்தனர். சென்ற ஹோட்டல் மது விநியோகிக்கும்விதமாக இருந்தது .  அது அவருக்கு வசதியாக இருந்தது. அன்று கொஞ்சம் தாராளமாகவே இருந்தார். உணவு மேஜையில் அவரைவிட்டு தனக்கு தேவையான இடைவேளை விட்டு தூரமாகத் தான் அமர்ந்து இருந்தான். ஏற்கனவே இருக்கும் சூக்ஷ்ம திரைக்கு வலுசேர்க்கும் விதமாக குடும்பத்தாரை அவருக்கும் தனக்குமான இடையில் அமர்த்தியிருந்தான். மற்ற மூவரும் சிரித்து பேசி மகிழ்வாக இருக்க இவர்கள் இருவர் மட்டும் அமைதியாக அவரவர் வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அது வழமைதான் என்பதினால் அந்த குடும்ப மேஜை சரியான கதியில் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது. ஆனால் சிங்கிள் மால்ட் விஸ்கியின் மகிமையோ என்னவோ எந்நாளும் வராத முகூர்த்தம் ஒன்று கூடி வந்தது

“ஏம்ப்பா சுந்தர்” என்று மாமனார் ஆரம்பிக்க சட்டென்று மேஜை அமைதியானது. சுந்தர் பக்கென்று கமலாவை ஒரு பார்வை “என்ன இது” என்பதுபோல் பார்த்துவிட்டு மாமாவைப் பார்த்தான். அவர் நேராக இவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அந்த அமைதி அசௌகரியமாக மற்ற மூவர் மேல் இறங்க, நிலமையை உணர்ந்து கமலா “என்னப்பா” என்று பதிலளித்தாள்.

“ஆபீஸ்ல வேலையெல்லாம் எப்படி? எட்டு மணி நேரம்தான?”
“ஆமாங்க” சுந்தர் குரல் கம்மியது.
“ஆனா டெய்லி நீ லேட்டா வர்ற, அதான் கேட்டேன்”
சுந்தருக்கு இது எங்கு செல்கிறது என்று சற்று புரிந்தது.
“அது  சொல்ல முடியாதுங்க. ப்ராஜெக்ட் டெலிவரி பொருத்தது.” சொல்லிவிட்டு தன் தட்டை பார்த்து  குனிய அவர் மீண்டும் ஆரம்பித்தார்.
“இந்திய வந்தாலும் இதே வேலை தானா? பிரமோஷன் எல்லாம் எப்படி?”
சுந்தர் பதிலை திரட்டுவதற்குள்,  கமலா அவர் சட்டையை பிடித்து இழுக்க.  அவர்,” இருமா மாப்பிள்ளை கிட்ட கேட்டு தெரிஞ்சுக்கணும் இல்ல”  என்று சொல்லிவிட்டு சுந்தரை பார்த்தார்.
சுந்தர் அலுவலக மன அலைவரிசைக்கு தன்னை தயார்ப்படுத்திக்கொண்டு  பதிலளிக்க ஆரம்பித்தான். சுந்தருக்கும் அவருக்கும் இடையில் இருந்த அந்த மாயத்திரை சிறிது விலகி வந்தது. அவர் முதலில் அலுவலகப் பணியைப் பற்றி விசாரிப்புகளில் ஆரம்பித்து அமெரிக்க நிலப்பரப்பு சீதோஷன நிலை என்று முன்னேறினார். ஆரம்பத்தில் பதில்களாக மட்டும் இருந்த சுந்தர் சிறிது நேரம் கழித்து  கேள்விகளாகவும் மாறினான். அது உரையாடலாக பரிணாமம் பெற்று அரசியல் சமூகம் என்று உச்ச கதியில் நிகழ்ந்து மேலைநாட்டு உறவுச் சிக்கல்கள் என்று இறங்கி இனிதே தரை தட்டியது. நடுவில் ஓரிருமுறை மாமா என்றுகூட கூப்பிட்டிருப்பான். அத்தையும் அருணும் அந்த அதிசய நிகழ்வை பார்வையாளர்களாக ரசித்து உள்வாங்கிக் கொண்டிருந்தனர். கமலா மட்டும் ஒரு நெறியாளர் போல இடையிடையே குறுக்கிட்டு தன் அப்பாவின் மீறல்களை யாருக்கும் தெரியாமல் தொடையில் தட்டியும் சட்டையை பிடித்து இழுத்துவிட்டும்; தன் கணவனின் அசௌகரியமான  அமைதியினை நிரப்பியும் நிகழ்வினை ஒருங்கிணைத்து முடித்தாள். கடைசியாக விஸ்கியின் மிதப்பு அவர் முகத்தில் நன்கு தெரிந்தது. யாரும் ஒன்றும் சொல்ல முடியவில்லை. ஆனால் சுந்தருக்கு அன்று இனம்புரியாத ஒரு அங்கீகார மகிழ்ச்சி இருந்தது.

அடுத்த நாள் வீட்டில் இருந்து வேலை செய்ய முடிவு செய்திருந்தான். எழும் போதுதான் தெரிந்தது மாமாவை தவிர அனைவரும் வெளியே சென்றிருந்தனர். அவர் தனது அறையில் டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். தனது மடிக்கணினி அவரது அறையில் உள்ளதை சட்டென்று உணர்ந்தான். ஒருவித கலக்கம் தொற்றிக்கொண்டது. அவரது அறை வரை சென்று உள்ளே செல்ல முடியாமல் ஏதோ தடுத்தது. முக்கியமான பணி இருந்தும் அவனால் உள்ளே சென்று மடிக்கணினியை எடுக்க முடியவில்லை. கமலா வரும் வரை காத்திருந்து அவளது உபகாரத்துடன் மடிக்கணினியை மீட்டான். அவனுக்கு தெரிந்தது திரைகள் எப்போதும் விலகவில்லை என்று.

7

அடுத்து வந்த நாட்களில் தன் அப்பாவை பற்றியும் வாங்க வேண்டிய இடத்தை பற்றியும் முற்றிலுமாக மறந்தே இருந்தான். இடையறாத அலுவலகப் பணிகளுக்கு இடையேயும் கமலாவின் சந்தோஷத்தில் பங்கெடுத்துக்கொண்டு இருந்தான். அவர்கள் எல்லோரையும் ஒரு முறை தமிழ் படத்திற்கும் அருணை மட்டும் மறுமுறை ஒரு ஆங்கில படத்திற்கும் கூட்டிச் சென்று வந்தான். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சுந்தரின் இறுக்கம் தளர்ந்து வந்துகொண்டிருக்கும்போதே அவர்கள் திரும்ப ஊருக்கு செல்லும் நாளும் வந்தது. அன்று சுந்தர் உயர் அதிகாரியிடம் சொல்லிக் கொள்ளாமலேயே விடுப்பு எடுத்திருந்தான்.

அன்று காலை கமலா சுந்தரிடம், “இனி நான் இவங்களை எப்ப பாக்க போரனோ” என்று கண்ணை கசக்கினாள். “அட நீ எப்ப பாக்கணும்னு நினைச்சாலும் டிக்கட் பொட்டுரலாம். கண்ண தொட. சரி சரி இங்க பாரு நான் அருணுக்கு என்ன வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன்.” என்று பேச்சை மாற்றுவதற்காக ஒரு புதிய ஐபோன் டப்பாவை எடுத்து அந்தரத்தில் ஆட்டினான். கமலா சட்டென்று ஒரு குழந்தை தனத்தோடு அருணை பார்த்து கத்தினாள். “அருண் இங்க வந்து பாரு மாமா என்ன வாங்கிட்டு வந்துருக்காரு உனக்கு”. அருகில் வந்த அருண் ஆச்சரியத்தில் கண்கள் விரிய “தேங்க்ஸ் மாமா” என்றான். கமலாவும் அருணும் பரவச குதூகலத்தில் பேசிக்கொள்வதை சுந்தர் சற்று விலகி நின்று வேடிக்கை பார்த்தான். அவனுக்குத் தன் முதிரா இளமைப்பருவம் நினைவுக்கு வர அது அவனது உதடுகளில் மெல்லிய புன்னகையாக மிஞ்சியது.

“கமலா அப்படியே இந்த ரெண்டு பாட்டிலையும் மாமா பெட்டியில் வச்சிரு”

8

அவர்களை விமான நிலையத்தில் இறக்கி விட மணியும் தன் காருடன் வந்து இருந்தான். இரு கார்களில் சென்றனர். விமான நிலையம் வரையிலான பயணம் வழக்கம்போல் சுந்தருக்கு மௌனமாகவே சென்றது. சில நாட்களாக இருந்த திருப்தியை மட்டும் நினைத்துக் கொண்டான். விமான நிலையமும் வந்தாகிவிட்டது.

புறப்படுவதற்கான முன் வேலைகள் அனைத்தும் முடிந்து சோதனை வரிசையில் நின்று கொண்டிருந்தனர். அப்போது சுந்தரின் அப்பாவிடமிருந்து போன் வந்தது. போனை எடுத்துப்பார்த்த சுந்தருக்கு கலக்கம் கூடி வந்தது. “எல்லாம் ஒரே நேரத்திலயா வரணும்” என்று நினைத்துக்கொண்டு. “ஒரு நிமிஷம்” என்று அவர்களிடம் பொதுவாக சொல்லிவிட்டு சற்றே நகர்ந்துவந்து எடுத்தான்.

“ஹலோ அப்பா. ம்ம்ம்… அவங்களை ஏற்றிவிட ஏர்போர்ட் வந்திருக்கேன்… சொல்லுங்க. இந்த இடமும் கூடி வரலையா… எவ்வளவு சொல்றாங்க?… அப்பா பொருங்க… அவசரப்படவேண்டாம்.. . இன்னும் கொஞ்சம் தள்ளி பார்க்கலாம்.. புரியுது.. அவ்வளவு பணம் பத்தாதுப்பா… ஏற்கனவே கடன் அதிகமாயிருச்சு… சரி சொன்னதையே சொல்லிட்டு இருக்க வேண்டாம்… வேற இடம் பார்க்கலாம்… நான் அப்புறம் போன் பண்றேன்…”

போனை துண்டித்தவுடன் அவனது மேலோட்டமான மௌனம் இன்னும் ஆழமான மெளனமாக மாறி இருந்தது. “சரி இந்த வேலையை முதலில் முழுசாய் முடிப்போம்” என்று நினைத்துக்கொண்டு அவர்களிடம் செல்லும்போது அலுவலகத்தில் இருந்து போன் வர அதை துண்டித்தான்.

கமலா,” ஏங்க?.. அது யாரு?…”

சுந்தர் கண்களை மூடி “யாரும் இல்லை” என்பது போல தலையசைத்தான்.

“ஏன் ஒன்னுமே பேச மாட்டேங்கிறீங்க?”

“இல்லையே”

மற்ற மூன்று ஆண்களும் அங்கு தனியாக நின்றிருந்தனர். அதில் அருணும் மணியும் மட்டும் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருக்க அவர் சும்மாதான் நின்று கொண்டிருந்தார். அவர்களை நோக்கி கண்களாலேயே ஜாடை காண்பித்து, “அங்க போய் அவங்களோட நில்லுங்க… ஏன் உம்முன்னு? கடைசி நாள் அதுவுமா.. நாளிலிருந்து நீங்க ஃப்ரீ தான்…” என்றாள் கமலா.

“சரி… சரி…”

மணியும் அருணும் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருக்க, சுந்தர் அருகில் வருவதைப் பார்த்துவிட்டு மணி இறுதியாக எல்லோருடனும் வழக்கமாக கேட்பதைப் போல் சுந்தரின் மாமாவிடம் சற்று உரத்தக்குரலில் கேட்டான். “என்னங்க அங்கிள் அமெரிக்காவை நல்லா சுத்தி பாத்தீங்களா… பிடிச்சிருந்ததா?”

கமலாவும் அருணும் விழிகள் விரிய  ஐயையோ என்பதுபோல் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். அந்த இரண்டு கேள்விகளுக்கான பதில்களும் சுந்தருக்கு இப்போது அவசியம் தேவைப்பட்டது. சுந்தர் அவர் என்ன சொல்லப் போகிறார் என்று தன் கவனத்தை முழுமையாக அவர்மேல் குவிக்க.

அவர் யாரையும் பார்க்காமல் பொதுவாக , “எங்க பெருசா போனோம், வீட்டுக்குள்ளேயே தான் இருந்த மாதிரி இருந்துச்சு…” என்று மெல்லிய சலிப்புடன் சொன்னார். அரை நொடிக்கும் குறைவான இடைவேளைவிட்டு “ஒரே முதுகுவலி..” என்று ஆரம்பித்து ஏதேதோ சொல்லிக்கொண்டு போனார்.

நொட்டை – விஜயகுமார் சிறுகதை

ஐயோ இப்படி ஆகிவிட்டதே! என்று உள்தாழிட்டு அழுதுகொண்டிருந்தது அந்த புத்துயிர்.

1
“மாமா நான் சுத்தட்டா?” புகழேந்தி கேட்டதைப் பார்த்து வாத்தியார் சட்டென்றும் முறைத்தார். புகழேந்தி பார்வையை நகற்றாமல் மாமாவையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
வாத்தியார், “இன்னும் மீசையே ஒழுங்கா வளரல, அதுக்குள்ள சுத்தணும்? இதுக்குதான் உன்ன இங்கெல்லாம் கூட்டிவரதில்ல. ஒழுங்கா சொல்லறத மட்டும் செய்” உச்ச சாயலில் கடிந்தார். புகழேந்தி முகம் சிறுத்து சுண்ட ஆரம்பித்ததை உணர்ந்த வாத்தியார், “இப்போ வேண்டாம், இதெல்லாம் என்னோட போவட்டும், வேண்டாம்டா” என்று சன்ன குரலில் சூழலை சரிகட்டினார். புகழேந்தி உற்சாகத்தையும் ஆவலையும் மீட்டு சரி என்பதுபோல் தலையாட்டினான்.
அந்த விலாசமான மண்டியில் ஒரு மேசை ஒரு நாற்காலியைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை. சூரியன் வழக்கம்போல் பிரகாசித்தாலும் மூடப்பட்ட ஜன்னல்களினால் இருட்டு மண்டி முழுவதும் அப்பி இருந்தது. அந்த இருட்டும் அவர்கள் சுமந்து வந்த பையும் புகழேந்திக்கு மேலும் பரவசம் தந்தது. வாத்தியார் ஸ்விட்சை தட்டிவிட்டு நிதானமாக மேசையருகில் வந்து புகழேந்தியை வரச்சொல்லி சமிங்கை செய்தார். அவன் அருகில் வந்து பையிலுள்ள கச்சா பொருட்களை எடுக்க முற்பட்டான்.
“கொஞ்சம் பொறு”, வாத்தியார் கையசைத்தார். சட்டையை கழற்றி ஒரு மூலையில் எறிந்தார். வெற்றுடலும் கா.ம.கா கட்சி கரை வேட்டியுமாக அவனைப் பார்த்து புன்முறுவிவிட்டு அமர்ந்து மேசையை இருகைகளாலும் உலாவிவிட்டார். மேல்முகமாக முகத்தை ஏந்தி ஆகாயத்தை நுகர்ந்தார். ஒரு கலைஞனைப் போல் காட்சி தந்த வாத்தியாரின் முதுகு கிராம ரஸ்தா போல் குண்டுகுழியாக இருந்ததை புகழேந்தி கவனித்தான்.
புகழேந்தி, “இது என்ன முதுகுல?”
“ம்ம்?”
“இல்ல! முதுகுல என்ன.”
“அதுவா? அது கையெழுத்து. அந்த குரூப் போட்ட கையெழுத்து”, வாத்தியார் சுருக்கி சொன்னார்
“கையெழுத்தா? காயம் ஆனா மாரில இருக்கு. அதுவும் இத்தன காயம். சின்ன சின்னதா. எப்ப ஆனது? சின்ன வயசிலையா?” கேள்விகளை அடுக்கியவனை வாத்தியார் “வந்த வேலையை மொதல்ல பாப்போம்” என்று அடக்கினார்.
“டேபில தொட, கொண்டுவந்த ஐட்டத்தை எடுத்து அந்த செவுரோரமா அடுக்கு. அடுக்கீட்டு கொஞ்சம் தூரமா பொய் நிக்கணும், கேட்டுச்சா?”
“சரிங்க”, வாத்தியாரின் சித்தத்தை பாக்கியப்படுத்தினான். அவரின் காரியதரிசி போல கைங்கரியம் செய்தான்
வாத்தியார் தன் வித்தையை உருட்ட ஆரம்பித்தார். முதலில் பெரிய கைக்குட்டை அளவிற்கான துணியை மேசைமேல் வைத்து நீவிக்கொடுத்து அதன்மேல் ‘ஆர்.பி’ என்ற குடுவையிலுள்ள ரசாயன பொடியை எலுமிச்சை கணத்திற்கு கொட்டினார். அதற்க்கு சரிபாதி செம்மண் எடுத்து கலந்தார். அந்த கலவையின் மேல் பொருக்கி எடுத்து வந்த உடைந்த கண்ணாடி சிதில்கள், சின்ன ஆணிகள், உடைந்த பிளேடுகள், சின்ன பால்ராசு குண்டுமணிகள் என்று குவித்து வைத்தார். அந்த கலவையை முதல் கட்டமாக லேசாக குவித்து கட்டினார்.
எடுத்து வந்த பெட்ரோலை ஒரு சிரிஞ்சில் உறுஞ்சி ஒரு சின்ன கண்ணாடி வயலில் அதை செலுத்தினார். அந்த கண்ணாடி வயலை சற்றே தடிமனான கற்களோடு சேர்த்து ரப்பர் பாண்ட் போட்டு கட்டினார். அதை ரசாயன கட்டோடு சேர்த்து வைத்து அதன் மேல் ஒரு துணியை போட்டு மேலும் ஒரு சுற்று சுற்றி சின்ன நூல்களால் அழகாகவும் சரியான இறுக்கமாகவும் கட்டினார். கைப்பந்து போல் இருந்த அந்த வஸ்த்துவை எடுத்து வாத்தியார் கணம் பார்ப்பதை சற்று தூரத்திலிருந்து புகழேந்தி பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
“இப்படித்தான் சுத்தணுமா?”
ஆமோதிக்கும் வண்ணம் கண் சிமிட்டி. அருகில் வரச்சொல்லி தலையசைத்தார்.
“இனி நாம போடுவோம்டா கையெழுத்து, யாரு முஞ்ஞில வேணுன்னாலும்” வாத்தியார் பெருமித்தார்.
“கையெழுத்து!..” அவன் சன்னமாக சொல்லி சிலிர்த்தான்.
நல்ல கைவினை பொருள் போல இருந்த அந்த குண்டின்மீது ஒரு பேனாவால் ஏதோ எழுதினார்.
“யார்மேல வீசணும்னு எழுதுறீங்களா?” என்று கேட்டு உற்று பார்த்தான். அவர் எதுவும் எழுதவில்லை மாறாக கிறுக்கி வைத்திருந்தார் எந்த நேர்த்தியும் இல்லாமால். “ஏன் இப்படி கிறுக்கிறீங்க? எவ்வளவு அழகா இருந்துச்சு. இப்படி பண்ணீட்டிங்க?” புகழேந்தி.
“டேய், எதுலேயும் ஒரு நொட்டை வேணும்டா. ஒரு குறையும் இல்லாம எதையும் செய்யக்கூடாது. அப்படி நோட்டை இல்லாம செஞ்சா சாமி கோவிச்சுக்கும். அப்புறம் சாமியா பாத்து ஒரு குறை வைக்கும். நம்ம காரியம் கெட்டு போய்டும். அதுனால நாமலே பாத்து ஒரு குறை வச்சுடனும். நம்ம காரியமும் சீரா நடக்கும். தொன்னூத்தொம்பது நமக்கு; அந்த ஒன்னு சாமிக்கு. நூறையும் செஞ்சுட்டா அது காரியத்துக்கு ஆகாது. கொழந்தைக்கு மை வைக்கரமாதிரி.”
“அப்ப முழுசா எதையும் செய்யக்கூடாதா மாமா?”
“செய்யலாம். அப்படி செஞ்சா நாமளும் சாமி ஆய்டுவோம். முழுசும் சைபரும் ஒண்ணுதான். ரெண்டும் காரியத்துக்கு ஆகாது. காரியம் கடந்ததுக” சொல்லி சிரித்தார்.
“குறை வச்சா எல்லாம் சரியா நடக்குமா?”
வாத்தியார், “எது பண்ணாலும் அதுல ஏதாவது வில்லத்தனம் இருக்கும். நாம அத கண்டுபிடிக்கணும். முடியலையா, நம்ம காரியத்துல ஒரு நொட்டை நாமலே வச்சுடனும். நமக்கு தெரியாத அந்த வில்லத்தனத்தை இது சரிக்கட்டிரும்”, தத்துவித்தார்.
“மாமா இது புருடா”
“செஞ்சுதான் பாரேன்”
“கையெழுத்து, நொட்டை, வில்லத்தனம்” புகழேந்தி சொல்லிப்பார்த்து மனனம் செய்தான்.
மொத்தம் நாங்கு வெடிகள் சுற்றினார்கள். மண்டி ஜன்னலருகே வெயிலில் காயப் போட்டனர். பாமாஸ்திரம் தயாரானவுடன் அடுத்தநாள் போருக்கு வாத்தியார் தயாரானார்.
ஒருமுறை புகழேந்தியின் பள்ளி ஆசிரியர் ஒருவர் இவன் சரியாக வணக்கம் வைக்கவில்லை என்று மொத்த, இதை கேள்விப்பட்ட இவனது மாமா ஆசிரியரை மொத்த, மாமா உபயத்தில் பள்ளி மாற்றம். “நீ யாருக்கும் வணக்கம் வைக்க தேவையில்லடா” என்று அவர் சொன்னதிலிருந்து புகழேந்திக்கு மாமா வாத்தியாராக மாறிப்போனார். ஆபத்பாந்தவனாக அநாதரக்ஷகனாக. அவரின் நிழல் தொடர விரும்பினாலும் எந்த தகராறுக்கும் வாத்தியார் இவனை அழைத்துசெல்வதில்லை.
“மாமா, நாளைக்கு நானும் வாரேன், வேண்டான்னு சொல்லாதீங்க”
“நாளைக்கு அந்து குரூப் கட்சி மீட்டிங், அரைக்கால் டவுசர் போட்டவனெல்லாம் வரக்கூடாது. இது பெரிய சமாச்சாரம்டா” கடிந்தார்.
“நான் டவுசரா போட்டுருக்கேன் இப்ப?”
“உங்கொப்பன் உன்ன கலெக்டர் டாக்டர் ஆக்கணும்ங்கிறான் நீயென்னடான எங்கூட வரணும்ங்கற. ஏன் உன் முதுகிலையும் ஏதாவது கையெழுத்து வேணுமா இல்ல ஜெயிலுக்கு கித போவணுமா? இங்க வந்தத யாருகிட்டயும் சொல்லக்கூடாது. யாரும் உன்ன கேக்க மாட்டாங்க. இருந்தாலும் சொல்றேன். என்ன கேட்டுச்சா? அப்புறம் இது தான் கடைசி இனி இங்க யாரும் இத பண்ணமாட்டாங்க” வாத்தியார் முடித்துக்கொண்டார். புகழேந்தியை கலப்புக்கடை மசால்தோசை வாங்கிக்கொடுத்து வீட்டருகில் இறக்கி விட்டார்.
இதுதான் கடைசி என்றபோதே புகழேந்தி முடிவு செய்திருந்தான். அந்த நாள் இரவே இரு கட்சியிடயே கைகலப்பு ஆகி இருந்தது. வாத்தியார் தரப்பு ஆட்களுக்கு வீழ்ச்சியாகவே அமைந்ததை ஊர் அறிந்தது. ஆனால் வாத்தியார் அமைதிகாத்தார். வில்லத்தனங்களை ஆராய்ந்தார். சில பஞ்சாயத்துகளுக்கு ஊர் பெருசுகள் போய் வந்தன. அடுத்தநாள் வாத்தியார் மண்டியிலிருந்து ஒரு குண்டை எடுத்துக்கொண்டு சென்றார். மறைந்து சென்ற புகழேந்தி ஓட்டை பிரித்து இறங்கி ஒரு குண்டை லவட்டினான்.
வாத்தியாரை பின்தொடர முயற்சித்துக்கொண்டிருந்தான். அவர் நடவடிக்கைகள் ஒரு தினுசாக இருப்பதை உணர்ந்த புகழேந்தி இன்று சம்பவம் உண்டு என்பதை உறுதி செய்தான். இருட்டி வந்தது. எதிர் கட்சி அலுவலக காம்பவுண்ட் சுவர் அருகே வாத்தியார் மறைந்திருந்தார். புகழேந்தி மறைந்தும் மறையாமலும் தூரத்திலிருந்து கவனித்துக்கொண்டிருந்தான். எதிராளிகள் அலுவலகம் உள்ளிருந்து வெளியே வந்தனர். மறைந்திருந்த வாத்தியார் பாமாஸ்திரத்தை எய்தினார், அது படீர் என்று வெடித்து புழுதிகிளப்பியது. இருட்டில் ஊர் ஜனங்கள் அங்கங்கே ஓட வாத்தியார் இருட்டில் மறைந்தார். குழப்பத்தில் புகழேந்தி அந்த புழுதிக்குள் தன் பங்கையும் குருட்டாம்போக்கில் எறிந்துவிட்டு ஓடினான். ஊர் ரஸ்தாவிலிருந்து பிரிந்து பீ க்காட்டிற்குள் ஓடி மேவுக்காடுகள் கடந்து ஊரை சுற்றி வீடு அருகில் வந்துதான் நின்றான். வழிநெடுகிலும் ஏதோ ஒரு கண் தன் முதுகின்மேல் குத்தி நின்றதுபோலவே இருந்தது. வீடு வந்து சேர்ந்தும் படபடப்பு நிற்கவில்லை. இருந்தும் சாகச கிளர்ச்சி அவனை உண்டது.
அடுத்தநாள் புகழேந்தி வீர செயலின் பெருமிதத்தில் அந்தரங்கமாக மிதந்தலைந்தான். “ங்கொக்கமக்கா! என்ன ஸ்பீடு! பட் பட்ன்னு அடிச்சுக்குது. யாருகிட்ட? இனி நம்ம பக்கம் வருவானுங்க?” கதாநாயகன் போல் தன்னை பாவித்து வெறும் காற்றில் வாள் சுற்றியும் கம்பு சுற்றியும் திரிந்தான். பின்பு ஏதோ ஒன்று மனசில் பட தன் கிறுக்குத்தனத்தை நிறுத்திக்கொண்டான். அன்று இரவே தொலைக்காட்சியி செய்தியில், “கொத்தமங்கலம் என்ற கிராமத்தில் இரு கட்சிகளுக்கிடையே நடந்த வன்முறையில் நாட்டு வெடிகுண்டு பயன்படுத்தப்பட்டது. அதில் உயிரிழப்பில்லை எனினும் இருவர் பலத்த காயமடைந்தனர். காவல்துறையினர் குற்றவாளிகளை தேடிவருகின்றனர்.”
அடுத்தநாள் காவல் வாகனங்கள் கலெக்டர் சமரசங்கள் ஊர் பெருசு கூடுகைகள் ஒரு அரசியல் பிரமுகர் வரவு என்று ஊர் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. ஆத்திரத்துடன் வீடு வந்த அப்பா புகழேந்திக்கு பிரம்புபச்சாரம் செய்தார். நொட்டையில்லாமல் களமாடியதால் வந்த வினையென்று அவனுக்குப் பட்டது. வீட்டார் யாரும் வெளியே செல்ல விடவில்லை. சில நாட்களில் எல்லாம் அமைதியானது. புகழேந்தியை வெளி ஊரில் படிக்கவைக்க ஏற்பாடானது. வீட்டார் அவனை கல்வி விடுதியில் விட்டு சென்றனர். தனக்கான வீரயுகம் முடிவடைந்ததை உணர்ந்தான். இனி கல்வியுகமும் தத்துவயுகமும். வீரயுகத்தின் நீட்சியாக ‘கையெழுத்து, நொட்டை, வில்லத்தனம் கண்டறிதல்’ என்ற முவ்வறிவை தன்தத்துவமாக பயற்சித்து வந்தான்.
பின் நாட்களில் ஏதோ ஒரு காரியத்தை முழுதுமாக வாத்தியார் செய்ய; படுகளம் சென்றவர் மீளவில்லை. இந்த செய்தி வெகு நாட்களுக்குப்பின் புகழேந்திக்கு வந்து சேர்ந்தது. வில்லத்தனம் அரங்கேறியிருப்பதை உணர்ந்தான். தன்தத்துவம் கைகொடுத்ததால் செய்தி பெரிதாக பாதிக்கவில்லை. ஆகையால் நொட்டை வைக்கும் கலையை மேலும் கூர்தீட்டினான். பரிட்சையில் சதமடிக்கும் இயல்திறன் இருந்தும் பூரணம் செய்யாமல் இருந்தான். ஆனால் அதன் பலன்கள் வெவ்வேறு வகையில் அவனை ஆதரித்தது. அந்த பலன்களின் ரிஷிமூலம் அவனது தன்தத்துவம் என்றே நினைத்தான்.
கல்வியுகம் முடிந்து கர்மயுகம் தொடங்கிது. தகவல் தொழிநுட்ப நிரல் நிரப்புபவனாக வேலையை ஆரம்பித்து தற்போது வெளிநாட்டில் நிரல் கட்டுமானராகவும் நிர்மாணிப்பளராகவும் பதவி உயர்வு பெற்றிருந்தான். அதற்கெல்லாம் காரணம் தன்னுடைய நிரல்களில் தனக்கான பிரத்யேக கையெழுத்தை வைக்க ஆரம்பித்தான் சிறிய நொட்டையோடு. அது சிறந்த மேலாண்மையை பாவனைசெய்ய அதுவே அவனக்கு உச்சங்கள் அள்ளித்தந்தது. எந்த காரியத்திலும் வில்லத்தனத்தை எதிர்பார்த்தும் கண்காணித்தும் வந்தான். தன்தத்துவப்படி வாழ்க்கையை செலுத்தினான்.
ஊரில் புகழேந்தியின் கூட்டாளிக்கு திருமணம் நிச்சயமாக அவன் பெற்றோர்களுக்கு கண் திறந்தது. பெண் பார்த்திருப்பதாகவும் பெண் வீட்டார் அவனை பார்க்கவேண்டும் என்பதாகவும், சில பத்திர வேலைகள் இருப்பதாகவும் ஊர் வந்து சேரச்சொல்லி அப்பா கட்டளையிட்டார். கிரகஸ்த்த யுகம் தொடங்கவிருப்பதை உணர்ந்தான்.

2
இரு கைகளிலும் காப்பி டம்பளர்களின் விளிம்பை பிடித்து எடுத்துகொண்டுவந்த அக்கா, ” டேய் இந்த டா” என்று ஒன்றை புகழேந்தியின் கைகளில் அலுங்காமல் கொடுத்துவிட்டு அவனை உரசி ஒட்டி அமர்ந்து “இது அம்மா போட்டது” என்றாள். புகழேந்தி ஒரு மீடர் அருந்திவிட்டு அக்காவைப் பார்த்தான். “அப்பாகிட்ட சொல்லி நம்ம வீட்டு நிளவை இடித்து கொஞ்சம் பெரிய கதவு போடணும். வீட்டை அம்சமா கட்டணும்னு கட்டி இப்ப பாரு இப்படி ஆகிடுச்சு.”
“ஏன்டா”
“பின்ன, நீ இந்த சைசுல பெருத்தீன்னா கதவுல சிக்கிக்க மாட்ட?”
அக்கா செல்லமாக அவனை முறைத்துவிட்டு சமயலறை நோக்கி கத்தினாள், “அம்மா… நான் குண்டா இருக்கேன்னு சொல்றான்மா..”
இருவரும் சிரித்துக்கொண்டனர். அக்கா காப்பியை கொஞ்சம் குடித்தவுடன், “சூடு, சீனி, டிக்காஷன் எதுவும் பத்துல” என்று டம்பளரை வைத்துவிட்டு அவன் தலை அக்கறையாக கோதினாள்.
“நீ அத அலுங்காம ஒரு சொட்டு கீழ சிந்தாம கொண்டுவரும்போதே நெனெச்சேன், இந்த காப்பில ஒரு வில்லத்தனம் இருக்கும்ன்னு”
“முருகா…, இன்னுமாடா இத ஃபோலோ பண்ற? நீயெல்லாம் அமெரிக்கா காரன்னு வெளிய சொல்லாத”
“ஸ்ரீல ஸ்ரீ புகழானதா சொன்ன கேக்கணும்”
அக்கா, “ஆமா..” என்று அவனை தோலில் செல்லமாக தட்டினாள்.
பதிலுக்கு அக்காவின் புஜத்தில் குத்திக்கொண்டே சமையலறை நோக்கி கத்தினான், “அம்மா…! அக்கா என்ன அடிக்கிறா.”
சத்தம் கேட்டு மாடியிலிருந்து கீழே இறங்கி வந்த அப்பா அருகிலுள்ள சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்தார். “உங்களுக்கு காப்பி எடுத்து வரவா?” என்ற அக்காவின் கேள்விக்கு ஆமாம் என்று தலையசைத்துவிட்டு பேப்பரை கையில் எடுத்தார். அக்கா உள்ளே சென்றவுடன் எதுவும் சொல்லாமல் புகழேந்தி அமர்ந்திருந்தான்.
சிறிது மௌனத்திற்கு பிறகு அப்பா தொண்டையைக் கனைத்துக் கொண்டு சட்டென்று கேட்டார், “ஏம்பா பேங்க்ல எவ்வளவு பணம் வெச்சிருக்கிற?” அந்தக் கேள்வியின் கணம் உள்ளிரங்க புகழேந்திக்கு ஓரிரு வினாடிகள் ஆனது. ஏதோ முக்கியமான விஷயம் என்று புரிந்துகொண்டு, ” அம்பது அம்பதியஞ்சு இருக்கும் வெளியில ஒரு பத்து கொடுத்து வெச்சிருக்கேன்”
“ம்ம்ம்”
“வேண்டி இருக்கா? எடுத்து தரவா?”
“உனக்கு அந்த ஈரோடு செல்வம் தெரியும் இல்ல? அதாம்பா அந்த வாட்ச் கடைக்காரன்! நம்மளுக்கு கொடுக்க வேண்டிய பாக்கி பல வருஷமா நின்னு போச்சு. அவனுடைய இடம் ஒன்னு விலை சொல்லுவான் போல. பஸ் ஸ்டாண்ட் பக்கத்துல இருக்கு. பெருசா ஒன்னும் பார்ட்டி சிக்கல போல. போன் பண்ணி வீட்டுக்கு வர்றேன்னு சொன்னான். அனேகமா நம்மளையே கிரையம் பண்ணிக்க சொல்லுவான்னு நினைக்கிறேன். அதிகமா விலை சொல்லுவான். கொஞ்சம் அடிச்சு பேசணும் அதான் உன் சித்தப்பாவை வரச் சொல்லியிருக்கேன். நாளைக்கு எங்கேயும் வெளிய போகாம நீயும் கூட இருந்து பாரு. எல்லாம் சரியா வந்துச்சுன்னா உன் பெயரிலேயே கிரையம் பண்ணிக்கலாம்”
புகழேந்தி மனதிற்குள், “என்ன என் பெயரில் கிரயமா? அதுவும் பஸ் ஸ்டாண்ட் பக்கத்துல இருக்கிற இடமா? இது கைகூடி வரவேண்டும்.” “வாட்ச் கடைக்காரன்… வாட்ச் கடைக்காரன்…” என அகம் உச்சாடனம் செய்தது. மனம் அதையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தது. நாளைதான் வரப்போகிறார்கள் என்றால் இன்னும் நேரம் இருக்கிறது. நள்ளிரவு வரையில் தனக்கான அனேக அனுகூல காரிய சாத்தியங்களை யோசித்துக் கொண்டிருந்தான். அந்த குழப்பத்திலேயே தூங்கியும் போனான். அதிகாலையில் தான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தெளிந்து வந்தது. தான் இடப்போகும் கையெழுத்து கோர்வையும் துலங்கியது. வாட்ச் கடைக்காரனுக்கு எதிராக அதுவே சரியான அஸ்திரம். வெடிகுண்டின் மேல் வாத்தியார் இட்ட கிறுக்கல்களுக்கு அது சமம்.

பல பரிவர்த்தனை அமர்வுகளை கண்ட சித்தப்பா நேரமாகவே வந்திருந்தார். அப்பாவும் சித்தப்பாவும் தங்களது அனுபவ யுத்திகளை கூர்தீட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். பொருண்மை தளத்தில் நடவடிக்கைகளை அவர்கள் யோசித்துக்கொண்டிருக்க புகழேந்தியோ சூக்ஷம தளத்தில் தனது காரியத்தை ஏற்கனவே முடித்திருந்தான். இனி தனக்கான கருமம் விழிப்புடன் வேடிக்கை பார்ப்பது மட்டும்தான் என்று நினைத்து அமைதியாக இருந்தான்.

பிற்பகலில் எதிரணி மூன்று பேராக வந்திருந்தார்கள். தங்கள் அணியிலும் அப்பா சித்தப்பா தன்னையும் சேர்த்து மூன்று பேர்தான். வீட்டுக்குள் வந்தவர்களில் ஒருவர் சுற்றியும் முற்றியும் பார்த்துவிட்டு சுவற்றின் ஒரு மூலையில் தன் கண்களை நிலை குத்தி நிறுத்தினார். அவரது உக்கிர முகம் சற்று சலனம் மாறியது. புகழேந்தி இதை கவனித்தான். தனது நொட்டை வேலை செய்கிறது என்று நினைத்தான்.

ஆரம்ப உபச்சாரங்கள் முடிந்தது. எதிர்பார்த்தது போலவே எதிரணி ஒரு சோதனை கணையை எய்தது. அதை உள்வாங்கிய தளபதியாரான சித்தப்பா தன் எதிர் கணையை எய்தார். அவர்கள் அது சாதகமா பாதகமா என்று குழம்பி நின்றார்கள். அவர்கள் ஒரு அஸ்திரத்தை எறிந்தார்கள் அதை அப்பா லாவகமாக தடுத்து நிறுத்தினார். சித்தப்பா ஒரு தீப்பந்தத்தை பூங்கொத்துகளை கட்டி அனுப்பினார். அவர்கள் பூங்கொத்துக்களை எடுத்துக்கொண்டு தீப்பந்தத்தை ஒரு ரதத்தில் வைத்து திருப்பி அனுப்பினர். அவர்கள் மற்றும் ஒரு பலமான அஸ்திரத்தை வீச அதை அப்பா தடுத்து நிறுத்தி விட்டு அமைதியாக இருந்தார். அந்த அமைதி அவர்கள் சேனையை கலங்கடிக்க ஒரு பூங்கொத்தை அனுப்பிவைத்தனர். வந்த பூங்கொத்தை ஓரமாக வைத்துவிட்டு அப்பா தாக்குதலுக்கு மேல் தாக்குதலாக நடத்தினார். களம் உச்சகதியில் நடந்து கொண்டிருந்தது. வெற்றிக்கோப்பை கண்ணுக்கு தெரிய புகழேந்தி பரமாத்மாவைப் போல் புன்னகை செய்தான். வில்லன்கள் பணிந்தனர். பேரம் படிந்தது. இரண்டு நாட்களுக்குள் அட்வான்ஸ் தொகை பெற்றுக் கொள்வதாகவும் பதினைந்து நாட்களுக்குள் கிரையம் முடித்துக் கொள்வதாகும் சொல்லிவிட்டு சென்றனர்.

அனைவரும் பூரித்து இருந்தார்கள். சித்தப்பா அருகே வந்தார். ஒரு பெருமித பாவனையோடு,”என்னடா பாத்தியா? படிச்சா மட்டும் போதாது! எங்கள மாதிரி பேச கத்துக்கணும்”

புகழேந்தி ஏதும் பேசாமல் அந்த மெல்லிய புன்னகையை தக்க வைத்துக் கொண்டு இருந்தான்.

“அது என்னடா கையில?” புகழேந்தி ஒரு AA பேட்டரியை காண்பிக்க அதை வாங்கிக்கொண்ட சித்தப்பா, “இந்த காலத்து பசங்களுக்கு எல்லாம் அவ்வளவு வினையம் பத்தாது. அவங்க சூட்டிப் எல்லாம் வேற மாதிரி. யார் யார் கிட்ட எப்படி பேசணும் எப்படி நடந்துக்கணும்குற விவரமெல்லாம் பத்திரத்தில.” என்று பொதுவாக சொன்னார்.

சித்தப்பா அந்த பேட்டரியை கையில் உருட்டிக்கொண்டு,” நாளைக்கு பொண்ணு பாக்க போறோமே அந்த வீட்டுக்கு இந்த வாட்சு கடைக்காரன் ஒருவகையில் சொந்தம்தான். புகழேந்தி பெயரில்தான் கிரையம் செய்யப் போறும்ன்னு அவங்களுக்கு தெரிஞ்சிடும். அப்புறம் ஒரே கெத்து தான்.”

புகழேந்தி புன்னகை செய்தவாறு அந்த சுவற்றின் மூலையில் பார்த்தான். அங்கு சுவர் கடிகாரம் ஓடாமல் நின்று போயிருந்தது.

3
களம் கலைந்துவிட்டதை உணர்ந்த அக்கா மீண்டும் புகழேந்தியை வம்பிழுக்க வந்தாள், “என்னடா, புது சொத்து புது பொண்ணு! பெரியமனுஷன் ஆகிட்டுவர்ர” புகழேந்தி யோசித்தவாறே தலையசைத்தான். அக்கா,”நாளைக்கு பொண்ணு பாக்க போறோம் நீ ஒண்ணுமே விசாரிக்க மாட்டேங்குற? வீட்ல எல்லாரும் கிட்டத்தட்ட முடிவே பண்ணீட்டாங்க. என் புருஷன் மட்டும்தான் உன்கிட்ட கேக்கணும்ங்குறாரு.”
புகழேந்தி வலிந்து ஒரு அசட்டு சிரிப்பை தருவித்தான்.
“ஆனா நான் அதெல்லாம் வேண்டாம். நாமளே முடிவு பண்ணுவோம். என் கல்யாணத்துல என்கிட்ட கேட்டா முடிவு பண்ணுனீங்க ன்னு சொல்லிட்டேன்” உதட்டை சுளித்து கேலி செய்தாள்.
“உன்ன கொன்னுருவேன்”
“அட! உன் பிலாஸபி படியே உன்ன கேக்குலங்குற ஒரு நொட்டை இருக்கட்டுமே. என்ன இப்ப”
“இது அராஜகம், நான் பொண்ணுகிட்ட பேசணும், புடிச்சிருந்தாத்தான் ஒத்துக்குவேன்”
“நீ கழிக்கற்ற அளவுக்கு எல்லாம் ஒன்னும் இல்ல. பொண்ணு லட்சணம் ஓவியமாட்டா இருக்கு.” என்று அவன் மன அலைவரிசைக்கு இறங்கினாள். “பொண்ணு ஸ்கூல்ல உன் ஜூனியர்தான்” என்று அவனது ஆர்வத்தை உசுப்பினாள்
“யாரு?”
“ஊர் பிரஸிடண்ட் வீட்டு பொண்ணு. பேரு அனு”
“அது எதிர் க்ரூப்பில்ல? அந்தவீட்ல ஒரு பொண்ணுதான் இருக்கும். குண்டா. அதுபேர் அனு இல்லையே”
“அந்த பொண்ணுதாண்டா, இப்போ நீ பாக்கணுமே! ஒல்லியா வடிவா இருக்கு. பேர மாத்திக்கிச்சு”
“அக்கா அது பேரு குசுமாவதி, நானே பயங்கரமா ஓட்டிருக்கேன். அதெல்லாம் செட் ஆகதுக்கா. அதுவே வேண்டாம்னு சொல்லிரும். என்னை நல்ல ஞாபகம் வச்சிருக்கும். அவளோட பேர வச்சு ரொம்ப காயப் படுத்தீருக்கேன். அந்த கட்சிகாரங்களுக்கும் நமக்குதந்தான் ஆகாதே அப்புறம் எப்படி?” என்றான்.
“அதெல்லாம் இன்னுமா ஞாபகம் வச்சுக்குவாங்க. எல்லாம் மறந்திட்டு ரெண்டு கட்சிகாரங்களும் ஏவாரம் கிரயம்ன்னு பண்ணிக்கிறப்போ; அந்த பொண்ணும் மறந்திருக்கும். அந்த குடும்பம் தான் ரொம்ப இன்டெரெஸ்ட்டா இருக்காங்க”
புகழேந்தி, “மறக்கறமாரிய நான் செஞ்சுருக்கேன். அவ பேரு குசுமாவதி”
“அட இவங்களே சேந்துட்டாங்க உங்களுக்கு என்ன? அதெல்லாம் யார் ஞாபகத்திலயும் இருக்காது. இந்தமாதிரி பொண்ணு நம்ம குடும்பத்துக்கு கிடைக்காது; ரொம்ப பண்ணாத; இதுதான் கடைசி” குரலை உயர்த்தினாள்
இதுதான் கடைசி என்றதும் புகழேந்தி அமைதியானான்.

4
அடுத்த நாள் இரண்டு உயர்ரக கார்களில் நெருங்கிய மாமாக்கள் கரை வெட்டியுடனும் அத்தைகள் சகல அலங்காரங்களுடனும் வந்திருந்தனர். அம்மாவும் அப்பாவும் நிகழ்விற்கான தகுந்த தேஜஸுடன் காணப்பெற்றார்கள். அக்கா எல்லா வேலைகளையும் பரவச பரபரப்புடன் செய்தாள்.
“அக்கா! பொண்ணு புடிக்கலேன்னா நீதான் அப்புறம் சமாளிக்கணும். இப்பவே சொல்லிட்டேன்”
“அதெல்லாம் புடிக்கும். நான் இருக்கேன் பாத்துக்குறேன். எல்லாம் சரியாய் நடக்கும்.”
“எல்லாம் சரியா நூறு பர்ஸன்ட் நடந்தா சரிதான்”
“ஏன்?, அப்பத்தான் எல்லாம் கெட்டு போகுமா? நான் வேண்ணா சக்கரையில்லாம சூடில்லாம ஒரு காபி போட்டு தரட்டா? பிலாசபி வேல செஞ்சிடும்?” அக்கா முறைத்தபடியே சொன்னாள்.
புகழேந்தி ஒன்றும் சொல்லாமல் கீழிறங்கினான்.
கார்கள் ட்ராபிக்கில் மாட்டாமல் பஞ்சர் ஆகாமல் சின்ன கீறல் கூட விழாமல் பெண் வீட்டுமுன் வந்து நின்றது. பெண் வீட்டார் பெரிய இடம். வீட்டு வாசலிலேயே பெண் வீட்டார் மலர்ந்த முகத்துடனும் அதே பழைய கட்சி வணக்கத்துடன் வரவேற்றனர். அப்பா எப்போதும் போல கம்பீரமான வணக்கம் வைத்தார். அம்மாவும் அக்காவும் ஒரே அச்சில் செய்தது போல ஒரே வகையாக சிரித்தனர். இன்டெர்வியூவிற்கு செல்வதுபோல் உடையந்துவந்த புகழேந்திக்கு ஒரு அந்நிய உண்ரவு ஏற்பட்டது. காம்பவுண்டு மிக விலாசமாக இருந்தது. உள்ளே பத்து கார்களை தாராளமாக நிறுத்தலாம். வீட்டு வாசலில் இடப்பட்ட பூக்கோலம் பெண்வீட்டாரின் இந்த நிகழ்வின் ஈடுபாட்டை காண்பித்தது. எல்லோரும் வீட்டினுள் சென்றனர். புகழேந்தி உள்ளே செல்லும்போதே கதவை கவனித்தான். அது பல்வேறு அடுக்குகளாக உயர்ரக தேக்கில் பல நுண் வேலைப்பாடுகளுடன் இருந்தது. உள்ளே சென்றதும் வீட்டின் விலாசமான முன் அறையும் அதில் வைக்கப்பட்ட பொருட்களும் இருக்கைகளும் இவர்களது நீண்ட கால சுபிக்ஷ வாழ்வை காண்பித்தது. எது உபயோகிக்கும் பொருள் எது கலைப்பொருள் என்றே தெரியவில்லை. அனைத்திலும் நேர்த்தி. அந்த வீட்டில் ஒரு புது வாசனை வந்தது. அவர்கள் வீட்டிலேயே இருபது இருபதியைந்து பேர் இருப்பார்கள். இவன் வீட்டு ஆண்கள் அந்த பெரிய ஹாலில் போடப்பட்ட வெவ்வேறு அளவிலான சோபாவில் அமர்ந்தார்கள். புகழேந்தி ஒரு ஓரமாக இருந்த பிளாஸ்டிக் நாற்காலி நோக்கி சென்றான், அந்த வீட்டு முக்கியஸ்தர் ஒருவர் இவனை நடுவில் உள்ள ஒற்றை சோபாவில் அமருமாறு பணித்தார். அப்படி ஒரு இருக்கையில் அவன் அமர்ந்ததே இல்லை. அவர்கள் எல்லோரும் தற்போதய மழை நிலவரம், வெள்ளாமை, பரஸ்பர தொழில் விசாரிப்பு என்று பேச்சு சென்றுகொண்டிருந்தது. எல்லாம் சுமூகமாக சென்றது அதனால் பெண் எப்படி இருப்பாள் என்று ஒரு சித்திரம் இவனிற்குள் உருவாகிவந்தது. “ஏன் இப்படி வளவளன்னு பேசுறாங்க?, எப்படியும் எனக்கு பிடிக்கப்போறது இல்ல. அக்கா உன்ன நெனச்சாதான் எனக்கு பாவமா இருக்கு. எப்படி சமாளிக்க போற? நம்ம ஒரே பிடியா இருந்திட வேண்டியதுதான். அதான் அக்கா இருக்காளே. நல்லவேள அக்கா இருக்கா”, புகழேந்தி நினைத்துக்கொண்டே கொஞ்சம் திரும்பி பக்கவாட்டில் பார்த்தான். ஒருவர் மட்டும் மெல்லிய உடல் வாகில் வெள்ளைவேட்டி வெள்ளைச்சட்டை சகிதமாக அட்டணங்கால் போட்டு இந்த இடத்திற்கு சம்பந்தமில்லாமல் அமர்ந்திருந்தார். அவரைப் பார்த்தவுடன் புகழேந்திக்கு சிறு நம்பிக்கை தென்பட்டது.
எல்லோருக்கும் காபியும் புகழேந்திக்குமட்டும் ஹார்லிக்ஸும் வந்தது. யார்யாரோ என்னென்னமோ விசாரித்தார்கள். எல்லாம் ஒரு மேடை நிகழ்ச்சிபோல நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது.
கைபேசி சினுங்கியது:- குறுந்செய்தி
அக்கா: டேய்
புகழ்: என்னக்கா
அக்கா: கொஞ்சம் சிரிச்சமுகமா வச்சுக்கோ. ஏதோ பறிகொடுத்த மாதிரி இருக்காத. குனிஞ்சே இருக்காத. யாரவது பேசினா நல்லா பேசு.
புகழ்: ம்ம்ம்..
அக்கா: யாராவது வணக்கம் வெச்ச திருப்பி வணக்கம் வெய்.
புகழ்: எல்லாம் போதும்! இதுவே ஜாஸ்தி
புதிய எண்: ஹாய்
அக்கா: எல்லாருக்கும் இங்க ஓகே.
புகழ்: மொதல்ல நான் ஓகே பண்ணனும். எனக்கு புடிக்கலேன்னா நீதான் அப்புறம் பாத்துக்கணும்.
அக்கா: எல்லாம் தகுந்த குறையுடன்தான் நடக்குது இங்க. அதனால செட் ஆகிடும்.
புகழ்: நான் பொண்ணுகிட்ட பேசணும்
அக்கா: ம்ம்ம்

புகழேந்தி கைபேசியை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அக்காவிடமிருந்து எதுவும் வரவில்லை. அருகில் யாரோ பெண்வீட்டார் வந்து அமர்ந்து பேச்சுக்கொடுத்து சென்றார். சற்று கவனமாக சரியான ஆளுமையுடன் பேசினான்.
அக்கா எட்டிப்பார்த்தாள். புகழேந்தி உடனே கைபேசியை எடுத்து அக்காவுக்கு தட்டினான்.

புகழ்: இப்ப வந்து பேசினாரே அவர்தான் குசுமாவதியோட அப்பாவை? முகம் மறந்துபோச்சு.
அக்கா: இல்லடா. அங்கதான் உக்காந்திருக்கார் பாரு.
புகழ்: இங்க எல்லாரும் ஒரே கணத்தில இருக்காங்க
புதிய எண்: ஹாய்
அக்கா: ஓவரா பேசாத. சும்மா கால் ஆட்டிக்கிட்டே இருக்காத. போதும் போன பாக்கெட்ல போடு.
புதிய எண்: நான் அனு.

“இது என்னடா வம்பா போச்சு; இப்ப என்ன டைப் பண்றது? ரிப்ளை பண்ணுவோமா, இல்ல வேண்டாம். ஒருவேள பாத்துட்டு புடிக்கலேன்னா? ஏன் பேச்ச வளர்க்கணும்?” என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்போது ஒரு பெரியவர் வந்து, “தம்பி இப்படி வாங்க; அனு உங்ககிட்ட பேசணுமுங்கிது”. என்றார். புகழேந்தி இருக்கையிலேயே சன்னமாக உடல் நெளிந்து அப்பாவைப் பார்த்தான். யாரிடமோ பேசிக்கொண்டிருந்த அப்பா திரும்பி, “போப்பா பெரியவங்க கூப்பிடறாங்கல்ல?”
“சும்மா வெட்கப்படாதீங்க தம்பி” என்று பின்புறமிருந்து ஒரு குரல் வந்தது.
அக்கா கதவோரம் நின்று “புகழ் இங்க வா” என்றாள். இவன் அசட்டையாக எழுந்து அக்காவிடம் சென்றான். எல்லோரது கண்களும் இவன் மிதிருந்தது.

“என்னக்கா பேசறது?”
“இது என்னடா வம்பா இருக்கு. நீதானா பேசணும்னா. சும்மா பேசு. என்ன பண்ற என்ன படிச்சன்னு.”
“நீயும் வாக்க”
வெளியே கார் நிறுத்தும் ஓடு மேய்ந்த கூடாரம் அருகில் நிழலில் ஒரு குட்டிப் பெண்ணை பிடித்தவாறு அவள் நின்றிருந்தாள். ஒல்லியான தேகமாக மென்பச்சை பட்டு உடையில் வழவழப்பான மாநிறத்தில் செங்கருப்பு கூந்தலுடன் அனு இவனை பரிச்சயமாக பார்ப்பதுபோல் மென்சிரிப்புடன் பார்த்து நின்றாள். மேல்வயிற்றில் ஒரு பதட்டமான பறவை குடிவந்திருந்தது. காது மடல் சூடாகின. நடு முதுகில் வியர்வை வழிந்தோடியது. அடித்தொடைகள் வெகு நாட்களுக்கு பிறகு லேசாக ஆடியது. மூச்சு கனத்து தொண்டை கம்மியது. பக்கத்திலிருந்த அக்காவையும் இப்போது காணவில்லை. உதறும் கால்களுடன் அருகில் சென்றுநின்றான்.
“எப்படி இருக்கீங்க” என்று ஆரம்பித்தாள்.
ஏதோ ஒன்று ஞாபகம் வந்தவனாக லேசாக வயிற்றை உள்ளிழுத்துக்கொண்டு, “நல்லா இருக்கேன். நீங்க?”
“ம்ம். என்ன ஞாபகம் வெச்சிருக்க மாட்டீங்கன்னு நினச்சேன்”
“அப்படியெல்லாம் இல்ல”
லேசாய் தலையை சாய்த்தவளாக “நான்தான் அப்போ உங்க நம்பருக்கு மெசேஜ் பண்ணுனேன்” என்றாள்.
“இப்போதான் பார்த்தேன்.” என்று அமைதியானான்
சில வினாடிகள் மெளனமாக நகர. அந்த அமைதியை உணர்ந்து மீண்டும் ஆரம்பித்தான். “போஸ்ட் க்ராஜூயேட் எங்க பண்ணுனீங்க?”
அவள் ஏதோ விளக்கி பேச ஆரம்பித்தாள். இவன் கவனம் கடந்தகால எதிர்கால உலா சென்றது. அவள் ஏதோ கேட்டுக்கொண்டும் பேசிகொண்டும் சற்று பார்வையை விலக்கி தங்களை சுற்றி எடுத்துச்சென்றாள். நற்தருணத்தை உணர்ந்த உள்மிருகம் தன் கண்களால் அவள் மேனிமேய்ந்தது. சிறு நெற்றி குண்டு கண்கள் அளவாய் ஊதிய கன்னம் குவித்துவைக்கக்கூடிய உதடுகள். பெருங்கூட்டு உடலென்றாலும் ஒட்டிய வயிறு உருண்ட புஜங்கள் என்று அவளது போஷாக்கு; ஆரோக்கிய அழகாக நிமிர்ந்து நின்றும் உள்ளொடுங்கியும் அகலவிரிந்தும் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. அவளது தலைமயிரும் விரல் நகங்களும் நாளைய அரோக்கியத்தையும் பறையடித்தது. அவள் பார்வையை திரும்ப கொண்டுவருவதற்குள் புகழேந்தி விரைந்து வந்து அவள் கண்களில் தன் கண்களை நிலைநிறுத்தினான்.
கொஞ்சம் தூரத்தில் இரு பெண்கள் “பேசி முடித்தாகிவிட்டதா?” என்று கேட்பது போல் எட்டிப் பார்த்தார்கள். அதன் அர்த்தம் புரிந்த அனு. “வீட்ல கேட்ட நான் புடிச்சிருக்குன்னு சொல்லிருவேன்” என்று சன்னமாக பாடிவிட்டு; “வாடி” என்று அந்த குட்டிப் பெண்ணை அழைத்துக்கொண்டு திரும்பி அவர்களிடம் சென்றாள். அனுவிற்கு இவன் பதில் தேவைப்பட்டதாக காட்டிக் கொள்ளவில்லை. அந்த காதல் உரிமை புகழேந்திக்கு உதடுகளில் மென் சிரிப்பாகவும் கண்களில் பூரிப்பாகவும் பொழிந்து தள்ளியது. வயிற்றில் குடியேறிய பதட்டமான பறவை அவன் தோள்ப்பட்டைக்கு நகர்ந்து அவனை தூக்கிக்கொண்டு பறந்தது. கால்கள் அந்தரத்தில்.

5
தரை தட்டாமல் அப்படியே உள்ளே வந்து அமர்ந்தான். அந்தப் பறவையையும் அவனையும் யாரும் கண்டுகொள்ளவில்லை. புறஉலகம் இவனுக்கு மங்கலாக நிழலாடிக்கொண்டிருந்தது. கூட்டத்தில் இருவீட்டு பெரியவர்கள் காலண்டருடன் நாட்கள் பற்றியும் நல்ல நேரங்கள் பற்றியும் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். புகழேந்தியையும் பறவையையும் நல்ல நேரம் சூழ்ந்து கொப்பளித்துக்கொண்டிருந்தது. கொஞ்சம் தூரத்தில் அக்கா நிறைந்த கண்களுடன் இவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதுகூட புகழேந்திக்கு உரைக்கவில்லை.
அருகில் யாரோ ஒருவர், “ஒரு காலத்தில ரெண்டு கட்சிகாரங்களுக்கும் சுத்தமா ஆகாது. இப்ப பாருங்க சம்பந்தம் பண்ற அளவுக்கு வந்திருச்சு. ரொம்ப சந்தோசம். எல்லாம் சரியா நடக்கணும்” என்றார்.
“சரியா நடக்கணும்” என்றது மட்டும் அழுத்தமாக புகழேந்தியின் காதுகளில் விழுந்தது. தரை இறங்கினான். “எல்லாம் சரியா நடக்குதா? ஆமாம். கூடாது. எல்லாம் சரியா நடந்தா!, அப்புறம்! இல்லை! ஒரு நொட்டை வேண்டும் இங்கே. ஒரு குறைகூட கண்ணுக்குப் படவில்லையா? ஏன் மியூசியம் போல இந்த வீட்டை அடுக்கிவைத்துள்ளார்கள். எல்லாரும் என்ன நாடகத்திலா நடிக்கிறார்கள். கொஞ்சம் அப்படி இப்படி நடந்துகொண்டால்தான் என்ன. வெளியே கட்டி வைத்துள்ள நாய்கூட ஒழுங்கா நடந்துக்குதே? இவ்வளவு பேர் உள்ளார்கள். கொஞ்சம் குழைத்தால் தான் என்ன.” அவனை தூக்கிப் பரந்த பறவை மீண்டு பதட்டமடைந்து வயிற்றுக்குள் சென்றது.
கடிகாரத்தைப் பார்த்தான் அது சரியான மணி காண்பித்துக்கொண்டிருந்தது. நாற்காலிகள் அதனதன் இடத்தில். உள்ளே காற்று சரியான விகிதத்தில் இதமாக அடித்துக்கொண்டிருந்தது. எல்லோரும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தனர். குழந்தைகள் சாப்பிட்டிருந்தார்கள். வயோதிகள்கள் ஜீரணித்திருந்தார்கள். மாணவர்கள் கனமற்றிருந்தார்கள் கிரஹஸ்தன் சந்தோசமாக துறவி ஒன்றுமில்லாமல் தலைவன் நிம்மதியாக என்று உலகமே சரியாக இருப்பதாக பட்டது.

புகழேந்தி, “இல்லை இல்லை இது நடக்கக்கூடாது. நொட்டை இல்லையென்றால் வில்லத்தனம் நடக்கும். வில்லன் எழுவான். யார் வில்லன் இங்கே? யார் அவன்? அவன் கரம் பாய்வதற்குள் நாம் கையெழுத்திட வேண்டும். அதுதான் நம் பிரம்மாஸ்திரம். கொஞ்சம் சட்டையில் மை கொட்டிக்கொள்ளலாமா? பேணா இல்லையே. யாரையாவது தெரியாததுபோல் கீழே தள்ளி விடலாமா? யாரும் மிக அருகில் இல்லையே. யாரது? ஆ! அந்த ஆள் யார். வந்ததிலிருந்து பேசவில்லை. ஏன் அவன் முறுக்கிவைத்த ஜமுக்காளம் போல் அமர்ந்திருக்கிறான். அமர்ந்திருக்கிறானா இல்லை கிடக்கிறானா? என்ன ஒரு ஏளனம். ஏன் எல்லோரும் அவனிடம் மரியாதையாக நடந்துகொள்கிறார்கள். அவன்தான் இங்கே எல்லாமுமே. பொறு அவன் என்னைத்தான் இப்போது பார்க்கிறான். ஏன் முறைக்கிறான். புரிந்தது. அவன்தான் வில்லன். இங்கே வில்லத்தனம் அரங்கேறப் போகிறது. எழுந்து சம்பந்தம் வேண்டாம் என்று சொல்லப் போகிறான். அவனது தீர்ப்புதான் இறுதியாக இறுக்கப் போகிறது. ஏன் எல்லோரும் எழுகிறார்கள்? புறப்படும் நேரம் வந்துவிட்டதா? ஆம். எல்லா முகங்களும் மலர்ந்திருக்க அவன் முகம் மட்டும் இறுகி எங்களை நோக்கி உமிழ்வதுபோல் உள்ளதே. எங்களை மறுத்தாலும் பரவாயில்லை; உமிழ்ந்தா வெளியே அனுப்புவான். இல்லை விடக்கூடாது. கடவுளே! என் மூளை வேலை செய்யவில்லையே! நிதானம்! இப்போது கூட ஒன்றும் கெட்டுப் போகவில்லை. ஒரு நொட்டை வைப்பதற்கான; நம் கையெழுத்தைப் போடுவதற்க்கான சந்தர்ப்பம் ஒன்று உள்ளது. ஆ! அதோ நான் குடிக்காமல் வைத்த ஹார்லிக்ஸ் டம்ளர். பேப்பர் எடுப்பதுபோல அதை தட்டிவிடு. ஆம் அதுதான் சரி. அதுதான் நம் கையெழுத்து.
புகழேந்தியின் வீட்டார்கள் எல்லோரும் சிரித்த முகமாக எழுந்து விடைபெறும்முன் நடக்கும் கும்பிடுகளும் கைகுலுக்கல்களும் செய்துகொண்டிருந்தனர். புகழேந்தி எழுந்தான். அப்பா அந்த வில்லனை நோக்கித் திரும்பினார். இதுதான் சரியான கடைசி தருணம் என்று உணர்ந்து அந்த டம்பளரை நோக்கி கையை நீட்டியவாறு ஒரு எட்டு வைத்தான். அவன் கை நீலும்தோறும் டம்ளர் விலகிச்செல்வதுபோல் இருந்தது.
“அருகில் இருந்தாலும் தூரமாக அல்லவா இருக்கிறது”
அப்பா, இன்னும் அமர்ந்திருந்த அந்த வில்லனை நோக்கி கும்பிட்டவாரே, “அப்புறம் நாங்க போயிட்டு வர்றோம்” என்றார்.
புகழேந்திக்கும் டம்ளருக்கும் இன்னும் ஒரு கை தூரம்தான் இருந்தது.
வில்லனுடைய அருகிலிருந்த ஒருவர் அவரை கைத்தாங்கலாக தூக்கினார். புகழேந்தி பார்த்தான்.
சற்று விலகிய வேட்டியுடன் நிற்கமுடியாமல் கைகள் கூப்பி உடைந்த குரலில் “போயிட்டு வாங்க சம்மந்தி” என்று சொன்னவருக்கு இருகைகளையும் சேர்த்து மொத்தம் நான்கு விரல்கள்தான் இருந்தது. தொடைவரை சூம்பிய எலும்புக் கால் ஒன்று வெளியே தெரிந்தது. தோள்பட்டைவரை அகன்ற சட்டைக்குள் அவர்மேல் ஏற்கனவே போடப்பட்ட கையெழுத்து இப்போது புகழேந்திக்கு நன்கு துலங்கி தெரிந்தது.

சுபிட்ச முருகன் நாவல் குறித்து விஜயகுமார்

மெய்யுணர் வழிகள் என நம் மரபு எவற்றையெல்லாம் சுட்டிக்காட்டியுள்ளது என்று கணக்கு எடுத்தால் அது நீண்ட பட்டியலாகத்தான் இருக்கமுடியும். உதாரணமாக காஷ்மீரி சைவ நூலான விஞ்ஞான பைரவ தந்திரத்தில் அவற்றை 112-வழிகளாக பொதுமைப் படுத்தியுள்ளது. ஒரு சார்வகனிற்கோ லௌகீகனிற்கோ இது அனைத்தும் பிறழ்வாகவே தோன்றும். அவ்வளவு ஏன்? இன்று அனைத்தும் தீர்மானிக்கின்ற ஜனநாயக நுகர்வோனுக்கு மெய்யுணர்தல் என்ற ஆன்மீக சாராம்சமே பொருள்சேர் என்ற கருதுகோளாகவே புரியும். இதுவே ஒரு பிறழ்வுதான்.

அறுதி உண்மையான மெய்ஞானப் பாதையில் உள்ளோர் எக்காலத்திலும் சிறுபான்மையினராகவே உள்ளனர். அப்படி இருந்தும் ஒரு பொது சமூகம் அந்த சிறுபான்மையினரை அடையாளங்கண்டு ஏற்றுக்கொள்வதென்பது அந்த பாதைக்கு வலுசேர்ப்பதாக இருக்கும். மேலும் பொது சமூகத்திற்கு அது நல்லதும்கூட. ஆனால் அதில் ஒரு சிக்கல் உள்ளது. பிறழ்வே வழியாகக் கொண்டோரை இந்த சமூகம் எப்படி ஏற்கும். கொடிறுடைக்கும் கூன்கை கொண்ட சமூகம் அவர்களுடன் வன்முறையால்தான் உரையாடும். அதுவே பிறழ்வின் பக்கவிளைவு.

சமூகம் தன் எண்ணற்ற நடத்தைகளில் பிறழ்வை எப்படி அடையாளங்காணும்? மனக்கட்டுறுதி குழைதல் எனும் விழுக்காட்டு வரையறைக் கணக்கில்தான். அந்த வரையறைக்கு மேலோ கீழோ போகும்போது அது பித்து பிறழ்வு என்றாகிவிடுகிறது. மனக்கட்டுறுதி என்பது சமூக ஏற்புப் பரப்பில் அந்த விழுக்காட்டு வரம்பிற்கு உட்பட்டவையாக இருத்தல் வேண்டும். அதுவே ஏற்புடையது என்று நம் பொதுபுத்தி கருதுகிறது.

இந்த நாவலின் நாயகன் பிறழ்வின் வழி சேர்ந்தவன். அவ்வழி அவனை அறுதி பிரக்ஞையான மெய்ஞானத்திற்கு இட்டுச்சென்றதா? அப்பாதைக்கு அவனை கொண்டுசேர்த்தது என்ன? அங்கே அவன் கண்ட சாபங்கள் வரங்கள் விமோச்சனங்கள் என்ன? ஆதாரப்புலன்களால் ஆட்கொள்ளப்பட்டபோது அதனிடம் தன்னை விரும்பி ஒப்புக்கொடுத்தானா? அல்லது புயலில் மாட்டியவன் கதியென ஆனானா? இப்படி பல கேள்விகளாக நம் மனம் விரியும்.

மனக்கட்டுறுதி உடற்கட்டுறுதி குழைதல் என்ற அந்தகாசத்தில் தெய்வங்கள் நிகழும். இதை காரண காரியத்திற்கு உட்பட்ட பட்டுணர்ச்சி தொட்டுணர்ச்சி விதிகளின் கீழ் நிரூபிக்கமுடியாது. அப்படி நிரூபிக்கமுடியாத ஆனால் ஆழுள்ளம் அறிந்த ஒன்றை இப்படி கதைகள் கவிதைகளின் மூலம் சொல்லிவிடலாம்.

அறுதி நிலை என்பது உலகியல் எல்லைக்கு அப்பால் உள்ள வீடுபேறு எல்லைக்குள் வரும் என்று நாம் ஊகிக்கலாம். அந்த விழுமிய எல்லைகளில் பயணிப்பவர்களுக்கு கட்டுறுதி குழைதல் என்பது இன்றியமையாதது. குரு என்பவர் தன் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட பாதுகாப்பான அந்தகாசப் பரப்பில்; ஞானப் பாதையில் இருப்பவனை குழைத்தும், மறுத்தும், தகர்த்தும் மாற்றியமைப்பார். அது தன்னிலை அழிதல். எந்த ஆன்மீக முறைமைகளும் தன்னிலை அழிதலையே பிரதானமாக செய்யும். அப்படி குரு இல்லாத பயணிப்பவனுக்கும் பித்தனுக்கும் குண வித்தியாசங்கள் இருப்பதில்லை. நாவலில் இதுவே நடக்கிறது

விஷ்ணுபுரம் நாவலில் வரும் பிங்கலன் தன் புலன் அறிவையே பிரமானமாகக் கொண்டு அதையே மெய்காண் முறைமையாக வகுத்துக்கொண்டவன். ஆனால் நம் கதை நாயகனோ காம யட்சியால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவன். தன்னிலை அழிந்து பிறிதொன்றாக ஆனவனல்லன். வேறொன்றாக ஆனதினால் தன்னிலை அழிந்தவன். சாபம் சாபவிமோசனம் என்று புராண கதை மரபில் பார்த்திருக்கிறோம்; அதையே இந்நாவல் நவீன மொழியின் ஆழ்பரப்பில் நிகழ்த்திக் காட்டுகிறது. நம் அறிவுசேகர எல்லைக்கு அப்பால் உள்ள, அனுபவ அளவைகளால் அள்ள முடியாத ஒன்று உள்ளது என்று நம் ஆழ் மன பிரக்ஞை அதை கற்பனையால் உரசி அறிகிறது. இதுவே இந்நாவலின் வெற்றியாக எனக்கு படுகிறது.

நாவலில் பல்வேறு இடங்களில் நம் மனம் மேலெழுந்து பரவசம்கொள்கிறது. நாவலின் ஆரம்பத்தில் வரும் ராஜநாகம் ஒரு பெரிய குறியீட்டு வெளியாக மனதில் பதிகிறது. காமத்தையும் அதன் பிறழ்வுகளையும் கதாசிரியர் தன் முதற்தர சொற்தேர்வுகளால் அதன் ஆதார அம்சத்தை நம் கண் முன் விரித்து காட்டுகிறார்.

மெய் தீண்டிய கதை நாயகனிடம் ஒரு வெள்ளாட்டு குட்டி இயல்பாக வந்து ஓட்டுகிறது நாவலில் ஒரு இடத்தில். மயில்வாகனனிற்கு ஆதியில் அஜவாகனம் என்று நினைக்கையில் அந்தக் காட்சி மேலும் துலங்கி மனதின் பீடத்தில் அமர்கிறது.

வளர்த்த குழந்தையைத் தீண்டும் கரங்கள், அங்கு நிலைகொள்ளும் சாபம், உயிர்பலிகள், அதுவே கதை நாயகனின் திரிப்பிற்கான ஊற்றுக்கண், கடைசியில் யட்சியின் பழிதீர்த்தலும் சாபவிமோசனமும் என்று நாவல் முழுவதும் வரும் அதிர்ச்சிகள்.

ஞானப் பாதையில் மனிதனிற்கு மட்டும்தான் மேற்கூரை இடப்படாமல் இருக்கிறது. அவனது கால்கள் மண்ணில் நிலைபெற்றிருந்தாலும் அவன் மேல் எழும்போதெல்லாம் தன்பிரக்ஞை வான் நிறைக்கும். மற்ற ஜீவராசிகளிற்கு ஜீவித்தல் மட்டுமே விதிக்கப்பட்டு இருக்கிறது. ஆனால் மனிதன் ஜீவித்தலோடு நிறுத்த தேவையில்லை. அவன் மேலெழும் பாதை எதுவாகவும் இருக்கலாம். பிறழ்வாகக்கூட.

இதையே நாம் வேறுவிதமாகவும் பார்க்கலாம். புராண நெடுகிலும் சிவனின் சுக்கிலத்தில் இருந்து அதிசய பிறப்புகளும் நிகழ்வுகளும் காணக்கிடைக்கிறது. முருகனே அப்படி பிறந்தவன்தான். யோக தந்திரத்திலும்கூட ஒருவனின் வீரிய பாதுகாப்பு பேசப் படுகிறது. பாதுகாப்போ விரயமோ ஏதுவாகிலும் அறுதி ஞானத்திற்கு அதுவே வழியாக அமையும். நாவலில் நம் கதை நாயகனை குழந்தையாக, காதலனாக, பிறழ்வுற்ற பித்தனாக, முடவனாக, மெய்தீண்டியவனாக, இறுதியில் சுக்கில மணியாக என ஆறுமுகமாக காண்கிறோம். அங்கிருந்து மேலும் நம் மனம் பல திசைகளில் விரிந்து சென்றுகொண்டே இருக்கிறது.

இந்த தேசம் புண்ணிய பூமி என்று எனக்கு எள்ளளவோ சொல்லளவோ சந்தேகமில்லை. சுபிட்ச முருகன் இங்கு மட்டுமே நிகழக்கூடியது.

அமர் – விஜயகுமார் சிறுகதை

“இது நின்னுக்கிட்டு இருக்குடா; சம்மணம் போட்ட மாரில நான் டிஸைன் கேட்டேன்? “ரங்கசாமி சலித்துக் கொண்டார்.

“சாரி பெரிப்பா, சின்ன ஸ்தபதிதான் எதுக்கும் இந்த டிஸைன குடுத்துப்பார்ன்னு சொன்னார். “விஜயன் தன் பெரியப்பாவைப் பார்க்காமலேயே பதில் சொன்னான்.

“எல்லாரும் உன்ன சொல்றது சரியா தான் இருக்கு; ஏன்டா கலுத வயசாகுதுல, உங்கிட்ட ஒரு வேல சொன்னா உன் குண்டிக்குப் பின்னாலயே ஒருத்தன் சுத்தனுமா? அப்பத்தான் எதயுமே ஒழுங்க செய்யிவியா” கத்தினார். “உக்காந்து மூணு வேலையும் கொட்டிக்க தெரியுதுல்ல?”

கோபத்தை உதட்டில் அடக்கியவாறு விஜயன் பெரியப்பாவை பார்த்தான்.

சிரிது நேரம் அமைதியாக அந்த காகிதத்தைப் பார்த்து விட்டு, “நல்லாத்தான் இருக்கு, ஆனா நம்ம சாமி உக்கந்தமாரிடா, நோம்பி வேற சீக்கிரம் வருது” என்று அந்த டிஸைன் காகிதத்தை அவன் கையில் திணித்தார். “நீ போய் பெரிய ஸ்தபதிய பாத்து சரியா விசயத்தை சொல்லு. சுகாசனதில இருக்கணும் முத்திரை அவசியமில்லை” என்றுசொல்லி உயந்திருந்த குரலை தணித்தார்.

“சரிங்க” மடித்து பாக்கெட்டில் வைத்துக்கொண்டு சட்டென திரும்பி நடக்க அரம்பித்தான் பெரியப்பாவைப் பார்க்காமேலேயே.

“நம்ம சாமி..” என்று ஏதோ சொல்லவந்தவர் விஜயனின் நடை வேகத்தைப் பார்த்து நிறுத்திக் கொண்டார்.

2

திருவிழாவிற்கு இன்னும் ஆறு மாதங்கள் இருக்கிறது. அதற்குள் முடிக்கவேண்டுமாம். புதிதாய் வாங்கிய தோட்டத்தில் உள்ள சாமி மீது பெரியப்பவுக்கு பைத்தியமே பைத்தியம்தான். தோட்டத்தின் வேலி ஓரத்திலிலுள்ள ஒரு மணற்திட்டின் மேல் ஒரு கல்லாகத்தான் ஆரம்பத்தில் இருந்தது. இப்போது அதை சுற்றி சுவர் எழுப்பியிருந்தார் பெரியப்பா. மேலே சிறிய கோபுரம்கூட வரலாம். எங்கள் மற்றொரு தோட்டத்தில் ஏற்கனவே இரண்டு இடத்தில் சன்னதிகள் இருந்தது. கன்னிமார் சாமிகள் ஏழு வெங்கச்சாங்கல்லாக வேப்பமரத்தடியில் வீற்றிருந்தார்கள். காட்டுமுனியும் அருகிலேயே. நானும் என் கூட்டாளியும் ஒருமுறை ஊர்களிலுள்ள அத்துனை சாமிகளையும் எண்ணினோம், மூன்றுபேருக்கு தலா ஒரு சாமி இருந்தது. பெரும்பாலும் கருப்பு.

அதுயென்ன உக்காந்து கொட்டுகிறது. எல்லோரும் நின்னுக்கிட்டா சாப்பிடுறாங்க? சொல்லப்போனால் இந்த வீட்டில் மிக குறைவாக சாப்பிடுவது ஆத்தாவிற்குப்பின் நான்தான்.

அன்று ஏனோ ஆத்தாவின் நினைவாகவே இருந்தது. மாடியில் படுத்திருந்தேன், பெரியப்பா வந்து படுக்கை விரித்தது தெரிந்தது. நான் அவருக்கு முதுகு காண்பித்து திரும்பிப் படுத்திருந்தேன்.

பெரியப்பா, “டேய்!”

“ம்ம்ம்”

“என்னடா கோவமா?”

நான் பதில் சொல்லவில்லை.

அவர், “”நானும் உனக்கு அப்பன் தான? அப்பன் திட்டகூடாதா? நீதாண்டா எனக்கு கொல்லி போடப்போறவன். ஆத்தாவுக்கு நான் எப்படியோ அப்படிதாண்டா நீ எனக்கு.”

நான், “ஆமா பெரிய அப்பன், எப்பப்பாரு உக்காந்து சாப்பிடறான் உக்காந்து சாப்பிடறான்னு சொன்னா யாருக்குத்தான் கோவம் வராது” என்றேன்.

“நம்ம சாமிகூட சிட்டிங் சாமிதான்டா” என்றார். அவருடைய ஆங்கில புலமையை என்னை கொஞ்சம் தளர்த்தியது. லேசாக சிரித்துக்கொண்டேன். “என்ன இருந்தாலும் அப்பன்ல; ஆத்தாவும் என்ன அப்படிதாண்டா பேசும்; ஆனா நான் ஆத்தாவ எப்படி பாத்துக்கிட்டேன் தெரியுமா?” என் முதுகிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

“சும்மா பொய் சொல்லாதீங்க. ஆத்தாவ நீங்க கஞ்சா கிழவி கிறுக்கு கிழவின்னு தான் கூப்பிடுவீங்க.” திரும்பினேன்.

பெரியப்பா சிரித்தார், “ஆமா ஆமா, நம்ம பெரிய பண்டாரம் தான சப்ளையர். ஆத்தாவுக்கு நீன்னா உசுரு. நாலு அடிதான் இருந்தாலும் எட்டு குழந்த பெத்தவட, தெய்வ ராசிக்காரி” பெருமூச்சு விட்டார், “அய்யன் இறந்துதலிருந்து தான்டா ஆத்தா அப்படி ஆனது. அப்பெல்லாம் ஆத்தா எப்படி தெரியுமா? சும்மா சுபிக்ஷ ராசி. என்ன கெம்பீரம் என்ன தேஜசு, அத்தன பேரையும் ஒரு சொல்லு ஒரு பார்வையில வேல வாங்குவா. அப்புறம் தான் இப்படி ஆயிட்டா. காவி சேலையும் கஞ்சாவும். கொஞ்சம் கொஞ்சமா கிறுக்கு ஏறி வந்துடுச்சு. பொதுவா அவ உண்டு அவ வேலையுண்டுனு தான் இருப்பா. பொக போட்டாமட்டும்தான் கிறுக்கு கூடிவரும். ஊரு சாவடில படுத்துகிடப்பா, கெட்ட வார்த்த அல்லி வீசுவா, சேலை கலைஞ்சு கண்றாவியா திரியுவா. எப்போ ஊர் சாமி மேல கை வச்சு பேசிக்க ஆரம்பிச்சாளோ அப்பறம்தாண்ட கட்டி வைக்க ஆரம்பிச்சோம். அண்ணில்ல இருந்தே அவ மேல மிருகவாடை வர ஆரம்பிச்சுதுன்னு நினைக்கிறேன்.”

நான் “ம்ம்” கொட்டினேன். பெரியப்பா நினைவுகளில் சென்றார்.

“ஊரிலேயே இப்போ நம்ம வீடு தான் பெரிசு. அதனால தான் நம்ம விட்ட பெரிய வீடுன்னு கூப்பிடுறாங்க. பல தலைமுறைக்கு முன்னாடி ஏதோ ஒரு கிராமதித்திலிருந்து கொலைக்கு பயந்து அஞ்சு குடும்பங்கள் நம்ம நிலத்திற்குவந்து தோட்டம் செஞ்சாங்க; அவர்கள் கொண்டுவந்த ஒரு மொடா கூட நம்ம வீட்டின் தென்புல அறையில இருக்கு. வருஷம் ஒருக்கா பொங்கல் வச்சு அதை கும்பிடுறோம். ஆத்தாவுக்கு மட்டும்தான் அதை தொடும் உரிமை இருக்கு.” பெரியப்பா ஆகாயம் பார்த்து பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

“அத்தா ஒரு தடி வச்சுருக்கும், நல்ல பாத்திருந்தீனா தெரிஞ்சிருக்கும் அது ஒரு உலக்கைன்னு. அது தேஞ்சு தேஞ்சு தடி மாறி ஆகிடுச்சு. அந்த உலக்கைக்கு வயசு முந்நூறாவது இருக்கும். அத்தா ஒரு பழைய உசுருடா; பெரிய உசுருடா; பத்து தலைக்கட்டுக்கு ஒருக்காதான் அப்படி உசுரு வந்து பொறக்கும்னு சொல்லுவாங்க.” பெரியப்பா அப்படியே தூங்கிப்போனார்.

நான் நினைவுகளை புரட்டினேன். வீட்டிற்க்கு தெற்குப்புறமாக மாட்டுத் தொழுவம் இருந்தது. தோட்டத்தில் ஆழ்துளை கிணறு அமைத்ததிலிருந்து மாடுகள் தோட்டத்திற்கு குடிபெயர்ந்துவிட்டது. அந்த தொழுவம்தான் அப்போது ஆத்தாவின் வசிப்பிடம். தன் கயிற்று கட்டிலை ஆத்தா அங்கு கொண்டு போட்டதிலிருந்தே பெரியப்பா அவளிற்கு தேவையான வசதிகளை அங்கு செய்ய ஆரம்பித்தார். சிறிய அறை ஒன்று கட்டினார். ஆனால் ஆத்தா வெளியிலேயே படுத்துகொண்டாள். மாட்டுத் தொட்டியை பெரியப்பா வாரம் ஒருமுறை சுத்தம் செய்து தண்ணீர் நிரப்பியும் வைத்துவிடுவார். நேரம் தவறாமல் அம்மா சாப்பாடு கொண்டுபோய் வைத்துவிட்டு வந்துவிடுவாள். ஆத்தாவும் எப்போதாவது சமைப்பாள். தொழுவத்திற்கு பக்கத்திலேயே விரகடுப்பு மூட்டி. அவள் சமையலை நானும் பெரியப்பாவும் மட்டும்தான் சாப்பிடுவோம்.

என்னை எப்போதும் விசிக்கண்ணு என்றுதான் ஆத்தா அழைக்கும். சில வருடங்களுக்கு முன்னால் எங்கள் வீட்டிற்கு மற்றோரு விசிக்கண்ணு வந்துசேர்ந்தது. எங்கள் வீட்டிற்கு மட்டுமல்ல ஊரிலுள்ள எல்லா வீட்டிற்கும் கண்ணன்குட்டி, ராசாதிக்குட்டி அருள்மணிக்குட்டி போன்ற பலதுகள். டொம்பர் மக்கள் எங்கள் ஊர் வளவிற்கு அருகில் குடிசையமைத்து ஒரு சைக்கிளில் நான்குவீதம் எடுத்துவந்து அதுகளை விற்றார்கள். சுத்த கரும் நிறமாக இருக்கவேண்டும். நல்ல குட்டிகளுக்கு பெரும் கிராக்கி.

எங்கள் மூதாதையர்கள் யார் எங்கிருந்து வந்தார்கள் என்ன தெய்வங்களின் வாரிசுகள் எந்த குலத்திடம் சண்டையிட்டார்கள் அவர்கள் பூர்வீக நிலமென்ன குல சடங்குகள் என்ன போன்ற கேள்விகளிற்கு விடை எங்கள் குலதெய்வம் கருப்பண்ணசாமி வழிபாட்டுமுறை தான். குலதெய்வ கோவிலருகே எங்களுக்கென்று இருவது சென்ட் இடம் பெரியப்பா வாங்கி வைத்திருந்தார். பக்கத்து தோட்டத்தயும் ஒன்றுசேர்த்தாற்போல் வாங்க வேண்டும் என்று அவருக்கு ஆசை. கோவில் திருவிழாக்கள் சமயத்தில் அண்டை நிலத்தாரைப் போலவே எங்கள் நிலத்தையும் கோவில் பயன்பாட்டிற்கு கொடுப்பார். பத்து வருடங்களிற்கு ஒரு முறைமட்டும் வரும் திருவிழாவிற்கு பன்றியை பலியிடுவோம். அப்படித்தான் அந்த விசிக்கண்ணு குட்டியாக இருக்கும்போது எங்கள் வீட்டிற்கு வந்தது.

வீட்டிற்கு தெற்க்கே ஆத்தா இருக்கும் தொழுவம் இருந்ததால் வீட்டிற்கு வடபுறம் கோழிச்சாலுக்கு அருகே வேப்பமரத்தில் அந்த பன்றி குட்டியை கட்டிவைத்தார்கள். முதல்நாள் இரவன்று அடித்தொண்டையிலிருந்து உய்ய்ய் உய்ய்ய் என்று சப்தமெழுப்பிக்கொண்டே இருந்தது. யார் அதற்க்கு பக்கத்தில் போனாலும் கயிறில் கட்டுண்ட நிலையிலும் அங்குமிங்கும் ஓட முயற்சிக்கும். ஆரம்பத்தில் பார்க்க பாவமாக இருந்தது. நாட்கள் செல்ல செல்ல பன்றிக்கு பழக்கம் ஆயிற்று. அம்மா தினமும் தென்புறம் இருக்கும் ஆத்தாவிற்கும் வடபுறம் இருக்கும் பன்றிக்குட்டிக்கும் தவராமல் சோறு வைத்தாள். பன்றி ஒழுங்காக சாப்பிட்டிருக்கும்.

நான் அதை அடிக்கடி போய் எட்டிப்பார்ப்பேன், பன்றி என் கண்களுக்கு அழகாக இருந்தது. அருகிலுள்ள மாயவன் கோவிலில் பெருமாளுடைய ஒன்பது அவதாரங்களின் படம் மாட்டியிருக்கும். அதிலுள்ள வராகவதாரம் நீல நிறத்தில் இருந்தது. பூமிப்பந்தை மூக்கில் ஏந்தியவாறு. பூமி உருண்டை என்பது அந்த வராகத்திற்கு அப்போதே தெரிந்திருந்தது. இந்த வராகத்திற்கு என்னென்ன தெரியுமோ. மதிய வெயிலில் அதைப்பார்த்தால் ஒரு சின்ன இருட்டு படுத்திருப்பதுபோல இருக்கும். பின்புறமாக பார்த்தால் மிகச்சிறிய யானைபோலவும்; முன்பக்கமாக பார்த்தால் பெரிய ஏலியயை போலவும் இருக்கும். ஒரு பந்தை அதைநோக்கி உருட்டிவிட்டால் அது செய்யும் சேட்டை சிரிப்பு வரும். என்னதான் அழகாக இருந்தாலும் அதையும் அதன் இடத்தையும் சுத்தமாக வைப்பதென்பது முகம்சுளிக்கும் வேலைதான். எங்கள் வீட்டு பெண்கள் ரொம்பவும் சுளித்தார்கள். பன்றிவாடை இல்லாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

மடமடவென்று வளர்ந்துவந்தது; ஊரையே பன்றிகள் ஆக்கிரமித்ததுபோல இருந்தது. ஆடுமாடுகளின் முக்கியத்துவம் குறைந்திருந்தது. மாட்டாஸ்பத்திரியில் பன்றிகளின் வரேவே சிறப்பு கவனம் பெற்றது. ஊர் முழுவது பன்றி வாடை கமழ்ந்தது, அதன் அமறல்கள் ஆதிமந்திரம்போல் நீக்கமற நிறைந்திருந்தது.

“உய்ய்ய் உய்ய்ய் உய்ய்ய் ”

“க்யாவ் க்யாவ் க்யாவ் ”

“உர்ர்ய்”

தீர்க்கமான கீச்சுகள்

சீற்றங்கள்

ஆட்கள் கிடைக்காததால் பெரியப்பாவே பன்றியின் இடத்தை சுத்தம் செய்வார். பன்றியை குளிப்பாட்ட வாகனங்கள் கழுவும் ரப்பர் குழாயை தண்ணீர் திறந்துவிட்டு பன்றிமீது காட்டுவார். “ஒரு கெடையில நிக்குதான்னு பாரு, அங்கயும் இங்கயும் ஓடிக்கிட்டு. டேய் விஜயா! பட்டி நாயும் தெரு நாயும் இத வம்பிழுக்காம பாத்துக்கோணும். நாலு நாய் சேந்துச்சுனா கொதரி எடுத்துடும். ஆனா பாத்துக்க! எந்த பன்னியும் செத்ததில்ல; லாரி பஸ்ஸில அடிபட்டு தூக்கிப்போட்டாலும் குண்டுமணி கணக்கா உருண்டு எழுந்து ஓடிடும். ஜீவன மண்ணில ஊணி பொறந்ததுக. பழைய ஜீவனாகும்.” பெரியப்பா சொல்லி சிரிப்பார்.

பன்றியை குளிப்பாட்டி முடித்தவுடன் அருகிலிருக்கும் காய்ந்த மண்ணை எடுத்து ஆத்தா பன்றி நெற்றியில் பூசுவாள். தன் நெற்றிமீதும் இடுவாள்; பின்பு பெரியப்பாவுக்கு எனக்கும். பன்றியை நோக்கி இருகரம் கூப்பி “கருப்பா…” என்று சொல்லிவிட்டு தன் தொழுவத்தில் போய் படுத்துக்கொள்வாள். ஆத்தாவுக்கு பன்றி வந்ததிலிருந்து கிறுக்கு தெளிவாகிவருவதாக பெரியப்பா சொன்ன நினைவு.

3

எங்கள் தோட்டத்து பட்டிநாய் இளைத்துகொண்டே வந்தது; ஆனால் பன்றியும் ஆத்தாவும் நன்றாக தேறிவந்தார்கள். பெரியப்பா பன்றியின் இடத்தை சுத்தம் செய்ய ரப்பர் பைப்பை எடுத்துக்கொண்டு வரும்போதே ஆத்தா வந்து அருகில் நின்றுகொள்வாள். ஒருமுறை தண்ணி பீச்சி அதன்மேல் அடிக்கும்போது கயிற்றை பிய்த்துக்கொண்டு ஓடிவிட்டது. பெரியப்பாவும் நானும் பின்னால் ஓடினோம்; ஆத்தா எங்களை பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள். எங்கு தேடியும் கண்ணில் படவில்லை. குளத்திற்கு அருகில் சுற்றுவதாக தகவல் வந்தது. நாங்கள் டொம்பர் மக்களுக்கு சொல்லி வரவைத்தோம். அவர்கள் வலையுடன் வந்து பிடிக்க முயன்றார்கள். நாங்கள் குளத்தில் சுற்றுவதைப் பார்த்து நான்குபக்கம் அணைந்தாற்போல் வலையிட்டு பிடிக்க முயற்சிசெய்தோம். ஆனால் அது தப்பி கரட்டுக்கு போகும் இட்டாலி வழியாக ஓடிவிட்டது. கரட்டுக்கு ஓடினால் இனி அதை பிடிப்பது கடினம்.

தலையை கீழே போட்டவாறு “என்னடா இப்படி ஆயிடுச்சு” பெரியப்பா நொந்துகொண்டார். நான் கண்களில் வருத்தத்தோடு ஒரு அசட்டு சிரிப்பை சிரித்தேன்.

“ஏம்பா! அத புடிக்கமுடியுமா?” டொம்பர் தலைவரைப் பார்த்து பெரியப்பா கேட்டார்.

“இனி அது போனது போனது தான் சார்”

“வேற ஏதாவது குட்டி இருக்கு?”

“இப்ப ஒன்னும் இல்ல, சொன்னிங்கன்னா ஒரு வாரத்தில ஏற்பாடு சேரோம்”

“வேற என்ன வழி; சீக்கிரம் கெடச்ச தேவல”

நாங்கள் இருவரும் வீடு வந்து சேர்ந்தோம்; ஊரே எங்கள் வீட்டைப்பற்றித்தான் பேசியது. நாங்கள் கொண்டுவந்த சோகத்தை வீட்டாரின் மீதும் உரசினோம்; அது தகுந்த அலைவரிசையில் இயங்கியது. வீடே கனத்த அமைதியில் மிதந்தது. அந்த இறுகிய மூச்சடைக்கும் சோகம் வீட்டில் அருவமாக உலாவியது. ஆத்தாமட்டும் தொழுவத்தில் ஏதோ உருட்டிக்கொண்டு இருந்தாள். அவள் வேறு உலகத்தில் இருப்பதுபோல தோன்றியது எனக்கு. நாங்கள் அனைவரும் வீட்டுத் திண்ணையில் அமர்ந்திருந்தோம். ஆத்தா உலக்கைத்தடியை ஊன்றிக்கொண்டு கேட்டைத்திறந்து உள்ளே வந்தாள். எல்லோரும் அவளையே பார்த்தோம். வந்தவள் திண்ணையில் இருந்த பேட்டரி லைட்டை எடுத்தோக்கொண்டு வெளியே சென்றாள்.

பெரியப்பா “ஏய் கெழவி” என்று உதடுகளை இறுக கத்தினார்.

நான் வெளியே ஓடிப் பார்த்தேன். ஆத்தா கரட்டை நோக்கி சென்றுகொண்டிருந்தாள்.

நான் உள்ளே வந்து பார்த்ததை சொன்னேன்.

“போய் தொலையட்டும்” பெரியப்பா வெறுப்பாய் முனகினார்.

அடுத்தநாள் காலை “என்னங்க என்னங்க..” என்ற அம்மா பதற்றமாய் கத்துவதை கேட்டு எழுந்தேன். அப்பாவும் பெரியப்பாவும் தொழுவம் நோக்கி ஓடியதைப் பார்த்தேன். அவர்களின் பதற்றம் என்னைத் தொற்றவில்லையென்றாலும் குழப்பத்தில் நானும் எழுந்து ஓடிப்போய் பார்த்தேன்.

தொழுவத்தில் கயிற்று கட்டிலில் ஆத்தா விலகிய காவிச்சேலையுமாக புழுதியடைந்த கால்களுமாக வலப்புறம் ஒருக்கலித்து படுத்திருந்தாள். கட்டிலின் இடதுபுறம் அவளது உலக்கைத்தடி கிடந்தது. வலதுபுறம் எங்கள் பன்றி படுத்திருந்தது. இருவரும் தூங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். எனக்கு அவர்கள் எங்கிருந்தோ தூரகால தூரதேசத்திலிருந்து வந்தவர்கள் போலிருந்தது.

“ரெண்டும் வந்துருச்சு பாரு..” அப்பா பொதுவாக சொல்லிவிட்டு உள்ளே போனார். அம்மா பின் தொடர்ந்தார். பெரியப்பா மட்டும் ஆத்தாவின் கால்கள் அருகே நின்றிருந்தார். நான் அவரை கவனித்தேன். ஆத்தாவின் செம்புழுதி படர்ந்த கால்களை வருடினார். அவரது தொண்டை மேலும்கீழும் ஏறி இறங்கியது. முகத்தை அந்தப்பக்கம் திருப்பிக்கொண்டு உள்ளே சென்றார்.

நான் கயிறு எடுத்துவந்து பன்றி கழுத்தில் கட்ட எத்தனித்தேன். ஆத்தா அரைத்தூக்கத்தில் என் கையை தட்டி விட்டு சொன்னார் “விசிக்கண்ணா கட்டவேண்டாம்”. அன்றிலிருந்துதான் அதை விசிக்கண்ணு என்று அழைக்க ஆரம்பித்தார்கள்.

அந்த கட்டவிழ்ந்த வராகம் கற்றற்ற மிருகம் ஆத்தாவின் காலடியிலேயே கிடந்தது. அது ஆத்தாவைவிட்டு கணநேரமும் விலகாமலிருந்தது. ஆத்தாவின் பக்கத்தில் யாரையும் அது விடுவதில்லை. அது எருமையின் கருணையும் நாயின் சேட்டையும் அமையப்பெற்றவை போலிருந்தது. குணத்தில் பசுவிற்கும் நாய்க்கும் இடைப்பட்டதுமாக. தொழுவத்தின் ஓரத்தில் இருவரும் ஒரு ஜீவனென இருந்தார்கள். வரட்டியும் வாடையுமாக.

வழக்கங்கள் திரும்பியிருந்தது. ஆனால் அம்மா விசிக்கண்ணுக்கு போடும் உணவு ஆத்தாவுக்கு அவ்வளவாக ஒப்பவில்லை. பழையதும் புளித்ததும். அவளுடைய பங்கும் வராகத்திற்கு போதவில்லை. ஆத்தா தினமும் அவளே சமைக்க ஆரம்பித்தாள். முதலில் வெறும் சோறு, பின்பு பருப்பு குழம்புகள் அடுத்ததாக பொங்கல் கீரைகள். நாட்கள் செல்லச்செல்ல வராகம் தனக்கான விருப்ப மனு ஆத்தாவிடம் ரகசியமாக சொல்லியதோ என்னவோ; ஆத்தா இட்டிலிக்கு மாவாட்டினாள். இருபது வருடம் நின்றுபோன செக்கில். நானும் பெரியப்பாவும் சொல்லிவைத்தாற்போல காலையில் தட்டை தூக்கிக்கொண்டு தொழுவத்திற்கு போவோம். அன்னப்பூரணி மனித மிருக பேதமின்றி கும்பி நிரப்பினாள். செக்கில் ஆட்டிய சட்டினிகள். இய்யப்பாத்திரத்து அவியல்கள், மண்சட்டி வணக்கல்கள், தொவையல் தீயால். இன்னும் பெயர்தெரியாத நூற்றாண்டு வகைகள். சோலாக் கூழில் பழைய சோற்றை கணக்காகக் கலந்து வெந்தயக் கீரையை வரமிளகாயோடு நல்லெண்ணெயில் பக்குவமாய் வணக்கி சரியாக உப்பு சேர்த்து அம்புலி ஒன்று தயாரிப்பாள்; “உக்காந்து சாப்பிடறான் பாரு” என்று யார் என்னை எப்படி திட்டினாலும் பரவாயில்லை. கேப்பைக்கூழ் கம்மன்சாரரும் முருங்கை குழம்பும் அடுத்தபடிகள்.

வராகம் பெரிதாக ஆக ஆத்தா பூரித்தாள். அவள் எப்போது அந்த உலக்கைத்தடியை விட்டாள் என்று எங்களுக்கு தெரியவில்லை. கூன் நிமிந்திருந்தாற்போல் பட்டது.

எங்கு செல்லினும் அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்தே சென்றார்கள். ஆத்தாவிடம் விளையாடி மகிழும். பின்னங்கால்களால் உந்தி முன்னங்கால்களை கொண்டு ஆத்தாவின் கைகள்மேல் ஏறும். ஆத்தா பலம்பொருந்தாமல் கீழே சாய்ந்து சிரிப்பாள். அவள் உடல்முழுவது கீறல்களும் காயங்களும். அவள் கண்டுகொள்வதாக எனக்கு தெரியவில்லை. கோழி கூப்பிடுகையில் தொழுவத்தில் இருவரும் ஏதோ உருட்டுவார்கள்; உச்சிப்பொழுதில் காலமற்ற கற்குண்டுகள்போல் அமர்ந்திருப்பார்கள்; சாமத்தில் ‘உய்ய்ய் உர்ர்ர், க்யாவ்’ என சம்பாஷித்திருப்பார்கள். இருவருக்குமிடையே புது பாஷை துளங்கிவந்தது. பூதகணங்கள் போலிருப்பார்கள்.

பன்றித் திருவிழாவும் நெருங்கிவந்தது.

4

நாளை திருவிழா; இன்றே என்னைப்போன்ற கடைநிலை குடும்பத்தினர் குலதெய்வக் கோவிலுக்குப்போய் கோவில்நிலங்களில் இடம்பிடித்து பந்தல் அமைக்கவேண்டும். குடும்ப முக்கியஸ்த்தர்கள் நாளை வருவார்கள். அதிமுக்கியஸ்த்தர்கள் எல்லாம் முடிந்தபின்பு வருவார்கள். டெம்போ அதிகாலையே வந்திருந்தது. ஒரு சமையற்காரர், இருண்டு பெண் ஆட்கள், ஒரு எடுபுடிப்பையன். விறகுகள், காஸ் சிலிண்டர், அடுப்பு, பெரியவகைப் பாத்திரங்கள், கரண்டிகள், அரிசி மூட்டை, சின்ன மற்றும் பெரிய வெங்காயப் பை. அரைத்த மசாலாக்கள். உறைகுத்த பால், வாழையிலை கட்டுகள், அரிவாள்மனைகள் கத்திகள், தேங்காய்கள், ஜமுக்காளம் என்று எல்லாம் ஏற்றியாகிவிட்டது. இரண்டுமட்டும் பாக்கி. வராகமும் ஆத்தாவும்.

எனக்கும் பெரியப்பாவிற்கும் ஒருவித பதற்றமிருந்தது. ஆனால் ஆத்தாவும் வராகமும் வழக்கம்போலவே இருந்தார்கள். தப்பி ஓடும் எண்ணமிருக்குமோ?

பெரியப்பா தொழுவத்திற்குப்போய் “நேரமாவுது!!” என்றார்.

கயிற்று கட்டிலில் படுத்திருந்த ஆத்தா எழுந்து முன்செல்ல வராகம் பின்தொடர்ந்தது. அருகில்வந்து நின்றார்கள். நான் ஏற்கனவே தடிமனான நீண்ட பலகையை டெம்போவில் ஏறுவதற்கு தோதாக சாற்றி வைத்திருந்தேன். ஆத்தா டெம்போவை நோக்கி விரல் காண்பித்தாள். வராகம் பலகைமேல் ஏறியது. நானும் பெரியப்பாவும் முட்டுக்கொடுக்க வராகம் டெம்ப்போவில் ஏறி ஓரத்தில்போய் படுத்துக்கொண்டது. ஆத்தாவையும் கைத்தாங்கலாக ஏற்றிவிட்டோம். நானும் பின்புறம் ஏறிக்கொண்டேன். வண்டி கிளம்பியது.

எங்களுக்குள் உள்ள மௌனம் மற்றோரு ஆள் போல இறுக்கமாக அமர்ந்திருந்தது. எந்நேரமும் அந்த மௌனம் எழுந்து என்னிடம் ஏதாவது சொல்லிவிடுமோ என்று பட்டது. கோவிலுக்கு செல்லும் அந்த சிறிய பயணம் நெடுநேரமானது எனக்கு.

5

நடுச்சாமம் இருக்கும் ஒலிபெருக்கியில் கேட்டது.

:”இதுனால என்னனா இன்னும் சற்றுநேரத்தில் மொதோ பண்ணியா நம்ம கோயில் பண்ணி கெழக்கு பக்கமா இருக்க பலி போடறா எடத்துல வெட்டப்படுது; அத தொடர்ந்து எல்லாரும் அவுங்கவுங்க பண்ணிய பலி போடறா எடத்துக்கு கூடிவங்க. கோயிலை சுத்தி அஞ்சு எடத்துல ஏற்பாடு செஞ்சிருக்கோம், அதனால எல்லாரும் ஒரே எடத்துக்கு வர வேண்டாம். எது பிரீயா இருக்கோ அங்க போங்க.”

நான் வராகத்தைப் பார்த்தேன் அது மரத்தில் கட்டிவைக்கப் பட்டிருந்தது. ஆத்தாவை தேடினேன் அவள் பார்வைக்கு அகப்படவில்லை. இன்னும் நேரமிருந்தது. கோவிலை சுற்றி பல பந்தல்கள்; ஒவ்வொரு பந்தலருகிலும் ஒரு டெம்போ; அருகிலேயே அதற்கான சமையல் சாமான்கள். எல்லா இடத்திலும் டியூப் லைட்டுகள். கார்கள் நிறுத்தி வைக்குமிடங்கள்; பலூன் காரன் சாமத்து ஐஸ்பெட்டிக்காரன் தின்பண்டம் விற்பவர்கள் இன்னும் யார்யாரோ.

இம்முரை பலிபீடம் எங்கள் இருவது சென்ட் நிலத்திலும் அறங்காவலர்கள் அமைத்திருந்தார்கள்.

“ப” வடிவிலான தடிமனான கல் பலகையை பலி பீடமாக நட்டு வைத்திருந்தார்கள். கட்டி இழுத்துவரும் பன்றியின் கழுத்தை அதில் வைத்து. கனமான அருவாளால் தலை துண்டாகும்வரை வெட்டுவார்கள். இரத்தம் வழியெங்கும் ஓடும்.

கோவில் பன்றியை வெட்டும்போது பெரிதாக எங்கள் பந்தலிலிருந்து எதுவும் கேட்கவில்லை. அதை தொடர்ந்து சிலர் வெவ்வேறு பலி பீடங்களுக்கு தங்கள் பன்றியை கட்டி இழுத்தும் கால்களை முடக்கி தூக்கியும் சென்றனர். சிலர் தங்கள் பன்றியை டெம்போவின் அருகிலேயே அவரவர்களாக அறுத்துக்கொண்டனர். அந்த நிலப்பரப்பே பன்றியின் ஓலம் நிரம்பி வந்தது. அறுபடும் பன்றிகள் துடிக்கும்; இரண்டொருவர் பன்றியை பிடித்து அமுத்துவார்கள்; அறுப்பவன் கை பாதியில் ஓயும்; பாதி அறுபட்ட பன்றி கண்சிமிட்டி ஓலமிடும், எழுந்து ஓட முயற்சிக்கும். சிலதுகள் ஓடி விழும். சூடான இரத்தம் தெறிக்கும்; கால்களை நனைக்கும். ஓலமும் இரத்தவாடையும் மனித ஆதி இச்சைக்கு வலு சேர்க்கும்.

ஆத்தா இருட்டுக்குள் இருந்து வந்து நின்றாள். பெரியப்பா “போலாம்” என்றார்.

கயிற்றை அவிழ்த்துவிட்டு ஆத்தா பலி பீடம் நோக்கி நடந்தாள். வராகம் ஓடிச்சென்று ஆத்தாவிடம் சேர்ந்துக்கொண்டது. நானும்பெரியப்பாவும் தாமதிக்காமல் பின்தொடர்ந்தோம். ஆத்தா எந்த சலனத்தையும் காட்டிக்கொள்ளாமல் நடந்தாள்; வராகம் பசுபோல துணைசென்றது. எங்களை ஏமாற்றி தக்க சமயத்தில் இருவரும் தப்பிவிடுவார்களோ? அத்தா வரகாத்தின்மீது சவாரியிட்டு குதிரைவேகத்தில் பறந்து விடுவாளோ? நாளை விருந்தினர்கள் வந்துவிடுவார்கள் கடைசி நேரத்தில் மாற்று பன்றிக்கு எங்கு செல்ல? இல்லை இல்லை அவர்கள் பலி பீடத்து திசையில்தான் செல்கிறார்கள்.

பலி பீடம் வந்தாயிற்று. அது எங்கள் இடம். பதற்றம் தொற்றிட்டு; மூச்சு கனத்தது; ஏதோ ஆகி விடுமோ? எல்லாம் சரியாக நடக்க வேண்டும்.

பூசாரி எங்களுக்கு பின் வருபவர்களைப் பார்த்து பொதுவாக சொன்னார் “இது தான் இங்க கடைசி மத்தவங்கெல்லாம் கிழக்கு பக்கம் போங்க… கிழக்கு பக்கம் போங்க… ”

பூசாரி எங்களை வரச்சொல்லி கை அசைத்தார். அத்தா முன்சென்று பலி பீடம் நோக்கி விரல் காண்பித்தாள். வராகம் அருகில் சென்றது. அதிசியத்தைப் பார்த்த இருவர் அதன் பின்னங்கால்களை பிடித்து இழுத்து காதோடு தலையை பிடித்து “ப” போன்ற அந்த கல்லில் வைத்தார்கள். நான் கடைசியாக அதை தொட்டுப்பார்க்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன். முண்டாசு கட்டிய ஆயுதம்தாங்கி ஒருவர் இயங்கினார்; கனவு போல நடந்து முடிந்தது. எங்கள் வராகம் இரு துண்டுகளாக. முண்டம் பதறி அடங்கியது.

ஆத்தா ஏதோ அகால வெளியை பார்த்து கைகூப்பி நின்றிருந்தாள்.

பூசாரி வராக குருதியை எங்களுக்கு ஆக்கினையில் திலகமிட்டார். ஒரு சாக்கில் இரண்டு துண்டுகளையும் சுற்றி குட்டியானை ஆட்டோவில் ஏற்றினோம். பெரியப்பா “நாம முன்னாடி போவோம்” என்றார். ஆட்டோ கிளம்பியது; நான் ஆத்தாவை திரும்பிப் பார்த்தேன். ஆத்தா நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

6

சுமார் ஐநூறு பழிகளாவது இருக்கும். எல்லோரும் பழி முடிந்து அவரவர் பந்தலுக்கு போய்விட்டார்கள். அடுத்தநாள் காலையிலிருந்தே சமையல் ஆரம்பமானது. எங்கும் ஜனக்கூட்டம். ஒருமூலையில் பறையிசை மறுமூலையில் கரகாட்டம் ஒருமூலையில் வானவேடிக்கை மறுமூலையில் ஓய்ந்திருந்த நாடகம். பூசைகள் முடிந்து மதியம் பந்தி ஆரம்பமானது. பல ஆயிரம் தனி நிகழ்வுகளாக நடந்த திருவிழா ஒரு ஆடல்போல நடந்தேறியது. எல்லாம் விமர்சையாக நடந்தும் முடிந்தது.

ஜனக்கூட்டம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைந்து வந்தது. வீட்டார்கள் எல்லோரும் சாப்பிட்டாயிற்றா என்று பெரியப்பா கேக்கும்போதுதான் நாங்கள் உணர்ந்தோம் ஆத்தாவைக் காணவில்லை. “அரைகிறுக்கு போதை தெளிவான அதுவே வந்துரும்” என்று அப்பா சொல்ல பெரியப்பா முறைத்துப் பார்த்துவிட்டு ஆத்தாவை தேட ஆரம்பித்தார். நானும் சேர்ந்து கொண்டேன். எங்கு தேடியும் கிடைக்கவில்லை. இருட்டி வந்ததால் முதலில் வீட்டாரை ஊருக்கு அனுப்பிவைத்தார் பெரியப்பா.

மைக் செட்டில் சொல்லலாம் என்று நாங்கள் இருவரும் சென்றோம்.

பெரியப்பா, “தம்பி ஒன்னு அனஉன்ஸ் பண்ணனும்” மைக் செட் பொடியனிடம் சொன்னார்.

பொடியன், “சொல்லுங்க சார்”

“ஒரு வயசான அம்மாவ காணல. காவி சேல போட்டிருக்கும்”

பொடியன் எழுந்தான். “எல்லாரும் அங்கதான் சார் போயிருக்காங்க”

“என்ன; எங்க? ”

“ஒரு ஆத்தா நின்னுகிட்டிருக்கு”

பேய் அறைந்தது எங்களுக்கு.

எங்கள் அந்த இருவது சென்ட் இடத்திற்கு பெரியப்பா ஓடினார். நானும் பின்னாலேயே ஓடினேன். கூட்டத்தை விளக்கி கொண்டு பார்த்தோம். ஆத்தா நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

கூட்டம் ஐம்பது அடிகளாவது விலகிதான் நின்றிருக்கும். அவள் அருகில் யாருமில்லை. எங்களுக்கு அவள் முதுகுதான் தெரிந்தது. அந்த காட்சியை பார்த்த பெரியப்பா சற்று தள்ளாடி முகம் இருகி கண்ணீர் சொரிந்தார். கைகளை மேல்முகமாக ஆகாயத்தை பார்த்து ஏந்தி “அம்மா.. அம்மா..” என்று கதரியவாரு அருகில் சென்றார். நான் செய்வதறியாது அவர் தல்லாடி செல்வதை பார்த்து பயந்து பின்னாலேயே நின்று விட்டேன்.

கால்கள் இடர கண்ணீரோடு கதறிக்கொண்டே ஓடி ஆத்தாவின் முன் சென்று நின்றார். ஒரு கணம் முகம் நோக்கினார். உக்கிரம் தாங்காதவர்பொல் இரண்டு அடி பின்னோக்கி சென்று கண்கள் சுழன்று அலங்கோலமாக முதுகு மண்ணில் பட விழுந்து மூர்ஜையானார். நான் அவரிடம் ஓட எத்தனித்தேன்; அருகிலிருந்த ஒருவர் என் கைகளை இருக பற்றி “வேண்டாம்பா, சாமி உண்ணயும் அடிச்சுடும்” என்று சொன்னபோது ஒருவாறாக எனக்கு விளங்க ஆரம்பித்தது.

அவள் நின்றுகொண்டெதான் இருந்தாள். நிரஞ்சனா நதி சாக்கியன் போல.

7

வான் இளம் மஞ்சலாய்ப் பூத்தது. நாகமொன்று அவளின் பாதம் சுற்றிவந்தது. எலிகளும் கீரிகளும் முயல்களும் இடும்புகளும் தத்தம் வலைகளில் இருந்து வெளியே வந்து ஆடின. காகம் குருவி கொக்கு குருகு காட்டுச்சேவல் மயில் மைனா பாடி மகிழ்ந்தன. இனமறியா புட்கள் வானில் வட்டமடித்தது. சுனை ஒன்று கொப்பளித்தது. மனிதர்கள் கணமற்று இருந்தார்கள்.

ஆக்கினை ஒன்று அசைந்தது.

அடிமுதுகில் சட்டென ஒரு மின்சாரம் அடித்து பின்மண்டயில் முடிந்தது. உலகம் தெளிவானது. இருப்புணர்ச்சி உடல் எல்லையை உடைத்து எல்லா திக்குகளிலும் வெடித்து சிதறியது.

பூரணம் நிகழ்ந்தது.

வீரன் வணங்கினான் மாடன் அண்ணாந்து பார்த்தான் முனி பணிந்தான் கருப்பு தெண்டனிட்டான் தூரகால பத்தினி ஒருத்தி விழி திறந்து மூடினாள். நூறுவருட மொட்டு ஒன்று மலர்ந்தது.

அவளின் உடலில் சிறு அசைவு தென்பட்டது. எங்கள் எல்லோரது கவனமும் நேர் கோடென அவளின்மீது இருந்தது.

கால விழி திறந்தாள், திரும்பினாள்; ஒரு பார்வையில் பார்த்தாள்.

அருகிலிருக்கும் மணற்திட்டின் மேல் கடைசியாக சென்று அமர்ந்தாள்.