விமரிசனம்

அழிசி விமர்சனக் கட்டுரைப் போட்டி 2018: When the River sleeps – ரமேஷ் கல்யாண்

அழிசி விமர்சனக் கட்டுரைப் போட்டி 2018

When the River sleeps – “நதி உறங்கும்போது” என்ற ஈஸ்டரின் கிரெ எழுதிய தி ஹிந்து இலக்கிய பரிசு (2015) பெற்ற ஆங்கில நாவல்.

இவர் நாகாலாந்து பகுதியை சேர்ந்த எழுத்தாளர். (தற்போது நார்வேயில்) இந்தியாவில் இன்னும் பழங்குடி மக்களும், கலாச்சாரமும் கொஞ்சம் நஞ்சம் உயிர்த்திருக்கும் வடகிழக்கு மாநிலங்கள். பூகோள ரீதியாக எளிதில் அடைந்து விட முடியாத பகுதியாக இருப்பதால் இந்த ஏழு சகோதரிகள் மாநிலங்கள் பின்தங்கியே இருக்கின்றன. அங்கே மழையும், மலையும் அதிகம். ஆனால் விளைச்சல்கள் குறைவு. இயற்கையோடு ஒன்றி வாழும் வாழ்க்கையை அந்த மக்கள் இன்றும் விரும்பி வாழ்கிறார்கள். கால மாற்றத்தால் அங்கே ஆங்கிலமும் (கிறித்தவ மதமாற்றங்கள் கூட ஒரு காரணம்) மேற்கத்தைய நாகரிகமும் வேகமாக விரவி வருகிறது. அங்கிருந்து மக்கள் பிற மாநிலங்களுக்கு சென்று சம்பாதித்து ஊருக்கு பணத்தை அனுப்பி வாழ்கிறார்கள்.

ஆனாலும் இந்த மக்கள் தமது கலாச்சார வேர்களை எளிதில் துறந்து விடாதவர்கள்.

சமீபமாக சிக்கிம் மாநிலத்தில் “மைத்” எனும் பாரம்பரிய வழக்கமான மரங்களை காப்பதை அரசாங்கமே சட்டபூர்வமாக செய்திருக்கிறார்கள். அதாவது ஒருவர் ஒரு மரத்தை தனது ரத்த உறவாக – அப்பா அம்மா சகோதரன் சகோதரி யாக பாவித்து அதனை வளர்ப்பதும். மரத்தை தத்தெடுப்பதும் அதனை ஒருபோதும் வெட்டாமல் இருப்பதையும் அரசு சட்டபூர்வமாகிக்கி இருக்கிறது.

இந்த புவியியல் மற்றும் கலாச்சார பின்னணியுடன் இந்த நாவலை அணுகும்போது நாம் அதற்குள் நுழைவது எளிதாகிறது.

=====

எளிமையான சொற்றொடர்களில் கச்சிதமான வார்த்தைகளை கோர்வையாக்கிய ஆற்றொழுக்கு நடை.

உறங்கி கொண்டிருக்கும் அந்த நதியில் மூழ்கி அதிலிருந்து ஒரு கல்லை எடுத்து வந்து வைத்துக்கொண்டால் எல்லா ஐஸ்வர்யங்களும் வந்து சேரும் எனும் பழங்குடி நம்பிக்கையின் பேரில் விலி என்பவன் மேற்கொள்ளும் மலை மற்றும் காட்டுவழிப் பயணம்தான் இந்த நாவல். நாவலெங்கும் பசுமையும், இலைகளின் பச்சை வாசனையும், மழை மண்ணின் ஈரமும், சருகுகள் சப்தமும், புதர்களின் கீறலும், கற்களின் கரடுகளும், வெயிலும் நிழலும் இரவும் அச்சமும் பேய்களும், உருவிலிகளும் விலங்குகளுமாக தளும்பி இருக்கிறது.

குடும்ப நம்பிக்கைகளும், பழங்குடி கலாச்சாரங்களும் இருக்க அதில் மாயத்தன்மை கலந்து இருக்கும் இந்த நாவல் வித்தியாசமானது. மேலும் மார்க்வேஸுடன் ஒப்பிடப்பட்டும் இவர் குறிப்பிடப் படுகிறார். இயல்பிலேயே அமைந்திருக்கும் இந்திய பழங்குடி நம்பிக்கைகளின் ஊடாக சொல்லப்படும் இவருடைய மாயத்தன்மைக்கு மேலதிக இந்தியத் தன்மை இருப்பதால் நமக்கு சற்று நெருக்கமாகவே இது அமைகிறது.

உதாரணத்திற்கு ஒரு பருக்கை –

இந்த மலை வாழ் பகுதியில், ஒருவர் விலங்காக மாற மனதார விரும்பினால், அவரது உள்ளார்ந்த விழைவின் உண்மைத்தன்மைக்கு ஏற்ப, அவர் ஊரிலிருந்து ஒருநாள் திடீரென காணாமல் போய் விலங்கின் ஆன்மாவாக மாறி விலங்காக உதவுவார். ஆகவே காட்டுக்குள்ளே நாம் காணும் விலங்கு அசலான விலங்கா அல்லது உருமாறி திரியும் ஊர் மக்களா என்று பிரித்தறிய முடியாது. அதை அறிய இயல்பிலேயே ஒரு ஆற்றல் தேவை.

ஒரு முறை இவன் காட்டில் தங்குகையில் திடீரென புலியின் சலசலப்பை அறிகிறான். அதை தாக்குவதற்கு தயாராக இருக்கையில் ஏனோ அவனுக்கு இது விலங்கு அல்ல என்று தோன்றுகிறது. உடனே பெருங்குரலெடுத்து காணாமல் போன நண்பர்களின் பெயர்களை உரத்து சொல்லி கூவி, நான் உன் நண்பன். இந்த வனாந்திரத்தில் பிள்ளை. என்னை தொந்தரவு செய்யாதே என்று கூவுகிறான். புலி திரும்பி போய்விடுகிறது. (ராஜன் மகள் கதையில் கண்ணடித்தன்மையுடன் மரத்திலிருந்து ஜன்னல் வழியாக நுழைந்து சுவர்களை ஊடுருவிக்கொண்டு செல்லும் பா.வெங்கடேசனின் புலி நினைவுக்கு வருகிறது )

மாய யதார்த்தவகை என்று இதை அடையாளப்படுத்திக் கொண்டாலும், நமது இந்திய பழங்குடி மற்றும் கிராம பண்பாட்டுப் பின்புலத்தில், இதில் வரும் மாயங்கள் ஆச்சரியமூட்டும் படியானவை அல்ல. இத்தகைய புராணீக அல்லது தொன்ம கதை சொல்லல் முறைகள் நாம் கேள்விப்பட்ட சமூக வாழ்வுக்கு மிக நெருக்கமானதே . அந்த இயல்பின் சுதந்திரத்தில் இந்த நாவல் பயணிப்பது நமக்கு நெருக்கமாக உணர வைக்கிறது.

இந்த நாவலை ஏற்கெனவே படித்தவர்கள் தாண்டிப் போகலாம். பின்னால் ” உரு வெளி நலுங்கும் மாயச்சித்திரம்” என்ற பத்தியில் சந்திக்கலாம்.

இன்னும் வாசித்திராதவர்களுக்கு நாவலைப் பற்றிய சிறு தொகுப்பு. (தோராயமாக 250 வரிகளில்)

நதி உறங்கும்போது. உறங்கும் நதி என்பதே கவித்துவமான ஒன்றாக இருக்கிறது.

பெயர்களை தமிழில் எழுதும்போது உச்சரிப்பு குறைகள் இருக்கலாம். ஆகவே –

Vilie விலி
Ate அதெ
Zote சொதெ
Kani கனி
subala – சுபலா
weretiger – மாயப்புலி
Tragapon – காட்டுக்கோழி

விலி என்ற இளைஞன்தான் கதை நாயகன். உறங்கும் நதி ஒன்றுக்குள் மூழ்கி அதிலிருந்து ஒரு கல்லைக் கொண்டுவந்து வைத்துக்கொண்டால் வளங்கள் பெருகும் என்ற பழங்குடி ஐதீகத்தின்படி அவன் கிளம்பி சென்று திரும்புவதுதான் நாவல்.

“விலி தனது கையை ஆற்றுக்குள் விடுகையில் அதன் குளிர்ச்சி முட்டுகிறது. மூழ்கி சென்று கல்லை தொடுவதற்குள் அலை அவன் மேல் கவிந்து மூச்சு முட்டி பிராணவாயுவுக்கு தடுமாறும்போது பதறி எழுகிறான். அது ஒரு கனவு.”

இப்படித்தான் ஆரம்பமாகிறது 51 குறு அத்தியாயங்கள் கொண்ட நாவல்.

அடர்வனத்தின் பிள்ளையாக, உறங்கும் நதியில் மூழ்கி கல்லெடுப்பது என்பது அவனது சாகசம். கனவு. அவ்வளவே. பிறகு கல்லுக்கு பெரிய அதீத மதிப்பு ஒன்றையும் அவன் தருவதில்லை. அந்த ராட்சசி அதை பறித்துப் போகும்போது அவன் அவளை துரத்திப் பிடிக்காமல் அடிபட்டு விழுந்து கிடைக்கும் அதெ வுக்கு சிகிச்சை செய்கிறான். கிராமத்துக்கு வந்த பின்னும் அதை அவளுக்கு கொடுத்துவிட்டு காட்டுக்கு திரும்புகிறான். ஒரு வன மைந்தனால்தான் இந்த மனோலயலத்தை பெறமுடியுமோ என்ற ஆச்சரியம் உண்டாகிறது.

காட்டிலேயே வாழும் விலி தன் அம்மாவுக்கு ஒரே மகன். அவனை திருமணம் செய்த்துக்கொள்ள எவ்வளவு வற்புறுத்தினாலும் அவனுக்கு விருப்பில்லை. காடுதான் தன் மனைவி என்கிறான். ஆனாலும் ஒரு பெண் மீது அவனுக்கு ஒரு வித ஈர்ப்பு பனித்திரை போல இருக்கிறது. ஆனால் அதைப்பற்றி நாவல் பேசுவதே இல்லை.

அந்த கிராமத்தில் ஒரு பெண்ணுக்கு பேய் பிடித்து விடுகிறது. அவளுக்கு ஒரு காதலன். கடைசியில் இறந்தும் போகிறாள். ஆனால் இப்படியான துர்மரணம் அடைந்தவர்களை ஊருக்குள் புதைக்க கூடாது என்பதால் காட்டில் புதைக்கிறார்கள்.

அவளது சமாதிக்கு தினமும் யாரோ வந்து மலர்களை தூவுகிறார்கள். யாரென்று தெரிவதில்லை. அது அந்த காதலர்கள் என்று ஊர் நம்புகிறது. ஆனால் வ லி காட்டுக்காவலுக்கு சென்றபின் அவை நின்றுபோகிறது.

காட்டில் வாழும் டிராகப்பான் எனும் காட்டுக்கோழி வகை அழிந்துவிடாமல் காப்பதற்கு காட்டிலாகா இவனை காவலுக்கு நியமித்திருக்கிறது. ஆகவே காடே இவன் வீடு. அம்மாவின் மறைவுக்குப் பின் இவன் பயணத்துக்கு தேவையான உணவு வகை, துப்பாக்கி, மூலிகைகளை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்புகிறான்.

காட்டிடை குடிலில் கிருஷ்ணா என்பவனை காண்கிறான். அவனுக்கு மனைவி ஒரு குழந்தை. அவர்கள் உபசரிப்பில் தங்குகிறான். நள்ளிரவில் ஒரு ஒநாய்க்கூட்டம் வருகிறது. இவன் அவற்றை துப்பாக்கியால் சுட்டு விரட்டுகிறான். கைக்குழந்தை உயிர் தப்பியது என்று அவர்கள் நன்றி சொல்கிறார்கள். இந்த காட்டுக்கோழி காவலை பார்த்துக்கொள். காட்டிலாக சம்பளம் தரும் என்று சொல்லி ஏற்பாடு செய்துவிட்டு கிளம்புகிறான்.

பயணம் முழுதும் மலைகளை ஏறி இறங்கி காடுகளை தாண்டி செல்லவேண்டும். இடையிடையே ஓரிரு குக்கிராமங்கள் . வழியில் காடுகளில் அங்குள்ள மரத்தின் கிளைகளை வெட்டி தழைகளை வைத்து குடில் கட்டி இரவு தங்குவதுதான் ஒரே வழி. அப்படி தங்கும்போது மாயப்புலி உரு ஒன்று தாக்க வரும்போது அவன் அது நிஜப்புலி அல்ல அது ஆவி உரு என்று அறிந்து நண்பர்களின் பேரை கூவி அழைத்து தப்பிக்கிறான்.

பயணம் தொடர்கிறது. வழியில் நாயுருவிக்காடு ஒன்றை கிடக்கிறான். படுக்கை விரிப்புகள் நெய்வதற்காக அதை பெண்கள் அறுவடை செய்கிறார்கள். இவன் தானும் முயலும்போது அதன் நெளிவுசுளிவு தெரியாமல் கை அறுபடுகிறது. இடெல்லி என்ற ஒரு பெண் மருந்திட்டு இரவு வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்று கஞ்சி தருகிறாள். வெற்றியுடன் பயணம் முடித்து அதிர்ஷ்ட்டக் கல்லுடன் திரும்பி வருவதற்குள் தானே ஒரு பாயை பின்னி முடித்து அன்பளிப்பாக தருவதாக சொல்கிறாள்.

பயணம் தொடர ஒரு காட்டினை கடக்கும்போது மூன்று பேர் உள்ள ஒரு வீட்டில் தங்குகிறான். அவர்களிடம் தேநீர் பருகி இரவைக் கழிக்க. பின்னிரவில் யாரோ வரும் சப்தம் கேட்டு விழிக்க வெளியே மூவரும் சண்டைபோட்டு பேசுகிறார்கள். துப்பாக்கி சுடும் சப்தம் கேட்கிறது. அவர்கள் யாரோ ஒரு அனாமதேய ஆளை சுட்டிருக்கிறார்கள். விலி பயந்து தன் உயிரும் போகுமோ என பயந்து, இந்த கொலைக்காட்சியை கண்ட நாம் வம்பில் சிக்குவோமோ என்று எண்ணி தப்பித்து ஓடுகிறான்.

யாரும் காணாமல் பதுங்கி காடுகளை கிடக்கிறான். காய்ச்சல் வந்து விட, மூலிகை சாறு உண்டு இரண்டு நாட்கள் கிடக்கிறான். புகையிலையை வைத்திருந்தும் மோப்பம் அறியும் காட்டு விலங்குகளுக்கு அஞ்சி புகைக்காமல் வருகிறான்.

ஆனால் யாரோ சில தேடிக்கொண்டு வருவதை அறிந்து புதரில் மறைகிறான். பிறகு தானே சென்று அந்த கொலைக்கு நான் காரணம் அல்ல என்று சொன்னாலும் அவர்கள் அவனை கையை பின்னால் கட்டி ஒரு கிடை குச்சியில் கட்டி தூக்கிப் போகிறார்கள். கிராம பெரியவர் இவன் குற்றவாளி அல்ல என்பதை உணர்ந்து விடுவிக்கிறார்.

மறுபடி பயணம். போகும் வழியில் மோகினிகள் இருப்பார்கள் என்று முதியவர் எச்சரித்து அனுப்புகிறார். வழியில் சற்று தள்ளி ஒரு காடு தெரிகிறது. அது அபாயகரமான மாசுற்ற காடு. அதில் துர்தேவதைகள் இருப்பதால் கிராமம் அதை தவிர்க்கிறது. இவன் அதன் வழியாக கடந்து விடலாம் என்று முனைகிறான். ஒரு சுனை அருகே தடாகத்தில் நீர் அருந்த குனிகிறான். அவனது முக நிழல் தெரிகிறது. ஆனால் பின்னால் மற்றொரு முகம் அவன் மேல் குனிகிறது. பதறி திரும்புகிறான். யாருமில்லை. இது பேய்களின் ஆட்டம் என்று உணர்ந்து வேகமாக கடந்து ஓடிப்போகிறான்.

ஆனாலும் அவன் உணர்வற்று விழுந்து பேய்களின் அலைக்கழிப்பில் பிடிபடுகிறான். கோரமான ஒரு உருவம் அவனை தள்ளி மேலே அமர்ந்து அமுக்குகிறது. இவன் “என் ஆன்மா உன்னை விட சிறந்தது” என்று சொல்லி சொல்லி (பேயிடம் இருந்து தப்பிக்க அப்படி ஒரு பழக்கம் உண்டு) தப்பிக்கிறான். பரட்டை தலையுடன் கூன் முதுகுடன் உருவம் புலப்படாத ஒரு புகை உருவம் அவனை விட்டு சென்று மறைகிறது.

மீண்டும் பயணம். காடுகள் தாண்டி மலை ஏறி இறங்கி ஒரு சிறு எல்லையோர ஊரில் தங்குகிறான். சுபலா என்ற பெண் அவனை அழைத்துப் போய் உபசரிக்கிறாள். அவளது கணவன் மீனவன். இரவு தங்கி கிளம்பும்போது அவர்கள் சொல்லி அனுப்புகிறார்கள் இந்த கடினமான பயணத்தில் ‘மனம்தான் உனது கேடயம்’.

அப்போது கனி எனும் முதியவர் இவனது பயண நோக்கம் அறிந்து கொண்டு உடன் உதவிக்கு வருகிறார். இவனுக்கு சந்தேகம் இருந்தாலும் உஷாராகவே அவருடன் கிளம்புகிறான்.

முதியவர் உள்ளன்புடன் இவனுக்கு வழிகாட்டி உடன் பயணித்து உதவுகிறார். இரவுக்காக காத்திருந்து சப்தம் செய்யாமல் தவழ்ந்தும் ஊர்ந்தும் செல்கிறார்கள். மலைப்பாறைகள் இடையே காணும்போது நதியின் சப்தம் கேட்கிறது. அதுதான் உறங்கும் நதி. ஆனால் அங்கே மனிதனை பிய்த்து உண்ணும் விதவையான துர்தேவதைகள் காவல் காக்கிறார்கள். அவர்கள் விலகி போகும் வரை காத்திருந்து, மிக மெதுவாக அதை அடைந்து நீரில் இறங்குகிறன். அலைகள் எழும்பி அவனை அழுத்த போராடி நதியின் அடியில் சென்று ஒரு கல்லை பற்றிக்கொண்டு வருகிறான்.

அவனை உடனடியாக ஓடி வருமாறு அழைக்கிறார் முதியவர் கனி. ஏனென்றால் விதவைப் பேய்கள் அவனை தின்றுவிடும். ஆனால் அவை அவனை பார்த்துவிட்டு துரத்திக்கொண்டு ஓடி வருகின்றன. இவர்கள் இருவரும் கல்லிலும் முள்ளிலும் விழுந்து எழுந்து ஓடி புரண்டு அந்த எல்லை தாண்டி தப்பித்து வந்து விடுகிறார்கள். அவை எல்லையில் நின்று சபித்தபடி திரும்பி போகின்றன.அவை ரத்தக்காட்டேரிகள்.

அதிர்ஷ்ட்டக்கல்லுடன் முதியவர் கனியுடன் திரும்பி வர சுபலே என்று அந்த பெண் இரவு உணவு தருகிறாள். அந்த கல் இரவில் வண்ண வண்ணமாக ஒளிர்கிறது.இந்த கல்லை பத்திரமாக கொண்டு போ. இது ஐஸ்வர்யங்கள் தருவது மட்டும் அல்ல. இது நல்ல உயர்ந்த ஆன்மாவை அளிக்க வல்லது. அதுதான் இதன் சிறப்பு. இப்படியான கல்லை கொண்டு வீணாகிப் போனவர்கள்தான் அதிகம் என்கிறார் கனி. அவரும் இப்படி கல்லை எடுக்க முனைந்து அந்த காட்டேரிகளிடம் பிடிபட்டு கையை அவை பிய்த்து விடுகின்றன. தப்பித்து வருகிறார். அந்த வடு அவருடலில் இருக்கிறது.

அந்த கல்லை அபகரிக்க பல ஆவிகள் நல்லவர்கள் போல வரும். பேய்போல மிரட்டும். எதற்கும் ஏமாறாதே என்று அறிவுரை சொல்கிறார்கள். அறிவுரைகள் ஏற்று கவனமாக கல்லுடன் கிளம்புகிறான். நீண்ட தூரம் பயணிக்கிறான். மறுபடி அந்த அசுத்தக் காட்டை காண்கிறான். அந்த வெட்ட வெளியில் அந்த காட்டுமட்டும் தனியாக அசைந்து ஆடுகிறது. உஷாராகி தவிர்த்து வேறு வழியே போகிறான்.

அங்கே சிற்றூர் எல்லைக்கு போகும்போது மாலை நேரம். சந்தையில் பலரும் பொருட்களை வாங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.. ஒரு பெண் அழகாக இருக்கிறாள். இவனை அடிக்கடி பார்க்கிறாள். இவன் பொதுவாகவே பெண்களை விரும்பும் நபர் அல்ல என்பதால் பொருட்படுத்துவதில்லை. சந்தை கலையும்போது ஒரு முதியவர் வந்து நீ புதிய ஆள் போல இருக்கிறாய். இங்கே இருந்தால் மோகினிகள் உன்னை இழுத்துப்போகும் என்று எச்சரித்து அழைத்து போகிறார். உன்னை சந்தையில் அடிக்கடி ஒரு பெண் பார்த்தாளே அவள் ஒரு மோகினி வகை என்று சொல்கிறார்.

திரும்பிக்கொண்டிருக்கும்போது வழியில் ஒரு கோரமான பெண் வந்து அவனிடம் எங்கே வந்தாய் என சண்டைக்கு போகிறாள். ‘அதெ’ என்ற மற்றொரு பெண் வந்த குறுக்கிட்டு அவனை காத்து நீ என்னுடன் வா என அழைத்து போகிறாள். இவன் குழம்பி தவிக்கிறான்.

அதெ நல்லவள். சண்டைக்கு வந்த கோரமுகத்தால் பெயர் சொதெ. அதெ சொல்கிறாள். சண்டைக்கு வந்தவள் என் சகோதரிதான். ஆனால் மோசமானவன். உன்னிடம் இருக்கும் கல்லை பிடுங்கிப் போகவே வந்தாள். இவனுக்கு திடுக்கிடுகிறது. அப்போது அதெ சொல்கிறாள். கவலைப்படாதே. நான் உனக்கு உதவி செய்பவள். உன்னிடம் உள்ள அதிர்ஷ்ட்ட கல் பற்றி மட்டும் அல்ல உன்னுடைய கடந்த காலம் எல்லாமே என்னால் அறிய முடியம். உன் மனதுக்குள் ஒரு பெண் இருந்தாள். அவள் இறந்து போனால். அதற்கு காரணம் ஒரு பிசாசு அவளை கொன்றது என்கிறாள்.

மேலும் இந்த கல் எந்தவிதமான குற்றமோ பாவமோ செய்யாமல் இருப்பதாக அவனது மனசாட்சியே ஒத்துக்கொண்டால்தான் கிடைக்கும். நீ ஒரு கொலை சம்மந்தமான விஷயத்தில் சிக்கி இருக்கிறாய் என்கிறாள். அப்போது அவன் நான் கொலையைப் பார்த்த சாட்சி மட்டுமே என்கிறான்.

இந்த அதெ – சொதெ சகோதரிகள் தனி தனியாக ஒதுங்கி இங்கு வாழ்கிறார்கள். அதெ சொல்கிறாள். ஒரு மோசமான ஆன்மா உள்ளவள் எங்களை பார்த்து எப்போதும் காரி துப்பி கொண்டே போனாள். ஒரு நாள் அவளை சொதெ அவளை ஏதோ செய்துவிட நாங்கள் ஊரை விட்டு விரட்டப்பட்டோம். எங்களிருவரிடமும் துர்சக்திகள் உள்ளன. ஆனால் சொதெ. அதை உபயோகித்து தீங்கு செய்வாள். ஒரு நாள் என்னை ஒரு செடியைக் காட்டி கண்களால் பார்க்க சொன்னாள். பார்த்தேன். மறுநாள் அந்த செடி கருகிப் போனது. அதிலிருந்து நான் ஒரு முறைகூட தீங்கு நினைத்து எதையும் பார்க்கமாட்டேன். ஆனால் சொதெ.மோசமானவள் என்கிறாள்.

ஆனாலும் நாங்கள் ஒதுக்கப்ப் பட்டவர்கள். கிராமத்திலிருந்து எங்களை யாரும் பார்க்க மாட்டார்கள். ஏதாவது அவர்களுக்கு தீய சக்தி அலைக்கழிப்பு இருந்தால் எப்படி நிவர்த்தி செய்வது என்று கேட்க வருவார்கள். பரிகாரம் சொல்வோம். காணிக்கையாக எதையாவது தூரமாக வைத்து விட்டு போவார்கள். எங்களுக்கு குடும்பம், மணவாழ்வு, குழந்தைகள் என்பது கிடையாது என்று வருந்துகிறாள்.

அன்று இரவு இடி போல கதவு தட்டப்பட்டு அடித்து திறக்கப்படுகிறது. திடீரென சொதெ வந்து கூச்சலிட்டு வீட்டுக்குள் புகுந்து கோரமாக கூவி தங்கையை அடித்து நொறுக்கி விலி அதிஷ்ட்டக் கல்லை பையோடு தூக்கிப் போய்விடுகிறாள். அதெ அடிபட்டு கிடக்கிறாள். ஆனால் விலி அது போகட்டும் என விலி அதெயின் காயத்துக்கு மருந்திடுகிறான்.

அந்த கல்லை வைத்து மோசமான விளைவுகளை அவள் செய்வாள் என ஆச்சரித்தாலும் இவன் போகட்டும் என்று கவனிக்கிறான்.

சொதெ இரவு முழுதும் காத்திருந்து மறுநாள் விடியலில் ஒரு மூட்டையுடன் கிளம்பி தன்னை ஊரை விட்டு துரத்திய ஊருக்கு சென்று ஊரையே இருக்கிறாள். வீடுகள் வெடித்து சிதறி எரிகின்றன. பின்தொடர்ந்து சென்ற அதெ யும் விலி யும் அதை பார்க்கிறார்கள். இடையே மூதாதை ஆவிகள் வந்து சொதெ யை கொன்றுவிட இறந்து கிடந்த சொதெ கையில் இருந்த உறைந்து போன அதிர்ஷ்ட கல்லை மீட்டு கொண்டு வருகிறார்கள்.

இப்போது விலி தான் கிளம்புவதாகவும் தன்னுடன் வருமாறு அதெ யை அழைக்க அவள் தனது சகோதரி சொதெ ஆவியாக வந்து தன்னை தேடுவாள். அவள் மோசமானவள் என்றாலும் எனது அக்கா என்கிறாள். வி லி எப்போதுமே அதெ யை நீ நல்லவள். உன்னிடம் தீய சக்தி இருக்கிறது என்று அவள் சொல்வதெல்லாம் பொய் என்கிறான். அவள் உன்னை தீயவளாக நீயே நம்பவேண்டும் என சொல்லிய உத்தி ஏங்கினார். ஆனால் இவள் மறுக்கிறாள். விலி அவளுக்காக தங்கிவிடுகிறான். ஒரு நாள் இரவு சொதெ ஆவி வருகிறது. வீட்டுக்குள் வந்து அலைந்து அழுகிறது.பிறகு திரும்பி போகிறது. அதனை பின் தொடர்ந்து செல்லும் இவர்களை கவனிக்காமல் போக ஊர் எல்லையை தாண்டும்போது அதெ அவளை கூவி அழைக்கிறாள். அந்த உருவம் திரும்பி பார்க்காமலே போய் விடுகிறது. இவள் அழுகிறாள்.

விலி யும் அதெ யும் விலி யின் சொந்த கிராமம் திரும்புகிறார்கள். போகும் வழியில் துப்பாக்கி சுடலில் கொலை நடந்த இடத்தை பார்க்கிறார்கள். அங்கே எதையோ உண்டதால் விலி உடலில் விஷம் ஏறிவிட அதெ ஒரு மூலிகை தந்து காப்பாற்றி விடுகிறாள்.

மீண்டும் பயணம் தொடர நாயுருவி காட்டுக்கு வரும்போது அங்கே தனக்கு கஞ்சி தந்து உதவி, பாய் விரிப்பு பின்னி தருவதாக சொன்ன அந்த பெண் இருந்து விட்டதை அறிகிறான்.

காட்டில் இரவு தங்கும்போது பேயுருவ புலி வருகிறது. அவளை தாக்குகிறது. அவன் அதை அறிந்து பெயர் சொல்லி போகச்சொல்ல அது கந்தகப் புகையாக காற்றில் கரைந்து போகிறது.

அவள் கடந்து போக அதெ புலி கீறிய காயத்தால் மயங்கி விழுகிறாள். இறந்து போகிறாள். அசைவற்று கிடக்கிறாள். அதிர்ஷ்ட கல்லினை வைத்துக்கொண்டு கடவுளர்களை அழைக்க பெரிய புயற்காற்று கிளம்பி அடங்க, அதெ கண் திறக்கிறாள்.

மீண்டும் பயணம் தொடர கிருஷ்ணா அவன் மனைவி குழந்தையுடன் இருந்த குடிலுக்கு வந்து பார்க்கிறார்கள். யாரும் இல்லை. தேடும்போது இருவரும் கொலை செய்யப்பட்டு கிடக்கிறார்கள். குழந்தை குற்றுயிராய் கிடக்கிறது. விலி அதை அதெ இடம் தருகிறான். அவள் புது தாய் ஆகிறாள்.

கிராமத்தை ஒருவழியாக திரும்பி அடைகிறார்கள். ஊர் வரவேற்கிறது. அதெ தனக்கு இப்படி ஒரு மரியாதை கிடைப்பதை கண்டு கண்ணீர் மல்கி அவனை பார்க்கிறாள். அவன் கிருஷ்ணா மனைவியோடு கொல்லப்பட்டதை சொல்லி கொலையாளியை பிடிக்க ஊர்ப்படை கிளம்புகிறது.

உறங்கும் நதியில் இருந்து கொண்டுவந்த இந்த அதிர்ஷ்டக்கல் பற்றி ஊரே பேசுகிறது. அவனது இனி வரும் வளமான வாழ்வை எண்ணி வியக்கிறது. 28 வயது மூத்த அவன் அவளுக்கு ஒரு தந்தை போலவே அன்பு காட்டி பேசுகிறான்.

விலி அந்த கல்லை ‘அதெ’ விடம் தருகிறான். அது அழகாக மிளிர்கிறது. இது உனக்குத்தான். உனது பூரண வாழ்க்கைக்கு. நான் காட்டுக்கு போகிறேன். அதுதான் என் வாழ்விடம் என்று சொல்லி போகிறான்.

காட்டுக்குள் புகும்போது அவனிடம் கல் இருக்கிறது என்று எண்ணி ஒருவன் பணம் தருகிறேன் அந்த கல்லைக் கொடு என்கிறான். கல் அதெ விடம் இருப்பதை சொல்லாமல், இவன் “அந்த கல் உன்னைப் போன்ற தீயவர்களுக்கானது அல்ல” என்கிறான். கொள்ளையன் இவனைத் தாக்குகிறான். நீண்ட கத்தியால் இவனது வயிற்றில் மாறி மாறி செருகுகிறான். ரத்தம் தோய இவன் போராடும்போது ஒரு மாயப்புலி வந்து அந்த கொள்ளையனைத் தாக்குகிறது. இருவருமே ரத்தவெள்ளத்தில் இருக்க கொள்ளையன் செத்து விழுகிறான். மாயப்புலி காட்டுக்குள் மறைகிறது.

நான்கைந்து நாளுக்கு பிறகு தனியாக விலி சென்றிருப்பதை அறிந்த ஊர் ஆட்கள் சிலர் கவலையுடன் துணைக்கு போகலாம் என்று வரும்போது குடிசை அருகே காட்டு விலங்குகளால் தின்னப்பட்டு உரு இல்லாமல் கிடைக்கும் உருவத்தை கண்டு விலி இறந்து போனான் என்று துக்கம் மேலிட, ஊருக்குள் புதைக்க கூடாது என்பதால் காட்டிலேயே புதைக்கிறார்கள். ஆனால் குடிசைக்குள் ரத்த சுவடுகள் இருப்பதை பார்க்கிறார்கள். தன்னை காத்துக்கொள்ள வீட்டுக்குள் வந்து பிறகு வெளியே கொல்லப்பட்டிருப்பான் என்று எண்ணி வீட்டை மூடிவிட்டு போகிறார்கள். இறந்து போயிருக்க வேண்டிய சாத்தியக் குறிப்புகளுடன் விலி பற்றி பூடகமாகவே முடிகிறது இந்த அத்தியாயம். அத்தியாயத் தலைப்பு “இறந்துபோகாதவனைப் புதைத்தல் ”

சில மாதங்களுக்குப்பின் ஊரின் காட்சியை சொல்கிறார் ஆசிரியர். விலி பற்றிய நெகிழ்வான நினைவுகளோடு, ஒரு குடிலில் திருமணமான அதெ கர்பமாக இருக்கிறாள். வளர்ப்பு பிள்ளையான கிருஷ்ணாவின் பிள்ளைக்கு துணை கருதி மற்றொரு ஆண்மகன் தனக்கு பிறப்பான். இருவரும் சேர்ந்து மற்றொரு கல்லை கொண்டுவர உறங்கும் ஆற்றுக்கு வேட்டைக்கு செல்லவேண்டாமா! என்று அவள் ஆசைப்படுகிறாள் – என்று நாவல் முடிகிறது.

உரு வெளி நலுங்கும் மாயச்சித்திரம்

தொன்மையான வாழ்வு முறைகளின் வழியாக தொடர்ந்து உலவிக்கொண்டு வரும் நம்பிக்கைகள் மூலம் பழைமையை ஒரு வாசனையைப்போல காப்பாற்றிக்கொண்டு வரும் பழங்குடி மக்களின் வாழ்வும் பயணமும் ஊடாக பின்னப்பட்டிருக்கும் இந்த நாவல் முக்கியமான ஒன்று.

இதில் புனைவு எது பழங்குடி நம்பிக்கைகள் எது என பிரித்தறிய முடியாதபடி பின்னப்பட்டிருக்கிறது. இந்த எண்ணமே ஒரு மாய யதார்த்த வெளிக்குள் நம்மை இழுத்துப்போய்விடுகிறது.

நாவல் வெளியில் குக்கிராமங்களில் உள்ள வீடுகளில் தனி அறை ஒன்று இருக்கிறது. பயணப்பட்டு நிற்கும் முகமறியாத புதியவர்கள் தங்குவதற்கு அது. அவர்களுக்கு தாம் உண்ணும் உணவை அளித்து அனுப்பி வைப்பது ஒரு வாழ்க்கை முறையாகவே இருக்கிறது. மனிதம் பேதமற்று தத்தம் வழிகளில் வாழ்கிறது. தீயவர்கள் தட்டுப்படும்போது மக்கள் ஒன்றுகூடி எதிர்த்து துரத்துகிறார்கள்.

மனிதனும் காடும் விலங்குகளும் ஒரே வானத்தின் கீழ் வாழும் உயிரிகளாகவே இருக்கின்றனர். உணவைத்தாண்டி வேறெதற்கும் அவர்கள் காட்டை காட்டுயிர்களை இம்சிப்பதில்லை.

காட்டு செடிகளை மருந்துக்காக வெட்டும்போது அல்லது எடுக்கும்போது பூமியிடம் வணங்கி அனுமதியும் பெற்று நன்றியும் கொள்கிறார்கள். காட்டு செடிகளும் தம்மை உவந்து மனிதர்களுக்கு வழங்குகின்றன.

மீனை மூங்கில் குழாய்களுக்குள் அடைத்து மூங்கிலை நெருப்பில் வாட்டி சமைத்தல், கஞ்சிகளுக்கு மூலிகைகளை போடுதல், உடல் வலி மற்றும் நோய்க்கு ஜின்செங் கஷாயம் அருந்துதல், காய்ச்சலுக்கு திரவ உணவு கொள்ளுதல், காய்ச்சலுக்கு பின் இரண்டு நாட்களுக்கு மிக மெதுவாக உணவை வாயில் மென்று நிதானமாக சாப்பிடுதல் போன்ற பல வழக்கங்களை காண முடிகிறது.

இயற்கை கொள்ளையர்கள் அரிதான வகை டிராகப்பான் எனும் காட்டுக்கோழிகளை வேட்டையாட முயல, காட்டிலாகா சார்பாய் ஊழியர்களாக கதாநாயகனும் அவனது நண்பனாக கிருஷ்ணனும் பாதுகாவலர்களாக இருக்கிறார்கள். டிராகப்பான் என்பது மேகலாயாவின் மாநிலப் பறவை. இதை தங்களது அடையாளத்தைக் காத்துக்கொள்வதற்கான பழங்குடிகளின் விழைவு மற்றும் போராட்டமாகவே வைத்துப் பார்க்கலாம்.

அதைப்போலவே உறங்குகின்ற நதியில் மூழ்கி கிடைக்கும் கல் என்பது இயற்கை மனிதர்களுக்கும் சேர்ந்தது தனக்குள் வைத்திருக்கும் பொக்கிஷம் என்று பொருள் கொள்ளும்போது நாவல் வேறு ஒரு வித எழுச்சி கொள்கிறது. அந்த பொக்கிஷம் இயற்கைக்கானது அல்ல. மனிதர்களுக்கானதே. ஆனால் அதை கையாளும் விதம் குறித்தே இயற்கைக்கு ஒரு அச்சம் இருக்கிறது.

காடும் ஒருவகையில் மனித சமுதாயம் போலவே சித்தரிக்கப் படுகிறது. நல்ல காடு இருப்பது போலவே போலவே அசுத்த ஆன்மா உள்ள காடு சொல்லப்படுகிறது. மூலிகைகள் உள்ள காட்டின் இடையேதான் விஷப் புற்களும் வளர்கின்றன.

ஆனால் நன்மனம் பெற்ற மனிதர்களே வாழ்க்கைக்கான நம்பிக்கையை தருகிறார்கள். காட்டு வழியில் தங்குவதற்காக இடம் கொடுத்த கிருஷ்ணா வீட்டில் இரவில் ஓநாய்கள் வரும்போது, கிருஷ்ணாவின் மனைவி வைத்திருக்கிறாள். கைக்குழந்தை வாசனைக்கு ஒரு நிமிடத்தில் அது பலியாகிவிடும். விலி அவற்றை சுட்டு இவர்களை காப்பாற்றி விடுகிறான். ஒரு துப்பாக்கி கூட இல்லாமல் வாழும் அவனிடம் உனது மகன் வளர்ந்து படித்து முன்னேற வேண்டாமா என்று கேட்டு, எனது வீட்டை விற்று உனக்கு ஒரு துப்பாக்கி வாங்கி தருகிறேன் என்கிறான். நாவலில் மென்மையான நெகிழ்ச்சி தருணங்களில் இது ஒன்று.

உறங்கும் நதி என்பதை ஒருவன் கண்ணால் காண்பதே அரிது. பலவித இடையூறுகளை தாண்டி செல்பவனுக்கே அது காணக் கிடைக்கிறது. மேலும் அந்தர சுத்தி உள்ளவர்களுக்கே அது தன்னை அடையாளம் காட்டுகிறது என்று முதியவர் தனது அனுபவத்தில் சொல்கிறார்.

அதை அடைவது ஒரு சவால். மூழ்கி கல்லை கண்டெடுப்பது சவால். மீண்டு வருவது இன்னொரு சவால். அது மட்டும் அல்லாது அதை தீய கைகளிடம் இருந்து காப்பாற்றி கொண்டுபோவது மாபெரும் சவால்.

இத்தனை இடங்களுக்கும் இடையே, உயிரை பணயம் வைத்தது கொண்டு வந்த அதிருஷ்ட்டக் கல்லை , பயணத்தின் போது அறிமுகம் ஆனா ஒரு துரதிருஷ்ட்டம் பீடித்த பெண்ணிடம் வீட்டுக்கு அழைத்து வந்து தருகிறான். மனித மனத்தின் மிகப் பெரும் விசாலத்தை ஒரு பழங்குடி மனதின் வழியாக ஈஸ்டரின் கிரெ விரித்தெடுக்கும்போது நாம் சிலிர்ப்படைகிறோம்.

அதுவும் ஒரு தீய சக்தி என்று தன்னைத்தானே நம்பிக்கொண்டிருந்தவளை நீ மிக நல்ல சக்தி என்று ஏற்றம் பெற வைத்து அவளது கையில் ஐஸ்வர்யாக் கல்லைக் கொடுக்கும் விலி விடுக்கும் நாவல் செய்தி அற்புதமான ஒன்று.

தனக்கு இப்பிறவியில் திருமணம் குழந்தை என்பது பொய்க்கனவு என்று இருக்கும் தீய சக்தி என்று நம்பிக்கொண்டிருக்கும் அதெ என்ற பெண்ணிடம் , கொலையுண்ட கிருஷ்ணா தம்பதியின் ஒரு அனாதைக் குழந்தையை தருவது, இரு அனாதைகளை ஒருவருக்கு ஒருவர் சார்பாக்கி பொருள் கொள்ளும் வாழ்வை தூண்டிவிடுவது, விலியா ? ஈஸ்டர்ன் கைரா? என்று யோசிக்கலாம்.
மேலும் விலியும் அதெவும் சந்திக்கும் இடம் சற்றும் எதிர்பாராத ஒன்று. சந்தையில் இருந்து முதியவர் இவனை அழைத்துச் செல்லும்போது ராட்சச தமக்கையுடன் போராடி இவனை தன் வீட்டுக்கு அழைத்துச் செல்கிறாள். அவன் அவளுக்கு ஆறுதல் சொல்லி அவளை மாற்றி சகஜ வாழ்விற்கு தயார் படுத்துகிறான். ஏறக்குறைய இறந்து போனவளை கடவுளை அழைத்து மீண்டும் விலி உயிர்ப்பிக்கிறான். நாவல் முழுதும் ஒருவருக்கு ஒருவர் சக மனிதர்கள் எனும் உணர்வே இருக்கிறது. இறுதியில்தான் தந்தை மகள் எனும் சமுதாய அடையாள உறவு சொல்லப்படுகிறது.

இந்த நாவலில் மெய்சிலிர்க்க வைக்கும் வரி ஒன்று வருகிறது.

அதெ வை இறந்து போகும்படி மோசமாக தாக்கிய புலியை விலி அகன்று போகச்சொல்லி கேட்டுக்கொள்ள அது போய்விடுகிறது. மயங்கி கிடந்ததால் அதை பற்றி அறியாத அதெ என்ன பேசினாய் என்று கேட்கிறாள். விலி நடந்ததை சொல்கிறான்.

அப்போது அவள் “ மறுபடி அது வந்தால் நான் எனது விரலை நீட்டி சபிப்பேன்”- என்கிறாள். விலி சிரிக்கிறான். “ தேவையில்லை. மறுபடி நானே பேசி போகச்சொல்வேன். நீ மறந்து விட்டாயா. உன் அக்கா சொன்ன தீய சக்தி என்று எதுவும் உன்னிடம் இல்லை. அது பொய். உன்னை நீயே தீயவள் என்று நம்பவைக்க அவள் சொன்ன பொய். அன்பும் கொடூரமும் ஒரே இடத்தில் இருக்காது என்பதை நினைவில் கொள். ஒன்று மற்றொன்றுக்கு வழி விட்டே ஆகவேண்டும்” .

அப்போது எனக்கு ஆற்றல் கிடையாதா? என்று கேட்கிறாள் அதெ.

அதற்கு அவன் – “இல்லை இல்லை. இப்போதுதான் நீ மிகப் பெரும் ஆற்றல் உள்ளவளாக இருக்கிறாய். நீ யார் என்பதை நீயே உணர்ந்து கொண்டவளாக புது மனுஷியாக இருக்கிறாய். அப்படியான ஆற்றல் எதையும் அழிக்காது. புத்துருவாக்கம்மட்டுமே செய்யும்.” என்று சொல்கிறான்.

தன்னைத் தான் அறிவது எனும் மிகப் பெரிய விஷயத்தை ஒரு பழங்குடி மனிதனின் வாழ்வியல் நிதரிசனம் மூலமாக சாதாரண வார்த்தைகளால் சொல்லியிருப்பது அபாரம். அது ஞான மார்க்க கனத்துடன் இல்லாமல் அடிப்படையில் மனிதன் நல்லவன்தான் எனும் எளிமையான நம்பிக்கை. நல்மனம் ஒன்றே பேராற்றல் பெற்றது. அதற்கு வீழ்ச்சி இல்லை.

நாவலில் ஒரு முதியவர் சொல்கிறார். “ இந்த அதிஷ்ட கல் பெரும் வளங்களை, வளர்ப்பு பிராணிகளை, உணவை தருவதாக மட்டும் நினைக்காதே. இது உயர்ந்த ஆன்மத்தை தர வல்லது. அதுதான் உயர்ந்த வஸ்து என்று சொல்கிறார். இப்படியான கல்லை பெற்ற சிலர் ஊதாரித்தனத்தால் வளங்களை பெற்ற வேகத்தில் நழுவி அழித்திருக்கின்றனர். “ பேராற்றல் கொண்டது செல்வம் அல்ல. அதை கொண்டிருக்கும் மனம்.

இந்த நாவலில் கதாநாயகன் இலட்சிய புருஷனாக எதையும் பேசவோ செய்யவோ இல்லை. மிக சாதாரணமாக செய்துவிட்டு போகிறான்.

கனவு காணும்போதும் சரி, திட்டமிட்டு பயணப்படும் போதும் சரி, வழியில் பிற பழங்குடிகளை சந்திக்கும்போதும் சரி, பெரும்போதும் சரி, தரும்போதும் சரி ஒரு சாதாரண மனிதனாகவே இருக்கிறான்.

கல்லை திருடிவிடக்கூடிய மோகினிகள் நடமாட்டம் உள்ள அந்த ஊரில் மாலை நேரத்தில் எங்கிருந்தோ சண்டையில் இருந்து தன்னை மீட்டு வீட்டுக்கு என்னோடு வா என்று அழைத்து போகும் அதெ யின் கையில் அந்த கல்லை அவன் சாதாரணமாக தரும்போது, வாசகர்களாக நமக்கு இருக்கும் படபடப்பு கூட அவனுக்கு இல்லை.

மேலும் இத்தனை போராட்டம் மற்றும் திட்டமிடல் மூலம் தனது வாழ்நாள் கனவான அந்த அதிர்ஷ்ட கல்லை எடுத்து வருபவ ன் அதை காப்பாற்றிக் கொள்ள விசேஷ முயற்சிகள் எதையும் எடுத்துக் கொள்வதில்லை. அது அவனது பையில் கிடக்கிறது. மூர்க்கமான சொதேவிடம் பறிபோன பிறகும் கவலைப் படுவதில்லை. பிறகு இறந்துபோன அவளது கையில் இருந்து மீட்கும்போதும் கிளர்ச்சியுறுவதில்லை. இறுதியில் அதை எங்கு சேர்க்கவேண்டுமோ அங்கு சேர்த்துவிட்டு காட்டை நோக்கி திரும்புகிறான். இந்த பண்பே நாவலை மேலுயர்த்திவிடுகிறது.
இத்தகைய பாமர மனம் ஒரு துறவு மனநிலைக்கு சற்றும் குறைந்ததல்ல என்பதை நாம் நாவலில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பனிமூட்டம் விலகும் காலைப் பொழுதைப்போல கண்டுணர முடிகிறது.
காட்டுச்செறிவுகள் மற்றும் காட்டுயிர்கள் பற்றி சொல்ல கிடைத்த நாவல் சூழலில் காட்டு மரங்களின் பெயர்கள், பறவைகளை பற்றிய குறிப்புகள் எதுவும் அதிகம் இல்லை என்பது சுட்டிக்காட்டப் படவேண்டிய ஒன்று. நாவலில் ஒரு பட்டாம் பூச்சி கூட பறக்கவில்லை.
விலி அந்த சண்டையில் இறக்கவில்லை. அது அவன் உடல் அல்ல என்று அதெ நம்புகிறாள். எப்படி என்று கேட்கும்போது பதில் சொல்லாமல் காட்டை பார்வையால் அளக்கிறாள். “சொல்ல தெரியவில்லை” என்கிறாள். காடே அவனாக நமக்கு தெரிகிறது அப்போது.
தனது வயிற்றில் இருப்பது ஒரு ஆண் குழந்தை என நம்புகிறாள். அவன் பிறந்து வளர்ப்புப் பிள்ளையாக இருக்கும் முதல் பிள்ளையோடு சேர்ந்து இருவருமாக வேட்டைக்கும், நீண்ட பயணத்துக்கும் செல்லவேண்டும். ஒருவராக தனியாக அனுப்பமாட்டேன் என்கிறாள்.

விலங்குகள் தின்று அடையாளம் காண முடியாமல் மீந்திருந்த கொள்ளையன் உடலை கதாநாயகன் விலியின் உடல் என்று எண்ணி ஊர்மக்கள் அந்த உடலைப் புதைத்துவிட்டு அவனது குடிசையை பூட்டிவிட்டு போகிறார்கள். துர்மரணம் அடைந்தவர்களை ஊருக்குள் புதைப்பது கிடையாது. (இப்படியான வழக்கம் ஆப்பிரிக்க இனத்திலும் இருப்பதை “சினுவ அச்சிபி” யின் நாவலில் காணலாம்). ஆனால் அவனது குடிசைக்குள் ரத்தக்கறைகள் இருக்கின்றன. இரண்டு உடல்கள் அங்கே இல்லை. ஒன்றுதான் கிடக்கிறது. விலி இறந்துபோனான் என்று நாவலில் வெளிப்படையாக சொல்லாமல் “இறந்து போகாதவனை புதைத்தல்” என்ற அத்தியாய தலைப்போடு மறைபொருளாக விட்டுப்போதல் நாவலுக்குள் வாசகன் நுழையும் திறப்பு.
காடுதான் தன் மனைவி என்று காட்டை நேசித்து, சாகசத்தில் அதிர்ஷ்ட கல்லை வென்று, தன்னைத்தானே தீயவள் என்று நம்பிக்கொண்டிருந்தவளை, மனதளவில் உயர்த்தி மகளாக பாவித்து அந்த கல்லையும் அவளிடமே தந்து, தனது பெரு விருப்பமான காட்டுக்கு திரும்பும் ஒரு நல்லவன் விலி. மலினமான மனதுடைய கொள்ளையனால் கொல்லப்படும் அவலத்தில் முடியும் இந்நாவலில், குற்றுயிராக இருக்கும் அவன் என்ன ஆகி இருப்பான் ?

காட்டை நேசிக்கும் அவன் ஆத்மார்த்தமாக தான் ஒரு காட்டு விலங்காக மாற விரும்பி ஒரு மாயப்புலியாக மாறி இருக்கலாம். அல்லது குடிசையில் வயிற்றுப்பிள்ளையோடு இவனது நினைவோடு பிரசவத்துக்கு காத்திருக்கும் அதெ யின் உதிரத்திலிருந்து குழந்தை உருவில் வெளிப்படலாம்.

உங்களுக்கு என்ன தோன்றுகிறது!

ஏனென்றால் உங்களுக்குத் தோன்றுவதையும் நீங்கள் இந்த நாவலுடன் இணைத்துக்கொள்ளும்போது, இந்த நாவல் தன்னை முழுமையாக ஒரு வாசகரான உங்களிடம் ஒப்படைத்துக்கொள்ளும் சந்தோஷத்தை பெறக்கூடும்.

When the River sleeps
Eastern Kire
Published by Zubaan Books Aug 2015

Advertisements

அழிசி விமர்சனக் கட்டுரைப் போட்டி 2018: யாமம் – மகேந்திரன்

அழிசி விமர்சனக் கட்டுரைப் போட்டி 2018

இரவின் கதை

கரீமின் குடும்பத்திற்கு பக்கீர் கனவில் வந்து யாமம் தயாரிக்கும் கலையை கற்றுத் தருகிறார். கனவு கூட ஒருவகையில் இருளோடு தொடர்புகொள்ளும் ஒரு கருவி. அதன் வழியே சில சமயம் முன்னோர்கள் நம்மோடு பேசுவார்கள். இருளென்பதைக் கடந்த காலம் என்று சுருக்கிவிட முடியாது. எல்லோர் மனதிலும் அது நிறைந்திருக்கிறது. யாமம் என்னும் அத்தர் பகலிலேயே அந்த இரவினைத் தோற்றுவிக்க வல்லது. அந்தச் சுகந்தம், இரவின் தூதுவன். “கங்குள் வெள்ளம் கடலினும் பெரிதே” குறுந்தொகை பாடல். எப்படி ஒவ்வொருவர் வாழ்க்கையிலும் அந்த வெள்ளம் விளையாடுகிறது என்பதைப் பற்றிய கதை, அதனால் இது இரவின் கதை.

யாமம் என்னும் அத்தர் தயாரிக்கும் கரீமின் குடும்பத்திலிருந்து ஆரம்பிக்கிறது கதை. ஆங்கிலேயர்கள் வாசனைக்காக ஏங்கும் போது கிழக்கிந்திய கம்பெனியை ஆரம்பித்து, குறுமிளகிற்காக இந்தியா வருகிறார்கள். மதரா பட்டிணத்தையும் தோற்றுவிக்கிறார்கள்.  ஒருவகையில் பார்த்தால் வாசனைக்காக வந்தவர்களால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட நகரமது. ஒரு காலகட்டத்தில் நாறும் அந்த நகரை வாசனையானதாய் மாற்ற, பக்கீர் கனவில்  வந்து கரீமின் குடும்பத்திடம் பட்டிணத்திற்குப் போகச்சொல்கிறார். அவர்களும் அவ்வாறே செய்கிறார்கள்.

இரவு ஆழமானது, அறியமுடியாதது மேலும் மர்மமானது. பகலில் ஒருவன் தன் மனதிடமிருந்து தப்பித்துக்கொள்ள முடியும். பல்லேறு விஷயங்கள் நம்மை தற்க்காத்துவிடும். ஆனால் இரவு மிக உக்கிரமானது. தலைவிரித்தாடும் மரங்களை இரவில் நேருக்கு நேர் பார்ப்பது போல. ஓடியொழிய முடியாது. அதன் கரங்கள் நம்மை அள்ளி தன் வாயினில் திணித்துவிடும். பிறகு இருள் மெல்ல தன் ஆட்சியைச் செலுத்த ஆரம்பிக்கும். சில நேரங்களில் சந்தேகம் வருவதுண்டு. உண்மையில் இருளென்பது, பகலின் எதிரிடா? வெளிச்சம் இல்லாததா? இருள் வெளியே இருப்பதா?  இல்லை மனதின் உள்ளே பதுங்கி கிடந்து சமயம் வாய்த்ததும் பீரிட்டுக்கொண்டு வெளியே வருவதா? இரவிற்கு பல்வேறு உவமைகள் தருகிறார், சிலசமயம் காலில்லாத பூனை, அடையாளம் அழிந்து போன நதி என.

மேல் மனமென்பது பகலுக்கு ஒப்பானது. ஒப்பனைத் தரித்தது, ஆழமற்றது. உண்மையில் பகலில் இருப்பவன் அல்ல அவன். மற்றோருவன் உள்ளே கிடக்கிறான், அதனை அவனவன் “வாசனா” தட்டி எழுப்புகிறது. ஒருவனின் விருப்பு மற்றும் வெறுப்புக்கு அவனின் “வாசனா” காரணமென வேதாந்தம் கூறுகிறது. அதுதான் அவனை ஆசைகள் மூலம் வழிநடத்துகிறது. அந்த “வாசனா” தான் அடி மனதின் முகம். அடி மனமென்பது ஒருவகையில் இருளுக்கு ஒப்பானது. எப்படி இருளை அளவிடமுடியாதோ அதைப் போலவேதான் அடிமனதையும் கண்டுகொள்ள இயலாது. சிலசமயம் தனக்கே தன் அகத்தைக் கண்டு அச்சப்பட வேண்டியிருக்கும்.

பண்டாரத்தை எப்படி நாய் வழி நடத்துகிறதோ அதே போல வாசனா மனிதனை ஆசைகள் மூலம் இழுத்துக்கொண்டு போகிறது. பத்ரகிரி இளம் வயதில் தாயை இழந்து, சித்தி வீட்டில் தன் தம்பியுடன் வாழ்ந்தான். தனது தம்பி மீது பெரும் அன்பு வைத்து, தானே முன் நின்று கல்யாணம் பண்ணி, கடன் வாங்கி லண்டன் படிக்க அனுப்புகிறான். தன் மனைவியை அண்ணனின் வீட்டில் விட்டுவிட்டு அவன் லண்டன் கிளம்புகிறான்.

எப்படியோ தம்பி மனைவி தையல் மீது அவனுக்குக் காமம் வந்துவிடுகிறது. இந்த “எப்படியோ” கிட்டத்தட்டக் கதையில் இருப்பவர்கள் எல்லோர் வாழ்விலும் வந்துவிடுகிறது. பண்டாரம் சம்சாரியாகிவிடுகிறது, கிருஷ்ணப்ப கரையாளர் தன் சொத்துக்காக போராடி திடுமென அனைத்தையும் தன் தம்பி பெயருக்கும், எலிசபெத்தின் பெயருக்கும் மாற்றிவிட்டு, கிட்டத்தட்டப் பண்டாரமாய் மாறிவிடுகிறார். சூதாட்டத்தில் பணத்தை இழந்து காணாமல் போகும் கரீம். பிரபு வாழ்க்கை வாழ லண்டன் வந்த சற்குணம், சுரண்டப்படும் மக்களுக்காகப் போராடுபவனாக மாறுகிறான்.

அப்படியானால் இருளேன்பது வெறும் வெளிச்சமின்மை மட்டுமில்லை, அகத்தின் ஆழமது. அகத்தினுள் கோடான கோடி ஆண்டு நினைவுகள் கொட்டிக்கிடக்கிறது. ஆழம் செல்லச் செல்ல அவை வெளிப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கும். இந்த அகமன இருள் ஒரு புதையல். சில சமயம் பாம்பும் வரும், மறுசமயம் பொன்னும் வரும். ஆனால் இந்தப் புதையல் எல்லோருக்கும் பொதுவானது. அவரவர் வாசனாவுக்கெற்ப்ப பாம்பும், பொன்னையும் எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்.

காட்டை வைத்து பத்து தலைமுறைக்குக் காலாட்டிக்கிட்டு வாழ்ந்துவிட்டுப் போகலாம் எனப் பூதி கிருஷ்ணப்பாவிடம் சொல்லும் போது, எதற்காக லண்டன் வரை சென்று சண்டையிட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம்? மலையை மட்டும் தன் வசமாகிக் கொண்டால் போதுமென்று அவருக்குத் தோன்றிற்று. இதுவரை காட்டின் இயல்பை அறிந்துகொள்ளாமல் இருந்ததற்காக வருத்தப்பட்டார்.  தன்னுடைய அகத்தை அவர் கண்டுகொள்ளும் தருணமிது. தையல் கர்ப்பமான பின் பத்ரகிரியும், மீண்டும் கிடைத்துவிட்ட நாயைப் பார்த்த பண்டாரமும், நடுவீதியில் தூக்கிட்ட ஒரு பெண்ணைப் பார்த்த சற்குணமும் தன் அகத்தினுளுள்ள யாமத்தைக் கண்டு திகைக்கிறார்கள். தானா இப்படி இருந்தேனேன நினைக்கிறார்கள். ஏதோ வகையில் இருளோடு தனக்குமுள்ள உறவை அறிந்து கொள்ளும் தருணமிது. முழுமையாகத் தன்னை கண்டு கொண்ட தருணம்.

கதையில் வருவோர் அனைவரும் காணாமல் போய், கரைந்துவிடுகிறார்கள். கனவில் வந்த பக்கீர் திரும்பவும் வரவில்லையே என ஏங்குகிறான் கரீம். வலி தாளாமல் எங்கோ தொலைந்து போகிறான். அதைப் போலவே பண்டாரமும் கரைந்து சுகந்தமாக மாறிவிடுகிறார். மற்றவர்கள் எல்லோரும் தன்னைத் தொலைத்த இன்னோருவார்களாய் மாறிவிடுகிறார்கள். இருளின் அலைகழிப்பை கண்டவர்களாக அவரவர் பாதையில் பயணிக்கிறார்கள். தொலைந்து போன அவர்கள் யாமமாக மாறிவிடுகிறார்கள். அந்த யாமம் அகத்திற்குள் புதைந்து அடுத்த அடுக்கை உருவாக்குகிறது. அடுத்த தலைமுறைக்கான புதையல்.

ஐந்து கதைகளுக்கும் இடையேயான சரடு இந்த யாமம்தான். அதை எப்படி தங்கள் போக்கில் கோர்த்துக்கொள்கிறார்கள் என்பது வாசகனுக்கு விடப்பட்ட இடைவெளி. அதனை நான் இப்படி நிரப்பிக்கொண்டேன். அதேபோல் மற்றவர்களுக்கும் வாய்ப்பளிக்கிரதேன்றே தோன்றுகிறது.

White டவுன், black டவுன் என நகரம்கூட இரண்டாகப் பிரிந்திருக்கிறது. Black டவுனிலிருக்கும் கஷ்டப்படும் மக்கள்தான், white டவுனை புதுப்பிக்கிறார்கள். நீங்கள் போய் அங்கு வேலை செய்யவில்லையென்றால் நாறிப்போய்விடும், அதனால் போகாதீர்கள் என்று சற்குணம் வலியுறுத்துகிறான். இருள் எல்லாவற்றையும் புதுப்பிக்கிறது. மீண்டும் பக்கீர் கனவில் வந்து புதுப்பிப்பார். யாவரின் சுக துக்கங்களும் அறிந்த இரவு ஒரு ரகசிய நதியைப் போல முடிவற்று எல்லாப் பக்கங்களிலும் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அதன் சுகந்தம் எப்போதும் போல உலகமெங்கும் நிரம்பியிருக்கும்.

ராமகிருஷ்ணனின் கதை கூறுமுறை நாவலுக்கு வலு சேர்க்கிறது. நுண்ணிய தகவல்கள் கொண்டு வாழ்வை முன் நிறுத்த முயலுகிறது. இரவை எழுதி அதைப் படிமமாக மாற்றிவிட்டிருக்கிறார்.

அழிசி விமர்சனக் கட்டுரைப் போட்டி 2018: நிழலின் தனிமை – ஜெயன் கோபாலகிருஷ்ணன்

அழிசி விமர்சனக் கட்டுரைப் போட்டி 2018

 

நான் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு படித்த பொழுது ஒரு முறை ஒரு பெண்ணை கிண்டல் செய்ததாக அவளின் காதலன் என்னையும் என் நண்பர்களையும் அடிப்பதற்காக வந்தான். உண்மையில் அவன் முதன்மையாக அடிக்க வந்தது என்னைத்தான். ஆனால் பேசிக்கொண்டிருக்கும் பொழுது அவன் என் நண்பனைப் பார்த்து ஒனக்கும் இந்த பிரச்சனைக்கும் ஏதாவது சம்பந்தம் உண்டா என கேட்க என் நண்பன் என்னை மட்டும் தனியாக விட மனதின்றி உண்டு என சொன்னதால் அடிக்கப்பட்டான். நான் உட்பட நண்பர்கள் எதுவுமே செய்யாமல் நின்றிருந்தோம்.

இதில் உண்மை என்னவென்றால் அந்தப்பெண்ணிடம் நான் பெரிதாக பேசியதோ கிண்டல் செய்ததோ இல்லை. ஆனால் அவள் காதலன் என் நண்பனை அடித்ததன் மூலமாக அங்கே ஒரு குற்றம் நிகழ்ந்தது. இங்கே உண்மையில் குற்றவாளி யார் என்று யோசிக்கலாம். தவறுதலான புரிதலின் அடிப்படையில் இந்த குற்றம் நடப்பதற்கான காரணமாக அமைந்த அந்தப் பெண்ணா அல்லது குற்றத்தை நேரடியாக நிகழ்த்திய அவள் காதலனா அல்லது அந்தப் பெண் அவ்வாறு புரிந்து கொள்ளும்படியாக நாங்கள் செய்த செயலின் மூலமாக நாங்களா. இதில் இன்னுமொரு கோணமும் இருக்கிறது. என் நண்பன் அடிக்கப்படும் பொழுது பார்த்துக்கொண்டிருந்த நாங்கள் என் நண்பனின் பார்வையில் ஒரு வகையில் குற்றவாளிகளே.

அப்படியானால் குற்றம் என்பது என்ன. இப்படிச் சொல்லலாமென்று நினைக்கிறேன். குற்றம் என்பது ஒரு பிறழ் நிகழ்வு மட்டுமே. அது நிகழும் பொழுது அந்த நிகழ்வில் அதோடு தொடர்புடைய எல்லாவரும் ஏதோ ஒரு வகையில் காரணமாக அமைகிறார்கள். அது ஒரு பிறழ்நிகழ்வு என்பதனாலேயே விரும்பியோ அல்லது இன்றியோ அதில் மனிதர்கள் பங்காளர்களாக ஆகிறார்கள். ஆனால் குற்றம் என்பதை வெறும் பிறழ் நிகழ்வாக விளங்கிக்கொள்வதின் சிக்கல் என்பது ஒரு சமூகம் குற்றத்திற்கான தண்டனையை, அது மேலும் நிகழாவண்ணம் தடுக்கும் பொருட்டு அதில் ஈடுபடுபவர்க்கு வழங்க வேண்டியிருக்கிறது என்பதிலிருக்கிறது. அப்படியானால் சமூகம் ஒரு பிறழ் நிகழ்வில் ஒரு அனுமதிக்கப்பட்ட எல்லையை வகுத்துக்கொண்டு அதற்கப்பால் செல்பவர்களை தண்டிக்கும். அதன் மூலம் அந்த எல்லையை தாண்டாதவாறு எளிய மனிதர்களை கட்டுக்குள் கொண்டு வந்து தன் ஒழுங்கு சிதையா வண்ணம் தற்காத்துக்கொள்வது அதன் நோக்கம்.

நிழலின் தனிமை என்ற இந்த பழியின் கதை சமூகம் தன்னை காத்துக்கொள்ள ஏற்படுத்தியிருக்கும் இந்த எல்லைக் கோடும் அதை ஒரு பொழுதும் மீற இயலாத எளிய மனிதர்களையும் தீவிரமாகச் சித்தரிக்கிறது. கதைசொல்லியின் முன்னே அந்த எல்லைக் கோடு அவனால் மீறப்படுவதற்காக நாவலில் நான்கு முறை வந்து நிற்கிறது. வீரப்பூர் திருவிழாவில் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் கருணாகரன் முன்னால் கத்தியோடு அவன் நிற்கும்  தருணமும்,கடைசியாக நலிவுற்று சாவை அணைத்தபடி குடிசையில் படுத்திருக்கும் கருணாகரனை எதிர்கொள்ளும் தருணமும், மருத்துவமனையில் வைத்து சுலோவின் கணவனுடனான சண்டையிலும், பின் சுகந்தியின் கணவனான பழந்துணி வியாபாரி இருமும் அந்த இரவும். ஆனால் அந்த மூன்று தருணங்களையுமே எதுவும் செய்ய இயலாதவானாக , கையறுநிலையிலிருப்பவனாக அவன் தாண்டிவருகிறான். உண்மையில் அவன் அந்த கோட்டை சற்றேனும் நெருங்குவது சுலோவின் கணவனுடன் மருத்துவமனையில் வைத்து வரும் சண்டையில் மட்டுமதான். ஆனால் அதிலும் அவன் சாத்தியமான ஒரு எல்லைக்குள் நின்று அவனுக்கும் சுலோவுக்குமான உறவை அம்பலப்படுத்திவிட்டு ஓடிவிடுகிறான். மாறாக கருணாகரனோ அல்லது அவன் மகனோ இயல்பாகவே அந்தக் கோட்டை மீறிச் செல்கிறார்கள். அது சார்ந்த குற்றவுணர்ச்சிகள் எதுவும் அவர்களிடம் இல்லை. இந்த மனநிலை இவர்களுக்குள் எவ்வாறு உருவாகி வருகின்றது.

அது மிக மிக இளமையிலேயே உருவாகிவிடுகிறது என்று தோன்றுகிறது. அதை நாம் கதைசொல்லியின் பால்யகால சித்தரிப்பிலிருந்து அவதானிக்கலாம். அவன் சிறுவயதில் குருவி வேட்டையில் ஈடுபடும் சித்திரத்தில் அவன் நண்பனை பின்தொடர்ந்து செல்பவனாகவும், அதை வேடிக்கைப் பார்ப்பவனாகவும், அந்தக் குருவிகள் அடித்துவீழ்த்தப்படும் பொழுது குற்றவுணர்வு கொள்பவனாகவும் இருக்கிறான்(அவன் வளர்ந்த பிறகு கருணாகரனுடன் செல்லும் வேட்டையிலும் அவனுள் அந்த மாறாச்சிறுவனை நாம் காணலாம்).பால்யகால கருணாகரனுடைய அல்லது அவன் மகன் கௌதமனுடைய சித்திரமெதுவும் நாவலில் நேரடியாக இல்லையென்றாலும் கதைசொல்லியின் நண்பனாக அவனுடன் வேட்டையில் ஈடுபடும் தங்கவேலு பாத்திரத்தின் மூலம் ஓரளவு அவதானிக்கமுடியும். ஆனால் கதைசொல்லி தாண்டமுடியாமல் தவிக்கும் அந்தக்கோட்டை நாம் மானுட அறமென்று வரித்துக்கொள்ளலாமா. முடியுமென்றே நினைக்கிறேன். கதைசொல்லியின் முன்னால் அந்தக்கோடு நின்றிருக்கும் தருணங்களில் அவன் செயல்களை புரிந்துகொள்வதின் வழி அதைச் செய்யமுடியும். கருணாகரனிடம் அவன் கடைசிக் காலத்தில் நடந்துகொள்ளும் முறை, சுலோவின் கணவனுடனான சண்டையில் சுலோ தற்கொலை செய்துகொள்ளவில்லை என்பதை அடுத்தநாள் காலைவரை காத்திருந்து உறுதிசெய்துகொள்வது, சுகந்தியுடனான அந்த கடைசி இரவில் அவளை விட்டு ஓடுமுன்பு அவள் கணவனுக்கான மருத்துவரை ஏற்பாடு செய்தல் என நீளும் பட்டியலில் இருந்து நாம் அவன் குற்றவுணர்வின் முன்பும் கருணையின் முன்பும் மாறி மாறி மண்டியிடுயிடுவதைக் காணலாம். மானுட அறமென்பது குற்றவுணர்வு, கருணை ஆகியவற்றின் மூலம் உருவாக்கப்பட்டு நிலைநிறுத்தப்படுவதே.

நாவலின் கடைசியில் வரும் நாடகத்தனமான முடிவு வாசகனுக்கு நாவலை இரண்டு விதமாக படிக்கும் வாய்ப்பை வழங்குகிறது. ஒன்று கதைசொல்லியால் பழிவாங்கப்படவேண்டிய கருணகரன்தான் கதையில் அவன் பழிவாங்க பின்தொடரும் கருணாகரன் அல்லது கதையின் கடைசியில் சாரதா குறிப்பிடுவதைப்போல இவன் வேறு கருணாகரன். என்னளவில் அவன் உண்மையிலேயே சாரதாவைப் பாலியல் வல்லுறவு செய்த அதே பழைய கருணாகரன் தான்.

அதற்கான காரணம் நாவலில் அவன் வேட்டைக்கு செல்லும் சித்திரம் அளிக்கும் தெளிவு , மற்றொன்று அவன் மகன் கொலை செய்துவிடுவது(கருணாகரனின் இளமையின் மூர்க்கம் அவனுள்ளும் இருந்ததா). இவையிரண்டையும் அத்தனை வலுவான காரணமாகக் கொள்ளமுடியுமா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் இவற்றை ஒரு காரணமாக் கொள்வதின் மூலம் நாம் நாவலில் வரும் இரண்டு கருணாகரன்களின் சித்திரங்களையும் இணைத்துக்௧ொள்ள முடியும்.

ஆனால் இவன்தான் பழைய கருணாகரன் என்றால் சாரதா ஏன் இவன் அவனில்லை என்று சொல்கிறாள்.இதற்கான காரணத்தை நாம் சாரதா பாத்திரத்தை புரிந்துகொள்வதின் மூலம் அறியலாம். ஒன்று இந்த மொத்தக் கதையையும் இயக்குபவளாய் இருக்கும் சாரதா ஒருபொழுதும் தான் நேரடியாக இதில் ஈடுபடுவதில்லை. அவள் கதைசொல்லியை ஒரு பகடையாக பயன்படுத்துகிறாள். ஆனால் உள்ளுக்குள் கதைசொல்லியால் ஒருபொழுதும் கருணாகரனை கொலை செய்துவிட முடியாது என அவள் அறிவாள். ஆனால் கடைசியில் கருணாகரனை முற்றிலும் கைவிடப்பட்டவனாக சாவின் வாலைப் பற்றிக்கொண்டு கிடப்பவனாக அந்தக்குடிசையில் சந்திக்க நேரும் அந்த நொடியில் கதைசொல்லியால் அதை நிறைவேற்றமுடியும் என்று அறிந்து அவள் சட்டென்று அதிர்வுடன் பழிவாங்கும் கதையிலிருந்து விலகிவிடுகிறாள்.

சுலோ நாவல் முழுக்க வருகிறாள். ஆனால் மிகச்சாதாரணமான பெண் அவள். தொடக்கத்தில் மிக உற்சாகமாக இளமைக்கேயுரிய துள்ளலுடன் கதைசொல்லியை காதலிக்கும் பொழுதும்,

பின் அவன் அவளைக் கைவிடும் பொழுது பெரிதாக எதுவும் சொல்லாமல் எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக்கொள்வதுமாக அவளின் கதாப்பாத்திரம் மிகச்சாதாரண ஒரு பெண்ணுக்கேயுரியது. ஆனால் நாவலில் கருணாகரனின் பழியை அவள் தான் ஏற்கிறாள். உண்மையில் காமம் தாண்டிய பழியின் வன்மத்தோடு அவளோடு உடலுறவுக் கொள்ளும் கதைசொல்லியைப் பற்றி எதுவும் அறியாமல் தன் அப்பாவின் பழியை ஏற்றுக்கொள்ளுகிறாள் அவள்.

இந்த நாவலில் வரும் நிறத்தினூடான வர்ணணைகள் என்னை வெகுவாகக் கவரந்தன. வன்மம் மற்றும் பழியின் உணர்ச்சியை குறித்த சித்திரங்களிலெல்லாம் சாம்பல் நிறமும்  காமம் அல்லது காதல் குறித்த சித்திரங்களிலெல்லாம் பிங்க் நிறமும் மீண்டும் மீண்டும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. இந்த நாவல் பயன்படுத்தும் புனைவு உத்தியை பற்றி குறிப்பிட்டேயாகவேண்டும். இந்தக் கதை முழுக்க மிகப் பழக்கமுள்ள சினிமாத்தனமான திருப்பங்களும் நிகழ்வுகளும் நிறைந்திருந்தாலும் கதைக்குள்ளே கதைசொல்லியே அதை மீண்டும் மீண்டும் குறிப்பிடுவதன் வாயிலாக ஒருவித நேரிய spoof தன்மை வாசக மனதில் உருவாக உதவி புரிகிறது.

அழிசி விமர்சனக் கட்டுரைப் போட்டி 2018: கொற்றவை – கமல தேவி

அழிசி விமர்சனக் கட்டுரைப் போட்டி 2018

பெருங்கனவின் வெளி

நாவல்  :கொற்றவை

எழுத்தாளர் :ஜெயமோகன்

கதைகேட்கத் துவங்கிய கணத்தில் விழித்தலில் கனவு கைகூடும் மாயம் நிகழ்கிறது.இல்லை அதற்கு முன்பே பார்க்காததிருடனை,வராத பூனையை நாம் விரட்டியதைப் பற்றி நாமாக கதைகளை அய்யா,அம்மா விடம் சொல்கிறோம்.சொல்பவருக்கும், கேட்பவருக்கும் ஆனந்தம் தரும் கதைகள்.அது நம் சுயநலத்திற்காக,பிறர் கெடுதலுக்காக மாறுகையிலேயே கதை என்ற பெயர் பொய்யன்றாகிறது.கவிதையில் அதுவே மீண்டும் பேரழகாகிறது.என்றபோதும் மிகஆழத்தில் உண்மையை ஒருசிறு வைரத்துளியென அனைத்துக்கதைகளும் கனிக்குள் சிறுவிதையென பொத்தி வைத்திருக்கின்றன.அந்த விதை விருட்சமாகி காடாவது போல முன்னோர்களின் ஆளுள்ளத்து பேருண்மைகள், அச்சங்கள், நம்பிக்கைகள், மனநிறைவுகள், அவர்கள் மட்டும் உணர்ந்ததென ஒவ்வொருவரும் நினைக்கும் சில கண்டடைதல்கள் இணைந்து பொதுவாகும் ஒரு மனதின் தருணத்தில் காவியங்கள்,காப்பியங்கள் எழுதப்பட்டிருக்கலாம். யாரோ அறிய முற்படக்கூடும் என்ற நினைப்பே அதை சுவையுள்ளதாக மாற்றச்செய்கிறது.

கடல் அனைவருக்கும் அலையாக தெரிகையில் அதை மனதின் புறவடிவாக காணும் மனம் அந்தகணத்தை கடத்த விழைகிறது.அப்படியாக ஒருசமூகப்பண்பாட்டின் சிந்திக்கும் மனம் அல்லது மனங்கள் அல்லது மூளைகள் மேலதிகமாக அழகியல் உணர்வும், காருண்யமும், மொழித்திறனும்,தொடர்ந்த முயற்சியும் மேற்கொள்கையில், அறியும் ஒன்றை கடத்த பெருங்கதையை சொல்கிறது அல்லது எழுதுகிறது.

பயன்பாட்டில் உள்ள மொழியின் தன்மை,முன்னவர்கள் அதுவரைக் கொண்டுவந்து சேர்த்த வெளிப்படுத்தும் தோரணைகள்,முக்கியமாக வெளிப்பாட்டு சாதனங்கள் கதைசொல்லல் முறையை, வடிவத்தை தீர்மானிக் கின்றன.என்றாலும் அதைமீறிய சாதனைகள் இருந்துகொண்டேயிருக்கின்றன.எல்லைகளை மீறி,மீறியே இதுவரை வந்திருக் கிறோம்.ஆனால் இலக்கியம் போன்ற காலாதீதமான ஒன்றில் எல்லைமீறல் என்பதை விரிவாக்கம் என்றே கொள்ளப்படுகிறது.அது எப்போதும் கண்காணிக்கப்பட்டும் வருகிறது என்றே நினைக்கிறேன்.இது நாவலின் ஆசிரியரால் நாவல் கோட்பாட்டு என்ற அவரின் நூலில் குறிப்படப்பட்டுள்ளது.

சிலப்பதிகாரம் என்ற தமிழ்காப்பியமானது தமிழ்நிலத்தின் முக்கியமானக்கூறுகளை ஒட்டுமொத்தமாக சொல்ல எழுதப்பட்ட காப்பியம். அன்றிருந்த செய்யுள் வடிவில் எழுதப்பட்டாலும் கூட மிகவிரிவாக எழுதப்பட்டது.பள்ளியில் எழுத்திற்குப்பிறகு அறிவது திருக்குறள்.அதன்பின் ஒருசொல்லாக அறிமுகமாகும் சிலப்பதிகாரம் கண்ணகியை, மாதவியை, கோவலனை நம் வாழ்வில் இணைத்துவிடுகிறது.இம்மூவரையும் இவ்வளவு தீவிரத்தன்மை கொண்டவர்களாக இல்லையெனினும் இந்தசாயலில் கண்முன்னே கண்டுக்கொள்கிறோம்.

நம் சிறுவயதிலிருந்து ஒவ்வொரு வகுப்பையும்,வயதையும் கடந்து வருகையில் அவர்கள் நிறம்,திடம் கொள்கிறார்கள்.முதலில் கண்ணகி எளிதில் பதிந்துவிடுகிறாள்.மாதவி வரை வருவதற்கு ஒருநீண்ட காலகட்டம் தேவைப்படுகிறது.நம் அமைப்பு ஒரு காரணம். பெண்குழந்தைகள் கடிவாளம்கட்டியவர்களாக இருப்பதும் ஒருகாரணம். இதுக்கூட பிழையாக இருக்கலாம்.இன்றைய பள்ளிக்குழந்தைகள் நேற்றையப் பள்ளிக்குழந்தைகளை விட தெளிவானவர்கள்.மீண்டும் கோவலன் வரை வருவதற்கு வீட்டில்,உறவுகளில், அக்கம்பக்கத்தில் சிலவாழ்க்கைகள்,சங்கஇலக்கியத்தின் அகம் என்று நிறைய தேவைப்படுகிறது.இவ்வாறு நான் சொல்வது என் புரிதலை சார்ந்து மட்டும் .

வாயிலோயே…., என்று நீளும் மதுரைக்காண்டத்தின் வரிகளோடு கல்லூரித்தேர்வு முடிந்தப்பின் சிலப்பதிகாரம் தன் பயணத்தை  நிறுத்திவிடுகிறது.உண்மையில் அந்தவயதிற்கு பிறகுதான் படித்து புரிந்து கொள்ள முடியக்கூடிய நூலாக சிலம்பை  நான் கருதுகிறேன்.

அதன்பின் நான் முயற்சி செய்து உரைநூலை வைத்துக்கொண்டும்,தமிழ் அகராதியை வைத்துக் கொண்டும் போதிய வாசிப்பை அளிக்காமல் முடித்த சிலப்பதிகாரம் மனதில் குற்றஉணர்வை தந்து கொண்டேயிருந்தது.செய்யுள் வாசிப்பை பள்ளியில் எளிமையாக்கியிருந்தால் அல்லது கற்கும் ஆர்வம் இருந்திருந்தால் இந்தவாசிப்பு  நன்றாக இருந்திருக்கும்.ஏறக்குறைய ஆங்கிலமும்,செய்யுளும் தெரியும் ஆனா தெரியாது நிலைதான்.

கொற்றவையை தபாலில் வாங்கிய அன்று அதைப்பற்றி தெரிந்த ஒன்று நாவல் வடிவில் சிலப்பதிகாரம் என்பது மட்டுமே.நாவல் வடிவில் சிலப்பதிகாரம் என்பதே மிக வசீகரமாக இருந்தது.உடனே வாங்கத்தூண்டியது.இதையாவது ‘வாசித்து’ விட வேண்டும் என்ற ஆற்றாமை.முதல் பக்கத்திலேயே நானும் குறைச்சலில்லை என்று புத்தகம் சவால் விட்டது.அப்படியே மூடி வைத்துவிட்டு காடுநாவலை எடுத்துவிட்டேன்.கண்முன் தலைமாட்டிலேயே உறங்கி சலித்தாள் கொற்றவை.

வேறுவழியில்லை தினமும் முடிந்தவரை என்று பாடப்புத்தகமாய் நினைத்து ஒருகருக்கலில் எடுத்தேன்.சாணித்தெளிக்கும் ஓசை,பட்சிகளின் கிச்கிச்,காகங்களின் அட்டகாசங்ளோடு சேவலின் குரல் அறைகூவலாய் ஒலிக்க கொற்றவை எழுந்தாள்.நீரென, நெருப்பன, நிலமென உருகொண்டாள்.மீண்டும் அந்தப் பழைய பள்ளி செல்லும் பெண்ணானேன்.பொன்னியின் செல்வனை விடுமுறை நாட்களில் எழுந்ததும் துவங்கி வீட்டில் லைட்டை அணைக்கச்சொல்லித் திட்டுவது வரை வாசித்து திளைத்த அவள்.மீண்டும் முழுவதுமாக என்னை புத்தகத்திற்கு அளிக்கமுடிந்தது குறித்து எனக்கு வியப்பு.கல்லூரியின் இறுதிநாட்களில் வாசிப்பில் ஒருசலிப்பு விழுந்திருந்தது.நம்மால் வாசிக்க முடியவில்லையா என்ற கோபமும்,பயமும் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியது.புத்தகங்கள் எல்லாம் கண்முன்பு ஆற்றில் அடித்துச்சல்லப்படுவது போன்ற கனவுகள் வரும் அளவிற்கு.

யாரோ ஒரு முகம் பெயர் தெரியாதவர், தோழியின் அண்ணனின் நண்பன் தோழிக்கு கொடுத்த எஸ்.ராவின் புத்தகத்திலிருந்து தொடங்கியது இதுவரையான இந்தப்பயணம்.

கொற்றவையின் மொழி கல்கோணா மாதிரி.கல் தான்…கல்அல்ல இனிப்பானது.ஊறவத்து உண்ண வேண்டியது.ஆனால் சப்பிக்கொண்டிருந்தால் சப்பென்று ஆகிவிடும்.கவிதை கவிதை என்று சொல்லிக்  கொண்டிருப்பது வேறு.கவிதையை உணர்வது வேறு.

கொற்றவையின் வரிகள்  கவித்துவமானவை.கொற்றவையின் மொழியே என்னை மிகவும் கவர்ந்தது.சும் மாவே எந்தப்பக்கத்தையாவது எடுத்து வாசித்துக் கொண்டிருக்கலாம்.மழையைப் பார்ப்பதைப் போல.புரிய வேண்டும் என்பது அடுத்தநிலை. ‘எல்லாப் பெயர்களும் பெயரற்றவனின் பெயர்களே’ என்ற வரிக்கும் கொற்றவைக்கும் தொடர்பு இருக்க வேண்டும் என்ற அவசியமில்லை தானே.

மலையுச்சியேறிய முக்கண்ணனும்,கடலுல் இறங்கிய ஆழிவண்ணனும் தமிழ்சூழலில் எழுந்துவருகிறார்கள்.நம் முன்னோன் பிரபஞ்சத்தை,இயற்கையை எதிர்கொள்ளும் ஆதிமனதின் ஆளுள்ளத்து அச்சங்கள் அதைமீறி எழுந்து அச்சமென்னும் இருளின் மத்தகத்தின் எதிரே நிமிர்ந்து நின்று எதிர்கொள்ளும், அறிதல் போரில் தன்னை இழந்து அறியும் உண்மை.

மனிதமனத்தின் முதல் தத்துவ விதை.மனிதகாலகட்டத்தின் குழந்தைப்பருவம்.அந்தப் பருவத்திற்குரிய மனிதனின் அச்சம்,வியப்பு,விதையென உறங்கும் தனிமை,இட் எனப்படும் விலங்குமனநிலை அதை எதிர்கொள்ளும் ஒருதனித்த உள்ளத்தை கொற்றவை தன்மொழியால் அந்தஆதி உணர்வுகளை உணரச்செய்கிறது.உடன் வரும் தமிழ் அமுதென தெளிந்து எழுகிறது.தன்உணர்வுகளுக்கு ஒலிக்கொடுக்கிறான் அல்லது தன்னைசுற்றியுள்ள ஒலியிலிருந்து தனக்கான ஒலியை தேர்ந்தெடுக்கிறான்.

தமிழ் எறமுடியாத சிகரங்களைக் கடக்கும் ஒற்றைக்கொம்பு கலைமான் என உடன் வந்துகொண்டிருக்கிறது.அனைத்திலிருந்தும் அறிய முற்பட்ட அறிவன் அவன் மனிதன் என்பதை கொற்றவை பழம்பாடல் சொன்னதாக சொல்கிறது.குலக்கதை சொன்னதாக சிறுகுடிகள் இணைந்து குலங்கள் உருவாகியதை, நீரால்,  எரிமலையால் அழிந்ததை சொல்கிறது.மெல்ல மெல்ல நீர் குமரிக்கண்டத்தை உட்கொள்வதன் சித்திரம் வளர்வதன் மூலம் தமிழின் இந்நிலத்தின் மக்களின் பழமையை சொல்கிறது.அன்றிலிருந்து இந்நிலம்  இன்றுவரை குமரியை வடகோட்டை எல்லையாகக் கொண்டு மாறாதிருப்பதன் மாயத்தை சொல்கிறது.

தமிழின், அதன்மக்களின் புனைவுவரலாறாக நாவல் விரிகிறது.விரிந்த நிலத்தின் பின்ணனியில் மொழியையும் மக்களையும் வைக்கிறது.அந்த நிலப்பரப்பு சிதறி மக்கள் தோணியேறி பலதீவுகளில் நிலங்களில் மீண்டும் எழுவதைக் காட்டுகிறது.ஒரு மாயசுழி போலவா, சுழலும் புதிர்க்கட்டம் போலவோ நம்மை உள்ளே இழுத்துக் கொள்கிறது.

மீண்டும் கடல்முனையில் அதே நகரம் அதேமக்கள், அதே செழிப்பு ,வாணிகம், ஏழடுக்கு மாளிகையில் கண்ணகி எழுந்துவருகிறாள்.பூம்புகார் எனும் பெரும்வணிகநகர் அதன் அனைத்து வண்ணங்களுடனும்,ஒலிகளுடனும்,அலைகளின் ஓதத்துடனும் நம்முன்னே தன்னைக் காட்டுகிறது.மீண்டும் வெயில் காயும் நிலத்தில் மதுரை.அதுஉருவாகி எழுந்தப்பின் உருவாகும் அரசியல் சிக்கல்களுடன் மீண்டும் வருகிறது.

வறுமுலைகள் முழங்கால் வரை தொங்க வரையாட்டி மீது  வழிகாட்டும் அந்நிலத்தின் வழிவந்த பெண், மண்மகள் அறியா பொற்பாதங்களுடன் மணவாழ்வில் நுழைகிறாள்.

அனைவரும் அறிந்த கண்ணகி, மாதவி, கோவலன் கதை நாவலுக்குரிய விரிவில்  பலவண்ணங்களில் எழுந்து வரும் சித்திரம் நம்மையும் அந்நிலத்தில் வாழச்செய்கிறது.இதில் மாதவியை கோவலன் பிரியும் தருணம் கோபத்தை ஏற்படுத்துகிறது.சிலப்பதிகாரமாக இருக்கும்போது கோவலன் கண்ணகியிடம் மீளும் தருணம் என்றிருந்தது இந்தவாசிப்பில் கோவலனின் முகம் தெரியும் தருணமாக இருக்கிறது.இது நாவல், காப்பியத்திலிருந்து வேறுபடும் இடங்களில் ஒன்று.ஆளற்ற தெருவில், இரவில் தன்இல்லம் நோக்கி நடந்துவரும் கோவலனின் சித்திரம் மனதில் நிற்கிறது.

இந்நாவல் உருவாக்கும் நீலி என்ற வழித்துணை பாத்திரம் குறிப்பிடத்தக்கது.அது கண்ணகியின் பிறிதொரு வடிவம்.புதுவாழ்வு தேடிச் செல்லும் வலுவான தெளிந்தமனதின் புறவடிவம்.அதிகார மோதல்கள் நிகழும் மதுரையின் சித்திரம், புறநகர்பகுதியின் சித்திரம் என நாவலில் பழைய தமிழ்நகரத்தின் பலசித்திரங்கள் நம்மை அழகிய கனவுக்குள் ஆழ்த்துபவை.சங்கமக்களின் நிகழ்த்துக் கலைகள் நாவல் முழுக்க அழகாக எழுகின்றன.

கோவலனின் கொலைக்குப் பின் மனம்தடுமாறிய கண்ணகியின் எழுகை நாவலில் மூலம் போலவே வேறுவகையில் உணர்வு பூர்வமாக எழுந்துவந்து நம்மை ஆட்கொள்கிறது.மீண்டும் மதுரை நெருப்பால் அழிகிறது.மதுரை ஏதோ ஒருவகையில் அழிந்து பின் எழுவதை ஒட்டுமொத்த மேலோட்டமான சித்திரமாக என் மனம் எடுத்துக்கொண்டது.

நாவலில் வாழ்வியல்,மெய்யியல் உண்மைகள் பேசப்பட்டுக்கொண்டேயிருக்கின்றன.ஐவகை நிலங்களில் நாமும் பயணம் செய்கிறோம்.நாவல்முழுவதும் பெண்தெய்வங்கள் வந்துகொண்டேயிருக்கின்றார்கள்.இதன் மூலம் இன்றைய சமூகமனம் தூண்டப்படுவது நாவல் வாசிப்பவர்கள் எண்ணிக்கையைப் பொருத்தது.

செங்குட்டுவன் அடர்கானகத்தில், நதியில், மலையருவிகளின் பயணம் செய்யும் பகுதி அழகிய ஆர்வமூட்டும் சித்திரம்.இளங்கோவடிகள்,மணிமேகலை கதைகள் நாம் அறிந்தவைகளை மீறி முற்றிலும் வேறுதளத்திற்கு செல்கின்றன.

மீண்டும் கடற்கரையின் கருமையில் அலைகளின் முன்னே,இந்தநூற்றாண்டு மனிதனின் தாயின் நினைவோடு முடிகிறது நாவல்.புத்தகத்தை வாசித்து வைக்கையில நாவல் முழுவதுமே அன்னையைப்பற்றிய பெருங்கனவு தானா? என்று பெருமூச்செழுகிறது.நிலம்,நீர்,காற்று,நெருப்பு என அனைத்திலும் உறைவதும் தாய்மையா என்று மனம் நினைக்கிறது.ஆதன் மலையேறி அறிவது ஆதி என்னும் அன்னையையா? கடலினுள் நுழைந்தவன் ஆழத்தில் அறிந்ததும் அதையேவா? தென்திசையில் ஒற்றைக்காலில் நிற்கும் கன்னி பேரன்னை எனில் பெருந்தாய்மை என்பது கன்னிமையா? என்று மனம் அலைகழிகிறது.எங்கோ ஆழத்தில்,ஏன் என்ற காரணங்களில்லாது,எப்படி என்ற தெளிவில்லாது,வெறும் உணர்தலாக மட்டும் என்னில் தென்முனையில் நிற்பவளை உணர்ந்து கொண்டேன்.வாசிக்கும் பெண்கள் அனைவருக்கும் இப்படித் தோன்றும் என்று உள்ளுணர்வு சொல்கிறது.

இந்தநாவலால் தாய்மை என்பது தத்துவமாகும் ரசவாதம் நிகழ்கிறது.இது உணர்த்துகிறது…தாய்மை என்பது நிச்சயம் பெண் சார்ந்தது மட்டுமல்ல.அது ஒரு பிரபஞ்சம் போலொரு பேருண்மை என.கன்னிமனம் என்பது பெருந்தாய்மை.அவள் ஒருமகவுக்கு தாயாகுகையில், தாயாகமட்டுமாகிறாளா என்று நினைக்கையில் கி.ராஜநாராயணின் கன்னிமை என்ற கதை மனதில் எழுகிறது.அதை உணர்ந்த நம் முன்னவர்கள் கன்னியை தென்முனையில் நிற்க வைத்திருக்கிறார்கள்.கன்னி நிலம் தன்னில் விழும்  விதைகளுக்கும் உடல் தரகாத்திருப்பது. அறுவடைக்குப் பின் முற்றிலும் தன்நிலைக்கு மீள்வது எனில் கன்னிமை உலகு உய்வதன் பெரும்சக்தியா? என்று மனம் கேள்விகளை அடுக்குகிறது.

கருமை ஔிகொண்டு நீலமாவதைப் போல இந்தநாவல் வாசிப்பிற்கு பிறகு நம் அறியாமைக்குள் ஒருஔி விரிகிறது.காலாதீதத்தை உணரும் ஒரு தருணம்.இயற்கையின் முன் நாம் கட்டியெழுப்பியவைகள் மீது வியப்பும்,ஆர்த்தமின்மையும் ஒரே நேரத்தில் எழுகிறது. இந்தவயதில் பற்று குறைவது குறித்து சிந்திக்கையில், தமிழ் என்னும் பேருண்மை வந்து அணைத்து இயற்கையை,வாழும் கணம் என்ன என்பதன் பொருளை சொல்லித்தர தொடங்குகிறது.மொழி அன்னையாகும் தருணம்.அவள் தருவது வாழ்வென்னும் அமுதம்.

நாவலை வைத்தப்பின் அதன் மொழி நம்மை முற்றிலும் சூழ்ந்து கொள்கிறது.அதிலிருந்து விடுபட நாட்களாகும்.எழுத்தாளர் என்னும் தந்தையின் கையைப்படித்துக் கொண்டு இறந்தகாலத்திற்குள் அல்லது காலமென்னும் சுழற்சிக்குள் முன்னோர்களின் வெளிக்கு இந்நாவல் மூலம் செல்கிறோம்.அதற்காக அவருக்கு என்னுடைய ப்ரியங்கள்.

இதை எழுதி முடித்தப்பின் நான் உணர்ந்தது இது தராசு பிடிக்க தகுதியான கையல்ல என்பதைத்தான்.தட்டு நாவல் பக்கம் சாய்ந்திருக்கிறது.இந்நாவல் எழுதியவரை வணங்குவதன் மூலம் தென்திசை முன்னவர்களை வணங்கி இந்தநிலத்தின் ஆதிவாழ்வை உணர்ந்து சிலைக்கிறேன்.கண்சிமிட்டி  அன்றாடவாழ்விற்காக எழுகிறேன் என்றாலும் நாவல் வாசிப்புக்கு முன்பு இருந்த நான் அல்ல இந்தநான்.இரண்டாவது வாசிப்பில் இதை எழுதுகிறேன்.அடுத்தவாசிப்பில் புதியவாசல்கள் திறக்கக்கூடும்.மீண்டும் எடுப்பதற்காக வைக்கும் போது  பெருஞ்செல்வத்தை கையில் வைத்திருக்கும் தலைமுறை நாம் என்ற பெருமிதத்தோடு அச்சுஊடகத்தை நன்றியோடு நினைக்கிறேன்.

 

 

நூல் மதிப்பீடு : காச்சர் கோச்சர் – கடலூர் சீனு

கடலூர் சீனு

குருதி… நீரினும் அடர்த்தியானது.
…….நாவலிலிருந்து…..

சில வருடங்கள் முன்பு கடலூரில் நடந்த சம்பவம். சுனாமி அழிவு நடந்து சில வருடங்கள். தூரத்தில் எங்கோ நிலநடுக்கம். கடலூர் முழுக்க வதந்தி. மறுநாள் அதிகாலை சுனாமி வரப்போகிறது. குறிப்பிட்ட கிராமத்தில் மக்கள் வீடுகளைக் காலி செய்து வெளியேறினர். அந்த கிராமத்தில் உள்ள ஒருவர், வீட்டில் உள்ள அத்தனை பொருட்களையும் பத்திரமாக மூட்டை கட்டி வண்டியில் ஏற்றினார். முடக்கு வாதம் வந்து, பயனில்லாமல் போன முதிய தகப்பனை மட்டும் வீட்டிலேயே வைத்து பூட்டிவிட்டு கிளம்பிவிட்டார். மறுநாள் காலை வதந்தி எல்லாம் அடங்கி ஊரார் கிராமம் திரும்பிய பிறகே அது வெளியே தெரிய வந்தது. வதந்தியாக அன்றி சுனாமி வந்திருந்தால்? எந்தச் சுவடுமின்றி ஒரு உயிர் போயிருக்கும். கூடுதலாக அரசின் நிவாரணத் தொகையும் கிடைத்திருக்கும்.

இரவெல்லாம் பூட்டிய அறைக்குள் அந்த முதிய மனம் என்னவெல்லாம் நினைத்திருக்கும்? அதன் பீதியின், விரக்தியின், கைவிடப்படுதலின், துயரின், இருள்வெளி என்னவாக இருந்திருக்கும்? இப்படி ஒரு நிலையை அடைய அவன் வாழ்ந்த வாழ்வு, இருக்கும் குடும்பம், அதன் உறுப்பினர்கள் உளப்பாங்கு, எல்லாம் என்னவாக இருந்திருக்கும்? நினைக்கவே விதிர்க்க வைக்கும் அந்த மின்சார வன்தொடுகை உணர்வையே அளித்தது, ‘காச்சர் கோச்சர்’ எனும் விவேக் ஷான்பாக் எழுதிய கன்னட நாவலின் வாசிப்பனுபவம்.

அசோகமித்திரனின் ‘காந்தி’ சிறுகதை ஒரு ஹோட்டலில், இன்னும் அருந்தப்படாத காப்பி நிறைந்த கோப்பை முன் அமர்ந்திருக்கும் கதைசொல்லியின் நினைவுகளாக விரிந்து பரவி நிறையும். அதே போல இந்த ‘காச்சர் கோச்சர்’ கதையும், ஒரு காபி கிளப்பில் காப்பிக்காக அமர்ந்திருக்கும் கதைசொல்லி தான் வந்து நின்றிருக்கும் விடுவிக்க இயலா சிடுக்கு )கதைக்குள் இந்த நிலைக்கே காச்சர் கோச்சர் என அனிதா பெயர் சூட்டுகிறாள்) நிலை குறித்து வாசகருக்கு சொல்லும் கதையாக விரிகிறது.

திமிர் கொண்ட சோம்பேறி வாழாவெட்டி அக்கா, விட்டேத்தி அப்பா, சுயநல அம்மா, சம்பாதிக்கும் புள்ளியான திருமணம் செய்து கொள்ளாத சித்தப்பா, அவர் நிறுவனத்தில் சும்மா இருந்து சம்பளம் வாங்கும் கதைசொல்லி, அவனை மணம் புரிந்து கொண்டு அந்த குடும்பத்துக்குள் நுழையும் அனிதா. பொருளாதார மையம் எனும் ஒரே தூணான சித்தப்பா வெங்கடாஜலத்தை அண்டி வாழும் குடும்பம், அப்படி அண்டி வாழ்வதற்கு செய்யும் செயல்கள் தொட்டு அண்டி வாழும் கீழ்மை உட்பட அனைத்தையும் கேள்வி கேட்கும் அனிதாவை எவ்வாறு எதிர்கொள்கிறது? அப்படி குடும்பம் மொத்தமும் ஒருங்கு கூடி எதிர்கொள்ளும் சிக்கலில், கதைசொல்லியின் பங்கு என்ன? நிலை என்ன? அதை கதைசொல்லியே அவனது பார்வைக் கோணத்தில் வாசகருக்கு விவரிக்கும் வண்ணம் வடிவம் கொண்டதே இந்த நாவல்.

கீழ் நடுத்தர வர்க்கமான கதைசொல்லியின் குடும்பம் கைக்கும் வாய்க்கும் வருமானம் சரியாக இருக்கும் மாதச் சம்பள வாழ்க்கைக்குள், அதன் சாதக பாதகங்களை ஒன்றாக இணைந்தே கடக்கிறார்கள். நீரொழுக்கில் சிக்கிய எறுப்புக் கூட்டம் தன்னை பந்தாக திரட்டி ஒன்றுடன் ஒன்று பிணைத்துக்கொண்டு அந்த ஓட்டத்தில், நிற்க நிலம் கிடைக்கும் வரை பிழைத்துக் கிடக்குமே, அதே போன்றதொரு வாழ்வு. அவர்கள் வீடே ஒரு பெரிய அளவு எறும்புப் புற்று ஒன்றினுள் இருக்கிறோம் என உணரும் வண்ணம் எறும்புகளால் நிறைந்த வீடு. அத்து மீறி ஒழுங்குகளை குலைக்கும் எறும்புகளைத் தேடித்தேடி விதவிதமாக வேட்டை ஆடுவதே, அம்மாவின் உபரி நேரப் பணி.

வேலை போன பின் இழப்பீட்டு தொகையை கொண்டு அப்பாவும் சித்தப்பாவும் கூட்டுத் தொழில் துவங்குகிறார்கள். வருமானம் பெருகுகிறது. சொந்த வீடு. பொருட்கள் சேர்கின்றன. பழைய வீட்டை ஒழித்து, புதிய வீடு புகும் சித்திரம் கணுக்கணுவாக விவரிக்கப்படுவதன் வழியே அந்த ஒட்டுமொத்த குடும்பத்தின் அகவயமான மாற்றம் துவங்கும் தருணம் புறவயமாக சித்தரிக்கப்படுகிறது. முன்பு பத்தாத சம்பள வாழ்வில் அதன் காரணமாகவே, ஏமாற்றங்கள் அளிக்கும் எதிர்பார்ப்புகள் யாருக்கும் இல்லை. இந்த புதிய வீடு, வணிக செல்வம் அளிக்கும் விடுதலை அவர்களை கண்டதையும் வாங்கி குவிக்க வைக்கிறது.

சித்தப்பாவை அண்டி வாழும் குடும்பம். வணிகத்துக்காக நிழல் வேலைகளில் இறங்கும் சித்தப்பாவை கண்டு கொள்ளாத விட்டேத்தி அப்பா. இவர்கள் குடும்பத்தின் முதல் அடுக்கு. இவர்கள் நிறுவனத்தில், வேலை செய்யும் தகுதியே இன்றி சும்மா இருந்து சம்பளம் பெறும் கதைசொல்லி, அவனது அம்மா இந்த குடும்பத்தின் இரண்டாவது அடுக்கு. இந்தச் சூழலில் தனது தேர்வான சித்ராவை உதறிவிட்டு வீடு கைகாட்டும் அனிதாவை மணக்கிறான். தனது கணவனின் சம்பாதிக்கும் திராணி, குடும்ப நிலை அறியாமல் இந்த அடுக்கு நிலைக்குள் நுழைகிறாள் அனிதா. இரண்டாம் அடுக்கில் இருக்கும் தனது நிலைக்கு வரப்போகும் ஆபத்தாக அனிதாவின் வரவை எதிர்கொள்ளும் அம்மா. திருமணம் செய்து வெளியே போன அக்கா மாலதி, தனது திமிரின் காரணமாக புகுந்த வீட்டை உதறி விட்டு மீண்டும் பிறந்த வீடு திரும்புகிறாள். பிறந்த வீட்டுக்கே திரும்பி வந்து தனது திமிரால் முன்பு தான் விடுத்து செல்லும்போது அந்த குடும்பத்தில் எந்த அடுக்கில் நின்றாளோ, அதே அடுக்கில் சென்று நிற்க மாலதி செய்யும் வேலைகள். அடுக்கு நியதிகளுக்கு கட்டுப்பட்டு தகவமையாமல், தனது இயல்பால் அமைப்பையே குலைக்க முனையும் அனிதா. இவர்களால் காச்சர் கோச்சர் அடையும் கதைசொல்லி.

அசோகமித்திரன் படைப்புலகம் மையம் கொள்ளும் கீழ் நடுத்தர வர்க்க குடும்ப நிலை. அவரது கதைகளில் துலங்கும் அதே மெல்லிய கசந்த நகைச்சுவை நோக்கிலான விவரணை. ஆனால் அசோகமித்திரன் புனைவுலகில் இருந்து இக்கதையில் ஷான்பாக் முன்னகர்ந்து தனித்துவம் கொள்ளும் இடங்கள் மூன்று. ஒன்று, குடும்பம் எனும் அமைப்பு பெண்ணியல்பில் இருந்து வெளிக்கொணரும் தீமையின் சித்தரிப்பு. இரண்டு, குடும்ப உறுப்புகள் பொருளாதாரத் தூணை அண்டி வாழும் வாழ்வில் அதற்குள் அமையும் அடுக்குகள் உருவாக்கும் உளத் திரிபு. மூன்று, வலிமையான நாடகீய முரண்.

”வெங்கா… வெளிய வா. உன்னோட டுவ்வி கூப்புடுறேன் ”-வீட்டுக்குள் தலைமறைவாகி இருக்கும் சித்தப்பாவை தேடி நெடுநேரம் தெரு முனையில் நின்றுவிட்டு வீட்டு வாசலுக்கு வருகிறாள் சுகாசினி. அம்மா அவளை வீட்டுக்குள் அனுமதிக்க மறுக்கிறாள். திரிபுகள் உயர்ந்து அம்மா சுகாசினியை அவமதித்து திருப்பி அனுப்புகிறாள். வெங்காவுக்கு பிடித்த டுவ்வி செய்த சமையல் வாசலில் சிதறிக் கிடக்கிறது. அவமானப்பட்டு வெளியே செல்லும் சுகாசினி, வெறுமனே அதை வேடிக்கை பார்த்து நிற்கும் தனது கணவன். மனம் பொறாமல் கேள்வி கேட்கிறாள் அனிதா.

கீழே கொட்டிய சமையலின் வாசனை கதைசொல்லியை சீண்டுகிறது. மிச்சத்தை சாப்பிட்டுத்தான் பார்ப்போமே என அவனை எண்ண வைக்கிறது. இந்தச் சித்திரம் வருகையில் பைரப்பாவின் ‘ஒரு குடும்பம் சிதைகிறது’ நாவலின் சென்னிகராயர் நினைவு எழுவதை தவிர்க்கவே இயலாது. இந்த ‘கச்சார் கோச்சர்’ நாவலே வேறொரு வகைமையில் ‘ஒரு குடும்பம் சிதைகிறது’ நாவலின் ”தலைகீழ் ”வடிவம் என்றே சொல்லிவிட முடியும். சென்னிகராயரை நா ருசி எவ்வாறு வழிநடத்துகிறதோ அவ்வாறே இந்தக் கதைசொல்லியையும் வழிநடத்துகிறது. புனைவு நெடுக வெவ்வேறு பண்டங்களின் ருசி, தாளிப்பு வாசனை, இவை பின்னே செல்கிறது கதைசொல்லி மனம். அனிதாவே அவனுக்கு வாசனையாகத்தான் அறிமுகம் ஆகிறாள்.

கீழே கொட்டிய சித்தப்பாவுக்கு பிடித்த அந்த சமையலை இன்று சமைக்கலாமே என அனிதா குத்தலாக சொல்லும்போது முனை கொள்ள துவங்குகிறது குடும்ப உறுப்பினர்களின் உளத்திரிபுகள். சண்டை முற்றி பிறந்த வீடு போன அனிதா, வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டவள் ஒரு நாள் கடந்தும் இன்னும் இங்கே வந்து சேரவில்லை- இந்த இடைவெளியில் நிகழும் காத்திருப்பில் கதைசொல்லியின் நினைவுகள் வழியே துலங்கி வருகிறது அந்த குடும்ப உறுப்பினர்களின் உளப்பாங்கு. கணவனை அடியாட்களை வைத்து மிரட்ட எந்த தயக்கமும் இல்லை அக்காவுக்கு, பக்கத்து வீட்டில் நடந்த மரணத்தைப் பேசி சத்தமே இல்லாமல் ஒரு வன்முறைக்கு அடி எடுத்து கொடுக்கிறாள் அம்மா, “எதுவா இருந்தாலும் நம்ப ஆளுக இருக்காங்க செஞ்சுடலாம் சிம்பிள்தான்,” என்று திமிர் காட்டும் சித்தப்பா, மகள் இரவில், ”வெளியே தங்குவது” சார்ந்து கூட எந்த புகாரையும் வெளியே காட்டாத விட்டேத்தி அப்பா. இவர்கள் மத்தியில் இந்தப் பிணைப்பை உடைக்கும் சொற்களை சொல்லிவிட்டு போன அனிதா என்ன ஆனாள்?

செய்யும் செயலிலோ, நிகழ்விலோ யாருக்கும் எந்த குற்றபோதமும் இல்லை. ஆத்மீக உள்ளுணர்வு அல்ல, அறம் சார்ந்த எளிய கேள்வி கூட எழாத, அல்லது இல்லாத, குடும்பத்தினர்கள். கடவுளோ குறைந்த பக்ஷம் ஜோசியமோ கூட தேவைப்படாதவர்கள். அனிதா திரும்பி வராமல் போனால், அதற்கான காரணங்கள் இவர்களாகவே இருந்தாலுமேகூட, அது குறித்து எந்த அலட்டலும் இல்லாதவர்கள். கொஞ்சமேனும் குற்றபோதம் கொண்டிருப்பதால்தான் நாயகன் இந்தக் கதையை சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறான். இந்த சிக்கலை விடுவிக்க அல்லது இதிலிருந்து வெளியேற என்ன வழி என திகைக்கும் கதைசொல்லிக்கு உள்ள தீர்வு என்ன?

பாலியல் ரீதியாக சுகாசினியை அவமதித்து வெளியேற்றும் அம்மா, குடும்பச் சூழலை இயல்புக்கு கொண்டு வர வீட்டுச் செடிகளை பராமரிக்க துவங்குகிறாள். காரணமே இன்றி வாடி நிற்கும் செடி ஒன்றுக்காக வருத்தப்படுகிறாள். இப்படியாக ஒவ்வொரு ஆளுமையையும் உருவாக்கி அவர்களுக்கிடையே உள்ள உரசலை அதன் நிலையில் வைத்தே சித்தரித்துக் காட்டுவது இதன் கலை வெற்றி.

இந்தப் புனைவு கையாளும் அத்தனை சித்தரிப்புகளும் கதைமாந்தர்களின் குறியீடு என மாறிப்போகிறது. குறிப்பாக எறும்புகள் சார்ந்த வர்ணனை. மொசு மொசு என உடலெல்லாம் ஏறி மொய்க்கும் தீதற்ற கருப்பு எறும்புகள், கட்டெறும்புகள், வீட்டு எறும்புகள், குருதிச்சொட்டு வடிவில் வண்ணத்தில் திரிந்து, தசையில் விழும் அமிலச் சொட்டென கடிக்கும் செவ்வெறும்புகள். இந்த எறும்புகள் எவ்வாறெல்லாம் கொல்லப்படுகின்றனவோ, அவற்றைச் சுட்டி நிற்கின்றன- இறுதி அத்தியாயத்தில் பெண்கள் பேசும் குடும்ப வன்முறை உரையாடல்கள். அனிதாவுக்கும் நாயகனுக்குமான முதல் பிணக்கே, எதுவும் செய்யாமல் போய்க் கொண்டிருக்கும் எறும்பு ஒன்றை தன்னியல்பாக நாயகன் நசுக்குவதில் இருந்தே துவங்குகிறது. பழைய வீட்டில் நாயகன் விளையாட்டுகளில் ஒன்று எறும்புகளை விதவிதமாக கொல்வது. எரியும் கங்கினை எறும்பு வரிசை மேல் உருட்டுவது, வரிசையில் இருந்து ஒற்றை எறும்பை விலக்கி, அதைச் சுற்றி நீர் வட்டம் போட்டு, அதை தவிக்க விட்டு, அந்த வட்டத்தை மெல்ல மெல்லச் சுருக்கி, எறும்பு நிற்கும் மையத்தை இறுதியாக ஒரு சொட்டு விட்டு நிறைத்து, துடித்து துடித்து எறும்பு மடிவதை வேடிக்கை பார்ப்பது. இந்த முறைவரிசையில் இருந்து தப்பிய எறும்பு அனிதா. இந்த எறும்பின் மீது கங்கு உருள போகிறதா, அல்லது நீர் வட்டம் வளைக்கப் போகிறதா?

கதைசொல்லி, இன்னும் வந்து சேராத அனிதாவை முன்னிட்டு, அவன் குடும்பம் சார்ந்து யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் வேளையில் வெய்ட்டர் வின்சென்ட் சொல்கிறான், குருதி நீரினும் அடர்த்தியானது. எறும்பைச் சுற்றி நீர் வட்டம் அமைக்கும் நாயகனுக்கு, வின்சென்ட் மட்டுறுத்துகிறானா? அல்லது வழிகாட்டுகிறானா?

இந்தப் புனைவின் உள்ளுணர்வு சென்று தைக்கும் புள்ளி மிகுந்த அமானுஷ்யமானது. கல்யாணம் செய்து கொண்டு போகும் மாலதி, நினைத்திருந்தால் புகுந்த வீட்டை அங்கிருந்தே ஆட்டிப் படைத்திருக்கலாம். அவள் விரும்பும் வண்ணம் எதையும் அவளது வன்முறையை கொண்டு ஈடேற்றி கொண்டு இருந்திருக்கலாம். மாறாக அவள் அந்த வீட்டை விட்டு மீண்டும் இங்கு ஏன் வருகிறாள்? நாயகனுக்காவது சொத்துக் கவலை, வேலை எதுவும் செய்யும் திறமை அற்றவன். அவன் அங்கே ஒட்டிக்கொண்டு இருக்க எல்லா நியாயமும் உண்டு, பொருளாதார தூணான, திருமணம் செய்து கொள்ளாத, தன்னை பின்னிழுக்கும் உறவுக்கட்டுகள் ஏதும் இல்லாத சித்தப்பா ஏன் அந்த குடும்பத்தை விட்டு தனியே போக மறுக்கிறார்? சுகாசினி போன்ற காதல் துணை கிடைத்தும் அதை வன்முறையாக மறுத்து இந்த குடும்பத்துக்கு ஏன் திரும்புகிறார்?

வேறு வழி இன்றி பிணைந்திருக்கும் குடும்பம். அந்த பிணைப்பின் மறுதலையாக உள்ளே உறங்கும் திரிபு. புழங்க சற்றே ஒரு வெளி கிடைத்ததும் அந்த திரிபு விதை மெல்ல மெல்ல முளை விட்டு மலருகிறது. மோகமும், அது கொண்டு வந்து சேர்க்கும் காமமும், இரண்டும் இணைந்து தன்னை தக்கவைத்துக் கொள்ள கிளர்த்தும் க்ரோதமும், என மனிதனின் அடிப்படை இச்சைகள், குறிப்பாக, பெண்களுக்குள் அது எந்த கலாச்சார தளைகளும் அற்று விகசிக்கிறது. அப்படி உள்முகமாக விகசிக்கும் அடிப்படை இச்சைகள் ஒருவருக்குள் போலவே மற்றவருக்குள்ளும் ஸ்பூரிப்பதைக் கண்டு தன்னியல்பாக, ஒருவரை ஒருவர் ஆக ஆழத்தில் இனம் கண்டு அதன் பயனாக ஒன்றி இருக்கிறார்கள். அப்படி ஒன்றி இருக்கும் ஒன்றே குடும்பம் எனும் அமைப்பாக பராமரிக்கப்படுகிறது எனும் நோக்கு அளிக்கும் பீதியே இந்த நாவல் அளிக்கும் தரிசன உணர்வு.

ஏழே அத்தியாயம் கொண்ட நூறு பக்க குறுநாவல். பொருந்திக் கொள்ள இயலாமல் ஒரு இருபது வருடங்கள் ஒரு திரிபு கொண்ட குடும்பத்துக்குள் வாழ்ந்து, அந்த திரிபுகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மோகமும் க்ரோதமுமாக முளை விடுவதை பதைக்கப் பதைக்க பார்க்கும் ஒரு சக உறுப்பினனாக (செறிவான சித்தரிப்பின் வழியே, நாடகீய முரண்கள் வழியே) வாசகனை மாற்றி, அந்த குடும்பத்துக்குள் சிக்கவைத்து விடுகிறார் விவேக் ஷாஷான்பாக். ஆசைத்தம்பி குறைவற மொழிபெயர்த்திற்கும் இந்த ‘காச்சர் கோச்சர்’ தமிழுக்கான முக்கியமான வரவுகளில் ஒன்று.