விமரிசனம்

​புதிய குரல்கள் – 1 – விஷால் ராஜாவின் ‘எனும்போது உனக்கு நன்றி’யை முன்வைத்து’ – நரோபா

நரோபா

ஜீவா படைப்புலகம் வெளியிட்டுள்ள விஷால் ராஜாவின் முதல் சிறுகதை தொகுப்பு ‘எனும்போது உனக்கு நன்றி’ ஒன்பது கதைகளை கொண்டது. தொன்னூறுகளில் பிறந்து தமிழில் புனைவுகள் எழுதும் ஒரு தலைமுறை உருவாகியுள்ளது உவகையும் சற்றே பொறாமையும் அளிக்கிறது. தாராளமயமாக்கலுக்குப் பின்பான தலைமுறை எத்தகைய சிடுக்குகளை புனைவுகளில் கையாள்கிறது? தொழில்நுட்பம் புனைவில் ஏற்படுத்தும் விளைவுகள் என்னவாக இருக்கும்?  கிருஷ்ணமூர்த்தி, லூசிபர் ஜெ வயலட், விஷால் ராஜா, நாகபிரகாஷ், பாரதி என ஒரு வரிசை உருவாகி வருகிறது. விஷால் ராஜாவின் சிறுகதைகள் இறுக்கமான, செறிவான மொழியில் எழுதப்பட்டுள்ளன. கதைசொல்லி அல்லது மையப்பாத்திரம் உள்ளொடுங்கியவனாக, அதிகமும் பிறருடன் உரையாடாமல் தனக்குள் உரக்கச் சிந்திக்கும்/ விவாதிக்கும் தன்மையுடையவனாக இருக்கிறான். வேகத்தைக் கண்டு மிரட்சியடைகிறான். கதைமாந்தர்கள் பொருளின்மையால் மீள மீள சூழப்படுகிறார்கள். அச்சமும் தயக்கமும் கூச்சமும் நுண்ணுணர்வும் கொண்டவர்களால் நிரம்பியது அவருடைய கதையுலகம். பெரும் பிரியத்தை உள்ளத்தில் ரகசியமாக சுமந்தலைகிறார்கள். அவ்வகையில் அவர்கள் எனக்கு நெருக்கமானவர்கள். ஒருவகையில் ஜெயகாந்தன், ஜி.நாகராஜன் போன்ற விதிவிலக்குகளை தவிர்த்து, நவீன தமிழிலக்கிய மையப் பாத்திரங்கள் உள்ளொடுங்கியவர்களின் குரலாகவே இருந்திருக்கிறது. சமூகத்தில் ஓங்கி ஒலிக்காத குரல்களே இலக்கியத்தில் ஆளுகையுடன் திகழ்கின்றன. அவர்கள் அலைக்கழிபவர்கள், கையறு நிலையில் முடிவெடுக்கத் திணறுபவர்கள், பொதுப் போக்கில் ஒழுக முடியாதவர்கள், பல வகைகளில் தாஸ்தாவெஸ்கி நாயகர்களை ஒத்தவர்கள்.

தொகுப்பின் முதல் கதை ‘கசப்பேறிய கோப்பைகள்’. நாகராஜ் எனும் கடைநிலை ஊழியன் மற்றும் கல்யாணி எனும் திருநங்கையை பாத்திரங்களாக கொண்டு பின்னப்பட்டுள்ளது. முதல் வாசிப்பில் எனக்கு அசோகமித்திரனின் ‘காந்தி’யை நினைவுறுத்தியது. ஏறத்தாழ அதே பேசுபொருள்தான்- காரணமற்ற வெறுப்பு, கசப்பு நம்முள் எப்படியோ தங்கி விடுகிறது. அன்பைப் போல் வெறுப்பும் தொற்றி பரவக்கூடியது. ஒரு கசப்பின் சுழற்சியை சொல்லிச் செல்கிறது கதை. நாகராஜிற்கு இருக்கும் திடத்தன்மை கல்யாணிக்கு இல்லை என வாசிக்கும்போது தோன்றியது. கல்யாணி அனுதாப உணர்விலிருந்து வார்க்கப்பட்டிருக்கிறாரோ எனும் ஐயம் எழுந்தது. கல்யாணி எனும் பாத்திரத்தின் வலுவின்மையின் காரணமாக இக்கதை எனக்கு நிறைவளிக்கவில்லை.

தொகுப்பில் உள்ள ‘நீர்க்கோடுகள்’ இதே போன்ற நிறைவின்மையை அளித்தது. அறக்குழப்பங்களும், ஊசலாட்டங்களும் கொண்ட ஆசிரியர் ஹென்றியின் பாத்திரம் வலுவாக உருவாகி இருந்தாலும்கூட, ‘மகள் வயதை ஒத்தவர் மீதான ஈர்ப்பு’ எனும் பழக்கப்பட்ட கதைக்களம் என்பதால் ஆர்வம் குன்றியது. ‘ஞாபகங்களின் கல்லறை’ லயம் கூடிய கவிதைக்கு அருகிலான நடையில் எழுத பட்டிருக்கிறது. ஆனால் கதையாகாத உதிரி துண்டுகளாகவே எஞ்சி நிற்கிறது.

கதாபாத்திரங்களின் பிரதேசம்’ ஜெயமோகன் தளத்தில் வெளியானபோதே வாசித்த நினைவிருக்கிறது. கற்பனையின் வலுவை நம்பி எழுதப்பட்ட கதை. எடுத்துக்கொண்ட கருவிற்கு நியாயம் செய்திருக்கிறது. வெவ்வேறு கதைகூறல் முறைகளை முயன்றிருக்கிறார் என்ற வகையில் சுவராசியமான வாசிப்பை அளிக்கிறது. ‘எனும் போது உனக்கு நன்றி’ வெவ்வேறு காதல் கதைகளின் ஊடுபாவு. ஒரு திரைக்கதைக்கான எல்லா வடிவ சாத்தியங்களும் கொண்டது. கதையே ஒரு காமிரா கோணத்தில் திரையில் காண்பிப்பது போல் வெட்டி வெட்டிச் சொல்லப்படுகிறது. நவீன கதைசொல்லிகள் பலரும் இந்த உத்தியைக் கையாள்கிறார்கள். தவறென்றோ இழிவேன்றோ அல்ல, எனினும் காட்சி ஊடகம் புனைவெழுத்தில் செலுத்தும் தாக்கம் என இதைக் கூறலாம். இக்கதை ஒரு மொட்டை மாடி குடியரட்டையில் கதைமாந்தர்களின் வெவ்வேறு வகையான காதலின் நினைவுகளைச் சொல்கிறது. ஆச்சரியமாக அவர்களின் காதல் கதைகளில் வன்முறை எட்டிப் பார்க்கவில்லை.

உடல்’ இத்தொகுதியில் உள்ள மற்றுமொரு நல்ல கதை. பாரதி, புதுமைப்பித்தன் துவங்கி நவீன தமிழிலக்கியம் மரணத்தை பற்றியும், அதன் அப்பட்டமான அர்த்தமின்மை பற்றியும் மீள மீள பேசுகிறது. வேறெவரையும் காட்டிலும் எழுத்தாளன் மரணத்தைப் பற்றி அதிகமும் எண்ணுகிறான், அஞ்சுகிறான். ‘கதாபாத்திரங்களின் பிரதேசம்’ மரணத்தின் வன்மத்தை நேரடியாக சித்தரிக்கிறது. ‘உடல்’ பரகாய பிரவேசம் போல் ஒன்று நிகழ்ந்து கதைசொல்லி அவன் விரும்பும், அவனை நேசிக்காத பெண்ணுடைய காதலனின் உடலுள் எழுந்துவிடுகிறான். நடைமுறை சாத்தியமற்ற தளத்தில் வைத்து ஒரு மெய்யியல் கேள்வியை விசாரணை செய்கிறார் விஷால். எது நான்? உடலா உயிரா? கதை அங்கிருந்து இந்தச் சலுகையை அனுபவிக்கலாமா எனும் அறக் கேள்விக்கு செல்கிறது. இக்கேள்விகளுக்கு எந்த தீர்மானமான விடையையும் அளிக்காமல், அல்லது எதிர்கொள்ள இயலாமல் தப்பித்துச் செல்கிறான் கதைசொல்லி. எளிய தீர்வுகளை நோக்கிச் செல்லாததே இக்கதைக்கு நம்பகத்தன்மையை அளிக்கிறது. விஷால் ராஜாவின் கதைகளில் ஒரு பொதுப்போக்காக இதைக் குறிப்பிடலாம். எனினும் இக்கேள்விகள் எரியும் தீவிரத்துடன், தத்தளிப்புடன் கதையில் பதிவாகிறது.

தொகுப்பின் இறுதி கதையான ‘விலகி செல்லும் தூரம்’ கொஞ்சம் அலைவுற்றாலும்கூட ஒரு நல்ல கதை. ஜேக்கப்பின் கதையாக துவங்கி ஹர்ஷத்தின் கதையாக சடாரென மாறிவிடுகிறது. நவீன வாழ்வின் சிதைவுகளிலிருந்து மீட்க நமக்கோர் மீட்பர் வரமாட்டாரா எனும் ஏக்கத்தின் வெளிப்பாடாக இக்கதையைச் சொல்லலாம். நெரிசலான சாலையில், குழப்பமான மனதுடன் நிற்கும் ஒருவனிடம், ‘உன்னை எங்கே கொண்டு செல்ல வேண்டுமோ அங்கே கொண்டு செல்கிறேன் வா’ என ஜேக்கப் அவருடைய ஆட்டோவில் ஏற்றிக் கொள்கிறார். இக்கதையின் மீட்பர் பெரிய மாயங்களை நிகழ்த்திக் காட்டவில்லை, ஆனால் நன்கறிந்த பாதைகளில் விளைவுகளின் மீதான அச்சத்தால் இருக்கும் துணிவின்மையை, வினாக்களை எதிர்கொள்ளும் தயக்கத்தை உடைத்து அவற்றை எதிர்கொள்ள உந்திச் செலுத்துகிறார். ஜேக்கப்பும் கூட முகம் வெளிறி தனிமையில் உழலும் சலிப்படைந்த ஒரு மீட்பர்.

இத்தொகுப்பின் சிறந்த கதைகள் என தயங்காமல் ‘குளிர்’, ‘மகிழ்ச்சிக்கான இரத்தப் புரட்சி’ ஆகிய கதைகளைச் சொல்வேன். குளிர்ந்து தோல் மரத்து போகும் அதிகாலையில் கதைசொல்லி தன்னைச் சுற்றி நிகழ்பவனவற்றை கதையாக்குகிறான். குளிர் என்பது இக்கதையில் indifferent coldness எனும் பொருளில் கையாளப்பட்டுள்ளது. நுண்ணுணர்வு கொண்ட ஒருவன் தன்னைச் சுற்றி இருக்கும் உலகத்தின் குரூரத்தை முதன்முறையாக உணர்ந்து அதிர்வதே கதை. வேண்டுமென்றே தெறிக்கும் வன்மம் அல்ல அந்தக் குரூரம், உண்மையில் அது ஒருவிதமான விட்டேத்தி மனோபாவம். ஆங்கிலேயர்கள் காலத்து தாது வருட பஞ்சங்களின்போது நிகழ்ந்த உயிரிழப்புகளைப் பற்றிக் கூறும்போது,. பிரித்தானிய அரசு கொன்றொழிக்க வேண்டும் எனும் நோக்கத்தோடு செய்ததல்லை, ஆனால் முடியரசின் குளிர்ந்த விட்டேதிதி மனோபாவத்தின் காரணமாக உயிரிழந்தவர்கள் இரண்டாம் உலகப் போரில் மரித்தவர்களை காட்டிலும் அதிகம் என்றொரு செய்தி உண்டு. ஆயுதமேந்த வேண்டும் என்றில்லை, கண்டுகொள்ளாமல் இருந்தாலே குத்திக் கொன்றுவிடலாம். ஈழ படுகொலை சார்ந்த ஒரு குற்ற உணர்வை எனக்கு இக்கதை சட்டென எழுப்பியது. முடிந்தவரை குளிரைப் பொறுத்துப் பார்த்த கதைசொல்லி, இறுதியில் தன்னைக் குளிரிலிருந்து பாதுகாக்க பையிலிருக்கும் சால்வையைத் துழாவுவதோடு கதை நிறைவு பெறுகிறது. ஒட்டுமொத்தமாக சூழலே குளிர்ந்திருக்கும்போது, நாம் என்னதான் செய்துவிட முடியும்? குறைந்த பட்சம் குளிரில் நாம் விறைத்து மரத்து போகாமல் நம்மைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள முடியும். அதையே கதைசொல்லியும் தேர்கிறான். ஏதுமற்றவனின் படைக்கலம் என சால்வை அவனை சூழ்கிறது. இக்கதை துல்லியமான சூழல் மற்றும் பாத்திரச் சித்தரிப்புகளால் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

விஷாலின் கதைகளில் கதைமாந்தர்கள் ‘ஏன் இப்படி இருக்கிறது இவ்வுலகம்?’ எனும் திகைப்பை வெவ்வேறு தருணங்களில் வெளிப்படுத்துகிறார்கள். ஆனால் அதற்காக அவர்கள் தங்களைப் பீடத்தில் அமர்த்திக் கொண்டு பிறரை குற்றம் சுமத்துவதில்லை. புகார் என்றுகூட இல்லை, மிகச் சன்னமான முனகல் ஒன்றே எழுகிறது. அவர்கள் ‘குளிர்’ நாயகனை போல் தங்கள் அளவில் காபந்து செய்து கொள்ள முடியுமா என்று மட்டுமே நோக்குகிறார்கள். ‘எனும் போது உனக்கு நன்றி’ விஷ்வா, அதே கதையில் வரும் மோகன் என இப்பாத்திரங்களில் ஒரு தொடர்ச்சி திகழ்கிறது. ஹென்றியும் கூட அவருடைய மாணவி மீரா அவளாக வேறொருவனை காதலிப்பதைப் பற்றி சொன்னவுடன் ஆசுவாசம் அடைகிறார்.

காதல் விஷாலின் பெரும்பாலான கதைகளின் பேசுபொருளாக வந்திருக்கிறது. போர்ன் வெகு சகஜமாக புழங்கும் ஒரு தலைமுறையிலிருந்து எழுத வந்ததாலும், நவீன தொழில்நுட்பம் உணர்வு ரீதியான பிளவை நிகழ்த்துவதாக இருப்பதாலும் காமத்தை எழுதுதல் பின்னுக்குச் சென்று மீண்டும் காதலை எழுதுதலை இத்தலைமுறை கைக்கொள்ளும் என தோன்றுகிறது.

தொழில்நுட்பம் சார்ந்து மனிதர்கள் அன்னியமாதல், கேளிக்கைகளுக்கு அடியில் உள்ள வெறுமை, அதன் உள்ளுறையும் வன்முறை, பரபரப்பான துய்தல் வழியாக மகிழ்ச்சியை அடைய முனைவது என நவீன வாழ்வின் எல்லா சிக்கல்களையும் பேசும் இத்தொகுப்பின் சிறந்த கதைகளில் ஒன்று ‘மகிழ்ச்சிக்கான ரத்த புரட்சி’. செய்தி மொழி, உரையாடல், மனவோட்ட விவரணை என மொழி பல்வேறு வகையில் கற்பனையின் பாய்ச்சலுக்கு ஈடாக பிசிறின்றி வெளிப்படுகிறது. மென்பொருள் துறை பணிச் சூழலை பின்புலமாக கொண்ட இக்கதை பணிச்சூழல் சார்ந்து அன்றாட வாழ்வின் வெறுமை, அழுத்தம், அன்பிற்கான ஏக்கம் என பலவற்றை தொட்டு செல்கிறது. ஒரு தொழில்நுட்ப பூங்காவின் ஊழியர்கள் மூளைச் சலவை செய்யப்பட்டு தற்கொலைப் படையாக மாற்றப்படுகிறார்கள். துண்டு நிகழ்வுகளாக ஊழியர்களைப் பற்றிய கதையும், நிகழ்வுகளும் விவரிக்கபடுகின்றன. அழுத்தங்கள் எல்லாம் ஒரு பெரு வெடிப்பில் சென்று முடிகிறது. இக்கதையில் வரும் எதிர்பாத்திரம் ‘மிஸ்டர் நோ ஐடி’ என்று அழைக்கப்படுகிறார். உலமயமாக்கலுக்குப் பின்பான வாழ்வில் அடையாள சிக்கல் வலுவாக காலூன்றி இருக்கிறது.

விலகி செல்லும் தூர‘மும், ‘மகிழ்ச்சிக்கான ரத்தப் புரட்சி‘யும் அதன் எதிரெதிர் அக நிலைகள் காரணமாக ஒன்றையொன்று நிரப்பி கொள்கின்றன. அப்படி என்ன பொருளின்மையைக் கண்டுவிட்டாய், என நம்பிக்கையும் ஆசுவாசமும் அளிக்கிறது. விஷாலின் கதைகள் பொதுவாக இவ்விரு புள்ளிகளுக்கிடையிலான ஊசலாட்டம் என கூறலாம். ‘விலகி செல்லும் தூரம்’ ஏறத்தாழ ‘மகிழ்ச்சிக்கான ரத்த புரட்சி’யின் அதே மனநிலையை பிரதிபலிக்கிறது ஆனால் பிந்தைய கதை சென்று சேரும் வெறுமையை அடையவில்லை. இந்த அழுத்தங்கள், அலைக்கழிவுகள் ஒன்றும் அத்தனை முக்கியமல்ல எனும் நம்பிக்கையுடன் நிறைவுறுகிறது. இத்தொகுதியின் மனவோட்டத்திற்கு ஒரு சமரச புள்ளியென ஜேக்கப் மற்றும் ஜானின் கதாபாத்திரங்களை கூறலாம். ‘மகிழ்ச்சிக்கான ரத்த புரட்சி’யில் வரும் நோ ஐடி ஒரு மீட்பரைப் போலத்தான் தோன்றுகிறான், சிக்கல்களுக்கான காரணங்களை வெளியில் அடையாளப்படுத்துகிறான், வெறுப்பை விதைக்கிறான், அதனால் மொத்தத்தையும் அழிவில் அமிழ்த்துகிறான். ஜேக்கப் சின்ன சின்ன நேசங்களை வெளிப்படுத்துகிறான், அவனிடம் பெரிய திட்டங்கள் கனவுகள் ஏதுமில்லை, சிக்கல்களின் ஊதிப் பெருக்கபட்ட பிம்பங்களை உடைக்கிறான். தால்ஸ்தாயின் ‘Where Love is God is’ கதையை மனம் நினைவு கூர்ந்தது.

இத்தொகுதியில் உள்ள இவ்விரு கதைகளே தமிழில் உருவாகி வரும் புதிய தலைமுறையின் அசல் குரலை பிரதிபலிக்கின்றன. பிற கதைகளில் முன்னோடிகளின் சாயல்கள் வெவ்வேறு அளவில் தென்படுகின்றன (அவை தவிர்க்கமுடியாததும்கூட). விஷால் தனக்கான குரலை இவ்விரு கதைகள் வழியாக கண்டுகொண்டுவிட்டார் என்றே எண்ணுகிறேன்.

தி பிரின்செஸ் ஆஃப் புருண்டி – ஷெல் எரிக்ஸோன்

– ஆர். அஜய்-

‘லிட்டில்’ ஜான் கொலை செய்யப்பட்ட தகவல் கிடைத்தவுடன் அந்த இடத்திற்கு காவல்துறை உயரதிகாரி வருகிறார். அவர் அங்கு வருமளவிற்கு இந்தக் கொலை பரபரப்பான நிகழ்வு இல்லையென்றாலும் ஜானின் பதினாறாவது வயதில் அவனை முதன்முதலாக கைது செய்தவர் என்பதால் இந்த வருகை. பேருந்தில் தன் பள்ளிக்கால வகுப்பறை கனவுக்கன்னியை காண்பவனுக்கு அவளிடம் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றங்கள் சிறு திருப்தியை அளிக்கின்றன. ஆனால் பள்ளி நாட்களைப் போலவே இப்போதும் அவள் தன்னை சற்றும் பொருட்படுத்தாமல் இருப்பது, அவனை அடையாளம்கூட காணாதது அவன் மறக்க நினைப்பவற்றை மீண்டும் கிளர்த்தி, அவன் அடைந்திருந்த மகிழ்ச்சியை குலைக்கிறது. வெளியில் பாதுகாப்பாக நின்று கொண்டு உள்ளே எட்டிப் பார்ப்பது போல் உள்ள குற்றப்புனைவுகளில் இருந்து மாறுபட்டு அச்சமும், துன்பமும், இருளும் நிறைந்த தங்கள் புனைவுலகுகளுக்கு வாசகனை இட்டுச் சென்று, குற்றத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், குற்றவாளி, புலனாய்வு செய்பவர்கள் என அனைவருக்கும் மனிதத்தன்மையை அளித்து வாசகனை சலனப்படுத்தும் நுட்பங்கள் மோஸ்தராகி விட்டாலும், ஷெல் எரிக்ஸோனின் (Kjell Eriksson) ‘The Princess of Burundi’ நாவலில் விரவியுள்ள, எந்தக் கணத்திலும் உடையக் கூடிய மனங்கள், முறியக் கூடிய உறவுகள் நிறைந்திருக்கும் அதன் நொய்மைத்தன்மை அதனளவில் தனித்துவம் கொண்டதாக ஆக்குகிறது.

காலத்தின் நிறுத்தவியலா பயணம், அப்பயணத்தில் எதிர்பட்ட திருப்பங்களில், வேறொன்றை தேர்வு செய்திருக்கலாமோ என்று ஜானின் நினைவுகள் அவனுடைய நண்பர்கள் மற்றும் உறவினர்களிடையே சிந்தனையை கிளர்த்துகின்றன. ஜானின் மரணத்தை பற்றிய செய்தியைப் படிக்கும் சக மாணவி அவன் மேல் தனக்கிருந்த ஈர்ப்பை நினைத்துப் பார்க்கிறாள். எரிக்ஸோன் இத்துடன் இதை விட்டிருந்தால் ஒரு வழமையான நிகழ்வாக மட்டும் இருந்திருக்கும். இந்தப் பெண்ணும் தனியாகதான் வசிக்கிறார் என்று நமக்குத் தெரிய வருகிறது. இப்போது காப்பகத்தில் உள்ள தன் பெற்றோரின் மனம் தெளிவாக இருந்த காலத்தில் அவர்களைச் சந்தித்த ஒரு சிலரில் ஜானும் ஒருவன் என்பதை நினைத்துப் பார்க்கிறார். ஜான் சின்னச் சின்ன குற்றச் செயல்களில் ஈடுபட்டதால் அவனிடமிருந்து விலகியதும் தெரியவருகிறது. அந்த முடிவு சரியே என்றுதான் இப்போதும் அவர் நினைக்கிறார், ஆனால் அவருடைய இப்போதைய தனிமையும் பதின்பருவத்தில் இருந்த கனவுகளும், இன்றைய நிஜமும் முரண்படும் இடம் தரும் வலி அவருள் தன் முடிவு குறித்த சந்தேகத்தின் விதையை விதைக்கிறது. தாங்கள் பிறந்து வளர்ந்த நகரின் தெருக்களின் பெயர்கள் மாறுவது, தன் கண்முன்னே அந்நகரம் வேறுருவம் கொண்டு அடையாளம் தெரியாமலாவது குறித்து ஜானின் நண்பனும், வழக்கை விசாரிக்கும் அதிகாரியிடம் அங்கலாய்க்கின்றான்.

பிறந்து வளர்ந்த ஊரை விட்டு பிழைப்புக்காக விலகி வாழ்தல் துயரமானது என்பது உண்மையே. அதே நேரம் சொந்த ஊரிலேயே வசிப்பவர்கள் அனைவரும் அதிர்ஷ்டசாலிகளாக இருப்பதும் இல்லை. தங்களை அறியாமல் மனதளவில் அங்கிருந்து விலக்கப்பட்டு, ஒரு கட்டத்தில் அந்த இடத்திற்கு அந்நியமாகிப் போவதிலும், அவர்களை அவ்விடத்துடன் பிணைக்கும் இறுதிக் கண்ணியான நினைவுகளும் துன்பம் நிறைந்ததாக மாறுவதிலும் உள்ள நகைமுரணை நாவலினூடே உணர முடிகிறது.

தம்பியின் மரணத்தால் தன்னிலை இழந்து பழிக்குப் பழி வாங்க அலையும், குற்ற வாழ்கையில் இருந்து வெளிவராத முரடனான ஜானின் அண்ணன் தம்பியின் நண்பன் மேல் சந்தேகம் கொள்கிறான். பேச்சுவாக்கில் தம்பி மனைவியின் நடத்தை குறித்து யாரோ சொல்ல, பற்றிக் கொள்ள வேறெதுவும் இல்லாததால் அதை நம்பி அவளிடம் சண்டை பிடிக்கிறான். இதுவரை ஒருவருக்கு ஒருவர் நட்பாக இருந்தவர்கள்தான் என்றாலும், ஜான் மீதுள்ள பாசத்தினால் மட்டும் இணைக்கப்பட்டவர்கள். இந்த துர்மரணத்தால் அந்த இணைப்பு துண்டிக்கப்படுகிறது. ஜானின் மகனை, தந்தை இறந்த அதிர்ச்சியோடு தாயின் நடத்தை குறித்து பெரியப்பாவின் குற்றச்சாட்டும் சேர்ந்து தாக்க, எந்த முடிவுக்கும் வர முடியாமல் தத்தளிக்கிறான். சிக்கலான பருவத்தை கடந்து கொண்டிருக்கும் அவன் வேறேதேனும் மோசமான முடிவை எடுக்கக் கூடும்.

தொலைகாட்சிகளில் வரும் புலனாய்வு அதிகாரிகள் போல் கிரேக்க தொன்மத்தில் ஆர்வம் கொண்டவர்களாக, ஒபேரா கேட்பவர்களாக இல்லாமல், பேருந்து ஒட்டுதல், தோட்ட வேலை செய்தல் போன்றவற்றை தேர்வு செய்யாமல், காவல்துறையை தேர்வு செய்த சாதாரணமானவள் நான், என்று ஜானின் கொலையை விசாரிக்கும் பெண் அதிகாரி தன்னை வரையறை செய்து கொள்கிறார். புலனாய்வில் ஈடுபடுபவர்களும் மிக நொய்மையானவர்களாகத்தான் உள்ளார்கள். திருமணமான சக அதிகாரி மீது ஈர்ப்பு கொள்ளும், தனி ஆளாக கைக்குழந்தையை வளர்க்கும் அதிகாரி, அது இட்டுச் செல்லக் கூடிய உறவின் அறம் குறித்து இரட்டை மனநிலையில் உள்ளார். வெறும் உடல் சார்ந்த தற்காலிக உறவை பேணலாமா என்று யோசிக்கிறார். அந்த ஆண் அதிகாரிக்கும் சமீபத்தில் தான் குழந்தை பிறந்துள்ளது, அவருக்கும் அவர் மனைவிக்கும் இடையே பேச்சு வார்த்தை குறைந்து விட்டது, ஒருவரையொருவர் சீண்டக் கூடாது என்ற பயத்தில்/ விலகல் மனநிலையில் ஒன்றாக வசிக்கிறார்கள். குழந்தைப் பேறு உருவாக்கக்கூடிய மனச் சோர்வு, அது உருவாகக்கூடிய உளவியல் சிக்கல்கள் பற்றிய நுட்பமான சுட்டுதல் நாவலில் உள்ளது. வேறு மனித உடலின் அருகாமையை உணர்ந்து பல காலமாகி விட்டது என்பது மட்டுமே இந்த ஈர்ப்பிற்கான காரணமாக இருக்கக் கூடும். பெண் அதிகாரியும் இவ்வாறு தன்னைச் சமாதானம் செய்து கொள்ள முயல்கிறார். ஆண் அதிகாரி தான் பெண்களால் விரும்பப்படுபவனாக உணர்ந்து பல காலம் ஆகி விட்டதால், அப்படி விரும்பப்படுவதே, புதிய உறவில் ஈடுபடுவதைவிட அவரை அதிகம் கிளர்த்துவதாக இருக்கிறது.

நாவலின் இருண்மையான தொனியை உருவாக்குவதில் இத்தகைய உறவுச் சிக்கல்கள் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. சில கொலைகள், வன்முறைச் செயல்கள் நிகழ்கின்றன என்றாலும், அவற்றை, அவற்றில் உள்ள ரத்த விரயத்தை விட, எந்த பெரிய காரணமும் இல்லாமல் அவை நிகழ்த்தப்படுவதே கொலையுடன் சம்பந்தப்பட்டிருக்கக்கூடிய ஒருவனின் நடத்தை, ஜானின் அண்ணன் எடுக்கும் முடிவு – வாசகனுக்கு மன அழுத்தத்தை ஏற்படுத்துபவை. ஒவ்வொரு வன்முறை நிகழ்வின் போதும் அதன் அர்த்தமின்மையை, அது மிக எளிதில் தவிர்க்கப்பட்டிருக்க கூடிய ஒன்று என்பதை வாசகன் உணர்கிறான்.

ஜானின் கொலை துப்புத் துலக்கப்பட்டு குற்றவாளி அடையாளம் காணப்படுவதுடன் வாசகனுக்கு முடிவு கிடைப்பதில்லை. ஜானின் மகன் மனதில் தாய் குறித்து எழுந்துள்ள சந்தேகம் தீருமா என்ற கேள்வி எழுகிறது. பதின் பருவத்தில் சின்ன குற்றச் செயல்கள்செய்ய ஆரம்பித்து, ஒரு கட்டத்தில் தன் பாதையை மாற்றி நாற்பத்திரெண்டாவது வயதில் கொல்லப்படும் ஜான், அந்தப் பருவத்திலேயே தன் வழியைச் சரியாக தேர்ந்தெடுத்திருந்தால் அவனுக்கு இந்த துர்மரணம் சம்பவித்திருந்திருக்குமா என்றும் வாசகன் யோசிக்கலாம். இத்தனைக்கும் பெரும்பாலானோரைப் போல சராசரி மத்தியத் தர குடும்பத்தின் குழந்தைப் பருவம்தான் அவனுடையது, மற்றொரு திருப்பத்தில் அவன் சென்றிருந்தால், வேலை, குடும்பம், குழந்தை, வேலையிலிருந்து ஓய்வு, முதுமை, மரணம் என பெரும்பாலானோருக்கு கிடைக்கும் வாழ்க்கை அவனுக்கும் அமைந்திருக்கக் கூடும். ‘இவ்வாறு நிகழ்வதை தவிர்க்க நாம் என்ன செய்திருக்கக்கூடும் என்ற கேள்வியை அனைவரும் தம்முள் எழுப்ப வேண்டும்’ என்று நாவலில் ஒரு இடத்தில் காவல்துறை அதிகாரி கூறுவது தன் சக ஊழியரைப் பார்த்து மட்டுமல்ல, இதே கேள்வியை வேறு வேறு வடிவங்களில் தன் வாழ்வில் ஒரு சில முறையேனும் எதிர்கொண்டிருக்கும் வாசகனிடமும்தான்.

நாவலின் இறுதியில் அதிகாரி ஒருவர் சொல்லும் யோசனையின் தார்மீகமும்- கனவுகள் கலையாமல் பார்த்துக் கொள்வது முக்கியமா அல்லது அது எவ்வாறு நிறைவேறுகிறது என்பது முக்கியமா- விவாதத்துக்குரியதே. புலம் பெயர்ந்தவர்கள் அதிகரிப்பதற்கும் குற்றங்கள் அதிகரிப்பதற்கும் தொடர்பு இருக்கக்கூடும் என்று சொல்லும் காவல்துறை அதிகாரி, நிறவெறி கொண்டவர் என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் அவரின் இந்த எண்ணம் அவரை அந்த இடத்திற்கு கொண்டு செல்லவே வாய்ப்பு அதிகம் உள்ளது.

‘இப்போதுதானே எல்லாம் நடந்தது போல் உள்ளது, பின் எப்படி காலம் அவ்வளவு தூரத்திற்கு பின்னால் சென்றது’ என்று மத்திய வயதுடைய ஒருவர் தன் நினைவுகளினூடே அங்கலாய்த்தபடி அலைகிறார். ஜானின் கொலை நடந்து சில நாட்கள் கழித்து அது பற்றிய விசாரணை வளையத்தில் வரும் சில பதின் பருவத்தினர் ‘அது எப்போதோ நடந்தது அல்லவா’ என்று அந்த நிகழ்வை பற்றி அசட்டையாக குறிப்பிடுகின்றனர். ஒருவர் கை தவறிவிட்ட காலத்தை மீண்டும் சிறைப்படுத்த நினைக்கிறார், மற்றொருவர் அதை விசிறி எறிகிறார். காலத்தின் பெறுமானம் நம் வயதிற்கேற்ப மாறுகிறது, ஆரம்பத்தில் அதன் இருப்பையே உணராமல் இருக்கும் நாம் பின்னர் அதன் பின் ஓட வியர்த்தமாக ஓட ஆரம்பிக்கிறோம். இந்த பதின்பருவ குழுவிலும் ஒரு ஜானும் அவன் அண்ணனும், தோழர்களும் இருக்கக்கூடும், ஓரிரு பத்தாண்டுகள் கழித்து இதே கதை மீண்டும் நிகழக்கூடும்.ஆனால் காலம் அப்போதும் தன்னுடைய வழமையான தாள கதியில் முன் சென்று கொண்டிருக்கும், அதன் பயணத்தில் விட்டுச் செல்லும் சக யாத்திரீகர்களின் முகங்களும், பெயர்களும் மட்டுமே மாறுகின்றன, உணர்வுகள் அல்ல.

ஒளிப்பட உதவி – Reader. Writer. Nerd.

பின்-நவீனத்துவத்தை நோக்கி: இஹாப் ஹாஸனை முன்வைத்து ஒரு கருத்தாடல் – ஜிஃப்ரி ஹாஸன்

-ஜிஃப்ரி ஹாஸன் – 

தமிழில் நவீனத்துவ, யதார்த்தவாத இலக்கியம் வலுவாக உள்ள நிலையில் அதன் மீது படைப்பு மற்றும் சிந்தனைத்தளங்களில் தமிழ்ச் சூழலில் தாக்குதல்களைத் தொடுத்து வந்தவர்கள் ரமேஷ்-பிரேம், எம்.ஜி.சுரேஸ், தமிழவன், எம்.டி.முத்துக்குமாரசாமி, அ. மார்க்ஸ் போன்றோர். ஜெயமோகன், சாருநிவேதிதா, எஸ். ராமகிருஷ்ணன் போன்றோர் நவீன தமிழ் இலக்கியத்தில் மும்மூர்த்திகள் என்றொரு குரல் தமிழ்ச் சூழலில் ஒலிக்கிறது. அது வேடிக்கையான ஒரு மதிப்பீடாகவோ அல்லது சீரியஸான ஒரு மதிப்பீடாகவோ இருக்கலாம். ஆனால் இந்தக் கட்டுரை மூலம் நான் சீரியசாகவே தமிழ்ச் சூழலின் பின்-நவீன இலக்கிய மும்மூர்த்திகளாக ரமேஷ்-பிரேம், எம்.ஜீ. சுரேஸ், தமிழவன் ஆகியோரைப் பிரகடனம் செய்ய விரும்புகிறேன்.  ஆயினும் அவர்களின் படைப்புகளிலும் அநேகமானவை முழுமையான பின்நவீனப் படைப்புகளாகவன்றி பின்நவீனத்துவத்தை நோக்கிய படைப்புகளாகவே உள்ளன. தமிழ்ச் சூழலில் சாரு நிவேதிதாவும் கதைகூறலில் பின்-நவீன உத்திகளைக் கையாண்ட ஒருவர் என்பதையும் குறிப்பிட்டே ஆக வேண்டும்.

இந்த பின்-நவீன மும்மூர்த்திகளோடு வேறு பலரும் படைப்பிலக்கியம் குறித்த பின்நவீனக் கருத்துநிலைகளை தமிழ்ச் சூழலில் பேசியும் அதற்கான சோதனை முன்னோடிப் படைப்புகளை முன்வைத்தும் வந்துள்ளனர். எனினும் இவர்கள் அதிகமாக படைப்பிலக்கியம் குறித்த பின்நவீனக் கோட்பாட்டை தமிழ்ச் சூழலில் அறிமுகம் செய்வதை விடவும் அதற்கான படைப்பு முயற்சிகளை தமிழில் முன்னெடுப்பதிலேயே கூடுதல் அக்கறை எடுத்துக் கொண்டனர்.

தமிழ்ச் சூழலில் பின்-நவீனப் படைப்புகள் பெருக்கமுறவும் அதன் முழுமையான தன்மைகளோடு பரவலடையவும் வேண்டுமெனில், மிக முக்கிய பின்நவீனக் கோட்பாட்டாளரான இஹாப் ஹாஸனின் பின்நவீனக் கோட்பாடுகளும், அதுதொடர்பான அவரது ஆய்வுக் கருத்துகளும் நமது தமிழ்ச் சூழலில் போதியளவில் பேசப்பட வேண்டியுள்ளது. இவரது பின்-நவீனத்துவ சிந்தனைகள், ஆய்வுகள் குறித்து தமிழ்ச் சூழலில் ஒரு ஆழ்ந்த மௌனமே நிலவி வருகிறது. எம்.ஜி.சுரேஷின் “பின்நவீனத்துவம் என்றால் என்ன?“ என்ற நூலில் மட்டுமே அவருக்கு ஒரு சிறு இடம் வழங்கப்பட்டது. தமிழ்ச் சூழலில் பின்நவீனப் படைப்புகள் எந்தளவு வெளிவந்துள்ளன என அறிந்துகொள்ளவும் அது தொடர்பான ஒரு வாசகக் கருத்துநிலையை உருவாக்கிக் கொள்ளவும் இவர் போன்ற பின்நவீனக் கோட்பாட்டாளர்களின் சிந்தனைகள் பற்றிய அறிமுகமும் உரையாடலும் தமிழ்ச் சூழலுக்கு மிகவும் அவசியமாகின்றன.

50 க்கு மேற்பட்ட புத்தகங்களையும், 300க்கு மேற்பட்ட கட்டுரைகளையும் எழுதிய உலகின் மிக முக்கிய பின்-நவீனக் கோட்பாட்டாளர் பேராசிரியர் இஹாப் ஹாஸன். பின்நவீனத்துவம் குறித்த ‘Dismemberment of Orpheus’, The Postmodern Turn: Essays in Postmodern Theory and Culture’, ‘From Postmodernism to Postmodernity’, ‘Toward Concept of Postmodernism’ போன்ற இவரது கட்டுரைகள் சமகால பின்நவீன சிந்தனையில் மிகவும் கவனிக்கத்தக்கவையாகவும், மிக முக்கியமான திருப்பங்களை ஏற்படுத்திய கட்டுரைகளாகவும் கருதப்படுவன.

பின்நவீனத்துவம் முன்வைக்கும் மிக முக்கிய கதையாடல்களையும், அதன் தன்மைகளையும் சரியானதொரு அர்த்தத்தில் விபரிப்பதில் இஹாப் ஹாஸன் பெரியளவில் பங்களிப்புச் செய்திருக்கிறார். இவரது விமர்சன எழுத்துகள் மற்றும் கட்டுரைகள் இலக்கிய கலாசாரத்திலும், கோட்பாட்டிலும் ஒரு பெருந்தாக்கத்தை உண்டு பண்ணின.

பின்-நவீன இலக்கியத்தின் தன்மைகளை நவீனத்துவத்தோடு ஒப்பீட்டு முதன் முதலில் சிறப்பாக வேறுபடுத்திக் காட்டினார். ரொபர்ட் ஸ்டோர் போன்ற சிந்தனையாளர்கள் கூட பின்-நவீனம் என்ற பதம் எப்போதும் தங்களைக் குழப்பும் ஒன்றாக இருப்பதாக அறிவித்திருந்த நிலையில் இஹாப் ஹாஸன் அதனைத் தெளிவுபடுத்திக் காட்டினார்.

நான் இந்த சொல்லுடன் மிகவும் பிணைந்திருந்து புதிய தோற்றப்பாடான அந்த இயக்கத்தை தெளிவுபடுத்த முயற்சித்தேன் என்று ஊகிக்கிறேன்”  என்று பின்நவீனக் கோட்பாட்டுக்கான தனது பங்களிப்பை இஹாப் ஹாஸன் தனது நேர்காணலொன்றில் குறிப்பிடுவார்.

இஹாப் ஹாஸன் உருவாக்கிய நவீனத்துவத்துக்கும், பின்-நவீனத்துவத்துக்குமிடையிலான வித்தியாசங்களைத் தெளிவாக முன்வைக்கும் இரட்டை எதிர்நிலை அட்டவணை மிகவும் புகழ்பெற்றது. அதுவரை எல்லோரையும் குழப்பிக்கொண்டிருந்த பின்நவீனக்கருத்தியலின் சரியான தன்மையை முதன் முதலில் இந்த அட்டவணையில் இஹாப் ஹாஸன் வரையறுத்தார். இதனால் அந்த அட்டவணை லிண்டா ஹட்சன் போன்ற உலகின் மிக முக்கிய விமர்சகர்களாலேயே அங்கீகரிக்கப்பட்டது. பின்னர் இக்கட்டுரை பல மறுபதிப்புகளைக் கண்டது.

நவீனத்துவத்திற்கும், பின்நவீனத்துவத்துக்குமிடையிலான வித்தியாசங்களைப் பட்டியலிட்டிருந்த இரண்டு செங்குத்து வரிசையில் சில பக்கங்கள் அடிக்கடி மறுபதிப்புச் செய்யப்பட்டன

என்று இஹாப் ஹாஸனே தனது நேர்காணலொன்றில் அவரது இரட்டை எதிர்நிலை அட்டவணைக்கு கிடைத்த பரவலான அங்கீகாரம் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார். இதுதான் அந்த அட்டவணை:

நவீனத்துவம் பின்நவீனத்துவம்
புனைவுவாதம்/குறியீட்டுவாதம் டாடாயிசம்(கலைவேடிக்கை வாதம்)
உருவம் (மூடிய நிலை) எதிர்-உருவம் (திறந்தநிலை)
நோக்கம் விளையாட்டு
வடிவமைப்பு சந்தர்ப்பம்
அடுக்கு நிலை குலைத்துவிடல்
தேர்ச்சித் திறன் சோர்வுநிலை
தொடர்செயல்/ நிகழ்த்துகை கலை புறவயமானது/முற்றுக்பெற்ற ஆக்கம்
படைப்பு/ ஒட்டுமொத்தப்படுத்தல் சிதைவு/ கட்டுடைப்பு
ஒன்றிணைவு முரண்படல்
இருப்பு இன்மை
மையப்படுத்தல் சிதறடித்தல்
வகைமை/ எல்லைப்படுத்தப்பட்டது பிரதி பரஸ்பரம் சார்ந்திருத்தல்
பொருண்மை சார்ந்தது அலங்காரமானது
உருவகம் ஆகுபெயர்
விருப்பத் தேர்வு பலவற்றின் கலவை
வேர்/ ஆழம் மேல்பரப்பு
விளக்கவுரை/ வாசிப்பு எதிர்-விளக்கவுரை
குறிப்பீடு குறிப்பான்
கதையாடல் எதிர்க்கதையாடல்
தேர்ச்சியான சொற்கோவை சாதாரணமாக புழங்கும் சொற்கள்
அறிகுறி விழைவு
பௌதீக அதீதம் முரண்நகை
உறுதிப்பாடு உறுதியற்ற தன்மை

அவர் உருவாக்கிய இந்த இரட்டை எதிர்நிலை அட்டவணை நவீனத்துவத்துக்கும், பின்-நவீனத்துவத்துக்குமிடையிலான வேறுபாட்டினைத் தெளிவாக முன்வைப்பதோடு எது பின்-நவீன இலக்கியம் என்பதை ஒரு வாசகன் இலகுவில் அடையாளங் கண்டுகொள்வதற்கும், ஒரு எழுத்தாளன் பின்-நவீனப் பிரதிகளை உருவாக்குவதற்கும் அது மிகவும் உதவியாக அமைந்திருக்கிறது. இந்த அட்டவணையில் பின்-நவீனத்துவப் பண்புகளாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளவை தமிழ்ச் சூழலில் ரமேஷ்:பிரேம், தமிழவன், எம்.ஜி. சுரேஷ், எம்.டி. முத்துக்குமாரசாமி போன்றவர்களின் புனைவெழுத்துகளில் வெளிப்பட்டு வருகிறது.

இந்த இரட்டை எதிர்நிலை அட்டவணை மொழியியல், இலக்கியக் கோட்பாடு, தத்துவம், மானுடவியல், உளப்பகுப்பாய்வு, அரசியல் விஞ்ஞானம் மற்றும் இறையியல் போன்ற துறைகளிலும் கூட கவனப்படுத்தப்பட்டு வருகிறது.

பின்நவீனத்துவக் கோட்பாடுகளை மேலும் மக்கள்மயப்படுத்துவதில் அக்கறை எடுத்துக்கொண்ட இஹாப் ஹாஸன் புதிய சொற்களை உருவாக்கவும் செய்தார்.

ஒரு தடவை பின்நவீனத்துவத்தின் சிறப்பியல்புகள் அல்லது தூண்டு விசை அல்லது பாணி பற்றி விபரிக்கும் போது நான் ‘indeterminance’ (உறுதியற்ற தன்மை) எனும் சொல்லை உருவாக்கினேன். இது ஒரு போதாமையான விபரணமாகவே இருந்தது. ஏனெனில், பூகோள அரசியல் சூழலில், பின்நவீனத்துவமானது மேற்கத்திய கலாசாரங்களில் மட்டுமன்றி, ஒவ்வொரு வகையினதும் (கலாசாரத்தினதும்) மையங்களுக்கும் விளிம்புகளுக்கும், விளிம்புகளுக்கும் விளிம்புகளுக்கும், மையங்களுக்கும் மையங்களுக்கும், இன்மைகளுக்கும் இன்மைகளுக்குமிடையிலான புதிய உறவுகளிலும் தொடர்புபட்டது. இது உலகமயமாக்கல்/ உள்ளூர்மயமாக்கலின் சிக்கலான மற்றும் புதிய சொற்றொடாரியல் ஆகும்“.

என்று அவர் தனது நேர்காணலொன்றில் குறிப்பிடுகிறார். பின்நவீனத்துவத்தின் இயல்பு பற்றி விபரிக்கும் போது அவர் உருவாக்கிய ‘indeterminance’ எனும் சொல் ஆங்கிலத்திற்கு ஒரு புதிய வரவாகவும், பின்-நவீனக் கோட்பாட்டின் மைய ஆன்மாவையே விபரித்துவிடுவதாகவும் இருந்தது.

பின்-நவீனத்துவம் குறித்து விபரிக்கையில் இஹாப் ஹாஸன் உருவாக்கிய இந்த ‘indeterminancy’ எனும் பதமானது பின்நவீனக் கோட்பாட்டின் முக்கிய போக்குகளான நிச்சயமற்ற அர்த்தம் (ambiguity),  தொடரறு நிலை (discontinuity)  பன்மைத்துவம் (pluralism), தற்செயல் தன்மை (randomness), கலகம் (revolt) நெறிபிறழ்வு ( perversion), சிதைவாக்கம் (deformation) போன்றவற்றுக்கு ஒரு கருத்தியல் வலுவை வழங்கியது.

அநேகமாக தமிழ்ச் சூழலில் பின்-நவீனப் படைப்பாளிகளின் புனைவெழுத்துகளில் இந்த குணாம்சங்கள் சில படைப்புகளில் ஓரளவும், சில படைப்புகளில் முழுமையாகவும் உள்வாங்கப்பட்டிருக்கின்றன. இந்தக் கட்டுரைகூட பின்நவீனம் குறித்த அவரது முழுக் கருத்தியலையும் கவனத்திற் கொள்ளவில்லை. இக்கட்டுரையின் இரண்டாம் பாகத்தில்தான் அது குறித்து எழுத முடியும்.

குறிப்பு: பின்-நவீனக் கோட்பாட்டுக்கான இஹாப் ஹாஸனின் முழுமையான பங்களிப்புக்காகவே அவரது மரணத்தை ஒட்டி இரங்கல் செய்தி வெளியிட்ட nytimes.org எனும் இணையத் தளம் ‘Father of postmodernism dies at 89’ என இரங்கல் குறிப்பு வெளியிட்டது.

ரிச்மல் க்ராம்ப்ட்டனின் ‘ஜஸ்ட் வில்லியம் கதைகள்’ – அஜய். ஆர்

– ஆர். அஜய்-

வில்லியமின் (William) வீட்டினர் விருந்தொன்றிற்கு ஏற்பாடு செய்திருக்கிறார்கள். விருந்தினர் அனைவரும் மாறுவேடம் அணிந்து வர வேண்டும். தாங்கள் என்ன உடை அணியப் போகிறோம் என்பது குறித்த உரையாடலின்போது வீட்டின் கடைக்குட்டியான பதினொரு வயது வில்லியம், தனக்கு சிங்கத்தின் தோல் கிடைத்தால் அதை அணிந்து கொண்டு விருந்தினர்கள் இரவு வேளை தோட்டத்தில் உலவிக்கொண்டிருக்கும்போது சிங்கம் போல் உறுமியபடி அவர்கள் மீது பாய்ந்து மகிழ்விப்பேன் என்கிறான். வீட்டினர் இதைக் கடுமையாக எதிர்க்கிறார்கள்.

உண்மையில் வில்லியமிற்கு வருபவர்களை துன்புறுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணமொன்றும் இல்லை, அவனைப் பொறுத்தவரை எதிர்பாராத கணங்களில் சிங்கம் போல் அவ்வப்போது தோன்றி உறுமுவது உற்சாகமான செயல், விருந்தினர்களும் அந்தச் சில கண கிலியை விரும்புவார்கள் என்றே நம்புகிறான், அதைச் சொல்லவும் செய்கிறான். ஆனால் எப்போதும் போல் பெரியவர்கள் அவன் சொல்வதைக் கேட்காமல் அவர்களாக அவனுக்கு ஒரு உடை தேர்வு செய்து விடுகிறார்கள்.

1921 ஆண்டில் ஆரம்பித்து கிட்டத்தட்ட ஐம்பது ஆண்டுகள் வெளிவந்த, பதினொரு வயது வில்லியமை கதைநாயகனாகக் கொண்ட ‘ஜஸ்ட் வில்லியம்’ (Just William Series) சிறார்ப் புத்தகங்களின் (தொடர்ந்து பல தசாப்தங்கள் இந்த நூல்கள் வெளிவந்தாலும், வில்லியமின் வயது ஏறுவதில்லை, மார்க்கண்டேயனாக பதினொரு வயதிலேயே இருக்கிறான் சாராம்சமாக இந்தச் சம்பவத்தை புரிந்து கொள்ளலாம். குழந்தையின் கண்களின் வழியே உலகை பார்க்கும், புரிந்து கொள்ளும் வில்லியம், அதற்கு நேர்மாறாக இருக்கும் -தாங்களும் ஒரு காலத்தில் குழந்தையாக இருந்ததை மறந்த- பெரியவர்களின் உலகம், இரண்டும் நேருக்கு நேர் சந்திக்கும்போது ஏற்படும் அனர்த்தங்கள்தான் இந்த புத்தகங்களின் கருப்பொருள்.

பத்து, பதினொரு வயதில் ஒரு சிறுவனுடைய கனவுகள் என்னவாக இருக்கக்கூடும்? ராபின் ஹூட் போல் இருப்பவர்களிடமிருந்து பிடுங்கி ஏழைகளுக்குத் தருவது, புதைக்கப்பட்டுள்ள புதையலைத் தேடி கண்டுபிடிப்பது, வட்ட தொப்பி அணிந்து, தொடைகளில் துப்பாக்கி பொருத்திக் கொண்டு, குதிரை மேல் அமர்ந்து காற்றைக் கிழித்தபடி கௌபாய் போல் அமெரிக்க பாலைவனத்தில் பறந்து செல்வது, போலிஸாரால் கண்டுபிடிக்க முடியாத குற்றத்தை, தொழில்முறை அல்லாத துப்பறிவாளனாக- கொலையாளி விட்டுச் சென்ற, போலிஸார் கண்களில் படாத சிகரெட் துண்டு, அவனுடைய ஷூ அச்சு இவற்றைக் கொண்டு- கண்டு பிடிப்பது, பேய் நடமாடுவதாகச் சொல்லப்படும் மாளிகையில் நடக்கும் கடத்தலை வெளிக்கொணர்வது என அந்த வயதில் செய்ய நினைக்கும் சாகசங்கள் பலவும்தான்.

வில்லியமும் இத்தகைய பகற்கனவுகளில் ஈடுபடுகிறான். ஆனால் ஹார்டி பாய்ஸ் (Hardy Boys) போலவோ ‘பேமஸ் பைவ்’ (Famous Five) போலவோ இல்லாமல் இவை பெரும்பாலும் அ-சாகசங்களாகவே (misadventures) முடிகின்றன. கொலைகாரன் என்று வில்லியம் சந்தேகப்படும் நபர் ஒரு அப்பாவியாக இருக்கிறார், அல்லது அவன் யாரை நம்புகிறானோ அவர் திருடனாக இருக்கிறார். இத்தகைய சிறார் பாத்திரங்கள் குறும்பு செய்தாலும், பெரியவர்கள் சொல்லை அவ்வப்போது மீறினாலும் அவர்கள் உதாரண நாயகர்களாகவே, பிற குழந்தைகள் பின்பற்ற வேண்டியவர்களாகவே சித்தரிக்கப்பட்டிருப்பார்கள். வில்லியம் குறித்து அப்படிச் சொல்வது சிறிது கடினம். படிப்பு பிடிக்காது, ஆசிரியர்களுடன் பரஸ்பர விரோதம் -பிரெஞ்ச் ஆசிரியரிடம் தான் எப்படியும் பிரான்ஸ் போகப்போவதில்லை எனவே ஏன் படிக்க வேண்டும், ஏன் அனைவரும் ஆங்கிலம் படிக்கக் கூடாது, எந்த முயற்சியும் இல்லாமலேயே என்னால் அதை பேச முடியும்போது மற்றவர்களும் அப்படியே பேசக்கூடுமே என்று கேள்வி கேட்கிறான்-, வகுப்பறையில் அமர்ந்திருப்பதைவிட, கிராமத்தில் இருக்கும் சிறு காடுகளில் (woods) அலைந்து திரிவது, அங்கு தென்படும் தண்ணீர்ப் பாம்பை வீட்டிற்கு எடுத்து வருவது, ஓடையில் மீன் பிடிப்பது, பறவைகளைப் போலவே கூடு கட்ட முயற்சிப்பது என அவனுடைய பாதை வேறு. அவன் குடும்பத்தில் இத்தகைய அபிலாஷைகள் என்ன எதிர்வினையை உருவாக்கும் எனச் சொல்ல வேண்டியதில்லை.

மர்மம், குற்றம் என்ற வட்டத்திற்குள் க்ராம்ப்டன் வில்லியமை அடைத்து விடுவதில்லை, உண்மையில் அவை மிக குறைவாகவே இந்தக் கதைகளில் வருகின்றன. அன்றாடத்தில் இருந்துதான் வில்லியமின்பெரும்பாலான சாகசங்களுக்கான யோசனைகள் தோன்றுகின்றன, தினசரி வாழ்வே அவன் புரியும் அனர்த்தங்களுக்கான விளைநிலமாக உள்ளது. ‘குழந்தைகளுக்கான, அவர்கள் மட்டுமே இருக்கும் உலகமாக’ மட்டுமே இல்லாமல் – உதாரணமாக பேமஸ் பைவில் பெற்றோர் முதல் ஓரிரு அத்தியாயங்களுக்கு வருவார்கள், பின் சிறார்கள் கையில் செல்லும் கதையில், அதன் பின் வரும் பெரியவர்கள் பாத்திரங்கள் குற்றவாளிகள் மட்டுமே, அவர்களைப்பிடிப்பது மட்டுமே நம் சிறார் துப்பறிவாளர்களின் வேலை- பெரியவர்களின் உலகத்தினுள்ளும் ஒரு நோட்டம் விடுகிறான் வாசகன்.

தினமும் அவன் செய்யும் சாகசங்கள் என்ன, அவற்றால் சந்திக்கும் பிரச்சனைகளும் என்ன?. காலையில் அபஸ்வரமாக பாடினால் வீட்டில் உள்ளவர்கள் அவனுடைய இசையார்வத்தை புரிந்து கொள்ளாமல் திட்டுகிறார்கள், எல்லாவற்றையும் சோதித்துப் பார்க்கும் மோகத்தில் வீட்டிலுள்ள மின்னணு உபகரணகளை நோண்டி முயன்று மின்சாரம் தாக்கி அலறினால், வீட்டின் வென்னீரூற்றை (geyser) வெடிக்கச் செய்து வீடெங்கும் நீரைப் பாய்ச்சினால் வீட்டினர் அதையும் புரிந்து கொள்ளாமல்- வில்லியம் பார்வையில் ஈவிரக்கமின்றி- வைகிறார்கள். வீட்டின் கடைக்குட்டி என்பதால், பதினெட்டு வயதான கிராமத்துப் பேரழகி அக்கா எதெல் (Ethel), இருபது வயதான, இரண்டு வாரத்திற்கு ஒரு முறை ‘தன் வாழ்நாள் காதலை’ சந்திக்கும் அண்ணன் ராபர்ட் (Robert) இவர்களுடன் மல்லுக்கட்ட வேண்டியுள்ளது. அக்காவின் சால்வையை, மதிப்புமிக்க சீப்பை தம்பி உபயோகித்தால் என்ன, சீப்பில் தெரியாத்தனமாக கோந்து ஒட்டியிருந்தால் வில்லியம் எப்படி அதற்கு பொறுப்பேற்க முடியும், பெரியவர்களுக்கு இது புரிவதே இல்லை. ராபர்ட்டும், ஏதெலும் பங்குபெறும் நாடக நிகழ்ச்சிகளில், ஏற்பாடு செய்யும் விருந்துகளில், நல்லெண்ணத்துடன் -அவர்கள் இவன் எதுவும் செய்ய வேண்டாம் என்று முற்றிறுதியாக கூறியும், கடும் தண்டனைகள் குறித்து அச்சுறுத்தியும்கூட- தன் பங்களிப்பை ஆற்றி எல்லாவற்றையும் கலைத்து விடுகிறான். விருந்தினர்களில் ஒருவரை குற்றவாளி என்று நினைத்து ஷெட்டில் அடைத்து விடுவது, ராபர்ட்டின் ‘அப்போதைய உயிர்க் காதலியை’ வெறுப்படையச் செய்து, தன் வாழ்க்கை பாழாகி விட்டது என்று – அடுத்த உயிர்க் காதல் எதிர்படும்வரை- ராபர்ட்டை புலம்பச் செய்வது என வில்லியமின் லீலைகள் பல.

வில்லியமிற்கு ஆண்- பெண் உறவு பிடிபடுவதில்லை, ராபர்ட் தொடர்ச்சியாக ‘காதலில்’ விழுவதை முட்டாள்தனம் என்கிறான், எதெல் மீது வாலிபர்கள் மயங்கிக் கிடப்பதைப் பார்த்து, அவளுடைய உண்மை சொரூபம் தனக்கு மட்டும்தான் தெரியும் என்று முணுமுணுக்கிறான். இருப்பினும் திருமணம் நடந்தால் அவர்கள் வீட்டை விட்டுச் சென்று விடுவார்கள் என்று ஜோடிப் (அ)பொருத்தத்திலும்- பெயர் குழப்பத்தில் ராபர்ட்டை விட வயது மூத்த வேறொரு பெண்ணிற்கு அவன் சார்பாக திருமண செய்யக் கோரி கடிதம் எழுதி தானே தருகிறான், இன்னொரு முறை ராபர்ட் இரு வாரங்களுக்கு முன் உயிராக நேசித்த பெண்ணிற்கு கடிதம் தருகிறான், அண்ணன் இப்போது வேறு மலரிடம் தாவி விட்டதை அறியாமல். இதில் எப்படி வில்லியமை குறை கூற? திட சித்தமில்லாத ராபர்ட்தான் இத்தகைய குழப்பங்களிற்கு காரணம் இல்லையா, வில்லியம் சொல்வது போல் ராபர்ட் இன்று, இப்போது, இந்தக் கணம் யாரைக் காதலிக்கிறான் என்பதைச் சரியாக தெரிந்து வைத்திருப்பது கடினம்தான் – ஈடுபடுகிறான்.

அவன் உடன்பிறந்தவர்களும் சளைத்தவர்கள் அல்ல, அவனை அனாதை என்று சொல்லி எங்கேயேனும் விட்டு விடலாமா என எரிச்சலின் உச்சத்தில் பேசிக் கொள்கிறார்கள். அன்றாட செயல்களில் ஏதேனும் தடங்கல் என்றால் வீட்டில் வில்லியம் எங்கே என்றுதான் தேடுகிறார்கள், பெரும்பாலான நேரங்களில் அது சரியும்கூட. அது மட்டுமல்ல, கிராமத்தில் உள்ள பெரும்பான்மையான பெரியவர்களும் (சிறார்கள் அல்ல) அவனையும் அவனுடைய ‘அவுட்லா’ குழுவையும் கண்டு அஞ்சி சற்று விலகி இருக்கவே விரும்புகிறார்கள். கிராமத்தின் கிருத்துவ மத போதகர் (vicar) நடத்தும் ஞாயிற்றுக் கிழமை சர்ச் வகுப்பிற்கு வில்லியமின் வருகையைப் பற்றி நினைத்தால் வகுப்பையே நிறுத்திவிடலாம் என்று நினைக்குமளவிற்கு நொந்திருக்கிறார் அவர். சாந்த சொரூபிகளையும் ரத்த வெறி பிடித்தவர்களாக மாற்றுவது வில்லியமால் சாத்தியமே.

புடம் போட்ட தங்கமாக, அனைவரும் விரும்புகிறவனாக, எப்போதும் வெற்றியை மட்டுமே ருசிப்பவனாக இல்லாததாலும், மிக முக்கியமாக, அவனால் உருவாகும் பிரச்சனைகள் அனைத்தும் அப்பாவித்தனமான நல்லெண்ணத்தின் விளைவாக மட்டும் (பெரும்பாலும்) ஏற்படுகின்றன, -பாதிக்கப்படுபவர்கள் இவ்வாறு எண்ண மாட்டார்கள் என்பது ஒரு புறமிருக்க- என்பதாலும் வில்லியம் மற்ற சிறார் நாயகர்களைவிட நிஜமானவனாக தெரிகிறான். உதாரணமாக, கிறிஸ்துமஸுக்கு முந்தைய தினம் தேவாலயத்துக்கு குடும்பத்துடன் செல்லும் வில்லியம் பாதிரியார் உண்மையே பேசுவது குறித்து ஆற்றும் சொற்பொழிவால் கவரப்பட்டு இனி உண்மையை மட்டும் பேசப்போவதாக சபதமெடுக்கிறான். கிறிஸ்துமஸ் அன்று தன்னுடைய பரிசுகளைக் குறித்து

“Did you like the book and instruments that Uncle and I gave you?” said Aunt Emma brightly.
“No,” said William gloomily and truthfully. “I’m not int’rested in Church History an’ I’ve got something like those at school. Not that I’d want ’em,” he added hastily, “if I hadn’t em.”
“William!” screamed Mrs. Brown in horror.
“How can you be so ungrateful!”
“I’m not ungrateful,” explained William wearily. “I’m only being truthful…

இந்த நிகழ்வை எப்படி அணுக? நாகரீகம் என்ற ஒற்றை அளவுகோலின்படி வில்லியமின் இந்தச் செய்கை கண்டிக்கத்தக்கதுதான். அதே நேரம் பெரியவர்கள் (இதில் பாதிரி) சொல்வதில் உள்ள யதார்த்தத்தை, அதன் எல்லைகளை புரிந்து கொள்ள முடியாமல் அதை அச்சு அசல் அப்படியே பின்பற்றி, அதனால் உருவாகும் விளைவுகளைக் கண்டு தன்னை அந்தப் பெரியவர்களின் உலகம் புரிந்து கொள்ளவில்லையே என்ற ஆயாசம் ‘wearily’ல் வெளிப்படுகிறது. எந்த பதினொரு வயது சிறுவன்தான் ஜியாமெட்ரி பாக்ஸ் மற்றும் தேவாலையங்களின் வரலாறு என்ற நூல் பரிசாக கிடைத்தால் அதை உண்மையான மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக் கொள்வான். அவனுடைய பார்வையில் இந்தப் பரிசுகளின் பெறுமதி என்னவாக இருக்கும், வில்லியம் இப்படிப் பேசுவதை வைத்து மட்டும் அவனை ஒரு துஷ்டன் என கூற முடியுமா என்ன? மேலும் நண்பர்களுக்காக எதையும் செய்பவனாக, தலைமைப் பண்பு குறும்பு செய்வதற்கு மட்டும்தான் மட்டும் தான் என்றாலும் – உடையவனாக, எந்தச் சிக்கலில் இருந்தும் எப்படியேனும் இறுதி கட்டத்திலாவது தப்பித்து விடலாம் என்ற நன்னம்பிக்கை கொண்டவாகவும் (optimist)- அப்படி பல சமயம் நடப்பதில்லை என்றாலும்- வில்லியம் இருக்கிறான். Lovable (little) rascal என்பதற்கு மிகச் சரியான உதாரணம் அவன்.

ஜிஞ்சர், ஹென்றி, டக்லஸ் என மூன்று கூட்டாளிகள் வில்லியமிற்கு, தங்களை ‘அவுட்லாஸ்’ (Outlaws) என்று -சரியாகவே-அழைத்துக் கொள்கிறார்கள். வில்லியமின் வயதில் தோன்றக்கூடிய பெண்கள் குறித்த அலட்சியம் அவனிடமும் இருப்பது போல் தோன்றினாலும் அது அத்தனை உறுதியானது அல்ல. பெண்களின் ஆராதனைப் பார்வையை உள்ளூர விரும்புகிறான், அவன் படிக்கும் கதைகளில் உள்ள சாகசக்காரர்கள், அவர்கள் மேல் மையல் கொள்ளும் பெண்கள் என்ற வழமையை அவன் நிஜத்திலும் எதிர்பார்க்கிறான் என்று கருதலாம். ராபர்ட் மற்றும் ஏதலைக் கிண்டல் செய்தாலும் அவனும் சிறார் காதலில் (crush) அவ்வப்போது விழுகிறான், அவர்கள் பெரும்பாலும் பெரியவர்களாக இருப்பதால் அவற்றின் முடிவைச் சொல்ல வேண்டியதில்லை. அவன் முகம் கொடுத்து கனிவாகப் பேசும் அவன் வயதையொத்த ஒரே சிறுமி ஜோன் (Joan). ராபர்ட்டின் அப்போதைய உயிர்க்காதலியொருத்தியிடம் மனதைப் பறிகொடுக்கும் வில்லியம், நிதர்சனத்தை உணர்ந்து தான் பெரியவனாகி திருமணம் செய்தால் ஜோனைதான் செய்வேன் என்று சூளுரைப்பதோடு “..I like you better than any insect, Joan’ என்றும் பெருந்தன்மையோடு கூறுகிறான்.

எனிட் ப்ளைடனின் நாவல்களில் இயற்கை வர்ணனைகள், சிறார் எழுத்துக்களில் எதிர்பார்ப்பதைவிட விரிவாகவே இருக்கும், எனினும் அது விதிவிலக்கே. சிறார் எழுத்துக்களில் சம்பவங்களுக்கே பெரும்பாலும் அதிக முக்கியத்துவம் தரப்படுகிறது, தொடர்ந்து அதே பாத்திரங்களைப் பற்றியே நாவல்கள் வெளிவந்தாலும் புறச் சூழல் துல்லியமாக இராது. ஆனால் தான் வெளிவந்த காலகட்டத்தை, சமூகப் போக்கை பிரதிபலிக்கும் க்ராம்ப்ட்டனின் எழுத்து துல்லியமான புற உலகை, பின்புலத்தை உருவாக்குகிறது. அது குறித்து சில கேள்விகளும் எழுகின்றன. வில்லியமின் குடும்பம் நடுத்தர வர்க்கம் என்று தெரிகிறது. ஆனால் அவர்கள் வீட்டில் சமையல் செய்வதற்கு, பரிமாறுவதற்கு ஆட்கள் உள்ளனர், தோட்டக்காரர் உள்ளார், செடிகளுக்கென்று தனி தோட்ட வீடு உள்ளது. இது உண்மையில் சாத்தியமில்லாததா, அல்லது அன்றைய இங்கிலாந்தில் இயல்பான ஒன்றா என தெரியவில்லை. மிக எளிய நிலையில் இருந்து உழைப்பினால் பெரும் பணக்காரரான பாட்ஸ் (Botts) என்ற பாத்திரம் வரும் கதைகள் அனைத்திலும் அவருடைய மனைவி, கிராமத்தின் உயர்குடியுடன் தொடர்பு கொள்ள முயல்வதையும், அவர்களோ பாட்ஸ் குடும்பத்தை சற்று ஏளனமாக -அவர்கள் தரும் நன்கொடைகளுக்காக மட்டும் பொறுத்துக் கொள்ளும்- பார்ப்பதும் சுட்டப்படுகிறது. உயர்குடி பிறப்புக்கள் (nobility), நற்குடிமக்கள் (gentry), சமூக படிநிலையில் தங்களுக்கு அடுத்த கட்டத்தில் இருப்பவர்கள் முன்னேறுவதை -‘புதுப் பணக்காரன்’ என்ற ஏளன அடையாளத்தை இங்கு நாமும் சந்திக்கிறோம்- எப்படி எதிர்கொண்டிருப்பார்கள் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

போல்ஷவிக் (Bolshevik) பற்றி இந்தக் கதைகளில் காணக் கிடைக்கும் அச்சமும் குறிப்பிடத்தக்கது, ‘Reds’ என்று அழைப்படும் அவர்கள், கொலையாளிகளாக, சமூக அமைதியை சீர் குலைப்பவர்களாக அடையாளம் காணப்படுகிறார்கள். இவை ரஷ்ய புரட்சிக்குப் பின்னான, அது குறித்து அன்றைய இங்கிலாந்தில் இருந்த அச்சத்தின் பிரதிபலிப்பா, அல்லது க்ராம்ப்ட்டனும் அதையே முன்னிருத்துகிறாரா என்ற கேள்வி எழுகிறது. அதே போல் ‘heathens’, ‘savidges’ என்று மற்ற நாட்டினர் குறிப்பிடப்படுவதும் அந்த காலத்திய சமூகத்தின் பார்வையா அல்லது க்ராம்ப்ட்டனும் அப்படித்தான் மற்றவர்களை பார்த்தாரா என்றும் சந்தேகமெழுப்பலாம் (எனிட் ப்ளைடன் கதைகளில் நிறவெறி உள்ளது என்ற விமர்சனத்தையும் இங்கு நினைவு கூறலாம்).

எப்படி இருப்பினும் இத்தகைய சித்தரிப்புக்களை தங்களுக்கே தங்களுக்கான நீர்க்குமிழ் உலகங்களில் நடைபெறும் பெரும்பாலான சிறார் கதைகளில் பார்ப்பது அரிது. இவை அந்தக் காலத்திய இங்கிலாந்தின் சரியான சித்தரிப்பா என்பதை அப்போது வாழ்ந்தவர்கள், அந்தச் சூழலை நேரடியாக அனுபவித்தவர்கள் மட்டுமே உறுதிப்படுத்த முடியும், ஆனால் நூல்களின் புனைவுலகு என்று எல்லையைப் பொறுத்தவரை க்ராம்ப்ட்டன் உருவாக்கும் விரிவான சித்திரம், கதைகளுக்கு நம்பகத்தன்மையை அளிக்கிறது. மேலும் கிராமத்தின் மெதுவான வாழ்க்கை, கேக், பிஸ்கட்டுடன் மதிய நேர தேநீர், காலை, மாலையில் தினமும் அதே நேரத்தில் அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து உண்பது, வேலை முடித்து வரும் தந்தை கதகதப்பான அடுப்பின் முன் அமர்ந்து ஆசுவாசமாக மாலை நேர பேப்பரை வாசிப்பது, இளைஞர்கள் நடத்தும் நாடகங்கள், நடன நிகழ்ச்சிகள், நற்செயல்களுக்காக பணம் திரட்ட பெரியவர்கள் நடத்தும் சந்தைகள் (fete) போன்றவை காலத்தில் உறைந்தவையாக, இன்றைக்கு பொருத்திப் பார்க்க முடியாததாக இருக்கக்கூடும். இருப்பினும் அந்த உறைந்த தன்மையே கடந்து போன காலத்தின் சாட்சியாகவும் உள்ளது.

முப்பதிற்கும் மேல் கதை தொகுதிகள் வெளிவந்துள்ள நிலையில், அதே பத்து பன்னிரெண்டு கருக்கள் (trope)- துப்பறியும் முயற்சி, திருமணம் செய்விக்க நினைப்பது, நாடகம் போடுவது, பள்ளிக்குச் செல்லாமல் இருப்பது, தனக்கான செல்வத்தைத் தேடி கடலோட வீட்டை விட்டு வெளியேறி சில மணி நேரங்களில் பல அவஸ்தையான அனுபவங்களுக்குப் பின் திரும்புவது- திரும்பத் திரும்ப வருவது சற்றே அலுப்பூட்டச் செய்யக் கூடியதுதான். ஆனால் அதையும் மீறி வாசகனை வில்லியமை தொடர்ச் செய்வது க்ராம்ப்ட்டனின் நகைச்சுவை ததும்பும் உரைநடை. (‘Crumbs’, ‘Shucks’, ‘Golly’ போன்ற இன்று அவ்வளவாக புழக்கத்தில் இல்லாத சொற்களும் உள்ளன என்பதையும் குறிப்பிட வேண்டும்).

வில்லியமின் நல்லெண்ணக் குறும்புகள் உருவாக்கும் சங்கடங்களில் உள்ள கோமாளித் (slapstick) தன்மை மட்டுமின்று நுட்பமான வார்த்தை விளையாட்டும் க்ராம்ப்ட்டன் எழுத்தில் உள்ளது. வில்லியம் பள்ளியில் படித்த- ஷேக்ஸ்பியர் குறித்த ஒரே ஒரு கட்டுரை வெளிவந்ததால் அவர் குறித்த ஆய்வாளராக தன்னை எண்ணும்- முன்னாள் மாணவர் ஒருவர் ஷேக்ஸ்பியர் நாடகத்தை பள்ளியில் நடத்த முன்வருகிறார். வில்லியமின் வகுப்பிற்கு வரும் அவர் பெகன் (Bacon) தான் ஷேக்ஸ்பியரின் நாடகங்களை எழுதியதாக தான் நம்புவதாக ஆரம்பிக்கிறார். ‘Dick of the Bloody Hand’ என்ற அவன் நண்பர்கள் மட்டும் படித்துள்ள கையெழுத்து பிரதியாக உள்ள நாவலை அவன் எழுதி இருப்பதால் வில்லியமிற்கு தானும் எழுத்தாளன் என்ற எண்ணமுண்டு, எனவே முன்னாள் மாணவருடன் உரையாடத் துவங்குகிறான்.

“..How could the other man Ham…”
“I said Bacon”
“Well, it’s nearly the same”
….
“Well, why’s he got his name printed on all the books then?…”And if this other man Eggs..”
“I said Bacon”

Bacon, Ham, Eggs என்ற வார்த்தை விளையாட்டுடன்,- அவற்றிற்கிடையே உள்ள தொடர்புடன் – இந்த உரையாடல் முடிவதில்லை. முன்னாள் மாணவர் ஹம்லேட் (Hamlet) குறித்து பேச ஆரம்பித்து விடுகிறார்.

“I want first to tell you the story of the play of which you are all going to act a scene… There was a man called Hamlet…”
“You just said he was called Bacon”
….
“This was a different man….. This man was called Hamlet and his uncle had killed his father because he wanted to marry his mother”
“What…I’ve never heard of anyone wanting to marry their mother”
“It was Hamlet’s mother he wanted to marry”
“Oh that man that you think wrote the plays”
“No that was Bacon”
“You said it was Ham a minute ago. Whenever I say it’s Bacon you say it’s Ham, and whenever I say it’s Ham you say it’s Bacon..”

“There’s a beautiful girl in the play called Ophelia, and Hamlet wanted to marry her”
“You just said he wanted to marry his mother”
“I did not. I wish you’d listen. Then he went mad and this girl fell into the river, It was supposed to be an accident but probably -”
“He pushed her in” supplied William
“Who pushed her?” demanded Mr.Welbecker irritably.
“I thought you were going to say that the man Bacon pushed her in”
“Hamlet, you mean”
“I tell you what,…. let’s say Eggs for both of them. Then we shan’t get so muddled. Eggs means whichever of them it was”
“Rubbish,”

என்று முன்னாள் மாணவர் கதறுவது நியாயம்தான். ஆனால் வில்லியமின் சந்தேகங்களில்- அவற்றை உருவாக்கும் வார்த்தைகளுக்கிடையே உள்ள தொடர்புகளை பார்க்கும்போது – நியாயம் உள்ளது என்று கூற முடியும் அல்லவா? இத்துடன் வில்லியம்/ க்ராம்ப்ட்டன் நிறுத்துவதில்லை. இந்த உரையாடல் குறித்த சுருக்கத்தை

“Please, sir, he told us that he thinks that the plays of Shakespeare were really written by a man called Ham and that Shakespeare poisoned this man called Ham and stole the plays and then pretended he’d written them. And then a man called Bacon pushed a woman into a pond because he wanted to marry his mother. And there’s a man called Eggs, but I’ve forgotten what he did except that -“

என்று தலைமையாசிரியரிடம் சொல்ல

Mr.Welbecker’s complexion had assumed a greenish hue.
“That will do, Brown,” said the headmaster very quietly.

இருவரும் வேறென்ன செய்திருக்க முடியும்?

இன்று க்ராம்ப்ட்டனின் எழுத்துக்கள் முன்பைப் போல் பரவலாக வாசிக்கப்படுவதில்லை என்று சொல்லப்படுகிறது. அவற்றின் இப்போதைய மதிப்பு என்ன? வில்லியமின் சேட்டைகளில் ஒன்றைப் பார்ப்போம். அவனும் அவனுடைய நண்பர்களும் ‘கை போக்ஸ்’ (Guy Fawkes) தினத்தன்று பட்டாசு வெடிக்க பெற்றோர்களால் தடை செய்யப்படுகிறார்கள். எனினும் அவர்களுக்குத் தெரியாமல், நால்வரும் பட்டாசுகளை சேகரித்து வெடிக்கத் தயாராகும்போது, அனைவரின் தந்தைகளும் இதை அறிந்து அவர்களிருக்கும் இடத்திற்கு வந்து, கடும் கோபத்துடன் பட்டாசுகளை பறிமுதல் செய்கிறார்கள். அடுத்து பிள்ளைகளுக்கு தண்டனை கொடுக்க வேண்டியதுதான் பாக்கி, சோகத்துடனும் பயத்துடனும் அவர்கள் காத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் இப்போது என்ன நடக்கிறது?

பட்டாசுகளை ஆராயும் தந்தைமார்கள் தங்கள் காலத்திய பட்டாசுகளுடன் ஒப்பிட ஆரம்பிக்கிறார்கள் -பிறகென்ன, எல்லா தலைமுறையையும் போல் தங்கள் காலத்தியதுபோல் இல்லை என்று குறை சொல்லவும் தவறவில்லை-, பின் தாங்கள் சிறுவர்களாக இருந்தபோது நான்கு பேரும் வெடித்துச் செய்த அமர்க்களங்களை நினைவு கூர ஆரம்பிக்கிறார்கள், இறுதியில் மகன்கள் அருகில் இருப்பதை மறந்து விட்டு தாங்களே வெடிக்க ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள். க்ராம்ப்ட்டன் நேரடி காட்சியாக இதை வர்ணிக்கிறார் அவ்வளவே. வாசகன் என்ன காண்கிறான்? நான்கு பெரியவர்கள் ஒரு அரை மணிநேரத்திற்காகவேனும் திரும்பவும் தங்கள் பால்யத்திற்கு சென்றுவிடுவதை. ஆம், வில்லியம் ஒரு தனி குழந்தை மட்டுமல்ல, அவன் குழந்தைமையின் பிரதிநிதி. அவன் தந்தையும் ஒரு காலத்தில் வில்லியமாக இருந்தவர்தான், வில்லியமின் மகனும் (ஒரு வேளை அவன் வளர்ந்து ஜோனை திருமணம் செய்து கொண்டால்) வில்லியம்தான், எல்லா குழந்தைகளும் ஒரு கட்டத்தில் வில்லியமாக மாறிய பின்னரே பெரியவர்களாகிறார்கள்.

எனவேதான், இந்தத் தொகுப்பில் இறுதி நூல் வெளி வந்து பதினைந்து வருடத்திற்கு மேல், எண்பதுகளின் இறுதியில், உலக வரைபடத்தில் மட்டுமே இங்கிலாந்தைப் பார்த்திருந்த சிறுவனொருவன் செங்கல்பட்டு நூலகத்தில் இருந்து எத்தேச்சையாக எடுத்த இந்த நூல்களின் மூலம் தன் பகற்கனவுகளை நிரப்பிக் கொள்ள முடிந்தது. புத்தாயிரத்தின் இரண்டாம் தசாப்தம் முடியப்போகிற இந்த காலகட்டத்தில்கூட உலகின் வேறேதோ மூலையில் இன்று வில்லியமை அறிமுகம் செய்து கொள்ளும் சிறுவன் அவனுடைய அ-சாகசங்களில் உவப்புடன் பங்கேற்பான்.

பின்குறிப்பு:

1. 39 தனி நூல்கள் கொண்ட இந்த தொடரில் ‘Just William’s Luck’ மட்டுமே நாவல், மற்ற அனைத்தும் சிறுகதை தொகுப்புக்களே. இவற்றை வரிசைக்கிரமமாக படிக்க வேண்டிய தேவையில்லை.

2. ரிச்மல் க்ராம்ப்ட்டன் பெரியவர்களுக்கான பல நாவல்களும், சிறுகதைகளும்கூட எழுதி இருக்கிறார், அவற்றையே தன்னுடைய உயரிய படைப்புக்களாகப் பார்த்தார்.

தாகூரின் ‘பிறை நிலா’- என்னும் பிள்ளைக்கவி!

மீனாட்சி பாலகணேஷ்

பன்மொழி இலக்கியத்தில் ஈடுபாடு கொண்டவர்கள் தாகூரின் கவிதைகளைப் படித்து ரசித்திராமல் இருக்க முடியாது. ஆன்மீகம், தாய்மை, குழந்தைகளைப் பற்றிய கவிதைகள், காதல், தத்துவம், மதம் இன்னும் பல என்று அவர் தனது எழுத்தில் கையாளாத விஷயங்களே கிடையாது எனலாம்.

எந்தவொரு பொருளையும் கையாளும்போது சிற்சில சிந்தனைகளை வாசகனின் அனுமானத்திற்கு விட்டுவிடும் நயமும், உவமைகளைத் தேர்ந்து காட்சிகளில் பொருத்தும் அழகும் உள்ளத்தைக் கவர்வன. இதனாலேயே அவருடைய பெரும்பாலான கவிதைகளும் கதைகளும் திரும்பத்திரும்பப் படிக்கும் ஆவலைத் தூண்டுகின்றன. ஒவ்வொரு வாசிப்பிலும் புத்தம் புதிய கருத்துக்கள் உருவாகின்றன. அவருடைய பிறைநிலா எனும் கவிதை நூல் குழந்தைகளைப் பற்றியது. தாய், குழந்தை, இவர்களைப் பார்ப்பவர் ஆகியோரின் உரையாடல்கள் வாயிலாக உளவியல் ரீதியான எண்ணங்களை எழுத்தில் அழகாக வடித்துள்ளமை கருத்தைக் கவரும் தன்மையுடையது.

தாகூரின் வண்ணமயமான எண்ணச்சிதறல்களுள் இந்த நூலும் ஒன்று – இதில் உள்ள கவிதைகளைப் படிக்கும் போதெல்லாம் புதிதான எண்ணங்கள் தோன்றி பிரமிக்க வைப்பதுண்டு. ஒரு கவிஞன் தான் காணும், கண்ட பிரபஞ்சக் காட்சிகளை இதைவிட, நுட்பமாக, துல்லியமாகப் படம் பிடித்துக் காட்டவியலுமா எனும் பிரமிப்புத்தான் அது. காட்சி விளக்கங்கள் தனித்து ஒவ்வொன்றும் ஒரு உருக்கொண்டு உளவியல் கருத்துக்களைப் பிரதிபலிக்கும் மாயம் ஒரு விந்தை! ஒவ்வொரு எண்ணமும் அந்த உளவியல் ரீதியான வண்ணங்கள் தீட்டப்பட்டுப் பொலிவது மற்றொரு பேரதிசயம்.

ஒரு நம்பிக்கையற்ற முடிவில் கவிதையின் துவக்கம்

வீடு  (Home- கவிதை- ரவீந்திரநாத் தாகூர்– பிறைநிலா (Crescent Moon) எனும் கவிதைத்தொகுப்பிலிருந்து)

 ‘சூரியாஸ்தமனம் தனது கடைசிப் பொற்கிரணங்களைக் கஞ்சனைப்போல் ஒளித்துக்கொள்ளும் வேளையில் நான் மைதானத்தின் குறுக்கே தனியாக நடந்தபடி இருந்தேன்.

 பகலின் வெளிச்சம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஆழமான இருளினுள் புதைந்து கொண்டிருக்க, அறுவடை கொள்முதல் செய்யப்பட்டு விதவைக் கோலமாகக் காணப்பட்ட நிலம் அமைதியாகக் கிடந்தது.

திடீரென ஒரு சிறுவனின் கிறீச்சிட்ட குரல் ஆகாயத்தினூடே எழுந்தது. அவனுடைய பாட்டின் தடத்தை மட்டும் அந்த மாலைப்போதின் அமைதியில் பின்னடைய விட்டுவிட்டு அவன் அந்த இருளில் யாருக்கும் தெரியாமல் அப்பகுதியைக் கடந்து சென்றான்.’

ஒரு வெறுமையைத் தேக்கிய வண்ணம் துவங்கும் கவிதை- ஆமாம், வெறுமைதான்- சூரியாஸ்தமனம், விதவைக்கோலம் பூண்ட அறுவடை நிலம், தனித்த ஒரு சிறுவனின் குரல்- இவையெல்லாம் ஒரு இலக்கற்ற, நட்பற்ற, வெறுமை மட்டுமே நிறைந்த உலகைக் கண்முன் விரிக்கின்றன.

தனியனான கவிஞர், சூரியாஸ்தமனத்தின் முடிவு – எனும் சுவாரசியமற்ற, வெறுமை நிறைந்து வழியும் காட்சிகளுக்குப் பதிலாக, தான் காண்பவற்றை அழகிய நிலா ஒளிரும் இரவின் ஆனந்தமான துவக்கமாகக் காண்பித்திருக்கலாமல்லவா? ஏன் அப்படிச் செய்யவில்லை? விதவைக்கோலம் பூண்ட அறுவடை நிலத்திற்குப் பதிலாக, பிரசவித்துக் களைத்திருந்தாலும், மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்து, ஒரு சாதனையின் நிறைவில் அமிழ்ந்திருக்கும் தாயின் உள்ளத்தைப் பிரதிபலிக்கலாகாதா? இப்படியெல்லாம் சோகமான உவமைகளை ஏன் தாகூர் கையாண்டிருக்கிறார்? சிறுவனின் ஒற்றைக்குரல், வீடுசெல்லும் உற்சாகத்தை நிரப்பிக் கொண்டு இனிமையான பாடலாக ஒலிக்கலாகாதா? அது ஏன் தனித்துக் ‘கிறீச்சிட’ வேண்டும்?…

விடைகாண நீண்டநேரம் தவிக்க வேண்டிய அவசியமேயில்லாமல் செய்கின்றன கவிதையின் அடுத்த வரிகள்!

‘அவனுடைய கிராமத்து வீடு அந்த தரிசான நிலத்தின் முடிவில் கரும்பு வயல்களைத் தாண்டி, வாழை மரங்கள், மெல்லிய பாக்கு மரங்கள், தேங்காய் மற்றும் ஆழ்ந்த பச்சை நிறப் பலா மரங்கள் இவற்றினால் மறைந்திருந்தது,’

அச்சிறுவன், தரிசான நிலத்தின் முடிவில் கரும்பு வயல்களைத் தாண்டி, வாழை மரங்கள், மெல்லிய பாக்கு மரங்கள், தேங்காய் மற்றும் ஆழந்த பச்சை நிறப் பலா மரங்கள் இவற்றினால் மறைந்திருந்த தனது கிராமத்து வீட்டை நோக்கித்தான் செல்கிறான். இவ்வரிகளில் வாழையும், கரும்பும், பாக்கும், பலாவும், தேங்காயும்  வாழ்வின் வளமையை, பசுமையை, எதிர்பார்ப்பை, நம்பிக்கையை அறிவுறுத்தும் சாட்சியங்களாகி நிமிர்ந்து கம்பீரமாக நிற்கின்றன என அழுத்தமான நம்பிக்கையைப் பதிவுசெய்து விடுகிறார் தாகூர்.

முதல் சில வரிகள் நம் மனதில் விதைத்த வெறுமை அவசரமாக எங்கோ ஓடி ஒளிந்து கொள்கிறது. ஒரு ஆர்வமான எதிர்பார்ப்புடன் அடுத்தடுத்த வரிகளுக்கு கண்களும் உள்ளமும் கடிதில் தாவுகின்றன. இழப்புக்கும் இருப்புக்கும் இடையே ஒரு பாலம் அமைக்கும் சொற்கள் நிறைந்த வரிகள்!

அடுத்து என்ன சொல்கிறார் எனப் பார்ப்போமா?

எனது தனிமையான வழியில் நான் அந்த நட்சத்திர ஒளியின் கீழ் சிறிது தயங்கி நின்றேன். என் கண் முன்பு விரிந்து கிடந்த இருளான பூமி,  தொட்டில்களாலும், படுக்கைகளாலும் அன்னைமார்களின் கனிவான இதயங்களாலும், மாலை நேரத்து விளக்குகளாலும் நிரம்பியிருந்தது; அந்த எண்ணற்ற வீடுகளில் இருக்கும் தளிர் போலும் பிஞ்சு உயிர்களை- தம் உள்ளங்கள் ஆனந்தத்தில் நிரம்பியிருக்க, உலகத்தோர் கொண்டாடும் ‘மகிழ்ச்சி’யின் மதிப்பினைச் சிறிதும் அறியாதவர்களாக  வாழும் பிஞ்சுகளை- தனது இரு கரங்களாலும் அவ்விருண்ட பூமி அணைத்திருந்தது.

ஏதோ ஒரு எண்ணம் கவிஞரை ஒரு தயக்கத்திற்குள்ளாக்கி விடுகிறது. நட்சத்திர ஒளியின் கீழ் தயங்கி நிற்க வைக்கின்றது. இத்தனை பொழுதும் கண் முன் விரிந்து கிடந்த இரவும், அதன் இருளும், வண்ணமயமான எண்ணச்சிதறல்களாகி நின்று, வானில் ஒளிரும் நம்பிக்கை நட்சத்திரங்களைப்போல் காண இயலும் மாலை நேரத்து விளக்குகளையும், உணர மட்டுமே இயலும் அன்னைமார்களின் அன்பு இதயங்களையும் நம்முன் விரிக்கின்றன. அன்னைமார்களின் கனிவான அன்பு இதயங்களை அறிமுகப்படுத்த கவிஞர் கையாளும் உத்தி ‘தொட்டில்களும் படுக்கைகளும் நிரம்பிய வீடு’களைக் காண்பிப்பதுதான்.

வாழ்வின் நம்பிக்கைகளும் எதிர்பார்ப்புகளும் ஏன் அன்னைமாரின் கனிவான அன்பில் மட்டுமே வெளிப்பட வேண்டும்? ஒரு ஆணும் பெண்ணும் கொள்ளும் காதல், தெய்வபக்தி, கல்வியின் பயன் இவற்றால் வாழ்க்கையின் சிறப்பை விளக்கவியலாதா எனும் கேள்விகள் அடுத்தடுத்து எழுகின்றன அல்லவா? எனக்குள் எழுந்தது!

தாய்மையின் சிறப்பு தனித்துவமானது என்பதனை விளக்கவே தாகூர் இவ்வாறு செய்தாரோ என எண்ணத் தோன்றுகிறது. தனது சிறுகுழந்தையைக் கண்டதும் கனியும் இதயம் தாய்க்கே உரியது. அந்தக் குழந்தைக்கு அறுபது வயது நிறைந்தாலும்கூடத் தாயின் பாசம் மட்டும் மாறுவதேயில்லை. இதுதான் இந்த உவமைக்கு விளக்கமா எனும் கேள்வி எழுகிறது! சரி, அப்படியானால் தொட்டில் குழந்தைகளை இங்கு குறிப்பிடுவானேன்?

தொட்டில் குழந்தைகளான பிஞ்சு உள்ளங்கள் வளர்ந்த மனிதர்கள் அறியும், அல்லது அனுபவிக்கும் நுட்பமான உணர்வுகளான கோபம், தாபம், பகைமை, பொறாமை, இன்ன பிறவற்றிற்கு இன்னமும் ஆட்படாதவர்கள்! தாயினையே அக்குழந்தைகள் உளரீதியாகவும், உடல்ரீதியாகவும் சார்ந்து இருப்பதனால், அவள் முகத்தைக் கண்டதும் அன்பும், பாதுகாப்பு உணர்வும், அதனால் எழும் நிறைவும், அதன் தொடர்பான ஆனந்தமும் அவர்களின் பிஞ்சு உள்ளங்களில் எழுந்து பொங்குகின்றன. இதுவே பிஞ்சு உள்ளங்கள் அனுபவிக்கும் ஆனந்தம். மானிடர்கள் பெரிதும் நயக்கும் விலைமதிப்பற்ற ஆனந்தம். இத்தகைய ஆனந்தத்தின் மதிப்பை, மகிழ்ச்சி உணர்வை உலகத்தோர் பெரிதும் போற்றி மதித்துக் கொண்டாடுகிறார்களே- ஏன் தெரியுமா? பணம், பதவி, ஆட்கள், கல்வி தரும் பெருமிதம், காதலின் வெற்றி, வழிபாட்டுத் தலங்கள் இவையனைத்தும் மட்டுமே பாதுகாப்பு உணர்வு, நிறைவு, பெருமிதம், மகிழ்ச்சி ஆகிய உணர்வுகளை உலகத்தோர் உள்ளங்களில் நிறைக்கின்றன. ஆனால் ஒரு சிறு பிஞ்சுக் குழந்தைக்கு இவை ஒன்றும் வேண்டாம். தாயின் முகத்தைக் காண்பதன் மூலமும், அவளுடைய அணைப்பின் மூலமும் மட்டுமே இவை கிடைத்து விடுகின்றன என நினைத்துப் பார்க்கும்போது ஆச்சரியமாக இல்லை?

மேலும் அந்த மழலைகள் இந்த ‘உலகத்தோர் கொண்டாடும் மகிழ்ச்சி’யின் மதிப்பை உணராதவர்கள். அதன் மதிப்பு வேறானது என மேலே கண்டோம். அதனை அறியாத வரையே அவர்கள் உயர்வான பிஞ்சு மழலைகள். இந்த உலகின் நம்பிக்கை நட்சத்திரங்கள் இக்குழந்தைகள்தான்! வளர்ந்துவிட்டால் மனித உணர்வுகள் அவர்களைப் பற்றிக்கொண்டு விடுகின்றன!!

இந்தக் காட்சியை ‘வீடு’ எனும் தலைப்பின் கீழ் ஒரு அழகான வசன கவிதையாக்கி வைத்துள்ளார் தாகூர். உலகு பல தேசங்களைக் கொண்டது; தேசம் பல வீடுகளைக் கொண்டது; வீடு செழிக்க, குடும்பம் செழிக்க, நாடும் செழிக்க குழந்தைகள் இன்றியமையாதவர்கள். இந்த உன்னதமான கருத்தை எளிய அன்றாட நிகழ்வுகள் கொண்ட கவிதையில் பொதிந்து வைத்துள்ள நயம் இரசிக்கத்தக்கது.

இதுபோலும் பல கவிதைகள் கொண்ட கவிதைத் தொகுதிக்கு ‘பிறைநிலா’ என அழகான பெயரையும் இட்டுள்ளார் தாகூர். பிறைநிலா கீற்று கீற்றாக நாள்தோறும் வளருவது போலக் குழந்தைகளும் வளர்கிறார்கள் அல்லவா? அதனால்தானோ என்னவோ இப்பெயரைத் தெரிவு செய்துள்ளார்.

நம்பிக்கை இழந்த நிலைக்கும் நம்பிக்கை பிறக்கும் நிலைக்குமான வெறுமை- நிறைவு (Hope & Despair) இவற்றின் தொடர்பை இக்கவிதை வெகு அருமையாகச் சித்தரித்துள்ளது. நம்பிக்கை- இழப்பு எனும் இரு நிலைகளையும் விவரிக்கும் ‘நம்பிக்கை- வெறுமை’ சார்ந்த கருத்துக்கள்  ‘வெறுமை -நம்பிக்கை’ என மாற்றிப்போடப்பட்டுள்ளதால் அற்புதமான பொருளைக் கொடுக்கும் அழகான கவிதை இதுவல்லவோ?

இருளின் கருமையிலிருந்து துவங்கி, மரங்களின் பச்சை, ஒளிரும் நட்சத்திரங்களின் வெள்ளி, விளக்குகளின் பொன்னிறம், குழந்தைகளின் புன்னகைக்கும் ரோஜா முகங்கள் என வண்ணமயமாக விளங்கும் இக்கவிதைக்கு ‘வீடு’ எனப்பெயரிட்டதும்கூட ஒரு பாதுகாப்பு உணர்வையும் நம்பிக்கையையும் மனித மனங்களில் எழுப்பத்தானோ என்னவோ எனத் தோன்றுகிறது!

ஒளிப்பட உதவி – Bangla Sahitto