விமரிசனம்

ஐரா லெவினின், ‘எ கிஸ் பிபோர் டையிங்’ – ஆர். அஜய்

– ஆர். அஜய்-

ஐரா லெவினின் (Ira Levin), ‘எ கிஸ் பிபோர் டையிங்’ நாவலின் முதல் பத்தியில் தன் திட்டங்கள் கலைகின்றனவே என்ற ஆத்திரத்தில் தாடை இறுகி வலியெடுக்கும் அளவிற்கு உடலெங்கும் வெறியாலும், மன அழுத்தத்தாலும் பீடிக்கப்பட்டிருக்கும் முக்கிய பாத்திரத்தை சந்திக்கிறோம். தான் கருவுற்றிருப்பதாக அவன் காதலி அப்போதுதான் சொல்லி இருக்கிறாள். தன் மேல் அவள் சாய்ந்திருப்பதைச் சகிக்க முடியாமல் தள்ள வேண்டும் என்ற உந்துதலைக் கட்டுப்படுத்தி, பதற்றம் சிறிது குறையும்வரை அமைதியாக இருந்து விட்டு பேச -அக்குள் விரையில் நனைந்திருக்க, கால்கள் இன்னும் நடுங்கிக் கொண்டிருக்க – ஆரம்பிக்கிறான். திருமணம் செய்வதைப் குறித்து எந்த தயக்கமும் இல்லை, ஆனால் அவள் கருவுற்றிருப்பது அவள் தந்தைக்கு தெரிந்தால் பெரும் பணக்காரரான அவர் அவளை ஒதுக்கி விடுவார். காதலி, அது குறித்து தான் கவலைப்படவில்லை என்கிறார். காதலனும் தனக்காக அதைச் சொல்லவில்லை, இருவருமே இன்னும் கல்லூரிப் படிப்பை முடிக்காத நிலையில் பிறக்கப் போகும் குழந்தையை எப்படி நல்லபடியாக வளர்க்க? படிப்பு முடிந்தபின் முறைப்படி அவள் தந்தையைச் சந்தித்து மணம் முடிக்க அனுமதி கேட்டு, பின் திருமணம் நடந்தால் அவர்கள் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும்? காதலி, ஏன் அந்த நிறைவேற முடியாத கனவுகளைப் பேசுகிறாய் என்று கேட்க, இப்போதும் அவை நிறைவேற முடியும் என்கிறான். கருக்கலைப்பு செய்ய மாட்டேன் என்று உறுதியாக காதலி சொல்ல, தொடர்ந்து அவளிடம் பேசி, மாத்திரைகள் வேலை செய்யவில்லை என்றால் இப்போதே திருமணம் செய்து விடலாம் என்று சம்மதிக்க வைக்கிறான்.

நாவலின் முதல் அத்தியாயத்திலேயே அப்பாத்திரத்தின் ஆளுமை வெளிப்பட்டு, எந்தச் சூழலிலும் தன்னிலை இழக்காதவன், தன் பேச்சினால் யாரையும் வசியம் செய்யக் கூடியவன் என்ற புரிதல் கிடைக்கிறது. எனவே அடுத்த அத்தியாயங்களில் காதலியைக் கொலை செய்ய அவன் திட்டமிட ஆரம்பிக்கும்போது, வியப்பு ஏற்படவில்லை என்றாலும், அதில் அவன் வெற்றி அடைகிறானா, எப்படி பிடிபடுகிறான் என்பதைத் தவிர வேறென்ன புதிதாக இருக்க முடியும், என்று கேள்வி வாசகனுக்கு எழக்கூடும்.

காதலனின் எண்ண ஓட்டத்தை தெரிந்து கொள்கிறோமே தவிர அவன் பெயரை லெவின் வெளிப்படுத்துவதில்லை, முகமூடி போட்ட ஒருவன் நம் முன் நடமாடுவதை போல்தான் அவனை நாம் காண்கிறோம் என்பதையும், மற்ற பாத்திரங்களுக்கு அவன் முகமூடி அணிந்துள்ளான் என்பது தெரியாமல் இருப்பது மட்டுமே நமக்கும் அவர்களுக்கும் உள்ள வித்தியாசம் என்பதையும் உணராதபடி நாவலை கொண்டு செல்லும் லெவின் முதல் பகுதியின் இறுதியில்தான் அதன் -அந்த காதலன் யாராக இருப்பான் என்ற கேள்வியை, அதுவரை அவனுடையை செயல்களில் ஆழ்ந்து இருக்கும் வாசகனை கேட்கச் செய்கிறார். வாசகன் பெரிதாக கவனிக்காமல் செல்லக்கூடிய சில விஷயங்களை சொல்லி அவற்றை பின்னால் மிகச் சரியாகப் பொருத்தி அதன் முக்கியத்துவத்தை, அதை -அதன் அர்த்தம் புரியாமல் – கவனித்திருந்தால் மகிழ்ச்சியும், அதில் ஒன்றுமில்லை என்று கடந்திருந்தால் வியப்பும் அடையச் செய்வதுடன் மர்ம நாவல்களின் ஒழுங்கை குலைக்கக் கூடிய இரண்டு அபாயகரமான விஷயங்களிலும் லெவின் ஈடுபடுகிறார்.

ஒன்று, தனக்கு (ஆசிரியருக்கு) மட்டும் தெரிந்திருக்கும் விஷயங்களை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வாசகனுக்கு வெளிப்படுத்தி/ உணர்த்தி, அவனை அதிரச் செய்வது அல்லது இனி இந்தக் கதையில் ஒன்றுமில்லை என்ற தட்டையான மனநிலைக்கு அவனைக் கொண்டு வந்த சில பக்கங்களில் மீண்டும் அவனை வசப்படுத்தி உள்ளிழுத்துக் கொள்வது. முதல் பகுதியில் நடக்கும் கொலைக்குப் பின் ஏற்படும் எதிர்பார்ப்பின்மையை, கொலைகாரன் யார் என்று தெரியாது என்ற உணர்தலினால் விலக்கி, இரண்டாம் பகுதியில் மீண்டும் ஒரு முடிச்சை உருவாக்கி, அதன் இறுதியில் வெளிப்படுத்தும் தகவல்- கொலை செய்பவனின் முகமூடி விலகும் தருணம்- ஒரு உதாரணம். அது மிகப் பெரிய திறப்பு என்றாலும், இத்தகைய நாவல்களின் முடிவாகவே- கொலைகாரன் யார் என்று தெரிந்துவிட்ட பின் என்ன சுவாரஸ்யம் – பெரும்பாலும் இருக்க முடியும் இல்லையா, ஆனால் அதற்குப் பின்னரும் கதையை நீட்டிப்பது என்ற தற்கொலை முடிவை எடுக்கும் துணிச்சல் லெவினுக்கு இருப்பதோடு மட்டுமில்லாமல் அதை வெற்றிகரமாக கொண்டும் செல்கிறார். (திருமணத்துடன் சுபமாக முடியும் காதல்/ தேவதை கதைகளை அதற்குப் பின்னான வாழ்கையையும் சித்தரித்து நீடிப்பதைப் போல)

இரண்டாவது, இனி தப்பிக்கவே முடியாது என்று நாம் எண்ணுமளவுக்கு ஒரு இக்கட்டை உருவாக்குவது. ஒரு பாத்திரத்தை பற்றி தெரிந்து கொள்ள வேறு பெயரில் அவன் குடியிருக்கும் இடத்தின் சொந்தக்காரரை -அவன் அங்கில்லாத நேரமாக பார்த்து -சந்திக்கச் செல்லும், பெரிதாக பிரச்சனை ஏற்பட முடியாத நிகழ்விலும்கூட இத்தகையை சிக்கலொன்றை உருவாக்கும் திறமை லெவினுக்கு உள்ளது. அப்படியொன்று உருவாகிய பின், அதை ஏனோதானோ என கடந்து சென்றால் வாசகனுக்கு அது அவனை வயப்படுத்த முனையும் மலிவான உத்தியாக மட்டுமே தோன்றி அதை விலக்கி விடுவான். ஆனால் லெவின் அதை தர்க்க ரீதியாக இயல்பான முறையில் அவிழ்ப்பது வாசகனை சில பக்க பதட்டங்களுக்குப் பின் ஆசுவாசமாக, அதே நேரம் தான் ஏமாற்றப்படவில்லை என்ற எண்ணத்துடன் மூச்சு விட வைக்கிறது.

நாவலின் முக்கிய பாத்திரம் தளராமல் முயற்சி செய்பவனாக இருப்பது குறித்து நாவலின் முதலிரு அத்தியாயங்களில் நமக்கு புரிதல் கிடைத்துவிட்டாலும், அப்பாத்திரத்தை நம் மனத்தில் இன்னும் துல்லியமாக கட்டமைக்கும் வகையல் அவ்வப்போது லெவின் அவனைக் குறித்து தகவல்கள் தந்துச் செல்கிறார். பெரிய சோகப் பின்னணியோ, பழிவாங்கும் காரணமோ இந்த பாத்திரத்திற்கு இல்லை. சிறிய கிராமமொன்றில் சாதாரண மத்தியத் தர குடும்பமொன்றில் பிறந்து வளர்பவன்தான் இவன். ஆனால் நீல நிறக் கண்கள், பொன்னிற தலைமுடி என்று மரபணு குலுக்கல் சீட்டில் வென்றிருக்கும் அவன் சிறு வயதிலிருந்தே மற்றவர்களை எளிதில் தன் பால் ஈர்த்து தான் பிறந்த அந்த சிறிய இடத்தின் நாயகனாக வளர்வது, அவனுடைய தன்மோகம் (narcissism) குறித்த உணர்தலை நமக்குத் தருகிறது. சிறிய குளத்தில் மிகப் பெரிய ஒற்றை மீனாக விளங்கியவன், பெரு நகரத்திற்கு வரும்போது தான் அப்படி ஒன்றும் மிகவும் தனித்துவம் கொண்டவன் அல்ல என்று ஏற்படும் புரிதல் (தன்னை விட முதிர்ந்த பணக்கார விதவை பெண்ணுடன் உறவு ஏற்பட்டதில் உண்டாகும் பெருமிதம் அப்பெண் ஆறு மாதங்களுக்கு ஒரு முறை மாற்றும் இளைஞர்கள் வரிசையில் ஒருவன் தான் என அவனுக்குத் தெரியவருவது) அதனால் சீண்டப்படும் அவனுடைய அகங்காரம் ஆதார குணமான சுயமோகத்துடன் ஒன்றிணையும்போது, அதன் பின் அவன் மனதளவில் ஒரு முடிவுக்கு வருவதும், நிஜத்தில் அதை செயல்படுத்துவதும் அவனுடைய ஆளுமையின் மற்றொரு வெளிப்பாடாகவே, இயல்பான ஒன்றாகவே இருக்கிறது.

அவனுக்கும் அவன் தாய்க்குமான உறவிலும் வாசகன் யூகிக்கக்கூடிய சில விஷயங்கள் உள்ளன. கணவனின் எதிர்காலம் குறித்த பல கனவுகளுடன் திருமணம் செய்து கொண்டு பெரும் ஏமாற்றமடைந்த அவன் தாய், அதை வெளிக்காட்டவும் தயங்குவதில்லை. அந்த எதிர்பார்ப்புக்களை மகனிடம் திருப்புகிறார் என்று லெவின் சுட்டுகிறார். அவருடன் அவ்வப்போது பிணக்கு கொண்டாலும் தான் ஒரு நல்ல நிலைக்கு வரும் சூழல் ஏற்பட்டவுடன் தாயை அழைத்து தன் தற்போதைய நிலைமையை பார்க்கச் செய்வது, நம் பாத்திரம் எந்தளவிற்கு தாயின் எதிர்பார்புக்களால் உந்தப்பட்டான், எப்படியேனும் அவர் முன் வெற்றிகரமான மனிதனாக உருவாக ஆசைப்பட்டானா என்று யோசிக்க வைக்கிறது. இவை அவன் செய்கைகளை நியாயப்படுத்துவதாக அல்லாமல் அவனுடைய ஆளுமை உருவாக்கத்திற்கான காரணிகளாக இருக்கலாம் என்ற கோணத்தில் வாசகனைச் சிந்திக்க வைப்பவையாக மட்டுமே நாவலில் உள்ளன.

சதுரங்கத்தில் சிப்பாய்கள் ஒவ்வொரு கட்டமாக முன்னேறி ராஜாவை நெருக்குவதைப் போல் நாவலை இறுதி வரை கொண்டு செல்லும் லெவின், சிப்பாய்கள் ஆட்ட விதிகளை மீறி நாலைந்து கட்டங்கள் தாவிச் செல்லும் சில நிகழ்வுகளை வைப்பது அதுவரை இருந்த நாவலின் போக்கிற்கு நேர் எதிர்மாறாக, சற்றே ஏமாற்றமளிப்பதாகவும்கூட இருந்தாலும், ‘ழானர்’ எழுத்தின் எல்லைகள் இவை என்றளவில் அவற்றை கடந்து செல்லலாம். நாவலில் இறுதியில் இன்னொரு மீள முடியாததாக தோன்றும், ஆனால் கச்சிதமாகப் பொருந்தும் ஒரு சந்திப்பை/ கேள்வியை உருவாக்கி முடிப்பதின் மூலம் அதையும் சரி செய்து விடுகிறார். இந்த சிக்கலை லெவின் எப்போதும் போல் எளிதாக அவிழ்த்து விட்டிருப்பார், ஆனால் அவ்வாறு செய்யாமல் அதன் பொறுப்பை வாசகனிடம் விட்டு விடுவதால் நாவல் முடிந்த பின்பும் அவன் அதற்கான முயற்சியில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கிறான்.

பின்குறிப்பு:

நாவலை படிக்கும் போது, தொண்ணூறுகளின் முதற்பகுதியில் வெளிவந்த, இன்றைய ஹிந்தி திரையுலகின் பெருநட்சத்திரங்களில் ஒருவர் அந்த இடத்திற்கு செல்லும் பாதையில் அடியெடுத்து வைக்க உதவிய ஹிந்தி திரைப்படம் சிலருக்கு நினைவுக்கு வரலாம். இந்த நாவலை அதிகாரபூர்வமாக படமாக்கிய ஆங்கில திரைப்படத்தின் அதிகாரபூர்வமற்ற தழுவலான அப்படத்தை பார்த்திருந்தாலும், முற்றிலும் புதிய, அதைவிட மேம்பட்ட அனுபவத்தை தரும் இந்த நாவல் தருகிறது. அதற்கு காரணம் நாவலின் தரம் மட்டுமல்ல ஹிந்தி திரைப்படத்தின் சாதாரணத்தன்மையும்தான்.

Advertisements

ஜான் ஆஷ்பெரி – எம்மா பௌமன் எழுதிய அஞ்சலிக் குறிப்பு

Emma Bowman

மிகுமெய்ம்மை மற்றும் விடையிலித்தன்மை கொண்ட படைப்புகளுக்குப் பெயர் பெற்ற, புலிட்சர் பரிசு வென்ற கவிஞர் ஜான் ஆஷ்பெரி தொண்ணூறாம் வயதில் மறைந்திருக்கிறார்… அவர் தன் இல்லத்தில் இயற்கை மரணம் எய்தினார்.

1975ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த அவரது கவிதை தொகுப்பு, ‘செல்ஃப் போர்ட்ரெய்ட் இன் எ கான்வக்ஸ் மிரர்’ பலராலும் அவரது மிகச் சிறந்த படைப்பாகக் கருதப்படுகிறது. புலிட்சர் பரிசு, நேஷனல் புக் அவார்ட் மற்றும் நேஷனல் புக் கிரிடிக்ஸ் சர்க்கிள் பரிசு என்று இலக்கிய உலகின் மிக அபூர்வமான மூன்று விருதுகளை அது பெற்றது. இந்த நூலின் தலைப்புக் கவிதை அதே பெயர் கொண்ட பார்மிஜியானினோவின் பதினாறாம் நூற்றாண்டு ஓவியத்தின் மீதான தியானமாகும். முன்னால் அதிபர் பராக் ஒபாமா நேஷனல் ஹ்யூமானிட்டிஸ் பதக்கம் அளித்து ஆஷ்பெரியின் சாதனைகளை அங்கீகரித்துள்ளார்.

இளம் வயது முதலே கவி மரபுகளை நிராகரித்த ஆஷ்பெரியின் மனப்போக்கு ஜான் கேஜ் போன்றவர்களின் இசை மற்றும் காண்கலை, குறிப்பாக அப்ஸ்ட்ராக்ட் எக்ஸ்பிரஷனிஸ்ட் ஓவியர்களின் தாக்கத்தில் வளர்ந்த ஒன்று.

அவரது கவிதைகளுக்கும் ஓவியத்துக்கும் உள்ள உறவை நியூ யார்க் டைம்ஸ் இவ்வாறு அடையாளப்படுத்தியது: “அவரது கவிதைகள் சவாலாய் இருக்கின்றன என்றால் திரு. ஆஷ்பெரியின் நோக்கத்தில் அதுவும் ஒன்று- ஓவியம் குறித்த தம் முன்னனுமானங்களை பார்வையாளர்கள் கைவிட வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்ட அப்ஸ்ட்ராக்ட் எக்ஸ்பிரஷனிஸ்டுகள் போலவே கவிதை குறித்த தம் முன்னனுமானங்களை வாசகர்கள் மீள்பரிசீலனைக்கு உட்படுத்த அவர் கட்டாயப்படுத்துகிறார்.”

பாரிஸ் ரிவ்யூவின் பீட்டர் ஸ்டிட்டிடம், “ஓவியனாவ்துதான் என் லட்சியம்,” என்றார் ஆஷ்பெரி. பதின்ம வயதுக்கு முந்தைய ஆண்டுகளில் அவர் ஓவிய வகுப்புகள் எடுத்துக் கொண்டார், ஆனால், “ஓவியம் வரைவதைவிட கவிதை எழுதுவது சுலபமாக இருப்பதை அறிந்து கொண்டேன்.” அதற்கிடையிலான காலத்தில் அவர் நவீன கவிதைகள் வாசிக்கத் துவங்கியிருந்தார்.

லூயி உண்டர்மேயர் தொகுத்த கவிதை நூல் ஒன்றில் தான் கவிஞனாய் அங்கீகாரம் பெற்றதாக அவர் ஸ்டிட்டிடம் சொல்கிறார். பல விமரிசகர்களும் ஆஷ்பெரியின் கவிதைகள் புரிந்து கொள்ள முடியாதவையாக இருப்பதாய்ச் சொல்வது குறித்து, “அதில் பலவும் எனக்கு முதலில் பிடிபடவில்லை… பிற கவிஞர்கள் போல் எழுத வேண்டும் என்ற ஆர்வம்தான் என்னைக் கவிதை எழுத வைத்தது என்று நினைக்கிறேன்”.

அவரது புதிர்க்கவிதைகள் இலக்கிய விமரிசகர்களையும் அவரது சமகால கவிஞர்களையும் குழப்பத்தில் ஆழ்த்தினாலும், சோதனை முயற்சிகள் மேற்கொள்ளும் அவரது பாணி ஒரு தலைமுறை எழுத்தாளர்களுக்கு இலக்கியத்தை புதிதாக்கி அளித்தது.

மிகச் சிறந்த கவிஞர் என்று போற்றப்பட்ட டபிள்யூ. ஹெச். ஆடனை ஆஷ்பெரியின் முதல் புத்தகம் புரிந்து கொள்ள முடியாமல் தடுமாறச் செய்தது (“கவிஞனாய் என் மொழியை உருவாக்கிய முதன்மை எழுத்தாளர்களில் ஒருவர்” என்று ஆஷ்பெரி ஆடன் குறித்து மதிப்பு கொண்டிருந்தார்). ‘சம் ட்ரீஸ்’ (1956) என்ற புத்தகத்துக்காக ஆஷ்பெரியை யேல் யங்கர் போயட்ஸ் பரிசுக்குத் தேர்வு செய்த ஆடன் பிற்காலத்தில், “அதில் ஒரு வார்த்தைகூட தனக்கு பிடிபடவில்லை என்று ஒப்புக்கொண்டார்”, என்பதை டைம்ஸ் குறிப்பிடுகிறது.

ஆம், 2008ஆம் ஆண்டு தி அசோஷியேட்டட் பிரஸ்சுக்கு அளித்த பேட்டியில் ஆஷ்பெரி, தன் பெயரை தான் வினைத்தொகையாக்குவதானால் அது, “மனிதர்களைச் சொல்லவொண்ணாதபடி குழப்புவது”, என்று பொருட்படும் என வேடிக்கையாய் குறிப்பிட்டார்.

வாழ்வே அவ்வாறு இருப்பதால்தான் ஓவிய மரபுகளைப் பின்பற்றாத அவரது படைப்புகளும் சீரில்லாமல் இருக்கின்றன என்று ஒரு முறை ஆஷ்பெரி லண்டன் டைம்ஸில் கூறினார்: “வாழ்வில் நேரடி அறிவிப்புகள் எதுவும் இருப்பதாய் நான் கண்டதில்லை. அறிவு அல்லது உணர்வு எனக்கு எவ்வாறு வருகிறதோ, அதைப் போல் அல்லது அதை நகல் செய்யும் வகையில் என் கவிதை உள்ளது- தட்டுத் தடுமாறி, திசையின்றி வளர்கிறது. அப்படிப்பட்ட ஒரு நிலையை கச்சிதமான வடிவங்களில் அமைக்கப்பட்ட கவிதைகள் பிரதிபலிக்காது என்று நினைக்கிறேன். என் கவிதை துண்டிக்கப்பட்ட தன்மை கொண்டது, ஆனால் வாழ்வும் அப்படிதான் இருக்கிறது”

வீக்எண்ட் எடிஷன் நிகழ்ச்சியை நடத்திய ஸ்காட் சைமனிடம் 2005ஆம் ஆண்டு ஒரு நேர்முகத்தில் அவர், கவிதை எழுதுவது என்பது சமூகத்தில் “ஒரு விளிம்புநிலைத் தொழில்” என்றார். பெருவாரி வாசகர்களால் அவரது படைப்புகளைப் புரிந்து கொள்ள முடிவதில்லை என்பதைத் தாம் கண்டிருப்பதாக விமரிசகர்கள் தன்னிடம் கூறியுள்ளனர் என்றும் அவர் அந்தப் பேட்டியில் குறிப்பிட்டார், ஆனால் மானுட அனுபவம் தொடர்பான தனது கருப்பொருட்கள், ஐயம், தீர்மானமின்மை போன்றவை, பலரையும் முன்னிட்டுப் பேசுபவை.

“எத்தனை பேர் புரிந்து கொள்ள முடியுமோ அத்தனை பேருக்கும் அவை புரிந்தால் நன்றாகத்தான் இருக்கும்,” என்று அவர் சைமனிடம் கூறினார். “அவை அந்தரங்கமானவை அல்ல, அப்படி நான் சொல்ல மாட்டேன். அவை நம் அனைவரின் அந்தரங்கம் குறித்தவை, சிந்திப்பதும் முடிவெடுப்பதும் நமக்கு எவ்வளவு கடினமாக இருக்கிறது என்பது குறித்தவை. அப்படி பார்க்கும்போது அவை, யாருக்காவது புரிந்து கொள்ளும் ஆர்வம் இருக்குமானால், அவர்களுக்கெல்லாம் பிடிபடும் என்று நினைக்கிறேன்”

(This is an unauthorised translation of the article, ‘John Ashbery, Celebrated And Experimental Poet Of The 20th Century, Dies At 90’, by Emma Bowman, published at NPR. This Tamil translation is intended for educational, non-commercial display at this particular webpage only).

ஆளற்ற பாலம் – கொண்டபல்லி கோடேஸ்வரம்மா (புத்தக அறிமுகம் – எஸ். சுரேஷ்)

எஸ். சுரேஷ்

கொண்டபல்லி கோடேஸ்வரம்மாவின் நினைவுகள் தெலுங்கில், “நிர்ஜன வாரிதி” என்ற தலைப்பில் வெளிவந்துள்ளது.  கெளரி கிருபானந்தன் தமிழாக்கத்தில் “ஆளற்ற பாலம்” என்று காலச்சுவடு பதிப்பகத்தால் வெளியிடப்பட்டுள்ள இந்த நூல், மனதை மிக ஆழமாய்த் தொட்டு நெகிழ்த்துகிறது. இது ஒரு சுதந்திர போராட்ட வீரரின், கம்யூனிஸ்டின், எல்லாவற்றுக்கும் மேல், ஒரு பெண்ணின் நினைவுக் குறிப்புகள்.

கோடேஸ்வரம்மா நான்கு வயதில் விவாகம் முடிக்கப்பட்டு விரைவிலேயே குழந்தை விதவையானவர். பின்னர், அவர் சமூக எதிர்ப்புகளைப் பொருட்படுத்தாமல், கொண்டபல்லி சீதாராமையாவை மணம் முடிக்கிறார், சீதாராமையா பின்னாளில் மக்கள் போர்க்குழுவைத் துவக்கியவர். இந்த நூலில் கோடேஸ்வரம்மாவின் நினைவுகள் அவரது குழந்தைப் பருவத்தில் துவங்கி, அதன் பின் அவர் சீதாராமையாவை மணம் முடித்தது, இருவருமாக இணைந்து கம்யூனிஸ்டு கட்சிப்பணியில் ஈடுபட்டது, சீதாராமையா கைவிட்டபின் அவர் எதிர்கொள்ளும் கொந்தளிப்பான நாட்கள், மத்திம வயதில் மெட்ரிகுலேஷன் படித்து தேர்ச்சி பெறுவது, அவர் வாழ்வின் பெருஞ்சோகங்கள், இரு குழந்தைகளும் இறப்பது, சீதாராமையா முதுமையில் அவரிடம் மீண்டும் திரும்ப விரும்புவது, பேத்திகளுடன் வாழ்வைக் கழிப்பதில் கிட்டும் நிறைவு என்று தொடர்கின்றன.

அவரது வாழ்வு ஒரு சோகக்கதை. இந்திய பெண்களில் பெரும்பாலானவர்கள் கடந்த காலத்தில் எதிர்கொண்ட கதை. மகத்தான போர்க்குணம், வீரம், வாழ்க்கை வீசுவது அனைத்தையும் நேருக்கு நேர் எதிர்கொண்டு எடுத்துக் கொண்ட பணியைத் தொடர்வதையும் பேசும் கதை. கர்ம யோகியின் வாழ்வுக்கு உண்மையான இலக்கணம்.

விதவை மறுமணம், பெண் கல்வி, சாதி ஒழிப்பு என்று பல்வேறு சமூக இயக்கங்களை கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தீவிரமாக மேற்கொண்ட வரலாற்றை இந்த நினைவுக் குறிப்பு பதிவு செய்கின்றது. அதே நேரம், வர்க்கம், சாதி, ஆண்- பெண் வேறுபாடுகள் குறித்து அக்காலத்தில் நிலவிய எண்ணங்களும் இதில் இடம் பெறுகின்றன. முன்னிருந்ததற்கு இப்போது நாம் முன்னேறியிருக்கிறோம் என்றாலும் மேலுள்ள விஷயங்களில் இன்றும் நம் தேசம் பெரிய அளவில் மாறவில்லை என்பதைப் பார்க்க முடிகிறது.

இவரது சுயசரிதையில் இரண்டு விஷயங்கள் எனக்கு தனித்து தெரிகின்றன. ஒன்று, ஆண்களில் மிகவும் புரட்சிகரமானவர்களாக இருந்தவர்களும்கூட பெண்களைத் தமக்கு சமமானவர்களாக நினைக்கவில்லை. அவர்கள் பெண் விடுதலைக்குப் போராடினார்கள், ஆனால் ஒரு பெண்ணின் தலைமையை ஏற்கத் தயாராக இல்லை. கோடேஸ்வரம்மா இதைச் சொல்லவும் செய்கிறார். வேறொரு பெண்ணுக்காக சீதாராமையா அவரைக் கைவிடுகிறார், அவரும் பெண் விடுதலை விஷயத்தில் சொல் ஒன்று செயல் ஒன்று என்று இருப்பதில் இருந்து தப்பவில்லை. இது போக, தனித்து தெரியும் இரண்டாவது விஷயம், கோடேஸ்வரம்மாவின் சுயமரியாதைதான். தெலுகு தேச அரசு சீதாராமையாவை விடுதலை செய்ததும் அவர் கோடேஸ்வரம்மாவும் சேர்ந்து வாழ விரும்புகிறார். ஆனால், அவருக்கு அப்படி ஒரு விருப்பம் இருக்கலாம், ஆனால் தனக்கு இணைந்து வாழும் விருப்பம் இல்லை என்று கூறி கோடேஸ்வரம்மா அதற்கு மறுத்து விடுகிறார்.  அவர் வாழும் அதே விஜயவாடாவில்தான் சீதாராமையா இருந்தார் என்றாலும்கூட, நீண்ட காலம் அவரைச் சந்திக்கவும் அவர் மறுத்து விடுகிறார்.  அதே போல், ஹைதராபாத்தில் உள்ள ஆந்திர மகில சபாவில் தங்கியிருந்து கல்வி கற்ற நாட்களிலும் அவர் எவரிடம் பண உதவி பெற்றுக் கொள்வதில்லை. அவர் கதை எழுதி பத்திரிக்கைகளுக்கு அனுப்புகிறார். ரேடியோ நாடகங்களில் நடிக்கிறார். இவற்றால் வரும் வருமானத்தைக் கொண்டு வாழ்வது போதாதென்று கம்யூனிஸ்டு கட்சியின் உறுப்பினர் சந்தாவையும் செலுத்துகிறார்.

கோடேஸ்வரம்மாவின் கதை, வாழ்வின் அபத்தத்தைக் குறித்து நம்மை யோசிக்கச் செய்கிறது. தன் கணவன் தன்னை விட்டுப் பிரிந்ததும் அவர் அன்றாடச் செலவுக்கும்கூட பணமின்றி தவிக்கிறார். காக்கிநாடாவில் ஒரு பெண்கள் ஹாஸ்டலில் அவருக்கு ஒரு மேட்ரன் வேலை கிடைக்கிறது. வாழ்க்கை ஓரளவு சுமுகமாகப் போகத் துவங்கும்போது, அவர் தன் மகனை இழக்கிறார். அவன் ஒரு புரட்சியாளனாக மாறிவிடுகிறான், அவனது மரணம் எப்படி நேர்ந்தது என்பதை யாராலும் சொல்ல முடிவதில்லை. அவன் தற்கொலை செய்து கொண்டதாக காவல் துறையினர் சொல்கிறார்கள். அவரால் அவன் உடலைக்கூட பார்க்க முடிவதில்லை. அவரது மகளும் மருமகனும் மருத்துவர்கள், தில்லியில் மகிழ்ச்சியான இல்லறம் அவர்களுக்கு அமைகிறது. ஆனால் அவரது மருமகனுக்கு மத்திய கிழக்கில் வேலை கிடைத்ததும் அவர்கள் விஜயவாடா வந்து செல்கிறார்கள். விஜயவாடாவில் வெப்பம் தாக்கி அவரது மருமகன் மரணமடைகிறார். இந்த துக்கத்திலிருந்து மீள முடியாத அவரது மகள் அடுத்த சில ஆண்டுகளில் தற்கொலை செய்து கொண்டு தன் இரு பெண்களையும் அனாதையாக விட்டுச் செல்கிறார். தான் உருவாக்கிய கட்சியிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட சீதாராமையா விஜயவாடா திரும்புகிறார், அவரது இயக்கச் செயல்பாடுகளுக்காக அவருக்கு சிறைத்தண்டனை அளிக்கப்படுகிறது. மெல்ல மெல்ல நினைவாற்றலை இழக்கும் சீதாராமையாவும் மறைகிறார். அவரது இறுதிச் சடங்குகளில் மிகச் சிலரே பங்கேற்கின்றனர். தன் வாழ்நாளெல்லாம் சமூக மேம்பாட்டுக்கு உழைத்த ஒருவர், கம்யூனிச இயக்கத்தின் அங்கமாக இருந்தவர், நக்சல் இயக்கத்தில் பங்கேற்றவர், இறுதியில் யாருமில்லாமல் இறந்து போகிறார். மானுட நேயத்தைவிட கோட்பாடுகளா முக்கியம், என்று கேள்வி எழுப்புகிறார் கோடேஸ்வரம்மா.

இந்தப் புத்தகம் கம்யூனிச இயக்கம் பற்றிய ஒரு விரிவான பார்வை அளிக்கிறது. அதே சமயம், ஒரு கோட்பாட்டாளராக அல்ல, ஒரு மனைவியாகவும் தாயாகவும் கோடேஸ்வரம்மா இந்தப் புத்தகத்தை எழுதியுள்ளார். எனவேதான் நாம் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி உடைவது குறித்து இதில் வாசிக்கிறோம், ஆனால் இது குறித்து கட்சிக்குள் நடந்த விவாதங்கள் குறித்து எதுவும் குறிப்பிடப்படுவதில்லை. அந்த விவாதங்கள் நிச்சயம் கோடேஸ்வரம்மாவுக்கு தெரிந்திருக்கும். அதே போல், சீதாராமையா ஏன் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியிலிருந்து விலகி மக்கள் போர்க்குழுவைத் துவக்கினார் என்பதையும் அவர் எழுதுவதில்லை. போராட்டத்தில் உயிரிழந்த காம்ரேடுகள் பற்றி நமக்குத் தெரிய வருகிறது, ஆனால் அவர்கள் நிகழ்த்திய வன்முறைச் சம்பவங்கள் குறித்து குறிப்பேதும் இல்லை. இந்த சுயசரிதையில் இன்னும் பல தகவல்கள் இருந்திருந்தால் இந்தியாவில் சில முக்கியமான இயக்கங்கள் குறித்த வரலாற்றுத் தகவல்கள் நமக்குக் கிடைத்திருக்கும், ஆனால் இந்தப் புத்தகம் இந்திய கம்யூனிச இயக்கத்திம் வரலாறு அல்ல – தான் வகுத்துக் கொண்ட விதிகளின்படி வாழ்ந்த ஒரு சுயமரியாதை மிக்க ஒரு பெண்ணின் சுயசரிதை.

ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்த்தால் இது அவசியம் வாசிக்கப்பட வேண்டிய சுயசரிதை- நம் மனச்சாய்வுகளைப் புரிந்து கொள்ளவும், நியாயமான சமூகத்தை அமைக்க பலர் செய்த தியாகங்களின் மதிப்பை உணரவும், இன்னும் எத்தனை செய்யப்படக் காத்திருக்கிறது என்பதை அறிந்து கொள்ளவும் இது நிச்சயம் உதவும்.

Parisukku Po by Jeyakanthan – A Review by Bairaagi

Bairaagi

Parisukku Po” was initially serialised in Ananda Vikatan during the year 1965. This could well be the reason the story meanders in many directions. The narrative gains some purpose in the manner of a romance after about  halfway through, but it is difficult to consider this work as an accomplished novel.

Now, what would be the necessity for us to go back to read this work after more than fifty years? Do we value this novel for its intelligent narrative style? Or, is it that the unique vision of Jeyakanthan was revolutionary for its time? “Parisukku Po” belongs to a period that was desperate to break the mould of tradition and meet the demands of a new, modern world, and it does address its contemporary urge.

A society that had held dear its native values in the struggle for independence was caught at an indecisive moment after having won its freedom. Subsequent to Nehru’s death in 1964, it felt the pull of history from various directions, and ideologically, did not know which way to turn. We can categorise that period as the beginning of modernity, since aesthetically, it was a time when a real break with tradition did occur (In a moving tribute to Nehru, Rajaji said, “The old guardroom is completely empty now”). Public intellectuals with an independent streak seem to have become a rare breed, and many chose the easier path of adopting the western civilisation as a modern, progressive, ideal society. Science, Entrepreneurial industry, Agriculture, Arts and Culture- the whole spectrum of human endeavour, seems to have fallen in line with the West. We seem to have lacked the vision to cherish the roots of an intelligence that had flowered into a rich culture spanning hundreds of years, and in its place, we made an unquestioning choice to adopt an utilitarian way of thought that had come into being only a century or two before. Even in our religious texts, the utility of a chant or prayer, finds mention only in a few verses, but our modern intellectual endeavour became entirely utilitarian.

Comparative choices abound in a society aware of intellectual inquiries being conducted elsewhere in the world. Whether one should continue with the traditional farming methods or adopt chemicals, whether an egalitarian society is possible with tight controls on industry, or cooperative movements provide a better alternative, whether western music or Indian classical music is aesthetically pleasing- these choices are endless. Decisions and outcomes are not the subject of this review, but what we need to understand is that a treasure-house of global intellectual findings was open before us, and many of us had direct access to it. Jeyakanthan’s story picks up a thread of debate that involves choices which could not be avoided because of the demands of the new intellectual environment. A new generation that thirsts after new values is in conflict with the older one which seeks to conserve traditional values. At the heart of this debate is the structure of family, which embodies traditional mores.

Even though the story, “Oru Veedu Oru Manithan Oru Ulagam” is similar to this, “Parisukku Po” is narrated from the point of view of an individual who questions his previous generations and their social values. Henry of “Oru Veedu Oru Manithan Oru Ulagam“, is Indian by birth, but the upbringing provided by his father makes him a stranger to the Tamil community and its ignominious customs. On his first visit to Tamil Nadu, he looks at its invidious practices with a fresh, interested eye. He accepts these people, who belong to the world of his father, as his own. Sarangan of “Parisuku Po” returns to India after a long exile, but he knows Indian values and their dark recesses very well through his regular correspondence with his father.

There is nothing new about discarding the old and adapting to the new. This has always been the process of change, but whenever traditional cultures encounter novel ones, their reactions have been similar in that they express no such historic memory. As with a physical illness, there is initially a shock, and then disbelief, followed by acceptance. Cultures progress through these evolutionary stages in adopting a new cultural value. There are some individuals with an experimental spirit, who could jump these stages and take to the new society with ease. There are also some persons like Henry, who choose to accept the prevalent zeitgeist in order to mitigate their own unique set of social and survival pressures.

Sarangan is an outsider to Indian society from the very first pages of ‘Parisukku Po‘. Sarangan, who returns to India as a Western musician, finds nothing particularly attractive in his homeland. He is passionate in his desire to create new dimensions to Indian music by incorporating unique aspects of Western music into it. But he has no tangible plans to make it possible. I feel that he has not tried to familiarise himself with Indian Culture that would make it feasible to embark on such a project with a clear ground map. He does gain the friendship of the Secretary of the Ladies’ Club and Lalitha, the writer, but they are not authentic individuals, and his knowledge of even these two is superficial at best. He gives an interview to an Indian newspaper where he talks about his ambitions for a successful career in Indian music, and expresses his awareness at the distance he needs to travel before it could become a possibility. And when he compares the two systems of music, he terms Indian music as merely devotional, and invites the wrath of his father. Sarangan is not willing to engage in a direct discussion with his father who is an well versed in Carnatic Music. Such a confrontation would have provided him with a praxis. His father sees him as a failed musician. Of course, he has played his music at Paris, London and elsewhere, but he has not plumbed any spiritual depth, and has returned to India without gaining any education which could help him earn an independent living. Sarangan is a figure of failure in his father’s eyes.

His father, Vaidhyanathan had sent his young son to London with the family of his friend. Sarangan had studied at London, and then moved to Paris, where he becomes a musician. In between these two events, there had been a marriage and a divorce. He had kept in touch with Vaidhyanathan through letters, and this prevents him from becoming totally alienated from his father. Though he has some contact with a part of Indian culture, he is at heart, a European. He comes to India to heal the pain of a bitter broken marriage, and meets Lalitha. They develop a friendship.

Laltiha is a writer. She is in a dependent relationship with an old man, in whose love she feels totally secure. Her friendship with Sarangan turns romantic. Her dilemma now is to avoid hurting her patron who has provided her with security. How could she make a befitting return of true love? The rest of the story involves this dilemma. These chapters of the story are well written. But the parts where Jeyakanthan narrates the conflict between Sarangan and his father, and Sarangan’s attempts to modernise Indian music seem to be without direction. The love between Lalitha and Sarangan seems to have more substance. In fact, the manner in which Jeyakanthan walks us through the various dimensions of their love sustains our interest in this story till its end. Finally, Sarangan decides to give up Paris and go instead to Calcutta, where his friend Sundaram is working as a teacher of music at Tagore’s Shanthi Niketan. This is a hasty end to a potentially good story. Jeyakanthan himself remarks upon the compulsions that made him bring the story to a quick end.

Parisukku Po‘ is a disappointing read. The earlier parts of the novel, which speak about the identity crisis of a stranger who is welcome to all, and who in being accepted by all, is alienated through the subsequent loss of identity suffer from a lack of unitary vision. Since it had been serialised in a popular magazine, the demands of the serial form have not provided Jeyakanthan with the potentially expansive vistas that are the prerequisite of the novel. Henry of ‘Oru Manithan Oru Veedu Oru Ulagam‘, who is easily accepted into a new culture, is a glorious character. All the nobility and debasements that had accrued to Henry through his father attain an equal height. This makes it possible for Henry to ease into a new society without any feeling of strangeness or exclusion. He finds new relationships, the house of his father is returned to him, his enemies become his friends. But the character of Sarangan is not merely negative, it is without a vision.

நூல் விமரிசனம்: சொல் என்றொரு சொல்- ரமேஷ்-பிரேம்

வெ. சுரேஷ்

ரமேஷ்-பிரேம் இரட்டையர்கள் எழுதியுள்ள இந்தப் புத்தகம், நீண்ட காலமாகவே படிக்க வேண்டும் என்று நினைத்திருந்த, தள்ளிப்போட்டுக்கொண்டே இருந்த ஒன்று. எழுத்தாளராக அறிமுகமாகி இப்போது நண்பராகிவிட்ட கார்த்திகை பாண்டியனின் தூண்டுதலால் இதை இப்போதுதான் படிக்க முடிந்தது. பல இடங்களில் பிரமிப்பூட்டும் மொழியும் நடையும் அமையப் பெற்ற ஒரு நாவல்- ‘நாவல்’ என்று சொல்ல முடியுமா என்ற கேள்வியும் எழாமல் இல்லை-, பல்வேறு காலகட்டங்கள், பல்வேறு நிலப்பகுதிகள் ( முதன்மையாக தமிழ்நிலம்தான்), ஒரே பெயர் கொண்ட பலவகையான கதாபாத்திரங்கள் இருந்தாலும், எந்த தனிப்பட்ட மனிதரையும் குறிப்பிடுவதாக இல்லாமல், வகைமாதிரிகளைக் குறிப்பிடும் தன்மை கொண்டதாய் உள்ள இந்த நாவலில் ரமேஷ்-பிரேம் தமிழக வரலாறு குறித்த ஒரு மீள்பார்வையையும் மறுகூறலையும் முன்வைக்கிறார்கள். கூடவே இலங்கைப் பிரச்னையும் வரலாற்றுக் காலம் தொட்டு சமகாலம் வரையிலான (2004ல் எழுதப்பட்டிருக்கிறது) தமிழகத்தின் அனைத்து அரசியல், சமூக கலாச்சார நெருக்கடிகளையும் படைப்புக்குள் கொண்டுவந்திருக்கிறார்கள்

நாவலில் வெகு உக்கிரமான, முகத்தில் அறையும், சம்பவங்கள் இருக்குமளவுக்கே,. அற்புதமான, நெஞ்சை உருக்கும், நெகிழ வைக்கும், பெரும் மனவெழுச்சியை உருவாக்கும், சித்திரங்களும் இருக்கின்றன. இதற்கு,இரண்டு இடங்களை உதாரணமாகச் சொல்லலாம். புத்தரின் இறுதி மணித்துளிகளைப் பற்றிய விவரிப்பு, புத்தருக்கும் அவர் தன்னை விட்டு விலகிப் போகச்சொல்லும் சிஷ்யருக்கும் இடையே நிகழும் உரையாடல் ஒன்று. பின், ஆனந்தருக்கும் புத்தருக்கும் இடையேயான உரையாடல்கள் கொண்ட பகுதி. இவை தமிழ் புனைவிலக்கியத்தின் எந்த ஒரு சிறந்த படைப்பின் வரிசையிலும் இடம் பெறத் தக்கது. இருந்தாலும், இந்த நாவலைப் படிக்கும்போது,பின்தொடரும் நிழலின் குரலில்,இயேசுவின் இரண்டாம் வருகை பற்றி இடம் பெற்றுள்ள சிறுகதையை மனம் தன்னால் நினைவு கூர்ந்தது. இரண்டாவதாக,கொற்றவை உபாசனையில் ஈடுபடும்,தேவியின் அழகில், தேவியையே காதலிக்கும் அந்த இளம்பூசாரியின் கதை.

இவை போன்ற சில பகுதிகள் இருந்தும் நாவல் ஒரு முழு நிறைவைக் கொடுக்கிறதா என்றால் இல்லை என்றே சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. அதற்கு முக்கியமான காரணம், மேலே குறிப்பிட்ட சில இடங்களைத் தவிர, இதில் நேரடியான அனுபவங்களை முன்வைக்கும், அல்லது பிறரது அனுபவங்களை புனைவின் வழியே ஆசிரியர் தம் அனுபவங்களாக மாற்றி நமக்கும் கடத்தும் இடங்கள் அரிதாகவே இருப்பது. முன்னரே நிலைப்பாடுகள் எடுக்கப்பட்ட பிரச்னைகளைக் குறித்து, அந்த நிலைப்பாடுகளை பிரதிபலிக்கும் பாத்திரங்களைக் கொண்டே கதை சொல்லப்படுவது அலுப்பூட்டுகிறது. ஒரு பாத்திரம் தன் சொந்த வாழ்க்கை அனுபவம் மூலமாக வரலாற்றின் முன் நிற்கும் தருணங்கள் அன்றி (எ.கா: பதினெட்டாவது அட்சக் கோடு ), வரலாற்றின் தருணங்களுக்கான படைப்பாளிகளின் அரசியல் நிலைப்பாடுக்குக்கேற்ப முன்னரே தயார் செய்யப்பட்ட எதிர்வினைகளின் வகைமாதிரிகளாக பாத்திரங்களை படைத்திருப்பதும், இந்தச் சம்பவங்களில் கதாசிரியர்கள் எந்தப் தரப்பின் பக்கம் நிற்கிறார்கள் என்பது நன்றாகவே புலப்படுவதும், அவை ஒரு போலியான முற்போக்கு, இடதுசாரி அரசியல் சரிநிலைகளை அனுசரித்தே எழுதப்பட்டுள்ளதும்தான் இந்த அலுப்புக்கான முக்கிய காரணங்கள்.

இதற்கு ஒரு சரியான உதாரணமாக, சைவ வைணவ சமயங்களுக்கும், சமண பௌத்த சமயங்களுக்குமான பூசல்கள் பற்றிய இடங்களையம், பின்னர் நாளந்தா பல்கலைக்கழகத்தில், புத்த பிக்குகள் மீதான தாக்குதல் குறித்த சம்பவங்கள் விவரிக்கப்படும் விதத்தையும் சொல்லலாம். சமணர்கள், சைவர்கள், வைணவர்கள் பற்றிய பூசல்களை எழுதுமிடத்து, சைவர்களால் சமணர்கள் கழுவேற்றப்பட்டார்கள் என்பதை எந்தத் தயக்கமுமின்றி தீர்மானமாக புனைவுக்குள் கொண்டுவரும் கதாசிரியர்கள், நாளந்தா பல்கலைக் கழக புத்த பிக்குகளின் படுகொலைகள் வர்ணிக்கப்படும் இடத்தில், அந்தப் படுகொலைகளை புரிந்தவர்கள் யார் என்ற எந்த அடையாளங்களையும் குறிப்பிடாமல் வாட்களையும் பிற கொலைக்கருவிகளையும் மட்டுமே குறிப்பிடும்போது இந்தப் புனைவில் எவ்வகையிலும் நம்பிக்கை கூடுவதில்லை. இத்தனைக்கும், இரண்டாவது சம்பவத்தை நிகழ்த்தியது, குத்புதீன் அய்பக்கின் தளபதி முஹம்மது பக்தியார் கில்ஜி என்பது வரலாற்று ஆவணங்கள் வழியாக தெளிவான ஒன்று. ஆனால், சமணர்கள் கழுவேற்றப்பட்ட நிகழ்வோ, இன்னமும்கூட சற்று உறுதிப்படுத்தப்படாத ஒன்று. இவற்றில், நாளந்தா சம்பவத்தை நிகழ்த்தியர்வர்களைப் பற்றிய அடையாளமற்ற விவரிப்பு, படைப்பாளிகளின் நேர்மையை கேள்விக்குள்ளாகிறது. இதில் விவரிக்கப்படும், வரலாற்று சம்பவங்களெல்லாம், வரலாற்றில் ஒரு மேலோட்டமான அறிமுகமுள்ள, அன்றாடம் செயதித்தாள் படிக்கும் ஒரு சுமாரான வாசகனுக்கே அறிமுகமானவை.

ஒரு நல்ல படைப்புக்கு மொழி வளமும் புதுமையான கதை கூறுமுறையும் இருந்தால் மட்டும் போதாது என்பதையும் இது உறுதிபடுத்துகிறது. வரலாறு மற்றும் சமூகச் சூழலைக் களமாய்க் கொண்ட புனைவுகளில் கதாபாத்திரங்களின் படைப்பில் நம்பகத்தன்மையும் சம்பவங்களின் நிகழ்வில் யதார்த்தமும் முக்கியமான அம்சங்கள் என்றும் சொல்ல வேண்டும். இதில் அவை முழுமையாக வளர்த்தெடுக்கப்படவில்லை. கட்டுரைகளில் சொல்லிவிடக் கூடிய விஷயங்களை புனைவாக மாற்றுவதில் உள்ள தோல்வி இதில் தெரிவது வருந்தச் செய்கிறது.