விமர்சனம்

எளிமையில் மிளிரும் கலைஞன்

ரமேஷ் கல்யாண்

Jpeg

பாவண்ணனின் கதைகள் அனைவருக்குமானது. அனைவரைப் பற்றியுமானது. அவரது கதைமாந்தர்கள் சாதாரணமானவர்கள். எளியவர்கள். அவரது கதைகள் நம் தோளில் கைபோட்டபடி பேசிச் செல்பவை. அவற்றை வாசிப்பதில் நாம் கொள்ளும் நிறைவுக்கும், நெருக்கத்துக்கும் முக்கியமான காரணங்களில், அவர் ஒரு மிக நல்ல, தேர்ந்த வாசகர் என்ற காரணத்தைத்தான் முதலாவதாக கருதுகிறேன். நன்றாக ருசித்து சாப்பிடத் தெரிந்த ஒருவரால்தான் நன்றாக சமைக்கவும் முடியும்.

அவருடைய முன்னுரைகள், கட்டுரைகள் போன்றவற்றில் அவர் தன் வாசிப்பு அனுபவத்தை நமக்கானதாக விரித்துப் பகிர்வதைக் காண முடியும். கநாசுவின் பொய்த்தேவு நாவலுக்கு அவர் எழுதியிருக்கும் முன்னுரை இதன் சாட்சி. சிறுகதை, குறுநாவல், நாவல், கவிதை, கட்டுரை என்று அனைத்திலும் பங்களிப்பு செய்திருக்கும் தமிழின் முக்கியமான எழுத்துக் கலைஞர்களில் ஒருவர். தன் அனுபவங்களை, தன் பார்வையில் கண்டவற்றை, கண்டடைந்தவற்றை – கலாபூர்வமாக பதிவுசெய்து கொண்டே போகிறார். வடிவங்களை எழுத்துக்கள் தீர்மானித்துக்கொள்கின்றன.

புதையலைத் தேடிஎன்ற நூல் அவர் படித்த புத்தகங்களைப் பற்றிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பு. புத்தகங்களை வாசிப்பனுபவமான கட்டுரை மூலமாக அறிமுகப்படுத்தும் வகை எழுத்துகளின் முன்னோடிகளில் இவர் முக்கியமானவர். புத்தகத்தை தேடிப் படிப்பதில் பாவண்ணனின் தீவிர ஆர்வத்துக்கு ஒரு சோறு பதம்,ஒரு புதையலைத் தேடிஎன்கிற அவரது கட்டுரை.

கநாசுவின், தமிழ் வாசகன் படிக்க வேண்டிய புத்தகங்கள், என்ற பட்டியலைப் படித்து, ஒவ்வொன்றாக சென்று தேடித்தேடி இரண்டாண்டுகளில் அனைத்தையும் படித்து விடுகிறார். ஆனால் ராஜன் எழுதியநினைவு அலைகள்என்கிற புத்தகம் மட்டும் கிடைக்கவில்லை. யாரைக் கேட்டாலும். எந்த நூலகம் போனாலும் கிடைக்காமல் போகிறது. பிறகு அந்த ஏமாற்றத்துடனேயே முப்பது ஆண்டுகள் கழிகிறது. உப்புச் சத்தியாக்கிரகம் பற்றிய குறிப்புக்காக புத்தகங்களை தேடுகையில் ஒரு கட்டுரையில்தியாகிகள் ராஜன் வீட்டிலிருந்து கிளம்பினார்கள்என்று ஒரு வரி வருகிறது.  ஆனால் இந்த ராஜன் அந்த ராஜன்தானா என்று தெரியாமல் தவிக்கிறார். பிறகு அசோகமித்திரன் ஒரு கட்டுரையில் ராஜனைப் பற்றி எழுதியிருப்பதை பார்த்துவிட்டுஅவர் இவர்தான் என்று நிம்மதியடைகிறார். பிறகு முகம்மது யுனுஸ் எழுதிய பர்மா குறிப்புகள் புத்தகத்தில ராஜன் ஒரு மருத்துவர் என்றும் மரியாதைக் குறைவால் மனம் வாடி பர்மாவை விட்டு வெளியிறினார் என்பதையும் படிக்கும்போது பாவண்ணனுக்கு ஆவல் அதிகமாகிறது. மறுபடி தேடுகிறார். ஒரு நாள் பெங்களுர் தமிழ்ச்சங்கத்தில பழைய புத்தக குப்பைகளைப் புரட்டுகையில் புழுதிபடிந்த அட்டையுடன்நினைவு அலைகள்கிடைக்கிறது. புதையல் கிடைத்துவிட்டது என்று உடனே நூலகரிடம் சென்றுநான் எடுத்த புத்தகத்துக்கு பதிலாக இதை மாற்றித்த தாருங்கள்என்கிறார். நூலகர் அது முடியாது. அதற்கு இன்னும் பதிவுஎண் போடப்படவில்லை. எண்கள் இட்டு அடுக்கியபின் பிறகு வந்து எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்று சொல்லிவிடுகிறார். மறுபடி அதை தேடிச் செல்லும்போது புதிய அடுக்குகள் உள்ளன. ஆனால் அதைக் காணவில்லை. பிறகு சில மாதம் கழிந்து நண்பரிடம் முப்பது ஆண்டுகளாக தொடரும் இந்த ஏமாற்றத்தைப் பற்றி சொல்லுகையில் அவர் கவலைப்படாதீர்கள். புது அச்சில் தயாராகிறது என்று சொல்லி வெளிவந்தவுடன் இவரிடம் தருகிறார். இவர் படித்து முடிக்கிறார். எப்படியிருக்கிறது அவருடைய தேடிலின் இந்த ஒரு சோற்றுப் பதம்!

இவர் ஒரு கவிஞர் கூட. அதற்கும் அவரது ரசனையும் வாசக ஈடுபாடுமே காரணம். அவரது மனம் வரைந்த ஓவியம்தொகுப்பில், நவீன கவிதைகள் பலவற்றை அறிமுகம் செய்து பேசும் கட்டுரைகள் மூலமும் நாம் இதை அறிய முடிகிறது.

அவருடைய கதைகளில் அவர் கதைச் சூழலில் தன்னைக் கரைத்துக் கொண்டு,  அப்படி இருந்தும் அதற்குள் இருந்தபடியே சற்று விலகி நின்று பார்த்து அதைச் சொல்லும் பார்வை ஒன்று இருப்பதையும் காண முடியும்.  இது ஒரு வித்யாசமான ஆரோக்யமான பார்வையும் உத்தியும் கூட. இதனால், நம் அனுபவத்தின் ஏதோ ஒரு துளியை அவரது கதைகளில் நாம் அடையாளம் காண முடியும் அல்லது நெருக்கமாக உணர முடியும். ஒரு புகைப்படத்தில் காற்றில் யதேச்சையாக தனியாக பிரிந்து அசையும் கூந்தல் பிரி, முகத்தின் மேல் விழும் நிழல் ஒளி கலவை, புகைப்படத்தை ஒரு பிரத்யேக அழகியல் நிலைக்கு கொண்டுபோகும் யதேச்சை போல நாம் காண முடியும் சக மனிதர்களில் இயல்பில் ஏதோ ஒன்று தனியாக கவனப்படுத்த முடியும் படி அமைத்து கதையை அழகியலுக்கு அருகே கொண்டு போய் விடும் எழுத்து லயம் இவரிடம் காணமுடிகிறது.

அனுபவத்தை கட்டுரையாக்கலாம். கதையாக்கலாம். கவிதையாக்கலாம். ஆனால் அதனதன் வடிவங்களை நிர்ணயிப்பதோ, அதற்கான அலைவரிசையில் சொல்வதோ சவாலானதொரு விஷயம். கொஞ்சம் சறுக்கினாலும் ஒன்று வேறொன்று போல நழுவிவிடும். ஆனால் அப்படி ஆகாமல் அதை அதாகவே தருவதுதான் எழுத்தாளுமை. அசோகமித்திரனிடம் இந்த மென்நுட்பத்தைக் காணமுடியும். பாவண்ணனிடமும் இதைக் காணமுடியும்.

உதாரணத்திற்கு  வார்த்தைஇதழில் இவர் எழுதிய ஏரியின் அமைதிஎன்ற கட்டுரை. தாம் பார்த்துப் ரசித்த ஏரியைக் கண்டு, அதன் அசைவின்மை ஒரு மரணத்தை நினைவூட்டி அச்சப்பட வைக்கும் நொடியை அதில் காட்டி இருக்கும் நல்ல படைப்பு அது. ஏரி ஒரு நீர் நிலையாக நம்முடனே வாழ்கிறது. அதன் அசைவுகள் அதற்கு ஒரு உயிர்ப்பை ஊட்டியபடியே  இருக்கின்றன. ஆனால் நீரில் மூழ்கி நண்பனின் மரணம் ஒன்றை கண்டபிறகு அதன் குளிர்ச்சி மிகுந்த முகம் அச்சமூட்டுவதாய் நெளியும். முகத்தில் அடிக்க கைகளால் நீரை அள்ளும்போது ஏரியைப்பார்த்தேன். எல்லாம்  தெரிந்தும் எதுவும் தெரியாத பாவனையில் அசைவே இல்லாமலிருந்தது ஏரி. அமைதியான அதன் முகத்தை முதன்முதலாக அச்சத்துடன் பார்த்தேன்என்பது கடைசி பத்தி. “அமைதி“ – “அச்சம்என்ற இருதுருவங்களை ஒரே வாக்கியத்தில் வைத்து அதன் இடைவெளி தரும் அனுபவத்தை நம்மிடம் தந்துவிட்டுப் போய்விடுவதைப் பாருங்கள்.  சமீப சென்னை வெள்ளத்தில் நீரின் பெருக்கை கண்டபோதுகுழந்தைகள் குழாய் தண்ணீர் பெருகுவதை கண்டும் கூட அச்சப்படும் நிலை என்று பதிவுகளைப் படித்தபோது பாவண்ணனின் இந்த ஏரி எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது.

அவருடைய நல்ல சிறுகதைகளில் ஒன்று விகடனில் வந்திருந்த  ‘காணிக்கை‘. இசையின் பின்னணி இல்லாமல் வசனங்கள் இல்லாமல் வாழ்வில் அன்பைப் பற்றிய குறும்படம் ஒன்றின் உச்சக் காட்சியை ஒத்திருக்கும் இந்த கதையின் இறுதிப் பகுதி. திரும்ப திரும்ப என்னைப் படிக்கவைத்த கதை இது. அதில் காட்டுப் பகுதியில் நடக்கும்போது அவ்வப்போது கூவிக்கொண்டு கிளைகள் தாவியபடி கூடவே வரும் குயில் கூட ஒரு பாத்திரம். ஆனால் அது வாசகன் கண்களில் படாது. 

இந்த கட்டுரை போனால் போகிறதுஅந்த கதையை உங்களுக்கு சொல்லியே ஆகவேண்டும்.

ஐயனார் கோவில் முடி இறக்கி காணிக்கை செலுத்துவதற்கு கணேசன் தன் மனைவி மற்றும் மகளுடன் இறந்துபோன தன் அம்மாவின் நினைவுகளை சுமந்தபடி.கோவிலுக்கு வந்து போகிறான். பழைய நினைவுகளும், சிறுபிராய தருணங்களும், அம்மாவின் மரணமும், தற்போது பெருகியுள்ள குடும்ப நினைவுமாக ஒன்றையொன்று தழுவியபடி செல்லும் சிறுகதை.  பொங்கல் அடுப்பு எரிந்து கொண்டிருக்க பம்பைக்காரனுடன் வந்து மர நிழலில் ஓய்வெடுத்து பிறகு தலைமுடியில் நீர் தெளிக்கும்போதுஐயனாரப்பனை நினைச்சிக்கப்பாஎன்று நாவிதன் சொல்லும்போது அவனுக்கு அம்மாவின் நினைவு வருகிறது. இந்த ஒரு வரியில் அவர் அம்மாவை எந்த இடத்தில் வைத்திருக்கிறார் என்று சொல்லிவிடுகிறார். மழிக்கப்பட்டு முடிக்கற்றைகள் விழும்போது அம்மாவின் நினைவு. எதற்கெடுத்தாலும்  என் குழந்தையை உடல் நலம் நன்றாக ஆக்கிவிடு அய்யனாரப்பா.. படையல் வைக்கிறேன்  என்று மஞ்சள் துணியில் நாணயத்தை காணிக்கை முடிந்து  வேண்டிக்கொள்ளும் அன்பு நிறைய ததும்பும் அம்மா அவள்.

அம்மாவுடனான் தன் சிறுபிராய நினைவு வருகிறது. எந்த சின்ன குழந்தையை கண்டாலும் கன்னத்தை கிள்ளி முத்தமிடும் அம்மாவிடம்உன் விரலையே நீ முத்தம் கொடுத்துக் கொள்கிறாயே“..என்று கேட்கும்போதுஉங்க அப்பனுக்கும் உனக்கும் நான் என்ன செய்யறேன்னு கவனிக்கறதே வேலையா போச்சுஎன்று செல்லமாய் விரட்டுவாள் அம்மா. “எனக்கும் அப்படி முத்தம் கொடுஎன்று சிறுவனாயிருந்த தான் கேட்கும்போதுவெறகுக் கட்டையால அடிப்பேன். போய் படிக்கற வேலைய பாருஎன்று துரத்துவாள். அடம் பிடிக்கும் மகனிடம்எதுக்குடா இப்பிடி ஒட்டாரம் புடிக்கிறஎன்று கேட்டுவிட்டு கன்னம் கிள்ளி முத்தம் கொடுத்துவிட்டுப் போவாள். இந்த நினைவு நிழலாடி முடியும்போது முடி மழிப்பும் முடிந்துவிடுகிறது.அய்யே அப்பா. மீசை இல்லாம நல்லவே இல்ல. எப்படி ஆபீஸ் போவேஎன்று கிண்டல் செய்கிறாள் மகள். சேவலையும் பூஜைப் பொருளையும் எடுத்துக் கொண்டு கோவிலை நோக்கி நடக்கிறார்கள்.  நோயில் விழுந்து உடலெல்லாம் குழாயும் மருந்துமாக அம்மா தீவிர சிகிச்சை பலன் இன்றி இறந்து போனது நினைவுக்கு வருகிறது. அப்போது ஒரு குயில் கூவுகிறது. அது அம்மாவின் குரல் என்று நம்பி அதைத் தேடுகிறான். மகள் விரல் காட்டும் திசையில் பார்க்கிறான். குயில் தெரியவில்லை. குரல் மட்டுமே கேட்கிறது. நடந்து வருகையில் இந்த காணிக்கை செலுத்துவதற்கான காரணத்தை மனைவியுடன் செய்த உரையாடலை மனம் அசைபோடுகிறது. 

அம்மா இறந்த பிறகு ஒரு நாள் மனைவியிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறான். அம்மாவுக்கு உடல் நலம் மோசமாகும்போது  அவள் தனது கையை பிடித்துக் கொள்ளும்போது இவன் மனம் நெகிழ அய்யனார் கோவிலில் வந்து இவள் பிழைத்துவிட்டால் முடி காணிக்கை தருவதாக வேண்டிக் கொண்டதை மனைவியிடம் சொல்கிறான். “இதில் எல்லாம் உங்களுக்கு நம்பிக்கை இல்லையேஎன்று அவள் ஆச்சரியமாக கேட்கும்போதுஇப்போதும் கூட இல்லைதான். ஆனால் அந்த சமயம் அப்படி தோன்றிவிட்டதுஎன்கிறான். வாழ்வின் மகத்தான ஒரு உண்மையை மிக எளிதான ஒரு உரையாடலில் சொல்லிவிடும் அற்புதம் இங்கு நிகழ்வதை கவனியுங்கள். இதற்கு சிகரம் வைக்கும் வரி அடுத்து வருகிறது. ஆனாலும் அம்மா இறந்து விட்டாள் அல்லவா. ஆகவே எதற்காக காணிக்கை செலுத்தவேண்டும் என்று கேட்கும்போது மனைவி சொல்கிறாள் இது என்ன வியாபாரமா. காணிக்கை என்றால் செலுத்திவிட வேண்டியதுதான் முறை என்கிறாள். அதனால் இன்று கோவிலுக்கு வந்திருக்கிறார்கள் என்பதை நினைத்துக்கொள்கிறான்.

ஐயனார் கோவிலுக்கு போகும் வழி எங்கும் குயிலின் குரல் கிளைகள் இடையே விட்டு விட்டு கேட்கிறது. அவனால் ஒரு முறையும் அதை கண்ணால் காண இயலுவதில்லை. அது அம்மாவின் குரல் என்பதை அவன் மட்டுமல்ல வாசகனே நம்பத் தொடங்கி விடுகிறான். பூசாரி கூடஅம்மா வரலையா?“ என்று கேட்டு பிறகு வருந்தி மகராசி என்று வாழ்த்தி இதெல்லாம் நம் கையில் இல்லை என்று சமாதானித்து பூஜை செய்கிறான். பிறகு வெளியே வந்துஇதோ பாருப்பா என்று மகள் குயிலை காட்டுகிறாள் அப்போதும் இவன் கண்ணுக்கு தெரியவில்லை. அப்பா தெரியாதது போல் நடிக்கிறார்என்று மகள் கிண்டல் செய்கிறாள். 

அப்போது மனைவி அவரை அப்படி சொல்லாதே. அவர் அப்படியான ஆள் இல்லைஎன்று சொல்லிநான் சொல்றது சரிதானேஎன்று அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே கேட்கிறாள். இவனுக்கு அம்மாவின் நினைவு பொங்கியபடியே இருக்கும்போது, பேசிக்கொண்டிருந்த மனைவி சட்டென ஒரு நொடியில் அவனது கன்னத்தை கிள்ளி விரல் முத்தம் கொடுக்கிறாள். உடல் சிலிர்க்க மனைவியை புதியதாக பார்க்கிறான். அம்மாவின் அன்பு என்பது மனைவியின் கை மூலம் இடம் மாறும் ரசவாதத்தை நிகழ்த்தும் அற்புதமான கணம் இது. காரில் ஏறியபின் அவனது கையைத் தன் கைக்குள் பொத்திக் கொள்கிறாள் என்று கதை முடிகிறது. 

வெறும் அம்மா செண்டிமெண்ட் கதையாக இல்லாமல் அன்பு, நம்பிக்கை, உறவு, நெகிழ்ச்சி என்று பன்முகத்தை சொல்லிப் போகும் எளிமை இவரது பெரும் பலம். அசோகமித்திரனை பற்றி சொல்லும்போது அவரது எளிமை நம்மை ஏமாற்றி விடக்கூடியது என்று ஜெயமோகன் சொல்வார். அதையே பாவண்ணனுக்கும் பொருத்தலாம். 

சமீபமாக விகடனில் வெளிவந்த கதையில் கோழியை விற்கும் சைக்கிள்காரன் பற்றிய சித்திரத்தை அணுக்கமாக சொல்லி இருப்பார்.  இருவாட்சி இலக்கிய இதழில்ஒளிவட்டம்என்ற சிறுகதையில் மேடை நாடகத்துக்கு ஒளியமைப்பு செய்யும் ஒருவரின் வாழ்க்கையும் அதில் அவர் மரணமும் பற்றி சொல்லி இருப்பார். அதே போல தளம்  இலக்கியச் சிற்றிதழில்கண்காணிப்பு கோபுரம்என்ற சிறுகதையில் ஒரு காட்டின் கண்காணிப்பு கோபுரத்தில் காவல் தனிமையில் வேலைசெய்யும் அஜய் சிங்கா என்ற சிப்பாய் பற்றிய சித்திரத்தை தந்திருப்பார். சிலிகுரியில் வேலை செய்தவன். மேலதிகாரியின் காலணியை துடைக்க மறுத்ததால் கீழ்ப்படிய மறுத்தவன் என்று சொல்லி தண்டனையாக இங்கு அனுப்பிவிட்டதைச் சொல்லியிருப்பார். படிப்பதற்கு செய்தித்தாள் கூட இல்லாமல் இருக்கும் அந்தக் காட்டில் இருக்கும் சிங்காவுக்கு பேழைய பேப்பர் கடைக்கு சென்று பத்துகிலோ இந்தி செய்தித்தாட்களை அனுப்பி வைப்பதாக இருக்கும் இடம் தண்டனைத் தனிமையின் உக்கிரத்தை சொல்லும். நம்முடைய பார்வையில் பட்டு புத்திக்குள் நுழையாத சில விஷயங்களை இவர் கதைக்களன் ஆக்கிவிடுவது இவரிடம் உள்ள விசேஷம்.

இவருடைய நதியின் கரையில் கட்டுரை ஒன்றில் சூரிய அஸ்தமனத்தை பார்ப்பதற்காக சுற்றுலாப் பயணிகள் வரும் கர்நாடக மலைப் பகுதியான ஆகும்பே வில் நடந்த ஒன்றை சொல்லி இருப்பார். பலரும் மாலை வேளை நெருங்கி ஆனால் இருள் படரும் முன்பே அந்த மலைப்பகுதிக்கு சென்று சூரியன் மேற்கில் விழும் அழகை காண விரைவார்கள். காட்டுப் பகுதியும் குறைந்த நடமாட்டமும் உள்ள மாலையில் தான் வரும் வண்டியிலேயே ஒரு இளம் ஜோடிகள் உல்லாசமாக சிரித்து வரும் இளமையை ரகசிய நெருக்கத்தை சொல்வார். அஸ்தமனம் பார்க்கும் கூட்டத்தைப் பற்றி சொல்வார். மலையில் இருந்து விழுந்து தற்கொலை செய்து கொண்டுவிடுபவர்களை தேடிக் கண்டு பிடிப்பதையே ஒரு தொழிலாக இருக்கும் ஒரு ஆளைப் பற்றி குறிப்பிட்டு, தான் இருபது நிமிடத்துற்கு முன்பு பார்த்த அந்த ஜோடிகளை தேடி அந்த ஆள் புறப்படுவதாக  சொல்லியிருப்பார். “ஒரு மனிதரும் சில வருஷங்களும்குறுநாவலில் ரங்கசாமி நாய்க்கர் பாத்திரத்தைப் படிக்கையில், முதல்மரியாதை சிவாஜி இதிலிருந்து வந்தவரா என்று தோன்றும்.

சங்கத் தமிழ், நவீனம், நாடகம், நவீன கவிதை, ஐரோப்பிய மேற்கத்திய இலக்கியம், கன்னட இலக்கியம் உட்பட பல்வகை இலக்கியங்களை வாசித்து ருசித்தவர். அதை மிக சுவாரசியமாக பகிர்ந்துகொள்ளக் கூடியவர்.

நவீன சிறுகதை வடிவங்களில் கதையின் உள்ளடக்கம் எப்படி தன்னை விரித்துக் கொள்கிறது என்பதில் உள்ள நுட்பமும், அது வாசகனை உள்ளிழுத்துக் கொள்ளும் விசையும், மணலில் விழும் நீர் உள்ளூறி அதன் ஈரம் உள்ளுக்குள் இருப்பது போன்ற வாசக மனநிலையை உண்டாக்குவதும் முக்கியமானவை. அவ்வகையில் அத்தகு நிறைவை இவருடைய பல கதைகள் தருகின்றன.

அவரைப் போல அவர் எழுத்தா, அவர் எழுத்தைப்போல அவரா எனும்படிக்கு அவரது உலகம் நட்புடன் இழைந்த எளிமையானது. அவரது படைப்புகளைப் படித்துவிட்டு அவரை நேரில் சந்தித்தபோது திகைக்க வைக்கக்கூடிய எளிமையாக அவர் இருந்தார். எவ்வளவு தூரத்தையும் பேசிக்கொண்டே, நடந்தே கடந்துவிடக்கூடியவர். ஆழமாகவும், நிதானமாகவும் யோசித்து அனுபவித்து எழுதவும் பேசவும் கூடியவர். குடியாண்மைப் பணித் தேர்விற்கு முயன்றவர் என்பதிலிருந்தே இவரது அர்ப்பணிப்பு உணர்வு தெரியவரும்.  மட்டுமின்றி, தமிழரான இவர் பெங்களுர் வந்தபிறகு கன்னடத்தை ஆர்வத்தின் காரணமாக கற்றுக்கொண்டு, இலக்கியங்களைப் படித்து அவற்றின் சாரங்களை தமிழுக்கு மடைமாற்றிக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கும் முக்கியமான ஆளுமை.

மூலப்படைப்பாளியாக இருந்துகொண்டும், தாம் படித்தவற்றை கட்டுரைகளாக எழுதுவதில் செலவிடும் நேரத்தை கணக்கிட்டால், இவர் செய்யும் பணியின் முக்கியத்துவத்தை உணரலாம். அவர் தனது படைப்புகளை இறுக்கமான நேரத்தேவைகளுக்கு இடையில் செய்து கொண்டிருந்தாலும் நல்ல புத்தகத்தை படித்த உடன் அது பற்றி பகிர்ந்து கொள்ளும் ஆவல் மதிக்கப்பட வேண்டியது.  உதாரணத்திற்கு உப்புவேலி பற்றி இவர் எழுதிய உடனடிக்கட்டுரைஇப்படி பலவற்றை சொல்லலாம்.

நிகழ் இலக்கிய சமூகத்தில் அவர்மீது படவேண்டிய நியாயமான வெளிச்சம் இன்னும் முழுமையாகப் படவில்லையே  என்ற எனக்கிருக்கும் ஏக்கம் பலருக்கும் இருக்கும் என்றே நம்புகிறேன்.  அதுகுறித்து பற்றற்ற அல்லது வேதாந்த மனநிலை ஒன்று அவருக்கு வாய்த்திருக்கக் கூடும். ஆனால் நாம் அவரது எழுத்துகளைக் குறித்து பேசும் வாய்ப்புகளை இவ்வகைப் பதாகைகள் மூலம் உயர்த்திப் பிடிக்கவேண்டும். அது ஒரு இலக்கிய வாசக சுகம். 

(இந்த கட்டுரையை எழுதி முடித்த பின் பாவண்ணனுக்கு இலக்கியத் திருவிழா விருது கிடைத்திருப்பதாக செய்தி கிடைத்தது. நன்நிமித்தத் துவக்கமாக கொள்வோம். அவரைப் பாராட்டுவோம். )

பன்முக ஆளுமை – பாவண்ணன்

விட்டல் ராவ் 

விட்டல்ராவுடன் (1)

வாழ்நாள் படைப்புச் சாதனைக்கென அங்கங்கே அவ்வப்போது சிறப்பு விருதுகளும் கெளரவங்களும் அளிக்கப்பட்டு வருவதைக் கவனிக்கும்போது, வயதும், படைப்பாக்கத்தில் தேக்க நிலை தொடர்பாயும் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும். எண்பதுகள் என்பது மிகச் சமீபத்திய காலம்அதுவும் கலையிலக்கிய சங்கதிகளுக்கு. எண்பதுகளில் தோன்றி இந்த கணம் வரை இடையறாது சிறுகதை, கவிதை, நாவல், திரைப்பட விமர்சனம், நூல் விமர்சனம், பல்வேறு உலகியல் விஷயங்களைப் பற்றிய விரிவான ஆழ்ந்த கட்டுரைகள் என்று தொய்வோ தளர்ச்சியோ இன்றி எழுதி வரும் பாவண்னனின் படைப்பாக்க இளமையின்பேரில் ஆச்சரியமும் பொறாமையும்கூட ஏற்படக்கூடும்.

ஆரம்பத்தில் எண்பதுகளில் தீபம் இதழின் பக்கங்களில் படிக்க நேரிட்டபோதே என் கவன ஈர்ப்பின் உள்ளடக்கத்தில் அன்பர் பாவண்ணனும் ஒருவராக இருந்தார். தீபம் அலுவலகத்தோடு நெருக்கமாயிருந்த சமயம். அங்கிருந்த கம்பாசிடர் கையெழுத்துப் பிரதியிலிருந்த கதையொன்றைத் தந்துப் படிக்கச் சொன்னார். மிகவும் நன்றாக வந்திருந்தது. அதுவும் பாவண்ணன் கைவண்ணமே. பிறகு விட்டு விட்டு கண்ணில் படும் போதெல்லாம் தவறாமல் அவரது குறுநாவல்களை, சிறுகதைகளை, கட்டுரைகளைப் படித்து விடுவேன். பாவண்ணன் எல்லா பத்திரிகைகளிலும் எழுதி வருபவர். எந்தவொரு புதிய இதழ் ஆரம்பிக்கப்படும்போதும் கவனம் விட்டுப் போகாத படைப்பாளிகளில் இவரும் இருப்பார். வெங்கட் சாமிநாதன் பாவண்ணனைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகையில் சொல்லுவார், “ சமீபமா பத்துப் பத்திரிகைகள பார்த்ததில ஏழிலியாச்சும் இவர் எழுதி வெளிவந்திருக்கய்யா. நல்லா எழுதறது ஒரு பக்கம், ரொம்ப நல்லவனாயுமிருக்கிறது இன்னும் சந்தோசமாயிடறது, இல்லையா”.

எண்பதுகளில்தீபம்காலம் தொட்டு இம்மாததீராநதியில் அவர் தொடங்கியிருக்கும் கட்டுரைத் தொடர் வரை சீரான நீண்ட இலக்கிய தடத்தைப் பார்க்கையில் பிரமிப்பு கூடிய பெருமகிழ்ச்சி ஏற்படுகிறது.

ஒருமுறை, தீபம் அலுவலகத்தில் நானிருந்த சமயம், எஸ். சங்கரநாராயணன் வந்தார். என்னைப் பார்த்து, “ பாவண்ணன் வந்திருக்காரா?” என்று கேட்டார். இல்லையே என்றேன். இந்த நேரத்துக்கு வர்ரேனு சொல்லியிருந்தார், என்று கூறி உட்கார்ந்தார், எனக்கும் பாவண்ணனை நேரில் பார்க்கலாமே என்று. ஆனால், ஒரு மணி நேரம் கடந்தும் ஆசாமி வரவேயில்லை. சங்கரநாராயணன் எழுந்து போய்விட்டார். அதற்குப் பிறகு இலக்கியச் சிந்தனை ஆண்டு விழாவில்தான் முதல் அறிமுகம். வண்ணதாசனின் மகன் திருமண வரவேற்பில் அறிமுகம் தொடர்ந்தது, பெங்களூரில் குடிபுகுந்த பின் அது இறுகித் தொடர்கிறது. காலஞ்சென்ற என் மனைவி ஏராளமாய் வாசிப்பவள். பாவண்ணன் தான் மாதமொருமுறை வீட்டுக்கு வந்து ஏராளமான நூல்களை அவளுக்குப் படிக்கத் தருவார், மருத்துவ மனையில் இறப்பதற்கு ஐந்து நாட்கள் முன்பு வரை அவருடைய புத்தகத்தைத்தான் படித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

தொகுக்கப்பட்டு நூல் வடிவம் கொண்ட சிறுகதைகளை தற்போது மீள்பார்வையிடும்போது அவற்றின் வடிவமைப்பு, உத்தி, கரு, உள்ளடங்கும் சிறு செய்தி என்பவை மிகச் சிறப்பாக வந்திருப்பதை கவனிக்க முடிகிறது. பாவண்ணன் தன்னைச் சுற்றிலுமுள்ள யதார்த்த நிகழ்வுகளையும் சலனமற்ற காட்சிகளையும் தீர்க்கமாகப் பார்த்து கிரகிக்கும் போக்கிலேயே இணையாக கனவும், கற்பனையும் கவித்துவமும் ஏற்பட்டு பிரவாகமெடுக்கிறது. இயற்கைக் காட்சிகளை ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பு அறுபடாது சித்தரிப்பது இவருக்கு இயல்பாகவே கைவருகிறது. இதை அவரது கவிதைப் படைப்புகளில் பளிச்சென காணமுடிகிறது. இவர் தம் கவிதைகள் பலவற்றில் இயற்கையின் எழில் தோற்றங்கள் அடுக்கடுக்காகவெற்று வார்த்தைக் குவியலாக இல்லாமல்அதே சமயம் கவிதைக்கு கவிதை மாறுபட்டும், புதியதாயும், சொன்னதையே திருப்பித் திருப்பிச் சொல்லாமலும் காணக் கிடைக்கின்றன. இவரது கவிதை நடையினின்று சிறுகதை நடை வெகுவாக விலகித் தோன்றுகிறது.

பாவண்ணனின் இலக்கியப் பணியின் மற்றொரு முக்கிய அங்கம் மொழிபெயர்ப்பு. கன்னட மொழியில் உள்ள கவிதைகள், சிறுகதைகள், நாவல்கள் என்று அவரது மொழிபெயர்ப்பில் அணிவகுப்பவை, எஸ்.எல். பைரப்பாவின்பருவம்’, ராகவேந்திர பாட்டீலின்தேர்என்பவை குறிப்பிடத்தக்க நாவல் மொழிபெயர்ப்புகள். தேர்மொழிபெயர்ப்பு நாவலைப் படித்துவிட்டு என் மனைவி மிகவும் பாராட்டிய பிறகே, நான் படித்தேன். கன்னட தலித் சிறுகதைகள் என்ற இவரது பொழிபெயர்ப்பில் வெளிவந்த கதைத் தொகுப்பு மிகவும் சிலாகிக்க வல்லது. சிறந்த மொழிபெயர்ப்புக்கான (பருவம்) சாகித்ய அகாடமி விருது பெற்றவர் பாவண்ணன். நாவலுக்கான இலக்கியச் சிந்தனை பரிசும், சிறுகதைக்குகதாவிருதும் பெற்று கெளரவிக்கப் பட்டவர்.

பாவண்ணனின் கட்டுரையாக்கம் தனிச்சிறப்பு வாய்ந்தது. சமீபத்தில்தான்ஒட்டகம் கேட்ட இசைகட்டுரைத் தொகுப்பு நூலைப் பார்க்க நேரிட்டாலும், இதழ்கள்தான் அவருடைய கட்டுரைகளை நிறையவே படிக்கும் சந்தர்ப்பங்களை ஏற்படுத்தியவை. சிறுகதைகளில் இவருடைய கவிதை நடை அவ்வளவாக வாய்ப்புப் பெறாவிட்டாலும், கட்டுரைகளில் அவரது கவித்துவம் ஆங்காங்கே தெறிக்கின்றன. அதிகம் இல்லாவிட்டாலும் திரைப்பட விமர்சனக் கட்டுரைகளும் இவர் பங்கிற்கு இருக்கின்றன. நவீன கன்னட திரைப்படங்கள் இரண்டுக்கான விமர்சனக் கட்டுரைகள் இவரது சினிமா ரசனைக்கு எடுத்துக்காட்டு. அவையிரண்டுமே கன்னட சினிமாவின் மிகச் சிறந்த திரைப்படக் கலைஞர் கிரிஷ் காசரவள்ளி தயாரித்தது. அந்த இரு விமர்சனக் கட்டுரைகளிலும்த்வீபாஎனும் படத்துக்கான பாவண்ணனின் விமர்சனம் அதிசிறப்பாய் வந்திருந்தது. ஒவ்வொரு திரைப்பட விமர்சனமும் அது எழுதப்பட்ட அளவிலேயே முழுமையான கட்டுரையாக அமைந்திருந்தது என்பதும் விசேஷம். அதைப் போலவே அவர் எழுதிவரும் பிற கட்டுரைகளும் விசேஷ கவனம் கொள்ளத் தக்கவை.

புத்தக விமர்சனம் (நான் மதிப்புரை என்பதை தவிர்க்கிறேன்) திரைப்பட விமர்சனம்போல இருந்துவிடலாகாது என்பது போலவே திரைப்பட விமர்சனமும் நூல் விமர்சனம் போன்றிருக்கக் கூடாது என்பது கருத்தில் கொள்ளவேண்டியது. இவ்விஷயம் பாவண்ணனுக்கு வெகு இயல்பாக அமைந்து விடுகிறது. இவர் எழுதி வரும் நூல் விமர்சனம் ஒவ்வொன்றும் ஆழ்ந்த நோக்கில் கச்சிதமான சமநிலையோடு எழுதப்படுவது. ஒவ்வொரு நூல் விமர்சனமும், ஒரு விமர்சனத்துக்கும் அப்பால் சென்று அந்த நூலுக்கு புதியதொரு பரிமாணத்தைச் சேர்க்கவல்ல முழு கட்டுரையாக அமைந்திருக்கிறது.

ஒரு விசயத்தை மையமாய்க் கொண்டு எழுதும்போது அதைச் சுற்றி பல்வேறு விஷயங்களையும் கலை இலக்கிய நயத்தோடு சொல்லிக்கொண்டு போகும் வெங்கட் சாமிநாதனின் வழியை ஒட்டி அவரைப் பற்றின கட்டுரைத் தொடரை தீராநதியில் தொடங்கியிருக்கிறார் பாவண்ணன். ஆரம்பப் பக்கங்களே ஆர்வமூட்டுகின்றன. பாவண்ணனின் படைப்பாக்கத்துக்கு என் பாராட்டுக்கள்; வாழ்த்துக்கள்.    

ஆனந்த அருவியின் இனிய இசை – பாவண்ணனின் கவிதைத் தொகுப்பு

க. நாகராசன் 

DSC05080

ஊரும் சேரியும், கவர்ன்மென்ட் பிராமணன் ஆகிய மொழிபெயர்ப்புகளைத் தொடர்ந்து விடியல் பதிப்பகத்தின் வெளியீடாக பாவண்ணனின்குழந்தையைப் பின்தொடரும் காலம்கவிதைத்தொகுதி வெளிவந்த சம்பவம் எனக்கு நன்றாக நினைவில் இருக்கிறது. அப்போதுதான் நான் கவிதைகள் வழியாக இலக்கிய உலகில் அடியெடுத்து வைத்திருந்தேன்.  அந்தச் சமயத்தில்தான் நிலையானதொரு பணியில் நான் அமர்ந்திருந்தேன். பாவண்ணனின் முதல் சிறுகதைத் தொகுதி 1987 ஆம் ஆண்டில் வெளிவந்தது. ஆனால் அவருடைய முதல் கவிதைத் தொகுதி வெளிவருவதற்கு மேலும் பத்தாண்டுகள் 1997 வரைக்கும் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது.

குழந்தையைப் பின்தொடரும் காலம்தொகுதியில் பல கவிதைகள் இன்னும் என் நினைவில் பதிந்திருக்கின்றன. அத்தொகுதியின் முதல் கவிதை பாவண்ணன் தன் அம்மாவைப்பற்றி எழுதியிருக்கும் கவிதை. கிட்டத்தட்ட சுயசரிதையின் சாயல் உள்ள கவிதை. ‘அன்புதான் முதல்படிப்பு, அதுக்கப்புறம்தான் பட்டப்படிப்புஎன முடிவடையும் அக்கவிதையை பல முறை திரும்பத்திரும்ப படித்திருக்கிறேன். அந்த வரிகள் ஒரு ஆப்த வாக்கியம்போல மனத்தில் அப்படியே பதிந்துவிட்டது.

இன்னொரு கவிதையும் நினைவில் இருக்கிறது. ஒரு பெட்டிக்கடையில் கடைக்காரர் ஒலிபெருக்கியெல்லாம் வைத்து நல்ல நல்ல பாட்டுகளை வைத்து ஒலிக்க வைத்தபடி இருப்பார். வாடிக்கையாளர்கள் வருவார்கள், போவார்கள். அந்தக் கடைக்கு அருகில்தான் பேருந்து நிலையம் இருக்கும். பல பேருந்துகள் வந்து பயணிகளை இறக்கிவிட்டுச் செல்லும். நிறைய மனிதர்களின் நடமாட்டம். இரைச்சல். வேறொரு பக்கம் உணவு விடுதிகளில் சாப்பிட்டுவிட்டு வெளியே வரும் மக்களின் பேச்சுச்சத்தம். பழவண்டிக்கடைகள். மிதிவண்டியில் இளநீர்க்குலைகளைச் சாய்த்துவைத்துக் கொண்டு வியாபாரம் செய்யும் இளைஞன். அங்குமிங்கும் நடக்கும் பெண்கள். கையேந்தித் திரியும் பிச்சைக்காரர்கள். ஏராளமானவர்கள் நடமாடுகிறார்கள். அவர்களில் யாருக்கும் அந்தப் பாட்டை காதுகொடுத்துக் கேட்கும் பொறுமையோ, விருப்பமோ, நேரமோ இல்லை. கடந்து சென்றுகொண்டே இருப்பார்கள். கடைக்காரர் அதைப் பற்றியெல்லாம் நினைத்துச் சோர்வடைவதே இல்லை. பாடல்களை மாற்றிமாற்றி வைத்தபடியே இருப்பார்.

முதல் வாசிப்பிலேயே எனக்கு அந்தச் சித்திரம் பிடிபட்டுவிட்டது. அச்சுஅசலாக எங்கள் கிராமத்தின் பேருந்து நிறுத்தத்தின் சித்திரம் அது. அந்த நிறுத்தத்தில் நானும் நின்றிருக்கிறேன். அந்தப் பாட்டை நானும் கேட்டிருக்கிறேன். அதை நினைத்துநினைத்து மகிழ்ந்தேன். சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அத்தொகுதியை மறுபடியும் வாசித்தபோதுதான், அது வெறும் கிராமத்துச்சித்திரம் மட்டுமல்ல என்பது புரிந்தது. தன் பாட்டை ஒருவரும் காதுகொடுத்துக் கேட்கவில்லை என்றபோதும் தன் கடன் பணிசெய்து கிடப்பதே என்பதுபோல, அவன் தன் போக்கில் பாடல்களை பாடவைத்தபடி இருக்கிறான் என வேறொரு கோணத்தில் புரிந்துகொண்டேன். அந்த வெளிச்சம் கிடைத்த பிறகு எனக்கு அந்தக் கவிதை மனசுக்கு மிகவும் நெருக்கமாகிவிட்டது. முதல் கவிதையில் தன் அம்மாவின் சித்திரத்தைத் தீட்டிய பாவண்ணன், அடுத்தடுத்த கவிதைகளில் தன் சித்திரத்தை தானே தீட்டிவைத்திருக்கிறாரோ என நினைக்கத் தோன்றியது. மூன்று கவிதைத்தொகுதிகள், கிட்டத்தட்ட நூறு கவிதைகளின் பிரசுரத்துக்குப் பிறகும்கூட பெட்டிக்கடைப் பாடல்கள்போல பாவண்ணனின் கவிதைகள் கவனம் பெறாமலேயே போயிருப்பதைப் பார்க்க வருத்தமாகத்தான் இருக்கிறது.

DSC04854பல கவிதைகளில் தன் கண்களால் காண நேர்ந்த காட்சிகளையே பாவண்ணன் கவிதையாக்குகிறார். காட்சியை முதற்பொருளாகவும் திரைக்குப் பின்னால் வேறொரு அம்சத்தை மறைபொருளாகவும் இணைத்து அவர் நெய்திருக்கும் விதம் வசீகரமாக இருக்கிறது.  அடைமழையில் ஒதுங்க இடம் கிடைக்காமல், நனையும் தன் குழந்தையின் தலையை முந்தானையால் மறைக்கும் பிச்சைக்காரி, கடலில் அகப்பட்ட மீன்களை வலையிலிருந்து உதறும் மீனவர்கள், பிழைப்பதற்காக புதிய ஊருக்கு திருட்டு ரயில் ஏறிவரும் புதியவனை சந்தேக வழக்கில் அள்ளிப் போட்டுக்கொண்டு செல்லும் காவல் வாகனம், மனப்பாடச் செய்யுளை ஒப்பிக்காத மாணவிக்கு முட்டிப் போடும் தண்டனையைக் கொடுக்கும் ஆசிரியை, அந்த ஆசிரியை அடுத்த பிறவியில் கழுதையாகவோ நாயாகவோ பிறந்து தெருத்தெருவாக அலைந்து திரிய வேண்டும் என மனத்துக்குள் சாபமிடும் மாணவி, கோபம் கொண்ட அந்த மாணவியை அமைதிப்படுத்தியபடி மதில்மேல் ஓடும் அணில், ஆலமர விழுதில் ஊஞ்சலில் ஆடிக்கொண்டிருக்கும் இளம்பெண், கூடு கட்டுவதற்காக கவ்விச்சென்ற குச்சியை தவறவிடும் காகம், ஆறுநாட்கள் தொடர்மழையால் அலங்கோலமாகும் நகரம், உயர்ந்த மரத்தின் உலர்ந்த கிளையில் உட்கார்ந்து குதிரையோட்டும் சுள்ளி பொறுக்கும் சிறுமி, ஒற்றைக்கால் பந்தலென நிற்கும் வேப்பமரம், விண்ணையும் மண்ணையும் தொட்டபடி விஸ்வரூபமெடுக்கும் குற்றாலத்துத் தேனருவி, நகரத்தெருக்களில் இரவு வேளைகளில் நாய்கள் உறங்கும் அழகு, ஐயனாரின் வாளிலிருந்து மரத்துக்கும் மரத்திலிருந்து வாளுக்கும் மாறிமாறிப் பயணித்து நிலைகொள்ளாமல் தவிக்கும் சுடுகாட்டுக் குருவி, நடைப்பயிற்சியில் நாயைத் தொலைக்கும் முதியவர், காக்கைக்கு வைத்த படையல் சோறென காட்சியளிக்கும் அருவியில் மாண்டவனின் உடல் என பாவண்ணன் கவிதையுலகில் ஏராளமான காட்சிகள். அவற்றை மீண்டும் மீண்டும் மனத்துக்குள் மீட்டிமீட்டி மறைபொருளைக் கண்டறிந்து சுவைக்கும்போது கவிதைகளை மிகவும் நெருக்கமாக உணரமுடிகிறது.

கண்முன் விரியும் காட்சிகளை கவிஞரின் மனம் புகைப்படங்களாகச் சேமித்துக்கொள்கிறது. மனத்துக்குள் அவற்றை அசைபோடுகிறது. துல்லியமான அவதானிப்பும், காட்சிகள் உள்ளத்தில் ஏற்படுத்தும் சலனங்களும் தங்குதடையற்ற மொழியின் ஆற்றொழுக்கும் சொல்லாமல் சொன்னபடி விலகியோடும் மறைபொருளும் கவிதை ஓவியங்களாக விரிகின்றன என பாவண்ணனின் கவிதைகளின் சூத்திரமாக பொதுவாகச் சொல்லலாம் என்று தோன்றுகிறது. அதே சமயத்தில் இந்த எளிய சூத்திரத்தில் அவருடைய எல்லாக் கவிதைகளையும் அடக்கிவிடமுடியாது என்பதையும் உணரமுடிகிறது. எடுத்துக்காட்டாகஅணில்கவிதை. அதன் மையப்பொருள் மரணம். மரணம் அதிர்ச்சியடைகிறது. காரணம், வாழ்க்கை தன்னை கைவிட்ட அதிர்ச்சி.

வாழ்க்கையின் முகத்தில் துளிர்த்திருக்கிறது

மரணம் தூவிய விதை

உறக்கத்தில் ஏதாவது

ஒரு வாசல் வழியே நுழைந்து

ஏதாவது ஒரு வாசல் வழியே

வெளியேறுகிறது மரணம்

நடந்துசெல்லும் மானுடக்கூட்டத்தின்

பாதங்களுக்குக் கீழே

நிழல்போல ஒட்டிக்கிடக்கிறது மரணம்

கவித்துவம் வாய்ந்த இறுதி வரிகள் மிகமுக்கியமானவை: மரணம் விளையாடிக்கொண்டே இருக்கிறது / பழங்கள் தொங்கும் / கிளைக்குக் கிளை நகரும் அணில்போல. அணில் மரணத்திற்கான மிக இயல்பான படிமமாக வந்துள்ளது. பாவண்ணனின் மிகச்சிறந்த கவிதைகளில் ஒன்றாகஅணில்கவிதையைச் சொல்லமுடியும்.

பாவண்ணனின் கவிதைகளில் சிறுமிகளும் பெண்களும் வந்துகொண்டே இருக்கிறார்கள். ‘பூகவிதையில் வரும் சிறுமி தன் கனவில் பூ விழுகிறது என்று சொல்கிறாள். ஆனால், அடுத்தவர் கனவிலும் பூ விழுகிறது என்று சொன்னால் அது கனவாகவே இருக்காது, ஏதேனும் கதையின் நினைவாக இருக்கலாம் என கன்னத்தைக் கிள்ளிவிட்டு ஓடி விடுகிறாள். ’புன்னகையின் வெளிச்சம்கவிதையில் ஒரு சிறுமி இடம்பெற்றிருக்கிறாள். அவளுக்கு இறவாணத்து மூலையில் கையுடைந்த மரப்பாச்சிப் பொம்மையொன்று கிடைக்கிறது. அதைக் கழுவித் துடைக்கிறாள். ஆனந்தச் சிரிப்போடும் அளவற்ற ஆசைகளோடும் பாட்டுத்துணுக்குகளோடும் பரிகாசப் பேச்சுகளோடும் ஓர் ஊஞ்சல் அசைகிறது. சூரியனைப் பற்றும் விருப்போடு விண்ணைத் தொட ஊஞ்சல் காற்றில் பறக்கிறது. குழலாட, குழையாட, குட்டைப்பாவாடை சரசரக்க, இன்னொரு சிறுமி ஊஞ்சலாடுகிறாள். அவளிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான சிறுமிகள் தோன்றிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். அவர்கள் அனைவரும் ஆச்சரியத்தில் உறைந்து நிற்பவளிடம் ஒரு புன்னகையைப் பரிசாக அளிக்கிறார்கள். இருண்ட சமையலறையின் மூலையில் தன் வெளிச்சத்தைப் படரவிட்டது அந்தப் புன்னகை. கையொடிந்த மரப்பாச்சிப் பொம்மை நிறைவேறாத கனவுகளைக் கொண்ட சிறுமிகளுக்குப் படிமமாவது மிகச்சிறப்பானது. சமையலறை மூலையை அவர்களுடைய புன்னகை வெளிச்சமூட்டுவது குறியீட்டுத் தன்மை வாய்ந்தது. இன்னொரு பெண்குழந்தைவழிபாடுகவிதையில் வருகிறாள். குழந்தையும் தெய்வமும் இணையும் புள்ளியை சாதாரண வரிகளின்மூலம் அசாதாரண கவித்துவத்தை பாவண்ணன் வெளிப்படுத்துகிறார். கருவறைக்கு பொற்பாதம் காட்டி/ சட்டென்று விழுந்து சிரிக்கிறது குழந்தை.

சிறுமிகள் அடிக்கடி வருவதுபோல கவிதைகளில் அருவிகளும் அடிக்கடி இடம்பெறுகின்றன. மழை மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது. (குறைந்தபட்சமாக பதினைந்து கவிதைகள்) பல கவிதைகளில் பட்டங்கள் பறக்கின்றன. மலர்கள் மலர்கின்றன. நாய்கள் உலவுகின்றன. காக்கைகள் கரைகின்றன. கனவுகள் மீண்டும் மீண்டும் விரிகின்றன. இப்படி திரும்பத் திரும்ப வந்தாலும்கூட அவை ஒற்றைப்பொருளை உணர்த்துவதில்லை. வெவ்வேறு வகைகளில் படிமமாகவோ, உருவகமாகவோ, குறியீடாகவோ மாறிமாறி வரிகளுக்கு வலிமையூட்டுகின்றன.

பயணம்கவிதை நல்லதொரு சிறுகதைபோல உள்ளது. ‘இளமைகவிதையின் இறுதிப்பகுதியில் உள்ள ஆறேழு வரிகள் அதிகப்படியாக நீட்டப்பட்டவையாக உள்ளன. கவிதை, அவ்வரிகளுக்கு முன்பேயே முடிவடைந்துவிட்டதுபோல இருக்கிறது. பொதுவாக பாவண்ணனின் கவிதைகள் அளவில் சிறியவை. ஆனால், ‘ஆதிக்காதலியின் அழுகுரல்’ (நான்கு பக்கங்கள்) ‘உயிரின் இசை’(பத்து பக்கங்கள்) இரண்டும் மிக நீண்டவையாக உள்ளன. எனினும் சற்றும் நெருடாமல் இயல்பாக ஒரு நதியோட்டம்போல விரிந்து செல்கின்றன

எளிய சொற்கள், நேரடியான வருணனைகள், ஒரு தளத்திலிருந்து சட்டென்று அடுத்த தளத்துக்கு தாவும் தன்மை, சாதாரண உருவில் இடம்பெறும் அசாதாரணமான படிமங்கள், முத்தாய்ப்பான  உச்சம், காட்சிகளை படிப்பவர் மனத்தில் ஆணியாக அறையும் சித்தரிப்பு என பாவண்ணனின் கவிதைகளில் தனித்துவம் மிளிர்கிறது. ஒருவகையில் அவருடைய சிறுகதை மற்றும் புனைவு எழுத்துகளின் நீட்சியே அவருடைய கவிதைகள் என்று சொல்லலாம். கவிதைகள் நவீன வடிவில் இருந்தாலும் இரண்டாயிரமாண்டு தமிழ்க்கவிதைகளின் தொடர்ச்சியாக அவற்றைக் கருதத் தோன்றுகிறது. விழுமியங்களும் கருப்பொருட்களும் எடுத்துரைக்கும் விதமும் ஒருவேளை காரணங்களாக இருக்கக்கூடும். நவீன இலக்கியச்சூழலில் பாவண்ணன் ஒரு கவிஞராக மிகுதியும் அடையாளம் காணப்படாதது ஏன் என்பது புரியாத புதிராகவே உள்ளது.

இந்தக் கட்டுரையை எழுதுவதற்காக கடந்த சில நாட்களாக நான் படித்த பாவண்ணனின் ஒட்டுமொத்தக் கவிதைகளையும் நினைத்துக்கொள்ளும் இத்தருணத்தில் (அவர் கவிதைகளில் அடிக்கடி இடம்பெறும்) அருவிகளும் இசையும் என் நெஞ்சில் எழுகின்றன. அவர் மொழியிலேயே சொன்னால் ஆனந்த அருவி மற்றும் இனிய இசை. ஒருவகையில் , இவை இரண்டுமே பாவண்ணனின் கவிதைகளுக்கு உருவகங்களாக கொள்ளத்தக்க இரு பாடுபொருட்கள். ‘இருள்என்றொரு  கவிதை. நடைபாதையில் தன் ஐந்து குழந்தைகளோடு உறங்கும் பிச்சைக்காரியின் தூக்கத்தைக்கூட கலைக்காமல் இருள் பயணிக்கிறது. இருள் எத்தனை கருணையோடு இருக்கிறது!  ஆதரவற்றவர்களுக்குக்கூட அது ஆதரவளிக்கிறது. ஏனெனில் அது பாவண்ணன் படைக்கும் இருள். கருணையோடுதான் இருக்கும். இனிமையைத்தான் கொடுக்கும்.

நிறைதல்என்னும் பாவண்ணனின் கவிதையோடு இந்தக் கட்டுரையை முடிக்க விரும்புகிறேன்.

மொழி புரியாத கடற்கரை ஊரில்

தென்னந்தோப்போரம் நடந்து செல்கிறேன்

கொட்டாங்குச்சி மேளத்தை

குச்சியால் தட்டியபடி

காற்றில் திளைத்திருக்கிறாள் ஒரே ஒரு சிறுமி

அவள் தலைக்கூந்தல் அழகாக நெளிகிறது

ஆனந்தம் கொப்பளிக்கிறது அவள் கண்களில்

அருகில் நிற்பதை உணராமல்

அவளது விரல் குச்சியை இயக்குகிறது

அவள் தாளத்துக்குக் கட்டுப்பட்டு

குரங்குக்குட்டிகள் போல

உருண்டும் புரண்டும்

எம்பியும் தவழ்ந்தும்

நாடகமாடுகின்றன அலைகள்

கீற்றுகளின் கைத்தட்டல் ஓசை

கிறுகிறுக்க வைக்கின்றன அவற்றை

உச்சத்தை நோக்கித் தாவுகிறது ஆட்டம்

தற்செயலாக திரும்புகிறது சிறுமியின் பார்வை

தெத்துப்பல் காட்டிச் சிரிக்கிறாள்

தொடரும்படி அவளிடம் சைகை காட்டுகிறேன்

கரையெங்கும் பரவி

நிறைகிறது மேள இசை

**

பாவண்ணன் படைப்பில் பெண் அகஉணர்வின் வெளிப்பாடு

மதுமிதா 

IMG_3717

பாண்டவர்கள் வனவாசத்தில் இருந்தபோது, ஒரு முனிவருக்குச் சொந்தமான மரத்திலிருந்து, பல வருடங்களுக்கு ஒருமுறை மட்டுமே அதில் கனியும்  பழத்தைப் பறித்து விடுகிறார்கள்.  அக்கனியை உண்பதற்கு முன்பு குளித்து வரச் சென்றிருந்த முனிவரின் சாபத்துக்கு பயந்து என்ன செய்வது என்று அறியாமல் அவர்கள் திகைத்திருந்தபோது, கண்ணன் ஒரு உபாயம் சொல்கிறான். ஒவ்வொருவரும் தம் மனதில் இதுவரையில் யாருக்கும் தெரியாமல் மறைத்து வைத்திருந்த ஒரு உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும், அப்படிச் சொல்வது உண்மையென்றால் அந்தக் கனி மரத்தின் கிளைக்கே மறுபடியும் போய்ச் சேர்ந்துவிடும் என்கிறார். பாண்டவர்களும் ஒவ்வொருவராகத் தங்கள் மனதில் ரகசியமாக மறைத்து வைத்திருந்த  உண்மையைச் சொல்லச் சொல்ல, அந்தப் பழம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மேலே செல்கிறது. மரத்தின் கிளை அருகே இருக்கும் அளவில் மேலே சென்று விடுகிறது. கடைசியில் திரௌபதி மட்டுமே தனது மனதில் இருக்கும் ரகசிய உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும். அனைவரும் அவளைப் பார்க்கின்றனர். கண்ணன் குறும்புப் புன்னகையுடன் தீர்க்கமாக அவளைப் பார்க்கிறான். அப்போது திரௌபதி தான் கர்ணனை நேசிப்பதாகச் சொன்னதும் அந்தக் கனி மேலே சென்று மரத்தின் கிளையில் போய் ஒட்டிக்கொள்ளும்.

என்றிலிருந்தோ வாய்வழியாகத் தொடர்ந்து சொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் பலகதைகளில் ஒரு கதை இது. இந்தக் கதையைக் குறிப்பிட்டு, ஐந்து கணவன்மார்களுடன் வாழும் திரௌபதிக்கு அவர்களின் அண்ணன் கர்ணன் என்பது தெரியாமலேயே இந்த உணர்வு எழுந்துள்ளது என்றும், ஆறாவதாக ஒருவனை அவள் எப்படி விரும்பலாம் என்றும் இதுபோன்று இன்னும் சில, பல கேள்விகளும் ஆங்காங்கே கேட்கப்படுவதும் உண்டு.

ஒரு பெண்ணின் மனதில் கணவன் அல்லாத இன்னொரு ஆணின் நினைவு இவ்விதம் எழுவது சரியா தவறா என்பதைக் கடந்து, அகச் சிக்கலை உளவியல் ரீதியாக இப்படி விரிவாகப் பார்க்கும் கதைகள் தமிழில் இல்லை என்றே சொல்லலாம். இரு தார மனம், அல்லது அந்நிய ஆணுடனான உறவு போன்றவற்றைப் பேசும் சில படைப்புகள் பெண்ணின் பாலியல் சார்ந்த தனி மனித ஒழுக்கம் மீறியதாகப் படைக்கப்பட்டு இருந்தாலும், அந்த வேறொரு ஆணின் நினைவு ஒரு பெண்ணுக்கு ஏன் ஆறுதல் அளிக்கும் விதமாக இருக்க முடியும் என்னும் உணர்வு சார்ந்து நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ வெளிப்பட்ட உளவியல் சார்ந்த கதைகள் வெளிவரவில்லை என்றே சொல்லலாம்.

ஒரு பெண் ஒரு ஆணை விரும்ப வேண்டுமென்றால், அதற்காக அவள் கட்டுப்பட்டிருக்கும் வகையில், இந்த உலகம் முழுக்க, பல்வேறு நாடுகளில் பல்வேறு விதங்களில் பல சட்ட திட்டங்கள் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அதற்கு உட்பட்டே அவள் வாழ்ந்தாக வேண்டும். அவ்வகையில் அவள் ரத்தமும் சதையுமான உயிராக அன்றி ஒரு பொருளாகவோ, இயந்திரமாகவோ தான் கருதப்படும் மனநிலை ஏறக்குறைய அனைவரின் மனங்களிலும் பதியப்பட்டிருக்கிறது. ஆதியில் கற்காலத்தில் குகை மனிதர்களாக வாழ்ந்த சமயத்தில் இந்த நிலை பெண்ணுக்கு இல்லை. தான் விரும்பும் ஆணைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை அவளுக்கு இருந்தது.

கற்கால பாலியல் சுதந்திரத்துக்கு சற்றே இணையானது என்பது போன்ற, லிவிங் டுகதெர் வாழ்க்கை என்று திருமணத்துக்கு முன்பே ஆணும் பெண்ணும் இணைந்து வாழும் கலாசாரம் இந்தியாவில் தமிழ்நாட்டிலும் இப்போது ஆரம்பித்து விட்டது என்றாலும், அப்படி இப்படியென்று பாலியல் ரீதியான தொடர்புகள் ஆங்காங்கே தென்பட்டாலும், கணவனைக் கடந்து வேறு ஆணை நினைப்பது தீங்கு என்று என்னும் பெண்கள் இன்னும் இருக்கவே செய்கிறார்கள். பெண்ணுள்ளத்தின் ஆழ்மன வெளிப்பாடுகள் இன்னும் பதிவு செய்யப்பட வேண்டிய வெளிகள் அதிகம் உள்ளன.

மலையில் இருந்து கொண்டு விலங்குகளுக்கு பயந்தால் எப்படி அய்யா

சந்தையில் இருந்து கொண்டு இரைச்சலுக்கு பயந்தால் எப்படி அய்யா

அக்கமகாதேவியின் இந்தப் பாடலை பாவண்ணன் அவர்களின் கட்டுரையில் வாசித்த பின்பே அக்கமகாதேவியைப் பற்றி மேலும் அறியும் ஆர்வம் எழுந்து இன்னும் இன்னும் மிகுந்தது. அது அக்கமகாதேவியைப் பற்றி அறியும் தேடலாகவும் அமைந்தது. அவளின் சென்ன மல்லிகார்ஜுனனின் மீதான எல்லையற்ற காதல் உள்ளத்தை ஆக்கிரமித்தது.

இது வெளிவந்தநதியின் கரையில்’, ’துங்கபத்திரைஇரண்டு நூல்களைப் பற்றியும் எழுத ஆரம்பிக்கையில் மரங்கள், பறவைகள், இயற்கை, மனிதம் என்று பல அற்புத தரிசனங்களையும் காணலாம் என்பதால் இன்னொரு கட்டுரையில் அதை விரிவாகப் பார்க்கலாம். நடைப்பயிற்சி உடலுக்கும் மனதுக்கும் அளிக்கும் இன்பத்துடன், அப்போது காண நேரும் மனித கதாபாத்திரங்களின் சித்திரங்கள் படைப்பாக எழும் காத்திரம் மிக்கவை. இதைப் போன்ற உண்மை நிகழ்வை பாவண்ணன் புனைவாக்கிக் காட்டியதாகவே இப்படைப்புகள் இருக்கும். அப்புத்தகத்தை வாசித்த காலத்தில், எந்தப் புத்தகம் வாங்கலாம் என்று என்னிடம் கேட்ட அனைவரிடமும் அவ்விரு புத்தகங்களைக் குறித்தே பேசிக் கொண்டிருந்தேன். அப்படி மூழ்கி ஆழ்ந்து போன அந்தப் புத்தகங்களைக் குறித்து விரிவாக இங்கே இப்போது எழுதவில்லை. அவரின் மொழிபெயர்ப்பான பைரப்பாவின் பருவம் கடந்து, கிரிஷ்கர்னாட் நாடகங்கள் என பல மொழிபெயர்ப்புகளும் சிறப்பானவை.

அந்தப் புத்தகங்கள் என்னை படைப்பாளியாக வெளிப்படுத்தக் காரணமாயிருந்த கட்டுரையை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

அக்கமகாதேவி வசனங்கள் புத்தகம் வெளிவரக் காரணமாயிருந்த இந்தப் பாடல் இப்புத்தகத்தில்தான் இடம் பெற்றிருந்தது. அக்கமகாதேவி கணவனையும் அரசையும் துறந்து, சிவனாம் சென்னமல்லிகார்ஜுனனைத் தேடி கதலிவனம் வருகிறாள்.

ஆண்டாள், மீரா, காரைக்கால் அம்மையார் போன்று ஆண் கடவுளை நேசித்தவர்கள் புனிதப் பெண்ணாகப் பார்க்கப்பட்டார்களே தவிர, ஆணை நேசித்தவர்கள் எங்கும் போற்றப்படவில்லை. அக்கமகாதேவி மீராவைப் போன்று கணவனைத் துறந்து கடவுளை அடைய விரும்பியவர். இவர்களைப் போற்றுபவர்கள் யதார்த்தத்தில் ஒரு பெண் இன்னொரு ஆணை நினைப்பதையே குற்றமாகக் கருதுகின்றனர்.

ஒரு சொல், ஒரு வில், ஒரு இல்கொண்டவன் என்று போற்றப்படும் ராமன், சீதைக்குஇப்பிறவியில் இரு மாதரை சிந்தையாலும் தொடேன்என்று வாக்களித்தவன்.

பெண்களும், அதே போல மனதாலும் கணவனைத் தவிர இன்னொரு ஆண்மகனை எண்ணக்கூடாது என்னும் சிந்தையிலேயே வளர்க்கப்படுகிறார்கள்.

பாவண்ணன் இன்றைய தமிழ் படைப்பாளிகளில் பெண்ணின் ஆழ்மனதின் பரிமாணத்தை பெண்மனதின் வெளிப்பாடாகவே வெளிப்படுத்துவதில் வெற்றி பெற்றவராக இருக்கிறார்.

இவரின் படைப்புகளில் இவர் உபயோகிக்கும் உவமைகள் தனித்துவமானவை. உதாரணத்துக்கு சிலவற்றை மட்டும் இங்கே பார்க்கலாம்.

கல்யாணத்துக்கு சோறாக்கிப் பரப்பி வைத்த மாதிரி அம்பாரமாய் இருந்தன மல்லிகை அரும்புகள்.  (வேர்கள் தொலைவில் இருக்கின்றன தொகுப்பில், வடிகால்)

காது அடைத்தவள் பேசுகிற மாதிரி சின்னச்சின்ன வார்த்தைகளாய் விழுகிற அவள் பேச்சு உடைந்து போன புல்லாங்குழலில் வருகிற மெல்லிய ஓசை மாதிரி இருக்கும். (வேர்கள் தொலைவில் இருக்கின்றன தொகுப்பில், மீரா பற்றிய சில குறிப்புகள்)

தரமான ஒரு ரசிகனுக்குத் தன் ஓவியங்களின் நுணுக்கத்தைச் சொல்கிற சித்திரக்காரன் மாதிரி தனது அழகையெல்லாம் தெரு திறந்து காட்டியது. (வேர்கள் தொலைவில் இருக்கின்றன தொகுப்பில், மேடுகள் பள்ளங்கள்)

இவருடைய கதையின் ஆரம்ப வரிகளில் கதைக்கு உள்ளே இழுத்துச் செல்லும் நுணுக்கத்தைக் காணலாம்.

போ போ என்று கிளிப்பிள்ளைக்குச் சொல்கிற மாதிரி சொல்லி அனுப்பியபோது ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்குப் பக்கத்தில் நாவல்பழம் பொறுக்கவும், கடலோரம் ஆட்டம் போடவும் சுவாரஸ்யத்தோடு ஓடத் தொடங்கியதுதான் முதல் தப்பு..

(வேர்கள் தொலைவில் இருக்கின்றன தொகுப்பில், வேர்கள் தொலைவில் இருக்கின்றன)

ஆழ்கவனச் சிகிச்சைப்பிரிவு வளாகத்தைத் தேடி உள்ளே சென்ற இரண்டு மூன்று நிமிடங்களுக்குள்ளாகவே திரும்பி படிக்கட்டுகளில் இறங்கி வருவதை நம்ப முடியாமல் ஆச்சர்யத்தோடு பார்த்தான் சிவா.

(பொம்மைக்காரி தொகுப்பில், ஒற்றை மரம் சிறுகதை)

காவல் நிலையச் சந்திப்பில் வண்டியைத் திருப்பும்போதே பார்த்துவிட்டேன். வாசலில் முருங்கை மரத்தடியில் ஒரு பெரிய தட்டு நிறையச் சோற்றை வைத்துக்கொண்டு அம்மா நின்றிருந்தாள்.

(பொம்மைக்காரி தொகுப்பில், அம்மா சிறுகதை)

தமிழ்ச் சொற்களை இயல்பாக உருவாக்கி அறிமுகப் படுத்துகிறார். உதாரணமாக ICU – ஆழ்கவன சிகிச்சைப் பிரிவு

உவமைகளும், கதையின் தொடக்கங்களும் விரிவாக இன்னும் தனியாக கட்டுரைகள் எழுதும் அளவில் இருக்கின்றன என்பதால், பாவண்ணனின் வேர்கள் தொலைவில் இருக்கின்றன, பொம்மைக்காரி இரண்டு சிறுகதைத் தொகுப்புகளிலும் இருக்கும் இன்னும் சில விஷயங்களை மட்டும் இங்கே பார்க்கலாம்.

“தமிழ்ச் சிறுகதை அரைநூற்றாண்டு வயதை உடையது. உலக இலக்கியம் பொருட்படுத்தத் தக்க சிறுகதைகளை தமிழ் அளித்துள்ளது என்பதையும் நாம் அறிவோம். ஆனால், சிறுகதையே போன்று, இன்றைய தமிழ் பத்திரிகைகளில் மாதந்தோறும் வெளியிடப்படும் சுமார் ஆயிரம் மாரீசக் கதைகளில், அசல் கதைகள் நாலைந்து தேறுமா என்பது சந்தேகத்துக்குரியது. ஆயிரத்தில் ஒன்று தேறும் எனினும், அவை உடனுக்குடன் தொகுதியாக வரும் சாத்தியம் குறைவு. இது கதை ஆசிரியரின் துரதிருஷ்டம். அவன் வெளிப்படும்போது மட்டும் அங்கீகரிக்கப்படுபவனாக இருக்கிறான்.

பாவண்ணனுக்கு இந்த நல்ல வாய்ப்பு தக்க தருணத்தில் வாய்த்திருக்கிறது. நல்ல கதைகள், உடனடியாகப் புத்தக உருவம் பெறுவது குறித்து எனக்கு மிக மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது…. “

என்று எழுத்தாளர் பிரபஞ்சன் வேர்கள் தொலைவில் இருக்கின்றன தொகுப்பில், தன்னுடைய உரையாகக் கொடுத்துள்ளார்.

பாவண்ணன் அவர்களின் இத்தனை வருடங்களாக அவர் எழுதிய சிறுகதைகளின் முழுமையான தொகுப்பு வெளிவரும் நாளுக்காகக் காத்திருக்கிறோம்.

வேர்கள் தொலைவில் இருக்கின்றனதொகுப்பில்மீரா பற்றிய சில குறிப்புகள்கதையில் வலிப்பு நோயில் மீரா படும் அவஸ்தைகள், அதனால் உளவியல் ரீதியாகத் திருமணமாகாத ஒரு பெண்ணின் மனவலி ஆழமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. ’பொம்மைக்காரிதொகுப்பிலோபூனைக்குட்டிகதையில் வைதேகிச் செல்லம் படும் வேதனை கன்னங்களிலும் காதோரங்களிலும் கைகளிலும் கால்களிலும் கரிக்கோடு இழுத்ததுபோல் புசுபுசுவென்று அடர்ந்து வளர்ந்த முடிச்சுருளால், அவள் உடன் படிக்கும் குழந்தைகளிடமிருந்து ஒதுக்கப்பட்டு தனியாக இருப்பதும், பெற்றோரின் கவலையும் மிகச் சிறப்பாக சொல்லப்பட்டிருக்கும். இந்த வகை நோய் குறித்து தமிழ் இலக்கியத்தில் ஒரு படைப்பு வருவதும் இதுவே முதன் முறையாக உள்ளது. கைகளிலோ கால்களிலோ லேசாக இயல்பாக இருக்கும் முடியைக்கூட அழகு நிலையங்களுக்குச் சென்று மேனிக்யூர் பெடிக்க்யூர் என்று அழகுபடுத்திக் கொண்டு இயங்கும் காலகட்டத்தில் இந்தப் படைப்பு உளவியல் சார்ந்து அதிமுக்கியத்துவம் பெறுகிறது. துணை சிறுகதை திருமணமாகாத ஆணை அல்ல திருமண மண்டபத்தில் மணப்பெண் நான்கு வருடங்களாகக் காதலித்த காதலனுடன் காணாமல் போய்விட, மணமகளின் தங்கையே மணமகளாக்கப்பட்டு திருமணம் செய்து வைக்கப்பட்டு, அவளும் போய்விட அந்த ஆண் கணபதியின் உள்ளச்சோர்வும் வலியும் அந்த நாளினை அவன் எதிர்கொள்ளும் விதமும் அப்படி காட்சிப்படுத்தப் பட்டிருக்கும். கணபதி என்ற பெயரை இதற்காகவே அந்த கதாபாத்திரத்துக்கு வைத்தாரோ என்னவோ.

வெள்ளம் சிறுகதையோ புத்த துறவி சூரபுத்திரன் குறித்தது. சூரதத்தனிடம் தாரிணி உரையாடுவதும் விவாதிப்பதும் இருவரும் உணர்வுப் பிழம்பாகும் நிலையில் காதலின் காமத்தின் சுடரில் மனித குலத்தின் மனப்பிறழ்வுநிலை துல்லியமாக வெளிப்பட்டுள்ளது.

ஒவ்வொரு கதையும் கதாபாத்திரமும் தன்னளவில் தனித்துவமாக சித்தரிக்கப்பட்டிருந்தாலும் பொம்மைக்காரி கதையினை மட்டும் இங்கே பார்க்கலாம். இன்னும் விரிவாகப் பார்க்க வேண்டிய பல கூறுகள்  அக்கதையில் உள்ளன.

பொம்மைக்காரன் மாரியின் மனைவி வள்ளி. அதனால் அவள் பொம்மைக்காரி என்றே அழைக்கப்படுகிறாள். திருமணம் செய்து கொண்ட ஒரே காரணத்தால் அவள் வாழ்க்கையை அவனுக்கென அர்ப்பணித்திருப்பதாக அவள் எண்ணிக்கொண்டிருக்க, தன் வாழ்க்கையை அவள் கணவனுக்காகத் தொலைத்திருப்பதைக் காணமுடிகிறது. அவனுக்கென அவள்  அனைத்தையும் செய்யும்போது, ஒவ்வொரு வேலையும் அவனுக்கு அவளின் அன்பையோ அவனுக்காக செய்யும் பணிவிடைகளையோ ஒருபொழுதும் நினைவுபடுத்தவில்லை. நான் ஆண் என்ற இயல்பான திமிருடன் அவளை எப்போதும் கையாள்கிறான். அழைத்தவுடன் ஓடிப்போய் அருகில் நின்று சொல்லும் வேலைகளைச் செய்ய வேண்டும். வாய் திறந்து எதுவும் சொன்னாலும் வாய்க்கு வரக்கூடாத காது கொடுத்து கேட்க முடியாத திட்டும் அடி உதையும் கிடைக்கும். அவன் அவளுடன் கொள்ளும் உறவும் கூட விலங்கினங்கள் புணர்வது போன்றே காட்சிப்படுத்தப்படுகிறது. உறங்குபவளை எழுப்பி அவளை நெருங்குபவன் கெட்ட வார்த்தையில் திட்டிக்கொண்டே உறவு கொள்கிறான். இத்தனைக்குப் பிறகும் குடியில் அடி உதை என்று வாங்கிக்கொண்டும் அவள் அவனுக்காகவே வேலை செய்து கொண்டு எந்த உணர்வும் இன்றி இருக்கிறாள்.

வள்ளி அவனுக்கு அனைத்துமானவளாக இருக்கிறாள். அந்த அருமையை அறியாதவனாக தனக்கான அடிமையாகவே அவளைக் கருதிக்கொண்டு அவன் இருக்கிறான்.

வெளியூரில் ஒரு விழா. விழாவுக்கு வரும் கூட்டத்தில் விற்கலாம் என்று அங்கே பொம்மைக்கடை போடச் செல்கையில், பொம்மையை வாங்க வந்ததுபோல், வள்ளியைப் பார்த்துப் பேசும் சில இளைஞர்களின் ஜாடைப் பேச்சில் மாரி கோபப்பட்டுவிட அவர்களும் மாரியும் கைகலப்பில் இறங்குகின்றனர். அவர்கள் நால்வர்.. இருந்தும் மாரி மனைவிக்காக அவர்களை அடிக்க அவர்கள் இவனை அடிக்க, காயத்துடன் பொம்மை வண்டியை விட்டு விட்டு இருவரும் தப்பித்து ஓடுகின்றனர். காட்டின் மறைவில் ஒரு இடத்தில் மறைந்து கொள்கின்றனர். காயத்தின் வலியின் தீவிரத்தால் அவனால் நடக்கமுடியாமல் இருக்க, தண்ணீர் தாகத்தில் தவிக்கும் அவனுக்கு வள்ளி தண்ணீர் எடுக்க செல்கையில், நால்வரில் ஒருவனான சுருள்முடிக்காரன் அவளைப் பிடித்து, தன்னுடன் உறவு கொள்ள சம்மதித்தால், அவளுடைய கணவனை மற்றவர்களுக்குக் காட்டிக் கொடுக்காமல் விட்டு விடுவதாகவும், இல்லையெனில் கொன்றுவிடப் போவதாகவும் மிரட்டுகிறான். கணவனின் உயிரைக் காக்க அவள் பேச்சற்று கையறு நிலையில் கிடக்கிறாள். அவனோ அவளின் அழகை வர்ணித்தபடி முத்தமிட்டு முத்தமிட்டு அவளை அடைகிறான்.

வாக்களித்ததைப் போலவே மற்றவர்களிடம், இங்கே அவர்கள் இருவரும் இல்லை என்று சொல்லி வேறு பக்கமாக அழைத்துப் போய் விடுகிறான். வள்ளி மாரியை மெதுவாக வீட்டுக்கு அழைத்துப் போய்விடுகிறாள். அங்கே அவன் குணமடையும் வரையில் அவனுக்கு பணிவிடை செய்கிறாள். அப்போதும் அவன் அவளை அடித்தும் திட்டியும் துன்புறுத்துகிறான். ஒரு நாள் அவள் குளத்தில் குளிக்கச் செல்கையில், யாராவது வருவார்களோ என்று அஞ்சுகிறாள்.

எந்த உறவு கட்டாயத்தின் பேரில் அவளின் அனுமதியின்றி கணவனின் உயிர் பணயமாக வைக்கப்பட்டு நிகழ்ந்ததோ, எந்த உறவை அவள் வெறுத்தாலோ, எந்த உறவை நினைவு கூர அஞ்சினாளோ, அந்த நினைவே அவளுக்கு ஆறுதல் அளிக்க முடியுமா? பெண்ணின் அகமனச் சிக்கல் எத்தனை மர்ம முடிச்சுகளுடன் இருக்கும் வகையில் இச்சமூகம் கட்டமைத்திருக்கிறது.

அப்போது சுருள்முடிக்காரனின் ஞாபகம் வரும் காட்சி இரண்டரை பக்கங்களுக்கு காட்சிப்படுத்தப்பட்ட விதம் படைப்பாக்கத்தின் உச்சம்.

துணியை இழுத்து மார்புக்குக் குறுக்கில் முடிச்சிட்டபடி அவள் எழுந்து குளத்தின் மையத்தை நோக்கி மெதுவாக நடந்தாள். தன்னை இயக்கும் சக்தி குழப்பமா தெளிவா என்று புரியாமலேயே ஆறேழு அடி நகர்ந்தவளின் கழுத்தைச் சுற்றி தண்ணீர் மோதிய கணத்தில் அவள் கால்கள் தானாகவே நின்றன. மீண்டும் மீண்டும் தன்னை முத்தமிட்டபடி இருப்பது போன்ற எண்ணம் மனதில் பொங்கியது. அவள் வேதனைகளை யெல்லாம் அந்த முத்தம் அழுத்தித் துடைத்து விடுவதைப் போல இருந்தது. அந்த ஆறுதலை அவள் மனம் விருப்பத்தோடு ஏற்றுக்கொள்வதை ஆச்சர்யமாக உணர்ந்தாள். நின்று இருள் சூழ்ந்த குளத்தையும் பனைமரங்களையும் அசைவில்லாமல் வெகுநேரத்துக்கு பார்த்தபடி இருந்தாள். மறுகணமே திரும்பி எதுவுமே நடக்காததைப் போல் கரையை நோக்கி நடந்தாள்.

கடைசி வரி இப்படி முடிகையில் கணவர்களால் பொம்மையைப் போல நடத்தப்பட்டு, அடி உதைகள் அனுபவித்து, விலங்கினைப் போல புணரும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கும் மொத்த பெண்களின் பிரதிநிதியாக வள்ளி காட்சிப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறாள் என்பதை உணர முடிகிறது.

சொல்லாமல் சொல்லப்பட்ட விஷயம் என்ன அழுத்தமான ஆழமான உணர்வினை கச்சிதமான அதிர்வாக மனதில் எழுப்புகிறது.

ஒரு பெண் இதுவரையில் பதிவு செய்யாத உணர்வினைத், தானே பெண்ணாக, பெண்ணின் உணர்வினை உள்வாங்கி படைத்த பாவண்ணனின் படைப்பாற்றல் இந்தக் கதையுடன் மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. மற்ற கதைகளின் கதாபாத்திரங்களிலும் வெவ்வேறு விதமான உணர்வெழுச்சியையும் காட்சிகளின் வழியே வெவ்வேறு கோணங்களில் உணர்வின் வெளிப்பாட்டையும் பதிவு செய்திருக்கிறார்.

அம்மா சிறுகதை எழுப்பும் உணர்வெழுச்சி அப்பப்பாபோன தலைமுறையின் தானமளிக்கும் பரந்த பிரியமான மனசுக்கும் இன்றைய தலைமுறையின் குறுகிய சிக்கனமான மனசுக்குமான தவிர்க்க முடியாத இடைவெளியைப் பார்க்க முடிகிறது. நேசிக்கும் உயிர்களுக்கெல்லாம் உணவளித்து உலகுக்கே தாயாக விரும்பும் அம்மாவின் மனநிலை எந்த அளவில் பாதிக்கப்பட்டு சிலைக்கு உணவளிப்பதாக முடியும் கதையில் மகனின் மனதை உலுக்கி எடுக்கிறது.

ஒரு காட்சிக்குள் எழுத்தாளன் வாழ்க்கையைப் படிப்பது எப்படி? பல வழிகள் அதற்கு உண்டு. காட்சி நிகழும் கணத்தில் அவன் மனம் ஏதோ ஓர் எண்ணத்தை ஆழத்திலிருந்து மீட்டெடுக்கிறது. வெறும் எண்ணம் மட்டும் அல்ல அது. ஒரு வாழ்க்கைத் துணுக்கு. அதை அவன் கண்கள் தன் முன் நிகழும் காட்சியுடன் இணைக்கிறது. அப்போது எழும் புதிய சுடரின் அசைவில் அவன் புத்தம் புதிய ஒன்றைக் கண்டடைகிறான். கண்டுபிடிக்கும் அனுபவத்துக்காகவும் அதில் திளைக்கும் பரவசத்துக்காகவும் அவன் புதுப்புதுக் காட்சிகளை நோக்கித் தாவிக்கொண்டே இருக்கிறான்….

எல்லா காட்சியின் வழியாகவும் அவன் அறிய விளைவது வாழ்க்கையின் பாடம்.

கு. அழகிரிசாமியின் சிறுகதைகள் முழுத் தொகுப்பின் முன்னுரையில் பாவண்ணன் இவ்வாறு எழுதி இருப்பார்.

இந்த இரு தொகுப்புகளிலும் கூட இதை பிசகாமல் அப்படியே காணலாம்.

பாவண்ணன் அவர்களின் சிறுகதைகளின் முழுமையான தொகுப்பு வர வேண்டும். அதிலும் அவரின் கதாபாத்திரங்களின் சுடர் விடும் சித்திரமாக விரியும் புதுப்புது காட்சிகளாக இவ்வாறே நாம் கண்டு உணர்ந்து வாழ்க்கையின் பாடத்தை அறிய விளையலாம்.. ரசிக்கலாம்.

ஜெயகாந்தன் முதல் கண்மணி குணசேகரன் வரை – சத்யானந்தன்

தீராநதி ஜனவரி 2015 இதழில் ‘வாடாமல்லி’ கண்மணி குணசேகரனின் கதை ஒரு நடுவயது பெண், ( மணமாகி மகிழ்ச்சியான​ குடும்ப​ வாழ்க்கை வாழ்ந்தாலும்) தான் பதின்களில் காதலித்துக் கைப்பிடிக்க​ முடியாமற் போனவனுக்கு அவனது மரணத்துக்கு பின் மாலை போடும் உருகலோ உருகலான​ கதை.

வாசித்த பின் மிகவும் மனச் சோர்வே ஏற்பட்டது. ஏன் ‘அஞ்சலை’ என்னும் ஆழமும் நுட்பமும் உள்ள​ நாவலைத் தந்த​ கண்மணி குணசேகரன் இப்படி ஒரு சிறுகதையை எழுதினார் என்று மனம் அசை போடுவதை வெகு நேரம் நிறுத்தவில்லை. இப்போதெல்லாம் எதிர்மறை விமர்சனம் இருந்தால் எழுதாமல் நல்ல​ படைப்பு என்று விமர்சிக்கத் தக்கதை மட்டும் எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்று ஒரு சுயகட்டுப்பாடு வேறு வைத்திருக்கிறேன். அதில் யாருக்கு விதி விலக்கு என்றால் மூத்த​ எழுத்தாளர்ளுக்கு. அவர்கள் புனைவின் நுணுக்கங்களில் அல்லது உள்ளடக்கத்தின் செறிவில் சமாதானம் செய்யும் போது படைப்புக்களை எதிர்மறையாகவே விமர்சிக்க​ வேண்டி இருக்கிறது. புதிதாக​ எழுத​ வருவோருக்கு ஒரு சுய​ தணிக்கை செய்ய​ அது வாய்ப்பாக​ அமையும்.

மீண்டும் சிறுகதைக்கு வருவோம். கண்மணி குணசேகரன் மூத்த எழுத் தாளர் தான். ஆனால் விமர்சனம் எப்படி எழுதப் போகிறேன் என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போது சக​ எழுத்தாளர் தொலைபேசியில் வந்தார். என்னையுமறியாமல் ஜெயகாந்தனின் ‘ஒரு நடிகை நாடகம் பார்க்கிறாள்’ மற்றும் ‘வாடாமல்லி’ சிறுகதையை ஒப்பிட்டுப் பேசினேன்.

‘ஒரு நடிகை நாடகம் பார்க்கிறாள்’ 40 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நாவலாக​ வெளிவந்தது. சுமார் 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பீம்சிங் இயக்கத்தில் திரைப்படமாகவும் வந்தது. நிறையவே வரவேற்பைப் பெற்றன​ இரண்டுமே. இருந்தாலும் கதையை சுருக்கமாகக் கீழே தருகிறேன்:

முதிர்கன்னியான​ ஒரு நாடக​ நடிகை, கறாரான​ ஒரு நாடக​ விமர்சகர் இருவரும் காதல் வயப்படுகிறார்கள். உடலாலும் மனதாலும் நெருங்கி, திருமணம் செய்து கொள்ளும் முடிவுக்கு வருகிறார்கள். திருமணத் துக்குப் பின் வீட்டில் ரோஜா வளர்ப்பது தொடங்கி பல​ விஷயங்களில் இருவருக்கும் இடையே கருத்து வேறுபாடு. மனைவி அடங்கிப் போனாலும் கணவன் “அந்தத் திருமணம் போதும் விவாகரத்து பெறலாம் ” என்று முடிவெடுக்கிறான். வழக்கறிஞர் உடனடியாக​ விவாகரத் து கிடைக்காது ஓரிரு ஆண்டுகள் பிரிந்து வாழ்ந்து பிறகு விவாகரத்துக்கு முயல​ வேண்டும் என்று அறிவுரை கூறுகிறார். ஒருவருக்கு ஒழுக்கக் குறை அல்லது உடற் கோளாறு இருந்தால் மட்டுமே உடனடி விவாகரத்து கிடைக்கும் என்பது மாற்று வழி என்றும் கூறுகிறார்.. இருவரும் பிரிந்து வாழும் கால​ கட்டத்தில் ஒரு நாள் அவன் அவளைப் பார்க்க​ வரும் போது இந்த​ உரையாடல் நடக்கிறது:

“நான் இப்போ வந்தேனே சந்தோஷமா?”

” சந்தோஷம் தாங்க​”

“அப்படின்னா இத்தனை நாள் நான் வரவே இல்லையே. அதில​ வருத்தமில்லையா?”

“அப்பிடி இல்லீங்க​. நீங்க​ வந்தப்போ சந் தோஷமா இருப்பேன். நீங்க​ வராதப்போ வந்தத​ நினைச்சு சந்தோஷமா இருப்பேன்”

கதையின் முடிவில் வழக்கறிஞர் குறிப்பிட்ட​ மாற்றுக் காரணம் கிடைக்கிறது. மனைவிக்கு காலில் நடமாட​ முடியாத​ படி முடக்குவாதம் வருகிறது. “இதைக் காரணம் காட்டி விவாகரத்துக்கு முயலலாம்” என்கிறாள் மனைவி உற்சாகமாக​. ‘உன்னுடனேயே இனி வாழ்வேன்” என​ கணவன் முடிவாகக் கூறுகிறான்.

‘வாடாமல்லி’ கண்மணி குணசேகரனின் சிறுகதைக்கு மீண்டும் வருவோம். கதாசிரியர் முதலில் இந்த மாதிரியான் ஆணை வழி படும் பெண் என்னும் பிம்பத்தையே கதை விட்டுச் செல்லப் போகிறது என்று எண்ணியிருந்தாரா? ஏனெனில் வேறு ஒரு சரடு கதைக்குள் இருக்கிறது. பிணமாகக் கிடக்கும் ஒரு நடு வயது ஆள் பற்றி அவரது ஒழுக்கம் பற்றித் தவறான விமர்சனங்கள் வருகின்றன. அந்தப் பிணத்தை உண்மையான அன்பு மட்டும் மரியாதையுடன் வணங்க யாரும் இல்லை என்று துவங்கி கடந்த காலம் பக்கம் போயிருந்தால் ? கதாநாயகன் தரப்பு நாயகி தரப்பு இரண்டுமே பெரிதும் வாசகனின் புரிதலின் வழி அவன் சென்றடையும் படி நுட்பமாகச் சொல்லப்பட்டிருந்தால்? மரணத் தருவாயில் கூட அவனை நேசித்தவள் மட்டுமே அவனைப் புரிந்து கொண்டாள் என்னும் மையத்தைக் கதை கொண்டிருந்தால்? அப்போது இந்தக் கதையின் தளம் வழிபடும் நாயகி, குடிகார நாயகன் என்பதைத் தாண்டி இருக்கும். மனித உறவுகள் சகமனிதர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பற்றிக் கொள்ளும் புரிதல் அல்லது புரிதலின்மையின் உள்ளார்ந்த அரசியல் இவை எல்லாமே பின்னப்பட்டு வேறு ஒரு தளத்தில் கதை மேற்சென்றிருக்கும்.

ஜெயகாந்தனின் நாவல் மற்றும் கண்மணி குணசேகரனின் சிறுகதை இரண்டிலுமே கதாநாயகன் மிகுந்த​ ஆண்மை அம்சம் உள்ள​ ஆளுமையுள்ளவன். நாயகி தள்ளி இருந்தே அதை கவனித்துக் காதல் வயப்பட்டாள் இத்யாதி உண்டு.

நம் முன் நிற்கும் பெரிய​ கேள்வி இது. ஏன் இப்படி பெண் ஆணிடம் அப்படியே அடைக்கலம் தேடி சமர்ப்பணம் ஆகும் (மனோரீதியாக​) வழிபடும் மனநிலை கொண்டாடப்படுகிறது? அது அவளின் பெண்மையின் சிறப்பு அம்சமாக​ நாம் ஏன் கொள்கிறோம்? நாம் என்பது இந்த​ இடத்தில் ஆண்களை மட்டுமே குறிப்பிடுகிறது என்பதை நான் சொல்லத் தேவையே இல்லை. எல்லா சூழ்நிலையிலும் எல்லா இடத் திலும் நாம் என்பது ஆண்கள் மட்டுமே. ஆணுக்கு அடங்கிய​ பெண் அதற்குள் ஐக்கியமானவள் தானே?

பெண் படைப்பாளிகளில் குறைவானோரே இந்த​ நாமில் ஐக்கியமாகாமல் இந்த​ வழிபடும் நிலை பெண்கள் மீது திணிக்கப்பட்டது என்று பதிவு செய்தவர்கள்.

பெண்ணின் உலகம் ஆணின் உலகை விட​ மிகவும் விரிந்தது. உணர்வு நிலையில் ஆணை விடப் பெண் உறுதியானவள். குடும்பம் என்னும் அமைப்பு பெண்ணுக்கு மிகவும் பிரியமானது. அதைக் காக்க​ அவள் செய்யும் முதல் தியாகம் அல்லது ஒரு புரிதல் ஆணை அவனது ஆதிக்க​ நிலையுடனேயே ஏற்று மேற்செல்லல்.

ஆணைச் சார்ந்தே நான் இருக்கிறேன் என்று எந்தப் பெண்ணும் அடிபணிய​ விரும்பவில்லை. மறுபக்கம் ஆண் இல்லாமல் என் வாழ்க்கை முழுமையானதே அல்ல​ என​ ஏறத்தாழ​ எல்லாப் பெண்களுமே ஆழமாக​ நம்புகிறார்கள். அவன் தன்னைப் பயன்பாட்டின் அடிப்படையில் மட்டுமே அணுகிறான் என்று தெரிந்தும் அப்படி நம்புகிறார்கள். ஒரு ஆணால் நிராகரிக்கப்படுவது தனது பெண்மைக்கு இழுக்கு என்னும் பிரமையை காலங்காலமாகச் சுமக்கிறார்கள்.

அதனாலேயே ஜெயகாந்தன் காலமோ சமகாலமோ என்றும் அவர்கள் ஆணின் உலகை அமைதியாக​ சகிக்கிறார்கள்.