ஸிந்துஜா

கட்டு

ஸிந்துஜா

படுக்கை அறையிலிருந்து வெளியே வந்து கதவைச் சார்த்தி விட்டு மாடிப்படிகளில் இறங்கத் திரும்பிய மாதங்கி ஒரு கணம் உறைந்து போனாள். படிக்கட்டு கீழே முடியும் இடத்திலிருந்து சற்று முன் தள்ளி அவளுக்கு முதுகைக் காட்டிக் கொண்டு கோபி நின்றிருந்தான். அவன் அந்த விடிகாலையில் அங்கு நிற்பான் என்று அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை. எதற்காக இங்கு வந்து நிற்கிறான்? அண்ணனைத் தேடி வந்தானா? அவ்வளவு விடிகாலையில் அதுவும் அண்ணன் இருக்கும் படுக்கை அறையில் சந்திக்கும் வண்ணம் அவசரம் என்ன? அவன் காதில் சற்று முன்னால் எழுந்த ஒலிகள் விழுந்திருக்குமோ? அவன் நின்ற இடத்துக்கும் மாடியில் இருக்கும் படுக்கை அறைக்கும் அதிக தூரமில்லை. இப்போது கூட ஆறு மணி அடிக்கும் கடிகார ஒலி அங்கிருந்து கேட்கிறதே? மாதங்கிக்குத் தான் குறுகிப் போய் நிற்பதாகத் தோன்றும் உணர்விலிருந்து தப்பிக்க முடியவில்லை.

கீழே இறங்கி அவனை நெருங்கியபோது அவனுக்கு அவளது அருகாமை தெரிந்திருக்கும். ஆனாலும் திரும்பாது கோபி கல்லைப் போல நின்றான். இது அவள் மனதில் முளைத்த சந்தேக விதை ஆல மரமாக விரிந்து எழுவதை உறுதிப்படுத்தியது.

“கோபி, விடிகாலேல இங்க நின்னு என்ன செஞ்சுகிட்டு இருக்கே?” என்று அவள் கேட்டாள்.

திரும்பிப் பார்த்த அவனைக் கண்டு அவள் திடுக்கிட்டாள். எப்போதும் புன்னகையில் மலர்ந்து கிடக்கும் அந்த முகம் இப்போது ஏதோ கைபட்டவுடன் தலை குனிந்து விழும் தொட்டாற்சுருங்கி இலை போல சுண்டிக் கிடந்தது. என்ன ஆயிற்று அவனுக்கு?

“ஏன் என்னமோ போல இருக்கே? ஒடம்பு சரியில்லியா?”

“இல்லியே. ஐம் ஆல்ரைட்” என்று சொல்லிக் கொண்டே வாசல் பக்கம் சென்றான். அங்கிருந்து திரும்பிப் பார்த்து “ஒரு வாக்கிங் போயிட்டு வந்திர்ரேன்” என்று வெளியே நடந்தான்.

மாதங்கி இருந்த இடத்தை விட்டு நகராமல் நின்றாள். அவளைப் பார்த்ததும் சிரித்தபடியே “குட் மார்னிங் அண்ணி” என்றும் “காப்பி தரீங்களா?” என்றும் “இன்னிக்கி என்ன டிபன்?” என்றும் அவனிடம் இருந்து வரும் வார்த்தைகள் ஏன் இன்று காணாமல் போய் விட்டன? அவள் நினைத்தது சரிதானா?

அவளுக்கு அவளது கணவன் மேல் கோபம் பீறிட்டது. எல்லாம் அவனால் வந்த வினை. நேற்றிரவு மூன்று முறை ஆன பின்பும் விடிகாலையில் அவள் படுக்கையை விட்டு எழுந்திருக்கும் போது அவளை இழுத்துப் படுக்கையில் தள்ளினான் ராம்பாபு.

“ஐய, என்ன இது? விடுங்க. வெள்ளிக்கிழம. சீக்கிரம் எழுந்து எண்ணெ தேச்சுக் குளிக்கணும்” என்று அவன் பிடியிலிருந்து விலக முயன்றாள்.

“யார் உன்னய எண்ணெ தேச்சுக் குளிக்க வேணாம்னு சொல்றாங்க? அதுக்கும் இதுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?” என்று சிரித்தபடி அவளைத் தன் மேல் இழுத்து விட்டுக் கொண்டான். “இஸ்ரேல்ல எல்லாம் காலேல நாலு அஞ்சு மணிக்குத்தான் அப்பிடி ஒரு லவ் வருமாம்!’

“அப்ப இந்த ஊர்ல யாரு உங்களக் கலியாணம் பண்ணிக்கச் சொன்னாங்க?”என்று கேட்டாள் வெடுக்கென்று. குரலில் அவளது விருப்பமின்மை சிறிய சாயலுடன் வெளிப்பட்டு விட்டதாக நினைத்தாள். ஆனால் அவன் கண்டு கொள்ளாதவன் போல இன்னும் இறுக்கமாக அவளை அணைத்தான்.

மாதங்கிக்கு எரிச்சல் மண்டியது. வெள்ளிக்கிழமை, எண்ணெய் தேய்த்துக் குளியல் எல்லாம் சாக்குதான். அவனது வேகத்துக்கு ஈடு கொடுக்க அவளால் முடியவில்லை. என்னமோ ஒரு மாதமாக அவளைக் காணாதது போலவும், அப்போதுதான் கண்டது போலவும்… அப்படி ஒரு வெறி. தினமும் இப்படியே நடக்கிறது.

அவள் தன் விருப்பமின்மையைச் செயலால் காண்பிக்க விரும்புபவளைப் போல பலவந்தமாக அவனிடமிருந்து விடுபட்டாள். படுக்கையிலிருந்து எழுந்துதன் உடையைச் சரி செய்து கொண்டாள்.

“நான் சொல்லிகிட்டே இருக்கேன். உனக்கு அவ்வளவு ராங்கியா?” என்று எழுந்து அவள் மீது பாய்ந்தான். சேலை மூடாதிருந்த அவளது இடுப்பில் வேகமாக அவனது கை விழுந்தது. சரியான அடி.

அவள் வலி பொறுக்க மாட்டாமல் “ஐயோ அம்மா !” என்று கத்தி விட்டாள்.

ராம்பாபு அவளைப் பார்க்க விரும்பாதவன் போலப் படுக்கையில் திரும்பிப் படுத்துக் கொண்டான். அவள் தன்னைச் சரிப்படுத்திக் கொண்டு அறையைவிட்டு வெளிவந்த போதுதான் கோபி நின்றிருந்ததைக் காண வேண்டியதாயிற்று. அவன் எதற்காக மாடிப்படி அருகில் வந்தான்? யதேச்சையாகவா? இல்லை வேறு காரணம் இருந்ததா? ஆனால் அதைப் பற்றிய விசாரம் தேவையற்றது. வந்தவன் அறிந்து கொண்டிருந்தால் அதுதான் அவளைக் கொல்லும் விஷயமாக இருக்கும். அறிந்து விட்ட முகத்தைத்தான் அவள் பார்த்தது போல அவளுக்குச் சந்தேகம் ஏற்பட்டது. அவனும் பழைய மாதிரி அவளை நேருக்கு நேர் பார்க்க முடியாது என்பது போலத்தானே இப்போது வெளியே சென்றான்?

மாதங்கி மனதில் ஏற்பட்ட வலியையும் குமுறலையும் அடக்கிக் கொண்டு தின அலுவல்களில் ஈடுபட முயன்றாள்.

கோபி பார்க்கில் உட்கார்ந்திருந்தான். மனது வெதும்பிக் கிடந்தது. சுற்றிலும் காற்றுடன் சரஸமாடிக் கொண்டிருந்த மரப்பச்சை இலைகளும் செடிகளில் விரிந்திருந்த வண்ணப்பூக்களும் அவனை ஈர்க்கவில்லை. இன்று அதிகாலையில் அவன் எதற்குக் கிணற்றுப் பக்கம் போனான்? போகாமல் இருந்திருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருந்திருக்கும்? ஒரு வாரத்துக்கு முன்னால் வீட்டிலிருந்த சிறிய தோட்டத்தில் போட்டிருந்த ரோஜாப் பதியன் எப்படி இருக்கும் என்று
நினைப்பு வந்து கிணற்றுப் பக்கம் போனான். அதைத் தாண்டித்தான் தோட்டத்துக்குப் போக வேண்டும். செடியில் பச்சை இலைகள் தலை காட்ட ஆரம்பித்திருந்தன. அவன் அருகே வைத்திருந்த உர மூட்டையில் இருந்து ஒரு பிடி உரத்தை அள்ளி வட்டமாகத் தூவினான். பிறகு கிணறு அருகே இருந்த வாளியிலிருந்து நீரை மொண்டு செடியைச் சுற்றி விட்டான். திரும்ப செம்பை வாளியில் போட்டுவிட்டுத் தனது அறைக்குக் கிளம்பும் சமயம்தான் ‘பளார்’ என்ற சத்தமும் “ஐயோ அம்மா!” என்ற அண்ணியின் குரலும் கேட்டன. அவன் பதறிப் போய் மாடிப்படியை நோக்கிப் பாய்ந்தான். இரண்டு படிகள் ஏறியதும் சட்டென்று நின்று விட்டான். இப்போது தீனமான சத்தம் எதுவும் மாடியிலிருந்து வரவில்லை. அவன் தயங்கியபடி படிகளில் இருந்து கீழே இறங்கினான். அண்ணிக்கு என்ன ஆயிற்று என்று மனது படபடத்தது.

அவன் சென்னையிலிருந்து ஆபீஸ் டிரெய்னிங், ஒரு மாதம் தங்க வேண்டும் என்று பெங்களூருக்கு வந்தான். அப்போதுதான் அவனுக்கு ஒன்று விட்ட அண்ணனான ராம்பாபு அவனைத் தன்னுடன் வந்து தங்கச் சொன்னான். ‘இங்க வீடு வசதியா இருக்குறப்போ எதுக்கு வெளீல தங்கிகிட்டு ஓட்டல்ல சாப்பிட்டு வயித்தைக் கெடுத்துகிட்டு’ என்று சத்தம் போட்டான். மாதங்கியும் கோபிக்கு
தூரத்து உறவுதான். கணவனும் மனைவியுமாக வற்புறுத்தியதால் அவன் வந்தான். எல்லாம் நல்லபடியாகப் போய்க் கொண்டிருந்தது. சற்று முன்பு வரை.

மாதங்கி கீழே விழுந்தோ, கட்டில் அல்லது நாற்காலியில் இடித்துக் கொண்டோ அம்மாதிரி கத்தவில்லை என்று அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது. அவள் எழுப்பிய சத்தத்திற்கு முன்பு காதில் விழுந்த ‘பளாரெ’ன்ற சத்தம் ராம்பாபு அவள் மீது கை வைத்தான் என்று அவனுக்குத் தெரிவித்து விட்டது. புருஷன் மனைவிக்குள் மனக்கசப்பு ஏற்படுவதற்கு ஆயிரம் காரணங்கள் இருக்கலாம். அது அதிகாலையில் கூட நிகழலாம். ஆனால் ஒரு பெண்ணை, அவள் மனைவியாய் இருந்தாலும் கூட அடிப்பது என்பதை அவனால் ஜீரணித்துக் கொள்ள முடியவில்லை. இத்தனைக்கும் ராம்பாபுவிடம் ஒருவித கெட்ட குணமும் கிடையாது என்று எல்லா உறவினர்களும் வாய்க்கு வாய்
சொல்லுவார்கள். இப்போதுதான் முன்கோபம் உண்டென்று தெரிகிறது. முன்கோபம் இருந்தாலும் கூட மனைவியை அடிப்பது என்பது…

கோபி தலையை உலுக்கிக் கொண்டான். அவ்வளவு கோபம் வருமளவுக்கு அண்ணி என்ன செய்தாள்? அவர்கள் இருவருக்குள் அவள்தான் கெட்டிக்காரத்தனம், பொறுப்பு, இனிமை என்று சற்று ஓங்கி நிற்பவள். ஆனால் ராம்பாபு இதற்காக நெஞ்சை நிமிர்த்திக் கொள்பவனே தவிர மற்ற கணவன்மார்களைப் போல் அசூயையில் சுருங்குபவனல்ல என்று கோபி அறிந்திருந்தான்.

சற்று முன்பே அண்ணி அவனைப் பார்த்த போது அவளிடம் அவன் கேட்டிருக்கலாம் – ஏதேனும் அடிகிடி பட்டுவிட்டதா அவளுக்கு, ஏன் அவள் அலறினாள் என்றெல்லாம். ஆனால் அண்ணியின் முகத்தைப் பார்த்த கணத்தில் வாய்க்கு வருமுன்பே வார்த்தைகள் தொண்டைக்கு வந்து அங்கேயே அடைத்துக் கொண்டு நின்று விட்டன. வழக்கமாக அவனைப் பார்த்ததும் அவள் முகத்தில் மலரும் புன்னகைக்கு என்ன நேர்ந்து விட்டது? அவள் முகத்தில் கலவரத்தின் நிழல் படிந்திருந்தது போலத் தோன்றியது அவனது பிரமையா? அவள் குரலும் கூடச் சரியாக இல்லை.

கோபி வீட்டுக்குள் வருவதைப் பார்த்து மாதங்கி கடிகாரத்தை நோக்கினாள். மணி பத்து.

“ஏன் இன்னிக்கி டிரெய்னிங் க்ளாஸ் போகலியா?” என்று அவனைப் பார்த்துக் கேட்டாள். அவள் குரல் இயல்பாக இருந்தது.

“இல்ல. இன்னிக்கி மத்தியானம்தான் போகணும்” என்றான் அவன்.

“சரி, டிபன் சாப்பிட வா. டெய்லி எட்டரை மணிக்கு சாப்பிட்டுருவே. அப்போலேந்து எங்க போயிட்டேன்னு கவலையா இருந்திச்சு” என்றாள் மாதங்கி.

“இல்ல. நான் டிபன் சாப்பிட்டு விட்டேன்” என்றான் அவன்.

“என்னது? இது என்ன புதுசா இருக்கு!” என்றாள் மாதங்கி.

அவன் அவள் கண்களை நோக்காமல் தலையைக் கீழே கவிழ்த்தவாறு “இல்ல. வழில ஒரு பிரெண்டைப் பார்த்தேன். ரெண்டு பேரும் போய் ஓட்டல்ல சாப்பிட்டோம். அதான் இவ்வளவு நேரம் ஆயிருச்சு வீட்டுக்கு வரதுக்கு” என்றான்.

“அட, கூப்பிட்டிருந்தா நானும் வந்திருப்பேனே!” என்றாள் மாதங்கி. அவள் சமையல் அறையிலிருந்து எடுத்து வந்த இட்டிலிகளை ஒரு தட்டில் போட்டு மேஜை மீது வைத்தாள்.

அவள் குரலின் உஷ்ணம் கேட்டு அவன் தலையை நிமிர்த்தி அவளைப் பார்த்தான்.

“பொய் சொல்றதுக்கு எல்லாம் தனி திறமை வேணும் சார்” என்றாள். தட்டில்சட்டினியையும் சாம்பாரையும் போட்டாள்

அவன் பேசாமல் சாப்பிடத் துவங்கினான்.

“காலேல என்ன நடந்திச்சின்னு உனக்குத் தெரியும்?” என்று மாதங்கி கேட்டாள்.

அவன் கிணற்றுப் பக்கம் வந்த காரணத்தையும், மாடியிலிருந்து கேட்ட ஒலிகளைப் பற்றியும் அவளிடம் சொன்னான். சில சமயங்களில் அவள் முகம் சிறுத்து மீண்டும் பழைய நிலைக்குச் சென்றது.

“அதுக்கு எதுக்கு வீட்டுல சாப்பிடமாட்டேன்னு அடம் பிடிக்கிறே?” என்று அவள் கேட்டாள்.

“அண்ணன் உங்களை அடிச்சாருல்ல?” என்று அவள் முகத்தைப் பார்த்துக் கேட்டான்.

மாதங்கி அவனை உற்றுப் பார்த்தாள்.

“நான் இல்லேன்னு உன்கிட்ட பொய் சொல்லப் பிரியப்படல” என்றாள்.

“நீங்க வலி பொறுக்க முடியாம அப்பிடி கத்தற அளவுக்கு என்ன தப்பு பண்ணீங்கன்னு அவரு அடிச்சாரு?” என்று கோபத்துடன் கேட்டான். “பொம்பளைப் பிள்ளைக மேல கை வைக்கிறவன்லாம் ஆம்பிளைன்னு நான் எப்பவுமே நினச்சதில்லே.”

அவள் ஆச்சரியத்துடன் அவனைப் பார்த்தாள். அவனுக்கு ராம்பாபு மீது மிகுந்த பிரியம் என்று அவளுக்குத் தெரியும். ஆனால் இப்போது யாரோ மூன்றாம் மனிதன் மீது காறி உமிழுவது போல அவன் பேசுவது உண்மையில் ராம்பாபு மேலேதான்.

“நீ இப்பிடியெல்லாம் உங்க அண்ணன் கிட்ட பேச முடியாது” என்றாள் மாதங்கி.

“நீங்க என்ன காரணம்னு சொன்னா நான் அண்ணன் கிட்ட எப்படிப் பேசணும்னு முடிவு பண்ணிக்குவேன்” என்றான் கோபி.

அவள் திகைத்தாள். எதுவும் பேசாது நின்றாள்.

“சரி விடுங்க. அது எங்க குடும்பப் பிரச்சினை, நீ தலையிடாதேன்னா நான் சொல்ல என்ன இருக்கு? நான் இந்த மாதிரி கோபப்படறது கூட சரியில்ல. கூப்பிட்டு உக்கார வச்சு சோறு போட்டு காப்பாத்துறீங்க. ஐ ஷுட் நோ மை லிமிட்ஸ்” என்றான்.

“என்ன சொல்றே? உன்னைய கீழ கிடக்கிறவன் மாதிரி நான் பாக்கிறேன்னா?” என்று கேட்டாள்.

அவன் சாப்பிடுவதை நிறுத்தி விட்டான்.

“அண்ணி, இப்பிடியெல்லாம் என்னைப் போட்டுக் கொல்லாதீங்க” என்றான் நடுங்கும் குரலில்.

“நான் காரணத்தைச் சொன்னா நீ இன்னும் வருத்தப்படுவியேன்னுதான்” என்றாள் மாதங்கி வருத்தம் தொனிக்கும் குரலில்.

அவர்கள் இருவரும் சற்று நேரம் பேசாமல் இருந்தார்கள். சுவரில் இருந்து பல்லி கொட்டும் சத்தம் கேட்டது. சாதாரணமாக இருந்தால் சத்தம் வரும் திசை பார்த்து நல்ல சகுனமா அல்லது கெட்டதா என்று அவனுடைய அம்மா சொல்லுவாள். இப்போது கெட்ட திசையில் இருந்து கொண்டுதான் சத்தம் வருகிறது என்று கோபி நினைத்தான்.

எழுந்து தட்டைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு போய்க் குழாயில் கழுவி உள்ளே வைத்து விட்டு வந்தான். டைனிங் டேபிளைச் சுற்றிப் போட்டிருந்த நாற்காலிகளில் ஒன்றில் மாதங்கி உட்கார்ந்திருந்தாள். அவள் முகமும் கவலையில் தோய்ந்து களை இழந்திருந்தது.

அவன் மாதங்கிக்கு எதிரே வந்து உட்கார்ந்தான். அவளிடம் ஒன்றும் சொல்ல வேண்டாம் என்று சொல்லி விடலாமா என்று நினைத்தான். ஒரு வேளை அவளே ஒன்றும் சொல்லாமல் சற்றுக் கழித்து எழுந்து போகக் கூடும். அப்படிப் போனால் இதற்கு ஒரு முடிவு கட்டியாயிற்று என்று அவனும் நிம்மதியாய் இருக்கலாம். அவளும்.

“இது ஒரு மாசமா நடந்துகிட்டு இருக்கு. யாருட்டயும் போயி சொல்லற விஷயமா இல்லியே? அப்பா அம்மா அக்கான்னு போயி அழுதுட்டு நிக்கற காரியமா என்ன? வெட்கக்கேடுன்னு உள்ளுக்குள்ள புதைச்சு வச்சு தனியா சாகற விஷமால்ல இருக்கு? இல்லே அப்பிடியே யாரு கிட்டயானும் போயி கால்ல விழுந்து என்னயக் காப்பாத்துங்கன்னு சொல்லிட முடியுமா?” என்று கேட்டாள் மாதங்கி.

அவை தன்னிடமிருந்து பதில்களை எதிர்பார்த்து இறைக்கப்பட்டவை அல்ல என்று கோபி நினைத்தான். அவளுடைய ஆற்றாமையை வெளிப்படையாகச் சொல்ல முடியாத கூச்சத்தில் வார்த்தைகள் வந்து விழுகின்றன. ஆனால் குரலில்தான் என்ன ஒரு சோகம்? அவளது வார்த்தைகளின் மூலம் கிடைக்கும் சித்திரம், ஜன்னலின் மீது படர்ந்திருக்கும் புழுதியின் மேல் மழை தூறி விட்டுப் போன பின் காணக் கிடைக்கும் கலைந்த கோடுகளால் ஆனது போல. இருக்கிறது. சொல்லியதில் புரிந்தது கொஞ்சமாகவும், புரியாதாது அதிகமாகவும் என்பது போல அவன் உணர்ந்தான்.

அவள் தொடர்ந்தாள்.

“இது திடீர்னு வந்த கோளாறுதான். எதையாவது படிச்சிட்டு வந்து கெடுத்துக்கிட்ட மனசா? எவனாவது சினேகம்னு உருப்படாதது வந்து உளறிக் கொடுத்த முட்டாள்தனமா? கச்சடாவா சினிமான்னு எதாவது அசிங்கத்தைப் பாத்து புழு பூச்சியா ஆயிடணும்னு வேண்டுதலா? ஒண்ணும் புரியலையே. ராத்திரி பகல்னு வித்தியாசம் கிடையாதா? நீ ஊர்லேந்து இங்க வந்தது நல்லதா ஆச்சுன்னு மனசு ஓரத்துல துளி சந்தோஷம் இருந்திச்சுன். ஆனா போன ஞாயத்திக்கிழம நீ உன் பிரெண்டோட மாட்டினி ஷோ போறேன்னு சொன்னதும் உங்க அண்ணனுக்கு வந்த கிளுகிளுப்ப நீ பாத்தேல்ல?”

கோபி அந்தத் தினத்தை நினைவு கூற முயன்றான். ஆமாம். அண்ணன் அவனைப் போயிட்டு வா என்று சொல்லி செலவுக்குப் பணம் வேணுமான்னுகேட்டது ஞாபகத்துக்கு வந்தது. அண்ணி சொல்வது போல குரலில் உற்சாகம்எகிறியதாக இப்போது நினைத்துப் பார்க்கும் போது தெரிகிறது. அடக்கண்ணராவி !

“உன்கிட்டயும் இதையெல்லாம் நான் சொல்லக் கூடாது. ஆனா நீ என்கிட்டே கேட்ட மாதிரி உங்க அண்ணன் கிட்ட கேக்கப் போயிட்டேன்னா? மொதல்ல அவருக்கு கோபம் மண்டிக்கிட்டு வரும். நீ யார்ரா இதெல்லாம் பேசன்னு உனக்கு வாசலைக் காமிச்சா?”

“காமிச்சா ஒடனே போயிட வேண்டியதுதான்” என்றான் கோபி.

“ஆனா அதோட எல்லாம் நின்னு போயிடுமா? ‘நீதாண்டி அவன் கிட்ட போயி அழுதிருக்கணும்’னு என் மேலே பாஞ்சா? என் வார்த்தைக்கு அவர் வார்த்தைதான் கேள்வியும் பதிலும் ஆனா உண்மை என்னங்கறது நம்பிக்கை வச்சு செய்யற காரியம் ஆச்சே. உன்கிட்ட தன்னோட மரியாதை கெட்டுப் போச்சுங்கிற கோபம் கண்ணை மறச்சிட்டா உண்மைய எங்க போய் திரையை விலக்கிக் காட்டுறது?”

“அப்ப இப்பிடியே சும்மா விட்டிற வேண்டியதுதானா? நீங்க அடியையும் வாங்கிகிட்டு, வாய மூடிக்கிட்டு வீட்டு வேலை செஞ்சிட்டு இருக்கணுமா?”

“சரி. நீ போய்யான்னு விட்டு விலகிப் போயிரலாம். ஆனா அதுக்கு அப்புறம் எங்கப்பா அம்மாவைத்தான் நான் போய் நொறுக்கணும். அப்படியே நொறுங்கிப் போகாட்டாலும் அவுங்க எவ்வளவு காலத்துக்கு என்னை வச்சுக் காப்பாத்துவாங்க? அவங்க எனக்குக் கலியாணம் செஞ்சு அனுப்பி வச்சதே இந்த சுமைய இறக்கி வைக்கத்தானே? அவங்களை விடு நம்ம உறவு ஜனத்துக்கு தெரியும் போது ஊரு உலகத்துல நடக்காததா இப்ப நடந்திருச்சுன்னு வழிச்சுகிட்டு சிரிப்பாங்க. இல்லே நமக்கு எதுக்கு வம்புன்னு ஒதுங்கி நிப்பாங்க. படிச்சிருந்தாலும் வேலைக்கு போயி சொந்தக் கால்னு நிக்கலாம். அதுவும் இல்லாம போச்சு. வேணும்னா பத்துபாத்திரம் தேய்க்கலாம். இல்லே சமையக்காரியாப் போய் வேலை பார்க்கலாம்…” என்றாள்.

அவள் சொல்வதைக் கற்பனை செய்து பார்க்க கோபிக்கு நடுக்கமாக இருந்தது!

“கதப் புஸ்தகத்துல வர்ற பொண்ணா இருந்தா கொடி பிடிச்சுகிட்டு எதிர்த்துப் போராடறான்னு எழுதிரலாம். சினிமாலேன்னா அவ அவனுக்கு திருப்பி செஞ்சு பழி வாங்கினான்னு இன்னொரு ஆம்பிளையோட வாழ வச்சிரலாம். ஆனா குடும்பம் ஊரு உறவுன்னு நடைமுறைல கட்டிப் போட்டு வச்சிருக்கிற ஜென்மமா இருந்தா மறுகிக்கிட்டே கிடக்க வேண்டியதுதான். என்னாலயும்
இதுக்கு எதுவும் பண்ண முடியாது. உன்னாலயுந்தான்” என்றாள்.

ஸ்மால்

ஸிந்துஜா

“கோயிலுக்கு வந்துட்டு கால் வலிக்கறதுன்னு சொல்லக் கூடாதும்பா. நானும் குழந்தையும் இங்க சித்த உக்காந்துக்கறோம். நீங்க போய் ஸ்டால்லேர்ந்து பிரசாதம் வாங்கிண்டு வாங்கோ” என்று உமா சேதுவை அனுப்பி விட்டு முன் வாசலைப் பார்த்தபடி இருந்த மண்டபத்தின் ஒரு ஓரத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டாள். மண்டையைப் பிளக்கும் வெய்யிலில் பிரகாரத்தைச் சுற்றி வந்த களைப்புக்கு மண்டபத்து நிழல் இதமாக இருந்தது.

“அம்மா பசிக்கறது” என்றாள் குழந்தை. காலையில் ஒரு இட்லி சாப்பிட்டது. இரண்டு வயசுக்கு இவ்வளவு நேரம் பசி தாங்கியதே பெரிய விஷயம்.

“இதோ அப்பா வந்துடுவா. வெளிலே போய் ஹோட்டல்ல சாப்பிடலாமா? குழந்தை என்ன சாப்பிடப் போறா?” என்று குழந்தையின் தலையைத் தடவிக் கொடுத்தபடி உமா கேட்டாள்.

“ஐஸ்கீம்” என்றாள் குழந்தை.

“ஆமா. அதான் உன்னோட லஞ்ச்!” என்று சிரித்தாள்.

அப்போது “நீங்க…நீ…உமாதானே?” என்ற குரல் கேட்டது.

உமா திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்து பார்த்தாள். முகம் எங்கேயோ பார்த்த மாதிரி இருந்தது. குரல் கூட. ஆனால் அவளது க்ஷண நேர சிந்தனையில் விடை கிடைக்கவில்லை.

“ஆமா. நீங்க?” அவள் அவனை உற்றுப் பார்த்தாள். உயரமாக இருந்தான். முன் நெற்றி பெரிதாக இருப்பது போலத் தோற்றமளித்தது. பிரகாசமான வழுக்கை ! கண்களைக் கண்ணாடி கவர்ந்திருந்தது. மீசையற்ற பளீர் முகம். ஐயோ ! யார் இது? ஞாபகத்துக்கு வராமல் அடம் பிடிக்கும் நினைவு மீது எரிச்சல் ஏற்பட்டது.

“நான் ரமணி” என்று சிரித்தான். கீழ் உதடு லேசாக வளைந்து சிரித்ததைப் பார்த்ததும் அவளுக்கு ஞாபகம் வந்து விட்டது.

“மணிபர்ஸ் ரமணியா?” வார்த்தைகள் வேகமாக வெளியே வந்து புரண்டு விட்டன. அவள் உதட்டைக் கடித்துக் கொண்டாள். “ஸாரி”

“அவனேதான்” என்று அவன் மறுபடியும் சிரித்தான்.

அவள் அவனை உட்காரச் சொன்னாள் . சற்றுத் தள்ளி உட்கார்ந்து கொண்டான்.

“அடையாளமே தெரியலையே” என்றாள் உமா. பத்து வருஷங்கள் இவ்வளவு கீறல்களை ஏற்றி விடுமா முகத்திலும் உடலிலும்?

அப்போது அவன் முன் நெற்றியில் தலை மயிர் புரண்டு அலையும். சொன்ன பேச்சைக் கேட்காத குழந்தை போல. தலை முழுதும் அடர்த்தியான கறுப்பு மயிர். கண்ணாடியும் கிடையாது அப்போது. அதனால் பார்வையின் கூர்மையையும் சாந்தத்தையும் வெளிப்படையாகக் கண்கள் காட்டி விடும். பிறக்கும் போதே லேசாகப் பின்னப்பட்டிருந்த கீழ் உதடை ஆப்பரேஷன் செய்த பின்னும் சற்றுக் கோணலாகத் தோன்றுவதைச் சரி செய்ய முடியவில்லை. சிரிக்கும் போது அவன் வாய் சற்று அகலமாகத் தோன்றும். அதனால் பட்டப் பெயர். எவரையும் ஒரு முறை திரும்பிப் பார்க்க வைக்கும் தோற்றம். அவளுடைய இளம் வயதுத் தோழன். நெருக்கமான தோழன்.

“ஆனா நீ கொஞ்சம் கூட மாறலையே? முன் நெத்தி தலைமயிர்லே மாத்திரம் கொஞ்சம் வெள்ளை. அப்போ பாத்ததை விட இப்ப கொஞ்சம் குண்டு, மத்தபடி… ”

“நிறுத்து, நிறுத்து, அசிங்கமா ஆயிட்டேன்னு எவ்வளவு அழகா சொல்றே” என்று சிரித்தாள்.

“சும்மா கிண்டல் பண்ணினேன்” என்று சிரித்தான் அவனும்.

“அம்மா, பசிக்கிறது” என்று குழந்தை சிணுங்கினாள்.

“இதோ அப்பா வந்துடுவார்டா கண்ணா” என்ற அவள் அவனிடம் கணவன் பிரசாதம் வாங்கிக் கொண்டு வரச் சென்றிருந்ததைச் சொன்னாள்.

“சாக்லேட் சாப்பிடறயா?” என்று கேட்டபடி கால்சட்டைப் பைக்குள் கையை விட்டு இரண்டு சாக்லேட்டுகளை எடுத்துத் தந்தான், குழந்தை அம்மாவைப் பார்த்தது.

“வாங்கிக்கோ. வாங்கிண்டு என்ன சொல்லணும்?” என்று கேட்டாள் உமா.

அது கையை நீட்டவில்லை. உமா சாக்லேட்டுகளை வாங்கி அதன் கையில் கொடுத்தாள். உயர்ரக சாக்லேட்டுகள். மேல்நாட்டைச் சேர்ந்தவைஎன்பதைச் சுற்றியிருந்த வண்ணக் காகிதத்தில் இருந்த புரியாத எழுத்துக்கள் காண்பித்துக் கொடுத்தன.

“தங்கியிருக்கற ஹோட்டல்லே கொடுத்தானேன்னு வாங்கி பாக்கெட்லே போட்டுண்டேன்” என்றான்.

“எந்த ஹோட்டல்?”

“ரிஜென்ஸி.”

“காஞ்சிபுரத்து ஸ்டார் ஹோட்டல்!” என்று சிரித்தாள் உமா.

குழந்தை அம்மாவிடம் வாங்கிய சாக்லேட் ஒன்றைப் பிரித்தபடி அவனைப் பார்த்து ” டேங்யூ” என்று மழலையில் மிழற்றியது.

“அடேயப்பா!” என்றான் ரமணி.

“நீயும் எங்களை மாதிரி வெளியூர்தானா?” என்று கேட்டாள் உமா.

“ஆமா. நா இப்போ டில்லியிலே இருக்கேன். நீ?”

“நாங்க பெங்களூர்லே இருக்கோம். நாலஞ்சு வருஷமா எனக்குதான் இங்க வந்து காமாட்சியைப் பாத்துட்டுப் போகணும்னு. சின்னவளா இருக்கறச்சே முதல் தடவையா வந்தப்போ அவளோட முகத்திலே பளீர்னு மின்ற முத்து மூக்குத்தியும், காதிலே வைரத் தோடும் கழுத்திலே ரத்னப் பதக்கமும், மோகன மாலையும் , வைடூரிய புஷ்பராகத்தால பண்ணின தாலியும்னு ஜொலிக்கறதைப் பாத்து மயங்கிட்டேன். ஆனா இப்போ வந்திருக்கறச்சே அதெல்லாம் ஒண்ணும் கண்ணிலே படலே. இப்பவும் அவ்வளவு அலங்காரமும் அவ உடம்பிலே இருந்தாலும் நான் பாக்கறச்சே பளீர்னு வெறும் மூஞ்சியும், ஆளை அடிக்கிற சிரிப்பும்தான் எனக்குத் தெரிஞ்சது. மனசெல்லாம் ஏதோ ஒரு குளிர்ச்சி பரவர மாதிரி இருந்தது எனக்கு ” என்று உடம்பைச் சிலிர்த்துக் கொண்டாள். “ஆனா அவருக்கு இந்தக் கோயில் குளமெல்லாம் போறதுக்கு இன்ட்ரெஸ்ட் கிடையாது. நான்தான் இழுத்துண்டு வந்தேன்.”

“எனக்கும் அம்மனின் முகத்தைப் பாத்து ஒரே பிரமிப்பா இருந்தது. ஆனா நீ சொல்ற மாதிரி எனக்குச் சொல்லத் தெரியலே” என்றான் ரமணி. தொடர்ந்து “அப்போ மனசைக் கவர்ந்த விஷயம்லாம் இப்பவும் கவரணும்னு இருக்கறதில்லையே” என்றான்.

“வயசாயிடுத்துங்கறே !” என்று சிரித்தாள் உமா. “ஆனா எல்லாத்தையும் அப்படிக் கழிச்சுக் கட்டிட முடியாதுன்னு வச்சுக்கோயேன்.”

அவன் அவள் சொல்வதின் அர்த்தத்தைக் கிரகிக்க முயன்றான்..

“டில்லிலேர்ந்து நீ எப்படி இவ்வளவு தூரம்?” என்று கேட்டாள் உமா.

“மெட்றாஸ்லே என் மச்சினன் பையனோட கல்யாணம்னு வந்தேன். நேத்திக்குக் கல்யாணம் முடிஞ்சது. நாளைக்கு ஊருக்குத் திரும்பிப் போறேன். நடுவிலே ஒரு நாள் இருக்கேன்னு இங்க வந்தேன்.”

“உன் ஒய்ப்?”.

“இல்லே. அவளுக்கு இங்கல்லாம் வந்து போறதிலே இன்ட்ரெஸ்ட் கிடையாது. வரலைன்னு சொல்லிட்டா. அவளுக்குத் தெரிஞ்ச பெயிண்டரோட எக்சிபிஷன் சோழமணடலத்திலே நடக்கறதுன்னு போயிருக்கா” என்றான்.

“ஓ, பெயிண்டிங் பெரிய விஷயமாச்சே!” என்றாள் உமா.

அவன் கண்கள் அகலமாக விரிந்து அவளைப் பார்த்தன.

“ஏன் தப்பா எதாவது சொல்லிட்டேனா?”

“இல்லே. அன்னிக்கு மாதிரியே இப்பவும் இருக்கியே. எதைப் பாத்தாலும் எதைக் கேட்டாலும் எதைத் தொட்டாலும் நன்னா இருக்குங்கற ரண்டு வார்த்தையை வாயில வச்சிண்டு…”

“நம்ப கிட்டே வரவாகிட்டே எதுக்கு ஆயாசமா பேசணும்? அவா சந்தோஷப் படணும்னுதானே வரா?”

“அன்னிக்கும் உங்கப்பா சந்தோஷப்பட்டா போறும்ன்னு நீ நினைச்சுதான்…” என்று மேலே சொல்லாமல் நிறுத்தி விட்டான்.

அவள் பதில் எதுவும் அளிக்காது அவனைப் பார்த்தாள். அவள் வலது கை விரல்கள் குழந்தையின் தலையைத் தடவிக்கொண்டிருந்தன.

“இன்னமும் அந்தப் பழசையெல்லாம் நினைச்சிண்டிருக்கயா?”

“எப்பவும் நினைச்சிண்டு இருக்கறதைப் பழசுன்னு எப்படிக் கூப்பிடறது?”

அவள் மறுபடியும் பேசாமல் இருந்தாள்.

“ஏன் உனக்கு ஞாபகம் வரதில்லையா?”

“நினைப்பு ஒண்ணைத்தானே எனக்கே எனக்குன்னு வச்சிண்டு சந்தோஷப்பட முடியும்? அதை நான் எப்படி எதுக்காக விட்டுக் கொடுக்கப் போறேன்?” என்றாள் அவள்.

தொடர்ந்து “இன்னிக்கு உன்னைப் பாக்கப் போறேன்னு உன்னைப் பாக்கற நிமிஷம் வரைக்கும் எனக்குத் தெரியாது. ஆனா காமாட்சி நீயும் நாலுலே ரண்டுலே சந்தோஷப்பட்டுக்கோயேன்டின்னு அனுப்பி வச்சுட்டா போல இருக்கு” என்றாள். அவனைத் தின்று விடுவது போல ஒருமுறை ஏற இறங்க முழுதாகப் பார்த்தாள்

“அம்மா, அப்பா!” என்றது குழந்தை.

அவன் திரும்பிப் பார்த்தான். அவர்களை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்த நபருக்கு அவன் வயதுதான் இருக்கும். கொஞ்சம் பூசின உடம்பு. உமாவை விட ஒரு பிடி உயரம் கம்மி என்பது போலக் காட்சியளித்தான். கையில் ஒரு மஞ்சள் நிறப் பை. பிரசாதம் அடங்கியிருக்கும்.

சேது அவர்களை நெருங்கியதும் குழந்தை அவனை நோக்கித் தாவியது. கையிலிருந்த பையை உமாவிடம் கொடுத்து விட்டு அவன் குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டான். ஆனால் அவன் பார்வை மட்டும் ரமணியை விட்டு விலகவில்லை.

உமா ரமணியிடம் ” இவர்தான் என் ஆத்துக்காரர். சேதுன்னு பேர். இவன் ரமணி. எங்க ஊர்க்காரன். பால்யத்துலேர்ந்து பழக்கம். எதேச்சையா என்னைப் பாத்ததும் அடையாளம் கண்டு பிடிச்சுட்டான். எனக்குத்தான் அவன் யார்னு புரியறதுக்கு ரண்டு நிமிஷம் ஆச்சு. பத்து வருஷம் கழிச்சுப் பாக்கறோம்” என்று சிரித்தாள் உமா.

சேது “ஓ!” என்றான். அவன்கண்கள் லேசாகப் படபடத்து இமைகள் ஏறி இறங்கின. அவனுக்கு எரிச்சல் ஏற்பட்டால் அம்மாதிரி அவன் முகம் போவதை அவள் கவனித்திருக்கிறாள். உமா ரமணியைப் பார்த்தாள். அவனும் உன்னிப்பாக சேதுவைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான்.

ரமணி சேதுவைப் பார்த்து “கிளாட் டு மீட் யூ” என்று புன்னகையுடன் சொன்னான்.

“நம்ப கல்யாணத்துக்கு இவர் வந்தாரோ?” என்று சேது கேட்டான்.

“இல்லை. நான் வரலே. எனக்கு அப்போதான் டில்லிலே வேலை கிடைக்கும் போல இருந்ததுன்னு அங்கே இருந்தேன்” என்றான் ரமணி. அவன் பார்வை உமாவின் மேல் பட்டு விலகி நின்றது.

“இல்லே. பால்யத்திலேர்ந்து சிநேகம்னு சொன்னேளே. அதான் கேட்டேன். இப்பதான் நாம ஒருத்தருக்கொருத்தர் முதல் தடவையா பாக்கறோம். இல்லே?” என்றான் சேது.

“ஆமா.”

அப்போது குழந்தை “அம்மா, மூச்சா” என்றது.

உமா கணவனைப் பார்த்தாள்.

சேது அவளிடம் ” வெளி வாசலுக்கு ரைட் சைடிலே ஒரு பே அண்ட் யூஸ் டாய்லெட் இருக்கு. நா வரச்சே அங்கதான் போனேன். க்ளீனா வச்சிருக்கான்” என்றான். “நீ வரவரைக்கும் நா இவரோட பேசிண்டு இருக்கேன்.”

உமா ரமணியைப் பார்த்து “என்ஜாய் மை ஹஸ்பன்ட்ஸ் கம்பனி” என்று சொன்னாள். அது எச்சரிக்கும் குரல் போல ஒலித்தது.

“உங்களைப் பத்தி உமா ஜாஸ்தி சொன்னதில்லே. அவ அப்பா ஒரு தடவை வந்திருந்தப்போ நீங்க நன்னா வசதியா இருக்கறதா உமா கிட்டே சொல்லிண்டு இருந்தார். உங்க ஒய்ப் சைடிலே அவா பெரிய இடம்னு அவர் சொன்னப்பிலே எனக்கு ஞாபகம்” என்றான்.

“யாரு ராமகிருஷ்ண மாமாவா? ஆமா. எங்க ரெண்டு குடும்பத்துக்கும் ரொம்ப சிநேகம். அக்கா அத்தை மாமா பெரியப்பா பெரியம்மான்னு உறவு வச்சுதான் ரெண்டு குடும்பத்துக்குள்ளேயும் கூப்பிடுவோம்” என்று சிரித்தான் ரமணி. அவன் மனைவி பக்க செல்வாக்கைப் பற்றி எதுவும் சொல்லவில்லை.

“நீங்க உமா ஆத்துக்குப் பக்கத்திலே இருந்தேளா? இல்லே ஒரே தெருவா?”

“ஒரே ஆத்திலே அவா கீழே , நாங்க மேலே இருந்தோம். அது உமாவோட தாத்தா வீடு. நாங்க வாடகைக்கு இருந்தோம். நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒரே ஸ்கூல்லதான் படிச்சோம். ஆனா நான் அவளுக்கு இரண்டு வருஷம் சீனியர். அவளுக்கு கணக்கு சைன்ஸ் எல்லாத்துக்கும் நான்தான் ட்யூஷன் வாத்தியார்.”

சேதுவின் முகத்தில் புன்னகை தெரிகின்றதா என்று ரமணி பார்த்தான். இல்லை.

“அப்ப ரொம்ப நெருங்கின பழக்கம்னு சொல்லுங்கோ.”

ரமணி உடனே பதில் சொல்லவில்லை. சற்றுக் கழித்து “நாம ஒருத்தரை ஒருத்தர் தினமும் பாத்துக்கறதில்லையா, அது மாதிரிதான்” என்றான்.

“ஆனா இவ்வளவு வருஷங் கழிச்சு கரெக்ட்டா உமாவைக் கண்டு பிடிச்சிட்டேளே!” என்றான் சேது.

அந்தக் குரலில் ஏதாவது வித்தியாசமாகத் தெரிகிறதா என்று ரமணி பார்த்தான். இருப்பது போலவும் இருந்தது. இல்லாதது போலவும். இருந்தது

அப்போது உமா திரும்பி விட்டாள் . கணவனைப் பார்த்து “என்ன சொல்றான் ரமணி?” என்று கேட்டாள்.

“இவ்வளவு வருஷங் கழிச்சு எப்படி நான் உன்னை அடையாளம் கண்டு பிடிச்சேன்னு கேக்கறார்” என்று ரமணி பதில் சொன்னான்.

“அன்னிக்கிப் பாத்த அதே அச்சுப் பிச்சு முகம் கொஞ்சம் கூட மாறாம இருக்கேன்னு பாத்துக் கண்டு பிடிச்சிட்டான்” என்றாள் உமா.
பிறகு கணவனைப் பார்த்து “குழந்தை பசிக்கிறதுன்னு அப்போலேந்து சொல்லிண்டு இருக்கு. நாம கிளம்பலாமா?” என்று கேட்டாள்.

“ஓ கிளம்பலாமே!” என்று சேது எழுந்தான். ரமணியும் எழுந்தான். ‘எங்களுடன் சேர்ந்து சாப்பிட வாயேன்’ என்று சேது கூப்பிடுவான் என்று உமா எதிர்பார்த்தாள். அவன் கூப்பிடவில்லை. சரியான கிறுக்கு என்று உமா மனதுக்குள் திட்டினாள்.

“ரமணி, நீயும் எங்களோட சாப்பிட வாயேன்” என்றாள் உமா.

அவன் “இல்லே உமா. நான் லேட்டா டிபன் சாப்பிட்டேன். பசியே இல்லை” என்று மறுத்தான்.

சேது ரமணியிடம் “உங்க ஒய்ப், குழந்தையெல்லாம் கூட்டிண்டு வரலையா?” என்று கேட்டான்.

“ஒய்ப் மெட்றாஸ்ட்லே வேலையிருக்குன்னு தங்கிட்டா. குழந்தை அம்மாவை விட்டு எங்கையும் வராது.”

“குழந்தை இருக்கா? நீ சொல்லவே இல்லையே. பையனா பொண்ணா?” என்று உமா ஆவலுடன் கேட்டாள்.

“பையன்தான். இந்தப் பொட்டுண்ட விட ஒண்ணு ரண்டு வயசு ஜாஸ்தி இருப்பான்.”

உமா “போட்டோ இருக்கா? எனக்குப் பாக்கணும் போல இருக்கு” என்றாள்.

அவன் கால்சட்டையின் பின்புறப் பாக்கெட்டிலிருந்த பர்ஸை எடுத்துத் திறந்து போட்டோ ஒன்றை வெளியே எடுத்துக் கொடுத்தான். போட்டோவில் ரமணியுடன் அவனது குழந்தையும் அதன் அம்மாவும் இருந்தார்கள். உமா “ரொம்பக் க்யூட்டா இருக்கே குழந்தை!” என்று சொன்னபடி போட்டோவை சேதுவிடம் நீட்டினாள்.

அதை வாங்கிப் பார்த்த சேது “அட, ஆர். நிர்மலா மாதிரி இருக்காளே உங்க ஒய்ப்!” என்று ஆச்சரியத்துடன் ரமணியைப் பார்த்தான்.

ரமணி அவனிடம் “நிர்மலாவை உங்களுக்குத் தெரியுமா?” என்று கேட்டான். உமாவும் கணவனை ஆச்சரியத்துடன் நோக்கினாள்.

“ஆமா. திருச்சியிலே நாங்க ஆண்டார் தெருவிலே இருந்தப்போ எங்க ஆத்துக்கு எதிர் ஆத்திலே அவ இருந்தா. நான் அவ ஆத்திலேதான் எப்பவும் இருப்பேன். இல்லாட்டா அவ எங்காத்துலே. ரெண்டு பேரும் சேந்து ரொம்ப ஊர் சுத்துவோம். சினிமா போவோம். குட் ஓல்ட் டேஸ். திடீர்னு இன்னிக்கி அவ உங்க ஒய்ப்ன்னு தெரியறப்போ என்ன ஆச்சரியமா இருக்கு? தி வேர்ல்டு இஸ் ஸோ ஸ்மால்” என்றான் சேது.

மணிமேகலையின் வாழ்விலே ஒரு தினம் – ஸிந்துஜா சிறுகதை

மணிமேகலையின் வேண்டுகோளுக்கு கடவுள் செவி சாய்க்கவில்லை என்று அன்றிரவு  அவளுக்குத் தெரிந்து விட்டது. சாப்பிட்டு விட்டுக் கணினியைத் திறந்து பார்த்த போது , அவள் பெயர் லிஸ்டில் காணப்

பட்டது. அவள் வேண்டிப் படைக்கும் கொழுக்கட்டை கடவுளுக்கு அலுத்து விட்டது போலிருக்கிறது. எங்கே  போட்டுத் தொலைத்திருக்கிறார்கள் என்று எரிச்சலுடன் பார்த்தாள். நகரத்துக்கு வெளியே  போவதற்குச் சற்று முன்பாக அமைந்திருந்த காலனியின் பெயர் காணப்பட்டது. அவள் இருக்குமிடத்

திலிருந்து, அங்கே போவதற்கே  பஸ்ஸில் ஒன்றரை மணி நேரமாகும். தங்குமிடத்தில் இரண்டு பகல்களும் ஒரு இரவும் கழித்தாக வேண்டிய கொடும் தண்டனை வேறு என்று வெறுப்புடன் நினைத்தாள். 

சென்ற  முறை தப்பித்த மாதிரி  இந்த முறையும் தேர்தல் வேலையில் 

மாட்டிக் கொள்ளாமல் இருக்க முடியும் என்று ஆரம்பத்தில் ஒரு நப்பாசை இருந்தது. ஆனால், தேர்தல் ஆணையம் இந்த முறை கடுமையான விதியைக் கொண்டு வரப்  போவதாகவும் , அரசியல் அல்லது அரசாங்க  செல்வாக்கைக்  கொண்டு வர முயல்பவர்களுக்குக்  கடுமையான தண்டனை இருக்கும் என்றும் சர்குலர் வந்து விட்டதாக ஒரு நாள் செகரட்டரி விமலா செல்வராஜ் அவள் நம்பிக்கையில் மண்ணைப் போட்டாள். விதியை மீறுபவர்களின் ஸி. ஆரில் கறுப்புக் குறிப்புகள் இடம் பெறும் என்று விமலா பயமுறுத்தினாள். போன தடவை மணிமேகலையின் சித்தப்பா கார்பரேஷன் கமிஷனரின் அந்தரங்கச் செயலாளராக இருந்தார். கமிஷனரின் செல்வாக்கு மூலம்  மணிமேகலையின் பெயர் லிஸ்டில் தவிர்க்கப்பட்டு விட்டது. அப்போதே யாரோ போய் விமலாவிடம்,வத்தி வைத்து விட்டார்கள். மணிமேகலைக்குப் பதிலாக , லிஸ்டில் விமலா பெயர் சேர்க்கப்பட்டு விட்டதாக. அந்தக்  கோபத்தைத்தான் விமலா இந்த பயமுறுத்தல்களாகக் காண்பிக்கிறாளோ  என்று மணிமேகலைக்கு மெலிதாக ஒரு சந்தேகம் ஏற்பட்டது. ஆனால் விமலா சொன்னது எல்லாம் உண்மைதான் என்று ரெவினியு இன்ஸ்பெக்டர் குமரப்பா உறுதி செய்து விட்டான்.

அரசாங்க உத்தியோகஸ்தர்கள் தேர்தல் நடக்கும் போது  வாக்குப் பதிவு  

நடத்த முன் வந்து கடமை ஆற்ற வேண்டும் என்று எந்தப் புண்ணியவான் எழுதி வைத்தானோ என்று திட்டினாள் மணிமேகலை..அ. உத்தியோகஸ்

தர்கள்தான் இளிச்சவாயர்கள் என்று அரசாங்கமே நினைத்து இருக்க வேண்டும் . தேர்தல் அன்று ஓட்டுப் போடத் தகுதியில்லாத குழந்தைகளில் இருந்து தகுதியுள்ள ஆனால் ஓட்டுப் போடப் போகாத பெரியவர்கள் வரை விடுமுறை தினம் என்று ஜாலியாக மஜா பண்ணும் நாளில் ஒரு அரதப் பழசான கட்டிடத்தில் மின்விசிறி இல்லாத அல்லது இருந்தும் ஓடாத அறையில் சர்க்காரின் பழுப்புக்  காகிதங்கள்  சாமான்கள் என்று அடுக்கி பிரித்து மூடி மறுபடியும்  திறந்து அடுக்கி காலை முதல் மாலை வரை தேர்தல் பணி  என்னும் காரியத்தைச் செய்தாக வேண்டும்.

லீவு போய்விட்டதே என்பதல்ல மணிமேகலையின் வருத்தம் எல்லாம். அவள் விடுமுறை நாட்களில் கூட அலுவலகம் வந்து வேலை செய்து

விட்டுப் போகும் பிரகிருதி.  தேர்தல் தேதிதான் அவள் கனவுகளில் மண்ணை அள்ளிப் போட்டு விட்டது. முன்னமேயே ஒரு வாரம் குடும்பத்

துடன் தாய்லாந்து போகத் தீர்மானித்திருந்தார்கள். மிகவும் குறைந்த விலையும்  அதிகப்படியான சலுகைகளும் கொடுக்கப்பட்ட  விமானப் பிரயாணச் சீட்டுக்களினால் கவரப்பட்டு ஏற்பாடுகளைச் செய்வதாக மணிமேகலையின் கணவன் கூறியிருந்தான். அந்த வாரத்தின் நட்ட நடுவில் தேர்தல் தேதியை வைத்தால் யாருக்குத்தான் கோபம் வராது? ஆனால் என்ன புலம்பி என்ன? 

இதைத் தவிர, தேர்தல் பணியை முன்னிட்டு அவள் மேற்கொள்ள

வேண்டிய பிரயாசைகள் மணிமேகலைக்கு அதிக எரிச்சலைத் தந்தன. அலுவலக நேரத்தில் பயிற்சி முகாம்களுக்குச் செல்ல வேண்டும். அந்த நேரத்தில்  அவள் மேஜையில் வந்து குமியும் ஃபைல்களை அவள்தான் அலுவலகத்துக்கு வீட்டிலிருந்து சீக்கிரம் வந்து அல்லது வீட்டுக்கு நேரம் கழித்துப் போய், இல்லாவிட்டால், சனி,ஞாயிறுகளில் வந்து உட்கார்ந்து குவியல்களைக் குறைக்க வேண்டும். பள்ளிக்கூடத்துப் பிள்ளைகள் மாதிரி தேர்தல் பயிற்சி முகாமில் சொல்லிக் கொடுப்பதை  மனப்பாடம் செய்ய வேண்டும். நாற்பது  வயதில் இது என்ன தலையெழுத்து?  சிலசமயம் அவள் கணவன் சொல்கிற மாதிரி வேலைக்குப் போகாமல் இருந்திருக்

கலாம்.   ஆனால் கை நிறையக் கிடைக்கும் சம்பளத்தை எப்படி இழப்பது ? அவள் வருவாய்த் துறையில் இரண்டாம் நிலை அதிகாரியாக இருந்தாள்.

இந்த அரசாங்க வேலை சம்பளத்தைத் தவிர தரும் அதிகாரம், செல்வாக்கு போன்ற சௌகரியங்களை எப்படி இழக்க முடியும் ? 

குறிப்பிட்ட தினத்தில் மணிமேகலை  அரசாங்கக் கட்டிடத்தை  அடைந்த போது மணி பத்து அடிக்கப் பத்து நிமிஷங்கள் இருந்தன. பல்வேறு இடங்களில் இருந்து வந்தவர்கள் குழுமியிருந்தார்கள். மணிமேகலையும் அவர்களுடன் சேர்ந்து கொண்டாள். தெரிந்த முகம் எதுவும் தென்படுகிறதா என்று பார்த்தாள். ஒருவரும் காணப்படவில்லை . அன்றையக் கூட்டத்தில் எந்தெந்த வாக்குச் சாவடிகளுக்கு யார் யார் தேர்தல் அதிகாரியாகப்  போக வேண்டும். அவருக்குக் கீழே பணி புரியவிருக்கும் அரசாங்கப் பணியாளர்கள் எவ்வளவு பேர், அவர்களைப் பற்றிய விவரங்கள், என்னென்ன உபகரணங்களை வாக்குச் சாவடிக்கு எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்னும் விவரங்களை எல்லாம் இந்தக் கூட்டத்தில் பேசி விவாதித்து முடிவு செய்யப்படும் என்று பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். 

“போன வருஷம் நான் போன பள்ளிக்கூடம் இடிஞ்சு விழுந்துருமோன்னு பயந்துக்கிட்டேதான் எல்லாரும் வந்து போனாங்க. அந்த வாக்குச் சாவடி

லேதான் ரொம்பக் கம்மியான  வாக்குப்  பதிவு. ஒரு சமயம் ஜனங்க  கம்மியா வரட்டும்னு அங்கே ஏற்பாடு பண்ணி ணாங்களோ என்னவோ!” என்று சிவப்பு ஸ்வெட்டர் அணிந்த ஒருவர் சொன்னார்.

“ஏன்தான் இந்த மாதிரி கவர்மெண்டு பள்ளிக்கூடத்தை எல்லாம் வாக்குச் சாவடியா யூஸ் பண்றாங்களோ?” என்று ஒரு நடுத்தர வயது மாது அங்கலாய்த்தாள்.

“என்ன அப்படிச் சொல்லிட்டீங்க? பள்ளிக்கூடத்திலே நடத்தினா மேஜை  

நாற்காலி பெஞ்சு இதுக்கெல்லாம் செலவழிக்க வேண்டாம். இடத்துக்கு வாடகை குடுக்க வேண்டாம்ன்னு  ரொம்ப யோசிச்சில்லே முடிவு எடுத்தி

ருக்காங்க?”‘என்று கிண்டலும் கேலியுமாக ஒரு நாமக்காரர் சிரித்தார்.

“இப்ப ஒவ்வொரு கட்சியும்  தேர்தல் செலவுக்குன்னு இறைக்கிற பணத்துல இதெல்லாம் பிச்சைக் காசு. நம்ம கழுத்திலே கத்தியை வச்சு  பாவம் கவர்மெண்ட்டு மிச்சம் பிடிக்கிறாங்க. எதோ நம்மளால ஆன தேச சேவை போங்க ” என்றார் முதலில் பேசிய சிவப்பு ஸ்வெட்டர்காரர். 

“விலைவாசி நாளுக்கு நாள் ஏறிகிட்டே போகுது . பஸ்காரன் அப்பப்ப விலையை ஏத்தறான் . நமக்குக் கொடுக்கற அலவன்ஸ் மாத்திரம் மார்க்கண்டேயன் வயசு மாதிரி அப்படியே நிக்குது. கேட்டா கமிட்டின்னு சொல்றான். இன்னும் முடிவு எடுக்கலையாம்.  அவங்க நாம ரிட்டையரானதுக்கு அப்புறம் வரவங்களுக்குக் கொடுப்பாங்க போல இருக்கு” என்றாள் இன்னொரு பெண்.

மணிமேகலைக்கு இந்தப் பேச்சை எல்லாம் கேட்பதற்கு அலுப்பாக இருந்தது. இரண்டு நாள் வேலைக்கு தினம் ஐநூறோ என்னமோ 

கொடுக்கிறார்கள். அப்படியே உயர்த்தி விட்டாலும் இப்போது ஒருவர் சொன்னது போல கொஞ்சம் அதிகமான பிச்சைக்காசுதான் வரும். 

அப்போது ஒரு பணியாள்  வந்து அவர்களைக் கூட்டம் நடத்தும் இடத்துக்கு அழைத்தான். எல்லோரும் எழுந்து சென்றார்கள். அவர்களது மேலதிகாரி தேர்தலன்று வாக்குச் சாவடி அதிகாரியாக அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் செய்ய வேண்டிய பணிகளைப் பற்றிச் சொன்னார்.

அதற்கு அடுத்த வாரம் ஒரு நாள் காலை பதினோரு மணிக்கு ஒரு கூட்டம் நடந்தது. அன்று அவளுடைய வாக்குச்  சாவடியில் அவளுக்குக் கீழே பணி

புரிய வேண்டிய மூன்று பேர்கள் அவளுடன்  வந்து சேர்ந்து கொண்டனர். அவர்களில் இருவர் உதவி அதிகாரிகள். மற்றும் ஒரு பியூன். இரு உதவி

அதிகாரிகளிலும் மூத்தவர்.பெயர் கஜபதி  . இன்னொருவர் சம்சுதீன். 

கஜபதி அவளருகே வந்து “நமஸ்காரா மேடம்”என்றார். 

“குட்மார்னிங். உங்கள் ஆபிஸ் எங்கே? எந்த டிபார்ட்மென்ட்?” என்று மணிமேகலை கேட்டாள் ஆங்கிலத்தில்.

“சிக்க மகளூரு . ரெவினியூ டிபார்ட்மென்ட்டல்லி கலசா மாடுத்தினி” என்றார்.

“ஓ, நீங்களும் நம்முடைய டிபார்ட்மெண்டில்தான் இருக்கிறீர்களா? ” என்றாள் மணிமேகலை.

“ஹௌது மேடம்” என்றார் கஜபதி.

பிடிவாதமாக அவர் தனக்கு ஆங்கிலத்தில் பதில் அளிக்காதது அவளுக்கு எரிச்சலை மூட்டியது. சிக்கமகளூரிலிருந்து பெங்களூருக்கு மாற்றல் உத்திரவு கொடுத்தால் இதெல்லாம் சரியாகி விடும்.

பிறகு அவர் சம்சுதீனை அறிமுகப்படுத்தினார். இருவரும் ஒரே ஊர்க்

காரர்கள். ஆனால் சம்சுதீன் வேலை பார்ப்பது அங்குள்ள ஒரு அரசு நிறுவனத்தின் கிளையில். பியூன் தன்னைக் கரியப்பா என்று அறிமுகப்

படுத்திக் கொண்டான். பேசும் போது கஜபதிக்கு  தேர்தல் வேலைகளில்

அதிகப் பரிச்சயம் உண்டு என்று தெரிந்தது. அந்த வகையில் தான் அதிர்ஷ்டசாலி என்று மணிமேகலை நினைத்துக் கொண்டாள். புதிதாகவோ அல்லது அதிகம் உள்வாங்கிக் கொள்ளாமல் தேர்தல் வேலைகளைக் கடனே என்று செய்பவர்களாய் இருந்தாலோ  எல்லாவற்றையும் முதன்மை அதிகாரி என்று அவளே இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டு செய்ய வேண்டும். அதில் அவள் எதிர்கொள்ள வேண்டிய மிகப் பெரும் பிரச்சினை வாக்குச் சாவடியில் தேர்தல் நடக்கும் போதும் முடிந்தவுடனும்  மாநில மொழியில் உள்ள ரிக்கார்டுகளைச் சீராகத் தயாரித்து சமர்ப்பணம் செய்ய வேண்டி

யிருந்ததுதான். அவளுக்கு அம்மொழியில் பேச்சுப் பரிச்சயம் இருந்தது. ஆனால் எழுதத் தெரியாது. ஆனால் அரசாங்கத்தில் அவளைப் போலப் பலர் இருந்தார்கள்.

சென்ற முறை தேர்தல் வேலைக்கு அவளைப் பெங்களூருக்குள்ளேயே போட்டார்கள். ஆனால் அப்போது அவளுக்குஉதவியாளனாக வந்தவன் மண்டைக்கர்வம் பிடித்தவனாக இருந்தான். அவளுக்கு மொழிப் பிரச்சினை இருக்கிறது என்று தெரிந்தும்  அவளுடைய வேலைகளையெல்லாம் தான் பார்க்க முடியாது என்று ஆரம்பத்திலேயே சொல்லி விட்டான். அதற்குப் பின் அவள் தனது அலுவலகத்தில் வேலை பார்க்கும் கிளார்க்கை வரச் சொல்லி வேலைகளை முடித்தாள். 

கூட்டம் முடிந்ததும் அவர்கள் அதே கட்டிடத்தில் இருந்த தேர்தல் கமிஷன்  அலுவலகத்திற்குச் சென்றார்கள். அவர்களது வாக்குச் சாவடியில் வைக்கப்பட வேண்டிய வாக்கு இயந்திரம்  வாக்குப் பதிவு மற்றும் வாக்காளர் ரிஜிஸ்தர். வாக்காளர் சீட்டுக் கட்டுக்கள், அழியாத மை அடங்கிய கூடுகள், தேர்தல் அதிகாரியினுடைய ரப்பர் சீல், டயரி, தேர்தல் வேட்பாளர் மற்றும் வாக்காளர் ஃபார்ம்கள், சிறிய பெரிய கவர்கள், அடையாளப் பலகைகள், பேனா, பென்சில், ரப்பர், கோந்து என்று எல்லாப் பொருட்களும் அடங்கிய இரு பெட்டிகளில்  அவர்களது வாக்குச் சாவடியின் எண் , சாவடியின் விலாசம் குறிக்கப்பட்டுத் தனியாக எடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்தன. மணிமேகலையின் உதவியாளர்கள் அனைத்தையும் சரி பார்த்த பின் அங்கிருந்த ரிஜிஸ்டரில் இவற்றைப்  பெற்றுக் கொண்டதாக மணிமேகலை கையெழுத்திட்டாள். இரு பணியாட்கள் பெட்டிகளைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்து அலுவலகத்துக்கு வெளியில் இருந்த பஸ்ஸில் ஏற்றினார்கள். மணிமேகலையும் மற்றவர்களும் பஸ்ஸில் ஏறிக் கொண்டனர். ஏற்கனவே மேலும் பலர் அந்தப் பஸ்ஸில் இருந்தனர்.     

ணிமேகலையின் வாக்குச் சாவடியும் ஒரு பள்ளிக் கட்டிடத்தில்தான் அமைக்கப்பட்டிருந்தது. பஸ்ஸிலிருந்து இரு பெட்டிகளையும் பணியாட்கள் வாக்குச் சாவடிக்குள் இறக்கி வைத்து விட்டுத் திரும்பிப் போனார்கள். 

பள்ளிக் கட்டிடம் பங்கரையாகக் காணப்பட்டது. அதன் சுவர்களில் அடிக்கப்

பட்டிருந்த வெண்மை நிறம் இப்போது பழுப்புக்கு மாறிக் கொண்டிருந்தது. ஊர்த் தூசியும் மாறி மாறி அடித்த வெய்யிலும் மழையும் இந்த மாற்றத்துக்கு காரணமாக இருக்க வேண்டும் என்று மணிமேகலை நினைத்தாள். ஆனால் வெளித் தோற்றத்திற்கு மாறாக உள்ளே சுத்தமும்,

ஒழுங்கும் காணப்பட்டன. தரை கழுவப்பட்டு மேஜை நாற்காலிகள் சீராக வைக்கப்பட்டிருந்தன. கஜபதி அவளை அங்கிருந்து வெளியே அழைத்துச் சென்றார். அவர்கள் அறைக்கு எதிரே இருந்த அறையில் நுழைந்தவரை மணிமேகலையும் தொடர்ந்தாள். அச் சிறிய அறையில் ஒரு கட்டிலும், அதன் மேல் ஒரு தலையணையும் போர்வையும் இருந்தன. 

“இல்லினே மேடம் நீங்க தங்கணும்” என்றார் கஜபதி அவளைப்  பார்த்து.

“உங்களுக்குத் தமிழ் தெரியுமா?” என்று அவள் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டாள்.

“சொல்ப சொல்ப” என்றார்.. 

“எனக்குக் கன்னடம் தெரிஞ்சிருக்கற மாதிரி” என்று அவள் சிரித்தாள்.

கஜபதி வரவழைத்துக் கொண்ட புன்னகையுடன் அவளைப் பார்த்தார். அது அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை.

“ரொம்ப திவசமா இங்க இருக்கீங்களா?” என்று கேட்டார் மணிமேகலை

யிடம்.

“ஆமா. பத்துப் பன்னெண்டு வருஷமா இருக்கேன்” என்றாள் அவள்.

‘அப்படியும்  கன்னடம் கத்துக்  கொள்ளவில்லையா?’ என்று கஜபதி கேட்க

வில்லை. ஆனால் மனதுக்குள் எழுந்த குற்ற உணர்ச்சியை அவளால் அடக்க முடியவில்லை.  

“கரியப்பா இங்க ராத்திரி நீரு  வெச்சிர்வான். ஃபேனு  இருக்கு. நல்லதாப் போச்சு”  என்று விட்டத்தைப் பார்த்தார்.

“நீங்கள்லாம்?” என்று கேட்டாள். 

“நாம  வெளி ஜாகாலே தலையை போட்டுக்க வேண்டியதுதான். எங்க தூங்கறது? சொள்ளே பிராபிளம்   ஜாஸ்தி” என்றார்.

பரிதாபத்தை வரவழைக்கும் பேச்சா என்று அவள் அவரை உற்றுப் பார்த்தாள்.

“எலக்சன் கலசாந்தரே  எரடு மூறு திவசா ஒள்ள கிரகச்சாரானே. நம்பள ஆளப் போறவன் கிட்டே கஷ்டப்படுடான்னு  இப்பவே  நம்பள கஷ்டப்படுத்த

றாங்கோ. அப்புறம் அவன் ஆளறேன்னும் நம்பளத்தான் கஷ்டப்படுத்தப் போறான்” என்றார் கஜபதி.

மணிமேகலை புன்னகை செய்யவில்லை. 

பிறகு தன் கைப்பையை அங்கிருந்த கட்டிலின் மீது வைத்தாள். அது தவறிக் கீழே விழ உள்ளிருந்த பர்ஸ் வெளியே வந்து திறந்து கொண்டது.. கஜபதி குனிந்து அதை எடுத்து அவள் கையில் கொடுத்தார். அப்போது பர்ஸின்  உள்ளேயிருந்த புகைப்படத்தின் மீது அவர் பார்வை விழுந்தது. பர்ஸை மணிமேகலையிடம் கொடுத்துக் கொண்டே “நிம்ம மகளுனா?” என்று கேட்டார்.

“ஆமா” என்று அவள் புன்னகை செய்தபடி பர்ஸைத் திறந்து பெண்ணின் 

படத்தைப் பார்த்தாள்.

“பேரு என்னா மேடம்?” என்று கேட்டார் கஜபதி.

“சத்யபாமா.” 

“ஓ ஒள்ள எசரு. கிருஷ்ண பரமாத்மாவை நினைச்சா சத்யபாமா

ஞாபகத்துக்கு வந்திடும்”  என்று சிரித்தார் கஜபதி.

“உங்களுக்குக் குழந்தைகள்?” 

“எனக்கும் ஒரே மகள்தான். சம்யுக்தான்னு பேரு.”

“நல்ல பெயர்” என்றாள்.

‘வடக்கத்தி ராணி பேருன்னு ஞாபகம் வச்சுக்கலாம்’ என்று மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டாள். சொல்லவில்லை.      

அவளும் கஜபதியும் கட்டிடத்தின் பின் பகுதிக்குச் சென்றார்கள். பரந்த இடத்தை முள்ளும் கல்லும் நிறைத்திருந்தன. வலது பக்க மூலையில் கிணறு காணப்பட்டது. அதன் வெளியே இரண்டு பக்கெட்டுகளும், சங்கிலி பிணைத்திருந்த வாளியும் இருந்தன. கிணற்றிலிருந்து வாளியில் நீரை எடுத்து க்கெட்டில் வைத்திருந்தார்கள். அவள் பார்வை சுற்றிய போது சற்றுத் தொலைவில் கதவு மூடிய ஒரு அறை தென்பட்டது. 

அவள் பார்வையைப் பின்பற்றிய கஜபதி “அதுதான் பாத்ரூம். உள்றே டாய்லெட்டும் இருக்குது” என்றார்.

அவள் அதை நோக்கி நடந்து மூடியிருந்த கதவைத் திறந்தாள். டாய்லெட் படு சுத்தமாக இருந்தது. ஆனால் குளிக்க வசதியாக அந்த இடம் இருக்க

வில்லை.

“ரொம்ப ஆச்சரியமா இருக்கே. பப்ளிக் வந்து போற இடம் இவ்வளவு சுத்தமா இருக்கும்னு நான் நினைக்கலே” என்றாள் அவள்.

கஜபதி அங்கிருந்த போர்டைக் காண்பித்தார். கன்னடத்தில் எழுதப்

பட்டிருந்தது. ‘வெளியாட்களுக்கு உரிமை கிடையாது. மீறி நுழைவோர் தண்டிக்கப்படுவர்’ என்று எழுதியிருப்பதாக அவர் கூறினார்.  

கஜபதி அவளிடம் “இது எங்களுக்கோசரம் மேடம். இங்க பக்கத்து மனேலே சொல்லி வச்சிருக்கு. இந்த ஸ்கூல் டீச்சரவரு மனை. அங்க நீங்க போயிட்டு வரலாம்” என்றார்.

அவள் நன்றியுடன் கஜபதியைப் பார்த்தாள்.   

இரவுச் சாப்பாடு வேண்டுமா என்று கேட்டுக் கொண்டு அன்றிரவு கரியப்பா வந்தான். அவள் வீட்டிலிருந்து பிரெட்டும் பழமும் கையில் எடுத்துக் 

கொண்டு வந்ததால் ஒன்றும் வேண்டாம் என்று கூறி விட்டாள். அவன் போன பின், பையிலிருந்து பிரெட்டையும் பழங்களையும் எடுத்தாள். கூடவே பையிலிருந்து எடுத்ததில் ஒரு பெரிய சாக்லேட் பாக்கெட்டும் வந்தது. மறுநாள் சாப்பிட்டுக் கொள்ளலாம் என்று அதை உள்ளே வைத்து விட்டாள்.  

மறுநாள் காலையில் ஏழு மணிக்கு வாக்குச் சாவடியில் வாக்குப் பதிவு ஆரம்பிக்கும் என்பதால் ஐந்து மணிக்கே மணிமேகலை படுக்கையை விட்டு எழுந்து விட்டாள். அருகிலிருக்கும் வீட்டிற்குச் சென்று தன்னைத் தயார்ப்படுத்திக் கொள்ள அவள்  கஜபதியைத் தேடிச் சென்றாள். இரவு வாசலில் படுத்திருந்த மூன்று பேரையும் அங்கே காணவில்லை. அவள் ஹாலுக்குள் நுழைந்த போது கஜபதியும் சம்சுதீனும் கரியப்பாவும் மும்முரமாக வேலையில் இருந்தார்கள்.

கஜபதி அவளைப் பார்த்ததும் “குட்மார்னிங் மேடம்” என்றார். மற்ற இருவரும் அவரைப் பின்பற்றினார்கள்.

“இந்த வேட்பாளர்கள் லிஸ்டு, அவங்க கையெழுத்து ஸ்பெசிமன், போட்டோ எல்லாத்தையும் நீங்க பாக்கறதுக்கு எடுத்து வச்சிருக்கேன். அதேமாதிரி ஏஜெண்டுகளுக்கும் இந்த பேப்பர்கள் எல்லாம் கொடுத்

திருக்காங்க. அழியாத மசி பாட்டில் மூடியோட வச்சிருக்கோம். கட்சிச் சின்னத்தோட இருக்கிற வேட்பாளர் போஸ்டரையெல்லாம் எல்லாப் பக்கமும் ஒட்டி வச்சாச்சு. வாக்காளருங்க  மத்தவங்க பார்வை படாம வோட்டு போடுறதுக்கு வசதியா மூணு கவுண்டர் கட்டி வச்சாச்சு. இதெல்லாம் முடிக்கணும்னுதான் நாங்க சீக்கிரமா எழுந்து வந்துட்டோம்” என்றார் கஜபதி.   

பிறகு அவர் “மேடம் நீங்க வாங்க. டீச்சரவரு மனையல்லி நீங்க ரெடி பண்ணிட்டு வந்திறலாம்” என்று அழைத்துச் சென்றார். அவள் குளித்துத் தயாராகி கஜபதி இருந்த இடத்துக்குத் திரும்பிய போது ஐந்தரை என்று கைக்கடிகாரம் காட்டியது. ஆறு மணிக்கு தேர்தல் ஏஜெண்டுகள் அனைவரும் வந்து விட்டார்கள். மாதிரி தேர்தல் நடத்தி முடிக்க ஐம்பது நிமிஷம் ஆகியது. ஏழு மணிக்குச் சரியாக முதல் மனிதர் வாக்குப் பதிவு செய்ய உள்ளே வந்தார்.

மணிமேகலை கஜபதியை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். வந்திருந்த ஏஜெண்டுகளிடம் இன்முகம் காட்டி அவர்கள் ஒவ்வொரு

வரையும் அவளுக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தார். மாதிரி தேர்தல் நடக்கையில் மெஷினிலிருந்து வர வேண்டிய ‘பீப்’ சத்தம் வராத போது அதைச் சரி செய்தார். உள்ளூர் பாஷையிலும் ஹிந்தியிலும் ஆங்கிலத்திலும் ஏஜெண்டுகளுக்கான கடமைகள் உரிமைகள் பற்றிச் சொன்னார். அவரது பார்வை ஹாலின் உள்ளே, வாக்கைப் பதிவு செய்யும் இயந்திரம் மேலே, அவரது உதவியாளர்கள் மீது என்று சுழன்று கொண்டே இருந்தது., வாக்காளர்களின் சந்தேகங்களை நிவர்த்திப்பது,வாக்காளர்களை வாக்குப் பெட்டிக்கு அருகே நடத்திச் செல்லுவது என்று பம்பரம் மாதிரி சுற்றிக் கொண்டிருந்தார். வாழ்க்கையில் பல தேர்தல்களில் அவர் பணி  புரிந்திருக்க வேண்டும் என்று அவள் நினைத்தாள்.

காலையில் குடிக்க எடுத்து வந்த கடுங் காப்பியையும், இட்லி என்று கல்லுடன் போட்டி போட்டுக் கொண்டு வந்து நின்ற உணவையும் சாப்பிட மணிமேகலை திணறி விட்டாள். இது ஒவ்வொரு முறையும் அவள் எதிர் கொண்ட சித்திரவதைதான். அவள் பரிதாபமாக கஜபதியையும் அவர் அவளையும் நோக்குவதைத் தவிர வேறு எதுவும் செய்ய முடியவில்லை.

கஜபதி அவளிடம் வந்து “மத்தியானம் டீச்சர் வீட்டிலிருந்து சாப்பாடு எடுத்து வர அரேஞ்சு பண்ணிடறேன்” என்றார்.

“எனக்கு மட்டுமா?” என்று மணிமேகலை கேட்டாள். அவள் முகத்தை அவர் உற்றுப் பார்த்தார். “சரி, நாம நாலு பேருக்கும் சொல்லிடறேன்” என்று சிரித்தார். மதியம் வந்த உணவு சாப்பிடும்படி ஓரளவு சுவையாக இருந்தது. 

அவளுக்கு அவரிடம் நன்றி தெரிவிக்க வேண்டும் போலிருந்தது. ஆனால் அலுவலகத்தில் அவளுக்குக் கீழ்மட்டத்தில் வேலை பார்ப்பவர்களிடம் நன்றி தெரிவிக்கும் பழக்கம் இருந்ததில்லை. அவர்கள் கடமையைச் செய்வதற்கு எதற்கு நன்றி கூற வேண்டும்? 

நடுவில் எந்தவித அசம்பாவிதமும் நடக்காமல்  ஏழு மணிக்குத் தேர்தல் முடிந்தது.  மின்னணு வாக்குப்பதிவு இயந்திரத்தில் ‘மூடு’ என்று தெரிவித்த பட்டனை கஜபதி அழுத்தினார். அதன் காட்சிப் பலகை அன்று பதிவான வாக்குகளின் எண்ணிக்கையைக் காட்டியது. அதைக் குறிப்பிட்ட பாரத்தில் எழுதி மணிமேகலையின் கையெழுத்தைப் பெற்றுக் கொண்டார். சம்சுதீனும் கஜபதியும் வாக்குச் சாவடியில் தேர்தல் நடந்த வழிமுறை

களைப் பின்பற்றியது, வாக்குப் பதிவு சம்பந்தமான பாரங்கள்,வாக்காளர்கள், ஏஜெண்டுகள், தேர்தல் அதிகாரிகள் ஆகியவர்களைப் பற்றிய குறிப்புகள் அடங்கிய ரிஜிஸ்தர்கள் ஆகியவற்றை அப்டேட் செய்தார்கள்.மணிமேகலை

கையெழுத்திட வேண்டிய இடத்தைக் கஜபதி காட்டினார். வாக்குப்பதிவு யூனிட்டையும் வாக்குப்பதிவு இயந்திரத்தின் யூனிட்டையும் சீல் வைத்து 

வாக்குச் சாவடியில் பெயரும் விலாசமும் நிரப்பப்பட்ட அட்டையைக் கயிற்றுடன் கட்டி இயந்திரத்தின் வெளிப்புறத்தில் வைத்தார்கள். பிறகு சர்வீஸ் சென்டருக்கு அவற்றை எடுத்துச் செல்ல வந்த வேனில் ஏற்றுக் கொண்டு நால்வரும் சென்றார்கள். அங்குள்ள அதிகாரி அவற்றைச் சரி பார்த்து விட்டு அவர்கள் போகலாம் என்று அனுமதி தந்தார்.

திரும்பவும் அவர்கள் பள்ளிக்கு அருகில் இருந்த டீச்சரின் வீட்டுக்கு வந்தார்கள். அங்குதான் அவர்கள் கொண்டு வந்திருந்த கைப்பெட்டி, பை ஆகியவற்றை வைத்து விட்டு சர்வீஸ் செண்டருக்குப்  போயிருந்தார்கள். அங்கே சென்றதும் அவர் மற்ற இருவரிடமும் “நீங்க இங்கயே இருங்க. மேடத்தை நான் பஸ் ஸ்டான்டில் விட்டுட்டு வரேன்” என்றார். அவளிடம் “நாங்க மூணு பேரும் இங்கியே ஒரு பிரெண்டு வீட்டிலே தங்கிட்டு நாளைக்குதான் ஊருக்குப் போறோம்” என்று சொன்னார். பிறகு இருவரும் பஸ் நிலையத்தை நோக்கி நடந்தார்கள். 

அவள் ஏற வேண்டிய பஸ் நிறுத்தத்தில் நின்று கொண்டிருந்தது. அவள் தயக்கத்துடன் தன் கைப்பையைத் திறந்து சில ரூபாய் நோட்டுக்களை எடுத்து “நீங்க மூணு பேரும் எனக்கு செஞ்ச உதவிக்கு இதைவச்சுக்கணும்”

என்றாள்.  

கஜபதி ஒன்றும் சொல்லாமல் அவளைச் சில நொடிகள் பார்த்தார். பிறகு “இல்ல மேடம். நம்ப வேலைக்கு கவர்மெண்டு பணம் தராங்க. உங்களுக்கும் அவங்க கொடுக்கறது உங்க வேலைக்கு” என்றார்.

மணிமேகலை பஸ்ஸில் ஏறிக் கொண்டாள். ஜன்னலோர இருக்கையில் உட்கார்ந்து கொண்டு வெளியே பார்த்தாள். சற்றுத் தொலைவில் கஜபதி நடந்து போய் ஒரு கடை முன்னே நிற்பதைப் பார்த்தாள். திரும்பி வரும் போது அவர் கையில் ஒரு சிறிய கூடை இருந்தது. ஜன்னல் வழியே அதை மணிமேகலையிடம் நீட்டி “எடுத்திட்டு போங்க மேடம். ரஸ்புரி மாம்பழம். ரொம்ப இனிப்பா டேஸ்டியா இருக்கும்” என்று கொடுத்தார்.

அவள் அவரிடம் “இதெல்லாம் எதுக்கு உங்களுக்கு வீண் செலவு? எவ்வளவு ஆச்சு?” என்று பைக்குள் பர்ஸை எடுக்கக் கையை விட்டாள்.

“பணத்தையெல்லாம் எடுக்க வேண்டாம். சரி. உங்களுக்குப் பழம் வேண்டாம்னா சத்யபாமாவுக்குக் கொடுங்க ” என்றார் கஜபதி.

‘சட்’டென்று ஒரு வினாடி அவளுக்குப் புரியவில்லை. பிறகு தன் பெண்ணைச் சொல்கிறார் என்று உணர்ந்து அவள் முகம் புன்னகையில் மலர்ந்தது.

பைக்குள் விட்ட கையில் சாக்லேட் பாக்கெட் பட்டது. அதை எடுத்து அவள் கஜபதியிடம் கொடுத்தாள்.  சில வினாடிகள் கழித்து “உங்க பொண்ணுக்குக் குடுங்க” என்றாள்.

“தாங்க்ஸ் மேடம்” என்றார் கஜபதி.  பஸ் கிளம்பிற்று. மணிமேகலை கையை அசைத்து அவருக்கு விடை கொடுத்தாள். பஸ் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அடுத்த கால்மணிக்கும் மேலே அவள் எவ்வளவோ முயன்றும் கஜபதியின் பெண்ணின் பெயரை ஞாபகத்துக்குக் கொண்டு வர முடியவில்லை.

அமிழ்து

ஸிந்துஜா

“அப்பா இன்னும் நீங்க எத்தனை நாள்தான் தனியா அந்த ஆத்திலே உக்காந்துண்டு கஷ்டப்படப் போறேள்? எங்களோட பேசாம பெங்களூருக்கு வந்துடுங்கோ” என்று அன்று காலை மறுபடியும் ரங்கநாதனின் பிள்ளை திலீப் போனில் சங்கடப்பட்டான்.

“பாக்கலாண்டா” என்றார் ரங்கநாதன்.

“மூணு மாசமா இந்த காமராஜர் பதிலையே சொல்லிண்டு இருக்கேள்.”

அவருக்கு சிரிப்பு வந்து விட்டது.

“சரி, சாப்பிட்டாச்சா? என்ன டிபன் இன்னிக்கி?” என்று கேட்டான் திலீப்.

அவர் ஒரு கணம் பொய் சொல்லி விடலாம் என்று நினைத்தார். பிறகு மனதை மாற்றிக் கொண்டு “இல்லே. இன்னிக்கி டிபன் வேண்டாம்னு பாக்கறேன்” என்றார்.

“ஏன், உடம்பு சரியில்லையா? ஜுரமா?” என்று அவன் பதறுவது அவருக்குக் கேட்டது.

“இல்லே. வயிறு கொஞ்சம் மொணங்கறது. ஒரு வேளை லங்கனம் போட்டா சரியாப் போயிடும்” என்றார்.

திலீப் அவரிடம் “நேத்திக்கு கோபி ஐயங்கார் ஓட்டலுக்குப் போனேளா?” என்று குற்றம் சாட்டும் தொனியில் கேட்டான்.

“உன்னிடமிருந்து ஒரு குற்றவாளி தப்பித்து விட முடியுமா?” என்றார் ஆங்கிலத்தில். அவன் பெங்களூரில் லாயராகப் ஒரு பெரிய கம்பனியில் வேலை பார்க்கிறான். அவன் சொல்லுவதில் உண்மை இருக்கிறது. சட்டினியில் பச்சை மிளகாயை மட்டும் வைத்து அரைத்தது போல அப்படி ஒரு காரம். ஐம்பது வருஷத்துக்கு முன்னால் அவரது இருபதாவது வயதில் அந்த ஒரப்பு வேண்டியிருந்தது. ஆனால் இப்போது இந்த வயதில்?

“அதுக்குத்தான் சொல்றேன். நீங்க இங்கே வந்துடணும்னு. வீட்டு சாப்பாடுதான் உங்களுக்கு ஒத்துக்கும். சரி, இப்போ எளனி, ஹார்லிக்ஸ்னு நீராகாரமா சாப்பிடுங்கோ. மத்தியானம் தயிர் சாதம் சாப்பிட்டா சரியாயிடும். சாப்பிட்டதுக்கு அப்புறம் ஜெலுசில் போட்டுக்கோங்கோ. நீங்க அங்கேர்ந்து கிளம்பி இங்க வந்துடறதுதான் பெட்டர். ராத்திரி போன் பண்றேன்” என்று போனைக் கீழே வைத்து விட்டான்.

ரங்கநாதன் பதவியிலிருந்து ஒய்வு பெற்ற பின் மனைவியுடன் மதுரைக்கு வந்தார். சென்னையில் அவர் உத்தியோகத்தில் இருந்த போது மதுரையில் வாங்கிய வீடு. மதுரையில்தான் அவர் பிறந்தது படித்து வளர்ந்தது எல்லாம். வேலைக்காக என்று சென்னைக்குப் போய் விட்டாலும் சென்னையின் ஆரவாரம் அடங்காப்பிடாரித்தனம் அவரைக் கவரவில்லை. இதற்கு அவர் மனதில் ஏற்கனவே மதுரை ஒரு பெரிய கிராமம் என்று ஆழப் பதிந்து அதன் எளிமையும் பகட்டற்ற சூழலும் ஒரு வித நேசத்தையும் பிரியத்தையும் ஏற்படுத்திக் கொடுத்து விட்டதுதான் காரணமாக இருக்க வேண்டும். அவருக்கும் அவரது மனைவிக்கும் இருந்த ஆசைக்கு ஒரு பெண்ணும் அவர்களிடம் இல்லாத ஆஸ்திக்கு ஒரு பையனும் பிறந்தார்கள்.

பெண்ணைத் திருச்சியில் கல்யாணம் பண்ணிக் கொடுத்து விட்டார். பெங்களூரில் அவருடைய பையன் திலீபின் குடும்பம் இருந்தது. அவன் லா ஸ்கூலில் படிக்க பெங்களூர் வந்தவன் ஊர் பிடித்து விட்டதால் ஒரு வேலையையும் வாங்கிக் கொண்டு பெங்களூர்வாசியாகி விட்டான். அவனைத் திருமணம் செய்து கொண்ட நர்மதாவும் பெங்களூர்க்காரி. அவர்களுடைய ஒரே பெண் பத்மினி ஊட்டியில் லவ்டேலில் உள்ள ஒரு பள்ளியில் ஹாஸ்டலில் தங்கிப் படித்தாள்.

அவர் மனைவி மூன்று மாதங்களுக்கு முன் காலமாகி விட்டாள். தனது வாழ்நாளில் வெந்நீர் போடக் கூடச் சமையலறையில் நுழைந்திராத அவருக்கு மனைவியின் மறைவுக்குப் பின் சாப்பாட்டுப் பிரச்சினை ஏற்பட்டு விட்டது. ஊரிலிருந்து சாவுக்கு வந்திருந்த உறவினர்கள், காரியங்கள் முடிந்த பின் பத்துப் பதினைந்து நாள்கள் சமையல் செய்து போட்டு விட்டுப் போனார்கள். அப்புறம் அவர் வடக்கு மாசி வீதியில் இருந்த ஒரு மெஸ்ஸிலிருந்து டிபன், லஞ்ச், இரவு உணவு எல்லாம் வரும்படி ஏற்பாடு செய்து கொண்டார். என்றாவது மாலையில் வயிற்றைக் கிள்ளும் போதும் நாக்கு அரிப்பெடுக்கும் போதும் கோபி அய்யங்கார் கடைக்குப் போய் வெள்ளையப்பம், பஜ்ஜி, காரச் சட்டினி என்று இறங்கி அடித்து விட்டு வருவார்.

‘தகப்பனார் மதுரையில் எதற்காகத் தனியே கிடந்தது உழல வேண்டும்; அதுவும் சாப்பாட்டுக்குக் கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டு’ என்று திலீப் வாரத்துக்கு ஒரு முறை அவரைப் போனில் தொந்திரவு பண்ணிக் கடைசியில் பெங்களூருக்குக் கூட்டிக் கொண்டு வந்து விட்டான்.

ஆரம்பத்தில் எல்லாம் நன்றாகத்தான் இருந்தது. ஒரு சமையல்கார மாமியை வேலைக்கு வைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். நன்றாகச் சமைத்துப் பழக்கப்பட்ட கை என்று அவர்கள் ஆறு மாதம் மகிழ்ந்து கொண்டிருந்த போதே அந்தக் கை கொஞ்சம் நீளமாகி விட ரங்கநாதனின் சில கைக்குட்டைகள், நர்மதாவின் பெர்ஃபியூம், திலீப் தனது அறையில் மறந்து விட்டுச் சென்று விட்ட சில பத்து ரூபாய்கள், சமையலறையில் ஒரு மாதத்துக்கு இருக்கட்டும் என்று வாங்கிப் போட்டிருந்த ஆறு எம்.டி.ஆர். இட்லிப் பொடிப் பாக்கெட்டுகளில் இரண்டு எல்லாம் கால் முளைத்து வீட்டை விட்டுப் போய் விட்டதால் மாமியையும் வீட்டை விட்டு வெளியே போகச் சொல்லி விட்டார்கள். அதனால் சமையல் செய்யும் வேலை நர்மதாவின் தலையில் விழுந்தது. அவள் மிக நன்றாகச் சமைத்தாள். ரங்கநாதனுக்கு இது மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தந்தது.

ரங்கநாதன் அவள் சமையலை ஆரம்பித்த முதல் நாளே சொல்லி விட்டார். “இதோ பாரும்மா. ரொம்ப இழுத்து விட்டுண்டு நீ எதுவும் செய்ய வேணாம். சமையக்காரி இருந்தப்பவே கார்த்தாலே பாதி நாள் அவ டயத்துக்கு வரமாட்டா. சனி ஞாயிறிலே திலீபுக்கு லீவுன்னு நேரே பிரென்ச்க்குப் போயிடுவோம். இல்லாட்டா அந்த ரெண்டு
நாள் மட்டும் மல்லேஸ்வரத்திலே இல்லாத ஹோட்டலா? அவன் ஏ 2 பி க்கோ, எம்.டி. ஆருக்கோ போய் டிபன் வாங்கிண்டு வரட்டும். அதனாலே நீ டிபன் கச்சேரியைக் காலம்பற வச்சுக்க வேண்டாம். தெனமும் பத்து பத்தரைக்கு நேரே லஞ்சு சாப்பிட்டுடலாம். சரியா?” என்று திட்டம் போட்டுக் கொடுத்து விட்டார்.

கணவனும் மனைவியும் நல்ல ஐடியா என்று ஒப்புக் கொண்டார்கள்.

ரங்கநாதன் மேலும் நர்மதாவிடம் “கொழம்போ சாம்பாரோ வக்யற
அன்னிக்கு ரசம் பண்ணாதே, கறி பண்ணினா கூட்டு எதுக்கு? கூட்டு பண்ற நாள்ல கறி ஒதுங்கிக்கட்டும்” என்று அவர் சொன்ன போது நர்மதா சிரித்தாள். “ரெண்டுமே இல்லாம ஒண்ணு ரெண்டு நாள் அப்பளாம், சிப்ஸ், ஊறுகாயை வெச்சுண்டு சமாளிச்சுக்கலாம். இல்லியா?” என்று திட்டத்தை முடித்து வைத்தார்.

ஆனால் சில வாரங்கள் கழித்து ரங்கநாதன் ஒரு பிரச்சினையைச்
சந்திக்க வேண்டியதாயிற்று. அதை யாரிடமும், குறிப்பாகப் பிள்ளையிடமும் நாட்டுப் பெண்ணிடமும், சொல்ல முடியாத நிலைமை ஏற்பட்டது. நர்மதா சமைக்க ஆரம்பித்ததிலிருந்து திலீப் மாத்திரம் காலையில் கோதுமைக் கஞ்சி குடித்து விட்டு ஆபீசுக்குக் கிளம்பிப் போய் விடுவான். நர்மதா பத்து மணி வாக்கில் சமையலை முடித்து விடுவாள். ரங்கநாதன் பத்தரை மணிக்குச் சாப்பிடுவதைப் பழக்கிக் கொண்டார். திலீப்பின் பியூனும் அந்த நேரத்துக்கு வந்து நர்மதா கட்டி வைத்திருக்கும் சாப்பாட்டுக் கூடையை எடுத்துக் கொண்டு போவான். நர்மதா நிதானமாகப் பனிரெண்டு மணிக்குச் சாப்பிட உட்காருவாள்.

நாளடைவில் இந்த சமையல் நேரமும் சாப்பிடும் நேரமும் மாற்றமடைந்தன. நர்மதா திடீரென்று நெட் ப்ளிக்ஸ், அமேசான் பிரைம் சினிமாக்களை இரவு பார்க்க ஆரம்பித்ததால் படுக்கையில் இரவு விழ வெகு நேரமானது. அதனால் அவள் காலையில் நேரங் கழித்து எழுந்திருக்க ஆரம்பித்தாள். சமையல் செய்து முடிக்கவும் நேரமாயிற்று. அதனால் ரங்கநாதன் பதினோரு மணி, பதினொன்றரை மணிக்குதான் சாப்பிட முடிந்தது. அவ்வளவு நேரம் அவரால் பசியைத் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. ஆனால் நர்மதாவிடம் சொல்ல அவருக்கு இஷ்டமில்லை. தானே வாயைக் கொடுத்து வம்பை வாங்கிக் கொண்டோமோ என்று கூட அவர் தன்னை நொந்து கொண்டார்.

ஒரு நாள் திருச்சியிலிருந்து பெண் கூப்பிட்டாள்.

“என்னம்மா சாரதா? எப்படி இருக்கே? மாப்பிள்ளையும் குழந்தைகளும் எப்படி இருக்கா?” என்று கேட்டார்.

அவள் பதிலுக்கு அவர்கள் மூவரையும் பற்றி நலம் விசாரித்தாள்.

“அப்பா, நான் இப்ப எதுக்கு உங்களைக் கூப்பிட்டேன்னா என்னோட மாமனாருக்கு இருபத்தி அஞ்சாம் தேதி சதாபிஷகம் நடக்கறது. நீங்க எல்லோரும் வரணும்னு இவரும் ரொம்ப சொல்றார்” என்றாள் சாரதா.

இருபத்தி ஐந்தாம் தேதிக்கு இன்னும் இரண்டு வாரம் இருந்தது. ஆனால் தனக்கு ஆபீசில் வேலை இருப்பதால் வருவதற்கில்லை என்று திலீப் சொன்னான். ஆபிஸ் போகும் அவனைப் பார்த்துக் கொள்ள நர்மதாவும் வரவில்லை என்று சொல்லி விட்டாள். சம்பந்தியாக அவர் போவதைத் தவிர்க்க முடியாது. விசேஷம் நடப்பதற்கு இரண்டு நாள் முன்னே அவர் மதுரை சென்றார்.

சதாபிஷேகம் முடிந்த பின்னும் மதுரையில் அவர் ஒரு மாதம் பெண்ணுடன் இருந்தார். இப்போது அவருக்கு வேளா வேளைக்கு உணவு கிடைப்பதில் ஒரு பிரச்சினையும் இல்லாமல் இருந்தது. அவர் அங்கு வந்த ஒரு வாரத்தில் பெங்களூரில் தான் எதிர்கொண்ட சாப்பாட்டுப் பிரச்சினையைப் பெண்ணுடன் பகிர்ந்து கொண்டார்.

ஒரு நாள் அவர் பெங்களூருக்குக் கிளம்புகிறேன் என்று சொன்னபோது “இன்னும் கொஞ்ச நாள் இருந்துட்டுப் போயேம்ப்பா” என்றாள் பெண். அவர் ஒன்றும் சொல்லாமல் புன்னகை புரிந்தார்.

கிளம்பும் அன்று “எல்லாம் எடுத்து வச்சுண்டுட்டேளா?” என்று சாரதா ரங்கநாதனிடம் கேட்டாள்.

“எங்கியோ அமெரிக்காவுக்குப் போறாப்பிலேன்னா நூறு தடவை கேட்டுண்டு இருக்கே?” என்று ரங்கநாதன் பெண்ணைப் பார்த்துச் சிரித்தார். “இங்க இருக்கிற பெங்களூருக்கு ராத்திரி ட்ரெயின் பிடிச்சா காலங்காத்தால கொண்டு போய்த் தள்ளி விட்டுடறான்.”

“இல்லே, ஏதாவது மறந்து வச்சிடக் கூடாதேன்னுதான். கண்ணாடி, மொபைல்,வாட்ச், ஸ்லோகப் புஸ்தகப் பை, மருந்து டப்பான்னு எல்லாம் முக்கியமான ஐட்டங்களாச்சே!”

“திருச்சியிலே கிடைக்கிறதை விட இதெல்லாம் ஃபாஸ்டா பெங்களூர்லே கிடைச்சுடும். ஒழுங்கா வேளைக்குக் கிடைக்காதது சாப்பாடுதான்.”

சாரதா பரிவுடன் தந்தையை நோக்கினாள்.

“அதெல்லாம் சரியாயிடும். கவலைப்படாதேங்கோ.”

“கவலை என்ன கவலை எழுபது வயசுக்கு? அதுக்காக நானும் எவ்வளவு நாள்தான் பொண் வீட்டிலே உக்காந்துண்டு சாப்பிட்டாறது?”

“நீங்களா நினைச்சிண்டு இப்படிப் போறேள். நூறு வருஷத்துக்கு மின்னாலே எவனோ பொண்ணாத்திலே போய்க் கையை நனைக்கிறதே வெக்கம். அதிலே இன்னும் அங்க போய் நாள் கணக்குலே தங்கறதுங்கறது மானக்கேடுன்னு சொல்லிட்டுப் போயிட்டான். அதையே உடும்புப் பிடியாப் பிடிச்சிண்டு ..! ஹ்ம். காலம் எவ்வளவோ மாறிப் போயிடுத்து. இங்க நீங்க இருக்கறதைப் பத்தி நானோ உங்க மாப்பிள்ளையோ ஒரு வார்த்தை சொன்னோமா? நீங்க ரெண்டு குழந்தைகளுக்கும் கைடு மாதிரி இங்க இருக்கறது பெரிய அதிர்ஷ்டமா இருந்தது. ஏன் போறேள்னு அவருக்கும் ரொம்ப வருத்தம்தான்” என்றாள் சாரதா. அவர் பெண்ணைச் சமாதானப்படுத்தி விட்டு ரயில் ஏறினார்.

பெங்களூரில் அவருக்கு ஆச்சரியம் காத்திருந்தது.

காரை எடுத்துக் கொண்டு ஸ்டேஷனுக்கு வந்து அவரை அழைத்துச் சென்ற திலீப் அவரிடம் ” நாளைக்கு விடிகார்த்தாலையும் எனக்குப் பிக்கப் வேலை இருக்கு” என்று சிரித்தான். “பத்மினி ஊட்டிலேர்ந்து வரா!”

அவர் சில வினாடிகள் யோசித்து விட்டு “இப்ப ஒண்ணும் ஸ்கூல் லீவு கிடையாதே?” என்றார்.

“இல்லே. ஒரு மாசம் ஸ்டடி லீவ்ன்னு இங்க வரா. அப்புறம் பரீட்சை ஆரம்பிக்க ரெண்டு நாள் முன்னாலே திரும்பிப் போகணும்” என்றான்.

அன்று வழக்கம் போல் திலீப் காலையில் கோதுமைக் கஞ்சி குடித்து விட்டு ஆபீசுக்குப் போனான். நர்மதா சமையலை முடிக்கும் போது பதினொன்றே கால் ஆகி விட்டது. ரங்கநாதன் நல்ல பசியுடன் சாப்பிட உட்காரும் போது மணி பதினொன்றரை.

மறுநாள் காலையில் பத்மினி பெட்டி படுக்கையுடன் உற்சாகத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு வந்து விட்டாள் . அவரைப் பாத்ததும் “தாத்தா!” என்று ஓடி வந்து கட்டிக் கொண்டாள் . அவளுக்கு அவரை ரொம்பப் பிடிக்கும்.

“என்ன தாத்தா? இப்பிடி இளைச்சுப் போயிருக்கேள்?” என்று அவரது கையைப் பிடித்துப் பார்த்தாள்.

“நானா? என்ன விளையாடறியா? உங்கம்மா கைபாகத்திலே மாசா மாசம் எனக்கு வெயிட் கூடிண்டே போறது” என்று அவர் சிரித்தார்.

ஒன்பது மணிக்கு பத்மினி அவரிடம் வந்து “தாத்தா, வாங்கோ. டிபன் சாப்பிடலாம்” என்று அழைத்துக் கொண்டு போனாள்.

பொங்கலும் கொத்ஸும் டைனிங் டேபிளில் சட்னியுடன் வீற்றிருந்தன.

“அந்த ஹாஸ்டல்லே இதையெல்லாம் இவளுக்கு யார் பண்ணிப் போடறா? தினைக்கும் ப்ரெட்டும் ஜாமும் சாப்பிட்டுண்டுதானே கிடக்கறது குழந்தைகள். அதனாலேதான் இப்பிடி டிபன் பண்ணினேன்” என்றாள் நர்மதா ரங்கநாதனைப் பார்த்து. “அதுவுமில்லாம காலம்பற எட்டரைக்கு பிரேக் ஃ பாஸ்ட், மத்தியானம் பன்னண்டரைக்கு லஞ்ச், ராத்திரி எட்டு மணிக்கு டின்னர்னு ஹாஸ்டல்லே சாப்பிட்டுடறா. இங்கையும் அந்தந்த நேரத்துக்கு அப்படியே பண்ணிக் குடுத்துட்டாப் போச்சு.”

பத்மினி இருந்த ஒரு மாதமும் இப்படித்தான் சமையலும் சாப்பாடும் நடந்தன.

பத்மினி கிளம்புவதற்கு முதல் நாள் இரவு அவர்கள் வெளியே போய்ச் சாப்பிடலாம் என்று ஆஷா ஃபுட் கேம்ப் போனார்கள்.

“இங்கே நார்த் இண்டியன் நன்னா பண்றான் இல்லே?” என்றாள் நர்மதா.

“நார்த் இண்டியா போய்தான் நார்த் இண்டியன் ஐட்டம்ஸ் சாப்பிடணும்” என்று சிரித்தான் திலீப்.

“நாங்கூட எக்ஸாம் முடிஞ்சு ரெண்டு மாசம் லீவு விடறச்சே டெல்லி போலாம்னு இருக்கேம்ப்பா. என் ஃபிரென்ட் சுலேகா அவாத்திலே வந்து தங்கிண்டு அப்படியே கொஞ்சம் நார்த் இண்டியா எல்லாம் சுத்திப் பாக்கலாம்னு சொல்றா” என்றாள் பத்மினி.

ரங்கநாதனுக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டது.

“போடி. வருஷம் பூரா உன்னைப் பிரிஞ்சு நாங்க இருக்கோம். லீவுலேயும் எங்கேயோ போறாளாம். சும்மாக் கிட ” என்றாள் நர்மதா.

ரங்கநாதன் நன்றியுடன் நர்மதாவைப் பார்த்தார்.

“அப்பா! பாருப்பா அம்மாவ!” என்று பத்மினி சிணுங்கினாள்.

திலீப் “ஆசைப்பட்டா அவ போயிட்டு வரட்டுமே. எப்பவும் நம்ம கூடவே கட்டிப் போட்டு வச்சுக்க அவள் என்ன கன்னுக்குட்டியா?” என்றான்.

ரங்கநாதன் ” இல்லே. அவ இங்கியே இருக்கட்டும். வெளியூர்லாம் போக வேண்டாம்” என்றார் குரலைக் கடுமையாக ஆக்கிக் கொண்டு.

பத்மினி ஆச்சரியத்துடன் அவரைப் பார்த்தாள். தன் குரல் கடுமைக்குப் பதிலாக இறைஞ்சலாய் ஒலிப்பதைத்தான் அவள் ஆச்சரியத்துடன் பார்க்கிறாள் என்று அப்போது அவருக்குத் தோன்றியது.

அகிலமும் அண்டையும்

 

ஸிந்துஜா

வண்டி இன்னும் கிளம்பவில்லை. நாலேகால் என்று கைக்கடிகாரம் காண்பித்தது. நாலு மணிக்கு மைசூரை விட்டுக் கிளம்ப வேண்டிய வண்டி கிளம்பாமல் அடமாய் நின்று கொண்டிருந்தது. அந்த முதல் வகுப்பில் நான்கு பேர் என்று சார்ட் சொன்னது.உட்கார்ந்திருந்தோம். மூன்று பேர் என் வயதுக்காரர்கள்தாம். நாற்பத்தி ஐந்திலிருந்து ஐம்பது வரை. நான்காவது நபருக்கு வயது அறுபத்தி ஆறு

எங்கள் கம்பார்ட்மெண்டில் அடுத்திருந்த அடுக்குகளில் யாரோ கல்யாணப் பார்ட்டி போலிருக்கிறது. பத்திருபது பேர் இருக்கலாம். கச்சாமுச்சாவென்று சிரிப்பும் பேச்சுமாய் ஏதோ ரகளை நடந்து கொண்டிருந்தது.

எனக்கு எதிரே இருந்தவர் உட்கார்ந்த வாக்கிலேயே நல்ல உயரம் என்று தெரிந்தது. அகன்ற நெற்றி. பாந்தமான கண்ணாடி. தீர்க்கமான மூக்கு. முகத்தை இனிமையாகக் காட்டும் புன்னகை எப்போதும் உதட்டை விட்டுப் பிரிய மறுப்பது போல உட்கார்ந்திருந்தது. நான் வண்டிக்குள் வந்த போது அவர் ஒருவர்தான் வந்திருந்தார். என்னைப் பார்த்ததும் நட்பைத் தெரிவிக்கும் புன்னகை ஒன்றை எறிந்தார். அதை பிடித்துக் கொண்டு அவருடன் பேச ஆரம்பித்தேன்.

“என் பேர்” என்று பெயரைத் தெரிவித்தேன்.

“நான் ஸ்கந்தன்.”

“மாயவரம் போறேளா?”

“இல்லே. தஞ்சாவூர்” என்றார் அவர். “என் மாமனாருக்கு சதாபிஷேகம். ஒய்ஃப் குழந்தைகள் எல்லாரும் போன வாரமே போயிட்டா. நான் இப்ப போறேன். நாள்னிக்கு விசேஷம், நீங்க மாயவரமா?”

“இல்லேல்லே. நான் ஆடுதுறை வரைக்கும் போறேன். நீங்க இறங்கின ஒரு மணி நேரத்திலே நானும் இறங்கிடுவேன்” என்று சிரித்தேன்.

அப்போது மூன்றாமவர் வந்தார். வந்தவர் உட்கார்ந்ததும் அவரது கைபேசி ஒலித்தது. அவர்தான் அறுபத்தி ஆறு என்று நினைத்தேன். கைபேசியை எடுத்து “குட் ஈவ்னிங். ராமநாதன் ஸ்பீக்கிங்” என்றார். சில வினாடிகள் சத்தமில்லாமல் இருந்தன. “கட் ஆயிடுத்து” என்று கைபேசியை அணைத்தார்.

நான்காவது ஆளும் வந்து விட்டார்.. கன்னடக்காரர். இடையில் பஞ்சகச்சமும் மேலே சட்டையும் தலையில் டர்பனும் அணிந்திருந்தார். நெற்றியில் பளிச்சென்று திருமண். தடிமனான கண்ணாடிக்குள் கோலிப் பந்துகளைப் போலக் கண்கள் உருண்டன. புரஃபஸர் மாதிரி தென்பட்டார்.

“நான் ஸ்கந்தன். நீங்கள் எதுவரைக்கும் போகிறீர்கள்?” என்று ஸ்கந்தன் அவரிடம் பரிச்சயம் செய்து கொண்டார்.

“என் பேர் செட்லூர் வெங்கடரங்கன் பெங்களூருக்குப் போயிண்டிருக்கேன்” என்றார். “எனக்கும் கொஞ்சம் தமிழ் வரும்” என்று ஸ்பஷ்டமாக வார்த்தைகளை உச்சரித்தார்.

நான் புன்னகை செய்தேன்.

ஸ்கந்தன் அவரிடம் “அசப்பில் நீங்க மாஸ்தி மாதிரி இருக்கேள்” என்றார்.

“அவரெங்கே, நானெங்கே? போட்டுட்டு இருக்கற வேஷம் வேணும்னா அப்பிடி இருக்குன்னு நீங்க சொல்லலாம்” என்று நெற்றியையும் டர்பனையும் தொட்டுக் காட்டினார்.

மறுபடியும் கைபேசி ஒலித்தது. ராமநாதன் முகத்தில் சற்று அலுப்பைக் காட்டி “ஹலோ ராமநாதன் ஸ்பீக்கிங்” என்றார். “ஆமா, அப்போ கட்டாயிடுத்து. சொல்லுங்கோ” என்றார். மறுமுனையில் பேசிய குரல் முடிந்ததும் “ஸ்டேஷனிலேதான் இருக்கு. இன்னும் கிளம்பலே. நான்தான் அடிச்சுப் புரண்டுண்டு ஓடி வந்தேன். ஏ டூ பி லே ஒரு ஸ்ட்ராங் காப்பியானும் குடிச்சிட்டு வந்திருக்கலாம்” என்றார். மறுமுனை மறுபடியும் பேசி முடித்ததும் “ஆடுதுறைலே இறங்கினதும் போன் பண்றேன். வரட்டா” என்று கைபேசியை அணைத்தார்.

ஸ்கந்தன் சிரித்தபடி “இங்க ரெண்டு ஆடுதுறை டிக்கட்டா?” என்றார்.

ராமநாதன் அவரைக் கேள்வி தொங்கும் கண்களுடன் பார்த்தார்.

“நானும் ஆடுதுறைலேதான் இறங்கணும்” என்றேன் ராமநாதனைப் பார்த்து,

“ஓ அப்படியா? இதுக்கு மின்னாலே உங்களை நான் பாத்திருக்கேனோ?” .

“இல்லே. நான் இருக்கறது பாம்பேல. ஒரு வேலையா ஆடுதுறை போறேன். உங்களுக்கு அதான் ஊரா?” என்று கேட்டேன்.

“ஆமா. தலைமுறை தலைமுறையா அங்கதான் இருக்கோம். ஆனா எனக்கு யாதும் ஊரே. யாவரும் கேளிர்னு ஆயிடுத்து லைஃபிலே” என்றபடி சிரித்தார்.

கன்னடக்காரர் “தீதும் நன்றும் பிறர்தர வாரா; நோதலும் தணிதலும் அவற்றோ ரன்ன; சாதலும் புதுவது அன்றே; வாழ்தல் இனிதுஎன மகிழ்ந்தன்றும் இலமே” என்று பாடினார்.

திகைப்புடன் மற்ற மூவரும் அவரைப் பார்த்தோம்.

அவர் மேலும் “அஞ்சாயிரம் வருஷத்துக்கு முன்னாலே லைஃபைப் பத்தி ஒருத்தனுக்கு என்ன தீட்சண்யம்! என்ன வேதாந்த மனசு! மெல்லிசு நூலால யானையைக் கட்டி இழுத்துண்டு போற அசாத்தியம்னா ஆளை அடிக்கிறது! பெரிய மகானாத்தான் இருக்கணும்!” என்று கண்ணாடிக்குள் பளபளக்கும் கண்களுடன் சொன்னார்.

‘நீங்களும் தீட்சண்யம்தான்! ஆளை அடிக்கிற அசாத்தியம்தான்!’ என்று அவரிடம் சொல்ல வேண்டும் போலிருந்தது எனக்கு.

“உங்களுக்கு எப்படி இவ்ளோ தமிழ்…?” என்று கேட்டார் ராமநாதன். “எங்களை மாதிரி மெட்ராஸ்காராளுக்குக் கூட மொத வரி மட்டுந்தானே தெரியும்!”

செட்லூர் சிரித்தபடி “எங்கம்மா சீரங்கம். சின்ன வயசிலேயே கொழந்தைக்குப் பால் போட்ற மாதிரி தமிழையும் போட்டிட்டா” என்றார்

புகை வண்டியும் மெல்ல அசைந்து நகர ஆரம்பித்தது.

ராமநாதன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்து விட்டு “இருபத்தி அஞ்சு நிமிஷம் லேட்டு. இதோட விட்டானே. ஆனா வழியிலே அட்ஜஸ்ட் பண்ணி மாயவரத்துக்குக் கரெக்ட் டயத்துக்குப் போயிடுவான்” என்றார். “ட்ரெயினை சரியான நேரத்துக்கு கிளப்பி சரியான நேரத்துக்குப் போக வச்சது எனக்குத் தெரிஞ்சு கடைசியா இந்திரா காந்திதான்.”

“எமெர்ஜென்ஸியோட மத்த அக்கரமங்கள்னாலே இந்த மாதிரி ஒண்ணு ரெண்டு நல்ல காரியங்களும் மூலேல போயிடுத்து” என்றார் ஸ்கந்தன்.

“ரொம்ப கரெக்ட்டா சொன்னேள். ஐயோ, இப்பக்கூட அதை நினைச்சாலே படபடங்கறது!” என்றார் ராமநாதன். “அன்னிக்கின்னு பாத்து நான் டெல்லிலே இருந்தேன். துர்க்மான் கேட்டுக்குப் போக வேண்டியிருந்தது. என்ன ஒரு கலவரம் அங்க! கலவரம்னா சொன்னாப் புரியாது, நேர்லே பாத்துருக்கணும். என்ன பயங்கரம்! ஜும்மா மசூதி பக்கத்து சந்து பொந்து எல்லாத்திலேயும் ஜனங்கள். எல்லார் மூஞ்சியும் ஏதோ எமன் வந்து பக்கத்துலே நிக்கற மாதிரி பேயறைஞ்சு கிடக்கு உடம்பெல்லாம் நடுங்கிண்டு பொண்களும் குழந்தைகளும் கத்தி அழறா. அன்னிக்குப் பாத்து நான் ரெண்டு டஜன் சர விளக்கு ரொம்ப சீப்பாவும் நல்லதாவும் கிடைக்குமே, வாங்கலாம்னு சாந்தினி சௌக்லேந்து நடந்து போனேன். மீனா பஜார் போய் அங்கேந்து ஜூம்மா மசூதி வரைக்கும் இருக்கற ரோடுலே சின்னச் சின்னப் பக்கத்து சந்துகள்லே இந்த விளக்குக் கடைகளைக் கொட்டி வச்சிருப்பான்கள், அப்படி ஒரு கடைக்குள் இருந்து பாத்துண்டு இருக்கறச்சேதான் தெருவிலே ஒரு சத்தம். கடைலேர்ந்து எல்லாரும் வெளியே ஓடி வந்து பார்த்தா ஒரே தலைகள்தான். ‘போலீஸ், துப்பாக்கி வச்சு சுடறாங்க, ஒடுங்க’ன்னு ஒரே சத்தம். பயந்து போய் மறுபடியும் கடைக்குள்ளே போய் ஒளிஞ்சுண்டோம். வெளியே ஒடிண்டு இருந்த கொஞ்ச ஜனம் வேறே கடைக்குளே நுழைஞ்சுடுத்து. ஒருத்தர் மேலே ஒருத்தர் மூச்சு விட்டுண்டு நின்னோம். கிட்டத்தட்ட ரெண்டு மணி நேரம் அப்படியே இருந்தோம். உயிர் மேல் ஆசைன்னா கஷ்டம் கூடக் கஷ்டமாத் தெரியறதில்லேன்னு அப்பத்தான் தெரிஞ்சது.”

“நீங்க டெல்லிலே வேலை பாத்துண்டு இருக்கேளா?” என்று நான் கேட்டேன்.

“இருந்தேன். நான் ஒரு ஜெயின் க்ரூப்பிலே சேர்ந்து அங்கயும் இங்கயுமா அலைஞ்சு திரிஞ்சு இப்ப ரிட்டையர் ஆயிட்டேன். ஆனா வடக்கு தெற்கு மேற்குன்னு எல்லா இடங்களுக்கும் போகற வேலை” என்றார்.

“யாதும் ஊரேன்னு சரியாத்தானே சொன்னீங்க” என்று செட்லூர் புன்னகை புரிந்தார்.

“உங்களுக்கு மைசூரா?” என்று கேட்டார் ஸ்கந்தன்.

“ஆமா. பொறந்து வளர்ந்தது எல்லாம் மைசூர்தான். மகாராஜா காலேஜ்லே படிச்சேன்.”

“பெரிய தலைகள் எல்லாம் படிச்ச காலேஜுன்னா அது?” என்று இடை
மறித்தார்.ஸ்கந்தன். “ஆர்.கே. நாராயண், சர்வபள்ளி ராதாகிருஷ்ணன், குவெம்புன்னு பெரிய லிஸ்டே உண்டே!”

“ஆமா. அங்கே இந்தப் பொடித் தலையையும் சேத்துண்டாங்க” என்று சிரித்தார் செட்லுர். “எங்கப்பாவும் ஆர்.கே லட்சுமணனும் கிளாஸ்மேட்ஸ். மகாராஜா காலேஜில் படிச்சிட்டு உன்னை யாராவது மேலே படிக்கிறதுக்கோ இல்லே வேலைக்கோ ரிஜெக்ட் பண்ணினா நீ பெரிய ஆளாயிடுவேன்னு லட்சுமணன் சொல்லுவார்னு எங்கப்பா சொல்லுவார். அவருக்குப் படம் போடற திறமை இல்லேன்னு ஜே ஜே ஆர்ட் ஸ்கூல்லே அட்மிஷன் கொடுக்கலையாம். அவர் அண்ணா ஆர்.கே. நாராயணனை யூனிவர்சிட்டி எண்ட்ரன்ஸ் பரிட்சைல பெயிலாக்கிட்டாங்களாம்” என்று சிரித்தார்.

“உங்களையும் காலேஜிலே….?” என்று சிரித்தார் ராமநாதன்.

“ஆமா. பி.எஸ்சி சேர ஆசைப்பட்டேன். தரலே.பி.காம்லே சேந்து படிச்சேன். ஏ,ஜிஸ் ஆபீசிலே வேலை கிடைச்சது. ஆறு வருஷம் முன்னாலே இந்த ஊர் ஏ.ஜி.யா ரிட்டையரானேன்.”

“ஓ, உங்களை மொதல்லே பாத்ததும் நீங்க யாரோ காலேஜ் புரஃபஸர் மாதிரி எனக்கு இருந்தது! இப்ப நீங்க சொன்னதையெல்லாம் கேட்டா ஏதோ சினிமாலே வர்ற மாதிரி இருக்கு” என்றேன் நான்.

“எனக்கும்தான். நீங்க சொல்றதை வச்சுப் பார்த்தா ரெண்டு வருஷங் கழிச்சு என் பேரனையும் மகாராஜா காலேஜிலேயே சேத்து விட்டுடறது உத்தமம்னு தோணறது. அவன் ஹாஸ்டல்லே இருந்தாலும் பரவாயில்லே!” என்று சிரித்தார் ராமநாதன். மற்றவர்கள் சிரிப்பில் கலந்து கொண்டோம்.

“உங்க காலேஜுக்குப் பக்கத்திலேதான்… வாணி விலாஸ் ரோடு பக்கத்திலே ஒரு பெரிய ரைட்டர் இருந்தாரே?”என்று ராமநாதன் யோசித்தார்.

“ஆமா. குவெம்பு வீடு அங்கேதான்.”

“அதேதான். அதுக்கு கொஞ்சம் தள்ளி ஒரு சந்துலே டைலர் கடை ஒண்ணு இருந்தது. சையதோ சைமனோ என்னவோ பேர். ஆள் வாட்டசாட்டமா சினிமா ஸ்டார் மாதிரி இருப்பான். கோட்டு தச்சா அவன் தச்சுக் கொடுக்கற மாதிரி இருக்கணும்னு எப்பவும் கல்யாணக் கூட்டம் நிக்கும். நாலாவது மெயினோ அஞ்சாவது மெயினோ சரியா ஞாபகம் இல்லே இப்போ” என்றார்.

“எனக்குக் குவெம்பு வீடு தெரியும். இந்த டைலரை எங்கே நீங்க ஆடுதுறையிலேயும்,டெல்லியிலேயும் இருந்துண்டே கண்டு பிடிச்சீங்க?” என்று செட்லுர் ஆச்சரியப்பட்டார்.

“எனக்குப் பொண்ணு கொடுத்தவா உங்க ஊர்க்காராதான்!” என்றார் ராமநாதன். “ஆனா நான்தான் கோட்டைத் தைக்கக் கொடுத்துட்டு வந்து இந்த இடத்தைப் பத்தி என் மாமனாருக்கு சொன்னேன். அதுவரைக்கும் அவருக்கும் அதை பத்தித் தெரிஞ்சிருக்கலே.”

பேச்சு அரசியல், சினிமா, நாடகம், பத்திரிகை என்று நீண்டு கொண்டே போனது.

அடுத்த அடுக்குகளில் இருந்த கூட்டம் வந்து எழுந்து முன்னே சென்றது. ஏதோ ஸ்டேஷன் வருகிறது போலிருக்கிறது. என்று நினைத்தேன்.

“மத்தூர்” என்றார் ராமநாதன்.

“மத்தூர் வடை ரொம்ப ஃபேமஸ் ஆச்சே” என்றேன் நான்.

“ஒரு காலத்திலே” என்றார் ஸ்கந்தன். “இப்ப யாரெல்லாமோ போட்டுண்டு ட்ரெய்னுக்குள்ளே வந்து மத்தூர் வடைங்கிறான். சகிக்கலை. நூறு வருஷமா போட்டெடுத்து பேர் வாங்கினவனை நூறு நாளைக்கு முன்னாலே வந்தவன் காப்பியடிச்சு சம்பாதிக்கிறான்னா வயத்தெரிச்சலாத்தான் இருக்கு.”

“அவாதான் ஸ்டேஷனிலே இருந்ததை மூடிட்டாளே. போன தடவை கார்லே வந்தப்போ இங்க ஸ்டேஷன்லேந்து முக்கா கிலோ மீட்டர்லே மத்தூர் டிஃபானின்னு ஓட்டல் இருக்கு. அங்க ஒரிஜினல் வடை கிடைக்கிறதுன்னு யாரோ சொன்னா. அங்க போய் வாங்கிண்டு போனேன்” என்றார் ராமநாதன். “ஓட்டல்காரர்தான் அப்போ பழைய கதையை எடுத்துச் சொன்னார். நூறு வருஷத்துக்கு முந்தி பெங்களூருக்குப் நீராவி ரெயில்தானே போயிண்டிருந்தது. அப்ப தண்ணி டேங்கை ரொப்பறதுக்கு மத்தூர்லே வந்து நிக்குமாம். பக்கத்திலே ஷிம்ஷான்னு ஆறு. காவேரியோட போய் கலக்கறது அது. அதுலேர்ந்து தண்ணி பிடிச்சிண்டு வந்து டேங்க்கையெல்லாம் ரொப்புவாளாம். இந்தக் காரியம் நடந்து முடிய அரைமணி முக்கா மணி நேரமாகும். அப்ப ட்ரெய்னலே வரவா கிட்டே ஓட்டல்காரர் இட்லியும் வடையும் விக்க ஆரமிச்சார். கொஞ்ச நாள் கழிச்சு ஸ்டேஷன்லேயே மத்தூர் வடைக் கடையை ஆரமிச்சுட்டார். ஓஹோ ஓஹோன்னுதான் ரொம்ப வருஷம் ஓடிண்டு இருந்தது. ஒரு நா மூடிட்டா. ஏன் தெரியுமா? வர்ற டிரெயின் எல்லாம் ரெண்டு நிமிஷம் மூணு நிமிஷத்துக்கு மேலே நிக்கப்படாதுன்னு ரயில்வேல புதுசா உத்திரவு போட்டா, யாரெல்லாமோ ஒரு வடைத் தட்டைத் தூக்கிண்டு கம்பார்ட்மெண்டுக்குள்ளே நுழைஞ்சு மத்தூர் வடைன்னு விக்க ஆரமிச்சது, வடை விலையை பத்து ரூபான்னு ரயில்வேக்காரா ஃபிக்ஸ் பண்ணினது எல்லாத்தையும் ஓட்டல்காரர் பாத்தாறாம். போறும், ஆளை விடுங்கோன்னு மூடிப்பிட்டார்.”

எனக்கு ராமநாதனைப் பார்க்க ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஒரு விஷயத்துக்குப் போனால் கூடவே அதன் உள்ளுக்குள்ளும் போய்ப் பார்த்தும் கேட்டும் தெரிந்து கொள்ளும் அவர் சுபாவம்!

வண்டி ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

“இன்னும் ரெண்டு மாசம் போச்சுன்னா பெங்களூர் எக்ஸ்பிரஸ்வேலே பஸ்ஸெல்லாம் மைசூருக்கு ஒண்ணரை மணி நேரத்திலேயே போய்ச் சேந்துடுமாம். இப்ப மூணு மணி நேரம்னா ஆறது” என்றார் ஸ்கந்தன்.

“எப்பவோ வந்திருக்க வேண்டியது. கோர்ட்டு, கேசுன்னு இழுத்தடிச்சிட்டாங்க” என்றார் செட்லூர்.

“எல்லாம் பணம் செய்யற வேலை” என்றார் ராமநாதன்.

“அப்படியா? ” என்றேன் ஆச்சரியத்துடன்.

“ஆமா. எல்லாம் பாலிட்டிஷியனோட விளையாட்டுதான். எப்போ மொத மொதலா கவர்மெண்டுல இந்த பிராஜெக்ட்டை எடுத்தாங்களோ அவங்களோட அந்த முடிவுக்கு சில மாசங்களுக்கு மின்னயே பெங்களூர்லேந்து மைசூருக்கு ரோடு போற வழியை சுத்தி இருக்கற நிலத்தை யெல்லாம் பார்ட்டி ஆட்கள் வளைச்சிட்டா. ஆனா பிராஜக்ட் வரப்போ நல்ல நஷ்டஈடு கிடைக்கும்ங்கிற அவங்க நினைப்பிலதான் மண்ணு விழுந்துடுத்து. அப்புறம் என்ன, கோர்ட்டுதான், வாய்தாதான்.
எவ்வளவு வருஷம்? எல்லாம் பண ஆசைதான்.”

“பணத்தையும் அதிகாரத்தையும் வச்சுண்டு கடைசியிலே என்ன பண்ணப் போறோம்? செத்தா நாலு பேர் தூக்கிண்டு போய் மண்ணிலேதான் புதைக்கணும். இல்லே எரிச்சு மண்ணோட மண்ணா கரைக்கணும். பணம் இருக்கேன்னு பிளேன்லே போயி வானத்திலே உடம்பை அடக்கம் பண்ணிட முடியுமா?” என்று சிரித்தார் செட்லுர்.

“வாஸ்தவம். மகான்கள் சொல்லியே கேக்காதவா சாதாரண மனுஷா சொல்லியா கேக்கப் போறா?” என்றார் ராமநாதன்.

செட்லூர் எழுந்து மேலே கைப்பைகளையும் பெட்டிகளையும் வைத்திருக்கும் இடத்திலிருந்து ஒரு சிறிய சூட்கேஸை எடுத்து தான் உட்கார்ந்த இடத்தின் அருகில் வைத்துக் கொண்டார்.

“உங்க ஊர் வந்துடுத்து” என்றார் ஸ்கந்தன் சிரித்தபடி.

“பெங்களூரில் எங்க ஜாகை உங்களுக்கு?” என்று ராமநாதன் கேட்டார்.

“மல்லேஸ்வரம். அஞ்சாவது கிராஸ் கிட்டக்க” என்றார் செட்லூர்.

“அங்கதானே இந்த கீதாஞ்சலி தியேட்டர்…?”

“ஆமா. எல்லாப் பெரிய தியேட்டர்களுக்கும் கெடச்ச அந்தஸ்து அதுக்கும் கிடைச்சு மூடிட்டா. இப்போ பெரிய மால் இருக்கு அந்த இடத்திலே” என்றார் செட்லூர்.

“நானும் அங்க வந்துட்டுப் போயி ரொம்ப வருஷம் இருக்கும்” என்றார் ராமநாதன்.

“அதுக்குப் பக்கத்திலே கோகனட் அவெனியுன்னு தேங்கா மரத்தையெல்லாம் வெட்டிப் போட்டுட்டு கட்டிடமா மாத்தி விட்டுட்ட ரோடுலதான் என்னோட வீடு இருக்கு” என்றார் செட்லூர் சிரித்தபடி.

“கோகனட் அவெனியூன்னா சிதானந்தா மடத்துக்குப் பக்கத்திலேயா?” என்று கேட்டார் ராமநாதன்.

“அது எங்க இருக்கு?” என்று ஆச்சரியத்துடன் கேட்டார் செட்லூர்.

“அஞ்சாவது கிராஸ் டவுனிலே நாலு ரோடு சேர்ற இடம்தானே நீங்க சொல்றது? அங்க ஒரு ராகவேந்திரா பேக்கரி கூட ரொம்ப ஃபேமஸா இருந்தது.”

மறுபடியும் ஆச்சரியத்துடன் செட்லூர் “அந்த பேக்கரிக்குப் ஏழெட்டு வீடு தள்ளித்தான் நானும் இருக்கேன். அந்த பேக்கரியும் தெரு பூரா வாசனை அடிச்சிண்டு இப்பவும் நிக்கறது” என்றார்.

“அந்த பேக்கரிக்குப் பக்கத்தாப்பிலே ஒரு சின்ன சந்து போகும். உள்ளே போனா ஒரு வீடு மாதிரி அந்த மடம் இருக்கு. அது இன்னும் அங்கேதான் இருக்குன்னு எனக்கு எப்படித் தெரியும்னா நான் ஒவ்வொரு வருஷமும் மடத்துக்கு பணம் அனுப்புவேன். அவாகிட்டியிருந்து ரசீது வந்துடும். மடம் உள்ளே அவ்வளவு தெய்வ சாந்நித்யம் ரொம்பி வழியற இடம். பத்துப் பேரை சேந்தாப்பிலே பாக்க முடியாது. அமைதின்னா அப்பிடி ஒரு அமைதி. அரை முழ நூலைக் கீழே போட்டா சத்தம் கேட்கும்” என்றார் உணர்ச்சி வசப்பட்ட குரலில்.

“பாருங்கோ. நான் இவ்வளவு வருஷம் இங்கே இருக்கேன். உங்க மூலமா தெரிஞ்சிண்டேன். ரொம்ப தேங்க்ஸ்” என்றார் செட்லூர்.

ஏழரை மணிக்கு வண்டி பெங்களூரை அடைந்தது. செட்லூர் எங்களிடமிருந்து விடை பெற்றுக் கொண்டார். சிறிது நேரம் பேசியபடி இருந்தோம். பிறகு அவரவர் கொண்டு வந்திருந்த இரவு உணவை சாப்பிட்டோம். மற்ற இருவரும் படுக்க ஆயத்தமானார்கள். நான் படுத்தபடி தலைக்கு மேலிருந்த சிறிய மின் விளக்கின் ஒளியில் கையில் கொண்டு வந்திருந்த புத்தகத்தைப் படிக்கலானேன்.

காலையில் வண்டி தஞ்சாவூரை அடைய கால் மணி இருக்கும் போது ஸ்கந்தன் எழுந்து விட்டார். ராமநாதனும் நானும் அவர் எழுந்த சத்தத்தில் விழித்து விட்டோம். நான் பாத்ரூம் போய் விட்டுத் திரும்பியதும் ராமநாதனும் அங்கே சென்றார். அவர் திரும்பி வந்ததும் எனக்கு எதிர் சீட்டில் உட்கார்ந்து கொண்டார். கையில் கட்டியிருந்த வாட்ச்சைப் பார்த்து விட்டு “சித்த நாழில நாம இறங்க வேண்டிய இடமும் வந்துடும். ஆடுதுறையிலே நீங்க எங்கே தங்கறேள்?” என்று கேட்டார்.

“நான் அங்க ஒரு டாக்டரைப் பாக்கப் போறேன். பாத்துட்டு சாயங்காலம் திருச்சிக்குப் போயிடுவேன்” என்றேன்.

“பாம்பேலேந்து ஆடுதுறைக்கு டாக்டரைத் தேடிண்டு வந்திருக்கேளா?” என்று சிரித்தார். “கேக்கவே ஆச்சரியமா இருக்கே? பேரென்ன?”

“டாக்டர் லயோலான்னு”

“கேட்ட பேராவே இல்லையே. எங்க இருக்கு அவரோட கிளினிக்?” என்று கேட்டார் ராமநாதன்.

நான் அவரிடம் விவரத்தைச் சொன்னேன். அவர் பேசாமலிருந்தார். ‘ஏதோ கத்துக்குட்டி டாக்டர்’ என்ற நினைப்பு அவர் முகத்தில் படர்ந்திருந்த அலட்சியத்தில் தெரிந்தது. “உங்களுக்கு நிச்சயம் தெரியுமா அவர்ஆடுதுறையிலதான் இருக்கார்னு? நானும் இந்த ஊர்க்காரன்தான். ஆனா கேட்ட பேராவோ பாத்த இடமாவோ இல்லையே” என்றார்.

“நான் தேடிப் பாத்துக்கறேன்” என்றேன் நான்.

ரயில் ஆடுதுறையில் நின்ற போது இறங்கினோம். குளிர்ந்த காற்றின் ஸ்பரிசம் பட்டு உடம்பு ஒரு முறை சிலிர்த்தது.

“எவ்வளவு நீள பிளாட்ஃபார்ம் !” என்று வாய் விட்டுச் சொன்னேன். அவ்வளவு சிறிய ஊருக்கு, அதிகம் பேர் பிரயாணம் செய்யாத இடத்திற்கு இவ்வளவு விசாலமாக நீளமாகக் கட்டி விட்டிருந்த புண்ணியவானை நினைத்து ஆச்சரியப்பட்டுக் கொண்டே அவருடன் நடந்தேன். ஸ்டேஷனுக்கு வெளியே வந்ததும் இரண்டு ரிக் ஷாக்கள் எங்களைத் தேடி வந்தன. அவர் தன்னுடைய பெட்டியை ஒன்றில் வைத்து விட்டு இன்னொரு ரிக் ஷாக்காரனிடம் “சார் போகற இடத்தை விஜாரிச்சுக் கூட்டிண்டு போறியா? என்று கேட்டார். அவன் தலையாட்டினான். அவர் என்னிடம் விடை பெற்றுக் கொண்டு ரிக் ஸாவில் ஏறிக் கொண்டார்.

நானும் ரிக் ஷாவில் ஏறிக் கொண்டேன். போக வேண்டிய விலாசத்தைச் சொன்னேன்.

“நம்ம பச்சிலை வைத்தியருங்களா?” என்றான். நான் வியப்புடன் தலையாட்டினேன்.

“சாமி, அது இங்கேர்ந்து நாலு மைலு இருக்கும். ஏதாச்சும் கூட போட்டுக் குடுங்க” என்றான்.

“சரி தரேன். நீ போ” என்றேன்.

அவன் ரிக் ஷாவை மிதித்து ஒட்டிக் கொண்டு சென்றான்.

“நான் சொன்னவுடனேயே நீ அவரான்னு கேட்டுட்டியே. இங்க அவரை எல்லாருக்கும் தெரியுமா?” என்று அவனிடம் கேட்டேன்.

“பின்னே? இந்த ஊர்க்காரங்க வைத்தியத்துக்குஅவருகிட்ட போறதை விடுங்க. தெக்கே தூத்துக்குடி, கன்யாகுமரி, வடக்கே தில்லி காசுமீரு கிழக்கே கல்கத்தான்னு வெளியூருலேந்து எம்புட்டு சனம் வந்து போயிட்டு இருக்கு. போன வருசம் ஒரு சாயபு துபாயிலேந்து குடும்பத்தோட மருந்து வேணும்னு வந்தாங்கன்னா பாத்துக்கோங்க” என்றான் ரிக் ஷாக்காரன்.

அவன் வைத்தியரின் வீட்டுக்கு இருபது நிமிஷத்தில் கொண்டு போய் விட்டு விட்டான். பணத்தை அவனுக்கு கொடுத்த போது எனக்கு ராமநாதனின் நினைவு வந்து போயிற்று.