ஏ. நஸ்புள்ளாஹ்

கொழும்பு நகரத்தில் உள்ள தனியார் மருத்துவமனை நவலோகா

அப்துல் பேலா கோபத்திலும் விரக்தியிலும் தலையில் உள்ள கட்டுகளைக் கிழித்தான்

நெற்றியில் ஏற்பட்ட காயத்தில் இருந்து ரத்தம் வழிந்தது. முந்தின நாள் டாக்டர் அல்தாப் பாத்திமா அதைச் சுற்றி பேண்டேஜ் போட்டிருந்தாள். அப்துல் பேலா டாக்டரின் கிளினிக்கில் அமர்ந்து, சுவரில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த மனித உடற்கூறியல் விளக்கப்படங்களைப் பார்க்காமல் பார்த்தான். முள்ளந்தண்டு வரைபடத்தால் ஆதரிக்கப்படும் மனித எலும்பு அமைப்புகளைக் காண்பிக்கும் ஒன்று இருந்தது. டாக்டரின் கண்கள் அப்துல் பேலாவின் பார்வையைத் தொடர்ந்தன.

“அந்த முக்கியமான இடங்கள் எதிலும் நீங்கள் காயமடையாததற்கு கடவுளுக்கு நன்றி” என்று டாக்டர் அல்தாப் பாத்திமா சிரித்துக் கொண்டே கூறினாள். “இது சிக்கலான விஷயங்களைக் கொண்டிருக்கலாம். ஒரு வாரத்திற்கு கட்டுகளை கழற்ற வேண்டாம். சொல்லப்போனால், இந்த காயம் உங்களுக்கு எப்படி ஏற்பட்டது? உங்களை யாராவது அடித்தார்களா?”

“அந்த நபர் மருத்துவரா அல்லது காவல்துறையா?” அப்துல் பேலா கலக்கமடைந்தான்.

உறுதியான பதிலை யோசிக்க முடியாமல் அமைதியாக இருந்தான்.

அப்துல் பேலாவின் தலையில் மட்டும் அடிபடவில்லை, அவனது விதியே பலமாக அடிபட்டது. தலையில் ஒரு காயம் இரத்தத்தை வெளியேற்றுகிறது. ஆனால் ஒருவரின் விதியில் ஏற்பட்ட காயத்திலிருந்து சிந்தும் இரத்தம் எப்போதும் கண்ணீராக வெளியேறுகிறது. தலையில் ஏற்பட்ட காயம் சரியான நேரத்தில் குணமாகும். ஒரு காயப்பட்ட விதி எல்லா குணப்படுத்துதலுக்கும் அப்பாற்பட்டது. இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அப்துல் பேலா அந்த காயத்தை அவனுடைய விதியில் ஏற்படுத்தியிருந்தான். பழியை மாற்ற அவனுக்கு வேறு யாரும் இல்லை.

இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன் மங்கலிகா டாக்டர் ஹோமில் ஒரு மாலைப் பொழுதில் இருளில் மூழ்கியிருந்த காட்சியை அவனால் தெளிவாக நினைவுகூர முடிந்தது. மின் தடை ஏற்பட்டது. இரண்டு ஜோடி கைகளின் நிழல்கள், ஒரு பெண்ணின் ஒன்று மற்றும் ஒரு ஆணின் நிழல்கள், ரகசியமாக ஒரு பரபரப்பான செயலில் இறங்குவதை அவன் இன்னும் பார்க்க முடிந்தது, பின்னர் இருவரும் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டனர். தடிமனான உறையை நீட்டியிருந்த ஆணின் கையையும், அந்தப் பெண்ணின் கை அதைப் பற்றிக்கொள்வதையும் அவனால் பார்க்க முடிந்தது, அவளது நம்பிக்கையான உரையாடலை கேட்க முடிந்தது.

“நீங்கள் இனிப்புகளை விநியோகிக்க வேண்டிய நேரம்…”

அப்துல் பேலா அவன் உள்ளங்கைகளைப் பார்த்தான் அவன் மீது ரத்தக்கறை இருந்ததா? இருபத்தைந்து வருடங்களுக்கு முன்பு அவனுடைய உள்ளங்கையில் படிந்த அதே இரத்தமா? அது எப்படி சாத்தியமானது? விலையுயர்ந்த திரவ சோப்புகளால் ஒரு நாளைக்கு பல முறை கைகளை கழுவவில்லையா? அப்படியென்றால் ரத்தக் காயங்கள் எங்கிருந்து வந்தன? அவன் யாரையும் கொலை செய்யவில்லை என்பது அவருக்குத் தெரியும். அப்படியானால் அவன் கைகளில் ஏன் இரத்தக் கறை படிய வேண்டும்? தன்னைத்தானே குற்றம் சாட்டும் கேள்விகளால் அவன் தன்கைளில் முகம் புதைத்து அழுதான்.

“ஆம், நீ ஒரு கொலைகாரன்! நீ யாரோ ஒருவரின் நம்பிக்கையைக் கொன்றுவிட்டாய். அவன் இதயத்தில் ஒரு அலறல் எழுந்தது, அப்துல் பேலாவை திடுக்கிட வைத்தது.

அந்த மெல்லிய இருளில் அப்துல் பேலா மீண்டும் ஒருமுறை அவன் உள்ளங்கைகளை உற்றுப் பார்த்தான். இரத்தக் கறைகள் அச்சமூட்டும் வகையில் புதியதாகத் தெரிந்தன.

‘சதையும் இரத்தமும் கொண்ட ஒரு உயிரினத்தை நீ கொல்லும்போது இரத்தக் கறைகள் மறைந்துவிடும். ஆனால் ஒருவரின் நம்பிக்கையை நீ கொல்லும்போது அவை வாழ்நாள் முழுவதும் நீடிக்கும்’.

விழிகளிலிருந்து கண்ணீர் அவன் கண்களைப் நிரப்பியது. யாரும் தன்னைப் பார்க்கவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்த அவன் ஒரு விரைவான பார்வையை வீசினான். அவன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தான். நள்ளிரவு தாண்டியிருந்தது. அவரது மனைவி ரானா லியாகத்துக்கு இப்போது உடல்நிலை சரியில்லை என்று கவலைப்பட வேண்டும். அவனுடைய கைபேசியில் அவனைத் தொடர்பு கொள்ள அவள் தீவிரமாக முயற்சி செய்து கொண்டிருக்கலாம். அப்துல் பேலா அதை வேண்டுமென்றே வீட்டில், முன் அறையில் உள்ள மைய மேசையில் வைத்துவிட்டான். இப்போது அவனுக்கு மொபைல் போன் தேவையில்லை, அவன் இருட்டுக்குள் இருக்க முடிவு செய்தான்.

அவனது எண்ணங்கள் அந்த துரதிர்ஷ்ட மாலையை நோக்கி சென்றன. உண்மையைச் சொல்வதானால், அந்த மாலையில் நடந்ததை அவன் ஒருபோதும் மறக்கவில்லை, அந்த நேரத்தில் அதன் நினைவகத்தை அழித்துவிடும் என்றும் அந்த சம்பவம் என்றென்றும் ரகசியமாக இருக்கும் என்றும் அவன் உறுதியாக உணர்ந்தான். அவனது மனைவி ரானா லியாகத்துக்கோ ஹீரா ஜைனபியின் பெற்றோருக்கோ என்ன நடந்தது என்பது பற்றி சிறிதும் புரியாததால், அவர் நம்புவது சாதகமாக இருக்கும்

ஹீரா ஜைனபி

அந்தப் பெயர் உடனடியாக அவனது நினைவிற்கு ஒரு பெண் குழந்தையின் ஒரு ஜோடி கபடமற்ற கண்களைக் கொண்டு வந்தது. நர்ஸ் றஹீம் ஜிப்ரானிடம், செய்வதைத் தடுக்க முயல்வது போல், மணிக்கட்டில் இருந்த அடையாளக் குறியைக் கழற்றி, ஆண் குழந்தையின் கையைச் சுற்றிச் சுழற்றியபோது, ​​அவளின் கையைத் தன் சிறு விரல்களால் தொட்டதாகச் சொன்னாள். அப்துல் பேலாவின் கண்கள் கண்ணீரால் கசிந்தன.

“நான்தான் உண்மையான குற்றவாளி.” அப்துல் பேலா தனிமையில் பேசினான்.

“நான் தேவதையை கைவிட்டு, ஒரு அரக்கனை என் வீட்டிற்குள் கொண்டு வந்தேன். நான் செய்த பாவத்திற்கான தண்டனையை நான் அனுபவிக்க வேண்டும்.

ஒரு சரக்கு ரயில் நடை சாலையை கடந்தது.

என்ன தவறு நேர்ந்தது அப்துல் பேலா அதைப் புதிர் செய்யத் தவறிவிட்டான்.

அவனும் அவனது மனைவியும் தங்கள் மகப்பேறு பொறுப்புகளை நிறைவேற்றுவதில் ஒருபோதும் அலட்சியமாக இருந்ததில்லை. அவர்கள் தங்கள் மகனை ஒழுங்காக வளர்க்க தங்களால் இயன்ற அனைத்து முயற்சிகளையும் செய்தனர். பள்ளி மற்றும் கல்லூரிகளில் அவனை சிறந்த முறையில் சேர்த்தனர். அவர்களின் அனைத்து முயற்சிகளும் இப்போது வீணாகிவிட்டதாகத் தெரிகிறது.

அவன் தலை கனத்தது. ரயில்வே பிளாட்பாரத்தின் ஒப்பீட்டளவில் இருண்ட மூலையில் இருந்த பெஞ்சில் அப்துல் பேலா அமர்ந்தான். முந்தின நாள் தன் மகன் அபு யஹ்யா கிரிக்கெட் மட்டையால் தலையில் பலமாக அடித்தான். ரானா லியாகத் சத்தமாக கத்தியதால் தான், மட்டையின் கைப்பிடியில் அவனது பிடி தளர்ந்தது மற்றும் அதன் நோக்கம் கொண்ட சக்தியை அந்த அடி இழந்தது. அப்படி இல்லாமல் இருந்திருந்தால், அபு யஹ்யா மட்டையைக் காட்டி மிரட்டிய விதம், அப்துல் பேலாவுக்கு அந்தச் சம்பவத்தை நினைத்துப் பார்க்கவே முடியவில்லை, அவனது தலை வெடித்திருக்கும்.

“உன் மீது அந்தப் பெண் சுமத்தியுள்ள குற்றச்சாட்டுகள் உண்மையா? உன்னால் எப்படி இந்த நிலைக்கு இறங்க முடிந்தது?” என்று உரத்த குரலில் அப்துல் பேலா கத்தித் தொலைத்தான்.

அப்துல் பேலா ஒரு தந்தையாக அவ்வாறு செய்ய அவனுக்கு முழு உரிமை உண்டு என்று நம்பி இவ்வளவுதான் கேட்டிருந்தான் ஆனால் பதில் மற்றும் எதிர்வினை திகைப்பூட்டுவதாக இருந்தது.

அவனது இருபத்தைந்து வயது மகன் படுக்கைக்கு அடியில் இருந்த கிரிக்கெட் மட்டையை வெளியே இழுத்து தந்தையை அடித்தான்.

‘இந்தச் சம்பவத்தை நரகத்திற்கு!’ வேதனையாய் யோசித்தான். அவனுக்கு நினைவு திரும்பியது அவன் மனசாட்சியை கவ்வியது.

இது ஒரு அதிரடி ரீப்ளே போல இருந்தது. அவன் மீண்டும் கொழும்பில் உள்ள மங்கலிகா டாக்டர் ஹோமில் இருந்தான். அவனது மனைவியும் அஜ்மல் கட்டகின் மனைவியும் தலா ஐந்து நிமிட இடைவெளியில் ஒரு குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தனர். அவனுடைய மனைவிக்கு ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்தது, அஜ்மல் கட்டகிற்கு ஒரு ஆண் குழந்தை பிறந்தது. அஜ்மல் கட்டக் தனது மனைவியின் பிரசவத்தின் போது டாக்டர் ஹோமுக்கு செல்ல முடியவில்லை. அவள் லேபர் கேபினில் படுக்கையில் கிட்டத்தட்ட சுயநினைவின்றி கிடந்தாள். பல ஆண்டுகளாக ரகசியமாக வளர்த்து வந்த ஒரு நச்சரிக்கும் ஆசையை நிறைவேற்ற, சூழ்நிலையை தனக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திக் கொண்டான் அப்துல் பேலா. அங்கு பொறுப்பில் இருந்த நர்ஸிடம் லஞ்சம் கொடுத்து குழந்தைகளை மாற்றினான். நர்ஸ், மறுத்தாள் தனது பகுத்தறிவால் மிகவும் வற்புறுத்தினான்.

அந்தக் குழந்தை ஒரு ஆண் தேவதை போல் அழகாக இருந்தது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஒரு மகன். ஒரு மகள் அந்த இடத்தைப் பிடிக்கவே முடியாது. இந்த சந்தர்ப்பத்தை தனக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திய அவன். முதலில் யோசித்து திடுக்கிட்ட அப்துல் பேலா, தனது சொந்த மனசாட்சியுடன் விவாதித்தான். டாக்டர்கள் தீர்ப்பு அளித்துள்ளனர். அவனது மனைவிக்கு மீண்டும் குழந்தை பிறக்க வாய்ப்பில்லை. சோதனையும் பயமும் அவனது மனசாட்சியை மீறியது. அவனுக்கு சொந்தமாக ஒரு மகன் இல்லாவிட்டால் அவனது ஜவுளி தொழிலை யார் எடுப்பார்கள்? அவன் கட்டியெழுப்பிய ஜவுளி வணிக சாம்ராஜ்யம் அவனது மறைவுக்குப் பிறகு மண்ணாகிவிடும். தனக்கு மகன் இல்லையென்றால் குடும்பத்தை யார் கடைசிவரை கவனித்துக் கொள்வது பயங்கரமானதும் சாத்தியமானதுமான கேள்விகள் பற்றிய பயம் அவனைப் பற்றிக்கொண்டது.

“நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம்,” தந்திரமான நர்ஸ் அவரது மனதைப் படித்தது போல் உறுதியளித்தார்.

“உங்கள் எண்ணங்களை நான் அறிவேன், எல்லாவற்றையும் துல்லியமாகச் செய்ய முடியும். ஆனால் பதிலுக்கு நீங்களும் என்னைக் கவனித்துக் கொள்ள வேண்டும்”. அப்துல் பேலா, ஒரு இயந்திரம் போல நகர்ந்து, தனது பேண்ட் பாக்கெட்டிலிருந்து ஒரு கனமான உறையை வெளியே கொண்டு வந்து நர்ஸின் பேராசை கொண்ட கையில் கொடுத்தான். அவள் வெளியே சென்ற சிறிது நேரத்தில் அப்துல் பேலாவின் மனைவிக்கு ஒரு ஆண் குழந்தை பிறந்தது என்ற செய்தி மங்கலிகா டாக்டர் ஹோம் முழுவதும் பரவியது. இரண்டு பெண்களும் சி_பிரிவுக்கு மாற்றப்பட்டனர் மற்றும் ஒரு வாரம் டாக்டர் ஹோமில் இருக்க வேண்டியிருந்தது. எட்டாவது நாள் அப்துல் பேலா தனது மனைவியையும் குழந்தையையும் நர்சிங் ஹோமில் இருந்து வெளியேற்றுவதற்கான மருத்துவமனை சம்பிரதாயங்களை நிறைவேற்றிக் கொண்டிருந்தபோது, ​​அஜ்மல் கடடக் தனது மனைவி மற்றும் குழந்தையுடன் செல்வதைக் கண்டான். அஜ்மல் கட்டக் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக காணப்பட்டான், மேலும் அவன் முகத்தில் எந்தவிதமான ஏமாற்றமோ சந்தேகமோ சிறிதளவு கூட இல்லை. அப்துல் பேலாவின் இதயத்தில் நிம்மதி அலை பாய்ந்தது. என்ன நடந்தது என்று யாருக்கும் தெரியாது, அவன் நன்றியுடன் நினைத்தான்.

இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன் மங்கலிகா நர்சிங் ஹோம் கேபினில் நடந்த அந்த சம்பவத்தை நான்கு ஜோடி கண்கள் மட்டுமே பார்த்தன. நான்கு கண்களில் இரண்டு ஜோடி கண்கள் புதிதாகப் பிறந்த ஒரு ஜோடிக்கு சொந்தமானது, அவர்கள் பார்த்ததை வெளிப்படுத்தும் திறன் அல்லது புத்திசாலித்தனம் இல்லை. மூன்றாவது ஜோடி நாடகத்தில் மிக முக்கியமான பாத்திரத்தில் நடித்த புத்திசாலி நர்ஸ் தீபிகா. அவள் ஐந்தாண்டுகளுக்கு முன்பு மரணத்தால் உலகத்தை விட்டு வெளியேறினாள் என்பதை அப்துல் பேலா அறிந்திருந்தான். உயிருள்ள ஒரே ஜோடி கண்கள் அப்துல் பேலாவினுடையது.

அன்று நர்சிங் ஹோமில் இருந்து வீடு திரும்பிய அவன் மகிழ்ச்சியான மனநிலையில் இருந்தபோது, ​​​​இரு குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தையும் அவன் கற்பனை செய்தான். அஜ்மல் கட்டகின் மகள், பள்ளி இறுதித் தேர்வில் தேர்ச்சி பெற கடுமையாகப் போராடி, அரசுக் கல்லூரிக்குச் செல்வாள் என்று நினைத்தான். அவள் எப்படியாவது இளங்கலைமாணி பட்டத்தைப் பெறலாம், அதுவே முடிவாக இருக்கும். மூத்த எழுத்துனராக, ஜூனியர் எழுதுனராக அவன் பணிபுரிந்த பஅந்த அலுவலகத்தில் அவளது தந்தை அவளுக்கு ஒரு பொருத்தத்தைக் கண்டுபிடித்து, அவனது மகளுக்கு திருமணம் செய்து வைப்பான். அஜ்மல் கட்டகின் மகளின் கதி அதுவாக இருக்கும்.

ஆனால் அவனது மகன் வெற்றிப் படிக்கட்டுகளில், ஓயாமல் ஓடிக்கொண்டே இருப்பான். அவன் தனது மகனை அமெரிக்காவில் உள்ள புகழ்பெற்ற வாஷிங்டன் பல்கலைக்கழகத்திற்கு அனுப்புவான். அப்துல் பேலாவின் வணிகப் பேரரசு விரிவடைந்து கொண்டே இருக்கும். அவன் தனது மகனுக்கு அதிகாரத்தில் இருக்கும் சில அரசியல்வாதிகளின் மகளுக்கு திருமணம் செய்து வைப்பான். வெல்ல முடியாத வணிகப் பேரரசைக் கட்டியெழுப்புவதற்கு அரசியல் மற்றும் வணிகத்தின் இணைப்பு ஒரு தவிர்க்க முடியாத காரணி என்பதை அப்துல் பேலா அறிந்திருந்தான். அதன்படி, ஆளும் கட்சியின் முக்கிய அமைச்சரான அஹமத் ஹசன் டானியின் மகளுடன் தனது மகனின் திருமணத்தை நிச்சயித்தான். மணமகளாக இருக்கும் அவள் லண்டன் பல்கலைக் கழகத்தில் வணிகத்துறையில் பட்டம் பெற்றிந்தாள். அப்துல் பேலா தனது மகனுக்கு திருமண முன்மொழிவின் முன்னேற்றம் குறித்து அவ்வப்போது அறிவித்து வந்தான். முதற்கட்ட பேச்சுவார்த்தை முடிந்ததும், வரப்போகும் மணமகனைப் பார்ப்பதற்காக வருங்கால மணமகளின் பெற்றோர் மற்றும் உறவினர்கள் அப்துல் பேலாவின் வீட்டிற்கு வந்தனர். மோதிரம் மாற்றும் சடங்கும் நடத்தப்பட்டது. அவனது மகன் ஆலிஸ் ஃபைஸிம் மனைவி சலிமி பாத்திமாவும் மணப்பெண்ணின் வீட்டிற்குச் சென்று விழாவின் சம்பிரதாயங்களை நிறைவேற்றினர்.

தன் மகன் இப்படிப்பட்ட கொடூர செயலில் ஈடுபடுவான் என்று அப்துல் பேலா எதிர்பார்க்கவில்லை. அபு யஹ்யா தனது தந்தையிடம் பேச வேண்டியதன் அவசியத்தையோ அல்லது அவனது எண்ணங்களை அவனுடன் பகிர்ந்து கொள்வதையோ உணரவில்லை. பணத்தேவை ஏற்பட்டபோதுதான் வாப்பாவிடம் வந்தான். அப்துல் பேலா கிரெடிட் கார்டை ஒப்படைத்த உடனேயே தந்தையுடன் இருந்த அந்த சிறிய தொடர்பு முறிந்தது. அபு யஹ்யா தனது பெற்றோருடன் பேசி நேரத்தை வீணடிக்க முடியாத அளவுக்கு பிஸியாக இருந்தான்.

அப்துல் பேலா, அஜ்மல் கட்டகின் மகளைக் கண்காணித்து வந்தான். அப்துல் கட்டக் மற்றும் அவனது குடும்பத்தினர் பற்றிய ஒவ்வொரு செய்திகளையும் சேகரித்தான். அஜ்மல் கட்டக் தனது மகள் பிறந்த உடனேயே கண்டிக்கு வேலையை மாற்றிக் கொண்டு வந்துவிட்டான் என்பது அவனுக்குத் தெரியும். அப்துல் பேலா நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டான். தலையில் பெரிய சுமை இறங்கியது போல் இருந்தது. ஆனால், அஜ்மல் கட்டக் பதினான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு கண்டியிலிருந்து திரும்பி கொழும்புக்கு வந்த செய்தியை 2022ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதத்தின் ஒரு மாலையில் தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பப்பட்ட ஒரு செய்தி மிகவும் அதிர்ச்சியூட்டி பேரதிர்வை ஏற்படுத்தியது. டிவியை திறந்தவுடன், அஜ்மல் கட்டகின் முகம் அதில் பளிச்சிட்டது, செய்தியைப் பின்தொடர்ந்தான் அப்துல் பேலா. பேராதனியா பல்கலைக் கழக தேர்வில் வெற்றி பெற்றவர்களின் பட்டியலில் முதலிடம் பிடித்த அஜ்மல் கட்டகின் மகள் கட்டக் அன்ஷா கூடுதல் ஆசிரியர்கள் அல்லது பயிற்சி வகுப்புகளின் ஆதரவின்றி அந்த பெண் தொண்ணூற்றெட்டு சதவிகிதம் பெற்றுள்ளார் மற்றும் இந்த மாபெரும் வெற்றியை அடைந்தார் என்பதை டிவி தொகுப்பாளர் தொடர்ந்து கூறினார். தந்தையும் மகளும் ஒருவருக்கொருவர் இனிப்புகளை ஊட்டிக்கொண்டிருக்கும் படம் டிவி திரையில் பளிச்சிட்டது. கட்டக் அன்ஷாவின் தாயார் அவர்களைப் பெருமிதத்துடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் கண்களால் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அப்துல் பேலா அந்த காட்சியில் நிற்க முடியாமல் டிவியை அணைத்தான்.

“அந்த பொண்ணு எவ்வளவு திறமையோ அவ்வளவு அழகு” என்று அவன் பின்னால் நின்று செய்தியை பார்த்த அல்தாப் பாத்திமா குறிப்பிட்டாள்.

அப்துல் பேலாவின் கன்னங்களில் பலமாக அறைந்ததைப் போன்று அந்த வார்த்தைகள் இருந்தன.

அன்று முதல் அன்ஷாவின் முகம், ஒரு நிலையான புகைப்படம் போல, கிட்டத்தட்ட எல்லா நேரங்களிலும் அவன் கண்களுக்கு முன்னால் தோன்றிக்கொண்டே இருந்தது. அன்ஷா ஒரு சாதனைப்பெண் என்பதை நிரூபித்தாள். ஏலெவல் சயின்ஸ் பிரிவில் தேர்வில் முதலிடம் பிடித்தாள், பின்னர் இறுதி எம்.பி.பி.எஸ். இப்போது ஆறு மாதங்களுக்கு லண்டனுக்குச் செல்கிறாள். அன்ஷாவின் லண்டன் பயணம் குறித்த செய்தி நேற்றைய நாளிதழில் வந்திருந்தது. செய்தி அச்சிடப்பட்ட பக்கத்தை அப்துல் பேலா கிழித்தெறிந்தான். அவன் அதை பின் மடித்து தன் கைகளால் குப்பைத் தொட்டியில் வீச மனமின்றி அவனது டவுசர் பக்கட்டுக்குள் வைத்தான். இப்போது, ​​லைட் போஸ்டுக்கு அடியில் நின்று, பத்திரிகை துண்டை எடுத்து அன்ஷாவின் புகைப்படத்தைப் பார்த்தான். மங்கலான வெளிச்சத்தில் அன்ஷா புகைப்படத்திலிருந்து அவனைப் பார்த்து சிரித்தாள்.

அன்ஷாவின் வெற்றிச் செய்தி நாளிதழில் வெளியான அன்றே அவனது மகன் அப்துல் பேலாவின் தலையில் கிரிக்கெட் மட்டையால் அடித்தது கசப்பான நகைச்சுவையாக இருந்தது.

அந்த மங்கலான வெளிச்சத்தில், அன்ஷாவின் கண்களை அப்துல் பேலா கூர்ந்து பார்த்தான். மனிதர்களின் கண்களின் வடிவமும் அளவும் மாறாது என்று மருத்துவர்கள் கூறுகிறார்கள். ஒரு மனிதன் வயதுக்கு ஏற்ப மற்ற அனைத்து அம்சங்களும் உடல் உறுப்புகளும் மாறுகின்றன, ஆனால் கண்கள் எப்போதும் ஒரே மாதிரியாக இருக்கும். இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன், அஜ்மல் கட்டகின் மனைவி, பெண் குழந்தையைத் தன் கைகளில் ஏந்தியபடி, ஆட்டோவில் ஏறும் போது, ​​அந்த டாக்டர் ஹோமிலிருந்து, புதிதாகப் பிறந்த குழந்தையின் முகத்தில் அந்தக் கண்களை அவன் பார்த்தான். அப்துல் பேலா திரும்பிப் பார்க்க, அவன் கண்கள் குழந்தையின் முகத்திலும், அவளது அழகிய கண்களிலும் விழுந்தன.

அப்துல் பேலா லைட் கம்பத்தின் அடியில் தரையில் சரிந்து காட்டுக் கண்ணீர் வடித்தான். கடினமான, மூச்சுத் திணறல் அவனது உடலை உலுக்கியது. உண்மையின் அந்த இருண்ட தருணத்தில், அவனது செல்வம், சமூக அந்தஸ்து, அறிவு மற்றும் அதிகாரம் அனைத்தும் வெறுமையாகத் தோன்றியது. இனிமேல் தான் ஒவ்வொரு நாளும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இறக்க நேரிடும் என்பதை உணர்ந்தான். அந்த உணர்தல் அவனது ஆண் என்னும் அதிகார அரசியலுக்கு அதிர்ச்சியான அடியாக இருந்தது. மகனால் அடிபடும் அவமானத்தை அவன் எப்படித் தாங்குவான்? அவனது மகன் மற்றும் அஹ்மத் ஹசன் டானியின் மகளின் திருமணம் நிறைவேறாமல் போனால் அவனது சமூகப் அதிகார பிம்பம் வெற்றுக் குவளையாகிவிடும். அது மிகவும் கேவலமாக இருக்கும்! அன்ஷாவின் சாபம் தான் வாழும் காலம் வரை தனது உலகத்தை எதிர்வினையால் அழித்துவிடும் என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். ஓடும் ரயிலின் முன்புறத்தில் குதிப்பது மிகச் சிறந்த மாற்றாக இருக்கும் என அவன் யோசித்தான்

மற்றொரு ரயில் பிளாட்பாரத்தை கடந்தது. அப்துல் பேலா மெல்ல எழுந்து பிரதான பாதையை நோக்கி நடந்தான்

நேற்றைய கசப்பான நினைவு மீண்டும் வந்தது. அபு யஹ்யாவின் திருமணம் குறித்த இறுதி முடிவு நேற்று முன்தினம் ஞாயிற்றுக்கிழமை முறைப்படி எடுக்கப்பட்டது. மறுநாள் திங்கட்கிழமை கார் ஷோரூமுக்கு ஒரு பெண் வந்தாள். ஷோரூமில் இருந்த கார்களைப் பார்ப்பதற்குப் பதிலாக, அந்தப் பெண் அப்துல் பேலாவின் அறைக்கு வந்தாள். காலை பத்து மணியாகியிருந்தது. ஒரு பெண் ஏன் தன் அலுவலக அறையில் தன்னை சந்திக்க விரும்புகிறாள் என்று அப்துல் பேலா யோசித்தான். ஒரு சிறந்த தள்ளுபடியை விரும்பும் வாடிக்கையாளர் இருக்கலாம், அவன் யூகித்தான். அவளை சாதாரணமாகப் பார்த்துவிட்டு ஒரு நாற்காலியைக் காட்டினான். ஆனால் அந்த பெண் நாற்காலியில் அமரவில்லை. அவள் அவனருகில் வந்து அவன் கைளைத் தொட்டாள். அப்துல் பேலா இப்போது தீவிரமாக ஆச்சரியப்பட்டான். எந்த வாடிக்கையாளரும், அவன் நினைவில் வைத்திருக்கும் வரை, அவனது கைகளைப் தொட்டதில்லை. ஒருவேளை அந்தப் பெண் தனது பழைய தோழர்களில் ஒருவரின் மகளாக இருக்கலாம், அவன் யூகிக்க முயன்றான்.

“என்னால் உங்களை அடையாளம் காண முடியவில்லை,” அவன், “தயவுசெய்து உங்களை அறிமுகப்படுத்த முடியுமா?”

பதிலளிப்பதற்குப் பதிலாக, அந்தப் பெண் அவனை நோக்கி ஒரு கேள்வியைக் கேட்டாள்.

“அஹ்மத் ஹசன் டானியின் மகளுடன் அபு யஹ்யாவின் திருமணத்தை நீங்கள் நிச்சயித்துவிட்டீர்களா?” இம்முறை அப்துல் பேலா உண்மையிலேயே வியந்தான். இந்தச் செய்தி மிகக் குறைவான குடும்ப உறுப்பினர்கள் மற்றும் உறவினர்களுக்கு மட்டுமே தெரியும். இந்த விஷயம் இந்த பெண்ணுக்கு எப்படி தெரிய வந்தது?

“ஆம்,அது உண்மை. ஆனால் அதைப் பற்றி உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்? நீங்கள் அஹ்மத் ஹசன் டானி மகளின் தோழியா?” அந்தப் பெண் அறையைச் சுற்றி ஒரு உல்லாசப் பார்வையைப் பார்த்தாள். அறையில் மூன்றாவது நபர் இல்லை. கண்களைத் தாழ்த்தி பேச ஆரம்பித்தாள். அந்தத் தனிமையான அலுவலக அறையில் அந்தப் பெண் அவனிடம் சொன்னது அப்துல் பேலாவை நிஜமாகவே உலுக்கியது.

“நான் நிதா நஸுருள்ளா கான்” என்று அந்த பெண் கூறினாள். “கடந்த மூன்று வருடங்களாக நானும் அபு யஹ்யாவும் உறவில் இருக்கிறோம். திருமணம் செய்து கொள்ள முடிவு செய்திருந்தோம். நான் இப்போது இரண்டு மாத கர்ப்பிணியாக இருக்கிறேன். இதை உங்களிடம் சொல்வது மிகவும் சங்கடமாக இருக்கிறது, ஆனால் எனக்கு வேறு தேர்வு இல்லை. இந்த நாட்களில் அபு யஹ்யா என்னை மிகவும் தவிர்க்கிறான். நேற்று தான் அவனுடைய நண்பர்களிடம் இருந்து நீங்கள் வேறொரு பெண்ணுடன் அவனது திருமணத்தை நிச்சயித்துள்ளிர்கள் என்று அறிய நேர்ந்தது. நீங்கள் எனக்கு நீதி வழங்குவீர்கள் என்ற நம்பிக்கையுடன் உங்களிடம் வந்துள்ளேன்” என்றாள்.

அப்துல் பேலாவின் முகத்தில் இருந்து ரத்தம் எல்லாம் ஓடியது. அவன் தலை சுற்ற ஆரம்பித்தது. அந்தப் பெண் சொன்னது நம்ப முடியாதது மட்டுமல்ல, அது முற்றிலும் அருவருப்பானது. மேசையில் இருந்த தண்ணீர் கிளாஸை எடுத்து சில விழுங்குகளில் காலி செய்தான்.

நிதா நஸுருள்ளா கான் தனது வேனிட்டி பையை திறந்து சில புகைப்படங்களை எடுத்தாள். அவற்றை அப்துல் பேலாவிடம் ஒப்படைத்தாள். அவை ஒவ்வொன்றிலும், அபு யஹாயாவும் நிதா நஸுருள்ளா கானும் சமரசமான போஸ்களில் ஒன்றாக இருந்தனர்.

“என் தந்தையைப் பற்றி நீங்கள் கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். அவர் போலீஸ் ஐ.ஜி., திரு நஸுருள்ளா கான். நான் அவரிடம் எதுவும் சொல்லவில்லை, ஆனால் என் தாய்க்கு விஷயம் தெரியும். நீங்கள் நிச்சயமாக எனக்கு நியாயம் செல்வீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும் மாமா” என்றாள்

நிதா நஸூருள்ளா கான் அந்த அறையைவிட்டு செல்வதற்காக எழுந்தாள். அப்துல் பேலா அவன் நாற்காலியில் இருந்து எழுந்து அவள் முன்புறம் நின்று.

“திருமணம் ஏற்கனவே நிச்சயிக்கப்பட்டு விட்டது. இந்த விஷயம் வெளியில் போனால் எனக்கு என்ன அவமானம் வரும் என்பது உனக்குத் தெரியும். சமூகத்தில் என் கௌரவத்தை அது கெடுத்துவிடும்!” உள்ளங்கைகளை மடக்கிக் கெஞ்சினான்.

நிதா நஸுருள்ளா கானின் முகம் விறைத்தது. அவள் இனி உதவியற்ற, துன்பப்பட்ட பெண் போல் தோன்றவில்லை.

“உங்கள் சொந்த கௌரவம் மற்றும் பதவியைப் பற்றி நீங்கள் மிகவும் கவலைப்படுகிறீர்கள். அது எனக்கு எவ்வளவு நாசமாக இருக்கும் என்று நீங்கள் இப்போதாவது யோசித்திர்களா? இரண்டு நாள் அவகாசம் தருகிறேன். இந்த இரண்டு நாட்களுக்குள் நீங்கள் நல்ல முடிவைச் சொல்ல வேண்டும். இந்த நெருக்கடியிலிருந்து எனக்கு உதவ நீங்கள் நடவடிக்கை எடுக்காவிட்டால் மனித உரிமை ஆணைக்குழுக்கு மற்றும் நீதிமன்றத்தின் உதவியை நாட வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளேன். ஊடகங்களை அணுகுவேன். அபு யஹ்யா போன்ற ஒரு துரோகிக்கு பாடம் கற்பிக்க எனது பெயரை கொச்சைப்படுத்தவும் தயங்கமாட்டேன்.

நிதா நஸுருளளா கான் இறுதி எச்சரிக்கையை விடுத்து அறையை விட்டு வெளியேறினாள்.

அப்துல் பேலா வியர்வையில் நனைந்தான். ஏர் கண்டிஷனர் தொடர்ந்து ஓசை எழுப்பியது, ஆனால் கோபமான வெப்பக் காற்றின் உஷ்ணம் போல் வெப்பம் திணறியது. அவனது உயிர் தன்னிடமிருந்து வெளியேறிவிட்டதைப் போல அவன் நாற்காலியில் சாய்ந்தான். நீண்ட நேரம் அப்படியே அமர்ந்திருந்தான்.

பேச்சுவார்த்தையை முன்னெடுப்பதற்கு முன் அப்துல் பேலா அபு யஹ்யா மற்றும் ரானா லியாகத்தின் கருத்தை எடுத்துக் கொண்டான். அவர்களிடமிருந்து செல்வதற்கான சமிக்ஞை கிடைத்த பின்னரே அவர் அஹ்மத் ஹசன் டானியிடம் இது குறித்து கலந்துரையாடினான். இந்த திருமணம் கைவிடப்பட்டால், அஹ்மத் ஹசன் டானியின் அரசியல் மற்றும் சமூக அந்தஸ்துக்கு அது பெரும் அடியாக இருக்கும். அவன் அதை ஒரு தோல்வியாக எடுத்துக்கொள்வான், அவமானத்திற்கு பழிவாங்க எந்த எல்லைக்கும் செல்வான். அவன் ஆளும் கட்சியின் சக்திவாய்ந்த அமைச்சராக இருக்கிறான், மேலும் அப்துல் பேலாவின் வணிக சாம்ராஜ்யத்தை அவனால் தூசிக்கு கொண்டு வர முடியும். அதே சமயம் நிதா நஸுருள்ளா கானின் மிரட்டல்களை அலட்சியப்படுத்தவும் முடியவில்லை. அவளால் அப்துல் பேலாவின் கௌரவத்தை சீர்செய்ய முடியாதபடி அழிக்க முடியும். அப்துல் பேலா திமிங்கிலத்திற்கும் ஆழ்கடலுக்கும் இடையில் சிக்கிக் கொண்டவனைப் போல் இறுகிப் போயிருந்தான்.

மறுநாள் காலை அவன் தனது மகனிடம் அந்தப் பெண்ணின் குற்றச்சாட்டில் உண்மை உள்ளதா என்று கேட்டான். ஆனால் அபு யஹ்யாவிடம் இருந்து இப்படி ஒரு காட்டுத்தனமான எதிர்வினையை அவன் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. அவனது மகன் அவனை பொது இடத்தில் ஆடைகளை அவிழ்த்து விட்டதைப் போல் அன்று இரவு அபு யஹ்யா குடிபோதையில் வீடு திரும்பினான். 11.30 மணிக்கு அப்துல் பேலா அவனது அறைக்குச் சென்றபோது அவன் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவனை உறக்கத்திலிருந்து இழுத்து, கோபமடைந்த அப்துல் பேலா மிகுந்த கோபத்துடன் கத்தினான்.

போதையுடன் தூங்கிக் கொண்டிருந்த அபு யஹ்யா படுக்கைக்கு அடியில் இருந்த கிரிக்கெட் மட்டையை இழுத்து அப்துல் பேலாவின் தலையில் கண்மூடித்தனமாக தாக்கினான். வலியால் அலறித் துடித்த அப்துல் பேலா, இரண்டு கைகளாலும் தலையைக் பிடித்துக்கொண்டு தரையில் விழுந்தான். அவனது மனைவி ஐஸ் எடுக்க சமையலறைக்கு விரைந்தாள். அபு யஹ்யா சம்பவ இடத்தில் இருந்து தப்பிக்க ஒரு நிமிடம் எடுத்துக்கொண்டான்.

அந்த சம்பவம் ஒரு அதிரடி ரீப்ளே போல அவன் முன் தோன்றியது. அப்துல் பேலா கண்ணீரைத் துடைத்தான். “பாவம் ரானா லியாகத்,” அவள் தன் உயிராக நினைத்தாள். அபு யஹ்யாவை அவள் செல்லமகப் பார்த்தாள் அது அவள் தவறல்ல. அபு யஹ்யா தன் சொந்தக் குழந்தை இல்லை என்பது அவளுக்குத் தெரியாது. ஹீரா ஜைனபியைவிட அப்துல் பேலாதான் அவளது குற்றவாளி. உண்மை எப்போதாவது வெளிப்பட்டால் ஹீரா ஜைனபியைவிட ரானா லியாகத் மிகவும் வேதனைப்படுவாள். விஷயங்கள் அப்படியே இருக்கட்டும். நெருக்கடிக்கு சிறந்த தீர்வாக அப்துல் பேலா ஒரு முடிவை யோசித்தான்.

‘நான் ஏன் ஒரு மகன் மீது ஆசைப்பட்டேன்?’ அப்துல் பேலா தன்னைத்தானே சபித்துக் கொண்டான். அபு யஹ்யா போன்ற கெட்டவன் தன் குடும்பத்தின் பெயரை எப்படி காப்பாற்றுவான்? இன்று ஒவ்வொரு நாளும் தனது பெற்றோரை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கொல்லும் ஒரு மகன் அவர்கள் இறந்த பிறகு கௌரவத்தை எப்படி வாழ வைக்க முடியும்?’

ஒவ்வொரு நாளும் அன்ஷாக்கள் பெரிய கனவுகளுடன் தங்கள் தாயின் வயிற்றிலிருந்து பிறக்கின்றார்கள். ஆனால் தந்தைகள், ஒரு மகன் மீதான குருட்டு அன்பினால் உந்தப்பட்டு, அபு யஹ்யா போன்ற அரக்கர்களிடம் அவர்கள் தப்பிக்க முடியாமல் மாட்டிக்கொள்கிறார்கள்.

கடைசியாக, அப்துல் பேலா தனக்கு விருப்பமான அவனது வணிக சாம்ராஜியத்தின் மீது தனது பார்வையை செலுத்தினான்

இரவு முடியும் தருவாயில் இருந்தது. தாமதிப்பதில் அர்த்தமில்லை. இரவின் ஆழ்மனதில் அவனுடைய இந்த சபிக்கப்பட்ட வாழ்க்கைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பது நல்லது என்று அப்துல் பேலா இறுதியாக முடிவு செய்தான். ரயில் செல்லும் மேடையின் கடைசிப் பகுதியை நோக்கி நடந்தான். அவனை இங்கு யாரும் பார்க்கவில்லை. ரயில் ஆற்றின் பாலத்தைக் கடந்தவுடன் அவன் தண்டவாளத்திற்குச் சென்று ரயிலில் தன் உயிரை முடித்துக் கொள்வான். அதன் பிறகு அவனது வேதனைகள் அனைத்தும் முடிவுக்கு வரும்

ரயில் தண்டவாளத்தில் ஒரு கடினமான ஒளி வீசியது. விரைவில், ஒரு இயந்திரத்தின் ஹார்ன் சத்தம் கேட்டது. ஆம், ஒரு ரயில் நடைமேடையை நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தது. புதர்கள், மண் குவியல்கள் மற்றும் தூக்கி எறியப்பட்ட பிளாஸ்டிக் தண்ணீர் பாட்டில்கள் ஆகியவற்றில் தடுமாறிக்கொண்டே அப்துல் பேலா பிளாட்பாரத்திற்கும் ரயில் பாதைக்கும் இடையே உள்ள நீளத்தை கடந்து சென்றான். திடீரென்று, அவனது இடதுகால் ஒரு மென்மையான துணி போன்ற ஒன்றை மிதித்தது. அடுத்த கணம், புதிதாகப் பிறந்த குழந்தையின் சிணுங்கல் அந்த மூட்டையிலிருந்து வெளியே வந்தது. அந்தச் சத்தம் அவனது நரம்புகளைத் துடிக்கச் செய்து அவனை திடீரென நிறுத்தியது. குனிந்து மூட்டையை எட்டிப் பார்த்தான். புதிதாகப் பிறந்த குழந்தை ஒன்று புடவையால் சுற்றப்பட்டு கிடந்தது. அந்தக் காட்சி அவனுக்கு ஒரு அதிர்ச்சியைக் கொடுத்தது. குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு தன்னை நோக்கி வேகமாக வந்த ரயிலைப் பார்த்தான். இருநூறு அல்லது முந்நூறு மீட்டர் தூரம்தான் இருந்தது. குழந்தையை கீழே தூக்கி எறிந்துவிட்டு பாதைக்கு மேலே செல்ல வேண்டுமா அல்லது குழந்தையை கையில் வைத்துக்கொண்டு பாதை வரை நடக்க வேண்டுமா? இரண்டு விஷயங்கள் கிட்டத்தட்ட ஒரே நேரத்தில் நடந்தன. அப்துல் பேலா பலமாகத் தள்ளப்பட்டதைப் போல சில வேகமான அடிகள் பின்வாங்கினான், சரக்கு ரயில் காது பிளக்கும் சத்தத்துடன் நடைமேடையைக் கடந்தது.

இப்போது அப்துல் பேலா மட்டும் இல்லை. அவன் கைகளில் ஒரு பெண் குழந்தை இருந்தது. அதை அங்கேயே விட்டுச் சென்றது யார், அவளது மோசமான தாயா அல்லது தன்னைப் போலவே குற்றவாளியான தந்தையா என்பது அவருக்குத் தெரியாது.

அவன் கைகளில் இருந்த குழந்தையால் குழப்பமடைந்து செய்வதறியாது முடிவு எடுக்காமல் அப்படியே நின்றான்.

ஒரு மாயை உலகத்துடனான அனைத்து உறவுகளையும் துண்டித்துவிட்டு, இவ்வளவு கடினமான சோதனையை எதிர்கொள்ள தனது வாழ்க்கையை முடிவுக்குக் கொண்டுவரவிருக்கும் அவனைப் போன்ற ஒருவரை கடவுள் ஏன் தேர்ந்தெடுத்தான் என்பது அவனுக்குப் புரியவில்லை. மீண்டும் குழந்தையைப் பார்த்தான். அது ஒரு நல்ல நிறமுள்ள, பெண் குழந்தை. புறப்படும் இரவின் இருளில், குழந்தையின் பெரிய கண்கள் கிட்டத்தட்ட அன்ஷா அப்பாவி கண்களைப் போலவே இருந்தன.

அவனை நோக்கி ஒரு நதியின் திசையிலிருந்து குளிர்ந்த காற்று வீசியது இன்னும் அவனை அன்பின் மௌனமொழி மிகவும் பனி போன்று நனைத்தது. உண்மையில் அந்தச் சிறு தருணத்தில், இத்தனை ஆண்டுகளாகத் தன்னைத் துன்புறுத்திய எல்லா சங்கடங்களுக்கும் குழந்தைதான் தீர்மானம் என்பதை அவனால் உணர முடிந்தது. இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு செய்த குற்றத்திற்குப் பிராயச்சித்தம் செய்ய வாழ்க்கை அவனுக்கு இன்னொரு வாய்ப்பைக் கொடுத்தது.

அப்துல் பேலா குழந்தை மூட்டையை மார்பில் அணைத்துக் கொண்டு மேடையை நோக்கி ஓடினான். அவனுடைய பார்வை முழுக்க குழந்தையில் விழுந்தது. அவனது மனத்தொந்தரவு குறைந்தது போல் உணர்ந்தான்.குழந்தை அழுததும் குழந்தைக்கு உணவளிக்க வேண்டியிருந்தது.

பிளாட்பாரத்தில் இருந்த ஒரு டெலிபோன் பூத்தில் இருந்து அவன் வீட்டிற்கு போன் செய்தான். மறுமுனையிலிருந்து ரானா லியாகத்தின் பீதியான குரல் வரியில் மிதந்தது.

“எங்க போயிருந்தீர்கள்” என்று ரானா லியாகத் அழுது கொண்டே கேட்டாள், “இரவு முழுதும் உங்களுக்காக காத்துகிட்டு இருந்தேன், எல்லா இடத்துக்கும் போன் பண்ணினேன். நீங்கள் எங்கிருந்து பேசுகிறீர்கள்?”

பதில் சொல்லும் போது அப்துல் பேலாவின் குரல் அமைதியாகவும் நிதானமாகவும் இருந்தது.

“நான் சொல்வதை கேளுங்கள். நம்மட டிரைவர் இவ்வளவு அதிகாலையில் வந்திருக்க மாட்டான் என்று எனக்குத் தெரியும். நீங்கள் காரை ஓட்ட வேண்டும். கோட்டே ரயில் நிலையத்தின் பிளாட்பார்ம் எண்.1க்கு வாருங்கள். நான் உங்களுக்காக காத்துகொண்டு இருப்பேன். விரைவாக. நான் உங்களிடம் சொல்ல நிறைய இருக்கிறது. நான் அவற்றை தொலைபேசியில் சொல்ல முடியாது.” அப்துல் பேலா ரிசீவரை மாற்றி கைகளில் இருந்த பெண் குழந்தையைப் பார்த்தான். குழந்தை சிணுங்குவதை நிறுத்தியது. அப்துல் பேலா குழந்தையை மென்மையாய் நெஞ்சில் பிடித்துக் கொண்டான். பின்

“கொஞ்சம் இரு, என் அன்பே! உன் உம்மா வந்துகொண்டிருக்கிறாள்!” என்றான்.

 

கோவை ஆனந்தன் 

தருமபுரி மாவட்டம் பென்னாகரம் அருகிலிருக்கும் தனது கிராமத்திலிருந்த வானம் பார்த்தபூமி இரண்டரை ஏக்கர் நிலத்தில் மனைவியின் நகைநட்டையெல்லாம் அடமானம் வைத்து ஆழ்குழாய் கிணறு அமைத்தபோது ஆயிரம் அடி ஆழமாகியும் நீர் கிடைக்காமல் வரப்புகையாகவே போய்விட போட்ட பணத்தை நினைத்து இடிந்து உட்கார்ந்த முருகேசனிடம் “ஏங்க போனது போகட்டும் இதையே நினைச்சுட்டு இருக்காம என் அண்ணன் பொண்ணு பவித்ராவை நம்ம பையன் கோபிக்கு பொண்ணு கேட்காலாமானு இருக்கேங்க” என்றாள் மனைவி பார்வதி

“கையில காசுபணம் இல்லாதவங்க குடும்பத்துக்கு உங்க அண்ணன் எப்படி பொண்ணை தருவார்” என்ற கணவன் முருகேசனிடம் “அதைபத்தி நீங்க ஏன் கவலைபடுறீங்க எல்லாம் நான் பாத்துக்குறேன் கையில காசு பணமில்லாட்டியென்ன பையனைத்தான் நல்லா படிக்க வச்சுருக்கோமல்ல கூடிய சீக்கிரத்துல அவனுக்கு அரசாங்க வாத்தியார் உத்தியோகம் கிடைக்கபோகுது இதெல்லாம் தெரிஞ்சுருக்கற அவங்களுக்கென்ன கசக்கவா போகுது” என்றாள்

வறண்டுகிடந்த பூமியை விற்று கிடைத்த பணத்தில் திருமணமும் நல்லபடியாக முடிந்தது, மீதமிருந்த பணத்தில் இதுவரை தனியார் பள்ளியில் பணிபுரிந்த மகன் கோபிக்கு முக்கிய பிரமுகர் ஒருவரின் சிபாரிசால் கிணத்துக்கடவு அருகிலுள்ள குமாரபாளையம் கிராமத்தில் அரசுப்பள்ளியில் உத்தியோகம் கிடைக்க புதுமணத்தம்பதிகள் இருவரும் தருமபுரியிலிருந்து குடிபெயர்ந்தார்கள், இரண்டு வருடங்களில் இருவருக்கும் ஆண்குழந்தை பிறந்தது, திருவிழா பண்டிகையென விசேஷங்களுக்கு மட்டும் குழந்தையுடன் ஊருக்கு போய்வருவார்கள் இந்நிலையில் திடீரென ஒருநாள் வந்த போனில் கோபியின் அம்மா இறந்துவிட்டதாக தகவல்வர எல்லோரும் போய் இறுதி காரியங்களையெல்லாம் முடித்துவிட்டு ஊர் திரும்பினர்.

அப்போது ஒரே பள்ளியில் மூன்றாண்டுகளுக்கு மேலாக பணியிலிருப்பதாக இடமாற்றம் செய்யப்பட்ட கடிதம் தயாராக இருந்தது, நீலகிரி மாவட்டத்தின் மசினக்குடிக்கு மாறுதல் செய்யப்பட்டிருந்ததால் அங்குநிலவும் சீதோஷ்ண நிலை குழந்தைக்கும் மனைவிக்கும் ஒத்துவராதென எண்ணி சொந்த ஊரில் அப்பாவுடன் இருக்கும்படி மனைவியையும் குழந்தையையும் விட்டுச்சென்றான் கோபி.

ஆரம்பத்தில் ஆறேழு மாதங்கள் நல்லமுறையில் ஒருதகப்பனை கவனித்துக்கொள்வது போல் சிறப்பாக கவனித்த மருமகள் பவித்ராவுக்கு அக்கம் பக்கத்திலிருக்கும் பெண்களின் நட்பு கிடைத்தபிறகு அவர்களோடு பேசும்போதெல்லாம் “என்ன பவித்ரா உன் மாமனாரை இப்படி விழுந்து விழுந்து கவனிச்சு பணிவடை செய்யுற, எதுக்கும் பார்த்துடி ஏன்னா எல்லாமுக்குமே ஒரு லிமிட்னு ஒன்னு இருக்கு, ஒருமருமகளா நீ அவரோட துணிகளையெல்லாம் துவைக்கிறது நல்லாவா இருக்கு, பெருசு அதோடதை அதே துவைக்காதா என்னோட மாமனாரு மாமியாருனு யாரோட துணியும் நான் துவைக்கறதில்லை” என்றாள் பக்கத்துவீட்டு கல்பனா

அதன்பிறகுதான் பிரச்சினையெல்லாம் தொடங்கியது.

வீட்ல சும்மாதானே இருக்கீங்க கடைக்குப்போயி அதை இதையென ஏதாவதொன்றை வாங்கிட்டு வரச்சொல்வதும் அதில் ஏதாவது குறை சொல்வதுமாயிருந்தவள், மாமனாரென இல்லை வயதில் மூத்தவரெனக்கூட நினைக்காமல் கால்மேல் கால்போட்டு வரவேற்பறை சோபாவில் உட்கார்ந்து கொண்டு அவ அம்மாவோடும் கணவனுடனும் செல்போனில் பேசுவதும் சிரிப்பதுமே வாடிக்கையானது, அடிக்கடி ஏதாவது ஒருபொருளை மறந்துவிட்டதாகவும் திரும்பபோய் வாங்கி வருமாறு சொல்லி அடிக்கடி வெயிலிலும் இருட்டிலும் கடைக்கு அனுப்புவதாகவே இருந்தாள், இதை விரும்பாத முருகேசன் ஊர்மத்தியிலிருக்கும் வேப்பமரநிழலில் மற்ற பெருசுகளுடன் சேர்ந்து பொழுதைக் கழிப்பார், பிறகு பள்ளியிலிருந்து வீடுதிரும்பும் பேரன் தர்சனை வீட்டுக்கு அழைத்துச்செல்வதும் அவனுடன் சிறிது நேரம் விளையாடி பொழுதை கழிப்பதே தினசரியானது.

தினமும் இரவு உணவுக்குபின் அந்தக்கால எஸ் எஸ் எல் சி முடித்தவரென்பதால் உள்ளூர் நூலகத்திலிருந்து எடுத்து வந்திருக்கும் ஏதாவதொரு நாவலை வாசிக்கும் பழக்கத்தோடு டைரிஎழுதும் பழக்கமும் இருந்தது. முன்னொரு நாள் மாமனார் இல்லாத வேளையில் டைரியை கையிலெடுத்தவள் பிறருடைய தனிப்பட்ட விடயங்களை படிப்பது அநாகரீகமென கருதி எடுத்த இடத்திலேயே வைத்துவிட்டாள், அப்பொழுது மாமனாரும் வந்துவிட அறையை சுத்தம் செய்பவளைப்போல வெளியே வந்துவிட்டாள் அதன்பிறகும் அந்த டைரி அதே இடத்தில்தான் இருந்தது,

சேவல்கள் கூவும் அதிகாலைப்பொழுதில் முத்தண்ணன் தேநீர் கடைமுன் முதல் ஆளாய்சென்று “முத்து” என லேசாக குரலெழுப்பியதும் தூக்கக்கலக்கத்தில் கண்களை கசக்கிக்கொண்டு நடைதிறந்த முத்துவிடம் கேட்காமலேயே தேநீர் கொண்டுவந்து தருவார், அப்பொழுது ஊருக்குள்ளிருக்கும் எல்லா நரை நட்புகளும் அந்த தேநீர்கடை கூரையின்கீழ் கூடிவிடுகிறது. செய்திதாள்கள் வருமுன்னே உள்ளூர் செய்திகளத்தனையும் கரகரத்த குரலில் நெஞ்சிலிருந்து குத்திகிளறி வெளிவரும் வறட்டு இருமலோடு பக்கத்து நாற்காலியிலமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருப்பார் மாரிமுத்து, காதில் விழும் எதையும் உன்னிப்பாக கவனிக்காமல் செய்திதாள்களிலேயே மூழ்கிகிடப்பார் முருகேசன்.

டி வியில் திரும்பதிரும்ப வந்து மறையும் விளம்பரங்களைபோல பத்துப்பிறைகள் கண்டு பெற்ற ஆண்பிள்ளைகளின் இயலாமையால் பலவீடுகளில் பெற்றோர்களின் சுதந்திரமும் புன்னகையும் பறிபோனது மருமகள்களின் சர்வாதிகாரங்களால்தான் என சாவை எதிர்பார்த்துக்கிடக்கும் கிழடுகளெல்லாம் தங்களுக்கேற்படும் அவமானங்களையும், தலைவிரித்தாடும் கொடுமைகளையும்பேசி புலம்பும்போது தன்கவலைகள் எதையும் யாரிடமும் சொல்லாமல் இன்னொரு குவளை தேநீரை பருகி அங்கிருந்து வெளியேறுகிறார்.

பேரப்பிள்ளையை பள்ளிப்பேருந்திலேற்றி வழியனுப்பி திரும்பும்வரை குழந்தையாகவே குதூகலித்த முருகேசனின் மனம் வீட்டுவாசல்படிகளை மிதிக்கும்போதெல்லாம் சற்றுமுன்னிருந்த சிலநிமிட குதூகலங்களோடு தொலைந்து போகிறது. கூண்டில் அடைத்துவைத்துள்ள ஜெர்மன்செப்பேடு நாயிற்கு வைத்திருக்கும் செல்லப்பெயரில் அதை அழைத்து ராஜஉபசரிப்பில் காலை உணவினை வைக்கும் மருமகளின் கைகளால்தான் நுரைக்குமிழ்கள் மிதக்கும் பழையசோற்றினை ஒடுங்கிய தட்டில் போட்டு திண்ணையின் ஓரத்தில் வைத்துவிட்டு எதுவும்பேசாமல் உள்ளே சென்றுவிடுகிறாள், வேறுவழியின்றி அதையெடுத்து தயக்கங்களோடு மறைவிடத்தில் நின்று உண்ணும் முருகேசனை யாரும் பார்த்திருக்க வாய்ப்பிவில்லை।

சுடான சாதம்கேட்டால் உலையிலிருக்கும் நீரைவிட வசவுகளால் கொதிப்பாளென கொல்லைப்புறத்திலுள்ள செடிகளின் மறைவில் பச்சைத்தண்ணியை மட்டும் சிலநாட்கள் குடித்து திரிவதை அடையாளப்படுத்துகிறது முருகேசனின் ஒட்டியவயிறும், தட்டிலிடும் அரிசிசோற்றில் சூடுபறக்கும் ஆவிகள் முன்கூட்டியே அவள்தரும் வேலைகளின் தந்திரத்தினை இரகசியமாய் சொல்லிவிடுகின்றன.

இந்நிலையில்தான் ஒருநாள் நூலகம் சென்றுவிட்டு வீடுதிரும்பிய போது, “என்னங்க உங்கப்பா தினமும் காலையில சாப்பிட்டதுமே அவருவயசுல இருக்குற பெருசுங்ககூட சேர்ந்துட்டு மரத்தடியிலியே போயி உட்கார்ந்திட்டு ஊர்கதை பேசிட்டு இருக்கார், வீட்டுல இருக்குற சின்னச்சின்ன வேலைகளைக்கூட எதுவுமே செய்யறதில்லை எல்லாமே நான் ஒருத்தியாவே செய்யவேண்டியதா இருக்கு பையனை ஸ்கூல் பஸ்ல ஏத்திவிடறுது வரைக்கும் நானேதான் செய்றேனென” பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது வாசலில் மாமனார் நடந்து வரும் செருப்புசத்தத்தை கேட்டதும் பேச்சை மாற்றிக்கொண்டாள்

போன்காலினை துண்டித்துவிட்டு “இந்தாங்க ரேசன்ல சர்க்கரை பருப்பு போடுறாங்களாம் போயி வாங்கிட்டு வாங்க” என அட்டையும் வாங்கும் பொருளைபோட பையும் கொண்டுவந்து தந்தாள் மருமகள்பவித்ரா. உச்சிவெயிலில் நடந்துபோய் ரேசன்கடைவரிசையில் வியர்வைகள் வழிந்தோட சட்டைத்துணியும் நனைந்து தள்ளுமுள்ளில் சிக்கி மேல்மூச்சும் கீழ்மூச்சும் வாங்கி இருமணிநேரங்கள் கடந்து விரல்ரேகைகள் பதியும் எந்திரத்தின் அருகில்போய் நிற்கும்போது ஒவ்வொரு முறையும் தோல்வியுறுகிறது முருகேசனின் விரல் பதிவுகள் மட்டும். பொதுத்தேர்வில் தோல்வியுற்ற மாணவனைப்போலவே பயத்தோடு வாசல்படிகளுக்குள் கால்வைத்ததும் சர்க்கரை வாங்கிடபோய் திரும்பியவர் காதுகளில் “ஊருல எல்லோருக்கும் விரல்ரேகை பதிவாகறப்ப உங்களுக்கு மட்டும் பதிவாகாதோ”என அச்சில்காணமுடியாத வார்த்தைகளால் செய்த அர்ச்சனையில் வாழும் வாழ்க்கையே கசந்தது

மருமகளின் முன் அழுதால் அவமானமாகிவிடுமென விழிகளில் குளமான கண்ணீரையும் கொல்லைப்புறத்திற்கே கொண்டுபோய் சேர்த்த முருகேசன் சட்டைப்பையில் மறைத்து வைத்திருந்த மனைவி பார்வதியின் புகைப்படத்தை கையிலெடுத்து செடிகளின் நிழலில்நின்று “என்னை இப்படிதனியாக விட்டுட்டுப் போக உனக்கெப்படி மனசுவந்ததென” அழுதவர்வழக்கம்போல பேரனை பள்ளியிலிருந்து அழைத்துவந்து வீட்டில்விட்டதும் தனது அறைக்குள்போய் சிறிது நேரத்திற்குபின் வெளியேவந்தவர் பேரன் தர்சனிடம், “கடைக்குப்போயிட்டு வர்ரேன்டா தர்சன்” எனக்கூறிக்கொண்டு கிளம்பி வெளியேபோனார்.

இரவு ஒன்பது மணியாகியும் வெளியில் கிளம்பிப்போன மாமனாரைக் காணாததால் பதற்றமானாள் பவித்ரா, இதைக்கண்ட குழந்தை தர்சன் பயத்தில் அழுதான், உடனே அருகிலிருந்த போனை எடுத்து கணவனை தொடர்புகொண்டு “என்னங்க சாயங்காலம் வெளியிலபோன மாமா எங்கபோனாருனு தெரியலை இன்னும் வீட்டுக்கு வரல” என்றாள்

“அவரு வழக்கமா போற டீக்கடைல கேட்டயா” என்றான் கோபி

“அவருகூட சுத்தற மாரிமுத்து மாமாகிட்ட கேட்டேன் அங்க வர்லைனு சொல்லிட்டார்” என்றாள்

“அவருகூட நீ ஏதாவது சண்டைபோட்டயா”

“இல்லை நானெதுக்குங்க அவருகூட சண்டைபோடுறேன்” என்றாள்

“அப்படியே லைன்லயே இருந்துட்டு ரூம்ல போய்ப்பாரு ஏதாவது எடுத்துட்டு போயிருக்காரானு”

“என்னங்க மாமாவோட பீரோவெல்லாம் திறந்துகிடக்குது அவரோட துணிகளும் கொஞ்சம் காணோம்” என்றாள்

“அம்மா தாத்தா கடைக்கு போறபோது கையில ஒரு பேக் எடுத்துட்டுப்போனாரு”னு தர்சன் சொல்ல

ஓவென அழுதாள்

“அதுக்குத்தான் அவருக்குனு ஒருபோன் வாங்கி தர்றேனு சொன்னேன் அதெல்லாம் வேண்டாம் அவரு யாருகூட பேசப்போறாருனு சொல்லிட்ட,இப்ப பார்த்தியா போனிருந்திருந்தாலாவது கால் பண்ணி கேட்டிருக்கலாம்” என்ற கோபி “பவி நீ அழாம போய் கதவை தாள்பாலிட்டுட்டு படு அவரு திரும்பிவந்து கதவைத்தட்டுனா கதவைத்திற இந்த ராத்திரி வேளையில நானும் இங்க இருந்து வரமுடியாது மழையும் விடாம பெய்யுது என்னசெய்யறது எதுவாயிருந்தாலும் காலைல பார்த்துக்கலாம்”னு சொல்லிட்டு போனை துண்டித்தான்.

மாமனார் காணாமல்போனதால் தூக்கம் வராமல் மறுநாள் காலையில சீக்கிரமே எழுந்த பவித்ராவுடன் தர்சனும் எழுந்துவிட இருவரும் அக்கம் பக்கமென சுற்றிலும் தேடினார்கள். வீட்டிற்கு பின்புறமிருந்த தோட்டத்திலிருந்து தாத்தாவின் டைரியை எடுத்துக்கொண்டு ஓடிவந்த தர்சன் “அம்மா இது தாத்தாவோட டைரி சப்போட்டா மரத்தடியில இருக்குற கல்லுமேல வெச்சுருந்தாரு” என்றான்

படபடப்புடன் டைரியை வாங்கி அதன் கடைசிநாளில் எழுதப்பட்டிருந்த பக்கத்தை தேடியெடுத்து படித்தாள்.

“அன்புள்ள மருமகளுக்கு,

இன்று ரேசன்கடையின் கூட்டத்தில் மணிக்கணக்கில் நின்று தாகத்தில் வாயெல்லாம் வறண்டு திரும்பியவனைப்பார்த்து நீ பேசியதில் மனமுடைந்துதான் இதைஎழுதுகிறேன், நான் இந்த டைரியில் எழுதுவது இதுவே கடைசிநாளாக இருக்குமென நினைக்கிறேன்,இதுவரை தெரிந்தோ தெரியாமலோ உனக்கும் குடும்பத்துக்கும் பாரமாக இருந்துவிட்டேன்,நீ ஆரம்பகாலங்களில் நடந்துகொண்ட விதத்திற்கும் தற்பொழுதிற்கும் நிறைய மாற்றங்களை உணரமுடிகிறது இதெல்லாம் “பாலில்கலந்த ஒருதுளி நச்சாய்” யாரோ உன்மனதில் விசமத்தைத்தூவி பரப்பியிருக்கிறார்கள் அதை காலப்போக்கில் நீயும் அறிவாயென நினைக்கிறேன், எனது இந்தடைரியில் தினமும் நானடைந்த வேதனைகளையும் அவமானங்களையும் முதலில் எழுதியிருப்பேன் அந்த பக்கங்களை கொஞ்சம் பின்னோக்கி திருப்பிபார்த்தால் உனக்கும் புரியும்,உனக்கு மனமென்று ஒன்றிருந்து நீ ஏற்கனவே இதையெடுத்து வாசித்திருந்தால் மாறியிருப்பாய் இல்லை இனியாவது மாறுவாய் என நினைத்து எழுதாமலே பல பக்கங்களை விட்டுவிட்டேன், காலப்போக்கில் நீ மாறிவிடுவாயென இருந்து நானும் ஏமாந்துவிட்டேன்,எனது மனைவியை இழந்தபின் தனிஆளாய் நான்வாழ்ந்து எதை சாதிக்கப் போகிறேன், இதுவரை எல்லா சங்டங்களையும் பொருத்துக்கொண்டு உங்களோடு இருந்தது தர்சனுக்காகத்தான்,இனியும் இதுபோன்ற நிலையில் கூனிக்குறுகி வாழ மனம் இடம்தராததால் இங்கிருந்து வெளியேறுகிறேன்,இதை படித்தபிறகு டைரியை என்மகன் (உன் கணவன்) கையில் கிடைக்காமல் அடுப்பில்போட்டு எரித்துவிடு உங்கள் வாழ்க்கையில் பிரச்சனைகள் வேண்டாம் இனி என்னைத்தேடவும் வேண்டாம்.

இப்படிக்கு

முருகேசன்”

என எழுதியிருந்தது

கண்ணில் பனித்த ஈரத்துடன் கணவனுக்கு போன்செய்து அழைத்தாள், மறுநாளே வீட்டிற்கு வந்தவனிடம் டைரியைகாட்டி”நான் மிகப்பெரிய தப்புசெஞ்சுட்டேன் என்னை மன்னிச்சுக்குங்க பக்கத்துவீட்டு கல்பனா நான் மாமாவுக்கு செய்யற வேலைகள பார்த்துட்டு அவளும் அவ மாமனாருக்கு இதே மாதிரிசெய்யனுமுனு நினைச்சு எங்கிட்ட தப்பாச்சொல்லி மனசை கலைச்சுட்டா, காலத்துக்கும் யாரும் என்னை மன்னிக்கமுடியாத தப்பைப்பண்ணிட்டேன்” என அழுதாள்,

“இப்ப அழுதென்ன பிரயோஜனம் எல்லாமே கைமீறி போயிடுச்சு நானும் உன்னோட மட்டுமே போன்ல பேசிட்டு எங்கப்பாகிட்ட அதிகமா பேசாததும் பெரிய தப்புதான்” எனசொல்லிட்டு போலீசில் தேடச்சொல்லி கம்பளைண்ட் கொடுக்க கிளம்பினர்

போலீசும் இவர்களிடம் விசாரணையெல்லாம் செய்து முடித்து தேடிக் கொண்டிருந்தனர் எந்த தகவலும் கிடைக்காமல் ஒருவாரத்திற்கு மேலாக தேடியும் ஆள்கிடைக்காமல் நாட்களும் கடந்துவிட்டது

காலைநேரம் மீண்டும் மசினக்குடிக்கு கிளம்ப தயாராகிக்கொண்டிருந்த கோபியின் செல்போன் மணியடித்தது

“ஹலோ”

“ஹலோ கோபி நான் உன் அப்பா பேசறேன்டா” என எதிர்முனையில் சொன்னதும் சந்தோசத்தில் ஸ்பீக்கரில் போட்டான்

“அப்பா எங்க இருக்கீங்க என்னப்பா இப்படி பண்ணிட்டு போயிட்டீங்களே ”

“என்னை விடுடா கோபி, நீ எப்படியிருக்குற அப்புறம் தர்சன், பவித்ரா எல்லாம் நல்லாயிருக்காங்களா, என்ன சொல்லாம வந்ததால கோபாமா இருப்பானு நினைக்கிறேன், சொன்னா விடமாட்டீங்களேனுதான் எதுவும்சொல்லாம கோயில் குளமுனு போகலாமுனுதான் கிளம்பி காசிக்கே வந்துட்டேன் அவ்வளவுதான்” என்றார் முருகேசன்

“எப்பப்பா வர்றீங்க”னு கேட்ட கோபியிடம், “பார்க்கலாம் எல்லாம் அவன் செயல்” னு மனசுக்குள் நிழலாடும் பேரனின் நினைவுகளை மறைத்துக்கொண்டு பேச அருகில் இதையெல்லாம் கேட்டுக்கொண்டிருந்த பவித்ரா கண்ணீருடன் வீட்டினுள்ளே ஓடினாள்.

 

ஷ்யாமளா கோபு

முகம் பார்க்கும் கண்ணாடியின் முன் நின்று தலையை ஒழுங்காக வாரி பின்னலை இழுத்து கொண்டையிட்ட  இந்திரா நெற்றிப் பொட்டை சரி செய்து கொண்டாள். தரையோடு தளர்ந்திருந்த  கயிற்றுக் கட்டிலில் படுத்து அவளையேப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் அவள் கணவன் ராமலிங்கம். இன்று நேற்றா? கடந்த இரு வருடங்களாகவே.

அடுப்பு மேடையின் மீதிருந்த அலுமினிய வாளியை எடுத்து கூடைக்குள் வைத்தவாறே கணவனிடம் சொன்னாள் மனுஷி. “இங்கே பாரு. இதோ உனக்கு சாப்பாடு, பிளாஸ்கில் சுடு தண்ணி வெச்சிருக்கேன். அடுப்பில டீத்தண்ணி கிடக்கு. கங்கை அணைக்கலை. அதனால் சூடாகவே இருக்கும். எடுத்து குடிச்சிக்க. சாயங்காலம் பிள்ளைங்க வந்ததும் அதுகளுக்கும் ஆளுக்கு ஒரு கிளாஸ் டீத்தண்ணி குடு. நான் வெள்ளனே வந்துடறேன்”

“முதலாளிக்கு சாப்பாடு எடுத்துக்கிட்டியா?”

“அதான் நித்தியப்படி ஆச்சே”

“உனக்கு?”

“எடுத்துக்கிட்டாச்சு. மாத்திரை மருந்தை பக்கத்துல டப்பால வெச்சிருக்கேன் பாரு. மதியம் சாப்பாட்டுக்குப் பிறகு போட்டுக்க மறந்துடாதே”

“இது ஒரு கருமம்’

“ஏன்யா சலிச்சிக்கிறே?”

“பின்னே என்ன? இன்னும் எத்தனை வருஷம் தான் இந்த கட்டையை வெச்சிக்கிட்டு கிடக்குனுமோ”
“ஏன் நான் பூவும் பொட்டுமா இருக்கறது உன் கண்ணை உறுத்துதா?”

“அந்த ஒரு காரணத்துக்குத்தான் உசுரை கையில பிடிச்சிக்கிட்டு இருக்கேன்” என்றவனின் கண்களில் கண்ணீர் கோர்த்துக் கொண்டது

.கையில் இருந்த தூக்குசட்டியை அடுப்படி மேடையின் மீது வைத்து விட்டு அவனருகில் வந்து அமர்ந்தாள் “ஏன்யா இப்படி பேசறே?” என்றாள் அன்புடன்.

“பிரவோசனம் இல்லாமல் போயிட்டேனே?” விசும்பினான்.

“பிரவோசனமா இருந்தவன்தானே நீ” என்று அவன் தலையை தன் மார்போடு அணைத்து முகத்தை வருடிக் கொடுத்தவள் “இந்த ஊரே மெச்சும்படி என்னைக் கல்யாணம் கட்டி ஆசை ஆசையாய் ரெண்டு பிள்ளையைப் பெத்து கவுரவமாத் தானே எங்களைக் காப்பாத்தினே”

‘இந்த ரெண்டு வருஷமா நீ என்னென்ன கஷ்டப்பட்டு நாலு ஜீவனுக்கும் கஞ்சி ஊத்தறே”

“அதுக்கு என்னய்யா பண்றது? உன்னாலே முடிஞ்ச போது நீ செஞ்சே. இப்போ உனக்கு முடியாம போகவும் நான் செய்யறேன். குடும்பம்னா அப்படி இப்படித் தான் இருக்கும்”

“ம்”

“அதை விட உன் அன்பு பெருசுய்யா” என்று அவன் முகத்தை வருடி திருஷ்டி சுத்தி நெட்டி முறித்தாள். அது படக்படக்கென முறிந்தது. ”பாரு. எம்புட்டு திருஷ்டி உனக்கு” என்று மெல்ல அவன் நெற்றியில் முத்தமிட்டாள்.

“இன்னைக்கு ராவுக்கு முதலாளி வருவாரா?” கட்டிலில் எழுந்து உட்கார்ந்தவன், “வூட்டுக்கு வந்து ரொம்ப நாளாச்சே. அதான் கேட்டேன்” என்றான்.

“ரெண்டு நாளா மேலுக்கு முடியலைன்னு சொல்லிக்கிட்டு இருந்தாரு”

“என்னவாம்?” என்றான் உண்மையான அக்கறை குரலில் தென்பட.

“நாக்குக்கு ஒன்னும் பிடிக்கலை. சரியா சாப்பிட முடியலைன்னு சொன்னாரு”

“அவருக்கு உனக்கையா சமைச்சிக் கொடு தங்கம்”

“உக்கும். அவருக்கு உனக்கையா சமைச்சிப் போட நான் என்ன அவரு பொண்டாட்டியா?”

“எனக்கு விபத்து ஏற்பட்டு இப்படி ஆன நாளில் இருந்து அந்த மனுஷனாலத் தான் நாம கஞ்சி குடிச்சிக்கிட்டு இருக்கோம்” என்றான் நன்றியுடன்

மண்டித் தெருவில் மூட்டைத் தூக்கும் தொழிலாளியான ராமலிங்கம், முதுகில் மூட்டை விழுந்து, முதுகெலும்பு முறிந்து, படுத்த படுக்கையான பின்,  அதே தெருவில் நாலைந்து கடைகளை கூட்டிப் பெருக்கி சுத்தம் செய்யும் வேலை செய்து வருகிறாள் இந்திரா. அதனால் இந்த நான்கு ஜீவன்களும் ஒரு வாய் உணவையேனும் உண்ண முடிந்தது. ஆனாலும் கணவனுக்கு போதிய வைத்தியமும் அதற்கேற்றாற்போல சத்தான ஆகாரமும் கொடுக்க இயலவில்லை அவளால். வளர்ந்து வரும் இரு பிள்ளைகளுக்கும் வயிறார உணவிட முடியாமல், உழைத்து களைக்கும் தன் பசி போக்கும் வகை தெரியாமல். அந்த பிள்ளைகள் பசியால் இழுத்துப் பிடிக்கும் வயிற்றை தடவியவாறு தூக்கம் வராமல் கிடக்கையில் அதைக் கண்டு எத்தனயோ இரவுகள் அழுகையில் கரைந்திருக்கிறாள் அவள்.  இன்னும் நான்கு வருடங்கள் கஷ்டப்பட்டு பிழைத்து விட்டால் மகன் வேலைக்கு போய் விடுவான். குடும்ப பாரத்தை சுமக்க தன்னோடு ஒரு தோள் கொடுப்பான். அதுவரை கண்ணிருந்தும் குருடாய், காதிருந்தும் செவிடாய் வாழத் தான் வேண்டும்.

மண்டித்தெருவில் முதலாளி ராஜேந்திரனுக்கு சிறு அரிசி கடை இருந்தது. முதலில் இவளுக்கு கடனுக்கு அரிசி கொடுத்துக் கொண்டிருந்தவர் ஒருநாள் தனக்கு சோறு ஆக்கித் தர முடியுமா என்று கேட்கவும், அவருக்கு கொடுக்க வேண்டிய கடனுக்குப் பதில் சோறு ஆக்கித் தர சம்மதித்தாள். இநத முதலாளியின் தயவால் இவர்கள் குடும்பம் வயிறார பசியாற முடிகிறது. சமயத்தில் வைத்திய செலவும், அவளுக்கு கிழிசல் இல்லாத நல்ல புடவைகளும் கூடத் தான்.

ஒருநாள் காயலாய் கிடந்த முதலாளியை மகனின் உதவியுடன் மருத்துவமனைக்கு அழைத்து சென்று காட்டி விட்டு தங்கள் வீட்டில் கொண்டு வந்து வைத்துக் கொண்டார்கள் அவர்கள். பத்திய சாப்பாடும் விருந்தோம்பிய பண்பும் அவரை நெஞ்சை நெகிழ்த்தவே, தனிமை சலிப்பைத் தரும் பொழுதுகளில் இரவு  கடை மூடிய பின் இங்கே வந்து பேசிக் கொண்டிருப்பதும் வழக்கமாக இருந்தது. அலுத்துக் களைத்து வருபவருக்கு சுடச்சுட வெந்நீர் குளியலும் சூடான உணவும் அதுவும் குடும்பத்துடன் சேர்ந்து உண்ணும் வாய்ப்புகளும் உண்டு.

ஓரத்தநாட்டுப் பக்கம்  களக்காடு கிராமம் முதலாளிக்கு. தாய் தகப்பனற்று, தாய்மாமன் வீட்டில் எடுபிடியாக வளர்ந்தவருக்கு, காதலனை நம்பி வீட்டை விட்டு ஓடிப் போய் ஏமாந்து திரும்பி வந்த தன் மகளை மணமுடித்து கொடுத்தார் மாமன். தென்னை மரம் ஏறும் போது கால் தவறி கீழே விழுந்ததில் ஆண்மையற்றுப் போனவனை, வேலைக்கு ஆகாதவன் என்று வெறுத்த மனைவி. வீட்டை விட்டு இவரை துரத்திய மாமன் மனைவி, மகளுக்கு வேறு ஒருவனை மணமுடித்து வீட்டோடு வைத்துக் கொண்ட மாமன் என வாழ்க்கையே துரோகமாகவும் அவமானமாகவும் வேதனையாகவும்  முடிய இங்கே வந்து தனித்து வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்.

‘ஆனாலும் இந்த முதலாளி நம்ம வீட்டுக்கு வராம இருந்தா தேவலை. இது மாதிர் வீண் பேச்சை கேக்க வேண்டியிருக்காது” என்று குறைப்பட்டுக் கொள்வாள் இந்திரா.

“நீ இல்லாத சமயங்களிலும் நம் வீட்டுக்கு வந்து என்னிடம் மனம் விட்டுப் பேசிக் கொண்டிருப்பார். என்றோ இறந்து போன பெத்தவங்களை பற்றி சொல்லிக் கொண்டிருப்பார். உன்னைப் பார்க்கையில் அவர்  அம்மா மாதிரி இருக்கவே உன்னிடம் ஒரு மரியாதை இருப்பதாக சொல்வார்”

“உண்மை தான். என்னை ரொம்பவே மரியாதையாகத் தான் நடத்துவார் இங்கேயும் சரி. கடையிலும் சரி. மற்றவர்கள் எதிரிலும் சரி. மரியாதை தான். தாயி என்று தான் அழைப்பார்” என்றாள் அவளும் ஆத்மார்த்தமான நெகிழ்வுடன்.

ஒருநாள் முதலாளிக்கு காய்ச்சல் வந்தது. மருத்துவமனையில் சேர்த்ததில் அவருக்கு உயர் ரத்தக் கொதிப்பு என்றனர். கட்டுக்கடங்காத ரத்தக் கொதிப்பு கைகால்களை முடக்கிப் போட்டு விட்டது. இப்போது இவரை யார் பார்த்துக் கொள்வது என்று ஒரு கணமும் தயங்கி நிற்காமல் ராமலிங்கம் தன் கட்டிலை விட்டு இறங்கி அங்கே முதலாளியை படுக்க வைத்தான்.  இந்திரா தான் முதலாளிக்கும் பாடு பார்க்கிறாள். கணவன் கூடமாட உதவி செய்கிறான். இதற்கு பேர் என்ன சொல்வது?

இந்த உலகம் அவளை சோரம் போனவள் என்றாலும் சரி.  வீரபாகு அக்காவை கொடுத்து பேக்கரி வாங்கியதைப் போல ராமலிங்கம் பொண்டாட்டிய அனுப்பி அரிசி கடையை வாங்கிட்டான் என்று மற்றவர்கள் கேலி செய்தாலும் சரி. இது அவர்கள் வாழ்க்கை. அவர்கள் உலகம். அவர்கள் யாருக்கு பதில் சொல்ல வேண்டும்?

பத்மகுமாரி

‘இப்படி படிச்சா ஃபெயில் தான் ஆவ. வர வர படிப்பு கழுத போல தான் போகுது’ தாவரவியல்  பரீட்சை விடைத்தாளை தரையில் விசிறி அடித்தாள் டெய்ஸி டீச்சர்.

நான் பதில் பேசாமல் குனிந்து விடைத்தாளின் நுனி நூல்கட்டை பிடித்து கையில் எடுத்துக் கொண்டேன். மொத்த வகுப்பறையின் கண்களும் என்னையே வெறித்தன.

மூன்று மாதங்கள் முன்னால் வரை எல்லாம் சரியாகத் தான் போய்க் கொண்டிருந்தது. எனக்கென்று டெய்ஸி டீச்சர் மனதில் ஒரு நல்ல மரியாதையான இடம் கூட இருந்திருக்கலாமென்று நினைக்கிறேன். உறுதியாக சொல்ல தெரியவில்லை.

 

நான் காய்ச்சல் விடுமுறை முடித்து வந்திருந்த அந்த காலை முதல் வகுப்பில், டெய்ஸி டீச்சர் தாவரவியலை தள்ளி வைத்து விட்டு வகுப்பின் நடுவே இருந்த மேசையோடு சாய்ந்து நின்று அறிவுரைகளை எங்கள் முன்னால் குவித்து வைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

‘படிப்பில போட்டி இருக்கலாம், ஆனால் பொறாமை இருக்கக் கூடாது. ‘

‘என்ன கேல்ஸ், புரிஞ்சதா? ‘

‘யேஸ் மிஸ்’ அங்குமிங்குமாக சில குரல்கள் ஒரே சீராக எழுந்து அடங்கியது.

எவ்வளவு உன்னதமான வரிகள். நான் சிலாகித்து உள்வாங்கிக் கொண்டிருந்தேன்.

‘நான் இப்ப என்ன சொன்னேன்னு சொல்லு. ‘ டீச்சர் எழுப்பி நிறுத்தியிருந்தது என்னை.

‘படிப்பில் போட்டி இருக்கலாம், பொறாமை இருக்க கூடாது. ‘  மனதில் வாங்கியிருந்ததை வார்த்தை மாறாமல் ஒப்பித்தேன்.

‘உனக்கு தான் இத சொன்னேன். இனிமே யாரையும் பார்த்து பொறாமை படாத. உட்காரு.’ இப்பொழுது வகுப்பின் மொத்தக் கண்களும் என்மீது.

‘நான் யாரை பார்த்து பொறாமை பட்டேன். ‘ அழுகை முட்டிக் கொண்டு வந்தது. வார்த்தைகள் வெளிவரவில்லை.

மணிச்சத்தம் அமைதியை கலைத்தது.

‘பிரேக்ல ஸ்டாப் ரூம் வா’ டீச்சர் வாசலுக்கு போகும்பொழுது திரும்பி பார்த்து   முதல் பெஞ்சில் இருந்த என்னிடம் சொல்லிவிட்டு போனாள். என் கன்னங்களில் நீர் இறங்கிக் கொண்டிருந்தது.

அடுத்த வகுப்பில் நடத்தப்பட்ட கணிதச் சமன்பாடுகள் எதுவும் என் காதில் விழவில்லை. மனம் தேம்பிக் கொண்டிருந்தது. பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த ஸ்டான்ஸி மெல்ல முழங்கையில் விரலால் சீண்டினாள்.

‘ தாமரை, மிஸ் ஏன் அப்படி சொன்னாங்கன்னு எனக்கு தெரியும். ‘

ஆச்சரியத்தில் விரிந்திருந்த கண்களோடு ஸ்டான்ஸி பக்கம் திரும்பினேன்.

‘ரேவதி தான் ஏதோ மிஸ்கிட்ட போட்டு கொடுத்திருக்கா. நேத்து ஸ்வாலஜி ரெக்கார்ட் வைக்க ஸ்டாஃவ் ரூம் போனப்ப அவ டெய்ஸி மிஸ்கிட்ட நின்னு பேசிக்கிட்டு இருந்தா. என்ன சொல்லிட்டு இருந்தான்னு எனக்கு கேட்கல. ஆனா மிஸ் ரொம்ப ஸீரியஸா கேட்டுகிட்டு இருந்தாங்க. ‘

ரேவதி கடந்த சில நாட்களாகவே என்னிடம் பேசுவதை முழுவதுமாக நிறுத்தியிருந்தாள். எனது அப்பாவும் ரேவதியின் அப்பாவும் ஒரே நிறுவனத்தில் வேலை பார்க்கிறவர்கள். பதவியில் ரேவதியின் அப்பா சற்று உயர்வான இடத்தில் இருப்பவர். எனது பரீட்சை மதிப்பெண்களை எனது அப்பாவின் வாயிலிருந்து பிடுங்கி அதை ஒப்பீடு செய்து ரேவதியை திட்டுவது அவளது அப்பாவின் வழக்கம். நாளடைவில் ரேவதிக்கு இது பெருங்கோபமாக என்மீது திரும்பியிருந்தது.அந்த கோபத்தின் வெளிப்பாடாக ஏதோ நடத்தியிருக்கிறாள் என்று எனக்கு புரிந்தது.

ஸ்டாவ் ரூமில் டெய்ஸி டீச்சர் முன்னால் நின்று கொண்டிருந்தேன். சிறிய புஷ்பம் டீச்சர் உடன் இருந்தாள்.

‘ஆர்த்திய விட ஒரு மார்க்காச்சு பைனல் எக்ஸாம்ல கூடுதலா வாங்கி காட்டுவேன்னு ரேவதிகிட்ட சொன்னியாம்மே. அவ பர்ஸ்ட் வரவே கூடாது சொன்னியாமே. இந்த வயசில அப்படியென்ன  பொறாமை உனக்கு. ‘

ஆர்த்தி எல்லா ஆசிரியைகளுக்கும் கூடுதல் பிடித்தமான மாணவி. மூன்று காரணங்கள். முதலாவது ஆர்த்தியின் அப்பா வழி பாட்டி ராணி இதே பள்ளியில் முன்னால் ஆசிரியை.  பள்ளி நிர்வாக போர்டில் இருக்கும் மதர்களின் நடுவே இன்றும் அவளுக்கு தனி செல்வாக்கு இருக்கிறது. இரண்டாவது, ஆர்த்தியின் அம்மா நாங்கள் ஆறாம் வகுப்பு படிக்கும்பொழுது புற்றுநோயில் தவறி போயிருந்தாள். மூன்றாவது தற்போதைய பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்கத்தின் தலைவர் ஆர்த்தியின் அப்பா அலெக்ஸ்.

இந்த வருடம் பண்ணிரெண்டாம் வகுப்பின் முதல் மாணவியாக ஆர்த்தி தான் வரவேண்டுமென்கிற எதிர்பார்ப்பு எங்களுக்கு வகுப்பு நடத்தும் எல்லா ஆசிரியைகளுக்கும் உள்ளூர இருந்தது. தலைமையாசிரியை வரையிலும் கூட. டெய்ஸி டீச்சருக்கும், சிறிய புஷ்பம் டீச்சருக்கும் கொஞ்சம் கூடுதலாகவே அந்த எதிர்பார்ப்பு ஒரு நோயைப் போல உடல் முழுவதும் பரவியிருந்தது.

நான் எவ்வளவோ எடுத்து சொல்லியும், டெய்ஸி டீச்சர் என்னை நம்புவதற்கு  துளியளவேனும் தயாராக இல்லை. கொலை குற்றம் செய்ததை மாதிரி அவள் கண்கள் அன்றிலிருந்து என்னை துரத்த ஆரம்பித்திருந்தது. கூடவே சிறிய புஷ்பம் டீச்சரும் கைகோர்த்திருந்தாள். கணக்கு வகுப்புகளில் நான் தவறான விடையை சொல்லும் வரையிலும் வரிசையாக என்னிடம் சூத்திரத்தில் கேள்விகள் கேட்கப்பட்டன. கேள்விக்கு தாக்குபிடிக்க முடியாமல் நான் தவறான விடையை சொல்லும் அந்த நிமிடத்தில் டீச்சரின் முகத்தில் பிரகாசம் துளிர்க்கும். நான் வகுப்பின் ஓரத்தில் நிறுத்தி வைக்கப்படுவேன். சில நேரங்களில் எனது வெற்றியை ஏற்று கொள்ள முடியாமல், அன்றைய மொத்த வகுப்பு நேரத்தையும் என்னிடம் சூத்திரங்கள் கேட்கவே செலவிட்டு  இருண்ட முகத்தோடு டீச்சர் வெளியேறிய நாட்களும் உண்டு. தாவரவியல் வகுப்பிலும் பெரும்பாலான கேள்விகள் என்மீதே வீசப்பட்டன. தாக்குதல் கேள்விகளாக இருக்கும் வரை தாக்குபிடிக்க தெம்பிருந்த எனக்கு, தாக்குதல் மதிப்பெண் குறைப்பீடாக மாறி இரண்டாம் ரேங்கில் இருந்து பண்ணிரெண்டாம் ரேங்கிற்கு தள்ளபட்டபோது தாக்குபிடிக்கத் தெம்பில்லாமல் போய்விட்டது.

 

அப்பாவின் முன்  உடைந்து அழுது கொண்டு நின்றேன்.

‘எதுக்கு இப்ப இவ்வளவு அழுக. ‘

‘வேணும்னே மார்க் குறைச்சிட்டாங்க. சத்தியமா நான் நல்லா தான் எழுதினேன். ‘

‘அதான் நான் உன்ன நம்புறேன் சொல்லிடன்ல. கண்ண தொட. ‘

‘… .. .. ‘ என் அழுகை இன்னும் கூடியது.

‘அழுகைய நிறுத்து. ‘

நான் நிறுத்துவதாக இல்லை.

‘நிறுத்துங்கம்லா.’ அப்பாவின் அதட்டலில் வீடே அதிர்ந்தது.

நான் உறைந்து நின்றேன்.

‘போய் ரஃப் நோட்டும் பென்னும் எடுத்துட்டு வா. ‘ அதட்டலாக கட்டளை வந்தது.

அடுத்த நிமிடம் பேனாவும் ரஃப் நோட்டும் ஏந்தி அப்பா முன்னால் நின்று கொண்டிருந்தேன். கால்கள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது.

‘உட்காரு’

‘ நான் சொல்லுகத போல செய். பரீட்சை பேப்பர்ல இருக்க ஒவ்வொரு விடையையும் நீயே திருத்தி  ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் எத்தனை மார்க் வரும்ன்னு  நோட்ல எழுது. தப்ப பொறுத்து அரை மார்க்ல இருந்து குறைக்கணும். நிறைய தப்பு இருந்தா மார்க்கே போடாத அந்த விடைக்கு.’

அப்பா தொடர்ந்தார், ‘ ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் எவ்வளவு மார்க் வரும்ண்ணு எழுதிட்டு கடைசியா மொத்தமா கூட்டு. சரியா மனசாட்சிபடி திருத்தி எழுதணும். கூடுதலா போட கூடாது. அப்பாக்கு இங்கிலீஷ் தெரிஞ்சா அப்பாவே திருத்தி தந்திருப்பேன். ‘

‘… .. ‘ நான் குனிந்து முதல் கேள்வியை திருத்த ஆரம்பித்திருந்தேன்.

நாளடைவில் திட்டமிட்ட மதிப்பெண் குறைப்பீடுகள் என்னை அச்சறுத்துவது மொத்தமாக நின்று போயிருந்தது.

காலாண்டு, அரையாண்டு போன்ற பரீட்சை மதிப்பெண்களை பெற பெற்றோர்கள் தான் வரவேண்டும் என்கிற விதி பள்ளியில் இருந்தது.

அப்பா பள்ளிக்கு வந்திருந்தார்.

‘அரையாண்டு வந்தாச்சு, இப்படி மோசமா மார்க்க வாங்கியிருக்கா. ஜஸ்ட் பாஸ்தான். வர வர படிப்புல கவனமேயில்ல. ஒரு பேப்பர் போனாலும் போனதுதான. கண்டிச்சு வைங்க. ‘

அப்பா பதில் பேசவில்லை. தலையை மட்டும் ஆட்டினார். நீட்டிய விடைத்தாளை கையில் வாங்கி கொண்டார். உதட்டின் ஓரம் லேசான சிரிப்பு இருந்தது.

அப்பாவின் சிரிப்பில் இருந்த உண்மையின் அனல் தாங்க முடியாமல் டெய்ஸி டீச்சர் கண்களை வேறு பக்கம் திருப்பிக் கொண்டாள்.

படிப்பில் எனது வேகம் அதிகரித்திருந்தது. எந்த சீண்டல்களாலும் என்னை அசைத்து பார்க்க முடியவில்லை

முழு பரீட்சை எழுத போகும் நாட்களில் டெய்ஸி டீச்சர் எதேச்சையாக எதிரில் வந்தால் முறைத்துக் கொண்டே கடந்து போனாள். நான் சாதாரணமாக கடந்து போனேன். நான் நினைத்தபடி நல்ல முறையில் பரீட்சைகளை எழுதி முடித்திருந்தேன்.

வகுப்பு ஆசிரியை என்கின்ற முறையில் டெய்ஸி டீச்சர் தான் எங்கள் வகுப்பின் மாணவிகளுக்கு மதிப்பீட்டு தாளை வழங்கி கொண்டிருந்தாள். மொத்த மதிப்பெண்ணில் நான் ஆர்த்தியை விட ஒரு மதிப்பெண் அதிகமாக வாங்கியிருந்தேன். அந்த ஒரு மதிப்பெண்ணை கூட்டி தந்திருந்தது தாவரவியல்.ரேவதியின் மதிப்பெண் எங்கோ அதல பாதளத்தில் விழுந்திருந்தது.

டெய்ஸி டீச்சர் கண்களை வேறெங்கோ அலையவிட்டபடியே மதிப்பீட்டு தாளை என்னிடம் நீட்டினாள். முழு பரீட்சை விடைத்தாளை தன்னால் திருத்த முடியாது போயிருந்ததில் டெய்ஸி டீச்சருக்கு பெரும் வருத்தம் இருந்திருக்கக் கூடும்.

‘தேங்க்யூ மிஸ். ‘ புன்னகை மாறாமல் சொல்லிக்கொண்டே மதிப்பீட்டு தாளை கையில் வாங்கி கொண்டேன்.

பள்ளி வளாகத்தை விட்டு வெளியே வந்தபொழுது அப்பா வண்டியை முறுக்கி தாயாராக வைத்திருந்தார்.

‘போலாமா?’

நான் தலையாட்டினேன்.

இன்று வரை ரஃப் நோட்டும் பேனாவும் என்னோடு பயணித்துக்  கொண்டிருக்கின்றன.