Author: பதாகை

சுற்றி எப்போதும் நான்கு பல்லிகள்

தேடன் 

வெளிறிய, கரும்புள்ளியோடு, தடித்த, வால் துண்டிக்கப்பட்ட என நான்கு பல்லிகள்

டியூப் லைட் பின்னாலும் சாமி படங்களுள் ஒளிந்தும் கடிகாரத்தில் உறவாடியும் குடும்பம் நடத்துக்கின்றன

வீட்டின் ஒவ்வொரு கதவை திறந்து மூடும் போதும் தெறித்து ஓடுகின்றன;
ஒட்டிய பதற்றம்

ஒரு பட்டாம்பூச்சியின் இரண்டு ரெக்கைகளை பிய்த்துத் தின்கின்றன அவை

ஒருமுறை அப்பாவின் கடிந்த பாதச்சுவடோடு நசுங்கி
கண்கள் பிதுங்கி இதயத்துடிப்பு நிற்பதை கூட பார்க்க முடிந்தது
‘த்தொ..த்தொ.. த்தொ… பாவம்’
என்றாள் அம்மா
வாரியெடுத்து பக்கத்து வீட்டு மனையில் கொட்டிவிட்டோம்

பட்டாம்பூச்சியை தின்றுவிட்ட பல்லி சத்தம் எழுப்புகிறது
‘த்த்தத்த்த்த்த்த்..’
அம்மாவும் ‘த்த்த்த்த்த்…’ என்று சத்தமிடுகிறாள்
பட்டாம்பூச்சியை தப்பிக்க வைக்க பார்த்து தோற்றுப்போன தங்கை
‘அச்சோ பாவம்’ என்கிறாள்

கழிவறைக் குழிக்குள் விழுந்த பல்லியை தண்ணீர் ஊற்றி மூழ்கடித்து ஆசுவாசமாக கழிவகற்றிவிட்டு வந்தான் தம்பி‌
வாலில்லா பல்லியை தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்
அதோ தெரிகிறது கண்ணாடியில்

நினைவு

புஷ்பால ஜெயக்குமார்

மழை ரகசிய ஒப்பந்தத்தில்
காற்றோடு கலந்து வீசியது
மின்னல் தாக்குவது தெரியாமல்
பேயாட்டம் ஆடியது மரம்
கரிய மேகங்களின் அடர்த்தி
யாருக்கும் தெரியாமல்
போகும் நேரம்
இருள் கூடியது வானம்
நான் மட்டும்
நனைவது போல்
நடந்து போனேன்
தெரு நாய் ஒன்று
என்னோடு நடந்து வந்தது
யார் கண்ட கனவு இது
யார் எடுத்த புகைப்படம் இது
யார் வரைந்த ஓவியம் இது
ஒரு நாள் இருப்பேன்
அந்த வானத்தின் கீழ்
மரத்தின் நிழலில்
மழையின் ஞாபகத்தில்
நான் நின்று இருப்பேன்

சுப்புணி மாமா

இவான்கார்த்திக்

நான் ஊ…ஊ… என்று ஊளையிடுவது புதிதாய் வீட்டுக்கு வந்த மாமா எதிர்பார்த்திருக்க வாய்ப்பில்லைதான். பதறியடித்து வெளியே வந்தவர் என் கை கால் இடுப்பு என்று தடவி “எங்கடே வலிக்கி…”என்றதும் நான் மீண்டும் அவர் காதருகில் சென்று ஊ…ஊ… ஊளையிட்டேன். ஒரு அடி தள்ளிச்சென்றவர் சுவற்றில் மண்டையிடிக்க , முளைத்த அனைத்து பற்களும் தெரிய நான் சிரித்ததை அவர் வேடிக்கையாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை என்பது அவர் ஓங்கிய கையிலும் சிவந்த கண்களிலும் நன்றாகவே தெரிந்தது. இப்படித்தான் ஆரம்பித்தது சுப்புணி மாமவுக்கும் எனக்குமான உறவு. சுப்புரமணி என்பதை இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு கூப்பிடுவதை ஏன் தான் இவர்கள் விரும்புகிறார்கள் என்பது எனக்கு புரியவில்லை. நான் அவரை சுப்புணி மாமா என்றே அழைக்கிறேன்.

சுப்புணி மாமா சாப்பிடுவார் தூங்குவார் என்னுடன் விளைவிளையாடுவார் பிறகு தூங்குவார் சாப்பிடுவார். சூரியனும் அவரும் ஒன்றேயென அவரே சொல்லுவது எனக்கு அவர்மேல் மதிப்பை கூட்டியது. நானும் வாழ்வில் ஒரு நாள் சூரியனாவேன் என்று சபதம் செய்து திறுநாறு பூசிக்கொண்டேன்.  தலையில் முன்பொரு நாள் மேடையில் பேசிய  கருப்பு கண்ணாடி மாமாவின் தொப்பியைப்போல வெள்ளை வெள்ளை முடி. அவரை நான் சினிமா போஸ்டர்களில் பலப்பல வகை கருப்பு முடியிடன் பார்த்திருக்கிறென். அதனை நான் சுப்புணி மாமாவிடம் கேட்கவும் தலையில் விதை வைத்து முடி வளக்கலாம் என்றார் , பின்ன அல்லாமல் எப்படி இது சாத்தியம்!

சுப்புணி மாமா போன தடவை நான் பருப்பு பாயாசம் தின்ற பிறந்தநாள் முதல் இங்கயே இருக்கிறார். அன்று நாங்கள் கோவிலுக்கு சென்று என் பேருக்கும் சாமி பேருக்கும் அர்ச்சனை செய்தோம். சாமி நன்றி சொல்லி எனக்கு காலையிலேயே அரவணை பாயாசம் தந்தார். அவரை நான் மட்டுமே மாமா என்கிறென் பெரிய அண்ணன் சின்ன அண்ணன் எல்லாரும் தாத்தா என்கின்றனர். அவர் என்னிடம் மட்டுமே ஒட்டிப்பழகுதில் இருந்தெ தெரிகிறது அவர் மாமா என்பதில் தான் சந்தோசப்படுகிறார்.

மாமா இங்கிருப்பதில் ஒருவருக்கும் விருப்பமில்லை. அவரை எப்படியாவது விரட்டிவிடலாம் என்று முனைப்போடு இருக்கின்றனர். அவர் சென்று விட்டால் எனக்கு கதைகள் சொல்ல யாருமில்லை. வேறு யாராவது கதைகள் சொன்னால் கூட பரவாயில்லை அவரை அனுப்பிவிடலாம் என்றால் அதற்கும் ஆளில்லை இந்த வீட்டில்.

மாமா சொல்லும் கதைகளில் மனிதர்கள் எங்கள் விட்டு பாயாசத்தில் வரும் அண்டியிலும் குறைவு. காட்டு யானை முதல் குட்டி அணில் வரை எல்லாம் உண்டு. என்னை குட்டி அணில் என்பதை நான் முழுமுற்றாக மறுத்து விட்டேன். அதன் சிறுபிள்ளை போன்ற உருவரும் எதற்கும் பயந்து துள்ளி ஓடுவதும் நான் விரும்பாதது. அவரிடம் அதை சொல்லியதில்லை அவரும் அப்படியே கூப்பிடுவார்.

நேற்றும் அப்படி ஓர் கதையை நான் கேட்காமலேயே சொல்ல வந்தார். அழுது வீங்கிய கண்களுடன் அவர் சிரித்தது எனக்கு பரிதாபமாக இருந்தது. டொக்கு விழுந்த கன்னங்கள் அவருக்கு இருந்ததால், என் கன்னங்களை அடிக்கடி பிதுக்கி எடுப்பார். வாயைத்திறந்ததும் என் கண் முன் உருவானது ஓர் உலகம் “அடர்ந்த காட்டின் ஒவ்வொரு இருண்ட மூலையிலும் நெருப்பு விழிகளுடன் கடுவாக்களும் காட்டேரிகளும் கொம்பன்களும் அலைந்து திரிந்தன. தன் இருப்பிடம் நோக்கி விரைந்த பூனையொன்று காலிடறி விழுந்த இடத்தில் கிடந்தது ஓர் குழி. வீடிருப்பதோ கண்ணால் காதால் காண முடியாத தூரத்தில். குழிக்குள் தன்னை புகுத்திக்கொள்ள முடியுமா என்பதும் உள்ளிருக்கும் வழிதான் என்ன என்பதும் அறியாத பூனை விழி பிதுங்கி உடல் நடுங்கி நின்றது. இருட்டில் சிவந்த ஜொலிக்கும் விழிகள் துலங்கி வந்தன. துர்நாற்றம் சங்கைப்பிடித்து பூனையை மூன்று முறை அதன் மீசை அதிர தும்ம வைத்ததும் இருளில் சிவந்த வாய்கள் பிளந்து திறந்து ரத்த கோழை வழிந்து நிலத்தில் வடிந்தன. நொடிகளில் பாய்ந்து வந்த இருள் மிருகங்களின் பிடியிலிருந்து தப்ப ஒரே வழியாம் குழியில் தலை குப்புற விழுந்த பூனையை வயால்கவ்வ கூர் பற்கள் வேகமாக முன்வந்தும் பயனில்லாமல் பூனை குழிக்குள் விழுந்து தப்பித்தோமென விழும் நேரத்தில் பெருமூச்சு விட்டதுதான் கணமென நிலம் மேல் கீழாக மாறி மீண்டும் ஓர் நிலத்தில் தூக்கி எறிந்தது போல தரையில் போய் அப்பியது”இங்கு நிறுத்திய சுப்புணி மாமாவின் கண்கள் கலங்கி பூனை போலயே அழுதார். எனக்கு சிரிப்பு தாங்க முடியவில்லை. விழுந்து தொடையிலடித்து வாய்பொத்தி பல் காட்டி சிரிக்கலாம் ஆனால் அவர் கதையை தொடராவிட்டால் என்ன செய்வதென்று அமைதியாக இருந்தேன்.

கண்களை துடைக்காமல் மீண்டும் தொடர்ந்தார் “பூனைக்கு இடம் பொருள் காலம் தெரியவில்லை. ஆளரவமில்லை. நிற்கவும் நடக்கவும் திராணியில்லாத கிழடாக தன்னை நினைத்து அழத்தொடங்கியது”

மாமா மியாவ்வ்வ்…மியாவ்வ்வ் என்றதும் எதிரில் பூனை தெரியாமலிருக்க கண்களை கசக்கிக்கொண்டேன். பூனையில்லை.

“மெல்ல நடக்க ஆரம்பித்ததும் அதற்கு பசியெடுத்தது பசி பசியென்பதே உடல் முழுக்க நிற்க எதிரில் ஒற்றை ஓட்டிவிடு பேராலமரத்தின் அடியில் விழுதுகள் மூட நின்றது. என்னமாவது கிடைக்கலாம் என்று மெல்ல இருளில் தடம் பார்த்து நசுங்கும் சருகின் ஒலியறிந்து நடந்தது. அதுவோர் நாய்களின் வீடு அவை அங்கு சில காலமாகவே வசித்து வருவது அவைகளின் எதிர்பாரா பரபரப்பும் பொருட்களை கண்டுகொண்ட வியப்பும் காட்டிக்கொடுத்தது. அருகில் சென்ற பூனை பின்னங்கால்களால் நின்று முன்னங்கால்களால் ஜன்னலை பிடித்து எட்டிப்பார்த்தது. அந்த சமயம் அவை குப்பியிலிருந்த பாலை தட்டில் ஊற்றி அங்கிருந்த மற்ற பெண் நாய் மற்றும் ஒரு குட்டி ஆண் நாய்க்கு வைத்ததும் பங்குக்கு யாரும் வருகிறார்களா என்று நோட்டம் பார்த்து நக்க ஆரம்பித்தன. ஆண் நாய் குப்பியிலிருந்த பாலை வாய்க்குள் ஊற்றிக்கொண்டது. ஜன்னலில் அண்டி நின்ற பூனையை பார்த்தும் பார்க்காதது போல ஆண் நாய் குப்பியை வைத்து அதற்கு தெரியாமல் வாசற்கதவை திறந்ததும் பதறிய பூனை கால்களில் விழும் தொனியில் பேசி தன் பசியைச்சொல்லி ஒரு தட்டு பால் கேட்டது. ஒரு நாள் பாவப்பட்டு குடுத்த நாய் அது அங்கேயே தங்கிப்போவதை அப்போது அறிந்திருக்கவில்லை. உருவத்தில் ஒற்றுமை துளியுமில்லாத பூனை தன்னை அதன் மூதாதையென்று அடித்துச்சொன்னது. நம்பமுடியாத விசயத்தை கிறுக்கைப்போல சொல்லும் பூனையின் மேல் பரிதாபப்படவே நாய்க்கு வழியிருந்தது. பெண் நாய் அதனை அண்டாமல் விட்டுவிட குட்டி அதனுடன் விளையாடும்”

எதற்காவோ கதையை நிப்பாட்டி என்னை தழுவி முத்தமிட்டார். மாவின் எச்சில் முகம் முழுவதும் வாடையடித்ததால் மாறி மாறி துடைத்தேன் அவர் சிரித்தார். நான் அவரை வெறுத்தேன். நான் எப்படி உன்னை சிரிக்க வைக்கும் விளையாட்டுப்பொருள் , அது நீதான்  மாமா.

“விழுதில் கிடந்த பொந்தொன்றில் பூனை போய் தங்கி உறங்கிக்கொண்டது. எதாவது மிச்சம் கிடைத்த கடித்து சதை துணுக்கு மிச்சமிருந்த எலும்புகளை தின்று உயிர் வாழ்ந்தது. ஒரு நாள் பெண் நாயின் வாயில் கேட்ட கேள்விகள் பொறுக்காமல் விழுதிலிருந்து இறங்கா பூனைக்கு தின்ன கொடுக்க குட்டி நாயை சொல்லியும் கேட்காமல் படுத்து எனக்கென்ன போயிற்று என்று கிடந்தது. பசித்தால் வரட்டும் என்பது அதன் எண்ணம். அதே போல பசி முற்றி அது வந்ததும் குட்டி ‘நான் சொன்னனே…நான் சொன்னனே..’என்று வாலாட்டி குலைத்து சொன்னது. பெண் நாய் தூ…என்பதுப்போல தட்டை வீசியெறிந்ததும். பூனையின் பசி மொத்த பாலையும் நக்கி வழித்து குடித்தது. அழுதுகொண்டே அவமானத்துடன் குடித்தாலும் பூனை அன்றும் நன்றி சொல்ல மறக்கவில்லை”

கதையை நிப்பாட்டினார்.வயிற்றின் உறுமல் சத்தம் புலி போல கேட்கவே மாமா மெல்ல அசைந்து அமர்ந்தார். அவரே சொல்லட்டும் என்று அமைதியாக காத்திருந்தேன். அவர் சொல்லவில்லை நானும் கேட்கவில்லை. பசி என்னிடம் தனியாக கேட்டால் மட்டும் போதுமா.

“பசித்த பூனை ஒரு திட்டம் போட்டது. பசியை கொல்லலாம் அதனை நார் நாராக பிரித்து எடுத்து அதையே உண்டு முடித்தால் இனிமேல் பசியில்லை என்பது எப்படியோ அதற்கு தெரிந்திருந்தது. ஏற முடியாத கிளைகளை பற்றி விழுந்து எழுந்து ஏறி உச்சியில் தெரிந்தது பரந்த நிலம். தலைக்கு மேல் வானத்தில் இருந்த பழைய ஓட்டை வழி மேலிருக்கும் மிருக உருவங்கள் இப்பொழுதும் தெரிந்தன. அதற்கு நாக்கை வலிச்சம் காட்டிவிட்டு பறவை  போல சிறகு விரித்து பறந்தபோது அதன் கண்கள் ஒளி கொண்டன. ஒரு நொடியில் கிளைகளில் அடித்து இலையுதிர தரையில் சொத்தென்று விழுந்தவுடன் அதன் உருவம் நிலத்தில் ஓர் அங்கமாக ஆனது”என்று முடித்தார். இவர் இதே கதையை வேறு  இடத்தில் வேறு மிருகத்தை வைத்து சொல்கிறார் என்பது எனக்கும் தெரியாமலில்ல. ஆனால் தினமும் இரவில் நான் என் அறை ஜன்னல் வழி பார்ர்கும் போது எதிரிலிருக்கும் மரத்தின் உச்சியில் நிற்கிறார்.

இரவில் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் சொத்தென்ற சத்தம் என்றுமில்லாமல் இன்று கேட்டதும் எழுந்து பார்த்தால் உச்சி மரத்தில் மாமா இல்லை.

கஞ்சா- பஞ்சாபி மொழி சிறுகதை- மூலம்: அம்ரிதா பீரிதம்- ஆங்கிலம்: ராஜ் கில்- தமிழில்: தி.இரா.மீனா

தி. இரா. மீனா                      

என் அண்டை வீட்டுக்காரரின் வீட்டில் வேலை பார்த்த முதியவளின் புது மணப்பெண் அங்கோரி. அப்படிப் பார்த்தால் ஒவ்வொரு மணப்பெண்ணும், புதியவள்தான் ; ஆனால் அவள் வேறு வகையில் புதியவள் : இரண்டாம் தார மனைவியைப் புதியவள் என்று சொல்ல முடியாது , ஏனெனில் அவன் ஏற்கெனவே ஒரு முறை அந்த  உறவு நீரைச் சுவைத்தவன். அதனால், புது  என்கிற தனிப்பட்ட உரிமை அங்கோரியைத் தான் சேரும். அவர்கள் இருவரும்  ஒன்றிணைய ஐந்து வருடங்கள் பூர்த்தியானது , இன்னும் இந்த உணர்வை முக்கியத்துவமாக்கியது.

ஆறு வருடங்களுக்கு முன்னால் பிரபாத்தி தன் முதல் மனைவிக்கு இறுதிச் சடங்குகள் செய்ய சொந்த ஊருக்குப் போனான். அது முடிந்த பிறகு, அங்கோரியின் தந்தை அவனருகே போய் அவனுடைய ஈரத் துண்டை காய வைப்பதற்காக வாங்கி, அதை உதறினார்.  அதன் குறியீடு துக்கத்தின் தன்மையைத் துடைப்பது என்பதாகும். ஒன்றரை முழத் துண்டு முழுவதும் ஈரமாகுமளவிற்கு எந்த மனிதனும்  அழுததில்லை. பிரபாத்தி குளித்த பிறகுதான் துண்டு ஈரமானது. அழுகைக் கறையால் ஈரமாகிவிட்ட துண்டைக் காய வைக்கும் செயல் என்பது “ இறந்தவரின் இடத்தை நிரப்ப நான் என் மகளை உனக்குத்  தருகிறேன். நீ இனிமேல் அழ வேண்டாம். நான் உன் ஈரத்துண்டைக் கூட காயவைத்து விட்டேன்,” என்று சொல்லுவதுதான்.

பிரபாத்தியை  இப்படித்தான் அங்கோரி திருமணம் செய்து கொண்டாள். இருந்த போதிலும் அவர்கள் ஐந்து வருடத்திற்குப் பிறகு இணைந்ததற்கு இரண்டு காரணங்கள் : அவளுடைய வயது, அவள் தாயின் உடல் நலக்குறைவு. கடைசியாக பிரபாத்தி, தன் மனைவியை அழைத்து வர விரும்பிய போது, அவனுடைய முதலாளி, தன்னால் இன்னொரு ஜீவனுக்கு  சோறு போட முடியாதெனச் சொல்லி அவள் வருகைக்கு  மறுப்புத் தெரிவித்தார். ஆனால் பிரபாத்தி புது மனைவி ஒரு தனி வீட்டில் இருப்பாள் என்று சொன்ன பிறகே அவர் ஒப்புக் கொண்டார்.

தொடக்கத்தில் அங்கோரி எப்போதும்  பர்தா அணிந்திருந்தாள். ஆனால் விரைவில் அது சுருங்கி அவள் தலைமுடியை மட்டும் மறைக்கும் அளவிளாகி விட்டது. அது அவளை இந்து சமய சம்பிரதாயப் பெண்ணாகக் காட்டியது . அவள் கண்ணுக்கும், காதுக்கும் ஒரு விருந்தாக இருந்தாள். அவளுடைய கொலுசுகளிலிருந்து வரும் நூறு மணியொலி ,அவள் சிரிப்பில் ஆயிரம் மணியொலிகளாக வெளிப்படும்.

“அங்கோரி, நீ என்ன அணிந்து கொண்டிருக்கிறாய்?”

“கொலுசு. அழகாக இருக்கிறதல்லவா ?”

“உன் நகத்தில் ?”

“ஒரு வளையம்.”

“உன் தோளில்? ”

“கைச்சங்கிலி.”

“உன் நெற்றியில் அணிகலனுக்கு என்ன பெயர்? ”

“அலிபாண்ட் என்பார்கள்.”

“உன் இடுப்பில் இன்று எதுவும் அணியவில்லையா, அங்கோரி?”

“அது மிக கனமாக இருக்கிறது . நாளை அணிவேன். இன்று நெக்லஸுமில்லை. அதன் கொக்கி உடைந்து விட்டது. நாளை நான் டவுனுக்குப் போவேன். புதுக் கொக்கியும், மூக்குத்தியும் வாங்கி வருவேன். என்னிடம் ஒரு பெரிய மூக்குத்தி இருக்கிறது. ஆனால் அதை என் மாமியார் வைத்திருக்கிறார்.”

சொற்ப விலையான தன் வெள்ளி நகைகள் குறித்து அவளுக்கு மிகப் பெருமை. இவையெல்லாவற்றையும் அவள் செய்து கொள்வது அதிகபட்சமாகக் தன்னைக் காட்டிக் கொள்ளத்தான்.

வெயில் காலம் மிகக் கடுமையாக இருந்தது. நாளின் பெரும் பகுதியில் தன் குடிசையிலிருந்த அங்கோரியும் அதை உணர்ந்திருக்க  வேண்டும். இப்போது அவள் அதிக நேரம் வெளியே இருக்கிறாள். என் வீட்டிற்கு முன்னால் சில வேப்ப மரங்கள் இருக்கின்றன ; அதனருகே  யாரும் அதிகம் பயன்படுத்தாத ,ஒரு பழைய கிணறு. மிக அரிதாக  கட்டிடத் தொழிலாளர்கள் பயன்படுத்துவதுண்டு. சிந்தியிருக்கும் தண்ணீர்  சிறு குழிகளாகத் தங்கி , சுற்றுப்புறத்தை குளிர்ச்சியாக வைத்திருந்தது. அங்குதான் அவள் ஓய்வு  நேரத்தில் உட்காருவாள்.

“என்ன செய்கிறீர்கள் அக்கா? ” நான் வேப்ப மரத்தடியில் உட்கார்ந்து படித்துக் கொண்டிருந்த போது அங்கோரி  கேட்டாள்.

“உனக்குப் படிக்க வேண்டுமா? ”

“எனக்குப் படிக்கத் தெரியாது.”

“கற்றுக் கொள்ள விரும்புகிறாயா? ”

“ஓ, வேண்டாம் ”

“ஏன் வேண்டாம்? கற்றுக் கொள்வதில் என்ன தவறு? ”

“பெண்கள் படிப்பது என்பது பாவம்! ”

“ஆண்கள் படித்தால்? ”

“அவர்களுக்கு, அது பாவமில்லை.”

“யார் அப்படிச் சொன்னார்கள் உன்னிடம்? ”

“எனக்கே தெரியும்.”

“நான் படிக்கிறேன். நான் பாவம் செய்திருக்க வேண்டும்.”

“நகரப் பெண்களுக்கு  அது பாவமில்லை. கிராமப் பெண்களுக்குத்தான்.”

நாங்கள் இருவருமே இதைக் கேட்டுச் சிரித்தோம். நம்ப வேண்டும் என்று சொல்லப்பட்டவைகளின் மேல் கேள்விகள் கேட்க அவள் கற்றிருக்கவில்லை. தன் கருத்துக்களில் அவள் அமைதியை உணர்ந்தாள் என்றால் அவளைக் கேள்வி கேட்க நான் யார்?

அவளுடைய கருமையான தேகம் எப்போதும் ஓரு பரவச உணர்வு  வீச்சை ஏற்படுத்துவதாக இருந்தது. ஒரு  பெண்ணின் உடல்வாகு  கெட்டியான மாவைப் போன்றது ,சில பெண்களின் உடல்வாகு கீழ் மாவின் தளர்ச்சி போலவும், இன்னும் சிலருக்கு ஒட்டிக் கொள்ளும் குழைவியல்பு மாவு  போலவும்  இருக்குமென்றும் சொல்வார்கள் . அரியதாக மிகச் சில பெண்களுக்கு மட்டுமே சரியாக பிசையப்பட்ட மாவு போல உடல்வாகு இருக்க முடியும். அங்கோரியின் உடல்வாகு அந்த வகைக்கு உட்பட்டது. அவள் தசைகள் உலோகச் சுருள் போல நெகிழும் தன்மையானவை. அவள் முகம், தோள்கள், மார்பு ,கால்கள் ஆகியவற்றை பார்த்த போது எனக்குள் ஒருவித பலமின்மையை உணர்ந்தேன். பிரபாத்தியைப் பற்றி யோசித்தேன் ; வயது , குள்ளம், தளர்ந்த தாடை, அவனுடைய  தோற்றம் எல்லாம் யூக்ளிட்டை கொன்று விடும். திடீரென எனக்குள் ஒரு  வேடிக்கையான எண்ணம்: அங்கோரி என்ற மாவை மூடியிருக்கும் உறை பிரபாத்தி. அவன் சிறிய துணி, அவளுடைய சுவையாளனில்லை. எனக்குள் சிரிப்பு பொங்குவதை  என்னால் உணர  முடிந்தது. ஆனால் நான் ஏன்  சிரிக்கிறேன்  என்பது அங்கோரிக்குப் புரிந்து விடுமோ என்ற பயம் எழுந்தது. அவர்கள் கிராமத்தில் எப்படித் திருமணங்கள் நிச்சயிக்கப்படும் என்று கேட்டேன்.

“ஒரு பெண், ஐந்து அல்லது ஆறு வயதாகும் போதே, ஒருவரின் பாதங்களை வணங்குகிறாள் என்றால் அவனே அவளது கணவன்.”

“அவளுக்கு அது எப்படித் தெரியும்? ”

“அவளுடைய தந்தை பணத்தையும், பூக்களையும் அவனுடைய பாதங்களில் சமர்ப்பிப்பார்.”

“அது தந்தையின் வழிபாடு, மகளுடையதல்ல.”

“அவர் அதைத் தன் மகளுக்காகச் செய்கிறார். அதனால் அது அந்தப் பெண்ணுக்குரியது.”

“ஆனால் அந்தப் பெண் அவனை முன் பின் பார்த்ததேயில்லையே.”

“ஆமாம், அவள் பார்த்திருக்க மாட்டாள்.”

“ தன் எதிர்காலக் கணவனை ஒரு பெண் கூடப் பார்த்தது இல்லையா? ”

“இல்லை.. ” சிறிது தயங்கினாள். சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு

“காதலிப்பவர்கள்…பார்ப்பார்கள்..” என்று சேர்த்துக் கொண்டாள்.

“உன் கிராமத்திலிருக்கும் பெண்கள் காதலித்திருக்கிறார்களா?”

“ஒரு சிலர்.”

“காதலிப்பவர்கள் பாவம் செய்தவர்களில்லையா? ” பெண்கள் படிப்பு குறித்து அவளது அணுகுமுறை என் ஞாபகத்திலிருந்ததால்கேட்டேன்.

“அவர்கள் பாவம் செய்தவர்களில்லை… என்ன நடக்கிறதென்றால் ஆண்  கஞ்சாவைப்  பெண்ணுக்குக் கொடுத்துச் சாப்பிட வைக்கிறான். அதன் பிறகு அவள் அவனைக் காதலிக்கத் தொடங்கி விடுகிறாள்.”

“கஞ்சா ? ”

“ஆமாம். மிக வலிமையான ஒன்று ”

“தனக்கு கஞ்சா கொடுக்கப்பட்டிருப்பதை அந்தப் பெண் அறிய மாட்டாளா?”

“இல்லை, அவன் அதை வெற்றிலை பாக்கில் கலந்து கொடுத்து விடுவான். அதற்குப்  பிறகு அவளுக்கு எதுவுமே திருப்தி தராது. அவனுடன் மட்டும் இருக்க  விரும்புவாள். நான் என் கண்களால் அதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.”

“நீ யாரைப் பார்த்திருக்கிறாய்?”

“ஒரு சிநேகிதி ; என்னை விடப் பெரியவள்.”

“என்ன ஆயிற்று அவளுக்கு ? ”

“அவளுக்கு பித்துப் பிடித்து விட்டது. அவனுடன் நகரத்திற்குப் போய்விட்டாள்.”

“அது  கஞ்சாவால்தான் ஆனதென்று உனக்கெப்படித்  தெரியும்? ”

“வேறு எப்படியிருக்க முடியும்? ஏன் அவள் தன் பெற்றோரை விட்டுப் போக வேண்டும்? அவன் நகரத்திலிருந்து பல சாமான்கள் :ஆடைகள் ,கொலுசு, இனிப்புகள் ஆகியவற்றை அவளுக்காக வாங்கி வந்தான்.”

“இந்த கஞ்சா எங்கிருந்து வருகிறது? ”

“இனிப்புகளில்தான் : இல்லாவிட்டால் அவள் எப்படி அவனைக் காதலிக்க முடியும்?”

“காதல் வெவ்வேறு வழிகளில் வரலாம். வேறு வழி எதுவும் இங்கேயில்லையா?”

“வேறு வழியேயில்லை. அப்படிப் போய் விட்டாள் என்பது அவள் பெற்றோருக்கு அதிர்ச்சி.”

“நீ அந்த கஞ்சாவைப்  பார்த்திருக்கிறாயா?”

“இல்லை, அவர்கள் வெகு தூரமான பகுதியிலிருந்து அதைக் கொண்டு  வருவார்கள். யாரிடமிருந்தும் வெற்றிலை பாக்கு அல்லது  இனிப்பை வாங்கிச் சாப்பிடக்  கூடாது என்று என் அம்மா எச்சரித்திருக்கிறாள். அவற்றில்தான் ஆண்கள் அதை வைத்திருப்பார்கள்.”

“நீ புத்திசாலி. உன் தோழி அதை எப்படிச் சாப்பிட்டாள்? ”

“தன்னைச் சிரமப்படுத்திக் கொள்ளத்தான், ” அவள் கடுமையாகச் சொன்னாள். அடுத்த கணம் அவள் முகம் இருண்டது, தன் தோழியின் ஞாபகம் வந்திருக்கலாம்.“ பித்து ,அவளுக்கு பித்துப் பிடித்து விட்டது. தலை சீவ மாட்டாள், இரவு முழுவதும் பாடிக் கொண்டேயிருப்பாள்..”

“அவள் என்ன பாட்டு பாடினாள் ?”

“எனக்குத் தெரியாது. கஞ்சாவைச்  சாப்பிட்டவர்கள் அதைப் பாடுவார்கள் . அழவும் செய்வார்கள்.”

உரையாடல் வித்தியாசமாகத் தெரிந்ததால் ,நான் நிறுத்திக்கொண்டு் விட்டேன்.

ஒருநாள் வேப்ப மரத்தடியில் ஆழ்ந்த சிந்தனையில்  அவள் உட்கார்ந்திருப்பதைப் பார்த்தேன். அங்கோரி  கிணற்றுப் பக்கம் வருவதை சாதாரணமாக ஒருவர் உணரமுடியும் ; கொலுசு மணி அவள் வருகையை அறிவித்து விடும். அன்று அவை அமைதியாக இருந்தன.

“என்ன ஆயிற்று அங்கோரி? ”

முதலில் அவள் வெறுமையாக என்னை பார்த்து விட்டு, பிறகு மெதுவாகச் சமாளித்துக் கொண்டு “ அக்கா, எனக்கு படிக்கச் சொல்லிக் கொடுங்கள்.” என்றாள்.

“என்ன ஆயிற்று? ”

“என் பெயரை எழுத எனக்குச் சொல்லிக் கொடுங்கள்.”

“எதற்கு ? கடிதங்கள் எழுதவா ? யாருக்கு ? ”

அவள் பதிலெதுவும் சொல்லவில்லை.ஆனால் தன் எண்ணங்களுக்குள் புதைந்தாள்.

“நீ பாவம் செய்தவளாக மாட்டாயா? ” அவள் மனநிலையை திசை திருப்புவதற்காகக் கேட்டேன். அவள் பதில் சொல்ல மாட்டாள். நான் படுக்கச் சென்று விட்டேன். மாலையில் நான் வெளியே வந்த போது, அவள் தனக்குள் சோகமாகப் பாடிக் கொண்டிருந்தாள்.  சுற்றிப் பார்த்து விட்டு நான் அருகில் வருவது தெரிந்தவுடன், பாடுவதை அப்படியே நிறுத்தி விட்டாள். குளிர் காரணமாக அவள் தோள்களைக்  குறுக்கிக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தாள்.

“நீ நன்றாகப் பாடுகிறாய், அங்கோரி,” அவள் தன் கண்ணீரை அடக்க கஷ்டப்பட்டதையும் , புன்னகைக்க  முயற்சித்ததையும்  நான் கவனித்தேன்.

“எனக்குப் பாடத் தெரியாது.”

“ஆனால் பாடினாயே அங்கோரி! ”

“அது ….”

“அது உன் சினேகிதி பாடும் பாட்டு.” நான்  அவளுக்காக அந்த வாக்கியத்தை முடித்தேன்.

“அவள் பாடிக் கேட்டிருக்கிறேன்.”

“எனக்காக அதைப் பாடு.”

அவள் மனப்பாடமாக வார்த்தைகளைத் தொடங்கினாள். “ ஓ, இது வெறும் வருடம் மாறுகிற காலத்தைக் குறிப்பது . நான்கு மாதம் குளிர்,  நான்கு மாதம் வசந்தம், நான்கு மாதம் மழை !… .”

“அப்படியல்ல. எனக்காகப் பாடு.” நான் கேட்டேன்.அவள் பாடவில்லை, ஆனால் பேச்சைத் தொடர்ந்தாள்:

என் நெஞ்சில் நான்கு மாதக் குளிர்கால ஆட்சி ;

என் மனம் நடுங்குகிறது, ஓ என் அன்பே,

நான்கு மாத வசந்தத்தில் ,சூரியனில் காற்று பளபளக்கிறது.

நான்கு மாத மழை ; வானில் மேகங்கள் நடுங்குகின்றன.

“அங்கோரி!” நான் சப்தமாகக் கூப்பிட்டேன். தன் நினைவை இழந்தவள் போல, கஞ்சாவைச்  சாப்பிட்டவள் போல இருந்தாள். நான் அவள் தோள்களைக் குலுக்க நினைத்தேன். அதற்கு பதிலாக , அவள்  தோள்களைத் தொட்டு அவள் ஒழுங்காகச் சாப்பிடுகிறாளா என்று கேட்டேன்.  இல்லை அவள் சாப்பிடவில்லை; பிரபாத்தி தன் முதலாளி வீட்டில் சாப்பிடுவதால் தனக்கு மட்டும்தான் அவள் சமைக்க வேண்டும்.

“இன்று நீ சமைத்தாயா ? ” என்று கேட்டேன்.

“இன்னும் இல்லை.”

“காலையில் தேநீர் குடித்தாயா ? ”

“இல்லை. இன்று பால் இல்லை.”

“ஏன் பால் இல்லை?”

“இன்று எனக்குக் கிடைக்கவில்லை. ராம் தாரா…”

“உனக்கு பால் கொண்டு வந்து தருவது ? ” நான் கேட்டேன். அவள் தலையாட்டினாள்.

ராம் தாரா இரவு வாட்ச்மேன். பிரபாத்தி அங்கோரியைத் திருமணம் செய்து கொள்வதற்கு முன்னால், ராம் தாரா தன் இரவுப் பணியை முடித்துக் கொண்டு படுக்கப் போவதற்கு முன்னால் எங்கள் வீட்டில் தேநீர் குடித்து விட்டுப் போவது வழக்கம். அங்கோரியின் வரவிற்குப் பிறகு  ,அவன் பிரபாத்தியின் வீட்டில் தேநீர் அருந்துகிறான். ராம் தாரா , அங்கோரி, பிரபாத்தி  மூவரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து உட்கார்ந்து தேநீர் குடிப்பார்கள், மூன்று நாட்களுக்கு முன்னால் ராம் தாரா தன்  கிராமத்திற்குச்  போயிருக்கிறான்.

“மூன்று நாட்களாக நீ தேநீர் குடிக்கவில்லையா? ” நான் கேட்டேன். அவள் மீண்டும் தலையாட்டினாள். “அப்படியானால், நீ சாப்பிடவுமில்லை? ”  அவள் பேசவில்லை. அவள் சாப்பிட்டிருந்தாலும், அது சாப்பிடாததைப்  போலத்தான்.

எனக்கு ராம் தாரா நினைவுக்கு வந்தான் : பார்க்க நன்றாக இருப்பான் , வேகமான நடை , எப்போதும் ஏதாவது வேடிக்கைப்பேச்சு. பேசும் போது ஒரு விதமான மெல்லிய சிரிப்பு உதட்டில் தங்கப் பேசுவது அவன் இயல்பு.

“அங்கோரி ? ”

“உம்.”

“ஒரு வேளை அது கஞ்சாவாக  இருக்குமோ ? ”

கண்ணீர் இரு சொட்டுக்களாக அவள் முகத்தில் வழிந்து வாயின் இரு புறமும் நின்றது.

“சாபம்தான் எனக்கு! ” அழுகையில் குரல் நடுங்க “ நான் அவனிடமிருந்து ஒரு போதும் இனிப்புகள் வாங்கிக் கொண்டதில்லை… ஒரு வெற்றிலை கூட… ஆனால் தேநீர் …” அவளால் பேச முடியவில்லை. அழுகையின் பெருக்கத்தில் அவள் வார்த்தைகள் மூழ்கிப் போயின.

———————-

நன்றி : The Penguin Book of Modern Indian Short Stories

 

 

 

 

 

 

 

 

அப்பாவின் நண்பர்

வேல்விழி மோகன் 

 

எங்கிருந்துதான் அவரு வந்தாருன்னு தெரியல. விமலுக்கு அம்மாவ பாக்கறதுக்கு கஷ்டமா இருந்தது.  மதியம்தான் அந்தாளு வந்தது. அம்பது. அம்பத்தஞ்சு இருக்கும். அப்பாவுக்கு நண்பராம். முப்பது வருழத்துக்கு முன்னாடி ஒன்னா கிழக்கிந்திய கம்பெனி மாதிரி ஏதோ ஒரு கம்பெனியில வேல பாத்தாங்களாம் ஓசூர் பக்கமா. பெரிய பொட்டி. தலைல குல்லா. வழவழன்னு முகம். பூன மீச. கத்திரிப்பூ கலர்ல சட்டை. வெள்ளை பேண்டு. முடியெல்லாம் கருகருன்னு இருந்தது. வாட்ச் பெரிசா நீலக்கலர்ல. பேச்சுல அவ்வளவு நாகரீகம். வெண்ணெய் மாதிரி. செருப்பு ஒரு மாதிரி வளைஞ்சு அம்புலிமாமா படக்கதைல வர்ற மாதிரி இருந்தது. அப்பப்போ அம்மாவ நிமுந்துபாத்து ஒரு சிரிப்பு. எரிச்சலா இருந்தது. அப்பா பழைய கனவுல பேசறாரு. ஒரே ரூம்ல இருந்தவங்களாம். ஒரே தட்டுல சாப்பிடாத குறையாம். அப்ப சாப்பிட்ட ஒரு மாமி மெஸ்ஸை பத்தி சிரிச்சு சிரிச்சு பேசிக்கிறாங்க.

விமலுக்கு வந்தமா போனோமான்னு இருக்கனும். லெட்டர் போட்டுட்டுதான் வந்திருக்காரு. மூணு நாளு தங்கற மாதிரி. அவனுக்குதான் தெரியல. அப்பாவும் சொல்லல. அம்மாவும் சொல்லல. அவனுக்கு அவங்க மேலேயும்  கோவம்.

“ஏன் எனக்கு சொல்லலை?”ன்னு அவரு பாத்ரூம்ல இருக்கும்போது கேட்டான். அவங்க ஒருத்தருக்கொருத்தரு பாத்துக்கிட்டாங்க.

“ஏண்டா?”

“அவர எனக்கு புடிக்கல”

“ஏன்?”

“தெரியல. அம்மாவுக்கு ஏற்கனவே உடம்பு சரியில்ல. இதுல இது வேறயா?” என்று குதித்தான் அப்பாவிடம்

“அவுரு வந்திடப்போறார்றா. காதுல விழப்போகுது. வராதவர் வந்திருக்காரு. எனக்கொன்னும் பிரச்சனையில்ல. நான் சமாளிச்சுக்குவேன்” என்றாள் அம்மா.

“உன்னால முடியாதும்மா. நேத்துதானே ஆஸ்பிட்டலுக்கு போயிட்டு வந்தே. முதுகு வலி தலைவலின்னு”

“அது எப்பவும் இருக்கத்தானே செய்யுது.  உனக்கு என்ன வயசு?”

“இருபத்து ஒன்னு”

“என்ன படிக்கறே?”

“டிப்ளாமோ மூணாவது வருசம். சிவிலு. அதுக்கென்ன இப்போ?”

“அதுல மட்டும் கவனமா இரு. மத்தத நாங்க பாத்துக்கறோம் “  அம்மா அப்படி சொன்னவுடன் விமல் வெளியேறினான். பழைய டிவிஎஸ்-ஐ எடுத்துக்கொண்டு சினிமா தியேட்டருக்கு போனான். பத்திரமாக பெட்ரோல் இருக்கிறதா என்று ஆட்டிப் பார்த்துக்கொண்டான். அவன் இப்படி கிளம்பும் போதெல்லாம் எங்கேயாவது நின்றுவிடும். “நானு கோவமா இருந்தா உனக்கு கிண்டலா இருக்கா?” ன்னு அதனோட பேசுவான். நிறைய முறை திரும்ப தள்ளிட்டு  வந்திருக்கான். தெருவுல அந்த ரட்ட ஜடக்காரி இருக்காளான்னு ஓரக்கண்ணால பாப்பான். வேத்து ஒழுகும். துடைச்சுட்டே மேல காக்கா பறக்குதான்னு பாத்து நடப்பான். நல்லவேள .  பெட்ரோல் நல்லாவே இருக்குது. நைட்டுக்குதான் வீட்டுக்கு போகனும். ஒம்பது. அல்லது. பத்து மணிக்கு எல்லாரும் தூங்கிட்டிருப்பாங்க. தூங்கலைன்னா சாப்பிடாம போயி படுத்துக்கனும். என்னா சொன்னாங்க அவங்க?

“அதுல மட்டும் கவனமா இரு. “

உம். அப்ப நானு கவனமா இல்லையா? இல்ல. அவங்க நல்லதுக்கு சொன்னது குத்தமாயிடுச்சா? அக்காக்காரி வாயே தொறக்கல. ஏன்? அம்மாவ பத்தி அவளுக்கு தெரியாதா? அவளுக்கென்ன? யாறாவது வந்துட்டா நானு டீ போடறேன்னு போயி நின்னுக்குவா. வந்து குடிச்சுட்டு போறவங்க “பேஷ். பேஷ்”ன்னு சொன்னா ரண்டு நாளைக்கு தனக்குத்தானே சிரிச்சுக்குவா. அவளுக்கு அது போதும். மீதி வேலைய அம்மா பாக்கறது. விட்டா போதும்னு கட்டில்ல விழறது. மேல் மூச்சு கீழ்மூச்சு வாங்கறது. நெத்தில வேத்து ஒழுகறது. இதெல்லாம் ஏன் அவளுக்கு தெரியல? அம்மா நம்மள திட்டும்போது குறுகுறுப்பா வேடிக்கதானே பாத்தா. இருக்கட்டும். நமக்கென்ன இனிமே..

தியேட்டர்ல கூட்டமே இல்லை. பீடி நாத்தம். நடுநடுவே சிகரெட் புகை மேலே பறந்தது. “முறுக்கு சமோசா சுண்டல் “ சத்தம் கேட்டது. யாரோ கீழே காறித்துப்புகிறார்கள். உம்மூஞ்சி மேலயே துப்பிக்கறது. விமலுக்கு கோவமாக வந்தது. உள்ளங்கையை கீறிக்கொண்டான். பின்னாடியிருந்து செண்ட் வாசனை. இடதுபுறம் இருட்டில் கிச்சு. கிச்சு சிரிப்பு. வளையல் சத்தம். ஒரு குழந்தை நடுவில் ஓடியது. அம்மாக்காரி பிடிக்க ஓடினாள். நான்கு பேர் விசிலடித்துகொண்டே சீட்டை தேடினார்கள். ஒரு அகலமான முதுகுக்காரி “இந்தப்படம் நல்லாயிருக்குமா?” ன்னு அந்தாளுக்கிட்ட கேட்டுக்கிட்டே முன்னாடி போனா. ஸ்கிரீன்ல புள்ளி புள்ளியா வந்தப்போ கதவ சாத்தி லைட்ட அணைச்சாங்க.

விமலுக்கு ரட்ட ஜடக்காரி ஞாபகம் வந்தது.

0000

அவள கொஞ்ச மாசத்துக்கு முன்னாடி நாலு வீடு தள்ளி தற்செயலா பாத்தப்போ புதுசா தெரிஞ்சா. அப்படின்னா புதுசா வாடகைக்கு வந்திருக்கனும். அவ அவனை கவனிக்கறப்போ அவனுக்கு மொதல்ல சரியா புரியல. ஆனா அந்தப்பக்கம் கடக்கும்பொதெல்லாம் அவ வெளியே நிக்கும் போதெல்லாம் அவ அவனைய கவனிக்கிறான்னு தெரிஞ்சப்ப வெக்கமா இருந்தது. இவன் உயரம்தான் இருக்கும். மாநிறம். நீளமான முகம். அதே மாதிரி நீளமான முடி. பெரும்பாலும் நீலக்கலரு சேலை. இல்லைன்னா சுடிதாரு. கண்டிப்பா நெத்தியில ஒரு ஸ்டிக்கர் பொட்டு. கைல அவவளவு வளையல். காம்பவுண்டு சுவருக்கு பின்னாடி செம்பருத்தி செடிக்கு பக்கத்துல சேரை போட்டுக்கிட்டு உக்காந்திருப்பா. அல்லது அந்த தண்ணி பைப் பக்கம் மாங்கா மரத்துக்கு கீழ நின்னுக்கிட்டிருப்பா.

இவனுக்கு எப்படி ஆரம்பிக்கறதுன்னு தெரியல. ஸ்கூல்ல  பாலிடெக்னிக்ல அதிகமா யாருக்கிட்டேயும் பழக்கமில்லை. பொண்ணுங்களான்ட பேசுவான். அவ்வளவுதான். யாரையும் புடுச்சதா தெரியல. ஆனா டீச்சருங்கள புடிக்கும். ஏழாவது படிக்கும்போது ஹிஸ்டரி டீச்சரு. பத்தாவதுல இங்கிலீஷ் டீச்சரு. அப்பறம் இப்ப பாலிடெக்னிக்ல கேண்டீன் வச்சிருக்கவ.  எல்லாருக்கும் ஒரு ஒத்துமை. அந்த உதட்டை சுழிக்கிற ஸ்டைலு. பத்திக்கிட்டு வரும். என்னவோ இனம் புரியாம குறுகுறுன்னு ஏழாங்கிளாஸ்ல ஆனப்போ பைத்தியம் புடுச்ச மாதிரியிருந்தது. அந்த குறுகுறுப்புக்கு ஒவ்வொரு முறையும் காத்திருந்தான்.

“என்ன பாக்கறே விமலு?”

“உங்க உதடு டீச்சர். ஒரு முறை அப்படி பண்ணுங்க”

“எப்படி?”

“இப்படி. ஒரு மாதிரி வளைச்சு. நடுவுல லேசா பல்லால கடிச்சு”

“இப்படியா?”

எல்லாம் கனவுல. அடிக்கடி கனவுல உதடுகளா வந்து போனது. சின்னதா.. பெருசா.. ஈரமா.. மடிப்பு மடிப்பா.. அப்பெல்லாம் அந்த குறுகுறுப்பு வரும். கிறுக்குத்தனமா மாறும். தனிமைல அமைதியில.. வீட்டுக்குள்ள.. பாத்ரூம்ல.. மலையோரத்துல.. உம்.. வெளியே தெரிஞ்சா அசிங்கம்னு நினைப்பான். அதுக்குதானே தனிமை. அந்த உதடுகள் யாருக்கு சொந்தமோ அவங்க மேலேயெல்லாம் பொறாமை வந்தது. பஸ் ஸ்டேண்டுல.. மார்க்கெட்ல.. தியேட்டர்ல.. திருவிழாவுல.. எல்லாம் இவன் தேடினது அந்த உதடுகளைத்தான். கண்டுபிடிக்கறப்போ பின்னாடியே போவான். கடைக்கு வெளியே.. உள்ள., ஓட்டல்ல சாப்பிடறப்போ.. பஸ்ல டிக்கெட்ட வாங்கறப்போ.. பேங்க் பக்கம்., ஐஸ்கிரீம் சாப்பிடறப்போ.,  ஆங்.. ஐஸ்கிரீம்.. அங்கதான் அவனோட தேடல் முடிஞ்சது. உடுப்பி ஓட்டல் பக்கம் ஒரு ஐஸ்கிரீம் கட இருக்குது. வெளியில சேரை போட்டு வட்ட நாற்காலில வானத்தை பாத்துக்கிட்டு சிரிச்சுக்கிட்டே சாப்பிடுவாங்க. கோன்ல.. கப்புல., பிளேட்ல.. கலர்கலரா.. கொஞ்சம் தள்ளி ஒரு  புளியமரம் இருக்குது. அங்க நின்னுக்குவான். வேடிக்க பாப்பான். ஆம்பளைங்க.. பொண்ணுங்க இவங்கெல்லாம் இல்லை. பொம்பளைங்க.  நாப்பது… அம்பது வயசுக்கு மேல. பொதபொதன்னு இருக்கனும். எழம்போது பின்னாடி சேலைய சரி பண்ணனும். இடைவெளில வட்டமும் மடிப்புமா இருக்கனும். முக்கியமா உதடுங்க பெருசா இருக்கனும். ஐஸ்கிரீம் எச்சில் பட்டு உதடுகளால ஈரம் பட்டு உள்ளே வெளியேன்னு. ம்.. ம்.. அவனுக்கு காத்திருப்பு முடியறப்போ வேகமா ஓடுவான். தனிமைய தேடிட்டு.

இவக்கிட்ட அந்த மாதிரி உதடுகள் இல்லை. ஆனா தீர்மானிச்சுட்டான். “இவளத்தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கனும். “

0000

தியேட்டர்ல திடீருன்னு சிரிச்சுக்கிட்டான். அப்பறம் அப்படியே ஓரமா ரண்டு பக்கமும் பாத்துக்கிட்டான். யாருமில்ல. காலி சீட்டுங்க. புகை வாசன இன்னும் போகலை. கடைசி வரைக்கும் போகாதுன்னு தோணுச்சு. எதுக்கு ஆரம்பத்துல புகை பிடித்தால் தண்டிக்கப்படுவீருன்னு போடறாங்கன்னு யோசிச்சான். அதுக்கு இந்த பாழாப்போன செண்ட் வாசனையே பரவாயில்லை. வளையல் சத்தம் வருதான்னு கவனிச்சான். இல்லை. ஆனா வேற என்னவோ வாசனை. ஏதோ பூ..? செண்டுமல்லியா? ரோஸா?  தெரியல.  திரைல ஒரே சத்தம். ஆட்டோ கவிழுது. ஒரு எரும ஓடி வருது. ஒருத்தி படுத்துக்கிட்டு திரும்பி பாக்கறத மெதுவா காட்டறாங்க. ஆனா அவன் இந்த மாதிரி இடத்துலதான் சிரிச்சான்.

நல்லவேள..சத்தமா சிரிக்கல. இன்னும் இடைவேளை வரலை. “அடடா.. அது வேற இருக்கா?” ன்னு நினைச்சுக்கிட்டான். மறுபடியும் சிரிச்சிருவோமுன்னு பயமா இருந்தது. எட்டாவது படிக்கும்போது காயத்ரி. பத்தாவது படிக்கும்போது நளினி. பிளஸ் டூல நந்தினி. இவங்களையெல்லாம் கல்யாணம் பண்ணிக்கனமுன்னு நினைச்சான். அதெல்லாம் நடக்கலை. அப்பப்போ அந்த ஆச வரும் போகும்.  ஆனா இவ நிச்சயம். நந்தினி தவிர மத்தவங்களுக்கு கல்யாணம் ஆயிடுச்சு. அவ ரமேஷை லௌ பண்ணறான்னு தெரிஞ்ச பிறகு அவ இவனுக்கு பகையாயிட்டா. இத்தனைக்கும் ரண்டு முறைதான் பேசியிருக்கான்.  பின்ன எதுக்கு கண்ல அந்த ஆசைய காட்டனும்? பொண்ணுங்க ஒரு சிலரு சரியில்ல. நம்மளது தப்பா இருக்கலாம். ஆனா கண்ல எதுக்கு பேசனும்? ஒரு வேல நாம தப்பா எடுத்துக்கிட்டோமோ? இதையும் பல முறை யோசிச்சுட்டான். அதுக்கு நளினி பரவாயில்லை. இவன முடிவெடுக்க முடியாம தவிக்கவிட்டா.  இவன் பே..பேன்னு கடைசி வரைக்கும் அவள பாத்துக்கிட்டுதான் இருந்தான். காயத்ரி? சுத்தம்.. அடிக்கடி பாத்து சிரிக்கிறான்னு லட்சியம் வச்சான் அவ மேல.

“உன்னைய விடமாட்டேன் காயத்ரி”

ஒரு நா வீட்டுக்கு கூப்பிட்டா. போனான். அவங்கப்பா ஸ்கூல, டீச்சருங்கள  விசாரிச்சுட்டு “எம் பொண்ண திரும்பி திரும்பி பாக்கறியாமே?” ன்னு ஆரம்பிச்சார். பதில் சொல்றதுக்குள்ள பளாருன்னு கன்னத்துல ஒன்னு விழுந்தது. மூணு நாளு உடம்பு சரியில்லைன்னு வீட்ல இருந்திட்டுதான் ஸ்கூலுக்கு போனான். அவமானமா இருந்தது. ஸ்கூல் பூரா பரவியிருக்குமுன்னு நினைச்சான். அப்படி ஏதுமில்ல. காயத்ரிதான் வரல. மூணு நாளா வரலையாம். அதுக்கப்புறம் அவ வரவேயில்லை. கைல குழந்தையோட ஒரு நா ரௌண்டானா பக்கம் பாத்து சிரிச்சா. கண்டுக்காம வந்துட்டான்.

இப்ப இவ..

விடக்கூடாது இவள. கரெக்டா ஜட்ஜ் பண்ணனும். நமக்கு தகுந்த மாதிரிதான் இருக்கா. அப்பன் மீச வச்சுக்கிட்டு போலிஸ் மாதிரி இருக்கான். ஒரு பாட்டி இருக்குது. அம்மாவ இது வரைக்கும் பாத்ததில்லை. வேலைக்கு போறாங்களோ என்னவோ. அதுக்கு முன்னாடி இனிமே வீட்டு விழயத்துல தலையிடக்கூடாது. என்னன்னா  என்னான்னு பட்டும் படாம இருந்துக்கனும். என்ன சொன்னாங்க?

“உன் வேலய நீ பாரு”. சே.. இல்ல.. இல்ல.. உம்.. “அதுல மட்டும் கவனமா இரு”. இருங்க.. இருங்க. சிவிலு முடிச்சுட்டு பெங்களூரு போயிட்டு செட்டில் ஆயி உங்கள மறந்துட்டு அப்பப்போ குசலம் மட்டும் விசாரிக்கறேன். யாருன்னு நினைச்சிங்க விமல. மொதல்ல அந்த ரட்ட ஜடக்காரி பேர கேக்கனும். ரண்டு மூணு மாசமாகுது. சும்மா சும்மா பாத்துட்டு. அப்பறம் வீட்ல சொல்லி ஏதாவது பிரச்சன பண்ணாங்கன்னா ஆட்டோ வச்சு கூட்டிக்கிட்டு போய்ட வேண்டியதுதான். பக்கென்றது. இதெல்லாம் நடக்குமா? நடக்கனும்.. விமலு யாரு.. கூட ஜோசப்பை சேத்திக்கனும். அவன் பொறாம படுவான். அம்பதோ நூறோ கொடுத்து சரிக்கட்டிக்கனும். மொதல்ல அவ பேர விசாரிக்கனும்.

ஜானகி?

விமலா?

அண்ணபூரணி?

காயத்ரி?

மீண்டும் சிரித்துவிட்டான். நல்லவேள. இடைவேளை விட்டு போய்ட்டு வந்துட்டு இருந்தாங்க. ரண்டு பேரு இடிச்சுக்கிட்டே போனாங்க. மின்விசிறி சத்தம். “சுண்டல். சுண்டல். சூடா சுண்டல்” சத்தம். பலமாக சிரிக்கும் ஒரு பெண்ணின் குரல். இரண்டு வரிசை கீழே சீட்டுக்கடியில் எதையோ தேடும் நபர்  திரையில் விளம்பரம். உஸ்ஸ்ஸ். அமைதியா இருங்கன்னு. பின்னாடி யாரோ சிப்ஸ் சாப்பிடற சத்தம். அந்த முதுகு பெருத்தவ மறுபடியும் முதுக காட்டிக்கிட்டு போனா. ஒரு ஹிந்தி விளம்பரம். அப்புறம் அமிதாப்பு வந்து ஏதோ சொல்றாரு.

நேரம் பாத்தான். நாலுக்கு பத்து நிமிழம் இருக்குது. அஞ்சு மணிக்கு படம் விடுவான். நேரா ஐஸ்கிரீம் கடை. அப்பறம் மைதானம்.  அப்பறம் பாய் கடை. மசாலா பொறி சாப்புட்டு வேல்முருகன் கடைல பிரைட் ரைஸ் சாப்பிடனும். சட்டுன்னு மேல் பாக்கெட்டை தடவினான். இல்ல..பத்தாது. அண்ணாச்சி டீக்கட பக்கம் போயிட்டா எவ்வளவு நேரம் வேணுமுன்னாலும் இருக்கலாம். அங்கெல்லாம் சிகரெட்டு கப்பு இருக்கும். பொறுத்துக்கலாம்.

வீட்டுக்கு போனவுடனே அம்மாக்கிட்ட சொல்லி அந்தாள.. இல்ல.. வேணாம். அதான் சொல்லிட்டாங்களே வேலய பாருன்னு.

திரைல வந்த ஆளு அவள மேலேயும் கீழேயும் பாக்கறான். கேமரா மேலேயிருந்து காட்டுது. விசில் சத்தம் வருது. உடனே பாட்டு. டமக்கா.. டமக்கா.. கிமுக்கு ஜம்பா..

முன்னாடி சீட்டிலிருந்து “ஏங்க.. படம் போட்டுட்டாங்களா?”

“ஆமா.. படம்தான்”

“விளம்பரமோன்னு நினைச்சுட்டேன் “

0000

பத்து இருபதுக்கு வீட்டுக்குள் நுழைந்தான் விமல். வண்டியை அணைக்கும்போது வாசலில் வெளிச்சம் தெரிந்தது. முன்வராந்தாவில் அந்த அம்புலிமாமா செருப்பை காணோம்.

அப்பா அங்கதான் தூங்கிட்டிருக்காரு. அம்மா சீரியல் பாக்கறாங்க. அக்கா சீரியல்ல யாருக்கோ சாபம் கொடுக்கறாங்க. அம்மா திரும்பிப்பாத்து “எங்கடா மசாலா பொறி?” ன்னு கேட்டாங்க.

அவங்க அப்படி கேட்டது அவனுக்கு புடிக்கல. மதியம் கூட சாப்பிடல. வண்டிய எடுத்துட்டு போயாச்சு. அதைப் பத்தியும் பேசல. அக்கா இன்னும் மோசம். இவன பாக்கவேயில்லை. “அடடா”ன்னு சீரியல பாத்து உச்சு கொட்டுனா.

அவனுக்கு சுர்ருன்னு வந்தது. ”மொதல்ல அத அணைச்சு தொலைங்க“ என்றான்.

அம்மாவும் அக்காவும் சிரிச்சாங்க. அப்பா முழிச்சுக்கிட்டு “வந்துட்டானா?”. .ன்னு கேட்டு மறுபடியும் திரும்பி படுத்துக்கிட்டாரு. அக்கா “அதுக்குள்ள விளம்பரமா?” ன்னு பாத்ரூம் பக்கம் எழுந்திருச்சு போறா.

“எங்க அவரு?”ன்னு கேட்டான் விமல். அடுத்த அறையை எட்டிப்பார்த்தான்.

“யாரு?”

“காலைல இருந்தாரே”

“அங்கிளா. அவரு கெளம்பிட்டாரு. அவங்க சொந்தத்துல யாரோ இறந்துட்டாங்களாம்“ உள்பக்கமாக அக்காவிடம் ”ஏண்டி.. சாப்பாடு போதுமா? செய்யனுமா?”

“இருக்கற சோறு போதும். மீன் கொழம்புதான் கொஞ்சமா இருக்குது”

“மீனு?”

“அது இருக்குது. வேணுமுன்னா என்னோடதையும் எடுத்துக்கிட்டும்”

“அதெப்படி.. உம்பங்கு உனக்கு. அவன் பங்கு அவனுக்கு. ரண்டு பேரும் சாப்பிடுங்க. பாவம் மனுசன். சரியா சாப்பிடாமலேயே போயிட்டாரு“ அம்மா அப்பாவை எழுப்பினாள் ”என்னாங்க.. என்னாங்க”

இவன் லுங்கிக்கு மாறி சமையலறையில் உட்கார்ந்து அக்கா பரிமாறும்போது “எப்ப போனாரு?”

“இப்பதாண்டா.. ஒரு மணி நேரம் ஆயிருக்கும்”

“எந்த ஊரு?”

“வேலூரு பக்கம் ஏதோ வில்லேஜு.  ரொம்ப நாள் பிளானாம் அப்பாவுக்கும் அவருக்கும். மூணு நாளைக்கு எங்கெங்க சுத்தறதுன்னு பேசி வச்சுருந்தாங்க. எல்லாம் போச்சுது. அடுத்த முறை குடும்பத்தோட வரச்சொல்லியிருக்குது”

வறுத்த மீன். மீன் குழம்பில்  வெந்தய வாசனை. அக்கா ஒரு மீனை இவன் தட்டில் வைத்தாள். “நான்தான் செஞ்சது”
“நீ செஞ்சா எப்பவுமே நல்லாதானே இருக்கும்”

“அம்மா. பொய் சொல்றான்மா”

அம்மா. “ரண்டு பேரும் சண்ட போட்டுக்காதீங்க”

“சண்ட இல்லைம்மா.  மீன் கொழம்பு நீ வச்சா நல்லா இருக்காதுன்னு குத்திக்காட்டறான்”

அம்மா ”உன் அளவுக்கு கைப்பக்குவம் வருமா எனக்கு?”

அக்கா சிரித்தாள். அவளோடு சேந்து சிரிக்கனும் போலிருந்தது. ஆனா சிரிக்கல. அக்கா “வண்டியில்லாம அப்பாவுக்கு கொஞ்சம் கஷ்டமாயிடுச்சுடா”

“அப்பறம்?”

“பக்கத்துல வாத்தியார் மாமாவோட வண்டி மெக்கானிக் கடைல ரிப்பேருக்கு இருக்காம். எதுத்த வீட்ல கதவ மூடிட்டாங்க. புதுசா வந்திருக்காங்க இல்ல.. கொஞ்சம் தள்ளி”

இவன் உடனே ”போலிஸ்காரா?”

“இல்ல. புதுப்பேட்டைல  பழமண்டி வச்சுருக்காறாம். அவங்க வீட்டு வாசல்ல .வண்டி நின்னுக்கிட்டு இருந்தது. போய் கேட்டவுடனே கொடுத்துட்டாங்க. வேலூருக்கு பஸ்ஸு ஏத்தனுமில்ல அவர?”

அவன் “அவங்க பொண்ணு பேரு என்ன?” ன்னு கேக்க நினைச்சான். வேணாம். இப்பதானே ஆரம்பம். இன்னும் நேரம் இருக்குது. சந்தேகம் வந்தா ரூட்டு மாறிடும். நாமளே நேரடியா கேட்டுக்கனும்.

“உம்பேரு என்ன?“

உள்ளுக்குள் சிரித்துக்கொண்டான். அம்மா உள்ளே வந்து அக்காவிடம் “என்ன சிரிக்கறான். டிவிய அணைச்சுட்டேன்.  பேசாம சாப்புட்டு தூங்கு”

“என்னம்மா ஆச்சு அந்த குழந்தைக்கு?”

“குழந்தைக்கா?” என்றான் புரியாமல்

“இல்லடா.. சீரியல்ல“

“குழந்தைகளையும் விடலையா அவங்க. இதுக்கெல்லாம் யாரு தடை போட்றது?”

“பேசிட்டே சாப்பிடாதீங்க. முள்ளு” என்றார் உள்ளிருந்து அப்பா அரைத்தூக்கத்தில்

“அம்மா.. அப்பா வண்டி வாங்க போனாருள்ள. ஒரு அக்காதான் சாவிய எடுத்தாந்து கொடுத்தாங்க. பழமண்டிக்காரு எம் பொண்டாட்டி. ரண்டாம் தாரம்னு சொன்னாராம். உள்ளாற ஒரு அம்மா இருக்குது. பாட்டி மாதிரி. அவங்க முதல் தாரமாம். கொழந்த இல்லாததுக்கு இந்த மாதிரி பண்ணிட்டாராம். பணம் இருக்கறதாலதானே இந்த மாதிரி நடக்குது. அவங்கள பாத்தா பாவமா இருக்குது. பொண்ணு வயசு. அந்த வீடு செத்த வீடு மாதிரியிருக்குது. ரண்டு பொம்பளைங்க கண்ணுலேயும் உயிரே இல்லைன்னு அப்பா வந்து சொல்லுச்சு” என்றவள் இவன் பக்கம் திரும்பி “இவன் ஏன் என்னைய இப்படி பாக்கறான்? சாப்பிட்றா”

விமல் மீனில் முள்ளை ஒதுக்குவது போல நடித்தான். அவளை மீண்டும் நிமிர்ந்து பார்த்தான். அம்மா அங்கிருந்து அகலும்போது “அந்த பொண்ண கவனிச்சிருக்கேன். எப்பவும் வெளிய நின்னுக்கிட்டு வெறிச்சுன்னு பாத்துக்கிட்டிருக்கும். பெத்தவங்க பாவிங்க. அந்தப் பொண்ணு யார் கூடயாவது போய்ட்டா கூட நல்லாருக்கும்”

“யாரு கூட போறது. உலகம் என்ன சொல்லும்?” அம்மா

“உலகம் இப்ப என்ன சொல்லுது. வேடிக்கதானே பாக்குது” அக்கா இவனை நிமிர்ந்து பார்த்து ”ஏன்டா.. சாப்புடு.. என்னையே பாத்துக்கிட்டு?”

“பாவம்கா”

“ஆமாமா. பாவம்தான் அந்த பொண்ணு”

“இல்லக்கா. அப்பாவோட நண்பரு. இங்க தங்க முடியாம போச்சே அவரால” என்றான் அவன்.