Author: பதாகை

நண்பகற் கனவில் வரும் நள்ளிரவின் நினைவு – நந்தாகுமாரன் வசன கவிதை

கறந்து நொதிந்த சாற்றின் மிடறுப் பாதையாக உருக்கொண்டான். காட்சிக்கென்ன கர்வமோ, சாட்சிக்கென்ன சர்வமோ, அப்படி ஒரு துய்தல் கருக்கொண்டது. கோப்பை, நாவின் நர்த்தன மேடையானது. ரசபாசம் பொங்கி வழியும் இந்த உணவுப் பண்டங்கள் எவ்வளவு சுவைத்தும் தீர்வதில்லை. அப்போதைக்கு பசியாற்றுகின்றன. எப்போதைக்கும் பசியேற்றுகின்றன. காலப் புதருக்குள் ஒளிந்திருக்கும் காவிய போதை எட்டி எட்டி மட்டும் பார்த்துத் தயங்குகிறது. முட்டி முட்டி வேர்த்து முயங்குகிறது ஆவி. கண்டதெல்லாம் பொக்கிஷம் உண்டதெல்லாம் மாமிசம் என்றாகிறது. பெரிதினும் பெரிது கேட்கிறது சிற்றின்பம். சிறிதினும் சிறிது காட்டுகிறது பேரின்பம். ஞானத்தின் மோனம் கானமாகிறது. கருந்துளை வாயிலில் சிக்கிய கலம் ஆளவும் முடியாமல் மீளவும் முடியாமல் பரிதவிக்கிறது. திரை விலகியதும் முப்பரிமாணத்தின் தாக்கம் நாவுகளின் இனத்தை இரண்டின் இலக்கங்களில் பெருக்கிக் கொண்டே போகிறது. கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்த்துக் கொள்ளும் கண்ணாடிக்கு முன்னாடியும் தெரியவில்லை பின்னாடியும் தெரியவில்லை. இப்போது அறையெங்கும் நிறைந்திருக்கும் நாவுகள் தம்மையே சுவைத்துக் கொள்கின்றன. கண் திறந்தால் ஒரே பார்வை தான் ஆனால் மெய் மறந்தால் முடிவில்லா தரிசனங்கள் கிடக்கின்றன. ஆழம் நீளத்தை அகலம் பார்க்கிறது. உறிஞ்சுகுழல் மனித ரூபம் கொள்கிறது. அமைந்தாலும் விடாது அமைதி. கற்றது உலகளவு பெற்றது கையளவு. ஓதும் நாவு இன்னும் போதும் என்று சொல்லவில்லை. அவையடக்கம் என்றால் அவையை அடக்குவது என்று யாரும் அதிகாரத்தின் புதிராக்கத்தைச் சொல்லவில்லை. உள்ளிருக்கும் கள்ளிறக்கும் வித்தைக்கு தந்திரம் தான் துணை. ஞானத்திற்குப் பாதையே இல்லை. கடவுள் இல்லை என்றால் எல்லாம் கடவுள் என்பது போல. மாறு மனம் வேறு குணம் கேட்கிறது வாசிப்பின் வாழ்வு.

பழுது – பாவண்ணன் சிறுகதை

“இந்தாங்க எளநி. சூடு சூடுனு ரெண்டு நாளா பொலம்பினேங்களேன்னு ஒங்களுக்காவத்தான் வாங்கியாந்தன். குடிங்க”

ரேவதியின் குரலைக் கேட்டபிறகுதான் திரும்பிப் பார்த்தேன். அவள் கொடுத்த சொம்பிலிருந்து இரண்டு வாய் குடித்த பிறகுதான் கோவிலுக்குப் போய்வருவதாகச் சொல்லிவிட்டுச் சென்றிருந்த அவள் திரும்பி வந்ததை நான் கவனிக்கவே இல்லை என்பது உறைத்தது.

“எப்ப வந்த நீ? நான் ஒன்ன பாக்கவே இல்லியே.”

“அது சரி, ரெண்டு கதவயும் தெறந்து போட்டுட்டு, இங்க வந்து அறைக்குள்ள ஒக்காந்துகினா யாரு வரா யாரு போறானு எப்பிடி தெரியும்?”

“க்வார்ட்டர்ஸ்க்குள்ள யாரு வரப்போறா? வெளிச்சம் உள்ள வரட்டும்னுதான் தெறந்து வச்சேன்.”

“டேபிள்ல இருந்ததயெல்லாம் எடுத்து எதுக்கு இப்பிடி கலச்சி போட்டு வச்சிருக்கிங்க. என்ன தேடறிங்க?”

“ஆயிரம் ரூபா அட்வான்ஸ் எடுத்திருந்தன். எண்ணூறுக்குதான் பில் இருக்குது. மிச்சம் எரநூறு ரூபாய்க்கி பில்லுங்கள காணம். அர மணி நேரமா தேடறன். கண்ணுலயே படமாட்டுது. சூட்டுல மண்டயே வெடிச்சிடறமாதிரி இருக்குது.”

“எத்தன தரம் சொன்னாலும் ஒரு எடமா வச்சி எடுக்கற பழக்கமே ஒங்களுக்கு இல்ல. ஆபீஸ் ஊடு எல்லாமே ஒங்களுக்கு ஒன்னுதான். எங்கனாச்சிம் புஸ்தக்கத்துக்குள்ள, பீரோவுக்குள்ளதான் வச்சிருப்பிங்க, நல்லா பாருங்க.”

“அத தேடற கடுப்புலதான் நீ வந்தத நான் பார்க்கலை.”

“நேத்து கழட்டி போட்டிங்களே ப்ரெளன் பேன்ட். அதுல ஏதாச்சிம் வச்சிட்டு எடுக்க மறந்துட்டிங்களா.”

“அதான் அதோ ஆணியில மாட்டி வச்சிருக்கே. அதுலயும் நல்லா தேடிப் பாத்துட்டன். எங்கயும் இல்ல. அதுக்குள்ள இந்த ஏ.இ. வேற நாலுதரம் போன் பண்ணி அக்கெளன்ட குடு, அக்கெளன்ட குடுனு உயிர எடுக்கறாரு.”

“மாசம் பொறந்தா ஆயிரம் ரூபாய குடுத்துட்டு அடுத்த ஒன்னாம் தேதிவரைக்கும் நீங்க நூறுதரம் கணக்கு கேக்கறிங்களே, அந்த மாதிரிதான் அவரும் இருப்பாரு. ஜே.இ. என்கிட்ட கணக்கு கேக்கறாரு. ஜே.இ.கிட்ட ஏ.இ. கேக்கறாரு.……”

ரேவதி சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாலும் எனக்குக் கோபம் வந்தது. ”ஊட்டுக்கணக்கும் ஆபீஸ் கணக்கும் ஒன்னா?” என்றேன். அதற்குள் சட்டென ஒலித்த ஃபோன் மணி என் கவனத்தைத் திருப்பிவிட்டது. “ஒரே கேள்விய எத்தன தரம்தான் திருப்பித்திருப்பி கேப்பாரோ தெரில” என்று எரிச்சலுடன் ரிசீவரை எடுத்தேன்.

“சார், ஏ பேனல்ல அலாரம் அடிக்குது சார்.”

அது மாணிக்கத்தின் குரல் என்பது சற்று தாமதமாகத்தான் உறைத்தது. கோஆக்சியல் கேபிள் ஸ்டேஷன் மஜ்தூர். மறுகணமே உடம்பு சூடு ஏறியது. “என்னடா சொல்ற மாணிக்கம்? அலாரமா?”

“ஆமா சார். ஏ பேனல்ல.”

“சரி. சஞ்சனா மேடமும் திரிவேணி மேடமும் இப்ப டூட்டிதான. காலையில பாத்தனே. அவுங்க அங்க இல்லியா?”

“ரெண்டு பேரும் டூட்டிலதான் சார் இருக்காங்க. திரிவேணி மேடம் பேங்க் வரைக்கும் போயிட்டு வரேனு போயிட்டாங்க. கொஞ்சம் பாத்துக்க மாணிக்கம்னு சொல்லிட்டு சஞ்சனா மேடம் பொண்ணுக்கு ஸ்கூல் பீஸ் கட்டணும்னு போயிட்டாங்க.”

“நீ மட்டும் ஏன் அங்க இருக்கற? நீயும் பூட்டிட்டு எங்கனா போ.”

“சார், அலாரம் அடிச்சிகினே இருக்குது சார்.”

“ஒன்னதான பாத்துக்க சொன்னாங்க, அப்படியே நாற்காலிய இழுத்து போட்டு ஒக்காந்து பாத்துகினே இரு. ஏன் என்ன கூப்புடற?”

“சார். டேஞ்சர் வெளக்கு எரியுது. பயமா இருக்குது சார்.”

அவனுடைய உடைந்த குரலைக் கேட்டதும் மனம் இளகிவிட்டது. “ஒன்னும் ஆவாது மாணிக்கம். பயப்படாத. அங்கயே இரு. இதோ நான் கெளம்பிட்டேன். ரெண்டு நிமிஷத்துல வந்துடுவேன்.”

ஃபோனை வைத்ததும் தானாகவே பெருமூச்சு வந்தது. “என்னவாம்?” என்றாள் ரேவதி. “தெரில. ஸ்டேஷனுக்கு போனாதான் தெரியும்” என்றபடி லுங்கியைக் கழற்றி கொடியில் போட்டுவிட்டு பேன்ட் எடுத்து அணிந்துகொண்டேன். “அந்த பில்ங்க எங்க இருக்குதுனு கொஞ்சம் பாத்து தேடி எடுத்து வை ரேவதி, சரியா. ப்ளீஸ்?” தம்ளரில் எஞ்சியிருந்த இளநீரைக் குடித்துவிட்டு கூடத்துக்கு வந்தேன். ”சாய்ங்காலம் ஒதியஞ்சாலை மைதானத்துல இந்திரா காந்தி மீட்டிங் பேசறாங்க. அழச்சிட்டு போய் அவுங்கள காட்டறன்னு சுனிதாகிட்டயும் அனிதாகிட்டயும் சொல்லியிருந்தன். இப்ப இருக்கற நெலையில அவுட்டோர் கெளம்பிட்டா வீட்டுக்கு எப்ப திரும்பி வருவேன்னு எனக்கே தெரியாது. பசங்களுக்கு பக்குவமா எடுத்துச் சொல்லு”

வேகமாக படியிறங்கி வெளியே வரும்போது இரண்டு கைகளிலும் இரண்டு பெரிய வெள்ளரிப்பழங்களோடு டிரைவர் கேசவன் வந்துகொண்டிருந்தான். என்னைப் பார்த்ததும் தங்கப்பல் தெரிய வாய்கொள்ளாத சிரிப்போடு “பழம் மூனு ரூபா சார். உரிச்சி சக்கர போட்டு ஊறவச்சி சாப்ட்டா அருமயா இருக்கும் சார்” என்றான். அவன் சொற்கள் எதுவுமே என் மனசுக்குள் இறங்கவே இல்லை. “கேசவன், நம்ம ரூட்ல கேபிள் ஃபால்ட். வெளிய கெளம்பணும். நம்ம டீம் பசங்களுக்கும் தகவல சொல்லி சீக்கிரமா வரச் சொல்லுங்க” என்றேன். ‘நான் இன்னும் சாப்படல சார்” என்றான் அவன். “சரி, சீக்கிரமா சாப்டுட்டு வாங்க”

வாசலிலேயே நின்றிருந்தான் மாணிக்கம். “நான் ஒன்னுமே செய்யல சார். இப்பிடி ஸ்டூல்ல ஓரமா ஒக்காந்துட்டிருந்தன். திடீர்னு ஃபயர் எஞ்சின் மாதிரி மணியடிக்க ஆரம்பிச்சிட்டுது” அவன் பேனல் அலாரம் பெட்டியின் திசையில் கைகாட்டினான்.

“அலாரம் வந்தா எப்பிடி நிறுத்தணும்னு ஒனக்கு மேடம் சொல்லித் தரலியா?”

“இல்ல சார்”

“சரி, பயப்படாத. இங்க வா. லேடர்ல ஏறி, இங்க இருக்குது பாரு ஸ்விட்ச். அத நிறுத்தணும்” என்றபடி செய்து காட்டினேன். அலாரம் நின்றுவிட்டது. அவன் கண்கள் அமைதி கொண்டு குளிர்வதைப் பார்த்தேன். விளக்கு மட்டும் எரிந்தது. எட்டடி உயரத்தில் அலமாரிபோன்ற தோற்றம் கொண்ட இணைப்புத்தொகுப்புச் சட்டகத்தில் செந்நிற மாதுளைமுத்துகள் போன்ற வட்டவிளக்குகள் வரிசையாக ஒளிர்ந்தன. எங்கோ இணைப்பு அறுந்துபோனதன் அடையாளம்.

“நீ ஒருதரம் செஞ்சிப் பாக்கறியா?”

“ஐயையோ, வேணாம் சார்.”

“ஷாக் எதுவும் அடிக்காது, இங்க வா.”

திரிவேணி ஸ்டேஷனுக்குள் வரும்போதே என்னைப் பார்த்துவிட்டு நாக்கைக் கடித்துக்கொண்டாள். வேகமாக அருகில் வந்து “சாரி சார், ஃபால்டா?” என்றாள். நான் பதில் சொல்லாமல் தலையசைத்தேன். “இந்த மாச ஆர்.டி.ய இன்னும் கட்டாம வச்சிருந்தன். தேதி இருவத்தொன்னு ஆய்டுச்சேனு கட்டிட்டு வர போயிருந்தன்”. அப்போது சஞ்சனாவும் அமைதியாக வந்து குடையை சுருக்கி மேசை ஓரமாக வைத்துவிட்டு நின்றாள்.

“பாண்டிச்சேரி விழுப்புரம் கேபிள் அவுட். திரிவேணி, மொதல்ல லாக் புக்ல என்ட்ரி போடுங்க. சஞ்சனா, நீங்க ஆசிலேட்டர ரெடி பண்ணுங்க. ஒரு ஃபிரிக்வன்சி டெஸ்ட் எடுத்துரலாம்.”

நான் சட்டகத்துக்கு அருகில் சென்று ஆர்டர் ஒயர் வழியாக விழுப்புரத்தை அழைத்தேன். “குட் ஆஃப்டர்நூன், பாண்டிச்சேரி காலிங். விழுப்புரம்” என்று மீண்டும் மீண்டும் அழைத்துக்கொண்டே இருந்தேன். சட்டென ஒயர் உயிர்பெற்று “குட் ஆஃப்டர்நூன். விழுப்புரம் ப்ளீஸ்” என்று பதில் வந்தது.

“சந்திரசேகர். எப்பிடி இருக்கிங்க?”

“நல்லா இருக்கேன் ஜே.இ.சார். பாண்டிச்சேரி விழுப்புரம் கேபிள் அவுட். அலாரம் வருது சார்.”

“அதத்தான் பாத்துட்டிருக்கேன். எந்த செக்‌ஷன்ல ஃபால்ட்டுனு தெரிலை. கொஞ்சம் ஃப்ரிக்வன்சி டெஸ்ட் எடுத்து பாத்துட்டு சொல்றீங்களா? லயன்லயே இருக்கட்டுமா, கூப்பிடறீங்களா?

“நீங்க வச்சிருங்க சார். பாத்துட்டு நானே கூப்புடறேன்.”

பாண்டிசேரி விழுப்புரம் கேபிள் பாதையின் நீளம் நாற்பத்திரண்டு கிலோமீட்டர். ஒரு வசதிக்காக பத்து செக்‌ஷன்களாக பிரித்திருந்தோம். நாலு கிலோமீட்டர் ஒரு செக்‌ஷன். ஒவ்வொரு செக்‌ஷனையும் ஒரு ரிப்பீட்டர் இணைக்கிறது. அலைக்கற்றையின் திறனை அதிகரிக்கும் எந்திரமும் ஒரு க்ரிஸ்டலும் ரிப்பீட்டரில் உள்ளன. ஒவ்வொரு க்ரிஸ்டலும் ஒரு குறிப்பிட்ட ஃப்ரிக்வன்சியால் அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருக்கும். அதற்குரிய ஃப்ரிக்வனிசியை மட்டுமே அது ஏற்று பிரதிபலிக்கும். பிரதான முனையிலிருந்து க்றிஸ்டலை நோக்கி அனுப்பப்பெறும் ஃப்ரிக்வன்சி, க்றிஸ்டலால் பிரதிபலிக்கப்பட்டு திரும்பவும் பிரதான முனைக்கே கிடைத்துவிட்டால் அந்த செக்‌ஷன் சரியாக இருக்கிறது என்பது பொருள். கிடைக்கவில்லை என்றால் அந்த செக்‌ஷனில் பிரச்சினை. ஃபால்ட்டை தோராயமாக ஓர் எல்லைக்குள் மட்டுமே தேடுவதற்கு இது ஒரு வழி.

சஞ்சனாவும் திரிவேணியும் ஃப்ரிக்வன்சி டெஸ்ட் எடுத்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

“சார், நாலாவது செக்‌ஷன் வரைக்கும் சிக்னல் க்ளீனா வருது. அதுக்கப்பறம் இல்லை”

பதினாறாவது கிலோமீட்டரிலிருந்து தொடங்கும் ஊர்களை நான் மனக்கண்ணில் வரிசைப்படுத்திப் பார்த்தேன்.

“ஜே.இ.சார்” சந்திரசேகரின் குரல் ஆர்டர் ஒயரில் ஒலித்தது. “சொல்லுங்க சந்திரசேகர். நான் லயன்லதான் இருக்கேன்”

”சார், பத்து, ஒன்பது, எட்டு, ஏழு, ஆறு, அஞ்சு வரைக்கும் ஓகே சார். அதுக்கப்பறம் கெடைக்கலை.”

“சரி, சந்திரசேகர். அங்கயே இருங்க. ஃபால்ட் நாலுக்கும் அஞ்சிக்கும் நடுவுலதான். தேவைப்பட்டா கூப்படறேன். இதோ, நாங்க கெளம்பிட்டம்.”

“திரிவேணி. டெஸ்ட் டீடெய்ல்ஸ் எல்லாத்தயுமே என்ட்ரி போட்டுடுங்க.”

“சார். எல்லாமே பெங்களூரு, மெட்ராஸ், பாம்பே சர்க்யூட்ஸ் சார். ஹெவி ட்ராஃபிக் ரூட்.” அவள் குரலில் நடுக்கம் இருந்தது. “அதுக்கு நாம என்ன செய்யமுடியும் திரிவேணி? கேபிள் ஃபால்ட்ங்கறது ஒரு ஆக்சிடென்ட். ஆக்சிடென்ட்டே இல்லாம வண்டி ஓட்டணும்னுதான் எல்லாருக்குமே ஆசை. ஆனாலும் நம்ம கவனத்த மீறி ஒரு சில சந்தர்ப்பங்கள்ல ஆக்சிடென்ட் நடந்துடுது இல்லையா? என்ன செய்யமுடியும் சொல்லு. சரிபண்ணிட்டு மறுபடியும் வண்டிய ஓட்டவேண்டிதுதான்”

“சார். ஆர்.டி. கட்டிட்டு உடனே திரும்பி வந்துடலாம்னுதான் பேங்க்குக்கு போனன். ஏகப்பட்ட கூட்டம். இப்பிடி ஆகும்னு நான் நெனச்சிகூட பார்க்கலை சார்.” அவள் கண்கள் தளும்பின. குரல் நடுங்கியது.

“ஒங்களால எதுவும் நடக்கலை திரிவேணி. ரிலாக்ஸ். ரிலாக்ஸ். மாணிக்கம். மேடத்துக்கு ஒரு க்ளாஸ் தண்ணி கொண்டாந்து குடு”

தகவல் சொல்வதற்காக நான் ஏ.இ.யை அழைத்தேன். அவர் டி.இ.ஆபீஸ் போயிருப்பதாக சொன்னார்கள். நான் உடனே டி.இ.ஆபீஸ் நெம்பரை அழைத்து ஏ.இ.யை இணைக்கும்படி சொன்னேன். இரண்டு மூன்று நொடிகளிலேயே அவர் இணைப்புக்கு வந்துவிட்டார். “என்னங்க தயாளன், நான் லோகநாதன் பேசறன். சொல்லுங்க” என்றார். ஃபால்ட் விஷயத்தை நான் சுருக்கமாக சொல்லிமுடித்தேன்.

“ஐயையோ, எட்டு க்ரூப்க்கு மேல அதுல ட்ராஃபிக் இருக்குதே தயாளன். என்ன செய்யறது? ஃபால்ட் எடுக்க எத்தன நாள் புடிக்குமோ தெரியலையே?” அவர் பதற்றம் கொள்ளத் தொடங்கினார்.

“மண்ணாடிப்பட்டு, முண்டியம்பாக்கம் வழியா விழுப்புரத்துக்கு இன்னொரு மாத்து ரூட் இருக்குது சார். இந்த கேபிள்ல இருக்கற ட்ராஃபிக் எல்லாத்தயும் அதுல மாத்திடலாம். அஞ்சி நிமிஷத்துல இண்டோர க்ளியர் செஞ்சிடலாம். எல்லா ட்ராஃபிக்கும் ரிஸ்டோராய்டும். ஒங்க பர்மிஷன் வேணும்.”

“வேற வழி இல்ல தயாளன். நான் பர்மிஷன் குடுத்துட்டன்னு நெனச்சிக்குங்க. திரிவேணி இருந்தா குடுங்க. நான் சொல்றன். நீங்க ஃபால்ட் என்னனு போயி பாத்துட்டு வந்து ரிப்போர்ட் பண்ணுங்க. தேவைப்பட்டா நானும் நாளைக்கி வரன்…”

“சார், இன்னொரு ஆயிரம் ரூபா தேவைப்படும். இப்பவே டி.இ. ஆபீஸ்ல அப்ளை பண்ணி வச்சிடுங்க. தற்சமயத்துக்கு சொந்த பணத்த போட்டு செலவு செய்றன். நீங்க அப்பறமா குடுங்க”

“போன அக்கெளன்டயே இன்னும் நீங்க எழுதிக் குடுக்கல தயாளன்.”

“இப்பதான் எழுத உகாந்தன். அதுக்குள்ள புதுசா இந்த ஃபால்ட் வந்துட்டுது. நான் என்ன செய்யறது சார்?”

“சரி சரி, பணம்தான? எடுத்து வைக்கறன். நீங்க திரிவேணிகிட்ட ஃபோன குடுங்க.”

நான் திரிவேணியிடம் தொலைபேசியைக் கொடுத்துவிட்டு வெளியே வந்தேன்.

கேசவனும் மஜ்தூர்களும் வேனுக்கு அருகில் நின்று சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். நான் அருகில் நெருங்கியதும் அவர்கள் உரையாடல் நின்றது. மஜ்தூர்களைப் பார்த்து ”எல்லாரும் சாப்டிங்களாடா?” என்றேன். அவர்கள் தலையைசைத்தார்கள். “வண்டில சாமான்ங்க எல்லாம் இருக்குதா பாத்துட்டிங்களா? அங்க போனப்பறமா அது இல்ல சார் இது இல்ல சார்னு தலய சொறியக்கூடாது” என்றேன். “எல்லாத்தயும் எடுத்து வச்சிட்டேன் சார்” என்றான் சண்முகம். நான் அவனிடம் “சரி, நீ போய் குப்புசாமி ஜாய்ண்டரையும் வரச்சொல்லு. க்வார்ட்டர்ஸ்லதான தூங்கறாரு. அவரயும் சேத்துக்கலாம்” என்று சொல்லிவிட்டு வீட்டுக்குச் சென்றேன்.

கூடத்தில் ஒரு செய்தித்தாளில் கோதுமையைக் கொட்டி உலரவைத்துக்கொண்டிருந்தாள் ரேவதி. என்னைப் பார்த்ததுமே “என்ன, ஒங்க கேபிளுக்கு அடி பலமா? பொழைக்குமா பொழைக்காதா?” என்று சிரித்தாள். “ஒனக்கென்னம்மா, நீ இதுவும் சொல்வ. இதுக்கு மேலயும் சொல்வ. என் பொழப்பு அப்பிடி” என்று சொல்லிக்கொண்டே உள்ளே சென்றேன். என் மேசை மீது காலையில் தேடிக்கொண்டிருந்த பில்கள் பென்சில் பாக்ஸ்க்கு கீழே வரிசைப்படுத்தப்பட்டு வைக்கப்பட்டிருந்தன. ”எங்க இருந்தது பில்ங்க? அவ்ளோ நேரம் தேடனன். என் கைக்கு கெடைக்கவே இல்ல. உன் கண்ணுக்கு மட்டும் தெரிஞ்சிட்டுதே. ஒனக்கு நல்ல கைராசி” என்றபடி ரேவதியைப் பார்த்தேன். “கைராசி உள்ள கைக்கு ரெண்டு தங்க வளையல் வாங்கியாந்து போட்டுட்டு அந்த வார்த்தய சொல்லணும்” என்று சிரித்தாள் ரேவதி. “ரெண்டு என்ன, போனஸ் வரட்டும், நாலாவே போட்டுடலாம்” என்றேன் நான். “டெலிபோன் டைரக்டரிக்குள்ளேருந்து எடுத்தன். அதுக்குள்ள ஏன் வச்சிங்கன்னுதான் தெரியலை” என்றாள் ரேவதி.

சமையலறையிலிருந்து ஒரு தட்டில் சோறும் தயிரும் எடுத்து வந்து கொடுத்தாள். நான் வேகமாக சாப்பிட்டு முடித்து எழுந்தேன். ஒரு பைக்குள் தண்ணீர் பாட்டிலை வைத்து “இத வச்சிக்குங்க. கண்ட எடத்துல தண்ணி குடிச்சிட்டு வந்து ராத்திரி பூரா கக்குமுக்குனு இருமாதீங்க” என்று கொடுத்தாள்.

வண்டியில் ஏறி உட்கார்ந்ததும் குப்புசாமி ஜாய்ண்டர் “எந்த செக்‌ஷன் சார்?” என்று கேட்டான். “அஞ்சாவது செக்‌ஷன்” என்று சொன்னேன் நான்.

“மதகடிப்பட்டா?” என்று கேட்கும்போதே அவன் முகம் பிரகாசமுற்றது. மதுக்கடைகளுக்கு பிரபலமானது அந்த வட்டாரம்.

“வேல முடியறவரைக்கும் மாமா கட மச்சான் கடன்னு எங்கயும் போவக்கூடாது குப்புசாமி” நான் கண்டிப்புடன் அவரைப் பார்த்துச் சொன்னேன். அவன் வேகமாக தலையசைத்தான். “சார், இப்ப எந்த பாட்டலயும் தொடறதில்ல சார். என் பொண்டாட்டி ரொம்ப ஸ்ட்ரிக்டா சொல்லிட்டா. குடிச்சிட்டு போனா சோறு கெடைக்காது சார். நான் அவளுக்கு சத்தியம் பண்ணி குடுத்திருக்கேன்” என்றான். ”அது சரி, சத்தியம் செய்யறது ஒனக்கு சக்கரபொங்கல் சாப்புடறமாதிரிதான” என்றேன். மெதுவாக பேச்சை மாற்றும் விதமாக அவனே “லெட் ஸ்டிக் எடுத்துக்கலயா சார்?” என்று கேட்டான். “இப்பவே எதுக்கு குப்புசாமி? மொதல்ல ஃபால்ட் எங்கன்னு கண்டுபுடிப்பம்” என்றேன் நான்.

”ஒரு ஜாய்ண்ட்டுக்கு அஞ்சி ஸ்டிக் சார். மறந்துடாதீங்க.”

”நீ மூனுலயே முடிக்கற ஆளுதான, எதுக்கு அஞ்சி?”

“அது என் கெப்பாசிட்டி சார். என் உழைப்பு. ஆனா ஆபீஸ் கணக்குக்கு அஞ்சி. அத எம்.ஜி.ஆரே வந்து சொன்னாகூட மாத்திக்க மாட்டன். நீங்க வேணும்ன்னா பழய ரெக்கார்ட பாருங்க. நம்ம அன்புக்கனி ஜேஇ சார் இருந்த போது கூட அஞ்சிதான் குடுப்பாரு. நம்ம பசங்ககிட்ட வேணும்ன்னா கேட்டு பாருங்க.”

”சரி சரி. மொதல்ல ஃபால்ட்ட கண்டுபிடிப்பம். வா”

ஸ்டேஷனைவிட்டு எங்கள் வண்டி புறப்பட்டது. சுற்றுச்சுவரைத் தாண்டி வெளியே வரும்போது ஏ.இ. வண்டி வந்து நின்றது. நான் இறங்கிச் சென்று விவரங்களைச் சொல்லிவிட்டுத் திரும்பினேன். வண்டி புறப்பட்டது.

“பூமிக்கு கீழ மூணு நாலடி ஆழத்துல இருக்கற கேபிள் எப்பிடி அடிவாங்கும்?”

“நிச்சயமா இது யாரோ ஒரு குடிகாரன் செஞ்ச வேலதான்.”

“அது எப்பிடி அவ்வளவு தீர்மானமா சொல்ற?”

“குடிபோதையில இருக்கறவன் என்ன வேணுமானாலும் செய்வான் சார். கேபிள நோவாம எடுத்து அழகா ஓட்டய போட்டு மறுபடியும் குழியில போட்டு மூடியிருப்பானுங்க சார்.”

“அப்பிடி ஒரு அற்ப சந்தோஷத்துக்கு மனுஷன் ஆசப்படுவானா?”

“சார், குடிச்சதும் ரத்தத்துல ஒரு கிர் ஏறும் சார். மனுஷன் குடிக்கறதே அந்த கிர்ருக்காக. அந்த கிர் வண்டுமாதிரி தலய கொடயும். அது ஒரு சுகம். அந்த நேரத்துல அவன் எத வேணும்னாலும் செய்வான். குடிக்காத ஒருத்தனால பூமியில இத புரிஞ்சிக்கவே முடியாது.”

மஜ்தூர்களும் ஆளாளுக்கு ஒன்று சொன்னார்கள்.

”அந்த கலால் செக்போஸ்ட்டுக்கு பக்கத்துல நெறய வண்டிங்கள ஓரம் கட்டி அடிக்கடி செக் பண்றதுண்டு சார். ஹெவி வண்டிங்க எதுவாச்சிம் நம்ம கேபிள் குழிக்கு மேல நின்னு, அந்த அழுத்தத்துல கேபிள் வெடிச்சிருக்கலாம்னு தோணுது.”

“நம்ம கேபிள் குழி மொத்தமும் பல எடங்கள்ல மண்ணு இல்லாம உள்ள வாங்கியிருக்குது சார். யாராச்சிம் கடப்பாறையால குத்தியிருக்கலாம்.”

“பன்னி புடிக்கறவங்க இப்படிதான் பள்ளத்துல பன்னிய ஓடவிட்டு வசமா ஒரு எடத்த பாத்து வேல்கம்பால குத்தி சாவடிப்பாங்க. ஏதாவது ஒரு கம்பு பன்னிக்கு பதிலா கேபிள குத்தியிருக்கலாம்”

நாலாவது ரிப்பீட்டரில் வண்டி நின்றது. அருகில் இருந்த தேநீர்க்கடையில் எல்லோரும் முதலில் தேநீர் அருந்தினோம். குப்புசாமியையும் இரண்டு மஜ்தூர்களையும் அங்கிருந்து கேபிள் பாதையைச் சோதித்தபடியே நடந்து வருமாறு சொல்லிவிட்டு ஐந்தாவது ரிப்பீட்டரை நோக்கிச் சென்றோம். அங்கு வண்டியை ஓரமாக நிறுத்திவிட்டு நானும் இரண்டு மஜ்தூர்களும் நாலாவது ரிப்பீட்டரை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினோம்.

பாதையிலிருந்து வெகுதொலைவில் ஓரமாக பள்ளமெடுத்து கேபிள் போட்டிருந்தார்கள். சரிந்தும் ஒடுங்கியும் பள்ளம் உள்வாங்கியிருந்தது. குறைந்தபட்சமாக பத்து பதினைந்து லாரி லோட் மண் வேண்டும். அதை வாங்கி நிரப்ப பணம் வேண்டும் என பல முறை குறிப்பெழுதி அனுப்பிவைத்தும் ஒரு பைசா கூட மேலிடத்திலிருந்து வரவில்லை. பல இடங்களில் கன்னங்கரேலென தார் பூசப்பட்ட கேபிள் கரும்புத்துண்டுபோலத் தெரிந்தது. அதைப் பார்த்ததும் எனக்கு உடலே நடுங்கிவிட்டது.

பயிற்சி நிலையத்தில் எங்களுக்கு கேபிள் பற்றி பாடமெடுத்த ஒரு டெக்னீஷியன் “ஒரு நல்ல கேபிள் ரூட்ங்கறது யார் பார்வையிலும் படாத படிதாண்டாப் பத்தினி மாதிரி இருக்கணும்” என்று நகைச்சுவையோடு சொன்ன சொற்கள் நினைவில் எழுந்தன. யாரோ ஒருவன் அப்போது “பார்வையில படறமாதிரி இருந்தா என்ன ஆவும் சார்?” என்று வேண்டுமென்றே ஒரு கேள்வியெழுப்ப, அந்த டெக்னீஷியன் “வாடியம்மா வாடின்னு யாராச்சிம் ஒருத்தன் கைய புடிச்சி இழுத்தும் போயிட்டே இருப்பான்” என்றார். வகுப்பே அதைக் கேட்டு சிரிப்பில் மூழ்கியது.

“என்னடா இது? வாய்க்கா மாதிரி இருக்குது கேபிள் ரூட்.”

“இதுக்குள்ள காப்பர் இருக்குதுனு தெரிஞ்சவன் யாராவது இந்த ஊருக்குள்ள இருந்தான்னு வைங்க சார், இந்நேரத்துக்கு வெட்டி உருவி எடுத்தும் போயிருப்பானுங்க…”

அதைக் கேட்கும்போதே எனக்கு நெஞ்சை அடைத்தது.

“வேணும்னா, நீயே ஊருக்குள்ள போயி தண்டோரா போட்டு சொல்லிட்டு வாயேன்.”

“கோச்சிக்காதிங்க சார். சும்மா வெளயாட்டுக்கு சொன்னன்”

ஒரு பள்ளத்துக்கு மேல் அருகிலிருந்த உணவு விடுதியின் எச்சிலைகளும் காய்கறிக்கழிவுகளும் குப்பைமலைபோல குவிந்திருந்தன.

“நம்ம கேபிளுக்கு ரொம்ப சேஃப்ட்டி”

மூக்கை மூடிக்கொண்டு ஒதுங்கி நடந்தோம்.

அரசமரத்தடியில் ஒதுங்கியிருந்த ஆறேழு பாறைகள் மீது அமர்ந்தபடி காலாட்டிக்கொண்டு பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள் சிலர். எங்களைப் பார்த்ததும் “என்ன சார், சர்வேயா?” என்று கேட்டார்கள். “ரோடு அகலப்படுத்தப் போறீங்களா? மொதல்ல இருக்கற ரோட்ட ஒழுங்கா மெய்ன்டெய்ன் பண்ணுங்க சார். நீங்களே பாருங்க. எவ்ளோ குண்டும் குழியுமா கெடக்குது”

நான் அதை மறுத்தபடி மெதுவாக “நாங்க டெலிபோன்ஸ். பிஅன்ட்டி” என்றேன். “அப்படியா சரிசரி” என்றார் ஒருவர். உடனே இன்னொருவர் எழுந்து நின்று “நம்ம கவுண்டர் ஒரு எஸ்.டி.டி.பூத்துக்கு அப்ளிகேஷன் போட்டு ரெண்டு வருஷமாச்சி தம்பி. ஒன்னும் வரமாட்டுது. நீங்க பாத்து ஏதாச்சிம் செஞ்சா ஊருக்கு நல்லது” என்றார் இன்னொருவர். “நாங்க வேற ஆபீஸ். ஆனாலும் நீங்க சொன்னத அந்த ஆபீஸ்ல தெரியப்படுத்தறேன்” என்று பொதுவாகச் சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தேன்.

இன்னொரு அரசமரத்தடிக்கு முன்னால் நானும் குப்புசாமியும் சந்தித்துக்கொண்டோம். கண்ணுக்குப் புலப்படுகிறமாதிரி கேபிள் பாதையில் எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை.

“கேபிள்ல எங்கோ லீக் இருக்குது சார்.”

“அத எப்படி உறுதியா சொல்ற?”

“எரநூறு மீட்டர் கேப்ல ஒரு நாலு எடத்துல வால்வ் வச்சிட்டு கேஸ விட்டம்னா லீக்க கண்டுபுடிச்சிடலாம்.”

என் தலை குழம்பியது. எதுவும் பதில் சொல்லாமல் குப்புசாமியின் முகத்தையே பார்த்தேன் நான்.

“நம்ம அன்புக்கனி ஜேஇ சார் அப்பிடித்தான் செய்வாரு சார். நான் அவர் கூடவே இருந்திருக்கன் சார்”

பனைவரிசைக்கு அப்பால் எங்கோ சூரியன் மறைந்துகொண்டிருந்தது. நாவறட்சி தாங்கமுடியவில்லை. பையிலிருந்த பாட்டிலை எடுத்து தண்ணீரைப் பருகினேன். எல்லோரும் வண்டியை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினோம்.

யாரோ வெட்டியிருப்பார்கள். அல்லது துண்டாக்கி இழுத்துப் போட்டிருப்பார்கள். என் அனுபவத்தில் அந்த மாதிரி பழுதுகளை மட்டுமே சரிபார்த்து இணைத்திருக்கிறேன். இதே பாண்டிச்சேரி விழுப்புரம் கேபிள் பாதையில் ஒருமுறை யாரோ சிலர் சங்கராபரணி ஆற்றுப் பாலத்தின் மீதிருந்த சிமெண்ட் கட்டையை உடைத்து கேபிளை வெட்டி எடுத்துச் சென்றுவிட்டார்கள். அத்துண்டுகளை கச்சிதமாக இணைத்து ஒரே நாளில் சீரமைத்த அனுபவம் உண்டு. ஆனால் இந்த மாதிரியான பழுது எனக்கு முதல் அனுபவம்.

ரம்பா ஒயின்ஷாப் அருகிலிருந்த தர்மலிங்க உடையாரின் தேநீர்க்கடைக்குச் சென்று வடையும் டீயும் சாப்பிட்டுவிட்டு வேனில் ஏறி ஸ்டேஷனுக்கு வரும்போது மணி எட்டாகிவிட்டது. “குப்புசாமி, நீங்க சொல்றமாதிரியே நாளைக்கு செஞ்சி பாக்கலாம். எப்படியாவது ஃபால்ட்ட எடுக்கணும். சிலிண்டர், வால்வ் என்னென்ன வேணுமோ எல்லாத்தயும் எடுத்துக்குங்க” என்றேன்.

நாலடி தொலைவு நடந்துவிட்டவரை நிறுத்தி “அன்புக்கனி ஜே.இ.ய வரவழைக்கலாம்ன்னு தோணுதா?” என்று மெதுவாகக் கேட்டேன். ”நாளைக்கு ஒருநாள் போவட்டும் சார். முடியலைன்னா அதுக்கப்பறமா கூப்புடலாம்” என்றார் குப்புசாமி. “கண்டுபிடிக்க முடியாதவங்கன்னு நம்ம மேல பழி வந்துடக்கூடாது குப்புசாமி. அத நெனச்சாதான் கொஞ்சம் டென்ஷனா இருக்குது” என்றேன். “சார், நீங்க கவலைப்படாம போங்க. நம்மால முடியும் நம்மால முடியும்னு மனசுக்குள்ளயே சொல்லிட்டிருங்க. கண்டிப்பா முடியும்” என்று அவர் சொன்ன சொற்கள் எனக்கு ஓரளவு தைரியத்தை அளித்தன. “சரி, ஏ.இ.க்கும் ஒரு வார்த்த சொல்லிட்டு வந்துர்ரேன்” என்று குப்புசாமியை அனுப்பிவைத்துவிட்டு, ஏ.இ. க்வார்ட்டர்ஸ்க்குச் சென்றேன். அவர் வாசலில் ஈச்சர் போட்டு உட்கார்ந்துகொண்டு மனைவிக்கு பிரபந்தம் படித்து பொருள் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

ஃபால்ட்டைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை என்னும் விஷயம் அவருக்கும் சோர்வையளித்தது. நாளைய திட்டங்களையும் அவருக்கு விளக்கினேன். பேச்சோடு பேச்சாக அன்புக்கனி ஜே.இ. பற்றியும் சொன்னேன். “நல்ல அருமையான வேலைக்காரன் அவன். இங்கதான் மொதல்ல இருந்தான். இப்ப கடலூர்ல இருக்கான். வேணும்ன்னா நானே அவுங்க ஏ.இ.கிட்ட பேசறன்” என்றார். எனக்கு அவர் அப்படிச் சொன்னது ரொம்ப ஆறுதலாக இருந்தது.

மறுநாள் காலை பத்துமணிக்கு மதகடிப்பட்டுக்குச் சென்றுவிட்டோம். இரண்டு ரிப்பீட்டருக்கும் இடைப்பட்ட தொலைவில் கேபிள் பாதையில் நான்கு இடங்களில் ஒரு ஆள் இறங்கி வேலை செய்கிற அளவுக்கு அகலமான பள்ளம் தோண்டப்பட்டது. தேரிழுக்கும் வடக்கயிறுபோல உள்ளே கேபிள் முறுக்கிக்கொண்டிருந்தது. குப்புசாமி பள்ளத்தில் இறங்கி கேபிள் மேல்கவசங்களை நீக்கிவிட்டு ஊசியால் ஒரு துளையிட்டு அதில் சைக்கிள் டியூப் வால்வைப் பொருத்தினார். நான்கு இடங்களிலும் அதைச் செய்து முடிக்கவே மதியமாகிவிட்டது. அவசரமாக அருகிலிருந்த ஒரு கடையில் சாப்பிட்ட பிறகு ரிப்பீட்டர் முனையில் ஆக்சிஜன் உருளையை இணைத்து கேபிள் வழிக்குள் காற்று செல்வதற்கு வழி செய்தார் குப்புசாமி. ஏறத்தாழ இரண்டு மணி நேரம் காற்று கேபிளுக்குள் பாய்ந்து சென்றது. பிறகு உருளையை விலக்கிவிட்டு ரிப்பீட்டர் முனைகள் உட்பட ஆறு இடங்களிலும் காற்றின் அழுத்தத்தை அளந்து சொன்னார். நான் அந்த அளவுகளைக் குறித்துக்கொண்டேன்.

“இத வச்சிகிட்டு ஒரு க்ராஃப் போடுங்க சார். கேபிள்ல எங்க ஓட்டைன்னு அத வச்சி கண்டுபுடிச்சிடலாம் ”

நான் குப்புசாமியின் முகத்தையே பார்த்தேன். அவர் தொடர்ந்து “நம்ம அன்புக்கனி சார் அப்பிடித்தான் கண்டுபிடிப்பார். இந்த வட்டாரத்துலயே கேபிள் லீக் கண்டுபிடிக்கறதுல வில்லாதிவில்லன் அவரு” என்றார்.

குறித்துவைத்த அளவுகளை ஒருமுறை பார்த்தேன். கிட்டத்தட்ட எல்லாமே சமமாகவே இருந்தன. க்ராஃப் போட்டால் அது ஒரு கோடு போலத்தான் வருமே தவிர ஓட்டை இருக்கும் இடத்தைக் காட்டாது என்று தோன்றியது. எனக்கு தலை சுற்றியது. பள்ளங்களை மூடிவிட்டு ஊருக்குத் திரும்பிவிட்டோம். அதற்குள் எங்கள் கேபிள் பாதை பழுதான கதை தில்லி வரைக்கும் தெரிந்துவிட்டது. ஏகப்பட்ட கேள்விகள். விசாரணைகள்.

மறுநாள் ஏ.இ., டி.இ. இருவருமே எங்களோடு வந்துவிட்டார்கள். முதல்நாள் போலவே பள்ளங்களைத் திறந்து காற்றைச் செலுத்திவிட்டு இரண்டு மணி நேரம் காத்திருந்து அழுத்த அளவுகளைக் குறித்துக்கொண்டேன். மாற்றமே இல்லை. எல்லா அளவுகளும் நேற்று போலவே இருந்தன.

ஏ.இ., டி.இ. இருவருடைய முகங்களும் இருண்டுவிட்டன. “ரிட்டயர்மென்டுக்கு எனக்கு இன்னும் பத்து மாசம்தான் இருக்குது. இந்த நேரத்துல எனக்கு இப்படி ஒரு சோதனையா?” என்று தலையில் அடித்துக்கொண்டார் டி.இ. “ஆல் ஆர் இன்கேப்பபள் பீப்பள். இதுக்கா கவுர்மென்ட் நமக்கு சம்பளம் குடுக்குது?” என்று எல்லோர் மீதும் எரிந்து விழுந்தார். இறுதியாக “லோகநாதன், வேற வழியில்ல. அந்த அன்புக்கனி ஜே.இ. நாளைக்கே இங்க வரதுக்கு ஏற்பாடு செய்யுங்க. இப்பிடியே இழுத்தும் போனா நமக்குத்தான் அசிங்கம்” என்று சொல்லிவிட்டு தன் வண்டியில் புறப்பட்டுச் சென்றார் டி.இ.

ஸ்டேஷனுக்குத் திரும்பியதுமே “வாங்க தயாளன். இப்பவே பேசி அன்புக்கனிய அரேஞ்ச் பண்ணிடலாம்” என்று தன் அறைக்குள் அழைத்துச் சென்றார். நானும் கூடவே சென்று அவருடைய அறையில் அமர்ந்தேன். அவர் எஸ்.டி.டி.யில் கடலூர் ஏ.இ.யை அழைத்தார். கேபிள் பழுதைப்பற்றி சுருக்கமாகத் தெரிவித்தார். அன்புக்கனியை அனுப்பிவைக்கும்படி கேட்டுக்கொண்டார்.

ஒருகணம் மறுமுனையில் அமைதி நிலவியது. பிறகு “சார், அவருக்கு ஒரு பெர்சனல் ப்ராப்ளெம். மெடிக்கல் லீவ்ல இருக்காரு” என்று நிதானமாகச் சொல்வது காதில் விழுந்தது.

ஏ.இ. திகைப்புடன் என்னைப் பார்த்தார். நான் தொலைபேசியை வாங்கி “ஊர்ல இருக்காரில்லயா சார்?” என்று கேட்டேன். “ஆமாமாம். க்வார்ட்டர்ஸ்லதான் இருக்காரு” என்றார் அவர். பேச்சு அத்துடன் முடிந்தது.

குழப்பத்தில் எங்களுக்கு தலையில் இடி இறங்கியதுபோல இருந்தது. ஏ.இ.யின் தலை தளர்ந்து தொங்கிவிட்டது. என்னால் அதைப் பார்க்கமுடியவில்லை. பிறகு ஏதோ ஒரு வேகத்தில் ”சார், நீங்க கவலப்படாம போங்க. நானே நாளைக்கு நேரா போயி அன்புக்கனி ஜே.இ.ய அழச்சிட்டு வரன். எனக்கு வண்டி மட்டும் குடுங்க” என்றேன். “உங்களால முடியுமா? மெடிக்கல் லீவ்னு சொல்றாரே. என்ன கண்டிஷன்னு தெரியலையே” என்று இழுத்தார். ஒரு வேகத்தில் “சார், அதயெல்லாம் நான் பாத்துக்கறேன். அன்புக்கனிய அழச்சிட்டு வரவேண்டியது என் பொறுப்பு” என்றேன். “சரி, போய்வாங்க தயாளன். நமக்கு ஃபால்ட் சரியாவணும். அதுதான் முக்கியம். நான் இப்பவே டிரைவர்க்கு சொல்லிவைக்கறேன்” என்று ஃபோனை எடுத்தார்.

மறுநாள் பத்து மணிக்கு பாண்டிச்சேரியிலிருந்து புறப்பட்டு பதினோரு மணிக்கெல்லாம் கடலூருக்குச் சென்றுவிட்டேன். முதலில் ஸ்டேஷனுக்குத்தான் சென்றேன். இரவில் தொலைபேசியில் பேசிய ஏ.இ.யைப் பார்த்தேன். அவர் மறுபடியும் மெடிக்கல் லீவ் என்று ஆரம்பித்தார். “இருக்கட்டும் சார். நான் ஒன்னும் அவர டிஸ்டர்ப் பண்ணமாட்டன். ஒரு சந்தேகம். அத கேக்கணும். அவ்ளோதான். அவர் க்வார்ட்டர்ஸ் நெம்பர் சொல்லுங்க” என்றேன்.

அவர் தயக்கத்துடன் “இங்க வாங்க தயாளன்” என்று என்னை ஸ்டேஷனுக்கு வெளியே அழைத்துவந்தார். சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு “இது ஃபோன்ல சொல்ற விஷயமில்ல. நம்ப அன்புக்கனிக்கு மூனு புள்ளைங்க. ரெண்டு ஆண். ஒரு பொண்ணு. தெரியுமில்லயா?” என்று சம்பந்தமில்லாமல் எதையோ அவர் சொல்லத் தொடங்கினார். பிறகு சட்டென அடங்கிய குரலில் “அவரு ஒய்ஃப் போன வாரம் திடீர்னு ஒரு ஜவுளிக்காரனோட கெளம்பிப் போயிடுச்சி தயாளன். அன்புக்கனி அப்பிடியே ஒடஞ்சி போயி ஊட்லயே கோழிமாதிரி சுருண்டு கெடக்கறாரு. ரெண்டு பேரும் எங்க இருக்காங்கன்னே தெரியலை. விஷயத்த கேள்விப்பட்டு அவுங்க பேரண்ட்ஸ்கூட இங்க வந்துட்டாங்க. ஆனா அன்புக்கனிதான் இன்னும் ஒரு நெலைக்கு வரலை….” என்றார். அந்த அதிர்ச்சியை என்னாலும் தாங்கமுடியவில்லை. இருவருமே ஒரு நிமிடம் எதையும் பேசாமல் பக்கத்தில் வெட்டப்பட்டு கிடந்த மரக்கிளையைப் பார்த்தபடி நின்றிருந்தோம்.

“சரி சார். எங்க ஸ்டேஷன்ல வேல செஞ்சவரு அவரு. சீனியர். இவ்ளோ தூரம் வந்துட்டு அவர பாக்காம போக மனசு வரலை. ஒரு நிமிஷம் பாத்து பேசிட்டு கெளம்பிடறேன்”

அந்த ஏ.இ.யிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டு க்வார்ட்டர்ஸ் பகுதியில் நடந்து அவருடைய வீட்டைக் கண்டுபிடித்தேன். அழைப்புமணியை அழுத்தியதும் அவரே வந்து கதவைத் திறந்தார். என்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டேன். “பாண்டிச்சேரி ஸ்டேஷன்ல உங்கள பத்தி பேசிக்காத நாளே இல்ல சார். ஏ.இ.யில ஆரம்பிச்சி மஜ்தூர் வரைக்கும் உங்கள பத்தி கதகதயா பெருமயா சொல்வாங்க” என்றேன். அன்புக்கனி புன்னகையோடு என் தோளைப் பற்றி அழுத்தினார். தன் அம்மாவிடம் எனக்காக தேநீர் தயாரிக்கும்படி சொன்னார்.

நான் குப்புசாமி ஜாய்ன்டர் சொன்ன விஷயங்களை அவரிடம் சொன்னபோது ”நல்ல வேல தெரிஞ்சவர். எதயும் நறுவிசா செய்யத் தெரிஞ்ச ஆளு. ஆனா லெட் ஸ்டிக் மேல ஒரு பித்து உண்டு அவருக்கு. ஒரு ஜாய்ன்ட்ட்க்கு அஞ்சி ஸ்டிக் கண்டிப்பா குடுக்கணும் அவருக்கு. மூனுல வேலய முடிச்சிட்டு ரெண்ட எடுத்தும்போயி வித்து காசாக்கிடுவாரு. அது ஒன்னுதான் அவருக்கு பலவீனம்” என்று சிரித்தார். “உலகத்துல பலவீனம் இல்லாத மனுஷங்க யாரு இருக்காங்க தயாளன்? ஒவ்வொருத்தவங்களுக்கு ஒவ்வொரு பலவீனம்.”

பாண்டிச்சேரி விழுப்புரம் கேபிள் பாதையில் ஏற்பட்ட பிரச்சினையைப்பற்றி சுருக்கமாகச் சொல்லி பையிலிருந்த காற்றழுத்தக் குறிப்புகளை அவரிடம் காட்டினேன். அவர் அதைப் பார்த்துவிட்டு சிரித்துக்கொண்டே மடித்துவைத்துக்கொண்டார். “எத்தன மணிக்கு எடுத்த ரீடிங் இது?” என்று கேட்டார். நான் “ஒரு ரீடிங் மத்யானம் மூனு மணிக்கு. இன்னொரு ரீடிங் மத்யானம் நாலு மணிக்கு” என்றேன்.

“ப்ரெஷர் ரீடிங்க எப்பவுமே நடுராத்திரியில எடுக்கணும். இல்லைன்னா அதிகாலை நாலு மணி, அஞ்சு மணிக்குள்ள எடுக்கணும் தயாளன்.”

“குப்புசாமி அதப்பத்தியெல்லாம் ஒன்னும் சொல்லலை சார்”

தேநீர் வந்தது. அருந்திக்கொண்டே அவரை எப்படி பாண்டிச்சேரிக்கு அழைத்துச் செல்வது என்று மனசுக்குள் திட்டமிடத் தொடங்கினேன். எப்படி பேச்சைத் தொடங்குவது என்பது புரியாமல் தவிப்பாக இருந்தது.

“தயாளன், நான் இப்ப லீவ்லதான் இருக்கேன். ஒன்னும் வேல இல்ல. உங்க கூட வந்து ஃபால்ட்ட க்ளியர் பண்ணி குடுக்கறேன். தைரியமா இருங்க.”

அன்புக்கனி தானாகவே முன்வந்து சொன்ன வார்த்தைகளை என்னால் நம்பவே முடியவில்லை. மகிழ்ச்சியில் என் கண்கள் தளும்பின. “ரொம்ப தேங்க்ஸ் சார்” என்றபடி அவர் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டேன். “மதியம் சாப்ட்டுட்டு கெளம்பலாம்” என்றார். நான் மறுக்கவில்லை.

நான் அங்கிருந்தே லோகநாதன் ஏ.இ.யை அழைத்து நாங்கள் வரும் தகவலைச் சொன்னதால் மாலை நான்கு மணிக்கு அனைவருமே ஸ்டேஷனில் காத்திருந்தார்கள். மாணிக்கம் ஓடி வந்து அவர் காலிலேயே விழுந்துவிட்டான். அன்புக்கனி அவனை எழுப்பி நிறுத்தினார். ”மாணிக்கம் நம்ம புள்ள. நான்தான் இங்க இவன சேர்த்து விட்டன்” என்று என்னைப் பார்த்துச் சொன்னார். ஏ.இ. எல்லோருக்கும் தேநீர் வரவழைத்தார். அவர் அறையிலேயே உட்கார்ந்து அனைவரும் அருந்தினோம்.

அன்புக்கனி அப்போதே மதகடிப்பட்டுக்குப் போகலாம் என்று சொன்னார். “காலையில போவலாமே” என்றார் ஏ.இ. “இல்ல இல்ல. இப்பவே போவலாம். எல்லாருக்குமே இன்னைக்கு சிவராத்திரி” என்றார் அன்புக்கனி.

“ரெண்டு எட்டுக்கட்ட டார்ச் லைட் எடுத்துக்குங்க. டெண்ட்டும் தார்ப்பாயும் கூட வேணும். ராத்திரி ரெஸ்ட் எடுக்க உதவும்” என்று மஜ்தூர்களிடம் சொல்லிவிட்டு வண்டியில் ஏறிக்கொண்டார். நானும் குப்புசாமியும் மஜ்தூர்களும் சேர்ந்துகொண்டோம். நகரைத் தாண்டும்போது ஒரு ஸ்டேஷனரி கடையில் வண்டியை நிறுத்தி ஒரு க்ராஃப் நோட்டும் பென்சிலும் வாங்கிக்கொண்டார் அன்புக்கனி.

பள்ளங்களைத் திறந்து தயார் செய்வதற்குள் மணி ஏழாகிவிட்டது. ரிப்பீட்டர் முனையில் ஆகிசிஜன் உருளையை நிறுத்தி சீரான வேகத்தில் காற்று செலுத்தப்பட்டது.

தர்மலிங்க ரெட்டியார் கடையில் எல்லோரும் சிற்றுண்டி சாப்பிட்டோம். இரண்டு மஜ்தூர்களை மட்டும் விழித்திருக்கச் சொல்லிவிட்டு மற்றவர்களை ஓய்வெடுக்க அனுப்பினார். அவர்கள் பாதையோரமாக மரத்தடியில் கூடாரமடித்து தார்ப்பாய் விரித்து படுத்துக்கொண்டார்கள். வண்டிக்குள்ளேயே உட்கார்ந்து கேசவனும் குப்புசாமியும் பழைய டிப்பார்ட்மெண்ட் கதைகளைச் சிரிக்கச்சிரிக்கச் சொல்லத் தொடங்கினார்கள்.

“நான் மஜ்தூரா சேர்ந்த புதுசு. நான்தான் அப்ப ஆபீஸ்ல இருந்தன். திடீர்னு போன் மணி அடிச்சிது. எடுத்து அலோனு சொன்னன். ஒங்க ஏஇ இருந்தா குடுப்பான்னு சொன்னாங்க. யார் என்ன கேட்டாலும் ஆபீஸ்ல இல்ல, ரூட்டுக்கு போயிருக்காருனு சொல்லணும்னு இவரு ஏற்கனவே சொல்லி குடுத்திருந்தாரு. நானும் அது மாதிரியே அவர் இல்ல சார்னு சொன்னன். அந்த ஆள் உடறமாதிரியே தெரிலை. எங்க எங்கன்னு கேட்டாப்ல. நான் ரூட் ரூட்னு சொன்னன். அங்கதான் படுத்திட்டிருக்காரு, எனக்குத் தெரிது, நீ இல்லைனு சொல்றயே, இப்ப அங்க வந்தன்னா பாருன்னு மெரட்டனாரு. பயத்துல எனக்கு கையும் ஓடல. காலும் ஓடல. நீங்க போன்ல தெரியறீங்களாம் சார் எனக்கு பயமா இருக்குது சார்னு இவர பாத்து ஓன்னு அழுதுட்டன். அந்த ஏஇக்கு வந்திச்சி பாரு ஒரு கோவம். அடிஅடின்னு அடிச்சி தொவச்சிட்டாரு..”

மாற்றிமாற்றி கதை கேட்டதில் பொழுது போனதே தெரியவில்லை. பதினோரு மணிக்கு ஒரு மஜ்தூரை மட்டும் அழைத்துக்கொண்டு எல்லா இடங்களிலும் ரீடிங் எடுத்தோம். இரண்டு மணிக்கு மேல் விழித்திருந்தவர்கள் கூடாரத்துக்கு சென்றுவிட, உறங்கி முடித்தவர்கள் எழுந்து வந்து டார்ச் லைட்களை வாங்கிக்கொண்டார்கள். அன்புக்கனி மூன்று மணிக்கு ஒரு ரீடிங் எடுத்தார். தொடர்ந்து ஐந்து மணிக்கு ஒரு ரீடிங் எடுத்தார்.

பிறகு ஸ்டேஷனுக்குத் திரும்பினோம். ஸ்டேஷனில் இருந்த விருந்தினர் அறையிலேயே தங்கிக்கொள்வதாக அன்புக்கனி சொன்னபோதும், நான் அவரைக் கட்டாயப்படுத்தி வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்றேன்.

அடுத்தநாள் காலையில் எழுந்ததும் குளிக்கச் சென்றுவிட்டார் அன்புக்கனி. நான் பால் வாங்கி வருவதற்காக வெளியே சென்றேன். திரும்புபோது நடைப்பயிற்சியை முடித்துக்கொண்டு திரும்பிய ஏ.இ.ஐப் பார்த்தேன். இரவு நடந்த வேலைகளைப்பற்றியெல்லாம் சுருக்கமாகச் சொல்லி முடித்தேன். இறுதியில் “சொந்த பிரச்சனைய கூட பெரிசா நெனைக்காம நமக்காக வந்திருக்காரு சார். உண்மையிலேயே பெரிய மனுஷன் சார்” என்று சொல்லத் தொடங்கியதுமே எனக்கு குரல் தழுதழுத்தது.

“அது என்ன சொந்தப் பிரச்சினை?” என்று ஏ.இ. கேள்வி கேட்ட போதுதான் நான் செய்த பிழை புரிந்தது. வேறு வழியில்லாமல் நான் அவரிடம் சொல்லவேண்டியிருந்தது. அதைக் கேட்டுவிட்டு அவரும் வருத்தப்பட்டார். “நல்லவங்களுக்குத்தான் தயாளன் இப்படிப்பட்ட சோதனைகள்” என்று பெருமூச்சு விட்டார். பேசிக்கொண்டே நடந்ததில் க்வார்ட்டர்ஸ் வந்ததே தெரியவில்லை.

”பத்து மணிக்கு நானும் வரேன் தயாளன். புறப்படும்போது சொல்லுங்க” என்று விடைபெற்றுக்கொண்டார் ஏ.இ.

வீட்டுக்கு வந்தபோது காற்றழுத்த அளவுகளை வைத்து அன்புக்கனி வரைந்த வரைபடங்கள் மேசை மீது தயாராக இருந்தன. ஒவ்வொரு வரைபடத்தின் அமைப்பும் தரைமீது வைக்கப்பட்ட குழம்புச்சட்டி போல இருந்தது அந்த வரைபடம். மூன்று வரைபடங்கள். மூன்றிலும் கீழ்விளிம்புப் புள்ளி கிட்டத்தட்ட ஒரே நீளத்தைக் குறிப்பதாக இருந்தது.

“ரிப்பீட்டர்லேர்ந்து ஆயிரத்து அறுநூற்றி எழுபத்திரண்டு மீட்டர்ல ஃபால்ட் இருக்குது தயாளன்.”

அந்தத் துல்லியமான கணக்கு எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.

சிற்றுண்டி சாப்பிட்ட பிறகு பத்து மணிக்கு எல்லோருமே ஸ்டேஷனில் கூடினோம். டி.இ., ஏ.இ. எல்லோருமே வந்துவிட்டார்கள். அன்புக்கனி காட்டிய வரைபடங்களை அனைவரும் நம்பமுடியாதவர்களாக ஆச்சரியத்தோடு பார்த்தார்கள். ஐம்பது மீட்டர் நீளமுள்ள ஒரு கேபிள் காயிலும் வண்டியில் ஏற்றப்பட்டது.

”நெஜமாவே அங்கதான் ஃபால்ட் இருக்குதா?”

“ஆமாம் சார்.”

குப்புசாமி வேகமாக என்னிடம் வந்து “பழைய கேபிள எடுத்துட்டுதான் இந்த புது பீஸ போடணும். அப்ப ரெண்டு ஜாய்ண்ட் கணக்கு. பத்து ஸ்டிக் எடுத்துக்குங்க” என்று ரகசியமாக சொன்னார். நான் ஸ்டோர் டெக்னீஷியனை அழைத்து விஷயத்தைச் சொன்னேன். அவரோடு குப்புசாமி சென்று ஸ்டோரிலிருந்து நேரிடயாகவே ஸ்டிக்குகளை வாங்கிக்கொண்டு வந்து வண்டியில் உட்கார்ந்துகொண்டார்.

பதினோரு மணிக்கு மதகடிப்பட்டை அடைந்துவிட்டோம். ரிப்பீட்டரில் ஆக்சிஜன் உருளையை இணைத்தோம். பிறகு அங்கிருந்து நீளத்தை அளக்கும் ரோடோமீட்டரை மெதுவாக உருட்டிக்கொண்டே நடந்தான் ஒரு மஜ்தூர். அவனுக்குப் பின்னால் துப்பறியும் கூட்டத்தைப்போல நாங்கள் அனைவரும் படபடக்கும் நெஞ்சுடன் நடந்தோம்.

மீட்டர் ஆயிரத்து அறுநூற்றி எழுபத்திரண்டு காட்டியதும் மஜ்தூர் நின்று காலால் ஒரு கோடு இழுத்து அடையாளமிட்டான். அந்தப் புள்ளிக்கு அருகில் சென்ற அன்புக்கனி அங்கிருந்து விழுப்புரம் பக்கமாக பத்து தப்படி நடந்து சென்று ஒரு கோடு கிழித்தார். பிறகு மீண்டும் மையப்புள்ளிக்கு வந்து பாண்டிச்சேரி பக்கமாக பத்து தப்படி நடந்து சென்று . ஒரு கோட்டைக் கிழித்தார். நாங்கள் அனைவருமே ஏதோ மந்திரவாதியைப் பார்ப்பதுபோல அவரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம்.

“இந்த இருபது தப்படிக்குள்ளதான் சார் ஃபால்ட்.” என்று எங்களைப் பார்த்துச் சொன்னார். மஜ்தூர்களைப் பார்த்து “ரெண்டு கோடுங்களுக்கும் நடுவுல தோண்டுங்க” என்றார்.

“நெஜமா ஃபால்ட் இங்கதானா?” டி.இ. பக்கத்திலிருந்த ஏ.இ.யைப் பார்த்துக் கேட்டார். ”ஆமா, நிச்சயமா இங்கதான் சார்” என்று சொல்லிக்கொண்டே டி.இ.ஐ வண்டிக்கு அருகில் அழைத்துச் சென்று உட்கார வைத்தார்.

இரண்டு மணி நேரம் கடந்திருக்கும். கன்னங்கரேலென கரி படிந்த மூங்கில் கழியைப்போல பள்ளத்துக்குள் கேபிள் விளிம்பு தெரிந்தது. மஜ்தூர்கள் பிக் ஆக்ஸை வெளியே வைத்துவிட்டு குனிந்து கையாலேயே மணலை இருபுறமும் தள்ளி கேபிளை தெளிவாகப் பார்க்கும் வகையில் செய்தார்கள்.

ஸ் என்று எழுந்த சீறலைக் கேட்டு ஒரு மஜ்தூர் “சார்” என்று பீதியில் பின்வாங்கி அலறினான். நாங்கள் அனைவரும் அவனுக்கு அருகில் ஓடினோம். எங்கள் சத்தத்தைக் கேட்டு டி.இ.யும் ஏ.இ.யும் மறுகணமே ஓடி வந்தார்கள். மஜ்தூர் சீய்த்துத் தள்ளிய மண்ணுக்கு அடியில் கேபிள் துளை வழியாக காற்று பீய்ச்சியடித்தபடி வெளியேறியது. நான் நிமிர்ந்து சாலையில் ஏற்கனவே போட்டிருந்த கோட்டைப் பார்த்தேன். சரியாக ஆயிரத்து அறுநூற்றி எழுபத்திரண்டாவது மீட்டர். ஓட்டை வழியாக வெளியேறும் காற்றை ஏதோ ஓர் அற்புதத்தைப் பார்ப்பதுபோல நாங்கள் கண்கலங்க பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம்.

டி.இ. ஓடி வந்து அன்புக்கனியைத் தழுவிக்கொண்டார். ”யூ ஆர் ரியலி க்ரேட், யூ ஆர் ரியலி க்ரேட்” என்று வாய் ஓயாமல் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார்.

“தயாளன், இங்க வாங்க” என்று அவசரமாக என்னை அழைத்தார். நான் போய் நின்றதும் பையிலிருந்து இரண்டு நூறு ரூபாய் நோட்டுகளை எடுத்து என்னிடம் கொடுத்து “எல்லாருக்கும் தம்ஸ் அப் வாங்கி குடுங்க” என்றார். இரு மஜ்தூர்களோடு நான் கடைக்குச் சென்று தம்ஸப் பாட்டில்கள் வாங்கி வந்தேன். ஒரு பெரிய பிரச்சினை நல்லவிதமாக முடிந்ததில் எல்லோருக்குமே ஒரு கொண்டாட்ட மனநிலை வந்துவிட்டது. எல்லோரும் மகிழ்ச்சியோடு தம்ஸப் அருந்தினோம்.

“அப்ப நான் கெளம்பட்டுமா சார்?” என்று டி.இ.யிடம் கேட்டார் அன்புக்கனி. “இருங்க அன்புக்கனி, ஒரு நிமிஷம்” என்று சொல்லிவிட்டு என்னிடம் திரும்பி “வண்டியிலயே அன்புக்கனிய கடலூருக்கு அழச்சிட்டு போய் விட்டுட்டு வாங்க” என்று சொன்னார்.

குப்புசாமியிடமும் மஜ்தூர்களிடமும் விடைபெற்றுக்கொண்டு வண்டியில் ஏறி உட்கார்ந்தார் அன்புக்கனி. ”போற வழியில எங்கள ஆபீஸ்ல எறக்கி விட்டுடுங்க” என்று டி.இ.யும் ஏ.இ.யும் ஏறிக்கொண்டார்கள். கேபிள் ஓட்டையிலிருந்து காற்று பீறிட்ட காட்சியை டி.இ.யால் மறக்கவே முடியவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் அதை விவரித்தபடியே வந்தார்.

ஸ்டேஷன் வாசலில் இருவரும் இறங்கிக்கொண்டார்கள். நாங்களும் இறங்கினோம். வண்டியைத் திருப்புவதற்காக கொஞ்ச தூரம் வரைக்கும் முன்னால் ஓட்டிக்கொண்டு சென்றார் டிரைவர்.

டி.இ. அன்புக்கனியின் தோளைத் தொட்டு கனிந்த குரலில் “நீங்க எப்படிப்பட்ட பிரச்சினையில இருக்கிங்கன்னு எனக்குத் தெரியும் அன்புக்கனி. கடலூர் இன்ஸ்பெக்டர் என் க்ளோஸ் ப்ரண்ட். நீங்க ஒரு வார்த்த சொன்னிங்கன்னா, எங்க இருந்தாலும் ரெண்டு நாள்ல அந்த பையன கண்டுபுடிச்சிடலாம்.” என்று மெதுவாகச் சொன்னார். அதைக் கேட்டு அன்புக்கனியின் கண்களும் கலங்கிவிட்டன.

“வேணாம் சார். அப்பிடிலாம் செய்ய அவசியமில்ல சார். அவளுக்கு ஏதோ ஒரு சபலம். கெட்ட நேரம். அவனோட போய்ட்டா. அவ்ளோதான். ஆனா அவ கெட்டவ கெடயாது. என்னைக்காவது ஒரு நாள் நிச்சயமா திரும்பிவந்துடுவா சார். எனக்காக இல்லைன்னாலும் புள்ளைங்களுக்காகவாவது வந்துடுவா. நிச்சயம் ரிஸ்டோர் ஆயிடுவா” என்றார் அன்புக்கனி. பிறகு “வரேன் சார். பாக்கலாம்” என்றபடி வண்டிக்குள் ஏறி உட்கார்ந்தார். நானும் அவருக்கு அருகில் உட்கார்ந்தேன்.

காந்தி சொன்ன கதை – சங்கர் சிறுகதை

1.

“எங்க மரகதம்.. பேருக்குத்தான் இது வீடு.. ஒத்த ரூமுதான் இருக்கு.. இதுல எங்க..?”

“இதென்ன பேச்சு இது… நீங்க என்ன நடு ராத்திரல எந்திரிச்சு எட்டியாப் பாக்கப் போறீங்க… -இல்ல தெரியாமத்தான் கேக்குறேன் இந்த வீட்டுக்கு இன்னைக்குத்தானா வந்தீங்க.. இப்பத்தான் புதுசா பாக்குறாப்ல ஒத்த ரூம்தான் இருக்குனு கவலப்படுறீங்க…ஒத்த ரூம்ன்னாலும் நல்லா நீட்டமாத்தான இருக்கு.. குறுக்கால ஒரு குச்சியப் போட்டு ஒரு சேலையத் தொங்கவிடுங்க.. நம்ம தலைல இம்புட்டுதான் எழுதிருக்கு.. எல்லாம் இருக்குறதுக்குள்ளத்தான் குடும்பம் நடத்தனும்.. எதயாவது மனசுல வச்சுக்கிட்டு இனிமேலும் தள்ளிப்போடாதீங்க.. நடந்தது நடந்துபோச்சு..நல்லக் காரியம் நடந்துருச்சுன்னா எல்லாம் மறந்து போயிடும்”

அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது செந்தில் வீட்டிற்குள் நுழைந்தான். அவனைப் பார்த்ததும் அவன் அம்மாவும், அத்தையும் பேச்சை நிறுத்தினர். அவர்களின் பக்கம் திரும்பிப் பார்க்காமல் சட்டை, வேட்டியைக் கழட்டிப்போட்டுவிட்டு லுங்கி ஒன்றைக் கட்டிக்கொண்டான். வெளியே விட உள்ளே புழுக்கம் அதிகமாய் இருந்தது. முகம் கழுவ வாசலுக்கு வந்தான். காலிப் பாத்திரங்கள்தான் கிடந்தன. திரும்ப வீட்டிற்குள் வந்து தண்ணீர் குடிக்கலாம் என்று மூடியிருந்தக் குடத்தைத் திறந்தான். அதுவும் காலியாகக் கிடந்தது.

“வீட்ல ஒரு பொட்டுத் தண்ணி இல்ல..” குடங்களை உருட்டிக்கொண்டிருந்தவனைப் பார்த்து அம்மா சொன்னாள். கடந்த ஒரு மாதத்தில் அவள் அவனிடம் பேசுவது குறைந்துபோயிருந்தது. என்ன சொல்லி அவனைச் சமாதானப்படுத்துவதென்று தெரியாமல் தவித்து வந்தாள். ஓடிப்போனவள் திரும்பி வந்தது ஒரு வகையில் அவளுக்குச் சந்தோசம்தானென்றாலும் அதைப் பற்றித் தன் மகனிடம் பேசுவதற்கு அவளுக்குத் தைரியம் வரவில்லை.

“எங்க அவ?”

“அவள எதுக்கு இப்ப கேக்குற…?”

“எங்கன்னு கேட்டேன்?” பொறுமை இழந்தவனாய் கத்தத்தொடங்கினான் செந்தில்.

“டேய்.. இப்போ எதுக்கு கத்துற.. அவ கடைக்குப் போயிருக்கா.. அம்மாசிக் கோனார் கிணத்துல தண்ணி கொடுக்குறாங்களாம். சைக்கிள எடுத்துட்டு ஒரு நட போய்ட்டு வா போ…” அவளாலேயே அவள் குரலைச் சகிக்க முடியவில்லை. ஒவ்வொரு முறையும் நல்ல காரியம் நடக்க வேண்டும் என்று மரகதம் சொல்லும்போது ஏன் இப்படி ஒரு மருமகளை இன்னமும் விட்டுவிடக் கூடாதென்று தவிக்கிறோம் என்று கேட்டுக்கொள்வாள்.

சிறிது நேரம் அமைதியாக குடத்தையும், அவன் அம்மாவையும் மாறி மாறிப் பார்த்தான். பின் விறுவிறுவென்று சட்டையைப் போட்டுக்கொண்டு, இரண்டு குடங்களோடு வெளியே வந்தான்.

செந்திலுக்கு திருமணம் ஆகி போன ஞாயிற்றுக்கிழமையோடு ஒரு மாதம் ஆகிறது. திருமணம் ஆன மறுநாளே அவன் மனைவி ஓடிப்போய்விட்டாள். ஆறு வருட பெண் பார்க்கும் படலத்திற்குப் பின் நடந்த திருமணம் அது. “ஹோட்டல்ல சப்ளையரா வேல செய்றாங்களா” என்ற கேள்வியோடு ஒவ்வொரு முறையும் பேச்சுவார்த்தை நின்றுபோகும். ஒருக்கட்டத்தில் திருமணமே வேண்டாமென்று அவன் முடிவெடுத்த நிலையில்தான் அந்த சம்பந்தம் நடந்தது. பெண் வீட்டுக்காரர்களும் பெரிதாக இருக்கப்பட்டவர்கள் இல்லை என்பதால் அவர்கள் பக்கமிருந்து கேள்விகள் அதிகம் வரவில்லை.

செந்திலை பொறுத்தவரை முதன் முதலாகப் பெண் பார்க்கப் போனபோதே அவளைப் பிடித்துவிட்டது. அதீத ஒப்பனைகளின்றி பார்க்க நல்ல லட்சணமாக இருந்தாள். “நல்லக் களையான முகம்” என்று பார்த்தவுடன் அவன் மனதில் தோன்றியது. எல்லோருக்கும் காப்பி குடுத்துவிட்டு அவள் அவனை ஒரே ஒரு முறைப் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையில் அவனுக்கு எவ்வித உணர்ச்சியும் தெரியவில்லை. யாரும் எதுவும் அதிகம் பேசவில்லை. மரகதம்தான் அசட்டுத்தனமாக சிரித்துக்கொண்டும் பேசிக்கொண்டும் இருந்தாள். “பொண்ணுக்கிட்ட தனியா பேசனும்ன்னா பேசுங்க” என்றார் பெண்ணின் தந்தை. இருவரையும் வீட்டு மாடியில் இருந்த ஒரு அறைக்கு அனுப்பி வைத்தனர்.

என்ன பேசுவதென்று தெரியாமல் செந்தில் அமைதியாகவே இருந்தான். அவளுக்குப் பிடித்திருக்கிறதா என்று கேட்க்க விரும்பினான். ஆனால் தைரியம் வரவில்லை. அவள் அவனைத் தவிர மற்ற எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். சில நிமிடங்களிலெல்லாம் “போலாம்” என்று சொல்லிவிட்டு கீழே இறங்கிவிட்டான்.

முதலிரவின் போது அவனையும், அவளையும் விட்டுவிட்டு அவன் அம்மா மரகதம் வீட்டிற்குச் சென்றுவிட்டாள். வீட்டிற்குள்ளே அவன் நுழைந்தபோது விளக்கு அணைக்கப்பட்டிருந்தது. செந்திலின் மனைவி கை கால்களை குறுக்கித் தூங்கிக்கொண்டிருந்தாள். களைப்பாய் இருக்குமென்று அவனும் படுத்துவிட்டான். மறுநாள் அவன் எழுந்திருந்தபோது அவளின் படுக்கை விரிப்புகள் அப்படியே கிடந்தன. வீடு திறந்துகிடந்தது.

அவள் ஒரே வாரத்தில் திரும்பி வந்தாள்.

ஒரு வாரமாக வீட்டிற்குள்ளேயே அடைந்து கிடைந்தார்கள் அம்மாவும், மகனும். ஒரு நாள் காலை விறு விறுவென உள்ளே வந்தவள் கையில் வைத்திருந்த பெட்டியை சுவரோரமாக போட்டுவிட்டு பாத்ரூமிற்குள் போய் கதவடைத்துக்கொண்டாள். அவள் வந்தபோது செந்தில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். அவன் அம்மாதான் வந்து எழுப்பி விசயத்தைச் சொன்னாள். இருவரும் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். அந்த சூழ்நிலையை எப்படிக் கையாள்வதென்று அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. பொங்கி வந்த அழுகையையும், ஆத்திரத்தையும் அவர்கள் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டனர். அவளை ஒரு வார்த்தைக் கேட்க்கவில்லை. இன்றுவரை. செந்திலுக்கு அதை நினைத்துதான் அவ்வபோது ஆத்திரமாக இருக்கும். நியாயப்படி வர வேண்டியக் கோபம் கூட வராவிட்டாலும் பராவயில்லை திரும்பி வந்ததை நினைத்து சந்தோசப்படும் தன் மனதை நினைத்து ஆச்சர்யப்பட்டான். “நீ எல்லாம் ஒரு ஆம்பளையா?” என்று கண்ணாடியைப் பார்த்துத் திட்டினான். எவ்வளவு முயற்சித்தும் அவளைக் கோபமாகக் கூட பார்க்கக் முடியவில்லை அவனால்.

3.

“பக்கத்து வீட்டுக்கு ஒரு பெரியவர் வந்துருக்கார்டா.. அவரையும் கூட்டிட்டுப் போ” வீட்டுக்குள்ளிலிருந்து அம்மா கத்தினாள்.. “ஆன்.. போறேன்.. போறேன்” வேண்டா வெறுப்பாய் இரண்டு குடங்களை எடுத்துக்கொண்டு படி இறங்கினேன். சில மாதங்களாகவே ஊரில் தண்ணீர்ப் பிரச்சனை. வாரம் ஒரு முறை வந்துகொண்டிருந்த கார்ப்பரேசன் தண்ணீர், இரண்டு வாரத்திற்கு ஒரு முறை என்றாகி, பின் மாதம் ஒரு முறை என்றாகி அதுவும் போன மாதத்தோடு நின்றுவிட்டது. லாரி வாங்கி கட்டுப்படி ஆகவில்லை என எல்லோரும் புலம்பிக்கொண்டிருந்தபோது அம்மாசிக் கோனார் தன் கிணற்று நீரை “பத்து ரூபாய்க்கு மூன்று குடம்” என தருவதாக அறிவித்தார். அப்பா இருந்திருந்தால் அவர்தான் போயிருப்பார். எரிச்சலை அடக்கிக்கொண்டு சைக்கிளை எடுத்தேன். “இதுல பக்கத்து வீட்டுக்காரங்கள கூட்டிட்டுப்போ.. எதிர்த்த வீட்டுக்காரங்கள கூட்டிட்டுப் போன்னு தொல்ல..”

“சார்.. சார்”

காலையிலேயே வெயில் தலைக்கேறிக்கொண்டிருந்தது. பெரியவரென்றால் எத்தனை வயதோ தெரியவில்லை.. தனியாகப் போனால் சீக்கிரம் வந்துவிடலாம்.. மற்றவர்களோடு போனால் அவர்கள் வரும்வரை காத்திருக்கவேண்டும்… புலம்பி என்னாகப் போகிறது..” யாரும் பதில் கொடுக்காததால் சைக்கிள் பெல்லை விடாமல் அடித்தேன். இரண்டு நிமிடங்களுக்குப் பின் வழுக்கைத் தலையோடு சற்றே கூன் போட்ட, அறுபதிலிருந்து அறுபத்தி ஐந்து வயது மதிக்கத்தக்க தாத்தா ஒருவர் “வரேன் வரேன்”. என்பதுபோல் தலையாட்டிக்கொண்டே வந்தார். “இவரால் ஒரு சொம்பைக் கூடத் தூக்க முடியாதே இவர் எங்கிருந்து குடத்தைத் தூக்குவது” என்று யோசித்துக்கொண்டு நின்றவனைப் பார்த்து புன்னகைத்தார். மெலிந்த தேகம். சட்டைப் போடவில்லை. இடுப்பில் ஒரு வேட்டியும் தோளில் ஒரு துண்டும் மட்டுமிருந்தது. கையில் தடியும், கண்ணாடியும் கொடுத்தால் காந்தி மாதிரி இருப்பாரென்று தோன்றியது.செருப்பு போடுகிறாரா என்று பார்த்தேன்.

“தண்ணி புடிக்கப் போறேன்.. அம்மா நீங்க வந்தா உங்களயும் கூட்டிட்டுப் போ சொன்னாங்க” காதில் வாங்குகிறேனென்று தலையாட்டிகொண்டே வீட்டின் வெளிக்கேட்டைப் பூட்டினார். கையில் ஒரு குடம் இருந்தது. எப்படியும் நம்மைத்தான் சைக்கிளில் வைத்துக்கொண்டு வரச்சொல்லுவார் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

“உங்க பேரு?” என்னால் அந்தக் கேள்வியைக் கேட்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

“காந்தி”

உண்மையானப் பெயரே காந்தியாய் இருக்குமா என்று குழம்பிப் போய் நின்றவனைப் பார்த்து “போலாம்” என்று சொல்லிவிட்டு எனக்கு முன்னால் நடக்கத் தொடங்கினார்.

“காந்தியிடம்” என்ன பேசுவதென்று தெரியாமல் அமைதியாக சைக்கிளைத் தள்ளிக்கொண்டு நடந்தேன். காந்தி தாத்தாவே பேச்சை ஆரம்பித்தார்.

“பேரு என்னப்பா.. அம்மா சொன்னாங்க.. மூ.. மூர்த்தில்ல?” என் பெயரைக் கேட்டார்.

“இல்ல தா.. சார்… சேகர்” சார் என்று கூப்பிடுவதா தாத்தா என்று கூப்பிடுவதாவெனக் குழப்பம்.

“சேகர்.. சேகர்” இரு முறைச் சொல்லிப் பார்த்துக்கொண்டார். “இனி மறக்க மாட்டேன். என்ன படிக்கிற?”

“பி.எஸ்.சி கெமிஸ்ட்ரி.. பாரதிதாசன் யுனிவர்சிட்டி”

“வெரி குட்..”

தாத்தா நிச்சயம் காந்தியின் ஆவியாய் இருக்கவேண்டும் அல்லது அவரின் மறுபிறப்பாய் இருக்கவேண்டும் என்று நினைக்கும்வகையில் அவரின் நடை இருந்தது. சைக்கிளைத் தள்ளிக்கொண்டு ஓடுவது சிரமம் என்பதை அவருக்கு எப்படி எடுத்துச் சொல்வதென்று தெரியவில்லை.

“இதுக்கு முன்னாடி எங்க இருந்தீங்க..?” குஜராத் என்று சொன்னால் சைக்கிளை அப்படியே போட்டுவிட்டு ஓடிவிடலாம் என நினைத்தேன்.

“பெங்களூர்” என்றார். அப்போது கூட என் சந்தேகம் முழுதாய்ப் போகவில்லை. வேறெதுவும் கேட்க்காமல் சைக்கிளை உருட்டினேன்.

அம்மாசிக் கோனாரின் கிணறு எங்கள் வீட்டிலிருந்து மூன்று கிலோமீட்டர் தொலைவிலிருந்தது. ஊரே அங்குதான் போய்க்கொண்டிருந்ததால் சாலையின் இரு புறங்களும் மக்களால் நிறைந்து வழிந்தது. அவரவருக்கு வசதிப்பட்ட வண்டிகளில் குடங்களை வைத்து எடுத்துப்போய்க்கொண்டிருந்தனர். “ஒரு நாளைக்கு பத்து மணி நேரம் கரண்ட்ட கட் பண்ராய்ங்க.. இப்போ தண்ணியயும் நிறுத்தியாச்சு மனுசங்க வாழ்றதா இல்லயா” எனத் திட்டிக்கொண்ட பெண்கள் தலையில் ஒன்றும் இடுப்பில் இரண்டுமாய் மூன்று குடங்களை சுமந்துகொண்டு சென்றனர். எனக்கு சைக்கிளில் வைத்துச் சிந்தாமல் கொள்ளாமல் எடுத்துச் வர முடியுமாவென்று சந்தேகமாகவே இருந்தது. பெரியவர் துணைக்கு இருப்பது ஒருவகையில் நல்லதுதான் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

காந்தியும் நானும் தொடர்ந்து நடந்தோம். இல்லை..காந்தி நடந்தார். நான் பின்னால் சைக்கிளைத் தள்ளிக்கொண்டு ஓடினேன் என்றுதான் சொல்லவேண்டும். பேசாமல் அவரை முன்னால் போகவிட்டுவிடலாம் என்றெண்ணி மெதுவாக நடந்தால் பின்னால் திரும்பி திரும்பி பார்த்து மனிதர் விடாமல் இழுத்துச் சென்றார்.

சம்பந்தமேயில்லாமல் எங்கிருந்தோ வந்து ஒட்டிக்கொண்டது காதலன் பட பாடல். இப்படித்தான் அன்றொரு நாள் பேங்கில் கேஷியர் முன்னால் நின்றுகொண்டிருக்கும்போது எதையோ பாடிவிட்டேன். வீடு வந்து சேரும்வரை அவர் திட்டியதுதான் காதில் ஓடியது. “என்னவளே அடி என்னவளே” என்று பல்லவியை ஆரம்பித்தபோதே காந்தி திரும்பிப் பார்த்தார். முறைக்கிறாரா.. சிரிக்கிறாரா என்று தெரியவில்லை. பாடலைக் கேட்டிருப்பாரா என்பதே சந்தேகம்தான். ஏற்கனவே எந்தப் பாடலிலும் முதல் நான்கு வரிகளுக்குமேல் தெரியாது, இந்த லட்சணத்தில் இவரைப் பற்றிய யோசனையில் மூன்றாவது அடியிலேயே பாடல் தொலைந்துபோனது.

“ரகுமான் பாட்டுதான”

“ம்ம்” ஆச்சர்யம்தான் என்று முணுமுணுத்தேன்.

ஒரு நொடி இடைவெளிவிட்டு “ரகுமான் பிடிக்குமா” எனக் கேட்டார்.

“ரொம்ப புடிக்கும்”

“இப்ப பாடுனியே அந்தப் பாட்டு என்ன ராகம்ன்னு தெரியுமா” இம்முறை அவர் முகத்தில் லேசான சிரிப்பு இருந்தது நிச்சயம்.

“ராகமா… ராகமெல்லாம் கர்நாடக சங்கீதத்துலதான வரும்.. இவர் என்ன சினிமா பாட்டுல கேக்குறாரு” சைக்கிளின் கேரியரில் இருபுறமும் மாட்டியிருந்த குடங்கள் போடும் சப்தம் அவை சிரிப்பதைப்போல் இருந்தது. எனக்கு சத்தியமாய் சினிமாப் பாடல்களையும் ராகங்களில்தான் பாடுகிறார்கள் என்பது அதற்கு முன் தெரியாது.

“கேதாரம்” எங்களுக்குப் பின்னாலிருந்து ஒரு பெண் குரல் கேட்டது. மரகதம் ஆன்ட்டி. சாதரணமாக என்னப் பேசினாலும் காதில் விழாதவளுக்கு இது மட்டும் எப்படி விழுந்தது என்று எரிச்சலாக வந்தது. பேசாமல் சைக்கிளில் ஏறிச் சென்றுவிட்டாலென்ன என ஒருகணம் யோசித்தேன்.

“வாங்கய்யா… நீங்கதான் புதுசா நம்ம ஏரியாவுக்கு வந்துருக்க டீச்சரா?” மரகதம் ஆன்ட்டி பெரியவரிடம், பார்த்த முதல் நொடியே நெடு நாள் பேசிப்பழகியவரிடம் பேசுவதுபோல் பேச ஆரம்பித்தாள். இந்தப் பெரியவர்கள் சந்தித்துக்கொண்டால் எப்படித்தான் உடனுக்குடன் பேச ஆரம்பித்துவிடுகிறார்களோ.. எங்கிருந்தாவது தொடங்கி எங்கெங்கோ போகிறார்கள்..

“ரிட்டயர்ட் டீச்சர்மா” காந்தி பதிலளித்தார்.

“என்ன..கொஞ்சம் சத்தமா சொல்லுங்கய்யா.. காது கொஞ்சம் கேக்காது”

“அதான பாத்தேன்” எனக்கு அவர் அப்படிச் சொன்னதும் சந்தோசமாகிவிட்டது. என்னையறியாமல் சிரித்துவிட்டேன். அதை மரகதம் கவனிக்கவில்லையென்றாலும் காந்தி தாத்தா கவனித்துவிட்டார்.

மேலும் சில நிமிடங்கள் பேசிக்கொண்டே உடன் வந்த மரகதம், “சரிங்கய்யா.. நான் முன்னாடிப் போறேன் வாங்க..“ என்று சொல்லிவிட்டு சைக்கிளில் ஏறிச் சென்றாள். நான் அவள் போவதை வெறுப்போடு பார்ப்பதையும் காந்தி கவனித்துவிட்டார். மரகதத்தை எனக்கு மட்டுமல்ல ஏரியாவில் யாருக்கும் பிடிக்காது. பெரியக் காரணங்கள் ஒன்றுமில்லை. வேக வேகமாக சைக்கிள் ஓட்டுவார். லாட்டரிச் சீட்டு வாங்குவார். டீக்கடைகளில் அடிக்கடித் தென்படுவார். சுருட்டுப் பிடிப்பார். கேட்டால் அப்போதுதான் “இரண்டுக்கு” ஒழுங்காகப் போகிறது என்பார். சுருட்டுப் பிடிக்கும் பெண்ணைப் பார்த்தால் யாருக்குத்தான் பிடிக்கும்.

“அவங்கள உனக்குப் பிடிக்கதா?” எதிர்பார்த்ததுபோலவே பெரியவர் கேட்டார்.

“அப்படி சொல்ல முடியாது…”

“பரவால்ல.. சொல்லு.. ஏன் அவங்களப் பிடிக்காது உனக்கு?” சொல்லாமல் விடமாட்டார் என்பதால் நான் காரணங்களை அடுக்கினேன். ராகத்தின் பெயரைச் சொன்னதுபோல் எப்போதும் எப்படி பதில்களை முந்திச் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறார் என்பதையும் சேர்த்துக்கொண்டேன்.

பொறுமையாகக் கேட்டுக்கொண்ட வந்தவர் கடைசியாகச் சொன்னதைக் கேட்டவுடன் சிரித்துவிட்டார். என் கோபத்தை அவர் சிரிப்பு அதிகப்படுத்தியது. இப்படித்தான் மரகதம் ஆன்ட்டியும் எதற்கெடுத்தாலும் சிரிப்பாள். “இந்தப் பெருசுங்களுக்கு பெரிய இதுங்கன்னு நெனப்பு.. எதுக்கெடுத்தாலும் சிரிக்க வேண்டியது” சீக்கிரம் திருப்பிப் திட்டும் வயதை அடைய வேண்டும் என்று மனதில் பொருமினேன்.

சொன்னதையெல்லாம் கேட்டவர் ஏதேனும் பதில் சொல்லுவாரென்று பார்த்தால் வாயே திறக்காமல் நடந்துவந்துகொண்டிருந்தார். எனக்கு குழப்பமாக இருந்தது. சிறிது தூரம் அவரையே பார்த்துக்கொண்டே வந்தவனைப் பார்த்து “என்ன?” என்றார்.

“நீங்க ஒன்னுமே சொல்லலையே?”

“எதப் பத்தி?”

“மரகதம் ஆன்ட்டியப் பத்தி சொன்னதுக்கு”

“ஓ.. அதுவா.. அவங்கதான் போய்ட்டாங்களே.. அவங்களப் பத்தி ஏன் இன்னும் நெனச்சுட்ருக்க” “அவ்வளவுதானா”.. நான் எதிர்பார்த்த பதிலாக இல்லாததால் மேற்கொண்டு என்ன கேட்பதென்று தெரியாமல் நடந்தேன்.

அம்மாசிக் கோனாரின் கிணறு வருவதாய் இல்லை. “செந்தில் அண்ணே..” அப்போது எங்களைக் கடந்து போனவரைக் கூப்பிட்டேன். மரகதம் ஆன்ட்டியின் சொந்தக்காரர்தான் செந்தில் அண்ணன். எங்கள் கிரிக்கெட் அணியின் ஸ்டார் ப்ளேயர். சிறப்பான ஆல்ரவுண்டர். கல்யாணம் ஆனதிலிருந்து விளையாட வருவதில்லை. கடைசியாக அவரின் கல்யாணத்தில் பார்த்தது.

செந்தில் அண்ணன் திரும்பிப் பார்த்தார். என்னையும், காந்தியையும் ஒரு முறைப் பார்த்தவர் பின் சைக்கிளில் இருந்து இறங்கினார்.

பெரியவருக்கு செந்தில் அண்ணனை அறிமுகம் செய்துவைத்தேன். “சூப்பர் கிரிக்கெட் ப்ளயேர்” என்று சொன்னபோது ஒரு சிரிப்போடு “அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லைங்க” என்றார் காந்தியிடம்.

செந்தில் அண்ணன் வீட்டில் ஏதோ பிரச்சனை என்று தெரியும். என்னவென்று சரியாகத் தெரியவில்லை. அம்மாவிடம் கேட்டபோது “அதெல்லாம் உனக்கெதுக்கு” என்று திட்டினாள். அவர் சிரித்தது சந்தோசமாக இருந்தது.

முத்தாளம்மன் கோவில் வந்தது. சுற்று வட்டாரத்தில் மிகப் பிரபலமான கோவில். சக்தி வாய்ந்த தெய்வம். அக்கம் பக்கம் கிராமங்களிலிருந்து பலபேர் வந்து வழிபட்டுச் செல்வார்கள். திருவிழா அன்றைக்கு கோவிலுக்கு வருபவர்கள் ஆயிரங்களில் ஆரம்பித்து போன வருடம் லட்சத்தைத் தொட்டுவிட்டது. காப்பு கட்டியதிலிருந்து முடியும்வரை எப்போதும் ஜேஜே என்று இருக்கும் ஊர் இந்த வருடம் தண்ணீர்ப் பிரச்சனையால் களையிழந்திருந்தது. மைக் செட் கட்டி மண்டகப்படி நிகழ்ச்சிகளுக்காக அழைப்பு விடுத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். பேசியது எனது முன்னாள் நண்பன் குமரேசன். சில வாரங்களுக்கு முன் கிரிக்கெட் விளையாடும்போது ஏற்பட்ட பிரச்சனையில் இருவரும் பேசிக்கொள்வதில்லை.

“அன்பான பக்த கோடிகளுக்கு ஒரு அன்பான அறிவிப்பு.. இரண்டாம் நாள் மண்டகப்படியை முன்னிட்டு இன்றிரவு வள்ளி திருமணம் நாடகம் நடைபெறும். எனவே அன்பான பக்த கோடிகள் அனைவரும் தாங்கள் தங்கள் குடும்பத்தோடு வந்திருந்து விழாவைச் சிறப்பிக்குமாறு விழாக் கமிட்டியினரின் சார்பாக வேண்டி விரும்பிக் கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறோம்” என்று அறிவித்தான்.

“வேண்டி விரும்பிக் கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறோமா…ஹி ஹி கேட்டுக்கொள்கிறோம்ன்னுதான சொல்லனும்”

“ஆமாம்” என்று காந்தி சொன்னபோதுதான் என்னையறியாமல் சத்தமாகச் சொல்லிவிட்டேன் என்பது உரைத்தது.

உடனே பேச்சை மாற்ற வேண்டுமென்று விரும்பினேன்.

“நீங்க என்னப் பாடம் எடுத்தீங்க..?”

“ம்..?”

“டீச்சர்ன்னு சொன்னீங்களே..என்ன சப்ஜெக்ட்?”

பதில் சொல்லப்போனவரை இடித்துக்கொண்டு ஒருவன் முன்னால் போனான். விழப்போனவரை இடது கையால் தாங்கிப் பிடித்துக்கொண்டேன்.…” செந்தில் அண்ணனும் சட்டென்று அவரைப் பிடித்துக்கொண்டார். “யோவ்.. பாத்துப் போ மாட்ட?” இடித்தவர் கண்டுகொள்ளவில்லை. “இப்படித்தான் தம்பி இருக்காங்க.. காதுல போன வச்சா உலகத்தையே மறந்தர்றாங்க” என்று சொல்லிக்கொண்டே பின்னால் ஒரு பெரியவரும் வந்து காந்திக்கு கை கொடுத்தார்.

“ஒன்னுமில்ல.. ஒன்னுமில்ல..” சற்றே பதட்டப்பட்டாலும் காந்தி சமாளித்துவிட்டார். உடனேயே இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பினார். முகத்தில் அந்தச் சிரிப்பு மீண்டும் வந்து ஒட்டிக்கொண்டது

காந்தி அமைதியாய் இருந்தாலும் பின்னால் வந்து தாங்கிப் பிடித்தவர் விடுவதாய் இல்லை. “இந்த செல்போன எதுக்கு கண்டுபிடிச்சிருக்கானுங்கன்னு நெனக்கிறீங்க.. குடும்பத்த அழிக்கத்தான்.. பொய்யா பேசுறானுங்க சார்.. வீட்ல இருந்துக்கிட்டே வெளிய இருக்கன்றான்.. வெளிய இருந்துக்கிட்ட வீட்ல இருக்கன்றான்… அந்தக் காலத்துல நாங்கள்ளாம் பொய் சொல்லனும்ன்னா அம்புட்டு பயப்படுவோம்.. இப்போலாம் சர்வ சாதாரணமா போச்சு..”

“ஒவ்வொரு காலத்துலயும் நல்லதும் இருக்கும் கெட்டதும் இருக்கும்…. அதான் உலகம்”

“பாருங்க. நீங்க எவ்ளோ தன்மையா பேசுறீங்க.. ஆனா இந்தக் காலத்துப் பசங்களுக்கு சுத்தமா மரியாதையே தெரியறதில்ல..” சொல்லி முடிக்கும்போது அவர் என்னைப் பார்த்தார்.

மரகதம் ஆன்ட்டியின் இடத்தை இப்போது இன்னொரு பெரியவர் எடுத்துக்கொண்டார். காந்தியோடு சிறிது தூரம் பேசிக்கொண்டு வந்தார். பேச்சில் பலரைப் பற்றிக் குறை ஓடிக்கொண்டிருந்தது. தன் பிள்ளைகளைப் பற்றி, எதிர்த்தவீட்டுப் பிள்ளைகளைப் பற்றி, தனது சொந்தக்காரர்களின் பிள்ளைகளைப் பற்றி என அவருக்குத் தெரிந்த எல்லா இளைஞர்களைப் பற்றியும் புகார் வாசித்தார். எனக்கு அவர் என் நண்பன் ஒருவனின் தாத்தாவை நினைவுபடுத்தினார். நண்பனின் தாத்தா தீவிரக் கிரிக்கெட் ரசிகர். குறிப்பாக சச்சின் ரசிகர். அவரோடு சேர்ந்து உட்கார்ந்து மேட்ச் பார்ப்பது மிக சுவாரசியமாய் இருக்கும். எதிரணியினரின் ஒவ்வொரு பந்தையும் சச்சின் சிக்ஸர் அடிக்க வேண்டும், போர் அடிக்க வேண்டுமென்று எதிர்பார்ப்பார். நூறு அடித்து அவுட்டானாலும் “காசு வாங்கிட்டான்” என்பார். ஒருவழியாய் தன் புகார்கள் அனைத்தையும் தபால் பெட்டியில் போட்டுவிட்ட திருப்த்தியோடு ஒரு வீட்டைக் காட்டி.. என் வீடு வந்துருச்சு.. அப்போ நான் வாரேன்ங்க.. வேணா ஒரு வாய் தண்ணிக் குடிச்சுட்டுப் போறீங்களா..பட படன்னு வரப்போவுது” என்றழைத்தார். அவர் பேச்சில் நிஜமான அக்கறைத் தெரிந்தது.

காந்தி “இல்லங்க. பரவால்ல.. இன்னொரு நாள் வர்றேன்” என்றவரை அனுப்பி வைத்தார். எப்படி எல்லோரிடமும் பேசுகிறீர்கள் என்று கேட்க்கவேண்டுமென்று விரும்பினேன்.

எனக்கு வெயிலில் சைக்கிளை உருட்டிக்கொண்டு நடப்பது மிகுந்த சோர்வைத் தந்தது. அதோடு இடையிடையே அந்தப் பெரியவரைப் போல, மரகதம்போல யாரேனும் வந்து இன்னமும் கோபத்தைக் கிளறிக்கொண்டே வந்தனர். எப்படா தண்ணீரைப் பிடித்துக்கொண்டு வீட்டிற்குப் போவோம் என்றிருந்தது.

எதுவும் பேசாமல் வருவதைப் பாத்த காந்தி, “என்ன அவர் மேலயும் கோவமா” எனக் கேட்டார்.

“இல்ல.. அதெல்லாம் ஒன்னுமில்ல” எப்படித்தான் மனதில் ஓடுவதைக் கண்டுபிடிக்கிறார்களோ….

“ம்ம்” காந்தி ஒரு நிமிடம் நின்று மூச்சு வாங்கிக்கொண்டு பின் மீண்டும் நடந்தார்.

பரமேஸ் அண்ணன் எதிர்த்தாற்போல் டிவிஎஸ் 50-யில் குடங்களோடு வந்தார். பின்னால் மூன்று குடங்கள், மடியில் ஒன்று என நான்கு குடங்களில் தண்ணீர் பிடித்துச் சென்றார். அவர் வீட்டில் அவருக்கு இன்று ராஜ மரியாதை கிடைக்குமென்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

“என் பேரச் சொன்ன உடன உங்க முகத்துல ஏற்பட்ட மாற்றத்தப் பாத்தேன்.. வழக்கமா நடக்குற ஒன்னுதான்” பாதி தூரம் வந்திருப்போம். அதுவரை அதிகம் பேசாமல் ஒரு சில வார்த்தைகளோடு முடித்துக்கொண்ட காந்தி செந்தில் அண்ணனைப் பார்த்து முதன் முறையாகப் பேச ஆரம்பித்தார்.

“இல்ல… அப்படிலாம் எதுவும் இல்லைங்க ஐயா” செந்தில் அண்ணன் சற்று அதிர்ச்சி அடைந்தவராய்ச் சொன்னார்.

“பரவால்ல…”

“எங்கப்பா சுதந்திரப் போராட்ட தியாகி… தீவிர காந்தி பக்தர்.. அதுனாலதான் எனக்கு காந்தின்னு பேர் வச்சார்.. இப்போ கமல், ரஜினின்னு பேரு வைக்கிறாங்களல்ல.. அது மாதிரி.. காந்தி, காமராஜ், போஸ்ன்னு பேரு வைப்பாங்க” அவர் நடையில் சற்று வேகம் குறைந்தது.

“இந்தியா, பாக்கிஸ்தான் பிரிவினைய ஒட்டி நாடு முழுக்க கலவரம் நடந்துச்சுத் தெரியுமா”

தெரியாதென்றேன். பள்ளியிலோ, கல்லூரியிலோ அப்படி யாரும் சொல்லிக் கேள்விப்படவில்லை. செந்தில் அண்ணனைப் பார்த்தேன். அவரும் உதட்டைப் பிதுக்கினார்.

“ம்ம்… ரெண்டு பக்கமும் நிறைய மக்கள் இறந்துபோனாங்க.. அப்போ எங்கப்பாவும் அம்மாவும் கல்கத்தால இருந்தாங்க…. நான் எங்கம்மா வயித்துல மூனு மாசம்”

எனக்குப் பள்ளியிலிருந்தே கதைக் கேட்பதென்றால் மிகவும் பிடிக்கும், அதிலும் நிஜமான கதையென்றால் சொல்லவே வேண்டாம். முதல் ஆளாக அங்கிருப்பேன். காந்தியிடம் கதைக் கேட்க்கத் தயாரானேன்.

“அவங்க இருந்த கிராமத்துலயும் பெரிய அளவுல கலவரம் நடந்திருக்கு.. அப்பாவும், அம்மாவும் எப்படியோ உயிரக் கையிலப் பிடிச்சுக்கிட்டு ஒவ்வொரு இடமா ஓடி ஒளிஞ்சு தப்பிச்சிருக்காங்க.. அப்போ அந்த ஊருக்கு காந்தி வந்தாராம்.. அவர் வர்றான்னு செய்தி கேட்டதும்தான் எங்கப்பாவுக்கு பொழச்சுட்டோம்ன்னு தைரியம் வந்துச்சாம்.. அன்னைக்கு அவர் அடஞ்ச சந்தோசத்தப் பல நாள் எங்கம்மா சொல்லிட்டே இருந்தாங்க.. பித்துப் புடிச்ச மாதிரி அப்படி ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சார்… சிரிச்சுக்கிட்டே இருந்தார்.எவ்வளவு நேரம் அப்படி இருந்தார்ன்னு இப்ப நினச்சுப் பாத்தாக் கூட உடம்பெல்லம் என்னவோ பண்ணுதுன்னு ஒவ்வொருவாட்டியும் சொல்லுவாங்க” அதைச் சொன்னபோது அவர் குரலைச் சரி செய்துகொண்டதை நான் கவனிக்கத் தவறவில்லை.

“சந்தோசமான அடுத்த நிமிசமே எங்கப்பாவுக்குள்ள அதுவர அடக்கி வச்சுருந்த கோவம் வெறியா மாறிருக்கு.. வீட்ல இருந்த ஒரு அருவாளத் தூக்கிக்கிட்டு வெளியே கிளம்பிருக்கார்.. எங்கம்மா போகாதீங்கன்னு அழுது கெஞ்சிருக்காங்க..அவர் கேக்கல”

“காந்தி இருந்த இடத்துக்கு அருவாளோட போயிருக்கார்.. அவர சுத்தி ஆட்கள்… கிட்டயே போக முடியலயாம்.. தூரத்துல இருந்தேதான் பாத்துருக்கார்.. இந்தக் கதையக் கேக்குறப்பல்லாம் எங்கப்பா அருவாள எடுத்துக்கிட்டு காந்திய ஏன் பாக்கப் போனார்ன்னு எனக்குப் புரியாது.. அவர்ட்டயே ஒரு நாள் கேட்டேன்…”

“தெரியல.. அவரு ஊருக்கு வர்றார்ன்னு கேள்விபட்டதும் அழுகையும், ஆத்திரமும், சந்தோசமுமா வந்துச்சு.. அதுவர ஒவ்வொரு ராத்திரியும் உயிரோட இருப்போமா இல்லையான்னு பயந்து ஓடுனதுக்கு எதுனா திருப்பி செய்யனும்ன்னு தோணுச்சு… காந்திட்ட உத்தரவு வாங்கப் போனேன்னு நினைக்குறேன் என்றார்”

“காந்தி என்ன சொன்னாராம்” எனக்கு ஆர்வம் தாங்கவில்லை.

“அவர் காந்தியப் பாத்ததோட சரி.. பேசல” சப்பென்று போய்விட்டது. “அப்றம் என்னாச்சு?” செந்தில் அண்ணன் ஆர்வமாய் கேட்டார்.

“அவர் கூட்டத்தப் பாத்து கையெடுத்துக் கும்பிட்டுக்கிட்டே போனாரம். எவ்வளவோ முயற்சி செஞ்சும் அவரால காந்திக்கிட போக முடியல..”

“நல்ல வேளப் போகல” என்றேன். அதைச் சொன்னவுடன் சட்டென்று என்னைப் பார்த்தார் காந்தி.

“இல்ல.. கைல.. அருவாளோட காந்திக்கிட்ட போயிருந்தா அவர தப்பா நினச்சுருப்பாங்க எல்லாரும்” என்றேன்.

“சரிதான்” சிரித்துக்கொண்டே முதுகில் தட்டிக்கொடுத்தார் காந்தி. எனக்குப் பெருமையாக இருந்தது.

“எங்கப்பா அப்றம் என்ன பண்றதுன்னு தெரியாம வீட்டுக்கே திரும்ப்பிப் போயிருக்கார்.. அப்பாவ பாத்ததும் அம்மவால சந்தோசத்தக் கட்டுப்படுத்தவே முடியலயாம்.. அவர் வீட்டுக்குள்ள கால எடுத்து வைக்கும்போதே ஓடிப்போய் கட்டிபிட்டிச்சுக்கிட்டு அழு அழுன்னு அழுதாங்களாம்.. நாங்க கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்ட அன்னைக்கு கூட நான் அவ்ளோ சந்தோசமா இல்லடா.. உயிரோட இந்த மனுசன் திரும்பி வந்த நாள என்னால என்னைக்கும் மறக்க முடியாதும்பாங்க.. உங்கம்மா எங்க மொத ராத்திரல கூட எனக்கு அவ்ளோ முத்தம் கொடுக்கல.. அன்னைக்கு என் முகத்த உண்டு இல்லன்னு பண்ணிட்டா”

“ச்சீ.. என்ன இது.. புள்ளைக்கிட்ட என்ன சொல்றதுன்னு இல்லாம.. அதச் சொல்லும்போது அம்மாவோட முகத்துல வெக்கம் நிறஞ்சு வழியும்.. அம்மா அப்போவோட காதலப் பாத்து வளர்ந்த பிள்ளைங்களுக்கு வாழ்க்கைல கொண்டாடுறதுக்கு நிறைய விசயங்கள் கிடைக்கும்..”

காந்தி மீண்டுமொரு முறை தன் தொண்டையைச் சரிசெய்துகொண்டார். அதன் பிறகு எதுவும் பேசவில்லை. எனக்கு “கதை அவ்ளோதானா?” என்றிருந்தது. அவரிடம் என்ன கேட்பதென்று தெரியாமல் சங்கடமாய் உணர்ந்தேன்.

“என்னாச்சு.. சார்?”

“என்ன.. ஓ.. ஒன்னுமில்ல.. பழைய நினைவுகள்.. கதை நல்லாருந்துச்சா?” சிரித்துக்கொண்டே கேட்டார். “உனக்கு ஏன் இதச் சொன்னேன்னு புரிஞ்சதா?” என்றார். எனக்குப் புரிந்தது போலவும் இருந்தது புரியாதது போலவும் இருந்தது. எதையும் தெளிவாகச் சொல்ல முடியவில்லை. செந்தில் அண்ணனும் தீவிரமாக யோசிப்பவர்போல் முகத்தை வைத்திருந்தார். “அண்ணே” என்றேன். “ம்ம்..?” ஏதோ சொல்ல அவர் வாயெடுத்தார். அதற்குள் அம்மாசிக் கோனாரின் கிணற்றை அடைந்திருந்தோம்.

காந்தி குடத்தோடு லைனில் போய் நின்றார். நான் அவரின் சொன்னக் கதையைப் பற்றியே யோசித்துக்கொண்டு நின்றேன்.

காந்தி திரும்பிப் பார்த்து “வாங்க.. வந்து நில்லுங்க” என்று என்னையும் செந்தில் அண்ணனையும் அழைத்தார்.

*

4.

செந்திலுக்கும் காந்தி ஏன் அந்தக் கதையைச் சொன்னாரென்று புரியவில்லை. காந்தி, சுதந்திரப்போராட்டம், வன்முறை என அவர் சொன்ன எதுவுமே அவன் மனதில் தங்கவில்லை. ஒரே ஒரு வரியைத் தவிர… “அம்மா அப்போவோட காதலப் பாத்து வளர்ந்த பிள்ளைங்களுக்கு வாழ்க்கைல கொண்டாடுறதுக்கு நிறைய விசயங்கள் கிடைக்கும்..”

செந்தில் பிறந்ததிலிருந்து அவன் வீட்டிற்குள் முழு வெளிச்சம் வந்ததேயில்லை. அவன் தன் அப்பாவையோ, மரகதம் அத்தையின் மாமாவையோ பார்த்ததில்லை. அவன் வாழ்க்கையில் எப்போதும் நிறைவின்மைதான் நிறைந்து வழிந்தது. ஓட்டைக் குடத்திலிருந்து தண்ணீர் ஒழுகுவதுபோல்தான் ஒவ்வொரு பகலும், ஒவ்வொரு இரவும் ஓழுகியோடியது.

“காதல்” என்கிற வார்த்தையைக் கேட்டபோது அவன் மனம் லேசானதை உணர்ந்தான். திருமணம் நிச்சயம் ஆகும் வரை யார் எப்போது காதலைப் பற்றிப் பேசினாலும் “அது ரொம்ப காஸ்ட்லியான விசயம்.. நம் வாழ்க்கையில் அதற்கு இடமில்லை” என்று நினைப்பான். இப்போதும் உறுதியாக எதையும் சொல்ல முடியாத நிலைதான். அவளைப் பார்த்த நாளில் இருந்து இது நாள் வரை ஒரு வார்த்தைக்கூட அவளிடம் பேசியதில்லை என்பது அவன் நினைவுக்கு வந்தது.

நிறைந்தக் குடங்களோடும், ஒரு முடிவோடும் வீட்டிற்குத் திரும்பினான்.

*

2.

மேகலை கடையில் ஓல்ட் சிந்தால் சோப்பு இரண்டு வாங்கினாள். வீட்டிற்குத் திரும்பியதிலிருந்து அடிக்கடி முகம் கழுவகிறாள் அல்லது குளிக்கிறாள். இப்போதெல்லாம் அவள் எதையும் அதிகம் யோசிப்பதில்லை. எவ்வளவு யோசித்து செய்தாலும் நடப்பவை எல்லாம் நினைப்பதற்கு நேர் எதிராய் முடியும்போது அவளும்தான் என்ன செய்வாள். தனது ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையையும் பாதிக்கும் என்று தெரிந்தும் தன் மனம் விரும்பிய விசயத்தை அடைய முயன்றாள். அது நடக்கவில்லை. இனி அவ்வளவுதான், எல்லாம் முடிந்தது என்று சாவை எதிர்பார்த்து வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள். அப்படியும் எதுவும் நடக்கவில்லை. முன்னதைக் கூட அவளால் ஏற்றுக்கொள்ள முடிந்தது, செந்திலும் அவன் அம்மாவும் அமைதியாக இருந்து குற்றவுணர்ச்சியைத் தூண்டுகின்றனர் என நினைத்தாள்.

செந்தில்.. செந்திலை பார்க்கும்போதெல்லாம் அவனைப் பற்றி நினைக்கும்போதெல்லாம் வீடு திரும்பிய நாளை அவளால் நினைக்காமல் இருக்க முடியாது… கேத்ரீனையும்…

*

ஒரே சீரான வேகத்தில் போகும் பேருந்தின் சத்தம் சகிக்க முடியாததாய் இருந்தது மேகலைக்கு. இரவின் ஒழுங்கினால் உருவாகும் அமைதி அவளை எதற்கோ தயார் செய்வதைப் போலிருந்தது. ஓட்டுநர் இருக்கையிலிருந்து இரண்டு இருக்கைகள் பின்னால் உட்கார்ந்திருந்தாள். வண்டியில் கூட்டம் அதிகம் இல்லை. இருந்தவர்களும் தூங்கிக்கொண்டு வந்தார்கள். “இன்னும் மூன்று மணி நேரத்தில் மற்ற எல்லோர்க்கும் விடிந்துவிடும்.”

எப்போதுமே தவறு நடந்து முடிந்தபின்னர்தான் அறிவுரைகள் கேட்க்கும். அவளுக்கு அவளின் அம்மா அடிக்கடி சொல்லும் வார்த்தைகள் மனதில் ஓடின. “ஓடுற ஆறுக்கு பாக்குற பக்கமெல்லாம் வழிதான். ஆனா அப்படி நெனச்சு தெச மாறுனா அது கடல போய் சேராது” மேகலையை பொறுத்தவரை அவளின் திசையை மாற்றியது அவள் குடும்பம்தான். சிறு வயதிலிருந்தே திரைப்படங்களைப் பார்த்துவிட்டு கதாநாயகர்களை புகழந்து தள்ளும் தோழிகளைப் பார்க்கும்போதெல்லம் தனக்கு மட்டும் ஏன் கதாநாயகிகளைப் பிடிக்கிறது என்ற அவளின் குழப்பம் கேத்ரீனை முதன் முதலாகக் கல்லூரியில் பார்த்தபோது தீர்ந்தது.

ஏதேச்சையான முதல் சந்திப்பில் இருவருக்குமே ஒருவரை ஒருவர் எப்படி பிடித்தது என்று அதன்பின் நடந்த பல சந்திப்புகளில் பேசித் தீர்த்தார்கள். இருவரின் கல்லூரி நேரங்களும் வேறு வேறு என்றாலும் ஒருவருக்காக மற்றவர் காத்திருந்தார்கள். சந்திக்க முடியாத நாட்களில் கடிதங்கள் பரிமாறிக்கொண்டார்கள். இருவருமே தங்களின் உறவைப் பற்றி வெளிப்படையாகப் பேசிக்கொள்ளவில்லை என்றாலும் அவர்களுக்கு நன்றாகவே புரிந்திருந்தது. கேத்ரீனை விட மேகலைதான் மயக்கத்தில் இருந்தாள். “கண்ணா அது.. ஆம்பளைங்க தோத்தாங்க..பாத்து பாத்தே மயக்கிட்டா பாவி” கண்ணாடியைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் மேகலையின் முகம் சிவக்கும்.

இளங்கலை முடித்தப் பின் படிப்பைத் தொடர முடியாத மேகலையிடம், “முதுகலை இரண்டு ஆண்டுகள் மட்டும்தான், அதன் பிறகு ஒரு வருடத்தில் வேலை, அதிகபட்சம் மூன்று ஆண்டுகளில் உன்னை வந்து அழைத்துச் செல்கிறேனென்றாள்.” மேகலை கண்ணீர் வழிய சிரித்தாள். உடனேயே அழுதாள். கேத்ரீன் அவளை அள்ளி மார்போடு போட்டுக்கொண்டாள். பிரிவு உபச்சாரவிழா இனிதே நிறைவேறியது.

கேத்ரீனை அன்று வீட்டில் சந்தித்தப் பின்னர் அடுத்த மூன்று ஆண்டுகளில் ஒரு முறைக் கூட சந்திக்கவில்லை மேகலை. அவளிடமிருந்து கடிதங்கள் மட்டும் வந்துகொண்டிருந்தன. எல்லாக் கடிதங்களிலும் “எப்போதும் எது நடந்தாலும் சந்தோஷமாக இரு” என்ற வரி தவறாமல் இருக்கும். மேகலையின் திருமணத்திற்கு ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு கடிதங்கள் வருவது நின்றுபோனது.

மேகலையின் எந்தப் போராட்டமும் அவளுக்கு உதவவில்லை. கழுத்தில் தாலி ஏறியவுடனேயே அவள் ஒரு முடிவுக்கு வந்தாள். முதலிரவு அறைக்குள் நுழைந்த உடனேயே விளக்கை அணைத்துப் படுத்திவிட்டாள். “இந்த ஒரு இரவைத் தாண்டிவிட்டால்போதும் தன் வாழ்க்கையில் அதன் பிறகு எப்போதுமே மகிழ்ச்சிதான்”. அவளைப் பெண் பார்க்க வந்த செந்தில் வந்த அன்று தனியாக இருவரையும் பேசிவிட்டு வருமாறு சொன்னபோது அவளின் விருப்பமின்மையைச் சொல்லத் துடித்தாள். வீட்டில் செத்துவிடுவோம் என்று மிரட்டி சம்மதிக்க வைத்தார்கள்.

கேத்ரீனின் வீட்டுக் கதவைத் தட்டியபோது அவள் மனதில் வேறு எந்தச் சிந்தனையும் இல்லை. தன்னைத் தேடி கணவன் வீட்டார்கள் வருவார்களா, கேத்ரீனின் வீட்டில் என்ன சொல்வது, வேறு என்னப் பிரச்சனைகள் வரும் என எதையும் அவள் யோசிக்கவில்லை. அவளைப் பார்த்துவிட்டால் எல்லாவற்றையும் சமாளித்துவிடலாம் என்று நம்பினாள்.

மேகலையை பார்த்த கேத்ரீன் சந்தோஷமாகவே வரவேற்றாள். மேகலைக்குத்தான் அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. கேத்ரீனுக்கும் திருமணம் ஆகியிருந்தது. அவளால் நம்பவே முடியவில்லை. தனக்கு வந்த கடைசி கடிதத்தில் கூட “நான் இருக்கிறேன் மறந்துவிடாதே” என்றுதான் எழுதியிருந்தாள். ஒருவேளை அவளுக்கும் கட்டாயப்படுத்தி திருமணம் செய்துவைத்திருக்கலாம் என்று தன்னைத்தானே சமாதானப்படுத்திக்கொண்டாள். ஆனால் அடுத்த இரண்டு நாட்களும் தனியறையில் தூங்கியபோது, கேத்ரீன் ஒரு முறைக் கூட அறையில் தனியாய் வந்து பார்க்காதபோது மேகலைக்கு புரியத் தொடங்கியது.

கேத்ரீன் அந்த ஒருவாரத்தில் பகல் முழுவதும் மேகலையோடுதான் இருந்தாள். மூன்றுவருடக் கதைகள் ஒன்றுவிடாமல் சொன்னாள். அவளையும் சொல்ல வைத்தாள். எதற்கு வந்திருக்கிறாய், எப்படி கல்யாணம் ஆனது, உன் நிலமை என்ன என எதைப்பற்றியும் ஒருவார்த்தை பேசாமல் மற்ற எல்லாக் கதைகளையும் ஒரு அடி தள்ளி நின்று கண்களைப் பார்த்து பேசிக்கொண்டிருக்கும் கேத்ரீனை பார்க்க பார்க்க பயமாய் இருந்தது மேகலைக்கு. அவர்கள் பிரிந்திருந்த நாட்களைவிட அவளின் வீட்டில் தனி அறையில் இருந்த நாட்கள் தாங்க முடியாத வேதனையை அளித்தன.

தூக்கம் வராத ஒரு இரவில் தன் அறையை விட்டு வெளியே வந்தவளை கேத்ரீனின் அறையில் இருந்து வந்த சத்தங்கள் முற்றிலுமாக உடைத்துப் போட்டது. மறுநாள் காலை சரி நான் கிளம்புகிறேனென்றவளிடம் அடுத்த முறை வரும்போது குறைந்தபட்சம் பத்து நாட்களாவது தங்கவேண்டும் என்றாள் கேத்ரீன்.

*

பேருந்திலிருந்து இறங்குவதற்கு முன்னரே ஒரு முடிவுக்கு வந்திருந்தாள் மேகலை. நடப்பது நடக்கட்டும் என்று வீட்டை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினாள்.

மாமியார் வீட்டு வாசலில் கோலம் போட்டுக்கொண்டிருந்தாள். அவள் முகத்தை ஏறெடுத்துப் பார்க்காமால் வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள். செந்தில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். அவள் வெளியேறிய அன்று எப்படி இருந்ததோ அப்படியேதான் அன்றும் இருந்தது வீடு. தன் பெட்டியை ஒரு மூலையில் வைத்துவிட்டு ஒரு துண்டை எடுத்துக்கொண்டு குளியலறைக்குள் சென்று கதவைச் சாத்திக்கொண்டாள். யார் என்ன சொன்னாலும் ஒரு வார்த்தைத் திரும்ப பேசக்கூடாதென்று சொல்லிக்கொண்டே குளித்தாள்.

ஆனால் அவள் எதிர்ப்பார்ப்புக்கு மாறாய் அவளை யாரும் எதுவும் பேசவுமில்லை கேட்க்கவுமில்லை…

எஸ்.செந்தில்குமாரின் கழுதைப்பாதை நாவல் குறித்து வை.மணிகண்டன்

பாரங்கள் சுமந்தபடி ஓட்டமும் நடையுமாய் இடம் பெயர்ந்தபடியே இருக்கும் மனிதர்களின் கதை கழுதைப் பாதை, இந்தக் கதைகள் மேற்கு தொடர்ச்சி மலையும் அதன் அடிவாரங்களும் கண்ட பல ஆயிரக்கணக்கான மக்களின் வாழ்வின் சிறு துளி, இயற்கையால், மனிதனின் ஆசையால், விதிவசத்தால், இன்னதென்று கூறமுடியாத, பின்னிப் பிணைந்த மனித உறவுகளின் நிழல் பற்றி,தொல்கதைகளின் தொகுப்பென விரிகிறது கழுதைப்பாதை.

நாவலின் போக்கு கதை நாயகனின் தேவையை பின்பற்றியோ, ஏற்கனவே முடிவு செய்யப்பட்ட குறிப்பிட்ட இலக்குடனோ பயணிக்கவில்லை. மாறாக ஒரு ஆவணதொகுப்புக்கான நுண் விவரங்களின் கவனத்துடன், பலதரப்பட்ட கதைமாந்தர்களின் பார்வைக்கோணத்திலும், சிறிய பெரு நிகழ்வுகளின் துல்லிய புறவிவரிப்பின் வழி, ஒரு அட்டகாசமான காட்சியனுபாவமாக அமைந்திருக்கிறது. பூர்வகதை அல்லது ஆதி கதை என்று உத்தி வழி காலத்தின் தொடர்ச்சியை மலையின் பூடகத்தை தக்கவைத்துள்ளது.இந்த அழகியல் தேர்வுகளே இந்நாவலை குறிப்பிடத்தக்க ஒன்றாக மாற்றுகிறது.

மலை என்னும் பூடகம்

என் வீட்டின் அருகே சிறிய மலை உண்டு. மலை என்று கூட கூற முடியாது , சிறு குன்று. கல்குவாரி போக மீந்து நிற்கும் நிலமகன். சிறிய அளவினதே ஆனாலும் இம்மலையை காணுகையில் இன்னவென்று அறியாத ஒரு பணிவு போன்ற உணர்வு மனதில் எழும். கைகள் தன்னால் கூப்பித்தொழும். மலையின் கருணை குறித்த இந்தப் பணிவு, பயம், இந்நாவல் முழுவதும் மீண்டும் மீண்டும் நினைவுகூரப்படுகிறது , ராக்கப்பன்,கங்கம்மா என்னும் தொல் தெய்வங்களின் கருணை முதுவான்களை, மலையை நம்பி வாழ்பவர்களை வழி நடத்துகிறது, இப்பணிவின் நிழலில் நாம் அறியாத அனைத்தையும் வைக்கிறோம், நமது தவறுகளின் குற்றஉணர்வையும், இயற்கையை சந்தையாகும் நம் சாமர்த்தியத்தையும் சேர்த்தே இந்நிழலில் வைக்கிறோம். இந்தப் பணிவை வெறும் கோஷங்களாக அல்லாது செயல்தளத்தில் மீட்பதே அசல் முற்போக்கான செயல்பாடாக இருக்கமுடியும். அதே நேரத்தில் இப்புனிதத்தின் பணிவின் ஆன்மீக சாயல் சமகால முற்போக்கு பாவனைகளுக்கு முரண்படுபவை.

முற்போக்கின் தராசு

மலை வாழ் முதுவான்கள், தலைச்சுமை கூலிகள், கழுதைசுமைக்காரர்கள், காபி தோட்டத்து வேலையாட்கள், முதலாளிகள், கங்காணிகள் என்ற விஸ்தாரமான கதைக்களத்தில் , இவ்வமைப்பையே நகலெடுத்து சுரண்டலின் மீதான கட்டுமானம் என்று எளிய பிரதியை வாசிக்க அளித்திருக்கலாம், ஆனால் நமக்கு படிக்க கிடைப்பது முரண்படும் ஒத்திசைவுடன் கூடிய ஒரு பிரதி.

அப்பட்டமான சுரண்டலின் அமைப்பில் இருக்கும் தலைசுமைக்காரன் தனது செயல் தர்மம் குறித்து எந்தவொரு சஞ்சலமும் கொள்ளாது தெளிவாக இருக்கிறான் , அத்தனை சுரண்டலுக்கு பிறகும் அவனை அந்த செயல் தர்மம் வழி நடத்திய விசை எது ? தொழில் வழி போட்டியாக அமைந்துவிட்டாலும் மூவண்ணா விற்கும் தெம்மண்ணா விற்குமான சுமூகமான உறவு எதன் பொருட்டு ? துரோகத்தின் வழி குலைந்த தலைச்சுமைகாரர்களின் வாழ்வும் இறுதியில் மூவண்ணாவிற்கு நேரும் நிலைக்கும் என்ன தொடர்பு ?

அரசியல் சரி தவறுகளை புறம் தள்ளி, ரத்தமும் சதையுமான வாழ்வை முன்னிறுத்தி, வெறுப்பின் நிழலை சிறிதும் அண்டவிடாது அமைந்துள்ளது இப்படைப்பு , எளிதான சரி தவறுகளில் சிக்கி நாயகன், வில்லன் என்ற இரு துருவபடுத்துதலை தவிர்த்து பத்துக்கும் மேற்பட்ட முக்கிய கதைமாந்தர் தம் பார்வை வழி கதை விரிகிறது. கதைமாந்தர் தம் விசுவாசம், துரோகம், காதல்,காமம், ஆற்றாமை, கனவு, ஆசை உணர்வுகளுடன் நாமும் சஞ்சாரம் செய்கின்றோம்.

சாகசம்

மனிதன் தான் கடந்து வந்த பாதையை மீண்டும் மீண்டும் எண்ணி பார்க்கிறான் , கழுதைப்பாதையில் மீண்டும் மீண்டும் மூவண்ணா தலைச்சுமைகாரர்களை பற்றி கூறியபடியே வருகிறார், நூறுமாடுகளுடன் ராவுத்தர் வந்து செல்வது குறித்து கதை சொல்கிறான் செவ்வந்தி.

நூறு மாடுகளுடன் ராவுத்தர், கொல்லத்தில் இருந்து உப்பு வாங்க வேதாரண்யம் வரை செல்லும் வழியில், ஊருக்கு வரும் நிகழ்வு, அத்தனை அற்புதமான காட்சியனுபவமாக பதிவாகி இருக்கிறது , தூரத்தில் ராவுத்தரின் ஆட்கள் வரத் தொடங்குகையில் ஏற்படும் புழுதியில் தொடங்கி , அவர்களின் வருகைக்காக காத்திருக்கும் கடைக்காரர்கள் , ஊர்மக்கள், அவர்கள் எந்த வகையில் தயாராகின்றனர் என்பாதான சித்திரம் அபாரம்.

நூறு தலை சுமை காரர்கள் முத்துசாமியின் சாட்டையின் கீழ் ஒரு ராணுவ தளவாடம் போல் எஸ்டேட்களுக்கு தலைச்சுமை ஏற்றி சென்று வருவதை விவரிக்கும் அத்தியாயம் மயிர் கூச்செரிய செய்வது , அரசியல் சரி தவறுகள் தாண்டி அதன் நிகழ்த்தி காட்டும் அம்சம் மிகுந்த ஜீவனுடன் அமைந்துள்ளது.

முதன் முதலில் முத்தண்ணா கழுதைப்பாதை அமைத்து செல்லும் இடம் , இரண்டு இட்டிலிக்காக உமையாள் விலாஸில் தலைச்சுமை காரர்கள் படும்பாடு, கீசருவும் தெம்மண்ணாவும் மல்லுக்கு நிற்கும் இடங்கள்,எர்ராவுவை நாகவள்ளி பின்தொடர்ந்து செல்லும் இடங்கள், மிகுந்த அர்ப்பணிப்புடன் தூரிகையால் வரைந்தது போல் வாசிக்கையில் மனக்கண்ணில் எழுகின்றன, பானை சோற்றிற்கு பதம் இவ்விடங்கள். “அனார்கலியின் காதலர்கள்” கதையில் அமையப்பெற்ற புற விரிப்பின் கூர்மை கழுதைப்பாதையில் உச்சம் பெற்றிருக்கிறது .

இந்த அழகியல் தேர்வு பக்கம்பக்கமாய் தலை சுமை கூலிகளின் துயரங்களை ஆவணப்படுத்துவதற்கு ஒப்பானது, நாம் கடந்து வந்த பாதையை, நாம் ஏறி மிதித்து நிற்கும் உடல் உழைப்பை, கடந்த காலத்தின் தியாகங்களை குறித்து நம் பிரக்ஞையை மாற்றி அமைக்க வல்லது.

காதல் காமம்

காதல் களியாட்டங்களும் கசப்புக்களும் நிறைந்த பயணம் கழுதைப்பாதை . காதல், துரோகம் ,குற்றவுணர்வு,ரகசியம்,நிறைவேறா காதல், கூடாத காமம்,பிறன்மனை, காரிய காதல் , ஒருதலை காதல், என அத்தனை பரிமாணங்களும் ஜொலிக்கும்படி அமையப்பெற்றுள்ளது. குறிப்பாக கெப்பரூவும் பெங்கியும் வரும் இடங்கள் அழகு கூடி வந்துள்ளது, செல்வம் -கோமதி காதல், இளமைக்கால நாகவள்ளி – எர்ராவு காதல் மிகுந்த ஜொலிப்புடன் கனவு உலகில் நடப்பது போல் இருக்கிறது,கெப்பரூ பெங்கியின் மறுஎல்லை முத்துசாமியும் வெள்ளையம்மாளும் , செல்வம் கோமதியின் மறு எல்லை இளஞ்சி. துரோகத்தின் நிழலில் இளைப்பாற முடியாது , குற்றவுணர்வு நீண்டு மீண்டுமொரு துரோகத்தையோ பிராய்ச்சித்தத்தையோ செய்யும் வரை துரோகத்தின் நிழலின் வெப்பம் தகித்தபடியே இருக்கும்.

கூட்டமும் தனியாளும்

நாவலின் வகைமைப்படியே தலைச்சுமை காரர்கள், கழுதைசுமை காரர்கள், தோட்ட முதலாளிகள், கங்காணிகள் என்று பொதுமையாய் அமைந்தாலும் நாம் இறுதியில் அறிவது தனி ஆட்களின் ஆளுமையை , குறிப்பாக மூவண்ணா மற்றும் தெம்மண்ணாவின் ஆளுமைகளை. தோட்டத்து முதலாளிகளை பொறுத்த வரை “தலைச்சுமை காரர்கள் எல்லோரும் ஒரே மாதிரி இருப்பது” போல் கூறுகிறார்கள் , முத்துசாமி ஒருவனிடம் மட்டுமே முதலாளிகள் உரையாடுவார்கள் , தோட்டத்து முதலாளியை பொறுத்த வரை கழுதை சுமை மூவண்ணா அடிமைக்கு கிட்டத்தில் வருபவர், எதிர் பேச்சு பேச முடியாதவர். இந்த சூழலில் இருந்து தலை சுமை தெம்மண்ணா மற்றும் கழுதைக்கார மூவண்ணா இருவரும் வாழ்ந்த நேரிடையான, அலைச்சல் மிகுந்த வாழ்வின் ஒரு பகுதி நமக்கு காணக் கிடைக்கிறது. பல்வேறு கதை மாந்தர் குறித்து எழுத முடிவெடுத்துள்ளது ஆசிரியரின் அழகியல் தேர்வு, அத்தேர்வு இவ்விரு ஆளுமைகளின் சில கீற்றுகள் தவிர்த்து, வேறு எவர் குறித்தும் ஒரு முழுமையான சித்திரத்தை அளிக்கவில்லை. இது தெரிந்தே எடுக்கப்பட்டுள்ள தேர்வாகவும் இருக்கலாம் – பிம்ப வழிபாடு மிகுந்துள்ள இந்த சமூக ஊடக காலகட்டத்தில் இத்தேர்வும் சரியானதாக இருக்க வாய்ப்புண்டு.

அற்புதமான காட்சி அனுபவம் வழியும், உறுதியான நிறைவுப் பகுதியும், கழுதைப்பாதையை மறக்க முடியாத வாசிப்பு அனுபவமாக்குகிறது. தொடர்ந்து மேற்கு தொடர்ச்சி மலையும், அதன் அடிவாரமும் பற்றி செந்தில்குமார் அவர்கள் எழுத வேண்டும் , அவர் எழுத்து வழி மேலும் உருவாகும் உலகங்களை காண விருப்பம்.

நாடோடி – ராம்பிரசாத் சிறுகதை

அதிகாலை ஐந்து மணிக்கு தெருமுனைக்கு வந்திருந்தேன். அங்கே ஒரு கடை இருக்கிறது. நாளிதழ் கடை. அன்றைய தினத்துக்கான அத்தனை பத்திரிக்கைகளும் அங்குதான் வரும். அங்கிருந்து வெவ்வேறு கடைகளுக்கு பிரித்து அனுப்பப்படும்.

“திலகா வந்துடுச்சா?” என்றேன்.

“ஒங்க கதை வந்திருக்கா?” என்றார் கடைக்காரர். ஆம் என்பதாய் தலையாட்டினேன். திலகா வாராந்திரியை எடுத்து நீட்டினார். ஏழு ரூபாய் தந்துவிட்டு வாங்கிக்கொண்டு வீடு நோக்கி நடந்தேன்.

வீட்டிற்கு வந்ததும் பத்திரிக்கையைப் பிரித்துப் பார்த்தேன். முப்பத்தியிரண்டாவது பக்கத்தில் என் சிறுகதை வெளியாகியிருந்தது. நான் எழுதிய கதையை யாரோ வாசிக்கிறார்போல் ஒரு முறை வாசித்துப்பார்த்தேன். எனக்கு திருப்தியாக இல்லை. சரியான பாதையில் தான் சென்றுகொண்டிருக்கிறேன் என்று தோன்றியது. நாம் எழுதியது நமக்கே திருப்தியாக இருந்துவிடவே கூடாது. அப்போதுதான் அந்த திருப்தியை எட்டிவிடும் முயற்சியாக இன்னுமொரு கதை எழுதத் தோன்றும். அதையும் சற்றே குறையாகத்தான் எழுதவேண்டும். அதுதான் நம்மைத் தொடர்ந்து எழுதவைக்கும். இது ஒரு தந்திரம் தான்.

இதெல்லாம் ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், நான் பத்திரிக்கையில் எழுதுவதற்கான அசலான காரணம் வேறு.

என் வீடு ஒரு மத்தியவர்க்க அபார்ட்மென்ட் ஒன்றில் இரண்டாவது மாடியில் இருந்தது. குடும்பம், மாதா மாதம் சம்பளம், அந்த சம்பளத்துக்குள் சந்தோஷம், துக்கம் இப்படியானவர்களுக்கு மத்தியில் வாழ ஒரு தகுதி இருக்கிறது. அது இருப்பதாகக் காட்டிக்கொள்ளத்தான் இந்த ‘எழுத்தாளன்’ பிம்பம்.

நான் திருடன் இல்லை. ஆறு மாதங்களுக்கு முன்வரை ஒரு கல்லூரியில் விரிவுரையாளராகப் பணியாற்றினேன். அங்கே நான் சமர்ப்பித்த சான்றிதழ்கள் போலி என்பதைக் கண்டுபிடித்துவிட்டார்கள். நீதிமன்றம், வழக்கு என்றெல்லாம் போகாமல் விட்டுவிட்டார்கள். அதற்குக் காரணம் இருந்தது. அந்தக் கல்லூரி ஒரு அங்கீகாரம் பெறாத கல்லூரி. என் விஷயத்தைப் பெரிதுபடுத்தினால், அவர்களின் முகத்திரையை நான் கிழிக்க வேண்டி வரும். ஜென்டில்மேன்கள் போல் அவரவர் பாதையில் விலகிக்கொண்டோம்.

இந்தத் தந்திரம், அதிலிருக்கும் புத்திசாலித்தனம் என் தந்தை எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்தது. என் தகப்பனார் (அப்படித்தான் எனக்கு அவர் அறிமுகப்பட்டிருந்தார்) ஒரு அக்மார்க் நாடோடி. அப்போது இந்திய பிராந்தியத்தில் முகலாயர்களின் ஆட்சி நடந்துகொண்டிருந்தது. அது சுமார் எழுநூறு ஆண்டுகள் இருக்கலாம். அதெல்லாம் எங்களுக்குத் தேவையில்லை. காட்டு வாழ்க்கை எந்த ஆட்சியையும் சாராதது. அத்திப்பூ பூத்தாற்போல் அவ்வப்போது எந்த அரசனாவது, படை பரிவாரங்களுடன் காட்டுக்குள் வேட்டைக்கு வந்து பார்த்திருக்கிறேன். அவ்வளவுதான்.

என் தந்தை எனக்கு முன்பே சுமார் பத்தாயிரம் ஆண்டுகளாக பூமியின் வாழ்ந்துகொண்டிருப்பதால், காடுகள் தாம் தமக்கேற்ற இடம் என்று அவ்வப்போது சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். காடுகளில் தான் அவர் மூப்படையாததை யாரும் பார்க்க முடியாது. காடுகள் மூப்படைவதில்லை. அதே நேரம் காடுகள் வெளி உலகு குறித்த தகவல்களைப் பூடகமாகச் சொல்வதை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது என்று அவர் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்திருந்தார். அதன் படி அவர் நாகரீகங்களை பகுத்தார். அதன்படி முதலில் காடுகள் ஆதிக்கம் செலுத்தும் நாகரீகங்களே உருவாகும் என்றார். அதுதான் கற்காலமாக இருந்திருக்கிறது என்று நான் புரிந்துகொள்ள அது உதவியது. எகிப்தின் கீசா பிரமிட் கட்டுமானத்தின் போது நைல் நதிக்கரையில் இருந்தபடி கூலி ஆளாக அவர் வேலை பார்த்த கதைகளை அவர் சொல்ல நான் பல முறை கேட்டிருக்கிறேன்.

பின், நாகரீகங்கள் காடுகளை பின்னுக்குத் தள்ளி முன்னேறும் என்று கணித்தார். அதைத்தான் முகலாயர்கள், பின் அவர்களைத்தொடர்ந்து கிருத்துவ மதத்தினர் ஆதிக்கம் செலுத்திய காலகட்டமாக நான் புரிந்துகொள்ள அந்த கணிப்பு உதவியது. இந்தக் காலகட்டங்களில், அவ்வப்போது போர்களின் நிமித்தம் இரவுகளிலும் இரண்டு பிரதேசங்களின் போர் வீரர்கள் காடுகளுக்குள் பதுங்கித் திரிய நானும் என் தந்தையும் அவதானித்திருக்கிறோம். அப்போதெல்லாம் காட்டு விலங்குகள் தங்களை அண்டாமல் இருக்க, மிகச் சத்தமாக தண்டோரா போட்டபடியே காடுகளுக்குள் செல்வார்கள். அப்படித்தான் இசை எனக்குப் பரிச்சயமானது. தொடர்ந்து, மூங்கிலைக் கொண்டு புல்லாங்குழல் மூலமும், மூங்கிலை கொடியால் வளைத்துக் கட்டி அந்தக் கொடி நரம்பை மீட்டுவதன் மூலமும் இசையை என் தந்தை என் பொருட்டு விரித்துக் காட்டினார். பொழுது போகாத தருணங்களில் நாங்கள் அவைகளைக் கொண்டு இசையை உருவாக்கி மகிழ்வோம்.

பின் ஒரு கட்டத்தில், பூட்சு அணிந்த வெள்ளை மனிதர்கள் காட்டுக்குள் வந்து வன விலங்குகளை வேட்டையாடிவிட்டுச் செல்வதை அவர்கள் வீசி எறிந்த மது போத்தல்களை வைத்து கண்டுகொண்டிருக்கிறோம். அந்த மது பொத்தல்களில் எழுதியிருக்கும் வாசகங்களை அவர் படித்துக் காட்டுவார். அவ்விதம் ஆங்கிலத்தை எனக்கு அறிமுகம் செய்தது மட்டுமல்லாமல் எனக்கு அந்த மொழியை கற்றுக்கொடுக்கவும் செய்தார். நான் பிறக்கும் முன்பே அவர் பல கண்டங்கள் நாடோடியாகச் சென்று வந்திருக்கிறார் என்பதை எனக்கு புரிய வைத்த கணமும் அதுவே. அப்போதெல்லாம் நாங்கள் காட்டை விட்டு வெளியே செல்ல நான் ஆலோசனை சொன்னபோதெல்லாம், காடுதான் பாதுகாப்பு என்று என் தந்தை தொடர்ந்து வலியுறுத்தி நான் பார்த்திருக்கிறேன். காடுகளை வைத்து நகர மாற்றங்களை பகுத்ததை வைத்து, பின், நாகரீகங்கள் காடுகளை ஆதிக்கம் செலுத்தும் என்று கணித்தார்.

என் தகப்பனார் என்னைக் காட்டிலேயே வளர்த்தார். குடகு மலையில் சில பொந்துகள் இருந்தன. ஒரு காலத்தில் போர்களின் போது மறைந்திருந்து தாக்கப் பயன்பட்டிருக்கலாம். புதர்களால் மறைக்கப்பட்ட அந்த பொந்துகளில் ஒன்றில் தான் எங்கள் வசிப்பிடம். காட்டில் என்ன கிடைக்கிறதோ, அதை அவர் எடுத்து வந்து தருவார். தானும் உண்பார். சில நேரங்களில் அணிலோ, முயலோ எது கிடைத்தாலும் வேட்டையாடி நெருப்பில் சுட்டுத் தின்போம். அவர் எனக்கு எழுதப்படிக்கக் கற்றுக்கொடுத்தார். தமிழில் என்ன எழுதியிருந்தாலும் படித்துவிடக்கூடிய அளவிற்கு மட்டுமே இருந்தது என் கல்வி ஞானம். அதை அடிப்படையாக வைத்து, கிரகங்கள், சூரியன், சந்திரன், கிரகணம் என்று என் தந்தை தனக்குத் தெரிந்த எல்லாவற்றையும் எனக்குக் கற்றுத்தந்தார். அவருக்கு அதெல்லாம் எப்படி தெரிந்தது என்று நான் சமயத்தில் வியந்திருக்கிறேன். தான் சுமார் மூவாயிரம் வருடங்களாக இப்பூமியில் உலவிக்கொண்டிருப்பதாகச் சொன்னார். தான் ஒரு தீவொன்றில் பிறந்ததாகவும் அது தற்போது கடலுக்கடியில் இருப்பதாகவும், அவருக்கு ஒரு தமிழ்ப்பெண் மீது முதலும் கடைசியுமாக வந்த காதலில் நான் பிறந்ததாகவும் சொல்லியிருக்கிறார்.

அமாவாசை பவுர்ணமி தினங்களில் திடீரென காணாமல் போய்விடுவார். நான் அவரைக் காடு முழுக்கத் தேடித்தேடி அலைவேன். அலைந்து அலைந்து சோர்ந்து கிடைத்த இடத்தில் தூங்கிவிடுவேன். முதல் முறை அப்படி ஆனபோது கிட்டத்தட்ட அவரைத் தேடி நான் சோர்ந்திருந்த சமயம் அவராகவே என்னை வந்தடைந்தார். அன்று நான் அவர் முகத்தில் ஒரு வித்தியாசமான ஒளியை முதன் முதலாகப் பார்த்தேன்.

அதை எப்படி விளக்குவது என்று எனக்கு இப்போதும் தீர்மானமில்லாமல் இருக்கிறது. ஆனால், ஏதோ ஞானமடைந்தவன் போல, ஏதோ பிரபஞ்ச ரகசியங்களை உணர்ந்துகொண்டவன் போல இருந்தது அவர் முகம். அதன் பிறகு பல முறை காணாமல் போயிருக்கிறார். நானும் கண்டுகொண்டதில்லை. எப்படியேனும் திரும்பிவிடுவார் என்று நான் அறிந்தே இருந்தேன். என்னை அவர் ஏமாற்றியதே இல்லை.

ஒரு முறை ஓர் இரவில் என்னை என் தந்தை எங்கோ அழைத்துப்போனார். அது ஒரு பள்ளத்தாக்காக இருந்தது. நாங்கள் மெல்ல இறங்கினோம். பாறைகளுக்கிடையே முளைத்திருக்கும் செடியொன்றில் வேரைப் பற்றி, கற்களின் மேடு பள்ளங்களில் இருந்த இறுக்கங்களையும், தளர்வுகளையும் லாவகமாகப் பயன்படுத்தி நான் இறங்கிக்கொண்டிருக்க, எனக்கு வழிகாட்டும் முகமாய் அவர் எனக்குக் கீழே இறங்கிக்கொண்டிருந்தார். ஒரு கட்டத்தில் என் கால்களை எதுவோ பற்றி இழுக்க நான் குனிந்து கீழே பார்த்தேன். விக்கித்துப்போனேன். என் கால்களைப் பற்றி இழுத்தது என் தந்தை தான்.

இருவரும் கீழே விழுந்தோம். கும்மிருட்டாக இருந்தது. அது எங்களுக்கு வழமை தான் குகைக்குள் இரவுகளில் அப்படித்தான் இருக்கும். என் தந்தைக்கு அந்த இடம் பரிச்சயமாகியிருந்தது. பசிக்கு அங்கிருந்த சில இலைகளைப் பிடுங்கி சாறு பிழிந்து தந்தார். அதை உட்கொண்டதும் நான் சுய நினைவை இழந்துவிட்டேன். நான் திரும்ப எழுந்தபோது வாய் கசந்தது. மற்றபடி வேறெந்த பக்கவிளைவுகளும் இல்லை. இனிமேல் எனக்கு வயதே ஏறாது என்றார். ஒரு நாள் என்னை விட்டு பிரிந்து சென்றுவிட்டு பின் திரும்பி வராமலேயே போய்விட்டார்.

அவரின்றி காட்டில் இருக்கப்பிடிக்காமல், தான் நான் நாடடைந்தேன். என் தந்தை கணித்தது போல், நகரங்களை காடுகளைச் சிறிது சிறிதாக விழுங்கி ஜீரணித்தே வளர்ந்தன. என் போன்ற சக மனிதர்களைப் பார்த்தேன். பழகினேன். அவர்கள் தங்களைப் போல் உள்ள ஒருவனையே தங்களுக்கிடையே அனுமதிக்கிறார்கள் என்று அறிந்து அவர்களைப் போல் நடிக்கத்துவங்கினேன். அதில் பல சங்கடங்களை அனுபவிக்க நேர்ந்தது. எனக்கு என் தந்தை அந்த பச்சிலைச்சாற்றைப் புகட்டியபிறகு எனக்குப் பசிப்பதே இல்லை. ஆனால், மற்றவர்கள் மதிய உணவு இடைவேளைக்குப் போனால் நானும் உணவகம் போகிறேன் என்று எழுந்து கொள்ளத்துவங்கினேன். எங்கேனும் ஒரு மணி நேரம் சுற்றிவிட்டு திரும்பிவிடுவேன். மற்றவர்கள் போல் ஏதேனும் ஓர் வேலையில் ஒண்டியிருக்க முனைந்தேன். இப்போது வரை பலவிதமான வேலைகள் பார்த்திருக்கிறேன்.

பிரியாணி மாஸ்டராக, லாரி டிரைவராக, கணக்கு வாத்தியாராக, சாமியாராக, மருத்துவராக, செவிலியராக, போர் வீரனாக, துப்புறவுத் தொழிலாளியாக, கொலைகாரனாக, இரவுத்திருடனாக, அலைபேசிகள் மற்றும் கணிணி முதலான சாதனங்கள் விற்பவனாக, இப்படி எத்தனையோ வேலைகள். ஒரே இடத்தில் வெகு நாட்கள் இருப்பதில்லை. இருந்தால் நான் மூப்படையாததை யாரேனும் கண்டுபிடித்துவிடக்கூடுமென்று இடம்மாறிக்கொண்டே இருப்பேன். இந்த காரணத்துக்காகவே நான் திருமணமும் செய்துகொண்டதில்லை, அந்தந்த காலகட்டத்தில் சரித்திர நிகழ்வுகளில் பங்கேற்றதில்லை. ஏனெனில் என் போன்றவர்கள் மூப்படையாதது யாருக்கும் தெரிந்துவிடக்கூடாது. நிரந்தரமாக வீடு இல்லை. வாடகை வீடு தான். வாடகை தர, மின்சார கட்டணம் செலுத்தப் பணம் தேவைப்பட்டது.

என் தந்தை எனக்குப் பரிச்சயப்படுத்திய மூங்கில் இசை, வெகுவாக பரிணமித்து இசையை ஒரு சிறிய டேப்பில் சேகரித்து, தேவைப்படும் போது கேட்டுக்கொள்ளும் வகைக்கு வேறொரு கட்டத்தை அடைந்திருந்தது. எனக்குப் பிடித்த இசையைக் கேட்க வானோலி, டேப் ரிக்கார்டர், சி.டி, பென் டிரைவ், கணிணி போன்ற மிண்ணனு சாதனங்கள் வாங்க வேண்டி இருந்தது. இதற்கெல்லாம் பணம் தேவைப்பட்டது. எத்தனையோ விதமான இசையை பல நூற்றாண்டுகளாக அவற்றின் பரிணாம வளர்ச்சியோடு அவதானித்தது, இசை என்பது முறையாகச் சேர்க்கும் பிழைகளோ என்றே எனக்கு தோன்றியிருக்கிறது.

வேலை நேரம் போக, குடும்பம் என்று ஏதும் இல்லாததால், வீட்டில் பெரும்பாலும் ஓய்வு நேரங்களாகவே இருக்கும். அதில் நிறைய புத்தகங்கள் வாசிப்பேன். இசை கேட்பேன். அதன் மூலம் நிறைய கற்றிருந்தேன். அதை வைத்துத்தான் அந்தப் பச்சிலைச்சாறு என்னை என்ன செய்திருக்கிறது என்பதை அறிந்துகொள்ள முடிந்தது. நம் உடல் செல்களால் ஆனது. அது தினம் தினம் பிறக்கும், தினம் தினம் இறக்கும். சாதாரண மனிதர்களுக்கு அந்தச் செல்கள் இறக்கும் வேகத்தில் மறுபடி பிறப்பதில்லை. மறு பிறப்பு விகிதம் குறையக் குறைய உடல் மூப்படைகிறது. ஆக, மூப்பு என்பது நம் உடலில் உள்ள செல்களின் மறுபிறப்பு விகிதத்தைப் பற்றிக்கூறுவது. அந்தச் சாறு என் உடல் செல்களின் இறப்பு விகிதத்தையும், மறுபிறப்பு விகிதத்தையும் ஒன்றாக்கிவிட்டது. அந்த மூலிகை எது என்று எனக்கு என் தந்தை சொல்லித்தரவே இல்லை. ஆனால் அந்த மூலிகை என் உடலில் ரத்தத்தில் கலந்திருக்கிறது என்பதால் நான் யாருக்கும் ரத்த தானமோ, உடல் உறுப்பு தானமோ செய்யக்கூடாது என்று கூறியிருந்தார்.

ஆனால், இப்பொது என் பிரச்சனையே வேறு.

தேனீக்களை எடுத்துக்கொண்டால், அவைகள் சதா பூக்களை அண்டி அவற்றிலிருந்து மகரந்தங்களை சேகரித்துக்கொண்டே இருக்கும். ஏன் சேகரிக்கிறோம், எதற்கு சேகரிக்கிறோம் என்ற எந்த கேள்வியும் இல்லை. இறுதியில், அவைகள் பாடுபட்டுச் சேர்த்த அத்தனை தேனையும் மனிதர்கள் வந்து அள்ளிக்கொண்டு போவார்கள். இந்த தேனீக்கள் மீண்டும் வேறொரு கிளையில் மகரந்தங்கள் சேகரிக்கப் போய்விடும். இதை ஒரு குறியீடாகப்பார்க்கிறேன். இப்படி சில மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். சம்பாதிப்பார்கள். வேலை, வீடு, குடும்பம் தவிர வேறொன்றும் தெரியாது. இறுதியில் சேர்த்த பணத்தையெல்லாம் நகையாக்கி பெண்ணின் திருமணத்துக்கு செலவு செய்துவிட்டு ஓட்டாண்டியாய் நிற்பார்கள்.

யானைகளை எடுத்துக்கொண்டால், அவைகள் அச்சமூட்டும் உருவத்தைக் கொண்டிருந்தும், இரண்டு கால் மனிதனுக்கு கட்டுப்பட்டு கோயில் வாசலில் கடந்து செல்லும் மனிதர்களைக் கும்பிட்டு நிற்கும். இதையும் ஒரு குறியீடாகப் பார்க்கிறேன். இப்படியும் மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். தன் அசலான பலமே தெரியாமல் அடுத்தவனுக்கு சலாம் போட்டு நிற்பார்கள்.

சிலர் கடினமாக உழைத்து மிகப்பெரும் செல்வம் சேர்த்து உயர்ந்த இடத்துக்குச் செல்வார்கள். சட்டென அத்தனை செல்வத்தையும் இழந்து திருவோடு ஏந்தும் நிலைக்கு வந்துவிடுவார்கள். அவர்களைக் குறிப்பால் சுட்டுவதாகவே நான் சர்ப்பங்களைப் பார்க்கிறேன்.

மற்றவர்கள் ஏங்கும் ஒன்று கிடைத்துவிடுவதாலேயே, வாழ்வின் அத்தனை பேறுகளையும் பெற்றுவிட்டதாக வாழ்நாள் முழுவதும் நினைத்துக்கொண்டே எந்த பேறுமற்ற ஒரு சாப வாழ்வை, அது சாப வாழ்வென்றே தெரியாமல் வாழ்ந்து தீர்த்துவிடுவார்கள் சிலர். இவர்களை பொந்துக்குள் தலைவிட்டுக்கொள்ளும் நெருப்புக்கோழியாகவே நான் பார்க்கிறேன்.

இப்படி நிறைய சொல்லலாம். இப்பூலகில் சுமார் எழுநூறு ஆண்டுகளுக்கு மேலாக வாழ்ந்துவிட்டேன். நான் அவதானித்த வரையில், மனித வாழ்வின் மையம் என்பது ஒரு உயிரினத்தின் இயங்குமுறையோடு ஒப்பிட இயலுவதாகத்தான் எக்காலமும் இருந்திருக்கிறது. வேறு விதமாகச் சொல்வதானால், ஒரு உயிரினத்திடம் ஒரு குறிப்பிட்ட இயங்குமுறை காணப்பட்டால், அது ஏதாவதொரு மனிதனின் வாழ்க்கையின் மையமாக இருக்க மிக அதிக வாய்ப்புக்கள் இருக்கிறது.

என் அவதானங்களை மூன்றாகப் பகுத்துவிட முடியும். இந்த மூன்று விஷயங்களே என்னை, இப்பூவுலகில் என் இருப்பை அச்சுறுத்துவதாக இருக்கிறது.

முதலாவது, எனக்கு இந்த பூவுலகில் ‘விழிப்பு’ ஏற்பட்ட போது எனக்கு தந்தை என்று ஒருவர் இருந்தார். அப்போது முகலாயர்கள் இங்கே ஆட்சி செய்துகொண்டிருந்தார்கள். அப்போதே பண்டமாற்று ஒழிந்து பணம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருந்தது. மக்கள் விவசாயம் செய்தார்கள். நிலச்சுவாந்தார்கள் கூலிகளை உருவாக்கினார்கள். நிலச்சுவாந்தார்களை சிற்றரசர்களும், சிற்றரசர்களை பேரரசர்களும், பேரரசுகளை சூழ்ச்சியால் வியாபாரிகளும் கட்டுப்படுத்தினார்கள். எழுநூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் இந்த அமைப்பில் பெரிய மாற்றங்கள் உருவாகவில்லை. இது, பெரிய மாற்றங்கள் உருவாக மீக நீண்ட காலம் ஆகும் என்ற எண்ணத்தை எனக்குள் வலுவாக விதைத்துவிட்டது.

இரண்டாவது, இந்த உலகில் ஒவ்வொரு மனிதனின் குணாதிசயத்திற்கும் ஒரு உயிரினத்தை என்னால் சுட்டிவிட முடியும். நான் இந்த எழுநூறு வருடங்களில் எண்ணற்ற உயிரினங்களையும், மனிதர்களையும் கூர்ந்து அவதானித்திருக்கிறேன். இந்த அவதானத்தைக் கொண்டு, என்னால், ஒரு மனிதனை, அவனை முதன் முதலில் பார்த்த மாத்திரத்தில் அவனது பூவுலக வாழ்வின் மைய இயக்கத்தை எட்டிவிடமுடியும். அதை எட்டிவிட்டபிறகு எனக்கு அந்த மனிதன் சலித்து விடுகிறான். அதற்கு மேல் அவனிடம் புதிதாக எதிர்பார்க்க ஏதுமில்லை என்றாகிவிடுகிறது. இந்த என் அவதானத்தை பொய்பிக்கும் ஒரு மனிதனை நான் இதுகாறும் பார்த்ததே இல்லை. அவன் தனக்கு முன் வாழ்ந்த தன்னைப் போன்ற ஒருவனிடமிருந்து அதிகம் வேறுபடுவதில்லை. இதுவே என்னை சலிக்க வைக்கிறது. ஒரு கட்டத்தில் எங்கு திரும்பினாலும் இப்படி சல்லிசாக ஊகித்துவிடக்கூடிய மனிதர்களே என் கண்களுக்குத் தெரிகிறார்கள்.

இது பரவாயில்லை என்று உங்களுக்குத் தோன்றலாம். அங்குதான் மூன்றாவதுக்கான காரணங்கள் உருவாகிறது.

மூன்றாவது என்னவெனில், இப்படி சல்லிசாக ஊகித்துவிடக்கூடிய மனிதர்களையெல்லாம் தாண்டி பிரத்தியேகமான, ஊகிக்கவே முடியாத சில மனிதர்களும் இந்தப் பூமியில் பிறக்கிறார்கள் தான். ஆனால், இரண்டாவதாக வரும் சல்லிசாக ஊகித்துவிடக்கூடிய மனிதர்கள் இந்த மூன்றாமவர்களை வாழவே விடுவதில்லை. இதுவும் ஒரு கட்டத்துக்கு மேல், எளிதில் ஊகித்துவிடக்கூடிய ஒரு இயக்கமாக ஆகிவிடுகிறது.

இவர்களுக்கு மத்தியில் என் வாழ்க்கை சுவாரஸ்யப்படுவதில்லை. யாரைப் பார்த்தாலும் சலிக்கிறது.

சரி, ஒரேயடியாய்ப் போய்ச் சேர்ந்துவிடலாமென்றால், என் தந்தை எனக்களித்த மூலிகைச்சாறு இறப்பையே நெருங்க அனுமதிப்பதில்லை. இரண்டு மூன்று முறை விஷமருந்தியும் பார்த்தாகிவிட்டது. என் உடலில் செல்கள் மறுபிறப்பு விகிதம் நூறு சதம் என்பதால் விஷம்தான் தோல்வி அடைகிறதே ஒழிய என்னுடல் அப்படியே தானிருக்கிறது. விபத்துக்களில் சிக்கி வலியெடுத்துச் சாக எனக்கும் விருப்பமில்லை.

எத்தனையோ யோசித்துவிட்ட பிறகு ஒரு திவ்விய தருணத்தில் அது எனக்குத் தோன்றியது. உடல் இயங்க பிராணவாயு முக்கியம். அதை மட்டுப்படுத்திவிட்டால்? மூளைக்கு ஆக்சிஜன் செல்லாமல் மூளை இறக்க நேரிடும். மூளை இறந்தபிறகு உடல் உயிருடன் இருந்து என்ன பயன்?

ஆம்.

அதைத்தான் செய்ய இருக்கிறேன். என் மூளையைக் கொல்ல இருக்கிறேன். அதற்கென ஒரு பெட்டி செய்யத்துவங்கியிருந்தேன். அது இந்த நாளின், திலகாவில் என் சிறுகதை வெளியான தினத்தில் தான் பூரணமாகவேண்டுமென்று இருந்திருக்கிறது. இதைக்கூட நான் ஒரு வாரம் முன்பே கணித்துவிட்டிருந்தேன். பார்த்தீர்களா? இந்தச் சின்ன விஷயத்தில் கூட எனக்கு எவ்வித ஆச்சர்யமோ, எதிர்பாராத தன்மையோ இருக்கவில்லை.

நான் இரவு வரும் வரை காத்திருந்தேன். இரவாகி நகரம் அடங்கிவிட்டபிறகு சற்று தொலைவிலிருந்த மயானத்திற்கு அந்தப் பெட்டியுடன் சென்றேன். இறந்த ஒருவரைப் புதைக்கும் போது அவர் பயன்படுத்திய பொருட்களையும் சேர்த்துப் புதைப்பது தானே தமிழர் மரபு. அதன்படி, நான் பயன்படுத்திய மடிக்கணிணி, நூல்கள் ஆகியவைகளையும் எடுத்துச்சென்றிருந்தேன். மயானத்தில் ஆறடி ஆழத்தில், இரண்டடி அகலத்தில் குழி தோண்டினேன். அதில் அந்தப் பெட்டியைக் கிடத்தினேன். அதனுள் நான் பயன்படுத்திய அனைத்தையும் கிடத்தினேன். பிறகு நானும் என்னை அதில் நிறைத்துக்கொண்டு பெட்டியை இறுக மூடி உட்புறமிருந்து ஆணியால் காற்று கூட புக முடியாத அளவிற்கு அந்தப் பெட்டியை அறைந்து மூடினேன்.

என்னிடம் திட்டம் தெளிவாக இருந்தது. அது ஒரு பழைய மயானம். அருகாமையிலிருந்த மலையொன்றிலிருந்து உருவாகி கடலை நோக்கிச்செல்லும் ஒரு ஆற்றின் ஓரமாய் அமைந்திருந்தது அந்த மயானம். நாளை அந்த மலை மீது அமைந்திருந்த நீர்த்தேக்கத்தைத் திறக்க இருக்கிறார்கள். மதகைத் திறந்தவுடன் பெருகி வரும் நீர் நான் வெட்டிய குழியின் மீது மண்ணையும், குப்பைகளையும் கொண்டு மூடிவிடும். பிராணவாயு இன்றி என் மூளைக்கு மரணம் சாத்தியமாகிவிடும். வேறெப்படியும் என்னால் இந்த வாழ்வை முடித்துக்கொள்ள முடியாது.

பெட்டியை இறுக மூடிய கொஞ்ச நேரத்தில் எனக்கு மயக்கம் வந்தது. கண்களை மூடிக்கொண்டேன். எழுநூறு ஆண்டுகள்!! தேவைக்கும் அதிகமாய். இந்த பூவுலக வாழ்வை தரிசிக்க வைத்த எல்லாம் வல்ல இறைவனுக்கும், என் தந்தைக்கும் என் நெஞ்சார்ந்த நன்…………………………………………………………………………………………………………………………..

உடலில் வெய்யிலின் வெக்கை படிவதைப் போல் உணர, மங்கலாய் எதுவோ தோன்றி அதனிலிருந்து உயிர்ப்பெறுவது போல் நான் திடுக்கிட்டு எழுந்தபோது அது ஒரு பாரிய நிலப்பிரதேசமாகத்தான் இருந்தது. எங்கும் வெறும் பாறைகள். மலைகள். என் நரம்புகள் புடைத்து, விரைத்தன. முயங்க வேண்டுமென்று ஒரு உத்வேகம் உடலில் எந்தப் பகுதியிலிருந்தோ முளைத்து உடல் முழுவதும் வியாபித்துக்கொண்டிருந்தது. வானில் சூரியன் பிரகாசமாய்த் தோன்றியது.

என்னைச்சுற்றி என் மடிக்கணிணி சிதைவுண்ட நிலையில் கிடந்தது. ‘சுவர்க்கம் இப்படியா இருக்கும்?’ என்றெண்ணியபடி நடந்தேன்.

அதுகாறும் உறக்கத்தில் இருந்ததாலோ என்னவோ, புதிதாக நடை பயிலும் குழந்தை போல, நான் நடந்து கொண்டே இருந்தேன். நிற்கவேண்டும் என்றோ, அமர வேண்டும் என்றோ தோன்றவே இல்லை. நடக்க நடக்க எங்குமே ஒரு சின்னச் செடி கூட இல்லை. பூமி முற்றிலுமாக மலடாகிப்போனது போலிருந்தது. நீரின் சுவடு கூடத் தெரியவில்லை. காகம், ஈக்கள், பூச்சிகள் என எந்த சிற்றுயிரும் கண்ணில் தென்படவில்லை. ஏதோ வரண்ட பாலைவன மலைப்பகுதியில் நடப்பது போலிருந்தது. நடந்து நடந்து ஒரு மலையை அடைந்தேன். அது ஏதோ பரிச்சயமான மலை போல் தோன்ற கூர்ந்து கவனித்ததில் அது என் தந்தை என்னை அழைத்துச்சென்று ஒரு பள்ளத்தாக்கில் கால் பிடித்து இழுத்தாறே அதே மலை தான் என்பது புரிந்தது.

‘அப்படியானால் இன்னமும் பூமியில் தான் இருக்கிறோமா? எங்கே எல்லோரும்?’

கேள்விகளுடன் எதுவும் புரியாமல், மலையை நோக்கி நடந்தேன். இது தான் நான் முன்பு வாழ்ந்த பூமியின் தற்போதைய நிலை எனில், நான் குறைந்தபட்சம் பத்தாயிரம் வருடத்திற்காவது புதையுண்டே இருந்திருக்கவேண்டும். அந்த மலையைத் தொடர்ந்து சுற்றிவர, நான் என் தந்தையால் இடறப்பட்டு விழுந்த பள்ளம் தென்பட்டது. என் தந்தையின் நினைவு உந்த நான் அந்தக் பள்ளைத்தை எக்கி முழுமையாகப் பார்த்தேன். பின் பள்ளத்திற்க்குள் இறங்கினேன். சிறிதாய், மிகம்மிகச் சிறிதாய் ஒரு செடி முளைத்திருந்தது. அந்தச் செடியின் இலைகளைக் கண்ணுற்றேன். அருகே நெருங்கிப் பார்க்கையில் அந்த இலையிலிருந்து வந்த வாசம் எனக்கு முன்பே பரிச்சயமாகியிருப்பதை உணர முடிந்தது. என் வாய் கசந்தது.

அதில் நான் பார்த்தது என்னை மலைக்க வைத்தது. அவைகளைப் பற்றி நான் படித்திருக்கிறேன். அவைகள் விட்டத்தில் ஒன்றரை மில்லிமீட்டர் அளவே உள்ள எட்டு கால்களைக் கொண்ட சின்னஞ்சிறு ஜந்துக்கள். பெயர் டார்டிகிரேட்.

டார்டிகிரேட்கள் மைனஸ்272 டிகிரி குளிரிலும் உயிர்வாழக்கூடியவை. பிராணவாயுவே இல்லாத வெற்றிடத்தில் விட்டால், க்ரிப்டோபையோசிஸ் எனப்படும் நீள் உறக்கம் கொள்ளக்கூடியவை. சாதகமான சூழல் வரும்போது மீண்டும் உயிர்பெற்று வாழக்கூடியவை. இத்தகுதிகளுடன் அவைகள் கிரகம் விட்டு கிரகம் கூட பயணிக்க வல்லவை.

நான் இத்தனை காலமும் சாகவே இல்லை என்பதும், இதுகாறும் வெறும் ஒரு நீள் உறக்கத்தில் தான் இருந்திருக்கிறேன் என்பதும் இப்படித்தான் எனக்குப் புரிய வேண்டுமென்றிருந்திருக்கிறது. என் தந்தை இந்த இலைகளைக் கசக்கி சாறு பிழிந்து எனக்குத் தந்திருக்க வேண்டும். இந்த இலைகள் மீதுள்ள டார்டிகிரேட்களின் மரபணுக்களை இந்த இலைச்சாறு என் மரபணுவில் கலந்து விதைத்திருக்க வேண்டும். இந்த இயக்கங்களின் கூட்டு பலனாய் நான் சுமார் பத்தாயிரம் வருடங்களுக்கு நீள் உறக்கத்தில் மூழ்கியிருந்திருக்க வேண்டும். என்ன நடந்திருக்கிறது என்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது.

சாவு என்ற ஒன்றே இல்லாமல் எழுநூறு ஆண்டுகளுக்கு மேலாக நான் வாழ்ந்திருந்தபோதான வாழ்க்கை என்பது ஒரு இசைக்குறிப்பை, அதன் முழுமைத்தன்மையை வெளியிலிருந்து அவதானிப்பது போலாகிவிட்டிருந்தது. அந்த இசை எனக்குப் புரியாதவரை, அந்த இசை என்னை ஈர்த்தது. அந்த இசையை நான் கேட்கத்தலைபட்டேன். அதில் திளைத்தேன். அதில் பிரபஞ்சத்தை உணர்ந்தேன். அதில் கடவுளை உணர்ந்தேன்.

ஆனால், அந்த இசைக் கோர்வையின் ரிஷிமூலம், நதிமூலம் தெரிந்தவிட்டபிறகு, அந்த இசை, அதன் முழுமைத்தன்மை, அதன் ஏற்ற இறக்கங்கள் என எல்லாமும் தெரிந்துவிட்டபிறகு, அந்த இசைக்கோர்வை ஒரு இசைக்கோர்வையாக உருவாக எதையெல்லாம் உள்ளடக்க வேண்டும், அப்படி உள்ளடக்க வேண்டியதன் நிமித்தம் எதையெல்லாம் தவர விட வேண்டும், புறக்கணிக்க வேண்டும் என்பது என் கண்களுக்கு தென்படலாயிற்று. எந்த இசைக்கோர்வையும் எல்லாவற்றையும் உள்ளடக்கி உருவாகலாகாது, அது சாத்தியமல்ல என்கிற பேருண்மை எனக்கு உரைத்தபோது நான் அதிர்ந்துபோனேன். ஏமாற்றமாய் உணர்ந்தேன். இந்த அதிர்ச்சி, ஏமாற்றம் இறைவன் என்பவன் அப்படி ஒன்றும் எட்டிவிடமுடியாத கலை ஞானம் கொண்டவனல்ல என்பதைப் புரியவைத்தபோது அது என் ஏமாற்றத்தை பன்மடங்கு கூட்ட மட்டுமே உதவியது.

இதையெல்லாம் வைத்துப் பார்க்கும் போது, இசையை ரசிக்க வேண்டுமானால், அதன் முழுமைத்தன்மையைத் தெரிந்துகொள்ளக்கூடாதோ என்கிற தோற்றம் வருவதைத் தவிர்க்கவே முடியவில்லை. ஆனால், ஒரு ரசனை என்பது அறிவின் மூலமாக பெறுகவேண்டுவது தான் எனும்போது, அறிவின் பெறுக்கம் ஒரு கட்டத்தில் ரசனையைக் கொன்றுவிடும் எனும்போது, இசைக்கோர்வையின் நோக்கம் தான் என்ன?

இப்போது என் முன் பூமி என்கிற இந்தக் கிரகமும், கொஞ்சம் டார்டிகிரேட்களும், ஒரு செடியும் இருக்கின்றன. இந்த பிரபஞ்சம் இனி தன் கையிலிருப்பவற்றை வைத்து உருவாக்க இருக்கும் எந்த இசைக்கோர்வையின் எந்த அசைகள் நானும், பூமிக்கிரமும், அந்தச் செடியும், டார்டிகிரேட்களும் என்கிற கேள்வி ஒரு கரையான் போல என் சிந்தையை அரிக்கத்துவங்கியிருக்கிறது.