Author: பதாகை

​காத்திருத்தல் – சரவணன் அபி கவிதை

சுருக்கங்கள் நிறைந்த கரங்கள்
வித்வம் நிறைந்தவை
புகைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன
காலை நடைபயிலும் கால்கள்
சந்தைவந்த சிறார்
முகர்ந்தலையும் குட்டிநாய்கள்​​
நடுவே இரு நாற்காலிகளில்
ஒன்றில் அக்கரங்களின் தலைவன்
இன்னொன்றில்
நசுங்கிய ஆயினும் அழகிய குவளை
அருகில் சாய்த்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறது
வாழ்வைப்போல் அதிர்வுதளர்ந்த
தந்திகள் துவளினும்
எதை வேண்டுமென்றாலும்
இசைக்கக் காத்திருக்கும்
கிதார்

Advertisements

நொட்டை – விஜயகுமார் சிறுகதை

ஐயோ இப்படி ஆகிவிட்டதே! என்று உள்தாழிட்டு அழுதுகொண்டிருந்தது அந்த புத்துயிர்.

1
“மாமா நான் சுத்தட்டா?” புகழேந்தி கேட்டதைப் பார்த்து வாத்தியார் சட்டென்றும் முறைத்தார். புகழேந்தி பார்வையை நகற்றாமல் மாமாவையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
வாத்தியார், “இன்னும் மீசையே ஒழுங்கா வளரல, அதுக்குள்ள சுத்தணும்? இதுக்குதான் உன்ன இங்கெல்லாம் கூட்டிவரதில்ல. ஒழுங்கா சொல்லறத மட்டும் செய்” உச்ச சாயலில் கடிந்தார். புகழேந்தி முகம் சிறுத்து சுண்ட ஆரம்பித்ததை உணர்ந்த வாத்தியார், “இப்போ வேண்டாம், இதெல்லாம் என்னோட போவட்டும், வேண்டாம்டா” என்று சன்ன குரலில் சூழலை சரிகட்டினார். புகழேந்தி உற்சாகத்தையும் ஆவலையும் மீட்டு சரி என்பதுபோல் தலையாட்டினான்.
அந்த விலாசமான மண்டியில் ஒரு மேசை ஒரு நாற்காலியைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை. சூரியன் வழக்கம்போல் பிரகாசித்தாலும் மூடப்பட்ட ஜன்னல்களினால் இருட்டு மண்டி முழுவதும் அப்பி இருந்தது. அந்த இருட்டும் அவர்கள் சுமந்து வந்த பையும் புகழேந்திக்கு மேலும் பரவசம் தந்தது. வாத்தியார் ஸ்விட்சை தட்டிவிட்டு நிதானமாக மேசையருகில் வந்து புகழேந்தியை வரச்சொல்லி சமிங்கை செய்தார். அவன் அருகில் வந்து பையிலுள்ள கச்சா பொருட்களை எடுக்க முற்பட்டான்.
“கொஞ்சம் பொறு”, வாத்தியார் கையசைத்தார். சட்டையை கழற்றி ஒரு மூலையில் எறிந்தார். வெற்றுடலும் கா.ம.கா கட்சி கரை வேட்டியுமாக அவனைப் பார்த்து புன்முறுவிவிட்டு அமர்ந்து மேசையை இருகைகளாலும் உலாவிவிட்டார். மேல்முகமாக முகத்தை ஏந்தி ஆகாயத்தை நுகர்ந்தார். ஒரு கலைஞனைப் போல் காட்சி தந்த வாத்தியாரின் முதுகு கிராம ரஸ்தா போல் குண்டுகுழியாக இருந்ததை புகழேந்தி கவனித்தான்.
புகழேந்தி, “இது என்ன முதுகுல?”
“ம்ம்?”
“இல்ல! முதுகுல என்ன.”
“அதுவா? அது கையெழுத்து. அந்த குரூப் போட்ட கையெழுத்து”, வாத்தியார் சுருக்கி சொன்னார்
“கையெழுத்தா? காயம் ஆனா மாரில இருக்கு. அதுவும் இத்தன காயம். சின்ன சின்னதா. எப்ப ஆனது? சின்ன வயசிலையா?” கேள்விகளை அடுக்கியவனை வாத்தியார் “வந்த வேலையை மொதல்ல பாப்போம்” என்று அடக்கினார்.
“டேபில தொட, கொண்டுவந்த ஐட்டத்தை எடுத்து அந்த செவுரோரமா அடுக்கு. அடுக்கீட்டு கொஞ்சம் தூரமா பொய் நிக்கணும், கேட்டுச்சா?”
“சரிங்க”, வாத்தியாரின் சித்தத்தை பாக்கியப்படுத்தினான். அவரின் காரியதரிசி போல கைங்கரியம் செய்தான்
வாத்தியார் தன் வித்தையை உருட்ட ஆரம்பித்தார். முதலில் பெரிய கைக்குட்டை அளவிற்கான துணியை மேசைமேல் வைத்து நீவிக்கொடுத்து அதன்மேல் ‘ஆர்.பி’ என்ற குடுவையிலுள்ள ரசாயன பொடியை எலுமிச்சை கணத்திற்கு கொட்டினார். அதற்க்கு சரிபாதி செம்மண் எடுத்து கலந்தார். அந்த கலவையின் மேல் பொருக்கி எடுத்து வந்த உடைந்த கண்ணாடி சிதில்கள், சின்ன ஆணிகள், உடைந்த பிளேடுகள், சின்ன பால்ராசு குண்டுமணிகள் என்று குவித்து வைத்தார். அந்த கலவையை முதல் கட்டமாக லேசாக குவித்து கட்டினார்.
எடுத்து வந்த பெட்ரோலை ஒரு சிரிஞ்சில் உறுஞ்சி ஒரு சின்ன கண்ணாடி வயலில் அதை செலுத்தினார். அந்த கண்ணாடி வயலை சற்றே தடிமனான கற்களோடு சேர்த்து ரப்பர் பாண்ட் போட்டு கட்டினார். அதை ரசாயன கட்டோடு சேர்த்து வைத்து அதன் மேல் ஒரு துணியை போட்டு மேலும் ஒரு சுற்று சுற்றி சின்ன நூல்களால் அழகாகவும் சரியான இறுக்கமாகவும் கட்டினார். கைப்பந்து போல் இருந்த அந்த வஸ்த்துவை எடுத்து வாத்தியார் கணம் பார்ப்பதை சற்று தூரத்திலிருந்து புகழேந்தி பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
“இப்படித்தான் சுத்தணுமா?”
ஆமோதிக்கும் வண்ணம் கண் சிமிட்டி. அருகில் வரச்சொல்லி தலையசைத்தார்.
“இனி நாம போடுவோம்டா கையெழுத்து, யாரு முஞ்ஞில வேணுன்னாலும்” வாத்தியார் பெருமித்தார்.
“கையெழுத்து!..” அவன் சன்னமாக சொல்லி சிலிர்த்தான்.
நல்ல கைவினை பொருள் போல இருந்த அந்த குண்டின்மீது ஒரு பேனாவால் ஏதோ எழுதினார்.
“யார்மேல வீசணும்னு எழுதுறீங்களா?” என்று கேட்டு உற்று பார்த்தான். அவர் எதுவும் எழுதவில்லை மாறாக கிறுக்கி வைத்திருந்தார் எந்த நேர்த்தியும் இல்லாமால். “ஏன் இப்படி கிறுக்கிறீங்க? எவ்வளவு அழகா இருந்துச்சு. இப்படி பண்ணீட்டிங்க?” புகழேந்தி.
“டேய், எதுலேயும் ஒரு நொட்டை வேணும்டா. ஒரு குறையும் இல்லாம எதையும் செய்யக்கூடாது. அப்படி நோட்டை இல்லாம செஞ்சா சாமி கோவிச்சுக்கும். அப்புறம் சாமியா பாத்து ஒரு குறை வைக்கும். நம்ம காரியம் கெட்டு போய்டும். அதுனால நாமலே பாத்து ஒரு குறை வச்சுடனும். நம்ம காரியமும் சீரா நடக்கும். தொன்னூத்தொம்பது நமக்கு; அந்த ஒன்னு சாமிக்கு. நூறையும் செஞ்சுட்டா அது காரியத்துக்கு ஆகாது. கொழந்தைக்கு மை வைக்கரமாதிரி.”
“அப்ப முழுசா எதையும் செய்யக்கூடாதா மாமா?”
“செய்யலாம். அப்படி செஞ்சா நாமளும் சாமி ஆய்டுவோம். முழுசும் சைபரும் ஒண்ணுதான். ரெண்டும் காரியத்துக்கு ஆகாது. காரியம் கடந்ததுக” சொல்லி சிரித்தார்.
“குறை வச்சா எல்லாம் சரியா நடக்குமா?”
வாத்தியார், “எது பண்ணாலும் அதுல ஏதாவது வில்லத்தனம் இருக்கும். நாம அத கண்டுபிடிக்கணும். முடியலையா, நம்ம காரியத்துல ஒரு நொட்டை நாமலே வச்சுடனும். நமக்கு தெரியாத அந்த வில்லத்தனத்தை இது சரிக்கட்டிரும்”, தத்துவித்தார்.
“மாமா இது புருடா”
“செஞ்சுதான் பாரேன்”
“கையெழுத்து, நொட்டை, வில்லத்தனம்” புகழேந்தி சொல்லிப்பார்த்து மனனம் செய்தான்.
மொத்தம் நாங்கு வெடிகள் சுற்றினார்கள். மண்டி ஜன்னலருகே வெயிலில் காயப் போட்டனர். பாமாஸ்திரம் தயாரானவுடன் அடுத்தநாள் போருக்கு வாத்தியார் தயாரானார்.
ஒருமுறை புகழேந்தியின் பள்ளி ஆசிரியர் ஒருவர் இவன் சரியாக வணக்கம் வைக்கவில்லை என்று மொத்த, இதை கேள்விப்பட்ட இவனது மாமா ஆசிரியரை மொத்த, மாமா உபயத்தில் பள்ளி மாற்றம். “நீ யாருக்கும் வணக்கம் வைக்க தேவையில்லடா” என்று அவர் சொன்னதிலிருந்து புகழேந்திக்கு மாமா வாத்தியாராக மாறிப்போனார். ஆபத்பாந்தவனாக அநாதரக்ஷகனாக. அவரின் நிழல் தொடர விரும்பினாலும் எந்த தகராறுக்கும் வாத்தியார் இவனை அழைத்துசெல்வதில்லை.
“மாமா, நாளைக்கு நானும் வாரேன், வேண்டான்னு சொல்லாதீங்க”
“நாளைக்கு அந்து குரூப் கட்சி மீட்டிங், அரைக்கால் டவுசர் போட்டவனெல்லாம் வரக்கூடாது. இது பெரிய சமாச்சாரம்டா” கடிந்தார்.
“நான் டவுசரா போட்டுருக்கேன் இப்ப?”
“உங்கொப்பன் உன்ன கலெக்டர் டாக்டர் ஆக்கணும்ங்கிறான் நீயென்னடான எங்கூட வரணும்ங்கற. ஏன் உன் முதுகிலையும் ஏதாவது கையெழுத்து வேணுமா இல்ல ஜெயிலுக்கு கித போவணுமா? இங்க வந்தத யாருகிட்டயும் சொல்லக்கூடாது. யாரும் உன்ன கேக்க மாட்டாங்க. இருந்தாலும் சொல்றேன். என்ன கேட்டுச்சா? அப்புறம் இது தான் கடைசி இனி இங்க யாரும் இத பண்ணமாட்டாங்க” வாத்தியார் முடித்துக்கொண்டார். புகழேந்தியை கலப்புக்கடை மசால்தோசை வாங்கிக்கொடுத்து வீட்டருகில் இறக்கி விட்டார்.
இதுதான் கடைசி என்றபோதே புகழேந்தி முடிவு செய்திருந்தான். அந்த நாள் இரவே இரு கட்சியிடயே கைகலப்பு ஆகி இருந்தது. வாத்தியார் தரப்பு ஆட்களுக்கு வீழ்ச்சியாகவே அமைந்ததை ஊர் அறிந்தது. ஆனால் வாத்தியார் அமைதிகாத்தார். வில்லத்தனங்களை ஆராய்ந்தார். சில பஞ்சாயத்துகளுக்கு ஊர் பெருசுகள் போய் வந்தன. அடுத்தநாள் வாத்தியார் மண்டியிலிருந்து ஒரு குண்டை எடுத்துக்கொண்டு சென்றார். மறைந்து சென்ற புகழேந்தி ஓட்டை பிரித்து இறங்கி ஒரு குண்டை லவட்டினான்.
வாத்தியாரை பின்தொடர முயற்சித்துக்கொண்டிருந்தான். அவர் நடவடிக்கைகள் ஒரு தினுசாக இருப்பதை உணர்ந்த புகழேந்தி இன்று சம்பவம் உண்டு என்பதை உறுதி செய்தான். இருட்டி வந்தது. எதிர் கட்சி அலுவலக காம்பவுண்ட் சுவர் அருகே வாத்தியார் மறைந்திருந்தார். புகழேந்தி மறைந்தும் மறையாமலும் தூரத்திலிருந்து கவனித்துக்கொண்டிருந்தான். எதிராளிகள் அலுவலகம் உள்ளிருந்து வெளியே வந்தனர். மறைந்திருந்த வாத்தியார் பாமாஸ்திரத்தை எய்தினார், அது படீர் என்று வெடித்து புழுதிகிளப்பியது. இருட்டில் ஊர் ஜனங்கள் அங்கங்கே ஓட வாத்தியார் இருட்டில் மறைந்தார். குழப்பத்தில் புகழேந்தி அந்த புழுதிக்குள் தன் பங்கையும் குருட்டாம்போக்கில் எறிந்துவிட்டு ஓடினான். ஊர் ரஸ்தாவிலிருந்து பிரிந்து பீ க்காட்டிற்குள் ஓடி மேவுக்காடுகள் கடந்து ஊரை சுற்றி வீடு அருகில் வந்துதான் நின்றான். வழிநெடுகிலும் ஏதோ ஒரு கண் தன் முதுகின்மேல் குத்தி நின்றதுபோலவே இருந்தது. வீடு வந்து சேர்ந்தும் படபடப்பு நிற்கவில்லை. இருந்தும் சாகச கிளர்ச்சி அவனை உண்டது.
அடுத்தநாள் புகழேந்தி வீர செயலின் பெருமிதத்தில் அந்தரங்கமாக மிதந்தலைந்தான். “ங்கொக்கமக்கா! என்ன ஸ்பீடு! பட் பட்ன்னு அடிச்சுக்குது. யாருகிட்ட? இனி நம்ம பக்கம் வருவானுங்க?” கதாநாயகன் போல் தன்னை பாவித்து வெறும் காற்றில் வாள் சுற்றியும் கம்பு சுற்றியும் திரிந்தான். பின்பு ஏதோ ஒன்று மனசில் பட தன் கிறுக்குத்தனத்தை நிறுத்திக்கொண்டான். அன்று இரவே தொலைக்காட்சியி செய்தியில், “கொத்தமங்கலம் என்ற கிராமத்தில் இரு கட்சிகளுக்கிடையே நடந்த வன்முறையில் நாட்டு வெடிகுண்டு பயன்படுத்தப்பட்டது. அதில் உயிரிழப்பில்லை எனினும் இருவர் பலத்த காயமடைந்தனர். காவல்துறையினர் குற்றவாளிகளை தேடிவருகின்றனர்.”
அடுத்தநாள் காவல் வாகனங்கள் கலெக்டர் சமரசங்கள் ஊர் பெருசு கூடுகைகள் ஒரு அரசியல் பிரமுகர் வரவு என்று ஊர் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. ஆத்திரத்துடன் வீடு வந்த அப்பா புகழேந்திக்கு பிரம்புபச்சாரம் செய்தார். நொட்டையில்லாமல் களமாடியதால் வந்த வினையென்று அவனுக்குப் பட்டது. வீட்டார் யாரும் வெளியே செல்ல விடவில்லை. சில நாட்களில் எல்லாம் அமைதியானது. புகழேந்தியை வெளி ஊரில் படிக்கவைக்க ஏற்பாடானது. வீட்டார் அவனை கல்வி விடுதியில் விட்டு சென்றனர். தனக்கான வீரயுகம் முடிவடைந்ததை உணர்ந்தான். இனி கல்வியுகமும் தத்துவயுகமும். வீரயுகத்தின் நீட்சியாக ‘கையெழுத்து, நொட்டை, வில்லத்தனம் கண்டறிதல்’ என்ற முவ்வறிவை தன்தத்துவமாக பயற்சித்து வந்தான்.
பின் நாட்களில் ஏதோ ஒரு காரியத்தை முழுதுமாக வாத்தியார் செய்ய; படுகளம் சென்றவர் மீளவில்லை. இந்த செய்தி வெகு நாட்களுக்குப்பின் புகழேந்திக்கு வந்து சேர்ந்தது. வில்லத்தனம் அரங்கேறியிருப்பதை உணர்ந்தான். தன்தத்துவம் கைகொடுத்ததால் செய்தி பெரிதாக பாதிக்கவில்லை. ஆகையால் நொட்டை வைக்கும் கலையை மேலும் கூர்தீட்டினான். பரிட்சையில் சதமடிக்கும் இயல்திறன் இருந்தும் பூரணம் செய்யாமல் இருந்தான். ஆனால் அதன் பலன்கள் வெவ்வேறு வகையில் அவனை ஆதரித்தது. அந்த பலன்களின் ரிஷிமூலம் அவனது தன்தத்துவம் என்றே நினைத்தான்.
கல்வியுகம் முடிந்து கர்மயுகம் தொடங்கிது. தகவல் தொழிநுட்ப நிரல் நிரப்புபவனாக வேலையை ஆரம்பித்து தற்போது வெளிநாட்டில் நிரல் கட்டுமானராகவும் நிர்மாணிப்பளராகவும் பதவி உயர்வு பெற்றிருந்தான். அதற்கெல்லாம் காரணம் தன்னுடைய நிரல்களில் தனக்கான பிரத்யேக கையெழுத்தை வைக்க ஆரம்பித்தான் சிறிய நொட்டையோடு. அது சிறந்த மேலாண்மையை பாவனைசெய்ய அதுவே அவனக்கு உச்சங்கள் அள்ளித்தந்தது. எந்த காரியத்திலும் வில்லத்தனத்தை எதிர்பார்த்தும் கண்காணித்தும் வந்தான். தன்தத்துவப்படி வாழ்க்கையை செலுத்தினான்.
ஊரில் புகழேந்தியின் கூட்டாளிக்கு திருமணம் நிச்சயமாக அவன் பெற்றோர்களுக்கு கண் திறந்தது. பெண் பார்த்திருப்பதாகவும் பெண் வீட்டார் அவனை பார்க்கவேண்டும் என்பதாகவும், சில பத்திர வேலைகள் இருப்பதாகவும் ஊர் வந்து சேரச்சொல்லி அப்பா கட்டளையிட்டார். கிரகஸ்த்த யுகம் தொடங்கவிருப்பதை உணர்ந்தான்.

2
இரு கைகளிலும் காப்பி டம்பளர்களின் விளிம்பை பிடித்து எடுத்துகொண்டுவந்த அக்கா, ” டேய் இந்த டா” என்று ஒன்றை புகழேந்தியின் கைகளில் அலுங்காமல் கொடுத்துவிட்டு அவனை உரசி ஒட்டி அமர்ந்து “இது அம்மா போட்டது” என்றாள். புகழேந்தி ஒரு மீடர் அருந்திவிட்டு அக்காவைப் பார்த்தான். “அப்பாகிட்ட சொல்லி நம்ம வீட்டு நிளவை இடித்து கொஞ்சம் பெரிய கதவு போடணும். வீட்டை அம்சமா கட்டணும்னு கட்டி இப்ப பாரு இப்படி ஆகிடுச்சு.”
“ஏன்டா”
“பின்ன, நீ இந்த சைசுல பெருத்தீன்னா கதவுல சிக்கிக்க மாட்ட?”
அக்கா செல்லமாக அவனை முறைத்துவிட்டு சமயலறை நோக்கி கத்தினாள், “அம்மா… நான் குண்டா இருக்கேன்னு சொல்றான்மா..”
இருவரும் சிரித்துக்கொண்டனர். அக்கா காப்பியை கொஞ்சம் குடித்தவுடன், “சூடு, சீனி, டிக்காஷன் எதுவும் பத்துல” என்று டம்பளரை வைத்துவிட்டு அவன் தலை அக்கறையாக கோதினாள்.
“நீ அத அலுங்காம ஒரு சொட்டு கீழ சிந்தாம கொண்டுவரும்போதே நெனெச்சேன், இந்த காப்பில ஒரு வில்லத்தனம் இருக்கும்ன்னு”
“முருகா…, இன்னுமாடா இத ஃபோலோ பண்ற? நீயெல்லாம் அமெரிக்கா காரன்னு வெளிய சொல்லாத”
“ஸ்ரீல ஸ்ரீ புகழானதா சொன்ன கேக்கணும்”
அக்கா, “ஆமா..” என்று அவனை தோலில் செல்லமாக தட்டினாள்.
பதிலுக்கு அக்காவின் புஜத்தில் குத்திக்கொண்டே சமையலறை நோக்கி கத்தினான், “அம்மா…! அக்கா என்ன அடிக்கிறா.”
சத்தம் கேட்டு மாடியிலிருந்து கீழே இறங்கி வந்த அப்பா அருகிலுள்ள சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்தார். “உங்களுக்கு காப்பி எடுத்து வரவா?” என்ற அக்காவின் கேள்விக்கு ஆமாம் என்று தலையசைத்துவிட்டு பேப்பரை கையில் எடுத்தார். அக்கா உள்ளே சென்றவுடன் எதுவும் சொல்லாமல் புகழேந்தி அமர்ந்திருந்தான்.
சிறிது மௌனத்திற்கு பிறகு அப்பா தொண்டையைக் கனைத்துக் கொண்டு சட்டென்று கேட்டார், “ஏம்பா பேங்க்ல எவ்வளவு பணம் வெச்சிருக்கிற?” அந்தக் கேள்வியின் கணம் உள்ளிரங்க புகழேந்திக்கு ஓரிரு வினாடிகள் ஆனது. ஏதோ முக்கியமான விஷயம் என்று புரிந்துகொண்டு, ” அம்பது அம்பதியஞ்சு இருக்கும் வெளியில ஒரு பத்து கொடுத்து வெச்சிருக்கேன்”
“ம்ம்ம்”
“வேண்டி இருக்கா? எடுத்து தரவா?”
“உனக்கு அந்த ஈரோடு செல்வம் தெரியும் இல்ல? அதாம்பா அந்த வாட்ச் கடைக்காரன்! நம்மளுக்கு கொடுக்க வேண்டிய பாக்கி பல வருஷமா நின்னு போச்சு. அவனுடைய இடம் ஒன்னு விலை சொல்லுவான் போல. பஸ் ஸ்டாண்ட் பக்கத்துல இருக்கு. பெருசா ஒன்னும் பார்ட்டி சிக்கல போல. போன் பண்ணி வீட்டுக்கு வர்றேன்னு சொன்னான். அனேகமா நம்மளையே கிரையம் பண்ணிக்க சொல்லுவான்னு நினைக்கிறேன். அதிகமா விலை சொல்லுவான். கொஞ்சம் அடிச்சு பேசணும் அதான் உன் சித்தப்பாவை வரச் சொல்லியிருக்கேன். நாளைக்கு எங்கேயும் வெளிய போகாம நீயும் கூட இருந்து பாரு. எல்லாம் சரியா வந்துச்சுன்னா உன் பெயரிலேயே கிரையம் பண்ணிக்கலாம்”
புகழேந்தி மனதிற்குள், “என்ன என் பெயரில் கிரயமா? அதுவும் பஸ் ஸ்டாண்ட் பக்கத்துல இருக்கிற இடமா? இது கைகூடி வரவேண்டும்.” “வாட்ச் கடைக்காரன்… வாட்ச் கடைக்காரன்…” என அகம் உச்சாடனம் செய்தது. மனம் அதையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தது. நாளைதான் வரப்போகிறார்கள் என்றால் இன்னும் நேரம் இருக்கிறது. நள்ளிரவு வரையில் தனக்கான அனேக அனுகூல காரிய சாத்தியங்களை யோசித்துக் கொண்டிருந்தான். அந்த குழப்பத்திலேயே தூங்கியும் போனான். அதிகாலையில் தான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தெளிந்து வந்தது. தான் இடப்போகும் கையெழுத்து கோர்வையும் துலங்கியது. வாட்ச் கடைக்காரனுக்கு எதிராக அதுவே சரியான அஸ்திரம். வெடிகுண்டின் மேல் வாத்தியார் இட்ட கிறுக்கல்களுக்கு அது சமம்.

பல பரிவர்த்தனை அமர்வுகளை கண்ட சித்தப்பா நேரமாகவே வந்திருந்தார். அப்பாவும் சித்தப்பாவும் தங்களது அனுபவ யுத்திகளை கூர்தீட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். பொருண்மை தளத்தில் நடவடிக்கைகளை அவர்கள் யோசித்துக்கொண்டிருக்க புகழேந்தியோ சூக்ஷம தளத்தில் தனது காரியத்தை ஏற்கனவே முடித்திருந்தான். இனி தனக்கான கருமம் விழிப்புடன் வேடிக்கை பார்ப்பது மட்டும்தான் என்று நினைத்து அமைதியாக இருந்தான்.

பிற்பகலில் எதிரணி மூன்று பேராக வந்திருந்தார்கள். தங்கள் அணியிலும் அப்பா சித்தப்பா தன்னையும் சேர்த்து மூன்று பேர்தான். வீட்டுக்குள் வந்தவர்களில் ஒருவர் சுற்றியும் முற்றியும் பார்த்துவிட்டு சுவற்றின் ஒரு மூலையில் தன் கண்களை நிலை குத்தி நிறுத்தினார். அவரது உக்கிர முகம் சற்று சலனம் மாறியது. புகழேந்தி இதை கவனித்தான். தனது நொட்டை வேலை செய்கிறது என்று நினைத்தான்.

ஆரம்ப உபச்சாரங்கள் முடிந்தது. எதிர்பார்த்தது போலவே எதிரணி ஒரு சோதனை கணையை எய்தது. அதை உள்வாங்கிய தளபதியாரான சித்தப்பா தன் எதிர் கணையை எய்தார். அவர்கள் அது சாதகமா பாதகமா என்று குழம்பி நின்றார்கள். அவர்கள் ஒரு அஸ்திரத்தை எறிந்தார்கள் அதை அப்பா லாவகமாக தடுத்து நிறுத்தினார். சித்தப்பா ஒரு தீப்பந்தத்தை பூங்கொத்துகளை கட்டி அனுப்பினார். அவர்கள் பூங்கொத்துக்களை எடுத்துக்கொண்டு தீப்பந்தத்தை ஒரு ரதத்தில் வைத்து திருப்பி அனுப்பினர். அவர்கள் மற்றும் ஒரு பலமான அஸ்திரத்தை வீச அதை அப்பா தடுத்து நிறுத்தி விட்டு அமைதியாக இருந்தார். அந்த அமைதி அவர்கள் சேனையை கலங்கடிக்க ஒரு பூங்கொத்தை அனுப்பிவைத்தனர். வந்த பூங்கொத்தை ஓரமாக வைத்துவிட்டு அப்பா தாக்குதலுக்கு மேல் தாக்குதலாக நடத்தினார். களம் உச்சகதியில் நடந்து கொண்டிருந்தது. வெற்றிக்கோப்பை கண்ணுக்கு தெரிய புகழேந்தி பரமாத்மாவைப் போல் புன்னகை செய்தான். வில்லன்கள் பணிந்தனர். பேரம் படிந்தது. இரண்டு நாட்களுக்குள் அட்வான்ஸ் தொகை பெற்றுக் கொள்வதாகவும் பதினைந்து நாட்களுக்குள் கிரையம் முடித்துக் கொள்வதாகும் சொல்லிவிட்டு சென்றனர்.

அனைவரும் பூரித்து இருந்தார்கள். சித்தப்பா அருகே வந்தார். ஒரு பெருமித பாவனையோடு,”என்னடா பாத்தியா? படிச்சா மட்டும் போதாது! எங்கள மாதிரி பேச கத்துக்கணும்”

புகழேந்தி ஏதும் பேசாமல் அந்த மெல்லிய புன்னகையை தக்க வைத்துக் கொண்டு இருந்தான்.

“அது என்னடா கையில?” புகழேந்தி ஒரு AA பேட்டரியை காண்பிக்க அதை வாங்கிக்கொண்ட சித்தப்பா, “இந்த காலத்து பசங்களுக்கு எல்லாம் அவ்வளவு வினையம் பத்தாது. அவங்க சூட்டிப் எல்லாம் வேற மாதிரி. யார் யார் கிட்ட எப்படி பேசணும் எப்படி நடந்துக்கணும்குற விவரமெல்லாம் பத்திரத்தில.” என்று பொதுவாக சொன்னார்.

சித்தப்பா அந்த பேட்டரியை கையில் உருட்டிக்கொண்டு,” நாளைக்கு பொண்ணு பாக்க போறோமே அந்த வீட்டுக்கு இந்த வாட்சு கடைக்காரன் ஒருவகையில் சொந்தம்தான். புகழேந்தி பெயரில்தான் கிரையம் செய்யப் போறும்ன்னு அவங்களுக்கு தெரிஞ்சிடும். அப்புறம் ஒரே கெத்து தான்.”

புகழேந்தி புன்னகை செய்தவாறு அந்த சுவற்றின் மூலையில் பார்த்தான். அங்கு சுவர் கடிகாரம் ஓடாமல் நின்று போயிருந்தது.

3
களம் கலைந்துவிட்டதை உணர்ந்த அக்கா மீண்டும் புகழேந்தியை வம்பிழுக்க வந்தாள், “என்னடா, புது சொத்து புது பொண்ணு! பெரியமனுஷன் ஆகிட்டுவர்ர” புகழேந்தி யோசித்தவாறே தலையசைத்தான். அக்கா,”நாளைக்கு பொண்ணு பாக்க போறோம் நீ ஒண்ணுமே விசாரிக்க மாட்டேங்குற? வீட்ல எல்லாரும் கிட்டத்தட்ட முடிவே பண்ணீட்டாங்க. என் புருஷன் மட்டும்தான் உன்கிட்ட கேக்கணும்ங்குறாரு.”
புகழேந்தி வலிந்து ஒரு அசட்டு சிரிப்பை தருவித்தான்.
“ஆனா நான் அதெல்லாம் வேண்டாம். நாமளே முடிவு பண்ணுவோம். என் கல்யாணத்துல என்கிட்ட கேட்டா முடிவு பண்ணுனீங்க ன்னு சொல்லிட்டேன்” உதட்டை சுளித்து கேலி செய்தாள்.
“உன்ன கொன்னுருவேன்”
“அட! உன் பிலாஸபி படியே உன்ன கேக்குலங்குற ஒரு நொட்டை இருக்கட்டுமே. என்ன இப்ப”
“இது அராஜகம், நான் பொண்ணுகிட்ட பேசணும், புடிச்சிருந்தாத்தான் ஒத்துக்குவேன்”
“நீ கழிக்கற்ற அளவுக்கு எல்லாம் ஒன்னும் இல்ல. பொண்ணு லட்சணம் ஓவியமாட்டா இருக்கு.” என்று அவன் மன அலைவரிசைக்கு இறங்கினாள். “பொண்ணு ஸ்கூல்ல உன் ஜூனியர்தான்” என்று அவனது ஆர்வத்தை உசுப்பினாள்
“யாரு?”
“ஊர் பிரஸிடண்ட் வீட்டு பொண்ணு. பேரு அனு”
“அது எதிர் க்ரூப்பில்ல? அந்தவீட்ல ஒரு பொண்ணுதான் இருக்கும். குண்டா. அதுபேர் அனு இல்லையே”
“அந்த பொண்ணுதாண்டா, இப்போ நீ பாக்கணுமே! ஒல்லியா வடிவா இருக்கு. பேர மாத்திக்கிச்சு”
“அக்கா அது பேரு குசுமாவதி, நானே பயங்கரமா ஓட்டிருக்கேன். அதெல்லாம் செட் ஆகதுக்கா. அதுவே வேண்டாம்னு சொல்லிரும். என்னை நல்ல ஞாபகம் வச்சிருக்கும். அவளோட பேர வச்சு ரொம்ப காயப் படுத்தீருக்கேன். அந்த கட்சிகாரங்களுக்கும் நமக்குதந்தான் ஆகாதே அப்புறம் எப்படி?” என்றான்.
“அதெல்லாம் இன்னுமா ஞாபகம் வச்சுக்குவாங்க. எல்லாம் மறந்திட்டு ரெண்டு கட்சிகாரங்களும் ஏவாரம் கிரயம்ன்னு பண்ணிக்கிறப்போ; அந்த பொண்ணும் மறந்திருக்கும். அந்த குடும்பம் தான் ரொம்ப இன்டெரெஸ்ட்டா இருக்காங்க”
புகழேந்தி, “மறக்கறமாரிய நான் செஞ்சுருக்கேன். அவ பேரு குசுமாவதி”
“அட இவங்களே சேந்துட்டாங்க உங்களுக்கு என்ன? அதெல்லாம் யார் ஞாபகத்திலயும் இருக்காது. இந்தமாதிரி பொண்ணு நம்ம குடும்பத்துக்கு கிடைக்காது; ரொம்ப பண்ணாத; இதுதான் கடைசி” குரலை உயர்த்தினாள்
இதுதான் கடைசி என்றதும் புகழேந்தி அமைதியானான்.

4
அடுத்த நாள் இரண்டு உயர்ரக கார்களில் நெருங்கிய மாமாக்கள் கரை வெட்டியுடனும் அத்தைகள் சகல அலங்காரங்களுடனும் வந்திருந்தனர். அம்மாவும் அப்பாவும் நிகழ்விற்கான தகுந்த தேஜஸுடன் காணப்பெற்றார்கள். அக்கா எல்லா வேலைகளையும் பரவச பரபரப்புடன் செய்தாள்.
“அக்கா! பொண்ணு புடிக்கலேன்னா நீதான் அப்புறம் சமாளிக்கணும். இப்பவே சொல்லிட்டேன்”
“அதெல்லாம் புடிக்கும். நான் இருக்கேன் பாத்துக்குறேன். எல்லாம் சரியாய் நடக்கும்.”
“எல்லாம் சரியா நூறு பர்ஸன்ட் நடந்தா சரிதான்”
“ஏன்?, அப்பத்தான் எல்லாம் கெட்டு போகுமா? நான் வேண்ணா சக்கரையில்லாம சூடில்லாம ஒரு காபி போட்டு தரட்டா? பிலாசபி வேல செஞ்சிடும்?” அக்கா முறைத்தபடியே சொன்னாள்.
புகழேந்தி ஒன்றும் சொல்லாமல் கீழிறங்கினான்.
கார்கள் ட்ராபிக்கில் மாட்டாமல் பஞ்சர் ஆகாமல் சின்ன கீறல் கூட விழாமல் பெண் வீட்டுமுன் வந்து நின்றது. பெண் வீட்டார் பெரிய இடம். வீட்டு வாசலிலேயே பெண் வீட்டார் மலர்ந்த முகத்துடனும் அதே பழைய கட்சி வணக்கத்துடன் வரவேற்றனர். அப்பா எப்போதும் போல கம்பீரமான வணக்கம் வைத்தார். அம்மாவும் அக்காவும் ஒரே அச்சில் செய்தது போல ஒரே வகையாக சிரித்தனர். இன்டெர்வியூவிற்கு செல்வதுபோல் உடையந்துவந்த புகழேந்திக்கு ஒரு அந்நிய உண்ரவு ஏற்பட்டது. காம்பவுண்டு மிக விலாசமாக இருந்தது. உள்ளே பத்து கார்களை தாராளமாக நிறுத்தலாம். வீட்டு வாசலில் இடப்பட்ட பூக்கோலம் பெண்வீட்டாரின் இந்த நிகழ்வின் ஈடுபாட்டை காண்பித்தது. எல்லோரும் வீட்டினுள் சென்றனர். புகழேந்தி உள்ளே செல்லும்போதே கதவை கவனித்தான். அது பல்வேறு அடுக்குகளாக உயர்ரக தேக்கில் பல நுண் வேலைப்பாடுகளுடன் இருந்தது. உள்ளே சென்றதும் வீட்டின் விலாசமான முன் அறையும் அதில் வைக்கப்பட்ட பொருட்களும் இருக்கைகளும் இவர்களது நீண்ட கால சுபிக்ஷ வாழ்வை காண்பித்தது. எது உபயோகிக்கும் பொருள் எது கலைப்பொருள் என்றே தெரியவில்லை. அனைத்திலும் நேர்த்தி. அந்த வீட்டில் ஒரு புது வாசனை வந்தது. அவர்கள் வீட்டிலேயே இருபது இருபதியைந்து பேர் இருப்பார்கள். இவன் வீட்டு ஆண்கள் அந்த பெரிய ஹாலில் போடப்பட்ட வெவ்வேறு அளவிலான சோபாவில் அமர்ந்தார்கள். புகழேந்தி ஒரு ஓரமாக இருந்த பிளாஸ்டிக் நாற்காலி நோக்கி சென்றான், அந்த வீட்டு முக்கியஸ்தர் ஒருவர் இவனை நடுவில் உள்ள ஒற்றை சோபாவில் அமருமாறு பணித்தார். அப்படி ஒரு இருக்கையில் அவன் அமர்ந்ததே இல்லை. அவர்கள் எல்லோரும் தற்போதய மழை நிலவரம், வெள்ளாமை, பரஸ்பர தொழில் விசாரிப்பு என்று பேச்சு சென்றுகொண்டிருந்தது. எல்லாம் சுமூகமாக சென்றது அதனால் பெண் எப்படி இருப்பாள் என்று ஒரு சித்திரம் இவனிற்குள் உருவாகிவந்தது. “ஏன் இப்படி வளவளன்னு பேசுறாங்க?, எப்படியும் எனக்கு பிடிக்கப்போறது இல்ல. அக்கா உன்ன நெனச்சாதான் எனக்கு பாவமா இருக்கு. எப்படி சமாளிக்க போற? நம்ம ஒரே பிடியா இருந்திட வேண்டியதுதான். அதான் அக்கா இருக்காளே. நல்லவேள அக்கா இருக்கா”, புகழேந்தி நினைத்துக்கொண்டே கொஞ்சம் திரும்பி பக்கவாட்டில் பார்த்தான். ஒருவர் மட்டும் மெல்லிய உடல் வாகில் வெள்ளைவேட்டி வெள்ளைச்சட்டை சகிதமாக அட்டணங்கால் போட்டு இந்த இடத்திற்கு சம்பந்தமில்லாமல் அமர்ந்திருந்தார். அவரைப் பார்த்தவுடன் புகழேந்திக்கு சிறு நம்பிக்கை தென்பட்டது.
எல்லோருக்கும் காபியும் புகழேந்திக்குமட்டும் ஹார்லிக்ஸும் வந்தது. யார்யாரோ என்னென்னமோ விசாரித்தார்கள். எல்லாம் ஒரு மேடை நிகழ்ச்சிபோல நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது.
கைபேசி சினுங்கியது:- குறுந்செய்தி
அக்கா: டேய்
புகழ்: என்னக்கா
அக்கா: கொஞ்சம் சிரிச்சமுகமா வச்சுக்கோ. ஏதோ பறிகொடுத்த மாதிரி இருக்காத. குனிஞ்சே இருக்காத. யாரவது பேசினா நல்லா பேசு.
புகழ்: ம்ம்ம்..
அக்கா: யாராவது வணக்கம் வெச்ச திருப்பி வணக்கம் வெய்.
புகழ்: எல்லாம் போதும்! இதுவே ஜாஸ்தி
புதிய எண்: ஹாய்
அக்கா: எல்லாருக்கும் இங்க ஓகே.
புகழ்: மொதல்ல நான் ஓகே பண்ணனும். எனக்கு புடிக்கலேன்னா நீதான் அப்புறம் பாத்துக்கணும்.
அக்கா: எல்லாம் தகுந்த குறையுடன்தான் நடக்குது இங்க. அதனால செட் ஆகிடும்.
புகழ்: நான் பொண்ணுகிட்ட பேசணும்
அக்கா: ம்ம்ம்

புகழேந்தி கைபேசியை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அக்காவிடமிருந்து எதுவும் வரவில்லை. அருகில் யாரோ பெண்வீட்டார் வந்து அமர்ந்து பேச்சுக்கொடுத்து சென்றார். சற்று கவனமாக சரியான ஆளுமையுடன் பேசினான்.
அக்கா எட்டிப்பார்த்தாள். புகழேந்தி உடனே கைபேசியை எடுத்து அக்காவுக்கு தட்டினான்.

புகழ்: இப்ப வந்து பேசினாரே அவர்தான் குசுமாவதியோட அப்பாவை? முகம் மறந்துபோச்சு.
அக்கா: இல்லடா. அங்கதான் உக்காந்திருக்கார் பாரு.
புகழ்: இங்க எல்லாரும் ஒரே கணத்தில இருக்காங்க
புதிய எண்: ஹாய்
அக்கா: ஓவரா பேசாத. சும்மா கால் ஆட்டிக்கிட்டே இருக்காத. போதும் போன பாக்கெட்ல போடு.
புதிய எண்: நான் அனு.

“இது என்னடா வம்பா போச்சு; இப்ப என்ன டைப் பண்றது? ரிப்ளை பண்ணுவோமா, இல்ல வேண்டாம். ஒருவேள பாத்துட்டு புடிக்கலேன்னா? ஏன் பேச்ச வளர்க்கணும்?” என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்போது ஒரு பெரியவர் வந்து, “தம்பி இப்படி வாங்க; அனு உங்ககிட்ட பேசணுமுங்கிது”. என்றார். புகழேந்தி இருக்கையிலேயே சன்னமாக உடல் நெளிந்து அப்பாவைப் பார்த்தான். யாரிடமோ பேசிக்கொண்டிருந்த அப்பா திரும்பி, “போப்பா பெரியவங்க கூப்பிடறாங்கல்ல?”
“சும்மா வெட்கப்படாதீங்க தம்பி” என்று பின்புறமிருந்து ஒரு குரல் வந்தது.
அக்கா கதவோரம் நின்று “புகழ் இங்க வா” என்றாள். இவன் அசட்டையாக எழுந்து அக்காவிடம் சென்றான். எல்லோரது கண்களும் இவன் மிதிருந்தது.

“என்னக்கா பேசறது?”
“இது என்னடா வம்பா இருக்கு. நீதானா பேசணும்னா. சும்மா பேசு. என்ன பண்ற என்ன படிச்சன்னு.”
“நீயும் வாக்க”
வெளியே கார் நிறுத்தும் ஓடு மேய்ந்த கூடாரம் அருகில் நிழலில் ஒரு குட்டிப் பெண்ணை பிடித்தவாறு அவள் நின்றிருந்தாள். ஒல்லியான தேகமாக மென்பச்சை பட்டு உடையில் வழவழப்பான மாநிறத்தில் செங்கருப்பு கூந்தலுடன் அனு இவனை பரிச்சயமாக பார்ப்பதுபோல் மென்சிரிப்புடன் பார்த்து நின்றாள். மேல்வயிற்றில் ஒரு பதட்டமான பறவை குடிவந்திருந்தது. காது மடல் சூடாகின. நடு முதுகில் வியர்வை வழிந்தோடியது. அடித்தொடைகள் வெகு நாட்களுக்கு பிறகு லேசாக ஆடியது. மூச்சு கனத்து தொண்டை கம்மியது. பக்கத்திலிருந்த அக்காவையும் இப்போது காணவில்லை. உதறும் கால்களுடன் அருகில் சென்றுநின்றான்.
“எப்படி இருக்கீங்க” என்று ஆரம்பித்தாள்.
ஏதோ ஒன்று ஞாபகம் வந்தவனாக லேசாக வயிற்றை உள்ளிழுத்துக்கொண்டு, “நல்லா இருக்கேன். நீங்க?”
“ம்ம். என்ன ஞாபகம் வெச்சிருக்க மாட்டீங்கன்னு நினச்சேன்”
“அப்படியெல்லாம் இல்ல”
லேசாய் தலையை சாய்த்தவளாக “நான்தான் அப்போ உங்க நம்பருக்கு மெசேஜ் பண்ணுனேன்” என்றாள்.
“இப்போதான் பார்த்தேன்.” என்று அமைதியானான்
சில வினாடிகள் மெளனமாக நகர. அந்த அமைதியை உணர்ந்து மீண்டும் ஆரம்பித்தான். “போஸ்ட் க்ராஜூயேட் எங்க பண்ணுனீங்க?”
அவள் ஏதோ விளக்கி பேச ஆரம்பித்தாள். இவன் கவனம் கடந்தகால எதிர்கால உலா சென்றது. அவள் ஏதோ கேட்டுக்கொண்டும் பேசிகொண்டும் சற்று பார்வையை விலக்கி தங்களை சுற்றி எடுத்துச்சென்றாள். நற்தருணத்தை உணர்ந்த உள்மிருகம் தன் கண்களால் அவள் மேனிமேய்ந்தது. சிறு நெற்றி குண்டு கண்கள் அளவாய் ஊதிய கன்னம் குவித்துவைக்கக்கூடிய உதடுகள். பெருங்கூட்டு உடலென்றாலும் ஒட்டிய வயிறு உருண்ட புஜங்கள் என்று அவளது போஷாக்கு; ஆரோக்கிய அழகாக நிமிர்ந்து நின்றும் உள்ளொடுங்கியும் அகலவிரிந்தும் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. அவளது தலைமயிரும் விரல் நகங்களும் நாளைய அரோக்கியத்தையும் பறையடித்தது. அவள் பார்வையை திரும்ப கொண்டுவருவதற்குள் புகழேந்தி விரைந்து வந்து அவள் கண்களில் தன் கண்களை நிலைநிறுத்தினான்.
கொஞ்சம் தூரத்தில் இரு பெண்கள் “பேசி முடித்தாகிவிட்டதா?” என்று கேட்பது போல் எட்டிப் பார்த்தார்கள். அதன் அர்த்தம் புரிந்த அனு. “வீட்ல கேட்ட நான் புடிச்சிருக்குன்னு சொல்லிருவேன்” என்று சன்னமாக பாடிவிட்டு; “வாடி” என்று அந்த குட்டிப் பெண்ணை அழைத்துக்கொண்டு திரும்பி அவர்களிடம் சென்றாள். அனுவிற்கு இவன் பதில் தேவைப்பட்டதாக காட்டிக் கொள்ளவில்லை. அந்த காதல் உரிமை புகழேந்திக்கு உதடுகளில் மென் சிரிப்பாகவும் கண்களில் பூரிப்பாகவும் பொழிந்து தள்ளியது. வயிற்றில் குடியேறிய பதட்டமான பறவை அவன் தோள்ப்பட்டைக்கு நகர்ந்து அவனை தூக்கிக்கொண்டு பறந்தது. கால்கள் அந்தரத்தில்.

5
தரை தட்டாமல் அப்படியே உள்ளே வந்து அமர்ந்தான். அந்தப் பறவையையும் அவனையும் யாரும் கண்டுகொள்ளவில்லை. புறஉலகம் இவனுக்கு மங்கலாக நிழலாடிக்கொண்டிருந்தது. கூட்டத்தில் இருவீட்டு பெரியவர்கள் காலண்டருடன் நாட்கள் பற்றியும் நல்ல நேரங்கள் பற்றியும் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். புகழேந்தியையும் பறவையையும் நல்ல நேரம் சூழ்ந்து கொப்பளித்துக்கொண்டிருந்தது. கொஞ்சம் தூரத்தில் அக்கா நிறைந்த கண்களுடன் இவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதுகூட புகழேந்திக்கு உரைக்கவில்லை.
அருகில் யாரோ ஒருவர், “ஒரு காலத்தில ரெண்டு கட்சிகாரங்களுக்கும் சுத்தமா ஆகாது. இப்ப பாருங்க சம்பந்தம் பண்ற அளவுக்கு வந்திருச்சு. ரொம்ப சந்தோசம். எல்லாம் சரியா நடக்கணும்” என்றார்.
“சரியா நடக்கணும்” என்றது மட்டும் அழுத்தமாக புகழேந்தியின் காதுகளில் விழுந்தது. தரை இறங்கினான். “எல்லாம் சரியா நடக்குதா? ஆமாம். கூடாது. எல்லாம் சரியா நடந்தா!, அப்புறம்! இல்லை! ஒரு நொட்டை வேண்டும் இங்கே. ஒரு குறைகூட கண்ணுக்குப் படவில்லையா? ஏன் மியூசியம் போல இந்த வீட்டை அடுக்கிவைத்துள்ளார்கள். எல்லாரும் என்ன நாடகத்திலா நடிக்கிறார்கள். கொஞ்சம் அப்படி இப்படி நடந்துகொண்டால்தான் என்ன. வெளியே கட்டி வைத்துள்ள நாய்கூட ஒழுங்கா நடந்துக்குதே? இவ்வளவு பேர் உள்ளார்கள். கொஞ்சம் குழைத்தால் தான் என்ன.” அவனை தூக்கிப் பரந்த பறவை மீண்டு பதட்டமடைந்து வயிற்றுக்குள் சென்றது.
கடிகாரத்தைப் பார்த்தான் அது சரியான மணி காண்பித்துக்கொண்டிருந்தது. நாற்காலிகள் அதனதன் இடத்தில். உள்ளே காற்று சரியான விகிதத்தில் இதமாக அடித்துக்கொண்டிருந்தது. எல்லோரும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தனர். குழந்தைகள் சாப்பிட்டிருந்தார்கள். வயோதிகள்கள் ஜீரணித்திருந்தார்கள். மாணவர்கள் கனமற்றிருந்தார்கள் கிரஹஸ்தன் சந்தோசமாக துறவி ஒன்றுமில்லாமல் தலைவன் நிம்மதியாக என்று உலகமே சரியாக இருப்பதாக பட்டது.

புகழேந்தி, “இல்லை இல்லை இது நடக்கக்கூடாது. நொட்டை இல்லையென்றால் வில்லத்தனம் நடக்கும். வில்லன் எழுவான். யார் வில்லன் இங்கே? யார் அவன்? அவன் கரம் பாய்வதற்குள் நாம் கையெழுத்திட வேண்டும். அதுதான் நம் பிரம்மாஸ்திரம். கொஞ்சம் சட்டையில் மை கொட்டிக்கொள்ளலாமா? பேணா இல்லையே. யாரையாவது தெரியாததுபோல் கீழே தள்ளி விடலாமா? யாரும் மிக அருகில் இல்லையே. யாரது? ஆ! அந்த ஆள் யார். வந்ததிலிருந்து பேசவில்லை. ஏன் அவன் முறுக்கிவைத்த ஜமுக்காளம் போல் அமர்ந்திருக்கிறான். அமர்ந்திருக்கிறானா இல்லை கிடக்கிறானா? என்ன ஒரு ஏளனம். ஏன் எல்லோரும் அவனிடம் மரியாதையாக நடந்துகொள்கிறார்கள். அவன்தான் இங்கே எல்லாமுமே. பொறு அவன் என்னைத்தான் இப்போது பார்க்கிறான். ஏன் முறைக்கிறான். புரிந்தது. அவன்தான் வில்லன். இங்கே வில்லத்தனம் அரங்கேறப் போகிறது. எழுந்து சம்பந்தம் வேண்டாம் என்று சொல்லப் போகிறான். அவனது தீர்ப்புதான் இறுதியாக இறுக்கப் போகிறது. ஏன் எல்லோரும் எழுகிறார்கள்? புறப்படும் நேரம் வந்துவிட்டதா? ஆம். எல்லா முகங்களும் மலர்ந்திருக்க அவன் முகம் மட்டும் இறுகி எங்களை நோக்கி உமிழ்வதுபோல் உள்ளதே. எங்களை மறுத்தாலும் பரவாயில்லை; உமிழ்ந்தா வெளியே அனுப்புவான். இல்லை விடக்கூடாது. கடவுளே! என் மூளை வேலை செய்யவில்லையே! நிதானம்! இப்போது கூட ஒன்றும் கெட்டுப் போகவில்லை. ஒரு நொட்டை வைப்பதற்கான; நம் கையெழுத்தைப் போடுவதற்க்கான சந்தர்ப்பம் ஒன்று உள்ளது. ஆ! அதோ நான் குடிக்காமல் வைத்த ஹார்லிக்ஸ் டம்ளர். பேப்பர் எடுப்பதுபோல அதை தட்டிவிடு. ஆம் அதுதான் சரி. அதுதான் நம் கையெழுத்து.
புகழேந்தியின் வீட்டார்கள் எல்லோரும் சிரித்த முகமாக எழுந்து விடைபெறும்முன் நடக்கும் கும்பிடுகளும் கைகுலுக்கல்களும் செய்துகொண்டிருந்தனர். புகழேந்தி எழுந்தான். அப்பா அந்த வில்லனை நோக்கித் திரும்பினார். இதுதான் சரியான கடைசி தருணம் என்று உணர்ந்து அந்த டம்பளரை நோக்கி கையை நீட்டியவாறு ஒரு எட்டு வைத்தான். அவன் கை நீலும்தோறும் டம்ளர் விலகிச்செல்வதுபோல் இருந்தது.
“அருகில் இருந்தாலும் தூரமாக அல்லவா இருக்கிறது”
அப்பா, இன்னும் அமர்ந்திருந்த அந்த வில்லனை நோக்கி கும்பிட்டவாரே, “அப்புறம் நாங்க போயிட்டு வர்றோம்” என்றார்.
புகழேந்திக்கும் டம்ளருக்கும் இன்னும் ஒரு கை தூரம்தான் இருந்தது.
வில்லனுடைய அருகிலிருந்த ஒருவர் அவரை கைத்தாங்கலாக தூக்கினார். புகழேந்தி பார்த்தான்.
சற்று விலகிய வேட்டியுடன் நிற்கமுடியாமல் கைகள் கூப்பி உடைந்த குரலில் “போயிட்டு வாங்க சம்மந்தி” என்று சொன்னவருக்கு இருகைகளையும் சேர்த்து மொத்தம் நான்கு விரல்கள்தான் இருந்தது. தொடைவரை சூம்பிய எலும்புக் கால் ஒன்று வெளியே தெரிந்தது. தோள்பட்டைவரை அகன்ற சட்டைக்குள் அவர்மேல் ஏற்கனவே போடப்பட்ட கையெழுத்து இப்போது புகழேந்திக்கு நன்கு துலங்கி தெரிந்தது.

பவரிதம் – பிரவின் குமார் சிறுகதை

சென்னை கோயம்பேடு பேருந்து நிலையத்திற்கு வந்து பேருந்திற்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கும் போது கூட இதே நினைப்பு தான். அவசியம் ஊருக்குச் செல்லத் தான் வேண்டுமா…? பல மூளை முடுக்குகளில் வாழும் கிராமவாசிகள் வேலைகளை விடுத்து திருவிழாவை அலங்கரிக்க எப்படியோ எங்கள் கிராமத்திற்கு தஞ்சம் அடைகிறார்கள் ஆனால் என்னால் மட்டும் சில வருடங்களாக ஆர்வமின்றி தான் திருவிழாவிற்கு செல்ல நேர்கிறது.

ஜன்னல் இருக்கை பக்கம் என் மனைவி அமர்ந்ததும் அவள் மடியிலேயே என் மகன் தூங்கலானான். அவனை தொடர்ந்து என் தோள் மீது என் மனைவியும் நித்திரையில் ஆழ்ந்தாள். என் மகன் விழித்தபின் அவன் அழுகையை நிறுத்துவதற்கு முன்னெச்சரிக்கை ஏற்பாடாக பேருந்திற்கு வெளியே கூவிக்கொண்டிருந்த வியாபாரிடம் ராகி பிஸ்கோத்தும் அடை முறுக்கு பாக்கெட்டும் வாங்கி வைத்தேன். பேருந்து வண்டலூர் நெடுஞ்சாலையை கடந்து போய்க்கொண்டிருந்தது. கடந்து வந்த திருவிழா நாட்கள் நினைக்கும் அதே நேரத்தில் மஞ்சள் பூசிய அந்த முகம் என்னுள் உலாவத்தொடங்கியது.

பெரும்பாலும் நேரங்களில் பவித்ராவை பார்ப்பது மஞ்சள் நிறத்தோடு தான். எப்போதும் மஞ்சளை அரைத்து முகத்தில் பூசியபடி இருப்பாள் எங்கள் கிராமத்தில் இருக்கும் பெண்களோடு பவித்ராவை ஒப்பிட்டால் அதிகம் மஞ்சள் நிறத்தோடு உறவாடியவள் அவளாக தான் இருக்கக்கூடும். என் வீட்டிலிருந்து சற்று தொலைவில் தான் பவித்ராவின் வீடு. அவளுடைய வீடு மட்டுமல்ல எங்கள் கிராமத்தில் அமைந்திருக்கும் பலரது வீடுகளும் நாற்று நடும் தோரணையில் தான் உள்ளே பிரவேசிக்க முடியும். பாதங்களின் மிதியில் கூழாகிப்போன செம்மண்ணில் செதுக்கிய வீடுகள் தான் கிராமம் முழுவதும் காட்சியளிக்கும். பனைவாரையை குறுக்கும் நெடுக்குமாக வைத்து அதன் மேல் காய்ந்து போன நெகுல்களை நேர்த்தியாக அடுக்கி கதிரவனின் அனல் பார்வை சிறிதளவும் உள்ளே எட்டி பார்க்காதபடி ஒரே நாட்களில் கட்டப்படும் கூரைகள் தான் அப்போது ஏராளம். திண்ணைகள் இல்லாத வீட்டை கட்டியதாகவும் பார்த்ததாகவும் கூட எவர் சொல்லியும் கேட்டிருக்க முடியாது. எழுபதுகளின் வாழ்வுமுறையை பிரதிபலித்து கொண்டிருந்தக் கூரைகள் இப்போது அடையாளச் சின்னங்களாக ஒரு சில தெருக்களில் மட்டும் மிஞ்சி இருப்பதை பார்க்கலாம்.

“ஏ பவித்ரா…” என்னும் குரல் அவ்வபோது எங்கள் வீட்டை கடந்து ஊர் ஏரியில் நீந்திக் கொண்டிருப்பவர்களையும் திரும்பிப் பார்க்கச் செய்யும், பவித்ரா அம்மாவிற்கு அப்பிடியான ஒரு குரல். பவித்ராவின் அம்மா ஓயாது கத்திக்கொண்டிருப்பதும் பவித்ரா வீட்டை கடந்துகொண்டிருக்கும் சிலர் “எதுக்கு பவித்ராம்மா இப்படி கத்திட்டு இருக்க…” என்று கேட்பதும் தினசரிக் காட்சிகளாக தெருவில் நடந்துகொண்டிருக்கும்.

பவித்ரா எட்டாம் வகுப்போடு பள்ளிக்கு முழுக்குப் போட்டதற்கு கருக்கடி அம்மன் அவள் உடலை ஆட்கொண்டது தான் காரணம் என்று சிறுசுகள் அவர்களுக்குள்ளே கிசுகிசுத்துக்கொண்டிருப்பார்கள். யாரும் எதிர்பாரா நேரத்தில் பவித்ரா திடீரென்று முடியை விரித்துபோட்டுக்கொண்டு கோயிலின் வாசலில் போய் விழுவாள். கருக்கடி அம்மன் பவித்ராவின் ரூபத்தில் வலம் வந்துகொண்டிருப்பதாக ஊருக்குள் ஊருக்குள் ரகசியம் பேசினார்கள். பள்ளியை விட்டு நின்றதிலிருந்து பவித்ராவை பார்ப்பதே அரிதாகிவிட்டது. எப்போதாவது அவள் ஊர் கிணத்தடிக்கு தண்ணீர் பிடிக்க போகும் நேரங்களிலும், மாடுகளை ஏரிக்கு கூட்டிச் செல்லும் நேரங்களில் மட்டும் அவளை சந்திப்பதற்கான வாய்ப்புகள் அமையும். சில சமயம் எங்கள் வீட்டு வாசலில் அமர்ந்துகொண்டு என் அக்காவோடு பேசிக்கொண்டிருப்பாள்.

காலங்காலமாக எங்கள் ஊர் திருவிழாவில் அரங்கேறும் ஒரு நடைமுறை. எவர் ரூபத்தில் கருக்கடி அம்மன் தோன்றுகிறாளோ அவர் கையில் கொடுக்கப்படும் காப்பை தான் ஊர் திருவிழா அன்று கட்டிக்கொள்ளவேண்டும். கொஞ்ச வருடங்களாகவே பவித்ராவின் ரூபத்தில் கருக்கடி அம்மன் இவ்வேலையை செய்து கொண்டிருக்கிறாள். திருவிழாவிற்கு முந்தின இரண்டாம் நாள் ஊர் கோயிலின் பின் புறத்தில் உள்ள வெற்று நிலத்தில் இரவு பத்து மணிக்கு மேல் கருக்கடி அம்மன் வரவேற்பு நிகழ்ச்சி நடந்துகொண்டிருக்கும். கிராமவாசிகள் அந்த நிகழ்ச்சியை பார்ப்பதற்கு வசதியாக இரண்டு போகஸ் பல்புகளை பனை மரத்தின் நடுவில் கட்டி வைத்திருப்பார்கள் நேரில் சென்று பார்க்க முடியாவிட்டாலும் வீட்டிலிருந்தே அம்மனின் வரவேற்பு உரையாடல்களை கேட்பதற்குத் தோதுவாக ஒலிபெருக்கி குழாய்களை ஊரைச் சுற்றியுள்ள கம்பங்களிலும் கட்டி வைத்திருப்பார்கள். அவ்வப்போது ஒலிப்பெருக்கியில் திருவிழாவின் அறிவிப்புகளை தொகுத்துக் கொண்டிருக்கும் குரல்களையும் சிறுசுகளின் ஓம் சக்தி பரா சக்தி கோஷங்களையும் கேட்ட முடியும்.

அம்மன் வரவேற்பு நிகழ்வின் பொழுது தான் கரகம் சுமக்க இருப்பவரும் தேர்ந்தெடுக்கப்படும். கரகம் சுமந்து செல்ல இருப்பவரை தேர்ந்தெடுக்கும் பொறுப்பும் கருக்கடி அம்மனுடையது தான். மஞ்சள் நீர் நிரம்பிய கரகத்தை எலுமிச்சை பழங்களினாலும், பூக்களாலும் இரண்டரை அடி உயரத்திற்கு பிரத்தியோகமாக செய்து கருக்கடி அம்மனின் கிரகத்தை ஊரார் முன்னிலையில் வைத்திருப்பார்கள்.

பம்பையும் உடுக்கையும் ஆட்டம் கொள்ளும் நேரம் யார் யாரோ ரூபத்தில் ஏதேதோ சாமிகள் ஆக்ரஷத்தோடு ஆடிக்கொண்டு பம்பை உடுக்கைக்காரர்கள் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு தன்னை தானே அறிமுகம் செய்துகொள்ளும். கோவில் பக்கமே திரும்பாதவர்கள் எல்லாம் அருள் வந்து ஆடும் சாமிகளின் ஆட்டத்தை காண கோவிலுக்கு படையெடுத்து கொண்டிருப்பார்கள். முத்துமாரி, அங்காளி, பீலியம்மன், காத்தவராயன் என்று ஏதேதோ பெயரில் பல சாமிகள் வந்து தன் பங்களிப்பை கொடுத்துச் செல்லும். வரையறுக்கப்பட்ட நேரத்திற்குள் சாமி ஆடிக்கொண்டிருப்பவர்களின் அவகாசம் முடிந்ததும் எரிந்து கொண்டிருக்கும் கற்பூரத்தை வயிற்றுக்குள் திணித்தும், விபுதி அடித்தும் சாமி ஆடிக்கொண்டிருந்தவர்களை மலை ஏற்றுவார்கள். பவித்ராவின் சாமி ஆட்டத்தை காண அவ்விரவில் முழித்துகொண்டிருக்கும் சிலர் பொறுமை இழந்து “சீக்கிரம் கருக்கடி அம்மாவ கூப்பிடுங்கப்பா…” என்று உரக்க சொல்லிவிடுவதும் உண்டு. அதுவரை கேலியாகவும், கலகலப்பாகவும் நடந்துகொண்டிருந்த நிகழ்ச்சி முடிவிற்கு வந்து கருக்கடி அம்மனின் வரவேற்பு தொடங்கும்.

பெரும்பாலும் நேரங்களில் பவித்ரா தன் வீட்டில் தூங்கிக்கொண்டு தான் இருப்பாள். பம்பை, உடுக்கை சத்தத்துடன் கருக்கடி அம்மனை வர்ணித்து பாடும் பாடல், கோவில் வாசலையும், தெரு வீதியையும் கடந்து பவித்ராவின் காதிற்குள் அழைப்பு மணியாய் ஒலிக்கும். அதுவரை நித்திரையில் மூழ்கிக்கொண்டிருந்தவள் சட்டென்று எழுந்து கண்களை அகல விரித்துக்கொண்டு விரித்த தலையுடன் பெருமூச்சு விட்டவாறே வரவேற்பு நிகழ்ச்சி நடக்கும் இடத்திற்கு விரைவாள். அவள் ஓட்டத்திற்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் அவளது அம்மாவும், அப்பாவும் அவளை பின்தொடர்ந்துக்கொண்டிருப்பார்கள். பவித்ராவின் ஓட்டத்தை பார்த்து வெறுமனே கதைப் பேசிக்கொண்டிருந்த ஊர் மக்களும் பின்தொடருவார்கள்.

வரவேற்பு நிகழ்வின் இடத்திற்கு வந்ததும் பவித்ரா ஆடிக்கொண்டே இருப்பாள். எங்கிருந்தோ உடைக்கப்பட்ட வேப்பிலைகள் அவள் கைப்பிடிக்குள் தஞ்சம் அடையும். வேப்பிலையை மென்று கொண்டே வெற்று நிலத்தில் சுழன்றுகொண்டிருப்பாள். அவள் பாதத்தை பதம் பார்க்கும் முட்களும் கற்களும் கூட அவள் ஆட்டத்தின் வீழ்ச்சியை அடக்கமுடிவதில்லை.

அரைமணி நேரத்திற்கு குறையாமல் ஆடிக்கொண்டிருந்தவளின் பாதத்தை கர்ப்பிணி பெண்களும், கைக்குழந்தை வைத்திருப்பவர்களும் நேரம் பார்த்து சட்டென்று காலில் விழுந்து வணங்கிப் பின்வாங்கிக்கொள்வார்கள். சூறாவளியாக ஆடிக்கொண்டிருப்பவளை பார்த்து பயந்து தன் அம்மாவின் கழுத்தை இறுக்க அணைத்துக்கொள்ளும் குழந்தைகளும் அக்கூட்டத்தில் இருப்பார்கள். பம்பை உடுக்கைகாரர்கள் ஆளுக்கொரு கேள்வியாக ஊரார் கேட்க நினைக்கும் கேள்விகளுக்கு வேப்பிலையை மென்றுகொண்டே மேல் மூச்சு கீழ் மூச்சோடு பதில் சொல்லிக்கொண்டிருப்பாள்.

கரகம் தூக்க இருப்பவரை தேர்ந்தெடுக்கும் நேரம் வந்ததும் திருமணம் ஆகாத ஊரில் உள்ள இளைஞர்கள் அனைவரையும் ஒன்றாக சேர்த்து நிற்க வைக்கப்படுவார்கள். அப்பிடி நிற்கும் இளைஞர்களில் மற்ற ஊரை சேர்ந்தவர்கள் எவரும் நிற்க கூடாது என்பதும் விதியிற்குள் அடங்கும். கருக்கடி அம்மன் நம் வீட்டு மகனை தேர்ந்தெடுக்க மாட்டாளா…? என்று அந்தந்த இளைஞர்களின் குடும்பத்தினர்கள் மனதிற்குள் ஓயாது வேண்டிக்கொள்வதுமாக இருப்பார்கள். அப்பிடி நிற்க வைக்கப்படும் இளைஞர்களின் பார்வை கரகத்தின் மீதே பதிந்திருக்கவேண்டும். பவித்ரா உருவத்தில் ஆடிக்கொண்டிருக்கும் கருக்கடி அம்மன் இளைஞர்களை வட்டம் இட்டவாறே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பாள். எந்த பாலகன் முகத்தில் தேஜஸ் ஜொலிக்கிறதோ, எவர் மனதில் ஆன்மிகம் நிரம்பியிருக்கிறதோ அவனை கருக்கடி அம்மன் அடையாளம் கண்டு முடியை பிடித்து வந்து கரகத்தின் முன்பு நிறுத்துவாள்.

இறுதியாக அம்மனுக்கு மாலையிட்டு விரதம் இருப்பவர்களும், நேற்றி கடன் செய்ய இருப்பவர்களும் அவள் கரங்களினால் கொடுக்கப்படும் மஞ்சள் காப்பை கட்டிக்கொண்டு செல்வார்கள். காப்பை கைகளில் கட்டிய வினாடியிலிருந்து நான்கு நாட்களுக்கு ஊரைவிட்டு வெளியே எங்கும் செல்ல கூடாது என்பது காலங்காலமாக தொடர்ந்துகொண்டிருக்கும் கட்டுப்பாடு.

அன்றைய இரவே கரகம் வீதி உலா நடைபெறும். தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவன் கருக்கடி அம்மன் முன் மண்டியிட்டு நிற்க, பவித்ரா கரகம் சுமக்க இருப்பவனின் தலையில் கரகத்தை வைத்து வழி அனுப்புவாள். கரகத்தைச் சுமந்து செல்பவரை ஒவ்வொரு வீட்டு வாசலிலும் நிற்க வைத்து பாதத்தை நீரால் கழுவி மஞ்சள் குங்குமம் பூசி ஆரத்தி எடுத்து பாத பூஜை செய்யப்படும். இப்படி ஒவ்வொரு வீட்டு வாசலாகத் தீப்பந்தத் துணையுடன் ஊரைச் சுற்றிக் வந்து கோவிலுக்கு திரும்புவதற்குள் விடியல் அக்கரகத்தை வரவேற்றுகொண்டிருக்கும்.

ஒவ்வொரு இரவும் கரகம் வீதி உலா நடைபெறும் நேரங்களில் பவித்ராவை ஒலிபெருக்கியில் அழைக்க அவள் கோவிலுக்கும் வீட்டிற்கும் பறந்து கொண்டிருப்பாள். கரகத்தை ஏற்றுவது, இறக்குவது, கருக்கடி அம்மன் சிலைக்கு ஆராதனை செய்வது போன்ற சாங்கியங்களில் பவித்ரா முதன்மையாக நிறுத்தப்படுவாள். இதன் காரணமாகவே அவளது திருமணம் தடைப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. பவித்ரா விஷயத்தை அறிந்த பலரும் அவளை பெண் பார்க்க வருவதை தவிர்த்தனர்.

அப்பாவின் கட்டளைப்படி என் மேற்படிப்பிற்காக பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு முடித்த கையோடு சென்னையில் உள்ள என் சித்தப்பா வீட்டிற்கு குடிபுகுந்தேன். அரசு கல்லூரியில் சேர்ந்த முதல் நாள் அன்றே கிராமத்தில் இருந்த வந்த மாணவர்களுடன் தான் என் நட்பும் உருப்பெற்றது. பண்டிகை நேரங்களில் பவித்ராவை சந்தித்தது பற்றியும் திருவிழா நாட்களில் பவித்ரா நடத்திய ஆர்ப்பாட்டங்களையும் ஊரில் இருந்து வந்ததும் ஓயாது என் நண்பர்களுக்கு சொல்லிக்கொண்டிருப்பேன். கல்லூரி மூன்றாம் வருடம் படித்துக்கொண்டிருக்கும் சமயத்தில் திருவிழாவிற்கு கிளம்பிக்கொண்டிருக்கையில் “இந்த தடவ வரும்போது எப்படியாவது பவித்ராவோட போட்டோ எதனா எடுத்துட்டு வா மச்சி…” என்று என் நண்பர்களே என்னை ஊருக்கு வழி அனுப்பி வைத்தார்கள்.

ஊருக்கு வந்ததும் என் நடையிலும் பேச்சிலும் சென்னையின் வாசம் ஒட்டிக்கொண்டிருப்பதாக என் கிராமத்து நண்பர்கள் என்னைக் கேலி செய்தனர். வழக்கம் போலவே அன்றிரவுக் கருக்கடி அம்மனின் வரவேற்பு. நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு ஊருக்கு வந்திருந்ததால் ஊரில் நடந்த சுவாரஸ்யமான விஷயங்களையும் கோரச் சம்பவங்களையும் என் நண்பர்கள் விவரிக்க அவர்களோடு உரையாடிக்கொண்டிருந்தேன். ஒரு பக்கம் பவித்ரா வருடந்தோறும் நடத்தும் ஆர்ப்பாட்டங்களை நடத்திக்கொண்டிருந்தாள். திடிரென்று கரகம் தூக்க இருக்கும் இளைஞனை தேர்ந்தெடுக்க ஒருபுறமாக அனைவரையும் நிற்க வைத்தார்கள். இம்முறை என் அம்மா ஏதோ ஒரு வேண்டுதலுக்காக என்னையும் அக்கூட்டத்தினுள் நிற்க வைத்தாள். பவித்ராவின் பார்வையோ கருக்கடி அம்மனின் கரிசனமோ நிச்சயம் என் மேல் விழாது என்கிற நம்பிக்கையோடு கூட்டத்தில் ஓரமாக நின்றுகொண்டேன். பல வருட திருவிழா நாட்களை கடந்து வந்ததில் அன்றைய நாள் எனக்கு சற்றும் பொருத்தமில்லாத ஒன்றாக அமைந்தது. இளைஞர்களைச் சுற்றி சுற்றி ஆடிக்கொண்டிருந்த பவித்ரா எதிர் பாராத நேரத்தில் என் பிடரியை பிடித்து வந்து கரகத்தின் முன் நிறுத்தினாள்.

கரகத்தை சுமப்பதற்கு இவனே தகுந்த பாலகன் என்று ஊரார் முன்பு கட்டளையிட்டாள். அவ்வார்த்தையை பவித்ரா சொன்னாளா? இல்லை பவித்ரா ரூபத்தில் இருந்த கருக்கடி அம்மன் சொன்னாளா? என்பது தான் இன்றுவரை எனக்கு பிடிபடவில்லை. கருக்கடி அம்மன் என்னை தேர்ந்தெடுத்த பூரிப்பில் என் அக்காவும் அம்மாவும் பவித்ரா முன் விழுந்தார்கள். அன்றிரவே எங்கள் சொந்தபந்தங்களுக்கு இம்முறை செழியன் கரகத்தைச் சுமக்கிறான் என்னும் செய்தி பரவிக்கொண்டிருந்தது.

இது எனக்கு தேவைதானா என்று உள்ளுக்குள் நான் புலம்பிக்கொண்டிருந்த சமயத்தில் கருக்கடி அம்மன் எங்கள் குடும்பத்திற்குக் கொடுத்த கௌரவம் என்று என் அப்பா அனைவரிடமும் தம்பட்டம் அடித்துக்கொண்டிருந்தார். வேறுவழியின்றி கரகத்தைச் சுமப்பதற்கு தயாரானேன். பவித்ரா கரங்களினால் கொடுத்த காப்பு என் கையில் கட்டப்பட்டது. வீட்டில் இருந்து கொண்டுவந்திருந்த வெள்ளை வேஷ்டியை கட்டிக்கொண்டேன் மஞ்சள் நீரால் என் தேகம் நனைந்துகொண்டிருந்த நேரத்தில் பம்பையும் உடுக்கையும் பாடத்தொடங்கியது. மூன்று முறை கோவிலை சுற்றி வந்த பிறகு கரகத்தை தலையில் வைக்கும் நேரத்தில் பவித்ராவின் உடலை கருக்கடி அம்மன் ஆட்கொண்டாள். கண்களை அகல விரித்துக்கொண்டு அருள் வந்தவளாய் என் தலையின் மேல் கரகத்தை வைக்க தள்ளாடினாள். விழிபிதுங்கிய அந்த பார்வையில் தென்பட்ட ஆவேசம் நீரில் நனைந்து படர்ந்திருந்த என் ரோமங்களை சிலிர்க்கச் செய்தது. ஒரு நிமிடம் கருக்கடி அம்மன் என் உடலில் ஊடுருவிக்கொண்டிருப்பதாக உணர்ந்தேன். பவித்ராவின் கரத்தினால் ஆரத்தி எடுக்கப்பட்டு கோவில் வாசலில் முதல் ஆளாய் பவித்ரா எனக்கு பாதபூஜை செய்யத்துடங்கினாள்.

அன்றிலிருந்து மூன்று நாட்களுக்கு என் உடல் என்னை பிரிந்து தொலைவில் எங்கேயோ போய்க் கொண்டிருப்பது போல் இருந்தது. கரகத்தை சுமக்கும் ஒவ்வொரு மாலை பொழுதும் சென்னைக்கு திரும்பி ஓடிவிடலாமா என்றே யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன். நண்பர்களோடு பேசிக்கொண்டிருக்கவும், களைப்பின்றி படுத்துறங்கவும் போதிய நேரத்தை கருக்கடி அம்மன் எனக்கு கொடுக்கவில்லை. என் அம்மாவும் அக்காவும் பழச்சாற்றை கையில் ஏந்திக்கொண்டு முடிந்தவரை என்னை பின்தொடர்ந்தனர். என் முகத்தில் வழியும் வேர்வைத் துளிகளை அவ்வபோது அம்மா துடைத்துக்கொண்டிருந்தாள். எனக்கு துணையாக என் நண்பர்களும் அவர்களின் உறக்கத்திற்கு விடுப்பு கொடுத்திருந்தார்கள்.

உறங்கும் நேரங்களில் என் கால்களை நீவிவிடுவதற்க்கு எந்நேரமும் என் அப்பா தயாராகவே இருந்தார். என்னை கவனித்துக்கொள்ளும் மிதப்பில் அம்மாவை காரணங்களற்ற செய்கையில் அடிக்கடி எரிந்துகொண்டிருப்பதும் எனக்கென்று தனியாக இளநீர் குலைகளையும் வீட்டின் பின்புறத்தில் குவிப்பதுமாக திரிந்துக்கொண்டிருந்தார். கேட்கும் நேரங்களில் பால் காய்ச்சிக் கொடுப்பதையும், பழச்சாற்றை பிழிந்து கொடுப்பதையும் தன் பங்காக என் அக்காவும் செய்துகொண்டிருந்தாள். சொந்தபந்தங்கள் குமிந்திருந்த அந்த மூன்று நாட்கள் எவ்வருடமும் இல்லாத விசேஷமான திருவிழாவாக எங்கள் வீட்டில் உள்ளவர்களுக்கு அமைந்தது. வீட்டு வாசல் முன் கரகம் சுமந்து நிற்கும் பொழுதுகளில் வீட்டில் உள்ளவர்கள் அனைவரும் என் பாதங்களை தொட்டு வணங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

என் மனைவியின் எழுப்புதலில் தான் என் நித்திரை முழுவதும் கலைந்தது. பேருந்தில் இருந்து இறங்கியதும் என் மாமா அவருடைய சாம்பல் நிற வோல்ஸ்வோகன் காரில் எங்களுக்காக காத்திருந்தார். வீட்டில் உள்ளவர்களுக்கு ஒரு சில பொருட்களை வாங்கிக்கொண்டு வீட்டிற்கு விரைந்தோம். வீட்டிற்கு வந்ததும் என் அம்மா தன் பேரனைத் தூக்கிக்கொண்டு கொஞ்ச ஆரம்பித்துவிட்டாள். நைட்டிக்கு மாறிய என் மனைவி வீட்டின் பின்புறம் உள்ள சமையல் கொட்டகைக்கு சென்று என் அக்காவுடன் நட்புறவாடினாள். கிராமத்தின் பழைய முகங்கள் என்னை அடையாளம் கண்டு கேலியும் கிண்டலுமாக பேசத் தொடங்கியது. ஒலிப்பெருக்கி குழாய்களில் ஓயாது எல்.ஆர்.ஈஸ்வரி பாடிக்கொண்டிருந்தார். அப்பாவின் பழைய வேஷ்டியை கட்டிக்கொண்டு இரைச்சல் இல்லாத தனிமையைத் தேடி ஊர் ஏரிக்கு விரைந்தேன்.

மறு நாள் விடியலிலிருந்தே திருவிழாவின் அன்றாட சங்கதிகள் அரங்கேறிக்கொண்டிருந்தன. என் அப்பா நாட்டுக்கோழியை உறிப்பதிலும், என் அம்மா ஓயாது இட்லி சட்டிகளை இறக்கி கொண்டிருப்பதிலும் மும்முரமாக ஈடுபட்டுக்கொண்டிருந்தனர். என் மனைவி என் அக்காவுடன் சேர்ந்து கோவிலுக்கும், வீட்டிற்குமாக நடை பயின்றாள். குப்பைகளாலும், பனை ஓலைகளாலும் தேங்கி இருந்த எங்களது பழைய கிணற்றடி பக்கம் என் நண்பர்களுடனும், என் மாமாவுடனும் உரையாடிக்கொண்டிருப்பதிலேயே நேரத்தை செலவழித்தேன். கிராமத்திற்கு வந்ததிலிருந்து கோவில் பக்கம் செல்வதற்கு கூட மனது முனைவதாக இல்லை. மதியம் தூக்கத்திலிருந்து எழுந்த பொழுது தான் வீடு வெறிச்சோடி இருப்பதை உணர்ந்தேன். என் மகனின் கண்கள் அவன் அம்மாவின் முகத்தை தேடி அழத் தொடங்கின. என் தூக்கத்தை கலைத்த என் மகன் மீதே வெறுப்பும் கோபமும் உருப்பெற தொடங்கியது. அழுகையில் இருந்து தேற்ற அவனை தூக்கிக்கொண்டு கோவிலுக்கு சென்றேன்.

அம்மனுக்கு கூழ்வாத்தல் நிகழ்ச்சி நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த சமயம் கோவிலை நெருங்க நெருங்க பம்பை சத்தமும் உடுக்கை சத்தமும் என்னை நெருங்கி வந்தன. ஒவ்வொரு வீட்டிலிருந்தும் கூழ் கரைத்து எடுத்து செல்லும் பெண்கள் வட்டமாக கோவில் முன் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். என் குடும்பத்தினரை தேடி அங்கும் இங்குமாக அலைந்து கொண்டிருந்ததில் இறுதியாக பளிச்சென்று கண்ணில் பட்டது அந்த பச்சை நிற பட்டுப்புடவை. என் அம்மாவின் அருகில் என் மனைவியும், என் அக்காவும் நின்றிருப்பதை கவனித்தேன். முடிந்த அளவு கூட்டத்தை விலக்கிக்கொண்டு என் மனைவியிடம் சென்று குழந்தையை கொடுத்த மறு கணமே அங்கு நிற்க பிடிக்காமல் வீட்டிற்கு திரும்பினேன். பவித்ராவின் முகம் இக்கூட்டத்தில் எங்கேனும் தென்படுமா? என்னும் ஏக்கம் இப்பொழுதும் என் மனதில் இருந்துகொண்டு தான் வருகிறது. ஆனால் எங்கள் கிராமவாசிகளுக்கு பவித்ராவின் முகம் மறந்து பல வருடங்கள் கழிந்துவிட்டது.

கரகம் சுமக்க என்னை தேர்ந்தெடுத்த பவித்ராவின் கடைசித் திருவிழா அதுவாகத்தான் இருக்குமென்று நான் மட்டுமல்ல ஊரார் கூட அப்போது நினைத்திருக்கவில்லை. மூன்று நாட்களாக கரகம் சுமந்ததில் என் உடலின் பளு மொத்தமும் காணாமல் போனது இருந்தும் கூழ்வாத்தலின் போது பவித்ராவின் ஆட்டத்தை பார்ப்பதற்காக என் நண்பர்களுடன் நின்றிருந்தேன். பவித்ராவின் பாதங்களுக்கு சமமாக அவளது கேசமும் போட்டி போட்டு ஆடிக்கொண்டிருந்தது. நின்ற இடத்திலிருந்தே இடதும் வலதுமாக சோம்பல் முறிக்கும் பாவனையில் பொறுமையாகவும், உரக்க கத்தியும் உடுக்கைக்கார்களின் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். யாரும் எதிர் பாராத வண்ணம் சட்டென்று பவித்ராவின் அம்மா அவள் காலில் விழுந்து “என் பொண்ண விட்டு போயிடு யம்மா… நீ அவ உடம்புல இருக்குறதுனால அவ கல்யாணம் தடைபட்டுடே போகுது, நீ என்ன கேட்டாலும் தரேன்… என் பொண்ண மட்டும் விட்டு போயிடு என் கருக்கடி அம்மாவே” என்று அவள் பாதத்தை பிடித்து கெஞ்சியும், புரண்டும் அழுதுக்கொண்டிருந்தாள். கூட்டம் ஒரு பக்கம் சலசலத்துக்கொண்டு அவ்விருவருக்காக உச்சுக் கொட்டியது. கோவிலின் முகப்பு வாசலை வெறித்து பார்த்துக்கொண்டு பதில் ஏதும் சொல்லாமல் பவித்ரா ஆடிக்கொண்டிருந்தாள். “அத எல்லாம் ஆத்தா பாத்துப்பா.. நீ கவலபடாம போ பவித்ராம்மா” என்று கோவில் பூசாரி பவித்ரா அம்மாவை சமரசம் செய்து அங்கிருந்து அழைத்துச்சென்றார்.

திருவிழா முடிந்து ஒரு வாரம் கழிந்த பின்பும் கூட பவித்ரா பற்றிய கதைகளையே ஊர் மக்கள் அசைபோட்டுகொண்டிருந்தார்கள். “அடுத்தா வருஷம் கருக்கடியம்மா யார் ரூபத்துல வருவாளோ இல்ல இந்த பவித்ரா பொண்ணு உடம்புலேயே இருந்துட போறாளோ..?” திரும்பும் திசையெங்கும் இவ்வார்த்தைகளே புழங்கிக்கொண்டிருந்தது.

ஆலங்குச்சியால் பற்களை தேய்த்துக்கொண்டு ஏரிக்கு நடந்துகொண்டிருந்தேன். பவித்ரா அவளது மாடுகளை ஓட்டிக்கொண்டு வயலுக்கு சென்றுகொண்டிருந்தாள் அவளாகவே என்னை பார்த்து
“என்ன செழியா திருவிழா முடிஞ்சும் இன்னும் ஊருக்கு போகாம இங்கேயே இருக்க”

“இல்ல பவித்ரா மூணு நாளா கரகம் தூக்குனதுல ஒடம்பு ரொம்ப வலியா இருக்கு, அதான் ஒரு வாரம் தங்கிட்டு பொறுமையா கிளம்பலாம்னு இருக்கேன்”

மாட்டை அதன் போக்கில் மேயவிட்டு மீண்டும் தொடர்ந்தாள்

“நான் உன்ன புடிச்சு இழுத்து போட்டேனு என் மேல எதனா கோவமா செழியா”

“ச்ச… ச்ச… அப்பிடி இல்ல பவித்ரா நிஜமாலுமே கரகம் தூக்க சரியான ஆளு நான்தானானு எனக்கு இன்னும் சந்தேகமாவே இருக்கு, ஊர்ல எவ்ளோ பசங்க அதுக்காக ஏங்கிகிட்டு இருக்கானுக என்னைய எதுக்கு வலிச்சு போட்ட..?”

கேளிக்கை கலந்த சிரிப்போடு

“என்ன கேட்டா எனக்கெப்டி தெரியும் அத நீ கருக்கடி அம்மாவ தான் கேக்கனோ, உன் மூஞ்சில சாமி பக்தி தாண்டவமாடுதோ என்னமோ அதான் கருக்கடி அம்மா உன்ன இழுத்து போட்டா… காரணம் இல்லாம ஆத்தா எதையும் செய்யாது”

கொஞ்ச நேரத்திற்கு ஊரில் நடக்கும் விஷயங்களை பற்றியே பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.

“ஏன் பவித்ரா நீ எப்புடி இருந்தாலும் கல்யாணம் பண்ணி வேற ஊருக்கு போயிடுவ அப்போ கூட கருக்கடி அம்மா உன் உடம்புல தான் இருக்குமா?”

“தெரில செழியா ஆனா கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் என் உடல எந்த சாமிக்கும் கொடுக்க முடியாது”

ஊர் பெரியவர்கள் கலந்து பேசி சிறப்பு பூஜை ஒன்றை நடத்தி பவித்ரா உடலில் இருந்த கருக்கடியம்மனை வேறொரு இளைஞனின் உடம்பில் இறக்கச் செய்தனர். பவித்ரா உடம்பில் இருந்த கருக்கடி அம்மனே அந்த நபரை தேர்ந்தெடுத்தாள். கொஞ்ச மாதங்களாக பவித்ரா உடம்பு சரியில்லாமல் அவதிப்பட்டுக்கொண்டிருந்த நேரத்தில் கருக்கடி அம்மனின் கோபம் தான் அவள் உடலை வருத்திக்கொண்டிருப்பதாக பலர் புரளி பேச தொடங்கினர். யாருக்கும் எந்த அறிவிப்பும் சொல்லாமல் பவித்ரா தன் குடும்பத்தோடு அவளுடைய பெரியம்மாவின் கிராமத்திற்கு குடிபுகுந்துவிட்டதாக ஒரு செய்தி. உண்மையோ பொய்யோ… இன்று வரை யூகிக்கமுடியவில்லை. இவை எல்லாம் நான் சென்னைக்கு வந்த பிறகு தெரிந்துகொண்ட விஷயம். அன்றிலிருந்து நான் திருவிழாவையே வெறுக்கத் தொடங்கினேன் அலுவலகத்தில் விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு ஊருக்குச் சென்றாலும் கூட கோவில் பக்கம் செல்வதை மட்டும் தவிர்த்துவந்தேன்.

கூழ்வாத்தல் நிகழ்ச்சி நடந்துகொண்டிருந்ததால் வீதி வெறிச்சோடிக் கிடந்தது பவித்ரா இப்போது எங்கிருப்பாள், என்ன செய்துகொண்டிருப்பாள் என்னும் சிந்தனையோடு பவித்ராவின் வீட்டு வாசலை அடைந்தேன். காற்றாலும் மழையாலும் சூறையாடப்பட்ட பவித்ராவின் வீடு பாதி இடிந்தும், சாய்ந்தும் கிழிசலைப் போல் தோற்றம் அளித்தது. வீட்டை சுற்றி பனை ஓலைகளால் கட்டப்பட்ட வேலிகள் உயிர் இழந்து காற்றில் இப்படியும் அப்படியுமாக ஊசலாடிக்கொண்டிருந்தது. ஒரு காலத்தில் கருக்கடி அம்மனின் சந்நிதானம் என்று கொண்டாடப்பட்ட பவித்ராவின் வீடு மரணப்படுக்கையில் சாவின் விளிம்பில் போராடிக்கொண்டிருக்கும் உடலைப் போல் காட்சி அளித்துக்கொண்டிருந்தது. கொஞ்ச நேரத்திற்கு அவள் வீட்டையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். பவித்ராவின் வாழ்க்கை இவ்வீடு போல் அல்லாமல் நிச்சயம் வேறு மாதிரியாக அமைந்திருக்கும் என்று என்னுள் நம்பத் தொடங்கினேன்.

திருவிழா முடிந்து சென்னைக்கு திரும்புகையில் மீண்டும் இயல்பு வாழ்க்கைக்குத் திரும்பினேன். அலுவலகத்திற்கு வந்ததும் ஆவணம் சரிபார்த்தல் சம்மந்தமாக கம்பெனி கொடுத்த முகவரிக்கு எனது பைக்கில் விரைந்தேன். நான் கண்டடைந்த முகவரி ஒரு டைலர் கடையாக இருந்தது. பார்வை விலகாமல் டைலரிங் மிஷினோடு மூழ்கி இருந்தவரிடம் என்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டேன். பல வாடிக்கையாளரிடம் பார்க்கும் சிரிப்பு தன் தேவையை நிவர்த்தி செய்ய துடிக்கும் அதே இயற்கையான சிரிப்பு தான் அவரிடமிருந்தும் வந்தது. அங்கிருந்த சேரில் என்னை அமரச்செய்து ஆவணங்களை சரி பார்க்க எனக்கு உதவி செய்தார்.

வங்கிக்கணக்கு சம்மந்தப்பட்ட ஆவணங்கள் மட்டும் அதில் தவறி இருந்தது தெரிந்ததும் பதற்றத்தோடு வீட்டின் எண்ணிற்கு அழைத்து அவரச அவரசமாக வங்கி கணக்கு ஆவணங்களை எடுத்து வரும்படி எதிர் முனையில் பேசிக்கொண்டிருந்தவரிடம் வேண்டினார். வீடு அருகில் இருப்பதாகவும் சில நேரங்களில் ஆவணம் கைக்கு வந்துவிடவதாகவும் வாக்குறுதி அளித்தபின் அருகில் உள்ள தேநீர் கடைக்கு சென்று தேநீர் வாங்கிவந்து கொடுத்தார். தேநீர் குடித்துக்கொண்டே பைனான்ஸ் சம்மந்தப்பட்ட சந்தேகங்களுக்கு அவருக்கு விளக்கம் அளித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

பர்தா அணிந்து ஆட்டோவில் இருந்து இறங்கிய ஒரு இஸ்லாமிய பெண் நேராக அந்த டைலரிடம் வந்து பாலித்தீன் கவரில் வைத்திருந்த ஆவணங்களை எடுத்து நீட்டினாள். கொஞ்ச வருடங்களாக நினைவுகளில் மட்டுமே தோன்றி வந்த அந்த மஞ்சள் முகம் என் எதிரில் நின்றுக்கொண்டிருப்பதை பார்த்ததும் அடுக்கடுக்காக அவளது நினைவுகள் கண்முன் சரிய தொடங்கியது. அவளே தான் பவித்ரா…! தசைகள் கூடி பருமனாக மாறி இருந்தாள். பவித்ரா உருவத்தில் வேறு யாராவது இப்படி காட்சியளித்துக் கொண்டிருக்கிறார்களா? என்று என் பிரக்ஞையில் தோன்றிய கேள்வியோடு குழம்பிய நிலையில் அமர்ந்திருந்தேன். ஊரார் கொண்டாடிய பவித்ரா என்னும் சாயல் முற்றிலும் அவளிடமிருந்து இப்போது தொலைந்து போயிருந்தது. நினைவுகளில் இருந்து மீள முடியாதவனாய் அவளையே வெறித்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன் அவளும் என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டாள்.

“ஏ செழியா…! நீ எப்புடி இங்க? நீ தான் எங்களுக்கு லோன் கொடுக்க போறியா… ஏங்க இவன் தான் செழியா எங்க ஊரு தான். ரொம்ப வருஷத்துக்கு அப்புறம் இப்போ தான் இவன பாக்குறேன். செழியா இவரு தான் என் வீட்டுகாரு”

பவித்ரா அல்லாத புதியவளாய் என்னைப் பற்றியும் என் குடும்பத்தை பற்றியும் விசாரித்துக்கொண்டிருந்தாள். பவித்ரா அருள் வந்து ஆடிய சம்பவங்களும், விழி பிதுங்கிய அந்த கண்களும் நினைவில் தோன்றி தோன்றி மறைந்தது.

“என்ன செழியா எதுவும் பேசமாட்டேங்குற..! ஊருக்கு இப்போ போறியா இல்லியா…? நீயும் மெட்ராஸ்லியே செட்டில் ஆயிட்டியா?”

அவளுக்கு மறுமொழியும் நிலையில் நான் இல்லை அவளது பெயரை உச்சரிக்க நா தழுதழுத்ததை உணர்ந்தேன்.

“ம் எப்போனாச்சு போவேன் நீ என்ன பவித்ரா இப்படி மாறிட்ட?”

“ஓ உனக்கு விஷயம் தெரியாதுல, அது ரொம்ப பெரிய கத செழியா, என் பேரு இப்போ பவித்ரா இல்ல… பரிதானு மாத்திட்டேன்.. சரி பத்திரம் எல்லாம் கரக்டா இருக்கா, லோன் கிடைச்சுடும்ல?”

நான் ஆவணங்களை சரி பார்க்க தொடங்கினேன். அருகில் நின்றிருந்த அவள் கணவனிடம் என்னைப் பற்றிய வரலாறுகளை அடுக்கிக்கொண்டிருந்தாள். எல்லாம் முடிந்து நான் கிளம்ப தயாரானேன்.

“எல்லாம் சரியா இருக்கு பவி…..தா”

மீண்டும் அவள் பெயரை சரியாக உச்சரிக்கப் போராடவேண்டியதாய் இருந்தது..

“கூடிய சீக்கிரம் லோன் கிடைச்சுடும் அப்போ நான் கிளம்புறேன்”

“ரொம்ப நன்றி செழியா, ஒரு நாள் வீட்டுக்கு வாயேன் நிறைய பேசனும்”

அப்போதைய நிலைமையில் சரி என்று மட்டுமே என்னால் தலையசைக்க முடிந்தது. பைக்கை ஸ்டார்ட் செய்து கிளம்பு நேரத்தில் கடையின் பெயரை பார்த்தேன். பரிதா டைலர்ஸ் என்று வரைந்திருந்தது. பவித்ரா எப்படி இஸ்லாமிய பெண்ணாக மாறினாள்? அவளுக்கு என்ன நடந்திருக்கும்? வீட்டின் சம்மதத்தோடு தான் திருமணம் செய்துகொண்டாளா?! இல்லை காலத்தின் சுழற்சியால் இப்படி நிற்கிறாளா? என்னுள் எழும்பிய கேள்விகளுக்கு விடை தெரியாதவனாய் யோசித்துக்கொண்டே அங்கிருந்து நகர்ந்தேன். பவித்ரா சொல்லிய அந்த கடைசி வார்த்தைகள் மட்டும் அப்போது நினைவில் தோன்றியது.

“தெரில செழியா, ஆனா கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் என் உடல எந்த சாமிக்கும் கொடுக்க முடியாது?

​சுழல் – சரவணன் அபி கவிதை

சிறுவிதை
கடித்தெறிந்த கனித்தோல்
கிளையுதிர்ந்த இலை
கனியா பிஞ்சும் பூவும் ​​
அடித்தளம் சுற்றிலும்
உயிரோட்டம்
நில்லாது நடந்தேறும்
நாடகம்
உணவும் உணவின் உணவும்
உண்ணவும் உண்ணப்படவும்
அத்தனைக் களி
எதுவுமில்லை தன்னிரக்கம்
எதிலுமில்லை முயற்றின்மை
பேருரு தாழ்ந்து தாள் சேரும்
எதுவும் ஆவதுமில்லை வீண்

நூற்றாண்டுகளின் சர்ப்பம் – காஸ்மிக் தூசி கவிதை

கொசு கூட
உள் நுழைய முடியாதபடிக்கு
பாதுகாப்பாய் வலையடித்த
சாளரம் வழி
எப்படியோ நுழைந்து
வீட்டின்
வரவேற்பறை வரை
வந்து விடுகிறது
தன்னைத் தானே விழுங்கும்
சர்ப்பம்.

வாலைக் கவ்வி
விழுங்க முயன்று
மீள முடியாமல்
முறுக்கித் திருகி
பித்தளை வளையம்போல
செய்வதறியாது திகைத்து நிற்கும்,
கூடத்தின் நடுவில்.

தன்னைத்தானே
தளர்த்திக்கொண்டு
களைப்பில்
செயலற்று கிடந்தபின்
திடீரெனெ விழித்தெழுகையில்,

வாந்தியெடுத்த வால்
நினைவுக்கு வர,
அவசரமாய்
விழுங்க முயன்று
மீள்வினையின் சமன்பாடாய்
முறுக்கி நிற்கும்
மறுபடியும்.

இமைக்க முடியா
தம் விழிகளால்
பக்தர்களை இடைவிடாது
வெறித்தபடி
பிரகாரத்தில்
நிற்கும் சர்ப்பங்கள்

மின் விசிறியின் சுழற்சியில்
துடிதுடித்துப்பறக்கும்
காலண்டரில்
பெரியாழ்வார் பல்லாண்டு கூறிய
பள்ளி கொண்டானுக்குப் பின்புறம்
படமெடுத்து
படுத்த பைந்நாகமாய்
ரப்பர் குழாயைப்போல
பாற்கடலின் மீது மிதந்து
நெளிந்திருக்கையில்

குங்குமம் பூசி
பிய்த்தெடுத்த சாமந்திப்பூ
தூவப்பட்ட தலையுடன்
குருக்களின்
தீபம் ஏற்றிய தட்டை
அலட்சியப்படுத்தியபடி
எழுந்து நிற்கையில்,

ஏழுதலைகளுள்
தன் வாலை விழுங்க
எந்த வாயைத் தேர்ந்தெடுப்பது
என்ற குழப்பத்தை
அவற்றின் கண்களில்
நீங்கள் கவனித்ததுண்டா?

குவாண்டம் சமன்பாடுகள்
எளிதில் நிறுவமுடிகிற
மாற்று உலகம்
நம் காது மடல்களின் விளிம்பில்
கன்னக் கதுப்பின் தசையில்
படிய மறுத்து
துருத்திக்கொண்டிருக்கும்
தலைமுடியில் உரசி நிற்கையில்
எப்ப வேண்டுமானாலும்
நிகழும் அதன் வருகை.

புராண உலகத்திலிருந்து
நிகழ்காலத்துக்குள்
அத்துமீறி
நுழைந்து விடும் சர்ப்பத்தை
அஞ்சத்தேவையில்லை.
காலால்
தரையில் உதைத்து தட்டினால் கூட
போதுமானது.

காது கேளாதுதான்
என்றாலும்
தரையின் அதிர்வுகளைப்போலவே
உங்களின் எண்ணத்தையும்
தன் எண்ணற்ற பாதங்கள் வழி
உணர்ந்து விடும்.

கோடை மழையில்
நனைந்த
வண்டியின் பாரக்கயிறு
கற்தரையில் இழுபடுவதைப்பதைபோல
தன் கிழ உடலை இழுத்துக்கொண்டு
சுவரோரம் சென்று
மறைந்துவிடும்.

தன்னைத்தானே விழுங்கும் சர்ப்பம்
ஆகஸ்ட் ஹெக்குலேயின்
பென்ஸீன் வளையத்தைப்போல
தோற்றமளிப்பதில்லை
என்பது மட்டுமல்ல.
கனவிலும் நிஜத்திலும்
எப்ப வரும்
என்றறியவும் இயலாது.

இப்போதுங்கூட ஒன்று
இந்த அறையில் தான்
எங்கோ ஒளிந்திருக்கிறது
அப்படியே இருக்கட்டும்.
கைதொடு தூரத்தில் இருந்தாலும்
அவற்றை கண்டு கொள்ளாதீர்.

நீங்கள் கண்டுகொள்ளாதவரை
அவைகளும்
உங்களை கண்டுகொள்வதில்லை.