பாகேஸ்ரீ

எஸ்.சுரேஷ்

bhageshre

நான் அல்-ஃபதா கேஃப்பில் உட்கார்ந்துகொண்டு ராக் பாகேஸ்ரீ  பாடிக்கொண்டிருந்தேன். பாடிக்கொண்டல்ல, முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தேன் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். உங்களுக்கு ராக் பாகேஸ்ரீ தெரியுமா? நீங்கள் இல்லை என்று சொல்லலாம் ஆனால் உங்களுக்கு தெரிந்திருக்கும். எப்படி என்று கேட்கிறீர்களா? உங்களுக்கு பிடித்த எதாவது ஒரு சினிமா பாடல் இந்த ராகில் இருக்கும்.

நீங்கள் அனார்கலியில் வந்த ‘ஜாக் தர்த்-ஏ-இஷ்க் ஜாக்’ என்ற பாடல் கேட்டிருக்கிறீர்களா? இல்லையா? ‘சிட்சோர் படத்தில் வந்த ‘தூ ஜோ மேரே சூர் மே? இல்லையா. மாயாபஜார் படத்தில் வந்த ’நீகோசமே நே ஜீவிஞ்சிநதி’? ஒ! நீங்க தமிழா. அப்படி என்றால் ‘நிலவே என்னிடம் மயங்காதே’ கேட்டிருப்பீர்கள். சரியாகச் சொன்னேனா?

எனக்கு எப்படி தமிழ் தெரியுமா? உங்களுக்கு ஆச்சரியமாக இருப்பது எனக்கு ஆச்சரியமாக இல்லை. ஹ ஹ ஹ. இந்த ஹைதராபாதிக்கு எப்படி தமிழ் தெரியும்? நான் காலேஜ் படித்தது மெட்ராசில். அப்புறம் இங்கே தாகூர் ஹோம் ஸ்கூலில் நான் டீச்சராக இருந்தபொழுது என்னுடன் சில தமிழர்களும் டீச்சராக இருந்தார்கள். அவர்களுடன் பேசிப் பேசி தமிழ் நன்றாகவே வந்துவிட்டது. அவர்களுக்குதான் இன்னும் தெலுங்கும் உர்துவும் வரவில்லை. ஹ ஹ ஹ.

நான் என்ன சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்… ஆஹ். ராக் பாகேஸ்ரீ. இந்த ராக்ல ஒரு சின்ன சோகம் இருக்கும். அதுல ஒரு சொகமும் இருக்கும். எப்படியோ அது உங்க மனசுக்குள்ள நுழைஞ்சி மனசப் பிழிஞ்சி எடுத்துவிடும். இது ராக் தோடி மாதிரி அழுகை ராகம் இல்ல. ராக் தோடி, நீங்க அத சுபபந்துவராளின்னு சொல்றீங்க, சில சமயம் ரொம்பவே சோகமா இருக்கும். ஆனா பாகேஸ்ரீ சுய பச்சாதாபம் போல இருக்கும். அந்த மென்சோகத்துல மூழ்கினா மீள முடியாது.

இந்த ராகத்த கிஷோரி அமோன்கர் அருமையா பாடுவார். நல்ல குரல். அதே போல அமீர் கான் சாப் பாடுவாரு. என்ன குரல். என்ன ஒரு அமைதி. அவர் எந்த ராக் எடுத்துக்கொண்டாலும் விஸ்தாரமாக பாடுவார். நல்ல உச்சி வெயிலில் குளுமையான குளத்தில் மூழ்கியிருந்தால் என்ன சுகம் கிடைக்குமோ அந்த சுகம் அவர் பாடலில் கிடைக்கும். அவர் பாடும் ஸ்டைலுக்கு சற்று வித்தியாசமான ஸ்டைல் படே குலாம் அலி கானுடைய ஸ்டைல்.

இங்கே படே குலாம் அலி கான் எதற்கு வந்தார்? அவர் என் பெரியப்பாவிற்கு குருவாக இருந்தவர். பெரியப்பா என்றால் பெரியப்பா இல்லை. அப்பாவிற்கு அவர் தூரத்து சொந்தம். அண்ணன் முறை. அப்பாவிற்கு அவர் மேல் ரொம்ப மரியாதை. அவரை சோட்டே கான் சாப் என்று எல்லோரும் கூப்பிடுவார்கள். “சோட்டே கான் சாப் கியா காதே மியான்” என்று அப்பா அடிக்கடி சொல்லுவார். “தர்பாரி காயே தேக். சப் பரேஷான் ரஹ்கையே”. அவருடைய ஒவ்வொரு மேஹ்பில் சென்றுவிட்டு வரும்பொழுதும் அப்பா அவர் புகழை பாடிக்கொண்டிருப்பார்.

“கானே மேய் டூப் கயே கியா?” சர்வர் கேட்டான்.

நிமிர்ந்து பார்த்தேன், “ஏக் சாய் லா”

“நீங்க இங்க பாடறதுக்கு ரவீந்திரா பாரதீல பாடலாம். உங்க குரல் அவ்வளவு நல்லா இருக்கு”

நான் இதைக் கேட்டு பழகிட்டேன். தாகூர்ஸ் ஹோம்ல இருந்தபோது பல வருஷங்கள் எனக்கு பாட்டு தெரியும்ன்னு நான் காட்டிக் கொண்டதில்ல. பல வருடங்கள் கழித்து ஒரு நாள் என்னையும் அறியாமல் பேப்பர் திருத்தும்பொழுது பூர்யாதனஸ்ரீ பாடிக்கொண்டிருந்தேன். பத்மநாபன் சார் அதை கேட்டுவிட்டார். “கியா மியான். பந்துவராளி எவ்வளவு அழகா பாடறீங்க” என்றார். “இது பூர்யா தனஸ்ரீ” என்றேன். “அததான் கர்நாடிக் முசிக்ல பந்துவராளின்னு சொல்லுவோம்”.

அதற்கு பிறகு அவருக்காக எப்பொழுதாவது பாடுவேன். அவர் நல்ல ரசிகர் ஆனால் “உங்க ஹிந்துஸ்தானி இசை கொஞ்சம் அழுகையா இருக்கும். ஆனா நீங்க நல்லா பாடறீங்க” என்பார். அதற்கு நான், “உங்க இசைல ஒரு மூட் செட் பண்ண மாட்டாங்க. ரெண்டு மணி நேரத்துல இருபது ராகம் பாடறாங்க” என்பேன். இப்படி ஏதாவது சண்டை போட்டுக்கொண்டிருப்போம். ஆனால் எனக்கு இசை தெரியும் என்று தெரிந்தவுடன் நல்ல சிநேகிதர் ஆகிவிட்டார்.

நான் பெரியப்பாவின் பாட்டை படிக்கட்டில் உட்கார்ந்துகொண்டுதான் கேட்பேன். அவர் ரியாஜ் செய்யும்பொழுது யாரும் அவர் அறைக்குள் செல்லக்கூடாது. அதே போல் அவர் ஷாகிர்துகளுக்கு பாட்டு சொல்லிக்கொடுக்கும்பொழுது யாரும் உள்ளே செல்லக்கூடாது. யாராவது தப்பித் தவறி வந்துவிட்டால் அவர்கள் செத்தார்கள். யார் என்று பார்க்காமல் திட்டிவிடுவார். அவர் காலி கொடுக்க ஆரம்பித்தால் பக்கத்தில் இருப்பவர்கள் எல்லாம் ரோட்டுக்கு வந்து அதை ரசிப்பார்கள். யாருக்கு காலி கிடைத்தது என்று பார்க்க எல்லோரும் ஆவலாய் இருப்பார்கள்.

கோவக்காரரே தவிர பெரியப்பா நல்ல முசல்மான். ஐந்து வேளை நமாஜ்  செய்வார். சிகரெட், குடி எதுவும் கிடையாது. “அவருக்கும் சேர்த்து அவர் தம்பிங்க குடிக்கறாங்க. அவர் சேத்து வெக்கற சொத்த இவங்க குடில அழிக்கறாங்க” என்பாள் அம்மி ஜான். அப்பாவுக்கு இதை கேட்டால் கோவம் வரும், “தும் சுப் பைடோ” என்பார். அதற்கு அம்மி, “அவர் சம்பாதிக்கற காசுக்கு அவர் பெரிய மஹால்ல இருக்கணும். இதைப் போல ஒரு பாழடஞ்ச வீட்லையா இருக்கணும்?” என்று எதிர் கேள்வி கேட்பாள். “ரெண்டு தம்பிங்களும் நாலாயக் பசங்க. ஒருத்தன் தாம்புரா தூக்கறான். இன்னொருத்தன் தபலாவ தூக்கறான். அவங்களுக்கு வாசிக்கவும் வராது, பாடவும் வராது. வேலைக்கும் போகமாட்டாங்க. கான் சாபும் “மேரே பையான் மேறேக்கு கியா இஜ்ஜத் தேதே’ன்னு பூரிச்சு போறாரு. அவருக்கா இஜ்ஜத் குடுக்கறாங்க. அவர் பணத்துக்கு தானே இஜ்ஜத். இவங்க பாதிய புடுங்கறாங்க. ரெண்டு தங்கைகளும் அப்பப்போ வந்து மீதிய புடிங்கிட்டு போறாங்க. கடைசில இவ்வளவு சம்பாதிச்சும் கான் சாப் அந்த மராட்டி குல்கர்னி தயவுல வாழ வேண்டி இருக்கு”.

குல்கர்னி எங்க தெருவில்தான் இருந்தார். அவர் நல்ல இசை ரசிகர். அவர் கான் சாப் மேல் உயிரை வைத்திருந்தார். கடைசி காலங்களில் படே குலாம் அலி கான் ஹைதராபாத்தில் நவாப் வீட்டில்தான் இருந்தார். குல்கர்னியும் பெரியப்பாவும் அவரைப் பார்க்க அடிக்கடி செல்வார்கள். படே குலாம் அலி கான் உலகத்தை விட்டு சென்ற பொழுது இரண்டு நாளைக்கு இருவரும் எதுவும் சாப்பிடவில்லை என்று அப்பா சொல்லுவார். குல்கர்னியின் குடும்பத்தில் எல்லோரும் பாடுவார்கள். அவர் மகன் பெயர் சஞ்சீவ் குல்கர்னி. இப்பொழுது அவன் பெரிய பாடகன். புனேயில் இருக்கிறான். அடிக்கடி பேப்பரில் அவன் பெயர் வரும்.

அந்த மெஹபில்லில் நாங்கள் இருவரும் பாடினோம். முதலில் அவன் ஒரு பஜன் பாடினான். பிறகு நான் ‘மன் தட்பத்து’ என்ற மால்கோன்ஸ் ராகில் அமைந்த ‘பைஜ்ஜூ பாவர’ பட பாடலை பாடினேன். குல்கர்னிக்கு ஒரே சந்தோஷம். அப்பாவிடம், “நாளைக்கே நம்ப இவங்கள கான் சாப் கிட்ட பாட்டு கத்துக்க சேக்கறோம்” என்றார். அப்பாவுக்கு ஒரே மகிழ்ச்சி.

“ஏ லோ சாய்” என்றான் சர்வர்.

“அபே. அவர் எவ்வளவு நல்லா பாடறாரு. அவர போயி டிஸ்டர்ப் பண்ற. மூசிக் சென்ஸ் லேது ரா நீக்கு” பக்கத்து டேபில் பசங்க சர்வர திட்டினாங்க

“ஆப் காஒ. துமரே கானே கே சாமே பீம்சென் ஜோஷி பீ குச் நஹி ஹாய்” என்றான் ஒருவன்.

பல முறை பலர் இதை சொல்ல கேட்டிருக்கிறேன் என்றாலும் யார் என்றே தெரியாது ஒருவன் சொல்லும்பொழுது மனதுக்குள் ஒரு குஷி வரத்தான் செய்கிறது.

வெளியில் மழை தூறிக்கொண்டிருந்தது. நான் பாகேஸ்ரீயை விட்டுவிட்டு மியான்-கி-மல்ஹார் ஆரம்பித்தேன். இது மழை காலத்து ராகம். மனதுக்கு சந்தோஷம் கொடுக்கும் ராகம். இதைப் பாடினால் மனது இலகுவாகிவிடும். அமீர் கான் இந்த ராகத்தை பாடும் பொழுது மெல்லிய தூறலில் நனைந்த சுகம் வரும். அவர் குரலுக்கு ஏற்ற ராகம் இது. இடி இடித்து பெய்யும் மழை போல் இருக்காது அவர் ஆலாப். நிற்காது விழும் மெல்லிய தூறல் போல் இருக்கும். மெல்லிய தூறலாக இருந்தாலும் அது நம்மை மூழ்கடித்துவிடும். நீங்களும் இந்த ராகத்தை நிச்சயம் கேட்டிருப்பீர்கள். வசந்த் தேசாய் இந்த ராகை ‘குட்டி’ என்னும் படத்தில் கையாண்டார். வாணி ஜெயராமின் குரலில் ‘போலே ரே பாபிஹரா’ இந்தியா முழுவதும் ஒலித்தது. நான் அந்த பந்திஷை பாடவில்லை. அமீர் கான் சாஹேப் எப்பொழுதும் பாடும், “கரீம் நாம் தேரோ” பாடிக்கொண்டிருந்தேன். வெளியிலே மழை, சூடானா சாய், மனதில் மியான்-கி-மல்ஹார். சொர்க்கம் என்றால் இதுதான் போல்.

“பஹலே அப்னே பேடே கோ சிகாவ். பாத் மெய்ன் தூஸ்ரோன்க்கோ சிகாயிங்கே” என்றாள் பெரியம்மா. அப்பா குல்கர்னியின் பேச்சை கேட்டு என்னை பெரியப்பாவிடம் அழைத்து சென்றிருந்தார். ஆறடிக்கு மேல் உயரமாக இருக்கும் அவரை பார்த்தாலே எனக்கு பயம். அவரிடம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் இன்று அப்பா சொன்னபோது பயம் அதிகமானது. அவர் என்னை பார்த்து “என் கானா காவ்” என்றார். நானும் பயந்துக்கொண்டே ‘போலே ரே பாபிஹரா’ பாடினேன். அன்று வெயில் தகித்துக்கொண்டிருந்தது. பாடி முடித்தவுடன் பெரியப்பா ரொம்ப குஷியா இருந்தார், “பஹுத் அச்சா. பஹுத் அச்சா. அச்சா காரா. நம்ப கரானா பேர காப்பாத்துவான். நீ அடுத்த வாரம் வந்து இவன என் ஷாகிர்தா சேர்த்து விடு” என்றார். இதை கேட்டவுடன் பெரியம்மா சொன்ன வார்த்தைதான் நான் முன்னமே சொன்னேனே.

“அவ நம்ப மகன பாட்டு கத்துக்க விடமாட்டா. அவளுக்கு எங்க நம்ப மகன் நல்ல பேரெடுத்து நமக்கு நிறைய பைசா வருமோன்னு பயம். என்ன ரோட்ல பார்த்தா ஏதோ வேலைக்காரிய பாக்கற மாதிரி பார்பா. ஏதோ நமக்கு ரோஜி ரோட்டி கிடைக்கறதே கஷ்டம் போல பேசுவா. அவ எங்க இதுக்கு ஒத்துக்க போறா?” அம்மி ஜான் புலம்பினாள்

“அரே சுப். கான் சயாப் சரி சொன்னா யாராலயும் நக்கோன்னு சொல்ல முடியாது” என்றார் அப்பா

“தும் சுப் ரஹோ ஜி. உங்களுக்கு தான் ஒண்ணும் தெரியாது. அவ, அவ மகன பெரிய பாடகனாக்கணும்னு எவ்வளவோ தக்லிப் எடுத்துக்கறா. ஆனா அவனுக்கு பாட்டு சுத்தமா வரல. கான் சாஹிப் எவ்வளவோ முயற்சி பண்ணாரு ஆனா அவனுக்கு சுர் நிக்கமாட்டேங்குது. அவனுக்கும் பாட்டு மேல ஒரே மதிப்பே இல்ல. அவனுக்கு வராதது நம்ம மகனுக்கு வந்திருக்குன்னு அவளுக்கு எரிச்சல். அவ நம்ப மகன முன்னுக்கு வர விடமாட்டா”

அம்மா பயந்தது போல்தான் நடந்தது. அடுத்த வாரம் சென்றபோது இப்பொழுது வேண்டாம் இன்னும் சில நாட்கள் போகட்டும் என்று பெரியப்பா சொல்லிவிட்டார். பெரியம்மா அன்று ஒரே குஷியாக இருந்தது போல் எனக்கு தோன்றியது. “சாய் பயோ” என்றாள். அவள் எப்பொழுதும் எங்களுக்கு சாய் கொடுத்ததில்லை.

இரண்டு நாட்கள் கழித்து நானும் அப்பாவும் எங்கோ வெளியே செல்லும்பொழுது குல்கர்னியை சந்தித்தோம். அவர் மகனை கான் சாஹிப் ஷாகிர்தாக ஏற்றுக்கொண்டு பாடம் தொடங்கிவிட்டார் என்று குல்கர்னி சொன்னார். அப்பாவின் முகம் சோகமாக மாறியது, “இவன இப்போ வேணாம் அப்புறம் பார்க்கலாம்ன்னு சொல்லிட்டார் குல்கர்னி சாப். இவன் கிஸ்மாத்ல என்ன இருக்கோ” என்றார்.

“கியா போல்ரே. இவன் எவ்வளவு நல்லா பாடறான். இயற்கையிலேயே இவனுக்கு நல்ல குரலும் சங்கீதமும் இருக்கு. கான் சாஹிப்புக்கு யார் இருக்காங்க சொல்லுங்க. என் மகன் போல நிறைய பேர் கத்துக்கறாங்க ஆனா அவங்கெல்லாம் வேற மனுஷங்க. உங்க மகன்தான் கான் சாஹிப் கான்தான் சேர்ந்தவன். அவர் தம்பி ரெண்டு பேருக்கும் பாட்டு வராது. அவர் ஒரே மகனுக்கு பாட்டும் வராது அவனுக்கு அதுல ஆசையும் இல்லை. ஊர் சுத்தறதும் கிர்கெட் ஆடறதும்தான் அவனோட ஆசையே. இப்படி இருக்க உங்க மகன் பாடற சங்கீதம் வழியாலதானே அந்த கான்தான், அந்த கரானா நிலைச்சு நிக்கும்? எதுவும் சந்தேகப்படாதீங்க. கான் சாஹேப்புக்கு இவன் எவ்வளவு நல்லா பாடறான்னு தெரியும். அவர் நிச்சயமா இவன ஷாகிர்த்தா ஏத்துப்பாரு.”

அன்றைக்கு முழுவது எல்லோரிடமும் நான்தான் கான் சாஹிப்பின் கரானவின் வாரிசு என்று அப்பா சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

“கியா பாய். பஹுத் குஷி மே ஹை” என்று கேட்டுக்கொண்டே என் முன்னால் ஜோசப் உட்கார்ந்தான். அவன் எங்கள் பள்ளிக்கூடத்தில் பீ.டி. மாஸ்டராக இருந்தவன்.

“நீயும் ரொம்ப குஷியா இருக்க போல இருக்கு?”

“ஆமாம். என் பெண் ஆஸ்திரேலியா எமிக்ரேட் ஆனது உனக்கு தெரியுமே. இப்போ அவ என்ன ஆஸ்திரேலியாவுக்கு வான்னும் சொல்லி கூப்பிட்டிருக்கா. பேரக் குழந்தைய இன்னும் பாக்கல. இப்போ பெண்ணையும் பேரனையும் பாக்க போறேன்ற குஷிதான்”

“அரே வா. கியா அச்சா கபர் சுனாய. போய் ஆஸ்ட்ரேலியவ நல்லா சுத்தி பாத்துட்டு வா”

“தூ பீ ஆ சாத் மே”

நான் உரக்க சிரித்தேன், “ஏதோ யார்கிட்டயும் எதுவும் கேட்காம ஜிந்தகிய நடத்திக்கிட்டிருக்கேன். அதுக்கே மூச்சு முட்டுது இதுல ஆஸ்ட்ரேலிய வேறயா”

“பணத்துக்கு ஒரு குறைச்சலும் இருக்காது. இவன் கான் சாப் ஷாகிர்த் ஆயிட்டான்னா எல்லோரும் இவன கூப்பிடுவாங்க. ரேடியோல பாடுவான். டீவீல வருவான். பேப்பர்ல இவன் பேர் வரும். நானும் என் மெக்கானிக் வேலைய விட்டுவிட்டு இவனுக்கு மேனேஜராயிடுவேன்” அப்பா அவர் ஆகாய கோட்டைகளை கட்டிக்கொண்டிருந்தார். ஆனால், பல மாதங்கள் ஆகியும் கான் சாப்பிடமிருந்து அழைப்பு வரவில்லை. அப்பா அடிக்கடி அவரை சந்திக்கச் செல்வார். ஒரு நாள் கோவத்தில் கான் சாப் “ஜப் ஹோனா மை புலாத்தும்” என்று கத்தினார். பிறகு அப்பா அங்கு அடிகடிப் போவதை நிறுத்தினார்.

ஆனால் நான் தினமும் அங்கு சென்றேன். சென்று படிக்கட்டில் அமர்ந்துகொண்டு அவர் ரியாஜ் செய்யும்பொழுதும், ஷாகிர்துகளுக்கு சொல்லிக் கொடுக்கும்பொழுதும் கேட்டுக்கொண்டிருப்பேன். சில முறை பெரியம்மா என்னை பார்த்து, “சல் இதர் சே. சல்” என்று விரட்டியிருக்கிறார். பிறகு அவர் கண்ணில் படாமல் ஓரிடத்தில் உட்கார்ந்துகொண்டு பாட்டு கேட்டுக்கொண்டிருப்பேன். அவர் வீடு நான் படிக்கும் கவர்ன்மென்ட் ஸ்கூல் பக்கத்தில் தான் இருந்தது. ஸ்கூல் முடிந்தவுடன் அங்கு சென்றுவிடுவேன். அப்பொழுதுதான் அவர் பாடம் எடுப்பார் அல்லது ரியாஜ் செய்வார். நான் வீட்டுக்கு வரும்பொழுது இரவு ஏழு மணி ஆகிவிடும். அதன் பிறகு தான் ஹோம் வர்க் எல்லாம். ஹோம் வர்க் முடிந்த பின் நான் கேட்ட இசையை பாடிப் பார்ப்பேன். இப்படித்தான் இசை என்னுள் இறங்கியது.

“கயா ஸோச் மே கோ கயா?” ஜோசப் கேட்டான்

“ஒண்ணுமில்ல. நீ ஆஸ்திரேலியா எப்போ போற?”

பத்து நிமிடம் பேசிவிட்டு எழுந்து சென்றான். மழை இன்னும் விடவில்லை. எனக்கு வீட்டிற்கு போக மனமில்லை. இன்னொரு சாய் சொல்லிவிட்டு “கா கருன் சஜனி ஆயேன பாலம்” என்ற தும்ரி பாட ஆரம்பித்தேன். இந்த தும்ரி ‘ஸ்வாமி’ என்ற படத்தில் ஜேசுதாஸ் பாடி மிக பிரபலமானது. ஆனால் அதற்கு முன் படே குலாம் அலி கான் சாப் இதை பிரபலப்படுத்தியிருந்தார். பெரியப்பா இதை அருமையாக பாடுவார். நான் படிக்கட்டில் உட்கார்ந்துகொண்டு கற்றுக்கொண்ட பாடலில் இதுவும் ஒன்று.

“அரே வா. கியா கானா ஹை, வா வா” என்றான் பக்கத்து பெஞ்சில் உட்கார்ந்திருந்தவன்.

இதேதான் குல்கர்னியும் சொன்னார். நானும் அப்பாவும் எதற்காகவோ அவர் வீட்டிற்கு சென்றிருந்தோம். அவர் வீட்டில் உறவுக்கார்கள் வந்து இறங்கியிருந்தார்கள். குல்கர்னி அவர்களிடம் என்னை பற்றி கூறிவிட்டு, “பேடா ஏக் கானா காவ்” என்றார். நான் ‘“கா கருன் சஜனி ஆயேன பாலம்” பாடினேன். பாடி முடித்தவுடன் குல்கர்னியும் அவர் உறவினரும், ‘வா வா பஹுத் கூப்” என்றார்கள். சந்தீப், “தூ கான் சாப் ஜெய்ஸா காரா ரே” என்றான். “நான் இவன பத்தி கான் சாப் கிட்ட சொல்றேன். அவர் இவனுக்கு அவரோட ஆசிய கொடுக்கட்டும்”

அப்பொழுது பெரியப்பா ஆசியை மட்டும் கொடுக்கும் நிலையில் இருந்தார். திடீரென்று கான்செர் தாக்கி அவரை எலும்பும் தோலுமாக ஆக்கிவிட்டது. அவருக்கு பேசுவதே கஷ்டமாக இருந்தது. அவரைப் பார்த்துவிட்டு வரும்பொழுதெல்லாம் அப்பா கண்ணீர் விடுவார், “கைஸா தா ஆத்மி கைஸா ஹோ கயா” என்று புலம்பிக்கொண்டிருப்பார்.

இரண்டு நாட்கள் கழித்து குல்கர்னி வீட்டிற்கே வந்துவிட்டார். பரபப்பாக அப்பாவிடம் , “வாங்க வாங்க. கான் சாஹேப் வீட்டுக்கு போகலாம். நேத்து அவர்கிட்டையும் அவர் பீபீகிட்டயும் உங்க மகன் அவர் போலவே பாடறான் அதுனால அவர் கரானா தழைக்கும்ன்னு சொன்னேன். இன்னைக்கு அவர பார்க்க போயிருந்தேன். உங்க ரெண்டு பேரையும் அழைத்துகொண்டு வர சொன்னார். கிளம்புங்க” அப்பாவுக்கு குஷி தாங்கவில்லை. “பெரியப்பா உன்னை அவர் ஷாகிர்த்தா அறிவிக்க போறாரு” என்றார்.

அவர் வீட்டிக்குள் நுழைந்தவுடன் என் பெரியம்மாவையும் அவர் மகனையும் பார்த்தேன். அவர் முகத்தில் ஏதோ சாதித்துவிட்ட திருப்தி இருந்தது. எனக்கு ஒரு மாதிரி என்ன நடக்க போகிறது என்று புரிந்துவிட்டது. உடனே எனக்கு வெளியே ஓடிவிட வேண்டும் போல் இருந்தது. “மை நஹி ஆத்தும்” என்று சொல்லிவிட்டு வெளியே போக பார்த்தேன். அப்பா என் கையை பிடித்து நிறுத்தினார். “கஹான் ஜாரா. அந்தர் சல்” என்றார். நான் மெதுவாக பெரியப்பா படுத்திருந்த அறைக்குள் சென்றேன்.

பெரியப்பா தூங்கிக்கொண்டிருதார் போல இருந்தது. குல்கர்னி பெரியம்மாவிடம், “கான் சாப் தூங்கறார். நாங்க அப்புறம் வருகிறோம் என்றார். பெரியம்மாவோ “நக்கோ நக்கோ. டஹரோ” என்று சொல்லிவிட்டு பெரியப்பாவை உலுக்கினார். “யார் வந்திருக்காங்க பாருங்க” என்றார்.

கஷ்டப்பட்டு கண் திறந்து பார்த்தார் பெரியப்பா. அவருக்கு முதலில் ஒன்றும் புரிபடவில்லை. பிறகு எங்களை பார்த்து, “ஆயா கியா? இதர் ஆ” என்று அவர் பக்கத்தில் வர சொன்னார். அப்பா என்னை முன்னே தள்ளி விட்டார்.

பெரியப்பா பேசுவதற்கு ரொம்ப மேஹனத் செய்ய வேண்டி இருந்தது. சிங்கம் போல் கர்ஜித்த குரல் இப்பொழுது எழ மறுத்தது. ரொம்ப சன்னமான குரலில், “நீ என்னைப் போல் பாடுகிறாய் என்று குல்கர்னி சொன்னார். நீ படிக்கட்டுல உட்கார்ந்து என் பாட்ட கேட்டு கத்துகிட்டன்னு சொன்னார். அப்போ நான்தான் உன் உஸ்தாத் இல்லையா?” என்று கேட்டுவிட்டு கண்களால் கேள்வி எழுப்பினார்.

“ஆவ். நீங்க தான் அவனடோ உஸ்தாத்” என்றார் அப்பா.

என்னை பார்த்து புருவத்தை உயர்த்தினார் பெரியப்பா.

ஆம் என்பது போல் நான் தலையை ஆட்டினேன்.

“படே குலம் அலி சாப் இங்க வரும்போதெல்லாம் அவர் கிட்ட நான் பாட்டு கத்துப்பேன். அவர் என்ன ஒரு மகன் போல தான் பார்த்தார். ஒரு முறை..”

“ஜோ பூச்னா ஹை வோ பூச்சோ. உங்க பழைய கதையெல்லாம் அப்புறம் சொல்லலாம்” பெரியம்மா சீறினாள்.

“அச்சா. அச்சா.” என்று சொல்லிவிட்டு, என்னை பார்த்து, “இங்க எல்லாரும் அவங்க உஸ்தாதுக்கு குரு தக்ஷின தருவாங்க. குரு தக்ஷின தெரியுமா உனக்கு?”

நான் மெளனமாக இருந்தேன்.

“தெரியுமா?” என்று மறுபடியும் பெரியப்பா கேட்டார்.

எல்லோர் கண்களும் என் மேல் பதிந்திருந்தன. பெரியம்மாவின் கண்ணில் அளவில்லா கோபம் இருந்தது. அவர் மகனும் என்னை முறைத்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். நான் எதுவும் பேசவில்லை. அப்பா குரலை உயர்த்தி, “மாலும் ஹை போல்னா” என்றார். நான் மெதுவாக எனக்கு தெரியும் என்று தலையாட்டினேன்.

தூக்க முடியாமல் மெதுவாக வலது கரத்தை தூக்கி, “கசம் கா. எனக்கு சத்தியம் பண்ணிக்கொடு…”

வெளியில் மழை வலுத்தது. நான் தோடி ராக் பாட ஆரம்பித்தேன். சர்வர் கொண்டு வைத்த சாயை நான் தொடவில்லை.

Advertisements

2 comments

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s