சிறுகதை

மீள்கை

கலைச்செல்வி

“போர் மேகங்கள் சூழ்ந்துடுச்சு..” சிரித்தான். அதெல்லாம் பொதுமக்களுக்கு. உண்மையில் போர் ஆரம்பித்து பத்து நாட்களுக்கு மேலாகி விட்டது. அதைதான் கிண்டலடிக்கிறான் இந்த நிலையிலும்.

”அப்றம்.. நீங்க அடிச்சா நாங்க திருப்பி அடிக்க மாட்டோமா..? கோபமாக திருப்பிக் கேட்டான். சாகக்கிடக்கிறவனுக்கு நக்கல் ஒரு கேடு.. இவனை.. ஒரேயடியாக முடிக்கக் கூடாது. அணுஅணுவாக இரத்தம் சிந்தி சித்ரவதையோடு சாகணும்.

”உண்மையா சொல்லு.. என்ன பாத்தா உனக்கு அடிக்கணும்.. கொல்லணும்னு தோணுதா..” எங்கோ அடிப்பட்டு தெறித்து விழுந்திருக்கலாம். அதுவும் எல்லையை தாண்டி. பிழைத்தே எழுந்தாலும் இனி ஒருபோதும் அவன் தன் தாய் நாட்டை பார்க்க அனுமதிக்கப்பட மாட்டான்.

இவனும் வழி மாறியிருந்தான். அதிர்ஷ்டவசமாக தாய் நாட்டுக்குள்தான் வழி தடுமாறியிருக்கிறான். தகவல் தெரிவித்தால் மீட்டுக் கொள்வார்கள். இங்கு சிக்னல் இல்லை. சிக்னல் கிடைக்க சற்று துாரம் செல்ல வேண்டும். இடைப்பட்ட நேரத்தில் இவனுக்கும் பேசும் சுவாரஸ்யம் எழுந்தது. நல்லவேளை மொழி பிரச்சனை இல்லை.

”நாம எதிரெதிர் நாட்டுக்காரங்க.. நாங்க உங்களை அடிச்சு கொல்லதானே வேணும்..”

எங்கோ துப்பாக்கி ஒசைக் கேட்டது.

”அய்யோ.. கடவுளே.. என் அசைன்மெண்ட் இன்னும் முடியில.. உங்கிட்ட பேசிக்கிட்டுருக்க சொல்லி யாரும் எனக்கு அசைன்மெண்ட் தர்ல..” கடுப்பாக சொன்னான். முழு ராணுவ உடுப்பிலிருந்தான்.

”நீ சொல்றது சரிதான்.. ஆனா என் நெலமைய பாரு.. கை பிஞ்சு போய் கிடக்கு.. கால் என்னாச்சுன்னே தெரியில.. தாகம் நெஞ்ச அடைக்குது.. இந்த நிலயில ஒரு விலங்கு கிடந்தாலும் எடுத்து முதலுதவி செய்வோமில்ல.. மனுசனுக்கு காருண்யம் முக்கியமில்லையா..?”

”தப்பா புரிஞ்சுக்கிட்டே.. காருண்யம்னாலும் அதுக்கு இடம்.. பொருள்.. ஏவலெல்லாம் இருக்கு..”

”ஒருத்தருக்கொருத்தர் காட்டற அன்பில.. கருணையில இடம்.. பொருளுக்கெல்லாம் ஏது இடம்..?” மனதில் உறுதி இருந்தாலும் அவன் குரல் முனகலாகதான் ஒலித்தது.  ”ஆட்டை கசாப்பு பண்றோம்.. அதே ஆடு வண்டில அடிப்பட்டு போச்சுன்னா வைத்தியமும் பாக்றோமில்ல.. அதுமாதிரி..” என்றான் தொடர்ந்து.

”அது ஆடு..” இழுத்தான்.

”ஆடுதான்.. கசாப்பு ஆட்டை கூட கருணையோட ஒரே போடா போட்டு தள்ளிடுறோம்.. இப்டி குத்துயிரும் கொல உயிருமா தவிக்க வுடுறதில்ல..”

அது உண்மைதான் என்று தோன்றினாலும் ஒப்புக் கொள்ள மனமில்லை இவனுக்கு. படுத்துக் கிடந்த அவனை கண்ணெடுக்காமல் பார்த்தான். தன் வயதுதான் இருக்கும் அவனுக்கும். அணிந்திருந்த இராணுவ உடுப்பு கிழிந்து தொடை வரை ஏறியிருந்தது. வலது கால் சிதைந்து ரத்தம் தரையை நனைத்திருந்தது. சதை துணுக்குகள் பரவலாக கொத்து கறி போல சிதறிக் கிடந்தன. இவன் விடுமுறைக்கு ஊருக்கு போகும்போதெல்லாம் வீட்டில் விதவிதமான உணவிருக்கும். கறிக்கோலாவுக்காக கொத்தி  வைத்த கறியை நீரில் அலசி வடித்து, அதோடு மசாலா சாமான்களை சேர்ப்பாள் மனைவி. எலும்பில்லாத சதையை நுணுக்கமாக சிதைத்திருப்பதால் வெந்த கறி உருண்டை மெத்தென்று வாயில் கரையும். இரண்டரை வயது பேத்திக்கு உருண்டையை நசுக்கி ஊட்டி விடுவாள் அம்மா. ஓய்வு பெறுவதற்கு இன்னும் மூன்று வருடங்களிருக்கிறது. அம்மாவும் மனைவியும் அதை நோக்கி நாட்களை நகர்த்திக் கொண்டிருந்தனர். அப்பாவும் ராணுவத்தில் பணியாற்றியவர்தான்.

அனிச்சையாக மண்டியிட்டு அமர்ந்தான். ”என்ன வேணும்..?” என்றான் கடுமையாக.

”தண்ணீ.. தண்ணீ..”

வேண்டாவெறுப்பாக பாட்டிலை திருகி திறந்தான் இவன்.

அவனது பார்வை ஆவலாக நீர் பாட்டிலின் மீது குவிந்தது. தலையை துாக்க முயன்று,  முடியாமல் தத்தளித்தான்.

”தலைய நிமிர்த்து..” துாக்க முடியாமல் சிரமப்படுவது தெரிந்தும் சொன்னான்.. ”துாக்கி பாரு.. எல்லாம் முடியும்..” கடுமையை குறைக்கவில்லை.

முடியவில்லை என்பது போல தலையை அசைத்தபோதுதான் அதை கவனித்தான் அவன் புடனியில் கல் குத்தி இரத்தம் கசிந்திருந்தது. சற்று நகர்த்தி போட்டால் தானாக தலையை துாக்கி விட முடியும் என்று தோன்றியது. தோளை பிடித்துக் கொண்டு நகர்த்த முடியாது. அங்கிருந்தே கை கழன்றிருந்தது. நல்ல கட்டுமஸ்தான கை. இராணுவ உடல். நிறைய பயிற்சியளித்திருக்கலாம்.. இரவு பகல் தெரியாமல் பண்ணையில் பிறந்து வளர்ந்து நாற்பத்தைந்தே நாளில் கொழுகொழுவென்றாகி விடும் பிராய்லர் கோழிகள் போல. சதையும் எலும்பும் பஞ்சு பஞ்சாக.. கடித்து உண்ண தோதாக.

”தண்ணீ வேணும்..” என்றான்.. மிக சிரமப்பட்டான். கையிருந்தால் கட்டை விரலை வாய்க்கருகே வளைத்து ஜாடை காட்டியிருக்கலாம். இருந்தவாக்கில் எப்படியோ தலையை துாக்கி விட்டான். மடியை தேடுவது போல அவன் தலை தடுமாறியது. கையை அகல விரித்து எதிரியின் தலையை தாங்கிக் கொண்டான் இவன். வாயில் சிறிது சிறிதாக நீரை புகட்டினான். விழுங்க நிறைய சிரமப்பட்டாலும் உடலின் தேவை நாவை நீட்டி சுவைக்க வைத்தது.  கண்களை மூடிக் கொண்டான். நீரை உண்ட களிப்பில் முகம் அமைதியடைந்திருந்தது. பொருளாதார வசதியற்றவன் போன்ற முகத்தோற்றம் அவனுக்கு. வயதான பெற்றோர்களும்.. இரண்டு பிள்ளைகளை பெற்ற மனைவியும் இவனுக்கு இருக்கலாம். தம்பி.. தங்கைகள் என்ற பெருத்த குடும்பத்தில் மாட்டிக் கொண்டு திருமணமாகாதவனாவும் இருக்கலாம். ஏதோ ஒண்ணு.. நமக்கென்ன..? கொன்னு போட வேண்டியவனை மடியில எடுத்து கொஞ்சவா முடியும்..?

உலகின் எங்கோ ஒரு மூலையில் வேறு ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் இவனை சந்தித்திருந்தால் மனம் இத்தனை கருணையற்று போயிருக்குமா..? இவன் எதிரியாக இல்லாவிட்டால் இவன் மீது இரக்கம் ஏற்பட்டிருக்குமோ..? எப்படி இவன் எதிரி.? இன்றுதான் இவனை பார்க்கிறேன்.. ஆனால் எதிரி. என் பெண்டாட்டியுடன் இவன் படுத்திருக்கவில்லை.. சொத்துக்காக கொலை செய்ய ஆட்களை ஏவவில்லை.. இவன் மனைவியின் மீது எனக்கு எந்த ஆசையுமில்லை.. இவன் என் தங்கையையோ.. நான் இவன் தங்கையையோ மானபங்கபடுத்தவில்லை. பிறகெப்படி எதிரி..? பிறக்கும்போதே சாதியோடு பிறக்கும் இந்திய குழந்தையைப் போல பார்க்கும் முதல் பார்வைக்கே எதிரியாக இருந்தான். கருணையை  தீர்மானிக்கும் சக்தி சாதிக்குண்டு.. இனத்துக்குண்டு.. மதத்துக்குண்டு.. அந்த வகையில் இவன் எதிரி.

”நீ போயீடு.. அரைநாளோ.. ஒருநாளோ நான் அப்டியே செத்துருவேன்..” என்றான் தண்ணீர் குடித்த தெம்பில்.

அது கூட சரிதான். நெடுநேரம் தன்னிடமிருந்து தகவல் வரவில்லை என்றால் தேடி கண்டுபிடித்து ரெஸ்க்யூவுக்கு ஆளனுப்புவார்கள். இவனிடம் குலாவிக் கொண்டிருக்க இதுவா நேரம்..? அதுவும் கண்டவுடன் கொல்ல வேண்டிய எதிரி.. அல்ல.. தேடி தேடி கருவருக்கப்பட வேண்டிய எதிரி.

”எனக்கு போக தெரியும்.. நீ எனக்கு கட்டளை போடாத..” கோபமாக பேசி விட்டு சரசரவென இறங்கினான். கரடுமுரடாக வழித்தடம். வயிற்றை இறுக்கியது பசி. நேற்று மதியம் உண்டதுதான் கடைசியாக எடுத்துக் கொண்ட உணவு. அதுவும் அவசரஅவசரமாக உண்ணுமளவுதான் நேரமிருந்தது. கிடைத்த இடத்தில் அமர்ந்து ரொட்டி பாக்கெட்டை அவசரமாக பிரித்து உள்ளிறக்கினான். சுற்றிலும் மனித சதை துண்டுகள் சிதறிக் கிடந்தன. மனித விழி ஒன்று தொலைவில் முழித்துக் கிடந்தது. இப்போதும் வயிறு நிறைய பசி. பாறைக்கல் ஒன்றில் அமர்ந்து மற்றொரு கல்லில் கால்களை நீட்டிக் கொண்டான். மடியிலிருந்த உணவு மளமளவென்று வயிற்றுக்குள் நிறைந்தது. ரெஸ்க்யூ வரும் வரை இங்கேயே இருந்து கொள்ளலாம். தகவல் அனுப்பியாகி விட்டது.

எங்கோ தொலைவில் ஓநாய் ஒன்றின் ஊளை சத்தம் கேட்டது. போர் சூழலுக்குள் மாட்டிக் கொண்டு விட்ட வேதனையாக இருக்குமோ..? அல்லது அதற்கான உணவு கிடைத்ததற்கான சங்கேதமாக இருக்குமோ.. ஒருவேளை அந்த எதிரியே உணவாகி இருப்பானோ.. அறிந்துக் கொள்ளும் ஆவல் எழுந்தது. வந்த வழியே மேலேறி மெல்ல நடந்தான். சிந்தையை துாண்டும் ஏகாந்தமான தனிமை.

எல்லைகளை யார் வகுத்தது..? மனிதனால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட கோடுகள் தொடர் நிலப்பரப்பை தனிதனியாக பிரித்து விடுகிறது. பிரிக்கப்பட்ட நிலங்கள்  ஒவ்வொன்றுக்கும் தனி ராஜாக்கள்.. மந்திரிகள்.. அவர்கள் ஆள்வதற்கு மக்கள்.. அதற்கான கலாச்சாரம்.. என எல்லாமே தனிதனியாகி விடுகிறது. கிடைத்த அதிகாரத்தை பாதுகாக்க அல்லது தக்க வைத்துக் கொள்ள ராணுவம்.. அதற்கான செலவை மக்களின் உழைப்பிலிருந்து தனதாக்கி கொள்ளும் அரசதிகாரம்.. யாரை யார் பாதுகாப்பது..? எதிலிருந்து யாருக்கு பாதுகாப்பு..? மனிதனிடமிருந்து மனிதனுக்கு பாதுகாப்பு. போரில் மனித வலிகள் கணக்கில் கொள்ளப்படவே மாட்டாது. மக்கள் தேசபக்தியில் நெகிழ்ந்து உருக, அந்த உணர்வு நிலைக்குள் அதிகார மமதையை ஒளித்துக் கொண்டு அலையும் தனி மனித ஆசை.

எல்லா மனிதர்களுக்குள்ளும் மற்றெல்லா ஜீவன்களையும் அடக்கியாள ஆசையுண்டு. சிலருக்கு அது அதீதமாக இருக்கலாம். அதீத ஆசை ஏதேதோ பெயரிட்டுக் கொண்டு உள்ளிருக்கும் கனாவை சாதித்துக் கொள்ள துாண்டிக் கொண்டேயிருக்கிறது. அதை  மதம் எனலாம்.. கடவுள் எனலாம்.. நாடு எனலாம்.. தேசபக்தி என்றும் சொல்லலாம்.. சாதி என்று கூட சொல்லலாம். ஆனால் அத்தனைக்கும் பின்னிருப்பது அதிகாரத்தின் மீதான ஆவேசப்பற்று.. அடக்கியாளும் வெறி.

எண்ணவோட்டம் நடையை மந்தப்படுத்தினாலும் அவன் விழுந்து கிடக்குமிடத்தை அடைய வழி ஒரு பிரச்சனையில்லை.

ஆடாமல் அசையாமல் அப்படியே கிடந்தவனின் மீது இருள் மெல்ல கவிய தொடங்கியிருந்தது. தண்ணீர் பாட்டில் கீழே கவிழ்ந்து கிடந்தது. குடிக்க எத்தனித்திருக்கலாம். அவன் கண்கள் எங்கோ நிலைக்குத்தியிருந்தது. இறந்திருப்பான் போல.

சத்தம் வந்த பக்கம் விழிகளை உருட்டி பார்த்தான் அவன். இன்னும் சாகவில்லை. ஆனால் மரணத்தின் விளிம்பிலிருந்தான். உணர்வுகள் துளியும் மங்காத நிலையில் எத்தனை சித்ரவதை இது. எதன் பொருட்டு இவையெல்லாம்..? இவனுக்கு இனிமேல் வாழ்வில் என்ன கிடைத்து விடும்.. அல்லது எது கிடைத்தால் மகிழ்வான்.?. இழந்த கையையோ காலையோ ஒட்ட வைக்க முடியாது. உடலில் ஆங்காங்கே பெருங்காயங்கள் உள்ளன. இங்கிருந்து துாக்கி செல்வதே அத்தனை சிரமம். இதில் மருத்துவ உதவி எங்ஙனம் சாத்தியம்..? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக இவன் எதிரி. அப்படியே பிழைத்தாலும் வேறொரு நாட்டில் கால நேரம் அறியாமல் ஆயுள் முழுவதும் அடைப்பட்டே சாக வேண்டும்.. அதிகபட்சமாக சொந்த நாட்டில் காணாமற்போனவர் பட்டியலில் சேர்க்கப்படுவான்.. அல்லது விருது பட்டியலில் சேர்க்கப்பட்டு எப்படியும் கொஞ்ச நாளில் மறக்கப்படுவான்.

அதிகார மையம் நிச்சயம் இந்த தியாகத்தை உணர போவதில்லை. உணர்ந்தாலும் அது பெரிய விஷயமுமல்ல. அவர்களுக்கு தேவை மூளை மழுங்கிய கூட்டம். அள்ள அள்ள குறையாத அக்கூட்டத்திலிருந்து இவனை விடவும் மோசமான காவுகளை கொடுத்த பிறகே அதிகாரம் சாத்தியப்பட்டிருக்கும். ஆசை பேராசையாக மாறி சுழன்று சுழன்று தனக்கு சாதகமான எதன் மீதோ மையங்கொண்டு ஆட்களை ஒன்றிணைத்து பெருங்குழுவாக்கி விடுகிறது.. மீண்டும் மீண்டும் வீழ்த்துகிறது. எழ எழ தாக்குகிறது. நாற்காலிகள் பிரித்து கொள்ளப்பட்டு மகிழ்ச்சி ஆரவாரத்தில் திளைத்து போகிறது.  ஆனாலும் அதிகார பிடியை நழுவ விடுவதேயில்லை மீண்டும் மீண்டும் புதுபுது உத்திகளால் உணர்வுகளை சிலிர்த்தெழுப்பி மனித பெருந்திரளை திரட்டிக் கொண்டு அதன் வழியே நாற்காலிகளை ஸ்திரப்படுத்திக் கொள்கிறது..

”வலிக்குதா..?” என்றான் கீழே குனிந்து.

”தெரியில.. ஒடம்பெல்லாம் மரத்துப் போச்சு.. மனசு மட்டும் தெளிவா.. தெளிவா..” முனகினான். முழு உணர்வோடிருக்கிறான். பாவம் இருட்டி விட்டால் நாயோ நரியோ இழுத்துக் கொண்டு போய் குதறி விடும். மீட்பு குழுவினரிடமிருந்து சமிக்ஞைகள் வர தொடங்கி விட்டன. மிஞ்சி போனால் கால் மணி நேரத்தில் கிளம்பி விடலாம்.

”ஏன்.. ஏன் திரும்பி வந்தே..?” என்றான்.

”கொஞ்ச நேரத்தில கௌம்பிடுவேன்.. அதான்..”

”சரி..”

சமிக்ஞை ஒலி இவனின் மீட்புக்கு இன்னும் பத்து நிமிடங்கள் என்றது.

உபயோகப்படுத்திய துப்பாக்கியை துடைத்து உள்ளே வைத்தான். தன்னை விட விரைவாக அவன் மீட்கப்பட்டு விட்டான் என்றமட்டிலும் நிம்மதியாக இருந்தது இவனுக்கு. பாறைக்கல்லின் மீதமர்ந்து மீட்சிக்காக காத்திருக்க தொடங்கினான்.

 

கொலை

-உத்தமன்ராஜா கணேசன்- 

அந்த அதிகாலைப் பேருந்தினில் தனது இருக்கைக்குப் பக்கத்தில் அமர்ந்திருக்கும் நபரிடம் ரகு, என்னங்க தம்பி, தினமும் உங்கள இந்த நேரத்தில பார்க்க முடியுது, எங்க போறிங்க, என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க, எனக் கேட்டதுதான் தாமதம்-தன் கையிலிருந்த கத்தியை எடுத்து ரகுவினுடைய வயிற்றில் இறக்குகின்றான்.

பக்கத்திலிருந்தவன், அதிர்ச்சியில் அவன் சத்தம் போடுவானோ என ரகுவின் வாயைத் தனது கையினால் மூடுகின்றான். காலை நேரப் பேருந்து என்பதினால் பயணம் செய்த அனைவருமே அரைத் தூக்கத்தில் இருந்ததினால் யாருக்கும் எதுவும் தெரியவில்லை, நடத்துனர் உட்பட. அடுத்த பேருந்து நிறுத்தத்தில் ரகுவைத் கைத்தாங்கலாக, தன்னுடன் வந்தவன் போல கீழே இறக்கிவிட்டு அவனுடன் சேர்ந்து இவனும் இறங்குகின்றான்.

நடந்தது என்ன , எதற்காக என ரகு யோசித்தபடியே மயங்கிக் கீழே சரிகின்ற நிலையிலிருக்க, சுதாரித்துக் கொண்ட இவன் தன்னுடைய அலைபேசியை எடுத்து மருத்துவருக்கு பேசி உடனடியாக முதலுதவி செய்யச் சொல்கிறான். தனக்கு நன்கு தெரிந்தவன் சொல்வதால் ரகுவை அழைத்துச் சென்று சிகிச்சை அளிக்கிறார் மருத்துவர்.

பள்ளியில் இரண்டாம் வகுப்பு படித்தபோது கலந்து கொள்ளாத போட்டிக்காக பரிசு பெற்றது இன்பம் தந்த போதிலும் எதுவுமே செய்யாமல் வாங்கியதில் அதிலென்ன பெருமை என்பது இப்போது கத்தியால் குத்தியவனுக்கு புத்தியில் உரைக்கின்றது.

கத்தியால் குத்தியவன் இன்னொரு பேருந்தில் ஏறி அமர்ந்து சற்றே கண்மூடி பால்ய நினைவுக்குள் செல்கையில் கோலிக்குண்டு விளையாடி அனைவரது கோலிகளையும் வெற்றி கொண்டிருக்கின்றான் கூட்டத்தில் ஒரு சிறுவன். அம்மையப்பனின் அறிவுரைப்படி உட்கார்ந்து விளையாடும் விளையாட்டு.

கண்விழித்து மனதிற்குள், ஏன் அவனை இப்படிச் செய்தோம், அவன் என்ன கேட்டுவிட்டான், என தனக்குள் பிறந்த கேள்விக்கான விடையை நினைத்துப் பார்க்கின்றான். சிறிது கண்முடித் தூங்குகிறான்.

கத்தியெடுத்துச் சொருகிய இவன் இங்கு கனவினில் சிறுவர் விளையாடும் சுரண்டல் பரிசுச் சீட்டு விற்றுக் கொண்டிருந்தான்- பரிசு விழும் எண்கள் அனைத்தையும் எடுத்து விட்டிருந்தான், யாருக்குமே அதிக மதிப்பிலான பரிசு விழாதபடி.

பம்பரம் குத்தி விளையாடிக் கொண்டிருந்தவன் பின்பு கத்தியெடுத்துக் குத்தியது ஏன்?

சட்டென தூக்கத்திலிருந்து விழிப்பு வந்து அடுத்த நிறுத்தத்தில் இறங்குகிறான். அலைபேசியில் மருத்துவரை அழைத்து, அவர் இப்ப என்ன நிலைமையில் இருக்கிறார் என தான் குத்திவிட்டு வந்தவனைப் பற்றி குசலம் விசாரிக்கின்றான். கவலைப்படும்படியாக ஏதும் இல்லை என மருத்துவர் விளக்கமளிக்கிறார். அவர் இன்னும் சிறிது நேரத்தில் கண்விழித்து விடுவார். எப்படி அவருக்கு இது நடந்தது என மருத்துவர் கேட்கையில், ஒரு சின்னப் பிரச்சனையால் நடந்தது, எனச் சுருக்கமாக கூறிவிட்டு அழைப்பைத் துண்டித்து, போய்க் கொண்டிருக்கிற திசைக்கு எதிர்த்திசையில் சென்று பேருந்து ஏறி மருத்துவமனை செல்கிறான்.

இவன் வந்த சிறிது நேரத்தில் ரகு கண் விழிக்கிறார், எழுந்த அடுத்த வினாடியே பக்கத்தில் தன்னைக் கத்தியால் குத்தியவன் இருப்பதைக் கவனித்து உடனடியாக அவனை அடிக்க அவன் மேல் பாய நினைத்து குத்துப்பட்டிருந்ததால் முடியாமல் மெல்லிய குரலில் கேட்கிறார், ஏன்யா உங்கிட்ட அப்பிடி என்ன கேட்டுட்டேன்னு இந்தமாதிரி செஞ்சிட்ட, நான் அப்பிடி என்னய்யா துரோகம் பண்ணுனேன் உனக்கு.

தப்பாயிருச்சு , ரொம்ப தப்பாயிடுச்சு , மன்னிச்சுருங்க.

யோவ் போயா கத்தில குத்திட்டு மன்னிப்புக் கேட்கிறியா, இருடா உன்னை என்ன பண்றேன்னு என்கிறார் சிறிது உரத்த குரலில்.

ஒத்திகை பாக்கறதுக்கு மனசுக்குள்ள ஒப்பனை பண்ணிட்டிருந்த நேரத்தில நீங்க இடையூறு பண்ணதால இடைஞ்சலா இருக்கிகன்னு நினைச்சு அப்பிடி பண்ணிட்டேன்.

யாருப்பா நீ, அப்படி என்னதான் பிரச்சனை உனக்கு?

என்னோட வாழ்க்கையில ஒரு அதிர்ச்சி சம்பவம் நடந்தது அதை இதில எழுதியிருக்கேன் , மொத்தமும் இருக்கு, படிச்சுப் பாத்திங்கன்னா புரியும். படிச்சுட்டு சொல்லுங்கன்னு சொல்லிட்டு அவரோட அலைபேசியை வாங்கி இவனோட எண்ணிற்கு அழைத்து இவருடைய எண்ணை அலைபேசியில பதிவு பண்றான்.

யாருடா இவன் சரியான சைக்கோவா இருப்பானோ , எங்க போறிங்கனு கேட்டா கத்தில குத்தறான், எதுக்குடானு கேட்டா பயோடேட்டான்னு பேப்பர குடுக்கறான்

இரண்டு, மூணு நாளா இவனைப் பத்தியே யோசிச்சு மண்டை காய்ஞ்சு போச்சு, அப்படி என்னத்த கிறுக்கி வச்சுறுக்கான் இந்தக் கிறுக்கன், என்னனு பாப்போமா?

‘ஓட்டம் ஆரம்பம்’

தலைப்பே ஓட்டமா, விளங்கும்டா

ஒரு நாள் காலையில் அதிர்ச்சி அடைகிறான் தமன், ஆனந்தை எழுப்பி விசயத்தைக் கூறுகிறான். மச்சி மொபைல் போனைக் காணும்டா. டேய் தூக்கத்தில உளறாத, இங்கதான் எங்கயாச்சும் இருக்கும் போய்ப் பாருடா, என்னோட மொபைல எவன்டா எடுத்து வச்சுருக்கீங்க, என்னது உன்னோட மொபைல காணுமா, டேய் என்னோட மொபைல்கூட இங்க இல்லடா வருகிறது ஒரு குரல் வேலனிடமிருந்து. அனைவருக்கும் பேரதிர்ச்சி.

என்னங்கடா இது காலங்காத்தால.

எல்லா ரூம்லயும் போய்ப் பாருங்கடா, தூங்குற எல்லாரையும் எழுப்பிக் கேளுங்கடா, நான் இங்க தேடுறேன்.

தேடல் தொடர்கிறது. இதற்கு முன்னால் துவைத்துப் போட்டு காணாமல் போன துணிகள், தொலைந்து விட்டதாய் நினைத்த கேரம் போர்டு காயின்கள், செஸ் போர்டு உள்ளிட்ட அனைத்தும் கிடைத்துள்ளது, இன்றளவும் தேடியது காணக் கிடைக்கவில்லை.

தேடல் தொடர்ந்து நடைபெற்றும் காலை 10 மணி வரையிலும் தேடி முடியவில்லை, அனைவரும் ஒன்று கூடி ஆலோசிக்கிறார்கள் , இதற்கு முன்பும் இப்படியான மூன்றுக்கும் மேற்பட்ட சம்பவங்கள் இங்கு நடந்துள்ளதாக அறிகிறார்கள்.

எவன்டா நைட் ரூம திறந்து வச்சது, மொத்த குரலும் நான் இல்ல என்கிறார்கள், சரி விடுங்கடா இப்ப அது முக்கியம் இல்ல, எப்படிடா இத்தனை பேர்ல எல்லாருமே அசந்து தூங்கிட்டோம், யாரும் ஒரு ஆள் கூட கொஞ்சமும் எழுந்திரிக்கல.

அவனவன் வாய்க்கு வந்த வார்த்தைகளைக் கூறித் திட்டி விட்டு அடுத்த கட்டமாக முயற்சியில் இறங்கலாயினர், சந்தேகப்பட்ட நபர்களை பொதுவாக 4 பேர் மத்தியில் வைத்து ஜாடை சொல்லித் திட்டியும் பார்த்தனர், யாவரும் வாய் திறக்கவில்லை அன்றைய நாளில்.

அடுத்த கட்டமாக சில நண்பர்களின் ஆலோசனைப்படி காவல் நிலையம் செய்வதாக முடிவெடுத்தனர். அதுதான் சரியெனப்பட்டது அனைவருக்கும். நேராக அந்தப் பகுதிக்குட்பட்ட காவல் நிலையத்திற்குச் சென்று நடந்த விபரங்களைக் கூறினர். நிலையத்தின் காவல் அதிகாரி ஒருவர் இதைக் கேள்விப்பட்டு கடுங்கோபத்துடன்-

ஏன்டா 4 பேர்ல 3 பேர் மொபைல் ஒரே நைட்ல எடுத்துட்டு போற வரைக்கும் என்னடா பண்ணிட்டு இருந்தீங்க.

அடுத்ததாக வாயிலிருந்து உமிழ்நீரைக் காரித் துப்பி விட்டு, புகாரையும் கசக்கி குப்பைத் தொட்டியில் போட்டு விட்டுச் சென்று விட்டார். இந்த சம்பவம் நடந்து முடியும் முன்னரே தமன் அங்கிருந்து வெளியேறி விட்டான், அந்த அதிகாரியின் நடத்தை காரணமாக. மொபைல் போன்கள் காணாமல் போனது வருத்தத்தை ஏற்படுத்தி இருப்பினும், அதிகாரியின் இந்த செயல் மேலும் மனம் நோகும்படி செய்து விட்டது.

மொபைல் வாங்கிய நிறுவனத்தைத் தொடர்பு கொண்டபோது , காவல் நிலையத்தில் அளித்த புகார் இருந்தால் மட்டுமே அடுத்த கட்டமாக எங்களால் நடவடிக்கை எடுக்க இயலும் எனக்கூறி விட்டனர். மேலும் இரண்டிற்கும் மேற்பட்ட வேறு பிற மொபைல் நிறுவங்களும் சொல்லி வைத்தார் போல அதே பதிலைக் கூறினர். அதன் பிறகு மற்றுமொரு முயற்சியாக சிம் விற்பனை செய்யும் ஒரு நிறுவன நண்பரை தொடர்பு கொண்டு பேசியபோதும் அச்சு அடித்தது போல அதையே கூறினார்.

மொபைல்களை எடுத்துச் சென்றவன் மற்றுமொரு மாய வித்தையையும் செய்துவிட்டான். தமன் தான் சொந்த ஊருக்குச் செல்வதற்காக சில பொருள்கள் வாங்கி பேக்கில் வைத்திருந்தான், பேக்கினை அப்படியே தூக்கிச் சென்று விட்டான். அவனுடைய பொருள்களின் மதிப்பு பதினைந்து ஆயிரம் ரூபாய், மொத்தமாக தொலைந்த மதிப்பு சுமார் இருபத்தைந்து ஆயிரங்கள்.

உள்ளே இருந்த சில பொருள்களின் நினைவுகள் கண்முன்னே வந்து செல்கின்றன.

ஒரு முக்கியமான சாராம்சம் என்னவென்றால் பேக்கில் இருப்பது லேப்டாப் என நினைத்து எடுத்து விட்டுப் போயிருக்கிறான், ஆனால் இருந்ததென்னவோ துணிமணிகள் மற்றும் புத்தகங்கள்.

புத்தகங்கள் என்றால் கடையிலே போய் சாதாரணமாக வாங்கி வருகின்ற புத்தகங்கள் அல்ல. புத்தக வெளியீடு அன்று நேராகச் சென்று, புத்தகம் எழுதியவரின் கையினாலேயே வாங்கிவிட்டு அவருடைய கையொப்பமும் வாங்கி, புகைப்படமும் எடுத்துக்கொண்டு வந்தவை.

எடுத்தவனுக்கு அதெல்லாம் எங்கே தெரியப் போகிறது. புத்தகமும் தொலைந்து, எடுத்த புகைப்படங்களின் ஆல்பமும் தொலைந்திட வந்தது பாருங்கள் ஒரு உச்சகட்ட கோபம், கையிலிருந்த மற்றுமொரு மொபைல் போன் நொறுங்கியது. எடுத்தவன் யாரேன்று தெரிந்தால் என்னவெல்லாம் நொறுக்கப்படுமோ.

கொண்டு போனவன் புத்தகங்களுடன் துணிகளையும் தூக்கிச் சென்று விட்டான். பணமாக எதுவும் இல்லையென்ற போதினும் பணத்துக்கு நிகரான, மன்னிக்கவும், பணத்துக்கும் மேலான புத்தகங்கள் போனது. மறுபடியும் பணம் கொடுத்து வாங்க முடிகின்ற பொருள்களாக அவை இல்லை என்பது தான் பேரிழப்பு.

ஆற்றின் நிறைய தண்ணீர் ஓடினாலும்கூட நாய் நக்கித்தான் குடிக்கும் என்பதைப் போல மதிப்பு தெரியாதவன் கையில் போன புத்தகம் இரண்டோ அல்லது ஐந்தோ ரூபாய்க்கு விற்கப்படுமாயின் அதைவிட ஒரு மிகப்பெரிய இழிவை புத்தகம் வாங்கியவன் புத்தகம் எழுதியவருக்குத் தர முடியாது.

முதன்முறையாகப் பாடலொன்று பாடி அதற்கென வாங்கிய பரிசை பிரேம் போட்டு வைத்திருந்தான , இன்று தொலைந்த காரணத்தால் இனி நீ எங்குமே பாடல் கேட்க கூடாது என்பதைப் போல அது இருந்தது.

எளிதில் நெருங்க முடியாத பிரபலங்கள் சிலருடன் புகைப்படம் எடுத்து ஆல்பம் சிலவற்றைத் தயாரித்து வைத்திருந்தான், புகைப்படம் எடுத்தால் ஆயுள் குறையுமெனக் கூறும் ஒரு கூற்றும் இங்கு நிஜமாயிற்று.

வெள்ளியிலான சங்கிலி ஒன்றை முதன்முறையாக வாங்கியிருந்தான், ஆடையும் ஆபரணமும் சேர்ந்தே போயிற்று.

நூலிழையில் அரும்பாடு பட்டு உருவாகி வந்த துணிகள் இங்கு வந்தா என்னால் தொலைய வேண்டும் , நெசவுக்கு இழுக்கு.

எனக்கெனத் தனியாக ஏதேனும் சொத்துக்கள் நான் வாங்கி வைத்திருக்கவில்லை, நான் வைத்திருந்த பெரும்பான்மையானவை என்னை விட்டு சென்று விட்டன.

ஆள் பாதி ஆடை பாதியாகத் திரிய இதென்னடா ஆதிவாசி காலமா , கருமம் கலிகாலம். ஆற்றில் துணியில்லாமல் நின்றால் கூட தண்ணீருக்குள் போய் விட்டால் மானம் காக்கப்படும், ரோட்டில் அதே நிலையில் நின்றால்? கவித்துவமின்றித் துக்கப்படக்கூட முடியவில்லை.

அன்றைய தினம் முதல் மீனை போல பெரும்பான்மையான நேரம் தண்ணீரிலேயே வாழ்ந்தான், ஆந்தையைப் போல இரவு முழுவதும் விழித்திருந்தான், ஆமையைப் போல மிக மெதுவாகத்தான் அடியெடுத்து வைத்தான்- ஆனால் மன ஓட்டமானது சில நேரங்களில் முதலையைப் போல ஆக்ரோஷமாக இருந்தது.

அன்று வலியன் குருவி சற்று தாமதமாக கூவியிருக்கும், இல்லையெனில் ஒருவருக்குக் கூடவா அந்நியன் ஒருவன் வந்து மூன்றாவது மாடியிலிருக்கும் பொருட்களை எடுத்து விட்டு இறங்கி சென்றது தெரியாமலிருக்கும். உலகத்தை நேசித்தாலும் ஒருவரையும் நம்பக் கூடாதென்பது சரியாத்தான் இருக்குது. உறங்கும் போதும் எப்படி ஒரு கண்ணை மட்டும் திறந்து வச்சுக்க முடியும்

அன்றைய தினம் தண்ணீருக்குத் தாகம் எடுக்கவில்லை, உணவிற்குப் பசி எடுக்கவில்லை. இயற்கை சுவாசம் மட்டுமே உயிர் தந்தது.

வெறுப்படைந்து போய் ஒரு விளையாட்டு மைதானத்தின் சுவர் அருகில் உள்ள மரத்தின் கீழே போடப்பட்ட பெஞ்சில் அமர்ந்தான் தமன். புத்தருக்குப் போதி மரத்தடியில் கிடைத்த ஞானம் போல ஏதோ ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்த போதுதான் புகார் அளிக்க வேண்டுமென எண்ணம் தோன்றியது.

ஏனெனில் நாளைய வருங்காலத்தில் மொபைல் போனை வைத்து என்ன மாதிரியான தவறுகள் வேண்டுமானாலும் நடக்கலாம், போன் காணாமல் போன நிகழ்வை புகாராக பதிவு செய்யாவிடில் அது என்றென்றைக்கும் ஆபத்தாக முடியக்கூடிய வாய்ப்புண்டு. வேலை வாய்ப்பு அலுவலகத்தில் பதிவு செய்து விட்டு வேலைக்காக காத்திருப்பது எந்தளவு முக்கியமோ, அதே அளவுக்கு நிகராக புகார் அளிக்க வேண்டியதும் நமது கடமை என மனதில் பதிந்து விட்டது. பித்தம் தெளியாத சித்தப்பிரமை பிடித்தவன் போல அலைந்து திரிந்து கொண்டிருந்தான்.

அழுதும் பலனில்லை, அடக்க முற்பட்டான், ஆத்திரமாக மாறியது.

இணையத்தினுள் சென்று தேடினான், சில உயரதிகாரிகளின் தொடர்பு எண்கல மற்றும் ஈமெயில் போன்ற தகவல்கள் கிடைத்தது. பகுதி காவல் நிலையத்திலேயே ‘மிகச்சரியான கவனிப்பு’ கிடைத்ததால், மேலதிகாரியிடம் செல்வதற்கும் யோசிக்க வேண்டியதாயிற்று.

இறுதியாக கமிஷனர் ஆபிஸின் அதிகாரப்பூர்வ இணையதளம் தென்பட்டது. வேறு வழியின்றி காணாமல் போனதை உறுதி செய்ய, மேலும் எதிர்காலத்தில் காணாமல் போனது பற்றிப் புகார் அளிக்காமல் இருந்தால் பிரச்சனைகள் வரக்கூடுமெனத் தோன்றிய மனக்கட்டாயத்தின் காரணமாக புகாரை இணையத்தின் வாயிலாக அளித்தான்.

என்னடா இது சோதனை, ஒரு தாய்த்திருநாட்டில் குடியுரிமை உள்ள ஒரு குடிமகன் தன்னுடைய பொருள்கள் தொலைந்ததைப் பற்றி புகார் அளிக்க அருகதை இல்லையா, இத்தனைக்கும் ஒரு படித்தவனாக இருந்து கொண்டு, நெஞ்சம் பொறுக்குதில்லையே. தன்னிலை மறந்தது.

அடுத்ததாக தன்னுடைய எண்ணம் எப்படியேனும் புகார் கொடுத்தே தீர வேண்டுமென இருந்தது. நாள் முழுவதும் முடியும் தருவாயில் புகாரை அளித்துவிட்டான். இருந்தும் இறந்தவராக இருந்தனர் உடனிருந்தோர் சிலர். அது சரி அழுதாலும் பிள்ளை அவள்தான் பெற வேண்டும் என்பதைப் போல இருந்தது. தனக்கென வந்தால்தான் வலி அடுத்தவனுக்கு நேர்ந்தால் அது செய்தி என்பது பலர் சொல்லிக் கேள்விப்பட்டது இன்று செய்தியானது வலியாகியது. கோமா நிலைக்கு தள்ளப்பட்டதாக உடல் உணர்த்தியது, இருப்பினும் ஏதோ ஒரு குருட்டுத்தனமான நம்பிக்கை உண்டானது.

பொருளைத் தொலைத்த ஒரு நபர் மட்டும் கடமையே கண் கண்ட தெய்வமென வேலைக்கும் சென்று விட்டார்.

முழுமையான திருப்தி என்பது இன்னும் கிடைத்தபாடில்லை, தனிப்பிரிவில் அளித்த புகாரின் மூலம் ஒரு மாத காலத்திற்கு பின்பு சம்பந்தப்பட்ட துறையின் வாயிலாகவே புகார் வாங்குவதற்கு நடவடிக்கை எடுத்தனர் நல்ல சில காவல் துறை உள்ளங்கள்.

நாங்கள் அனைவரும் கட்டுமானத்துறையில் பணிபுரிந்து வருபவர்கள். எங்களது கிளை அலுவலகத்தின் சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரி ஒருவரையும் முதல்முறை புகார் அளிக்கச் சென்றபோது உடன் அழைத்து சென்றிருந்தோம். ஒரு கிளை அலுவகத்தில் நடப்பது தலைமை அலுவலகத்துக்குத் தெரியபடுத்துவது என்பது அனைத்து பிற அலுவலகங்களின் வேலைதான் என்பது அனைவரும் அறிந்ததே, இவர்களும் தெரியப்படுத்தியதாக தெரியவில்லை, மேலிருப்பவர்களும் என்னக்கென்ன இதைப்பற்றி என்பதை போல நடந்து கொண்ட விதம்தான் மிக அருமை.

தெரிந்தும் தெரியாததை போல அதிகாரி ஒருவர் காட்டிக் கொண்டார்.

ராத்திரி முழிச்சிக்கிட்டே இருக்க இது என்ன அவதாரமா, சாமிக்கே தாலாட்டு பாடி தூங்க வச்சுட்டு இருக்கானுங்க ஊருக்குள்ள.

ராமர்க்கு அனுமன் போல கூடவே இருந்து பாதுகாவலனாக இருக்க வேண்டுமென நாங்கள் உங்களைக் கேட்கவில்லை, எங்களுக்கு அது தேவையுமில்லை, உங்களோடத பத்திரமா பாதுகாத்து வச்சுருங்கடா, என்பதே எங்களுடைய கருத்து. அத விட்டுட்டு நாங்க உங்களோட போருக்கு வரல, காணாம போனதுக்கு நஷ்ட ஈடும் கேட்கல, அதைப் புரிஞ்சிக்கோங்கடா நொன்னைங்களா என மனதில் நினைத்து விட்டு.

எந்தத் தகரச் செட்டிற்குள் ஒளிந்து கிடக்கிறதோ அல்லது எடுத்தவன் கண்முன்னே தான் அலைகிறானோ என்ற ஐயம் இப்பொழுதும் இருந்து கொண்டேதான் இருக்கின்றது.

ரைட்டு, கன்பார்ம் ஆயிடுச்சு இவன் சைக்கோவே தான், சொல்லி முடிப்பதற்குள் புதிய எண்ணிலிருந்து அலைபேசிக்கு ஒரு அழைப்பு. யாருங்க அது இந்நேரத்தில,
சார் நான்தான் கத்தியால குத்தினனே.

மறுபடியும் நீயா , என்னதான்யா வேணும் உனக்கு

சார் படிச்சிட்டிங்களா

யோவ் ஆரம்பத்தில இருந்தே நீ பண்ற எதுவுமே புரியல.

தெளிவா சொல்றேன் சார், என்னோட மொபைலும் பேக்கும் திருடு போயிருச்சுபோலீஸ்ல புகார் குடுத்திருந்தேன். ஆனாலும் 6 மாசமாகியும் எந்த பலனும் இல்லை. இப்ப எடுத்தவன் யாருன்னு தெரிஞ்சு போச்சு, அவனப் போட்டுத் தள்ளலாம்னு பிளான் பண்றப்பதான் நீங்க இடையில வந்து கேள்வி கேட்க, இவ்வளவு விளக்கம் தர வேண்டியதாப் போச்சு.

ஐரீன்

காலத்துகள்

தொடர்ந்து ஐந்து கிராண்ட் ஸ்லாம் வென்றிருந்த  ஸ்டெப்பி கிராப் அன்று பிரெஞ்சு ஓபன் பைனலில்  தோல்வி அடைந்திருந்தார். சென்றாண்டைப் போலவே இந்த வருடமும் நான்கு க்ராண்ட் ஸ்லாம்களையும் வென்று விடுவார் என்று உறுதியாக நம்பியிருந்தேன்.

‘போன வர்ஷம் அவ ஜெயிச்சதெல்லாம் ப்ளூக்குனுதான் அப்போலேந்து சொல்லிட்டேருக்கேன், ஒலிம்பிக்ஸ் வேற’, அப்பா என்னிடம். க்றிஸ் எவர்ட் ரசிகர்.

கருப்பு வெள்ளையில் பரிசளிப்பு விழா. வெற்றி பெற்ற, வாயில் நுழையாத மிக நீளமான பெயர் கொண்ட ஸ்பெயின் நாட்டுப் பெண் அழுது கொண்டிருந்தார். ஸ்டெப்பி அழுவதையும், அவர் பார்வையாளர் பகுதியில் ஏறிக் குதித்து அங்கிருக்கும் அவரது தந்தையைக் கட்டிக்கொள்வதையும் பார்த்ததுதான் அதிகம்.  இன்று டிவி காமிரா அவர் பக்கம் செல்லும்போதெல்லாம் எங்கோ நிலைகுத்தி இருந்த பார்வை. மூன்றாவது செட்டில் வெற்றியின் விளிம்பைத் தொட்ட பின்னான தோல்வி.

எல்லாம் முடிந்து டி.வியை அணைக்கும் நேரத்தில் வீட்டு உரிமையாளர் தண்டபாணி எங்கள் போர்ஷனுக்கு வந்தார். காலை நேரங்களில் கோமணம் மட்டும் அணிந்து கொண்டு வீட்டு வாசலில் உள்ள சாக்கடை கால்வாயை நோண்டியபின் மூன்று கீழ் போர்ஷன்கள் வழியாக சிறு நடை, பின் தன் மாடி போர்ஷனுக்குச் சென்று விடுவார். அவருடன் வந்தவர் சிறிய கை கொண்ட, முட்டிக்கு கீழே கொஞ்சம் நீளும், கவுன் அணிந்திருந்தார்.

பெரிய, சின்ன மணியக்காரத் தெரு இரண்டிலும்  இரவு ஆடை, சுடிதார் அணியும் இருவது முப்பது வயதிற்கு மேற்பட்ட பெண்கள் பத்து  பேருக்கு மேல் இருக்க மாட்டார்கள். தேன் நிறம், விரித்து விடப்பட்ட தலைமுடி, துருத்திக் கொண்டிருக்கும் கன்ன எலும்புகள். கை நரம்புகள் தெரிந்தன. மிசஸ். கோம்ஸ், பள்ளி ஆசிரியை.

‘இவனும் ஒங்க ஸ்கூல்தான்’

‘என்ன க்ளாஸ்?’

‘எய்த்து’

‘ஐ டேக் பார் கே.ஜி’

ரெண்டு தெரு தள்ளிதான் பள்ளி என்பதால் இங்கு குடிவந்திருக்கிறார். இரு பிள்ளைகள்- ராபர்ட், ஐரீன். இருவரும் நல்ல சிவப்பு நிறம்.’நல்ல காலம்டா அவங்க ஹை ஸ்கூலுக்கு எடுக்கல’

‘எப்டியும் மாட்ன நீ, ஸ்கூல்ல சும்மா எதாவது பண்றத பாத்தாக்கூட, வீட்ல சொல்லப் போறாங்க பாரு’.

‘ஆங்க்லோ இண்டியன்தான?’

‘ஆமா’

‘க்ராஸ்ஸு’

‘டேடேய்..’

‘சும்மா சொன்னேன்டா’

‘எங்க வீட்ல தவ்ற மத்த மூணு போர்ஷன்லையும் நான்-வெஜ் உண்ட’

அவர்கள் குடி வந்த இரு நாட்களில் தண்டபாணிக்கும் அவர் மகனுக்கும் வழக்கமான  சண்டை. மாடியில் இருந்து வரும் இரு தரப்பு  வசவுகள், மாமியாரும் மருமகளும் பக்கபலம். மகனுக்கு  நிலையான வேலை கிடையாது. எப்போதும் சிவந்த கண்கள், கலைந்த தலைமுடி. ஓரிரு தடவை தந்தையை அடிக்கச் சென்றதும் உண்டு. பீஸ்ட். இரு பெண் மற்றும் ஒரு ஆண் குழந்தை. மூன்று போர்ஷன்களில் வரும் வாடகையை

வைத்துதான் குடும்பம் நடக்கிறது.

‘குடி இருக்றவங்க புள்ளிங்க இங்குலீசு மீடியம் படிக்குது, ஏன் புள்ளக்கு என்ன கொறச்சல்?’

‘எளக்காரம்’

‘காச கொடுக்க மாட்டேங்கறான் கம்நேட்டி’

‘வெளில நிக்காத உள்ள வா,’ அம்மா.

‘இங்க ஷிப்ட் பண்ணப்ப எம்பேரன தமிழ் மீடியம்லதான் போட்ருக்கேன், எதுக்கு இங்கிலீஷ்னு கேட்டான்,’ அப்பா.

‘அப்பா குடுக்க மாட்டேங்கறார்னா, ஒழுங்கா வேலைக்காவது போணும்,’ என்று சொல்லிவிட்டு சமையலறைக்குள் சென்றார்

‘எல்லார்க்கும் வேல செய்ற பொண்டாட்டி கடப்பாங்களா’

ஆங்கிலமும் தமிழும் கலந்து பேசும் மூவரின் உச்சரிப்பிற்கு விரைவில் பிடிபட்டு விட்டது. ‘அன்க்கீகீள்’ என்று ராபர்ட் என் தந்தையை அழைப்பதும், கழிவறைக்குச் செல்லும்போது சிறிய பாட்டிலில்  பினாயிலை அவன் எடுத்துச் செல்வதும் சில நாட்களில் புதுமை இழந்தது.

தாம்பரத்தில் கல்லூரியில் இரண்டாமாண்டு படித்துக் கொண்டிருந்த ஐரீன் காலையில் சீக்கிரமாக கிளம்பி விடுவாள். ராபர்ட் செங்கல்பட்டு கல்லூரியில் இறுதியாண்டு. கல்லூரிக்கு எப்போதும் தடி ஜீன்ஸும் அடர்த்தியான நிறத்தில் காலர் வைத்தடி-ஷர்ட்டும் தான். பள்ளியில் இருந்து நான் திரும்பும் போது ராபர்ட் மட்டும் எதையாவது படித்துக் கொண்டோ, மேற்கத்திய பாடல்களை கேட்டுக் கொண்டோ இரண்டு அறை மட்டுமே கொண்ட அவர்கள் போர்ஷன் வாசலில் அமர்ந்திருப்பான்.

ஆரம்பத்தில் பார்க்கும்போது தலையசைத்தல்கள், ஓரிரு வார்த்தை பரிமாற்றங்கள்  மட்டும். அடுத்த மூன்று வாரங்களில் ஸ்டெப்பி விம்பிள்டன் வென்றதை இருவரும் கொண்டாடினோம்.

‘ராபர்ட் ஆர் பாப்’

‘பாப்ப்பா?’

‘பெட் நேம்’

‘செட் ஆகலையே ராபர்ட்டுக்கு’

‘பாப்பி. ஐ லைக் பாப்’

‘லேடிஸ் நேம் இல்ல?’

‘போத்’

‘இந்த பேர்ல இந்தி படம் வந்த்ருக்கு’

‘தெரியும், நைஸ் சாங்க்ஸ், மாம் லைக்ஸ் தி மூவி எ லாட்’

வீடு திரும்பியபின் அவனுடன் கொஞ்ச நேரம்  பாட்டு கேட்டுக்கொண்டிருந்து அவனுடன் சேர்ந்து  தலையாட்டி வைப்பேன். தமிழ், ஹிந்தி திரைப்படப் பாடல்களிடம்  அத்தகைய விலக்கம் இல்லை அவனுக்கு, எங்கள் வீட்டில் உள்ள கேசட்டுக்களை வாங்கி கேட்பான். டப்பா ஸ்கூலுக்கோ, ஸ்ரீனிவாசா  க்ரவுண்ட்டுக்கோ கிரிகெட் ஆடப் போகும்போதும் என்னுடன் வந்து சும்மாவேனும் அமர்ந்திருப்பான்.

அவனையோ, ஐரீனையோ  தேடி யாரும் வருவதில்லை. இரண்டு வாரங்களுக்கு ஒரு முறை  வார நாளொன்றின் மாலையில் ஒருவர் வந்து செல்வார். பெல்டின் மீது பிதுங்கும் பெரிய தொப்பை, நல்ல நிறம், கைகளில் அடர்த்தியாக சுருட்டை சுருட்டையாக  கருப்பு முடிகள்.

‘ஆர் அங்க்கீள் டேவிட்’

ஞாயிறு காலை நூலகத்திற்கு போவதை வழக்கமாக வைத்திருந்தேன்.’லெட்ஸ் கோ இன் தி ஆப்டர்நூன்’  என்றான் ராபர்ட்.’அவங் கூட போகாத’ என்றாள் ஐரீன்.

‘தனியா போனா போர் மேன், வெயிட் பார் மீ’

அவனுடனேயே ஒரு மணி வாக்கில் கிளம்பினேன்.

‘பாப் டோன்ட் கெட் ஹிம் இன் ட்ரபுள்’ .

‘வி வில் ஹேவ் பன் டோன்ட் வர்றி’

ஏதோ நூலை படித்துக்  கொண்டு அவன் அமர்ந்திருக்க, நான் புத்தகங்களை தேடிக் கொண்டிருந்தேன். கண்காணிப்பாளர் மதிய உணவிற்கு சென்று விட்டார், மீதமிருந்த இரண்டு பேரும் புத்தகங்களை வைத்து விட்டு கிளம்பினார்கள். ராபர்ட்  அறையில் மூலையில் இருந்த அடுக்கிற்கு சென்று இடுக்கிலிருந்து ஒரு புத்தகத்தை எடுத்து பேன்ட்டினுள் செருகிக் கொண்டான். நான் பார்ப்பதை கவனித்து அருகில் வந்து  கண்ணடித்தான். அவன் வயிறு பிதுங்கி இருப்பது போல் தோன்றியது.

‘புக்ஸ் எடுத்துடியா, ஷால் ஐ வெயிட் அவுட்சைட்?’.

‘இல்ல தோ கெளம்பலாம்’ மூன்று கார்டுகளில் ரெண்டிற்கு மட்டும்தான் புத்தகம் எடுத்தேன்.

என்ட்ரி  போட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது, ராபர்ட் வெளியே சென்று நின்று கொண்டான். சிறிது தூரம் நடந்த பின் புத்தகத்தை எடுத்து என்னிடம்காட்டி சிரித்தவனிடம், ‘கரெக்ட்டா எப்படி எடுத்த?’

‘வில் கீப் இட் தேர் மேன், தென் சம் டேஸ் லேட்டர் வந்து எடுத்துப்பேன்’

மாதத்தில் ஒரு முறை என்னுடன் நூலகத்திற்கு வருவான். அன்று மட்டும் நான் ஒன்றோ இரண்டோதான் புத்தகங்கள் எடுப்பேன்.

‘கரெக்ட்டா வேணும்னுதானே லஞ்ச் டைம்ல வர’

‘ஆஹ், மை ஷெர்லாக்’

நானும் ஒரு புத்தகத்தை ஒளித்து வைத்துக் கொள்கிறேன் என்று சொன்னதற்கு, ‘நோ நோ நீலாம் இத பண்ணக் கூடாது’

‘ஜாலிக்குதான பாப்’

‘தென் ஐ வில் கோ அலோன்’

அந்த ஞாயிறும் ராபர்ட்டும் நானும் வீட்டிற்கு திரும்பிக் கொண்டிருந்தோம். ஒரு முதியவர் முடிச்சை அவிழ்த்துப் பார்த்து மீண்டும் கட்டியபடி முன்னால் சென்று கொண்டிருந்தார்.

‘ஹே, ஆஸ்க் தட் ஓல்ட் மேன் டு ஸ்டாப்’

ஓடிச் சென்று அவரை நிறுத்தினேன்.

‘என்ன தம்பி என்ன வேணும்?’ வயது அறுபதிற்கு மேல் இருக்கும்.

இரண்டு ரூபாய் நாணயத்தை நீட்டி, ‘கீழ் போட்டீங்க’ என்றான் ராபர்ட்.

முடிச்சை அவிழ்த்து  மீண்டும் பார்த்து ‘நீங்களே எடுத்துக்காம குடுத்தீங்களே’

செட்டித் தெருவை தாண்டி இருந்தோம்.

‘ஏன் சிரிக்கற’

‘ஒண்ணு..ல  ராபர்ட்’

‘யூ  இம்ப்’. அவனும் சிரிக்க ஆரம்பித்தான்.

மண்டையைப் பிளக்கும் மதிய வெயிலில் ஆளரவமற்ற தெருவில் நடந்து கொண்டிருந்தோம்.

இரு வீட்டிலும் அங்கமுத்து திரையரங்கில் மாலைக் காட்சி பார்க்க முடிவு. டிக்கெட் வாங்க நாங்களிருவரும் முன்னதாக வெளிவந்து இரு வருடங்களுக்கு மேல் ஆகிவிட்டாலும் நல்ல கூட்டம், பிரபலமான பாடல்கள். நுழைவாயில் படிக்கட்டில் நின்றபடி, ‘ஸ்டே ஹியர்  கீப் எ பேர்ட்ஸ் ஐ வியு பார் தெம், நா டிக்கெட் வாங்கறேன்,’ என்றதில் ‘பேர்ட்ஸ் ஐ வியுவின்’ அர்த்தம் பிடிபட   சில கணங்கள் ஆனது. ஐரீன் அருகே அமர்ந்துதான் படம் பார்த்தேன். படத்தின் ஆரம்பத்திலும், இறுதியிலும் தற்கொலைச் சம்பவங்கள். இரண்டு தடவையும் அவளின்  ‘ஊ’, ‘காட்’.  திரும்பி வரும்போது படத்தின் இசை பற்றி ராபர்ட் பரவசமாக பேசிக் கொண்டிருந்தான். குறிப்பாக நாயகன்-நாயகி நடனமாடும் வரிகள் இல்லாத  இசைக் கோர்வை குறித்து ‘ப்ளட்டி குட்’. ஐரீன் எதுவும் பேசாமல் வந்தாள்.

‘ஹீரோ இஸ் அ லூசர்’

‘பாப், ஹீரோயின் ரெண்டும் கூடத்தான்’

‘ஐரீன் நீ என்ன சொல்ற?’

‘ஷட் அப் பாப்’

‘ஏன் கோவப்பட்ற’

‘வில்லன்ட்ட சண்ட போட்டு செத்தாக்கூட பரவால்ல பாப். வேஸ்ட் இந்தாள், சண்டையே போடத் தெரியாது’ என்று என்னுடைய ஆதர்ச நட்சத்திர நடிகர் அந்தச் சூழலை எப்படி அதிரடியாக  சமாளித்திருப்பார் என்று விவரித்தேன்.

‘கரெக்ட்டா சொல்றான் பார்’

‘இன்சென்சிடிவ் பிக்ஸ் போத் ஆப் யு’

வீடு வந்து சேரும் முன் அவளுடன் இயல்பாக பேசத் துவங்கி இருந்தேன்.

மேட்டுத் தெரு ஐஸ் பால் கடைக்கு சென்று சொம்பில்  குளிர்ந்த பால் வாங்கி வருவது, சின்ன மணியக்கார தையல் கடை என அவளுடன் விடுமுறை நாட்களில் அலைந்தேன். ‘ஒ யூ ஹவ் ப்ரோக்கன் மை ஹார்ட்,’ என்று ஊளையிடுவான் ராபர்ட்.

வீட்டில் பெரியவர்கள்தான் என் பள்ளிக்கு முன்பாக இருக்கும் காப்பி அரைக்கும் கடைக்கு செல்வார்கள்.  இந்த முறை தனியாக சென்று வருவதாக கெஞ்சி அனுமதி பெற்று கொண்டு ஐரீனிடம், அவள் வருகிறாளா என்று கேட்க, அவள் தயார்.

பில்டர் காபி மீது அவளுக்கு பிரியம்.  கடையின் இரண்டாம் படிக்கட்டில் போடப்பட்டிருந்த ஸ்டூலில் அமர்ந்தாள். கடைக்காரரிடம் அரைக்க வேண்டிய விதம், அளவுகளை  சொன்னேன்.

‘எப்பமே நான்தான் வருவேன் இங்க’

‘நைஸ், க்ரேட் ஸ்மெல், இங்கேயே ஒக்காந்திருக்கலாம் போலிருக்கு’

‘யா’

‘அதுதான் மிஸ் எடுக்கற கிளாஸ்’

‘யுவர்ஸ்’

‘அது மேல, தர்ட் வரைக்கும்தான் இங்க, ஹை ஸ்கூல்லாம் பர்ஸ்ட், செகண்ட் ப்ளோர் ‘

சைக்கிளில் வந்து கொண்டிருந்த கஞ்சாவைப் பார்த்ததும் கடைப்பக்கம் திரும்பினேன். சைக்கிள் பெல் ஓசை.

‘ஹி இஸ் காலிங் யு’

அவனருகில் சென்றேன்.

‘என்னடா’

‘சும்மா வெளில ஒரு ரவுண்ட்’

‘இவங்க தான் மிஸ் பொண்ணா?’

‘ம்ம், சைக்கிள் ப்ரேக்கு சரி இல்லையா? லூசா இருக்கு’

‘இல்லடா’

‘கூப்டறாங்கடா’

‘நீ கெளம்பு’

‘யுவர் பிரெண்ட்?’

ஸ்டாண்ட் போட்டான்.

‘மை கிளாஸ்மேட் கஞ்சா’

‘கஞ்சா?’

‘மை நேம் இஸ் ரகுராமன்’

‘பின்ன ஏன் அப்டி கூப்டற?’

‘சொல்லட்டுமாடா’

‘சும்மா ஜோக்கடிக்கறான்’

‘பட் தேர் மஸ்ட் பி சம் ரீசன் நோ’

‘யா’

‘நாளக்கு இஸ்கூல் வருவேல்ல’

‘ஏன் அவன டீஸ் பண்ற, போய்ட்டான் பாரு’

‘பிரெண்ட்தான’

‘வை இஸ் தட் பாய் ஸ்டேரிங் அட் மீ’

‘தெர்ல, சும்மா நிக்கறான்னு நெனக்கறேன்’

‘டேய் என்னடா இங்கேயே நிக்கற, கெளம்பு போ’

இரண்டடி தள்ளிச் சென்று நின்று தெரு முனையை பார்த்தான்.

‘ஐரீன் கார்னர்ல பாரு’

லுங்கி கட்டிக் கொண்டு இரண்டு இளைஞர்கள், இவர்கள் பக்கம் பார்த்தபடி. ஒருவன் எங்கள்பால்காரம்மாவின் கடைசி மகன். போன வருடம், லுங்கி அவிழ்ந்து மேலே முழுக்கை சட்டையுடன் கையில் பெரிய கம்புடன் அடுத்த தெருவுக்கு ஓட முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தவனை

பால்காரம்மாவும் மற்றவர்களும் அடக்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். சற்று அமைதியான பின்பும் அவர்கள் கொடுத்த லுங்கியை அணியாமல்

தூக்கி வீசிக் கொண்டிருந்தான். குச்சி குச்சியான கால்கள்.

அந்தச் சிறுவனை அருகே வருமாறு ஐரீன் சைகை காட்டினார்.

‘வாடா ஒண்ணும் பண்ண மாட்டாங்க’

‘ஏன் நிக்கற’

‘இல்லக்கா அவங்கதான்’

‘சொல்ரா’

‘அக்கா பேரு என்ன, வயசு என்னனு கேக்கச் சொன்னாங்க’, நாலணா நாணயத்தை எடுத்துக் காட்டினான்.

‘என்ட்ட நேரா கேக்கச் சொல்லு போ’

‘அதெல்லாம் வேணாம், அக்கா பதில் சொல்லலன்னு மட்டும் போய் சொல்லு’

‘  நீ போய் அப்படியே சொல்லு’

‘ப்ரச்சன ஆயிடும்’

‘நத்திங் வில் ஹேபென்’

திரும்பிச் சென்றவன் அவர்கள் அருகில் சென்று ஏதோ சொல்லி விட்டு ஓடினான்.

‘திக் ப்ரவ்ன், லுக்ஸ் யம்மி’. பிளாஸ்டிக் உறைக்குள் பொதிந்து வைக்கப்பட்ட காபிப் பொடியை வாங்கிய போது உள்ளங்கையில் உஷ்ணம். வீடு செல்லும்வரை இருக்கும்.

‘இது என்ன?’

‘சிக்கரி’ மற்றொரு சிறிய உறையில்.

‘வாட்ஸ் இட், ஊஸ்’

‘இதையும் மிக்ஸ் பண்ணுவாங்க’. வீட்டிற்குச் சென்றவுடன் முழுதாக கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

தெரு முனையில் வேறெங்கேயோ பார்த்தபடி   பால்காரம்மா பேரனும் அவன் நண்பர்களும்.

‘சைட்ல பாக்காத, லுக் ஸ்ட்ரைட்’

பத்தடி நடப்பதற்குள் சீட்டி ஓசை, உற்சாகச் சிரிப்பு.

‘வேணாம் அவங்க பொறுக்கிங்க’

நான் அங்கேயே நின்று விட்டேன். ஐரீன்   ஏதோ கேட்கிறாள். பதில் இல்லை. மீண்டும்  கை நீட்டி ஏதோ கேட்க, ஏதோ வாயசைக்கிறார்கள்.

அருகே சென்றேன்.

‘சின்னப் பையன்கிட்ட கேக்க சொன்னீங்கள்ல, ஆஸ்க் நவ்’

‘என்னடா சொல்லுது இது?’

‘அது இதுலாம் பேசாத’

‘நீ என்ன சொல்றேன்னு புர்ல’

‘ஓட்றானுங்க பாரு’

‘புல்லீஸ்’

டிசம்பர் மாத மத்தியில் நாடார் கடையில் சிவப்பு கலர் பேப்பர் வாங்கி வெட்டப்பட்டு அவர்கள் போர்ஷன் முன்பும், இயேசு படத்திற்கும் தோரணம். கிறிஸ்த்மஸ் ஸ்டார். நானும் வீட்டில் உள்ள சாய்பாபா படத்தின் சட்டகத்தின்மீது கலர் பேப்பர் ஒட்ட  முயற்சித்து கோந்து சரியாக பதியாமல் அரை மணி நேரத்திற்குள் பாதி ஒட்டியபடி ஊசலாட ஆரம்பித்தது.

‘என் கிளாஸ்மேட்ஸ் ரெண்டு பேர் அவங்க வீட்டுக்கு சான்டா, கரோல்ஸ் பாட்றவங்க வருவாங்கன்னு சொல்வாங்க’

‘இங்க சான்டா வருவாரா’

‘ஹன்ட்ரட்ஸ் ஆப் சான்டா’

‘ரீல் வுடாத’

‘ட்ரூ’

‘இந்தளவுக்கு பீலா விடக்கூடாது, ஐரீன் சான்டா வருவாரா’

‘நெக்ஸ்ட் இயர் பாக்கலாம்’

‘பழைய வீட்ல’

‘நோ. சான்டா ஹேட்ஸ் அஸ்’

‘பாப். சும்மா சொல்றான்’

கிறிஸ்த்மஸ்சுக்கு முந்தைய நாள் முன்னிரவு அவர்கள் வீட்டில் பாடல்களுக்கு  ஆட்டம். டேவிட் வந்திருந்தார். அந்த வயதிலும் மிசஸ். கோம்ஸ் டேவிட்டுடன் மெல்லிசை பாடலொன்றுக்கு அசைந்தபடி நன்றாகவே ஆடினார். ராபர்ட்டும் ஐரீனும்  துள்ளலான இசைக்கு. ‘பை தி ரிவர்ஸ்’ என தொடங்கும் பாடலைத் தவிர மற்றனைத்தும் மனதில் தங்காதவை. என்னையும் ஆடச் சொன்னார்கள். சில நிமிடங்கள் உடம்பையும் தலையும் உலுக்கியபின் சென்றமரும்போது சம்பிரதாய கைதட்டல்கள்.

‘அனதர் மைகேல் ஜாக்சன் இன் தி மேக்கிங்’.

மாலை ஐரீனுடன் வெளியே சென்றுவிட்டு  சந்திற்குள் நுழையும்போது பக்கத்து வீட்டு ராட்சஸி கூப்பிட்டார்.

‘ராத்ரி பெரியவர் ஒலாத்தறாரு வீட்டு வாசல்ல, கல்லுப்பு போட்டு வைங்க’

‘ஹவுஸ் ஓனரா’

‘இல்ல, ஸ்னேக்க சொல்றாங்க. நைட் அந்த பேர சொல்லமாட்டங்க’

‘ஹி இஸ் ஏ ஸ்னேக் டூ’

‘ஏன்?’

‘நத்திங்’

‘உப்பு போட்டா வரமாட்டாரு’

‘நாங்க எந்த பாம்பும் பாக்கலையே, என்ன பாம்பு?’

‘பெரியவர் எல்லார் கண்ணுக்கும் தெரிய மாட்டார்”

ராட்சஸிக்கு மாந்த்ரீகம் தெரியும் என்ற தெருப்  பேச்சை நம்பச் செய்யும் உருவம். எங்கள் இரு வீட்டிற்கும் பொதுக் கிணறு. ராட்சஸி வீட்டு மா, தென்னை மரங்களுக்கு நிறைய தண்ணீர் செலவாகி  விடுகிறது என்று தண்டபாணி கோடைக் காலங்களில் கிணற்றை தூர் வாரும்போது முணுமுணுப்பார். ராட்சஸியிடம் நேரடியாகச் சொன்னதில்லை.

‘அவங்களுக்கு மேஜிக் தெரியும் ‘

‘விச்?’

‘அப்டித்தான் சொல்றாங்க’

உப்பை வாசலில் போடாவிட்டாலும் எந்த பாம்பும் தென்படவில்லை.

‘எப்டி அவங்கள்ட்ட தைரியமா பேசறீங்க’

‘நீதான் பயமுறுத்தற, எனக்கு எந்த டிப்ரன்ஸ்சும் தெரில’

‘குமாஸ்தாக்கு பர்ஸ்ட் வைப் இருந்தாங்களாம், அதப் பத்திலாம்…’ ராட்சஸி கணவர் வக்கீலிடம் குமாஸ்தாவாக வேலை பார்த்தார்.

‘ஹு நோஸ், அவங்ளுக்கு எப்டி தெரியும்’

‘…’

‘ஷி இஸ் வெரி லோன்லி அவ்ளோதான்’

மிசஸ். கோம்ஸின் போர்ஷனுக்கு முன் சிறிய கொட்டகை.  தண்டபாணி முன்பு மாடு வளர்த்த இடம். வீட்டை விரிவாக்கி கட்டியபின் கொட்டகையை இடிக்க மனமில்லை. இப்போது குடியிருப்பவர் உபயோகத்திற்கு மாவாட்டும் கல்லும் அம்மிக் கல்லும், அவருடைய வேறு பழைய பொருட்களும். அரைக்கும் போது மிகவும் ஜாக்கிரதையாக இருக்க வேண்டும்.

கோவணத்துடன் கொட்டகையில் இருந்து தண்டபாணி வெளியே வந்து போர்ஷன் வாசலில் நின்று, நெஞ்சை நீவியபடி உள்ளே ஏதோ சொல்லி விட்டுச் சென்றார். வழுக்கை, தொங்கும் மார்பகங்களில் சில வெள்ளை முடிகள், தொந்தி, கருத்த பிருஷ்டங்களில் தேமல்.

‘நாடார் கடக்கு போறேன் எதாவது வாங்கணுமா’

ஐரீன் தோளைக் குலுக்கினாள்.

‘ஹி இஸ் டுயிங் இட் ஆன் பர்பஸ்’

‘மா’

‘இங்க பூச்சி ஜாஸ்தி, போர்த் படிக்கும்போது என்ன நட்டுவாக்கிளி கொட்டிடுச்சு’

‘அப்டின்னா’

‘ஸ்கார்பியன் டைப்’

‘இங்க பாக்க என்ன இருக்கு?’

‘முன்னலாம் அவர் காத்தால மட்டும்தான் இங்கெல்லாம் வருவாரு’

‘ஸீ’

‘நீ கெளம்பு கடேக்கு’

‘டோன்ட் டெல் பாப் மாம்’

டப்பா ஸ்கூலில் விளையாடி விட்டு  வீட்டிற்குத் திரும்பும் போது மிசஸ். கோம்ஸ் போர்ஷனுக்கு முன்பு சண்டை.

‘ஓனர் எங்க வேண்ணாலும் போவான், வீட்டுக்குள்ள வரலல்ல’ தண்டபாணிகூட பீஸ்ட். ராபர்ட் தோளில் வைத்து அழுத்தியபடி ஐரீன்.

‘அதுக்கு இப்டியா வரணும்’

‘ஏம்மா இங்க எதாவது குப்ப அடச்சு கெடக்கான்னு பாக்க வராரு, வேறப்படி வர முடியும்?’

‘நாங்க வீட்ல இருக்கும்போதுதான் மெனி டைம்ஸ் வராரு ‘

‘வேணும்னேவா இங்க வராங்க, நீ இல்லாதப்பதான் வர்னுமா, பெர்சா நீட்டி கேள்வி கேக்கற?’

‘கொஞ்சம் மரியாதையா பேசுங்க’

‘தபார்ம்மா இப்டிதான் பேச வரும், இங்க்லீசுலாம் தெர்யாது’

‘வேணும்னே வந்து வீட்டு முன்னாடி நிக்கறீங்க’

‘நிய்யூ இந்த வவுசுல கவுனு போட்டுட்டு நிக்கற, எவன் எவனோ வூட்டுக்கு வரான் நான் கேக்கறேனா’

‘ராபர்ட், நோ…’ தோளில் கை வைத்து அவனை இழுத்தாள் ஐரீன்.

‘ஒங்கள சொன்னா கோவம் வர்தில்ல’

‘ஹி இஸ் அவர் அங்கிள்’

‘நீதான சொல்ற’

இந்த முறை ராபர்ட் தண்டபாணியை நெருங்கி நெஞ்சில் கை வைத்து தள்ளி விட்டான்.

‘அடிங்கோத்தா எங்கப்பன.. ‘

தெருவாசிகள் பலர் கூடி விட்டார்கள்.

‘நைனாவ அட்சிட்டான்  ‘

‘அவரு ஊடு என்னமோ பண்றாரு’

‘இஸ்கூல் வாத்தியாரம்மா இப்டி பண்ணுதே’

‘ஓனரையே அடிப்பாங்களாமா’

‘நானே பாத்திருக்கேன் இந்தாளு  இங்க அப்பப்ப வர்த அத கேக்க மாட்டேங்கறீங்க,’ ராட்சஸி.

‘மாய்மாலம் பண்ணி வீட்ல ஒட்டிக்கிட்டவ பேசறா’ தள்ளிச் சென்று தண்டபாணி முணுமுணுத்ததோடு சரி, யாரும் நேரடியாக ராட்சஸியிடம் பேசவில்லை.

அப்பா பேசிப் பார்த்தார்.

‘அவங்களுக்கும் நமக்கு சரிப்பட்டு வராது, காலி பண்ண சொல்லிடுங்க ஸார்’

‘ஏதோ கோவத்துல ரெண்டு சைட்லயும் பேசிட்டீங்க’

‘இல்லங்க ஸார் இதுங்களுக்கெல்லாம் வூட கொட்த்தருக்க கூடாது ஸாரு, ரெண்டுங்கெட்டான்’

மீண்டும்  ராபர்ட்டை அடக்கினார்கள்.

‘தோ இதுதான் சொல்றேன், காலி பண்ண சொல்லுங்க’

‘லச்சரஸ் பகர்’ என்று ராபர்ட் கத்திக் கொண்டிருந்தான்.

‘இங்கிலீசு பேசுனா மட்டும் போதுமா?’

‘அவ்ங்க அவங்க ஆளுங்களோட கூத்தடிக்கட்டும்’

அந்த மாத முடிவிலேயே காலி செய்து குடி புக வேறு வீடு டேவிட் ஏற்பாட்டில் கிடைத்து விட்டது. கிளம்ப இன்னும் ஓரிரு நாட்கள் இருக்கும்போது

அவர்கள் போர்ஷனுக்கு சென்றேன்.  இரண்டு  சூட்கேஸ்களில் துணிகளை திணித்துக் கொண்டிருந்தார்கள் மிசஸ். கோம்சும் ஐரீன்வும்.

‘என்னடா?’

‘ஹெல்ப் பண்ணட்டுமா?’

‘வேணாம், தேங்க்ஸ்’

சூட்கேஸை மூட அதன் மேல் பகுதியில் வலுவான அடி.

‘பார்பேரியன்ஸ்’

‘மா’

‘இட்ஸ் தி ட்ருத்’

‘நீ கெளம்புடா’

‘இட் வாஸ் அ மிஸ்டேக் டு கம் ஹியர் ‘

‘போயிட்டு அப்பறம் வா’

‘திஸ் இஸ் நாட் அவர் பிளேஸ்’

‘வாட் இஸ், மாம்?’

ராயர்

தி. வேல்முருகன்

காலை மணி பத்து இருக்கும். வெள்ளாத்து ஓரம் கரையில் தீ மூட்டி கொண்டு இருந்தனர் குமாரும் ராயரும். அகரம் அங்காளம்மன் கோயிலுக்கு கொடி ஏத்திய மறுநாள் அன்று பூச்சட்டி எடுக்க ஒவ்வொருவராக பெண்களும் ஆண்களும் சிறுவரும் கையில் பானையோடு வந்து சேர்ந்த வண்ணம் இருந்தனர், மானம்பாடி ஆத்தம்கரையில்.

“ஏ குமாரு, நல்லா வேர அடி வேருக்கட்டை கிடந்தா பாரப்பா இந்த நெருப்பு பத்தாம போயிடும்”

“எல்லாம் 20 பானைக்கும் மேல இருக்குது”

“பிறகு யார்ரா நெருப்பு போட்டதுன்னு நம்மள குறை சொல்லுவானுவ! கட்டைவோ கிடக்கும் கிழக்காலே, ஆத்தோரம் போய்ப் பாரு,” என்று சொல்லிவிட்டு ராயர் ஒரு பீடியை எடுத்து தலைப்பில் இருந்து ஒரே சீராக அரக்கி விட்டு வாயில் வைத்தார்.

தூர நின்று வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு இருந்த மணி ராயரிடம், “ஏன் மாமா அந்த காச கொடுக்கக் கூடாதா நீ,” என்று கேட்டதும் அதுவரை இருந்த நாட்டாமைத்தனம் மறைந்து ராயருக்கு முகம் வாடி விட்டது. கூட்டத்தில் யாராவது தன்னைப் பார்க்கிறார்களா எனப் பார்த்தார். பம்பைக்காரரும் ஒத்துக்காரரும் தட்டிக் கொண்டு இருந்தனர். கூட்டத்தில் கொஞ்சம் பேர் வேப்பிலை ஒடிக்க கலைந்து கொண்டிருந்தனர். ஒத்தும் பம்பையும் இருவரும் கழுத்தில் இருந்து வாரைக் கழட்டி விட்டு வேலிக் கருவை நிழலில் ஒதுங்கிக் கொண்டிருந்தனர். கூட்டத்தோடு வந்த சிறுவர்கள் அருகில் இருந்த ரயில்வே பாலத்தை பார்க்க மேலே ஏறிக் கொண்டிருந்தனர். யாரும் அவர்களை கவனிக்கவில்லை

“மாப்பிள்ளை, அப்படி போவும் வாயேன்,” என்று மணியை அழைத்துக் கொண்டு சற்று பெரிய வேலிக்கருவை ஆற்று ஓரம் நின்ற இடத்திற்கு வழி முள்ளை ஒதுக்கிக் கொண்டு ராயர் சென்றார்.

வாயில் இருந்த பீடி அணைந்து விட்டது. அதைத் தூக்கி எறிந்து விட்டு புதிதாக ஒரு பீடியை உருட்டிப் பத்த வைத்தார்.

மணி ராயரை விட்டு பார்வை விலக்காமல் பார்த்துக் கொண்டு நின்றான். “மாப்பிள்ளை,” என்று ராயர் ஆரம்பித்தார்.

“சொல்லு மாமா,” என்றான் மணி.

“நான் இந்த ஊருல எப்படி சத்தியகீர்த்தியா இருந்தேன் தெரியும் இல்ல உனக்கு?”

“அதான் மாமா காசக் கொடுத்துட்டு இரண்டு வருசமா உன் பின்னாடி நிக்கிறேன்”

“அது இல்லை மாப்பிள்ளை, என் தம்பி சடையன தெரியுமில்ல உனக்கு?”

“அதுக்கென்ன மாமா இப்ப?”

“இருக்குப்பா! நீல்லாம் சின்ன புள்ள அப்ப. ஒரு நாளு மணி இந்நேரம் இருக்கும். நம்ம கிருஷ்ணன் கோயில் மானியம் இராக்குட்டைக்கு கொடுத்தாங்கல்ல, நெய்வேலியானுவல்ட்ட, தெரியுமா?”

“தெரியாது மாமா”

“நீ எல்லாம் அப்ப சின்னப்பிள்ளைப்பா. இருந்தாலும் சில விசயம் தெரிஞ்சிக்கணும். அந்தக் குட்டைலதான் நான் மாச சம்பளத்துக்கு ராக்காவலுக்கும் பகல்ல ஆளு வேலைக்குமா நிக்கிறேன். மோட்டுத் தெரு பசங்க இரண்டு பேர் சைக்கிள்ல ஓடியாந்து, “அண்ண அண்ண, ஒரு ஆளு கிடக்கு பேச்சு மூச்சு இல்லாம, நீ கொஞ்சம் வா உன் தம்பியான்னு பார்த்து சொல்லு,” அப்படின்னு சொன்னதும் எனக்கு ஈரக்குலைல இருந்து ஒரு படபடப்பு வந்து நெஞ்சு எல்லாம் அடைக்குதுபா.

“நான் கைல இருந்தத போட்டுட்டு அப்படியே குறுக்கே கொடக்கல்லு செட்டியாரு நெலத்துல இறங்கி கண்ணு மூஞ்சி வாய்க்கா வரப்பு தெரியாம ஒரே ஓட்டமா ஓடறேன்….”

“ஏய் கம்னாட்டிவோல எங்கடா போனிங்க? தீ உக்காந்துட்டுதுடா. ஏலேய் ஏய். யார்ரா அங்க? ராயரு ஏன்டா அங்க போயி நிக்கிற? தீய கலைச்சு இரண்டு கட்டைய எடுத்துப் போடுரா,” என்று ராமு படையாச்சியின் குரல் கேட்டது.

ராயரும் மணியும் திகைச்சு நிற்பதை கவனித்து, “என்னடா காலையிலே ஊத்திட்டிங்களா?”

“இல்ல மாமா தே கட்டை எடுக்கதான் வந்தோம்”

ராயரோடு மணியும் சேர்ந்து வந்து விறகு போட்டதும் தீ குறைந்சு திரும்ப நன்றாக பிடித்து எரிய ஆரம்பித்தது. கரகம் ஜோடித்து தயாராகி விட்டது. பூசாரி இன்னும் வரவில்லை. பூச்சட்டி எடுக்க வந்தவர்கள் வேப்பிலையை ஒடித்து வந்து சும்மாடு பிடிக்க தயார் செய்து கொண்டு இருந்தனர்.

“வாணம் வச்சிருக்க தம்பி, இரண்டு வாணத்த வுடுப்பா, வர வேண்டியவங்க எல்லாம் வரட்டும்,” என்றார் பம்பைக்காரர்.

‘உயிங்’ என்று ஒரு வாணம் ஆற்று மேலும் மற்றொன்று தெருவு பக்கமும் சென்று வெடித்தது.

“போதும்பா, கரவம் கெளம்பும்போது விடலாம். எல்லாம் ஆவ வேண்டிய வேலையைப் பாருங்க,” என்றார் ராமு படையாச்சி.

“மாப்பிள்ளை நீ வா,” என்று ராயர் மணியை அழைத்துக் கொண்டு ஒதுங்கி மறைவாக நின்று கொண்டு பீடி பத்த வைத்தார்.

மணிக்கு ராயரை நேரடியாக கேட்க முடியாமல், தானே சடையனைப் பற்றி தனக்கு தெரிந்ததைச் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

“மாமா எனக்கு சடையன நல்லா தெரியும். பொம்பளை மாதிரி தண்ணி கொடத்த இடுப்புல எடுத்துட்டு வருவாப்பல. எந்நேரமும் வாயில வெத்தலை பாக்கும் பொயலையும் போட்டு மென்னுக்கிட்டு பொம்பளைவகூட அவுங்களுக்கு புடிச்ச மாதிரி பேசி சிரிச்சுட்டு இருப்பாப்பல. நாங்க எல்லாம் அப்ப விபரம் தெரியாத வயசு. சடையன் யாருகூட பேசுனாலும் நாங்க அவங்க ரெண்டு பேரையும் சேர்த்து தப்பாதான் பேசுவோம் மாமா. அப்புறம் அவரு அகரத்து வாய்க்கா ஓரம் இருக்கற மூணு பனை மரத்துலதான் இருக்காரு, ராத்திரியானா பாதி சாமத்துல நாலாவதா ஒரு பனை ஒசந்து நெடுமரமா தெரியும், அது சடையன்னு சொல்லுவாங்க. அதப் பார்த்தா அவன் ஜோலி முடிஞ்சுது அப்படின்னு பயமுறுத்துவாங்க. ஆனா அவருக்கு பொம்பளைய மாதிரி நடையும் சாடையும் இருந்ததால நாங்க பயந்துகிட்டுதான் அந்தப் பக்கம் போவோம்”

“ஆமாண்டா மாப்பிள்ளை, அந்தப் பயல என் அம்மாதான் அப்படியாக்கிப் போச்சு. அக்காவோ கட்டிக்கிட்டு போனதும் கடைக்குட்டி இவனுக்கு பொம்பளை வேசம் போட்டுப் பாத்திச்சு, இவன் அதைய புடுச்சுகிட்டு நடக்க ஆரம்பிச்சுட்டான். வளந்த பிறகு கொஞ்சம் திருந்தி சட்டை கைலி கால் சட்டைவோன்னு போட்டாலும் சுருக்குப் பையும் வெத்தலை பாக்கையும் விடல.

“இருபது இருபத்தைந்து வருசத்து முன்ன என்ன இருந்தது? ரொம்ப கஷ்டம் மாப்பிள்ள, அப்ப இவன் சித்தாள் வேலைக்கும் நான் கூலிக்கு வண்டி ஓட்டவும் போவோம். அம்மா பாலு கறந்து செட்டித் தெருல குடுக்கும். அப்பா முடியாதவரு. அப்படி குடும்பம் போயிக்ட்டு இருந்தது. இவன் மாத்திரம் கொஞ்சம் காசு செருவாடு புடிச்சு வட்டிக்கு குடுக்க வாங்கன்னு இருந்தான்.

“கெட்ட சகவாசம் வந்துபோச்சி மாப்பிள்ளை. பொம்பளைவோ சினிமாவுக்கு, ஊட்டுல துணைக்குன்னு இட்டுப் போயி சின்ன வயசுலேயே சொல்லி கொடுத்துட்டாளுவ. வெளிய தெருவ போவ பொம்பளைவோ தொணைக்குப் போவ ஆரம்பிச்சவன், பிறகு ராத்தங்க ஆரம்பிச்சு சமயத்துல ரெண்டு மூணு நாலு வராம இருப்பான் அப்ப.

“நான்கூட, பொட்டப்பயலே ஊட்டுப் பக்கம் வராதன்னு அடிச்சுருக்கேன். ஆனா என்ன இருந்தாலும் கடைக்குட்டிப் பய இல்லியா, நாங்க தேடுவோம். ராத்திரில எங்களக் கண்டா, தே வரேன் போன்னு சொல்லுவான், ஆனா வர மாட்டான், சந்துல எங்கயாவது மறைஞ்சு நிப்பான்.

“இப்படி இருக்கும்போது எனக்கு கல்யாணம் ஆச்சுதா, இவன் ஊட்டுக்கே சுத்தமா வரது நின்னு போச்சு. சரி, கல்யாணம் பண்ணி வச்சா சரியா வந்துடுவான்னு அம்மா என் அக்கா பொண்ணய பேசி வச்சிருக்கு. அப்ப இவன் என்ன பண்ணான் தெரியுமா?

“சீட்டு புடிச்சு 25000 ரூவாய பாதிக்குப் பாதி தள்ளி எடுத்து வசூல் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தான். அப்பதான் ஒரு நாளு விடியக்காலையில 4 மணி இருக்கும், மொத கோழி கூவிப் போச்சு. அரவம் கேக்குது, யாருன்னு பார்க்கறேன், சடையன் உள்ள பூனை மாதிரி வரான். கெட்ட வீச்சம் அடிக்குது.

“இதை எல்லாம் சொல்லக் கூடாது, நீ யாரு வெத்து மனுசாளா? மாமன் மவந்தான கேட்டுக்க- எல்லா பெரிய பிரச்சினைக்கு ஆரம்பம் உப்பு பொறாத சின்ன பிரச்சினைதான் காரணமா இருக்கும் அந்த மாதிரி சின்ன பிரச்சினைதான் ஆரம்பம்.

“எனக்கு கல்யாணம் நடந்து கொஞ்ச நாள்தான ஆவுது, அப்ப அன்னைக்கு நல்ல நிறைஞ்ச வெள்ளிக்கிழமை. வீட்டுல இருந்த பால உரிலேருந்து பூனை தள்ளப் போவ, அதப் பாத்து அம்மா என் ஊட்டுக்காரிய சத்தம் போட, ஒன்னு மேல ஒன்னு குறை சொல்ல எனக்கு இடையில கோவம் வந்து ஊட்டுக்காரிய ஒரு அடி அடிச்சிட்டேன். அதான் என் ஊட்டுக்காரி அதுக்கு ஒத்துக்கல. அன்னைக்கு ராத்திரி நான் கடுப்புல வெளிய நார்க் கட்டிலைப் போட்டு படுத்து இருக்கேன், நல்ல மாசி மாசத்து நிலா வெளிச்சம் வாசல்ல விழுது. காஞ்ச புளி உடைக்காம வாசல்ல கிடக்கு. .தூக்கம் இல்லை, சரியா பெரண்டு பெரண்டு கிடக்கேன். அப்பதான் சடையன் வாரான். முட்டை ஓடு ஒடையற மாதிரி சத்தம். புளியம்பழத்தை மெரிச்சிட்டான் போல இருக்கு. இவன் மேலதான் வீச்சம் அடிச்சது. புரிஞ்சு போச்சு. வந்த கோவத்துல வச்சி விரிச்சு கண்ணு மூஞ்சி தெரியாம அடிச்சிட்டேன்”

“ஏன் மாமா?”

“உனக்குப் புரியலையா? என்னப்பா, அக்கா பொண்ண பேசி வெச்சிருக்கு, இந்தப்பய திருந்தாம பொம்பளகூட படுத்துக் கிடந்து வந்து இருக்கான்பா”

“அப்புறம் மாமா?”

“அன்னைக்கு போனவன்தான்…”

“எல்லாம் தனித்தனியா நிற்காம வாங்கடா, நேரம் ஆவுது, சாமி அழைக்கணும்… ஏங்க பம்பைக்காரரே கொஞ்சம் தட்டுங்க… ஏய் வாணத்தை உடுங்கப்பா,” என்று எல்லோரையும் விரட்டிக்கொண்டு வந்தார் ராமு படையாச்சி.

ராயரும் மணியும் தொடர்ந்து பேச முடியாமல் தீ எரியற இடத்துக்கு வந்து தீயைக் கலைத்து நெருப்பை ஆற்றினார்கள்.

பூச்சட்டி எல்லாம் வேப்பிலை மாலை கட்டி வரிசையாக இருந்தது. பூசாரி கொண்டு வந்து இருந்த வடை வாரியால் நெருப்பை பூச்சட்டியில் அள்ளிப்போட ஆரம்பித்தார். சாம்பிராணி பொடியை எல்லாரும் போட ஆரம்பித்ததும் அந்த இடம் பார்க்க வேறு மாதிரி ஆகிப் போனது.

பம்பைக்காரர் ராகமாக பாட ஆரம்பித்தார். செண்டையும் பம்பையும் உக்கிரமாக அடிக்க ஆரம்பிக்கவும் பூசாரி வந்து பூக்கரகம் பக்கத்தில் நின்னதுதான் தெரியும், “ஆடி வாரா என் அங்காளம்மா…” என்று பம்பைக்காரர் ஒரு பக்கம் பாட, “என் அங்காளம்மா…” என்று ஒத்துப்பாடி பின்தொடர்ந்தார்.

பம்பை அடியை கூட்டி, டாய் என்று கத்திக் கொண்டு,

“ஓடி வரா என் அங்காளம்மா
அவ பாடி வாரா என் அங்காளம்மா”

என்று பம்பை அடி வேகம் கூடியதும் பெண்கள் இருவர் இறங்கி சாமியாட பூசாரி உடல் நடுங்க ஆரம்பித்து கத்திக் கொண்டு துள்ள ஆரம்பித்தார். அவரருகில் நின்ற அக்னிபுத்திரனும் சாமியாட ஆரம்பித்தார். இருவருக்கும் விபூதியிட்டு கரகமும் பூச்சட்டியும் கையளித்து தூக்கிவிட்டதும் வரிசையாக மற்றவர்களும் பின்தொடர்ந்தனர். பம்பையும் மேளமும் வாண வேடிக்கையோடு முன் சென்றது.

“மாமா…” என்று ராயர் கையை மணி பிடித்துக் கொண்டு கூட்டம் போகட்டும் என்பது போல் கை காட்டினான்.

“அப்புறம் என்னாச்சு மாமா?”

“அத ஏன் கேக்கற மாப்பிள்ளை… தானா வந்துடுவான்னு இரண்டு நாளு பாத்துட்டு தேட ஆரம்பிச்சா ஆள கண்ணுல காணும். தெரிஞ்சவங்க சொந்தக்காரங்க ஊடுவோன்னு ஒரு இடம் பாக்கி இல்லாம தேடறோம் ஆளு அம்புடலை. ஒரு வாரம் ஆயிப் போச்சி, ஒரு தகவலும் கிடைக்கல. எத்தனை நாளைக்கு சும்மா இருக்க முடியும்?

“அன்னைக்குதான் இறால் குட்டைக்கு திரும்ப வேலைக்குப் போனேன், அப்பதான் இந்த மாதிரி கத்திக்கிட்டு ஓடியாந்தானுங்க”

“பிறகு என்ன ஆச்சு மாமா?”

“உன் தம்பியா பாருன்னு சொன்னானுவல, பயம், நடுக்கம் மாப்பிள்ளை, அப்படியே சொரசொரப்பு. ஒண்ணுமே புரியல. எங்க எங்கன்னு கேட்டுப் போறேன். கொய்யாத்தோப்பு போ போன்னு சொல்றாங்க. புள்ளத் தோப்பு வழியாத்தான போவணும், ஒரே ஆனை நெருஞ்சி காலெல்லாம் குத்துது, வேலிக் கருவை மேலயெல்லாம் கிழிக்க ஓடுறேன். தூரத்துலேயே தெரியுது, ஆளுவ கூட்டமா நிக்கிறது. அதப் பார்த்து ஓடறேன். ஓடிப் பார்த்தா ஒரு கீத்துல குப்புறக் கிடக்குறது தெரியுது. பார்த்ததும் தெரிஞ்சு போச்சு ,அவந்தான்னு. புள்ள எவ்வளவு நேரம் கிடந்தானோ…

“ரேகம் எல்லாம் துடிக்கிது. கிட்ட நெருங்க முடியல, வாட… யாருமே போவ மாட்றாங்க. உருக் குலைஞ்சு கிடக்கு. எனக்கு தம்பிய நாமதான் கொன்னுட்டோம்ன்னு மனசு ஆறலை மாப்பிள்ளை.

“நான் அன்னைக்கு கோவப்பட்டு அடிச்சது அதர்மம். பொம்பளை சுகம் ஒரு நாள் கிடைக்கல. இவன் மாத்திரம் போயி வரான அப்படிங்கற ஆத்திரம் பொறாம பாதகத்தை செஞ்சிட்டேன். ஒரு நாளும் அந்த மாதிரி அடிச்சது இல்லை…”

“அழுவாத மாமா… விதி, நீ என்ன செய்ய முடியும்?”

“நான் அடிக்கலனா அவன் போவப் போறது இல்ல. ஊட்டுல புது பொம்மனாட்டி இருந்ததால அவன் மான ரோசப்பட்டு வரல. அப்ப போனவன்தான் கீழ கிடக்கான்.

“சனம் எல்லாம் கூடிப் போச்சு, என் காசுக்கு வழி சொல்லுன்னு.

“எந்தக் காசுனு கேட்டா, எல்லாம் சீட்டுப் பணம். எனக்கு ஆயிரம் ரெண்டாயிரமுன்னு எல்லாம் ஒரு இருபது ஆயிரம் கணக்கு வருது.

“அப்ப நாட்டாமை கெழவர்தான் எல்லாரையும், நேரம் கெட்ட நேரத்துல என்னடா பேசுறீங்கனு சத்தம் போட்டு, “அதெல்லாம் பிறகு பார்க்கலாம் முதல்ல ஈச்சம் பாயும் கட்டிலும் கொண்டு வந்து பாயில சுருட்டிக் கட்டுங்கடா. கட்டிலோட தூக்கி கொண்டு போயி சுடலைல வச்சி எரிச்சுட்டு வந்து சேதிய சொல்லுங்கடா,” அப்படின்னு சொன்னாரு.

“அதே போல செஞ்சாச்சு. விடிஞ்சு பால் தெளிக்க கிளம்பறோம். பணம் தரணுமுன்னு சொல்லி கடன்காரன் வழிய மறைக்கவும் பஞ்சாயத்த ஓடும் பிள்ளை விட்டு உடனே ஊரக் கூட்டியாச்சு. ஆள் ஆளுக்கு வாய்க்கு வந்த மாதிரி பேச ஆரம்பிச்சதும் நான் சொன்னேன், ‘நாட்டாமை பணம் காசுக்காக அண்ணன் தம்பி இல்லாம புடாது. என் தம்பி போய்ட்டான். அவன் எவ்வளவு காசு வச்சி இருந்தான் வாங்குனான்னு எனக்குத் தெரியாது. .குடியிருக்கிற மனக்கட்டு இருக்கு. அத ஒரு விலை போட்டு நீங்க எடுத்துக்குங்க. செத்துப் போன எந்தம்பிய கடன்காரன்னு யாரும் சொல்லாதீங்க. நான் என் குடும்பத்தை காலி பண்ணிட்டு வேலை செய்யப் போற இடத்துல இரந்து என் பாட்டப் பாத்துக்கிறேன்,” அப்படினு சொன்னதும் நாட்டாமை செத்துப்புட்டாரு. நல்ல மனுஷன்.

“அவரு எழுந்து, “ஏய் தலைமுறையா இருந்த குடும்பம், நீ எங்கடா போவ? முட்டுக்கட்டை இருடா,” அப்படினு சொல்லி, “ஏம்ப்பா உங்களுக்கு எல்லாருக்கும் சொல்றேன். செத்துப் போன தம்பி வாங்குன கடனுக்காக அண்ணன்காரன் இல்லன்னு சொல்லாம தன் பங்கையும் உட்டுக் குடுக்குறான். நீதி, நாயமுன்னு ஒன்னு இருக்குல்லையா? அண்ணன் தம்பின்னா பாகம் இரண்டு. ஒரு பாகத்துல ராயர் இருந்துக்கட்டும். ஒரு பாகத்தை விலையப் போடு. அத எல்லாருக்கும் பிரிச்சுக் கொடுத்துடு. மேற்கொண்டு பாக்கி நின்னுச்சினா இருக்கப்பட்டவன் அவனுக்கு ஒரு வருஷம் கெடு கொடுங்க, ராயர் பைசல் பண்ணிடட்டும். கடன் கொடுத்தவன் எல்லாம் கூடிப் பேசி ஒரு முடிவுக்கு வாங்க,” அப்படினு சொல்லிப்புட்டாரு.

“உடனே பொம்பளைவோ எல்லாம் குசுகுசுன்னு பேச ஆரம்பிச்சுட்டாங்க, கூட்டத்துல. சடையன் ராத்திரி வந்து ரோட்ல நின்னான், பார்த்தேன். அவன் பேயா நிற்கிறான், நிலை இல்லாம. யாராவது அடாவடியா ராயர வீட்டை விட்டு தொரத்துனீங்க, அவங்க குடும்பம் அவ்வளவுதான், சடையனத் தெரியுமுல்ல ஒருத்தரும் தப்பிக்க முடியாது. பாவம், கோரமா அகாலமா போயிட்டான் வாழற வயசு, அப்படினு பேசுதுங்க ஒவ்வொரு பொம்பளையா.

“உண்மையோ பொய்யோ யாரு கண்டா? அதிகமா சொன்னவங்க எல்லாம் பயந்து போயி உள்ள தொகைய சொன்னதும், நாட்டாமை, “என்னடா சொல்ற ராயர்?” அப்படின்னு கேட்டார்.

“”அதுக்கென்னங்க பால் தெளிய முடிச்சிட்டு செட்டியார்ட்ட ஊடு பத்திரம்தான் இருக்கு அத வச்சித் தரேன், நீங்களே கொடுத்துடுங்க நாட்டாமை,”ன்னு சொல்லிட்டு அப்படீயே செஞ்சேன் மாப்பிள்ளை. அப்படியாப்பட்ட சத்யகீர்த்தி நானு. சரியா மூணு வருசம் ஆச்சு மனக்கட்ட திருப்ப. அப்பா அம்மா ரெண்டு பேரும் மறு வருசமே ஒன்னு பின்ன ஒன்னா போயி சேர்த்துட்டாங்க. நான்லாம் தப்பு பண்ணிட்டு என்னும் இருக்கேன். அப்பையே போயி இருக்கணும், மாப்பிள இப்படி நெஞ்சில வச்சி குமைஞ்சு அல்லாடாம…”

“அப்புறம் உம் பிள்ளைவோள யாரு பார்ப்பா மாமா?”

“அத நினைச்சுதான் கிடக்குறேன்”

“அது சரி மாமா, சடையன் எப்படி செத்தாப்லன்னு தெரிஞ்சுதா?”

“கெட்ட சகவாசம்தான். பொம்பிளை தொடர்பு, காசு பணம் குடுக்க வாங்கன்னு இருந்தான்ல, இதுல ஏதோ ஒன்னுதான் காரணம். அவன் செத்ததும் ஒரே புரளி. இங்க நிக்கிறான் அங்க நிக்கிறானு… பொம்பளைவொளுக்கு சொல்லவா வேணும்?”

“அவன் பூட்டான், ஆனா இன்னைக்கும் என் மனசு தவிக்குது மாப்பிள பொறாமையில நான் அடிச்சது உண்மை. எனக்கு மன்னிப்பு கிடையாது.

“நீ நல்லா இருப்ப. யாருகிட்டயும் இப்படி மனச நான் தொறந்தது இல்லய்யா. உன் காசு எங்கேயும் போயிடாது தரேன் மாப்பிள”.

பூக்கரகமும் அக்னிச் சட்டியும் கோயில் வாசல் வந்து விட்டது. கோயில் உள்ளிருந்து எட்டிப் பார்த்த ராமு படையாச்சி, “என்னடா ராயர் இன்னும் போத தெளியலையா உனக்கு? நல்ல குடும்பத்துல பொறந்துட்டு ஏன்டா இப்படி பண்ற?” என்று கேட்டுக்கொண்டு அருகில் வந்தவர், “ராயரு, ரெண்டு நாளைல தரன்னு சொன்னியேடா, வித உடப் போறன்னு சொல்லி வாங்கின அந்தக் காசக் குடுக்கக் கூடாதாடா?” என்றார்.

நதி நிறுத்தம்

ரா கிரிதரன்

(This is an unauthorised translation of the poem, ‘River Stop,’ originally written in English by Arvind Krishna Mehrotra. The Tamil translation is intended for educational, non-commercial reproduction at this particular website only)

வடக்கு மலைகளில்
படுகைக் கரையை மீறி
ஓரிரண்டு சாலைகளைக் கடக்கும்
ஓர் நதியைத் தனித்த பயணங்களில் பார்க்கிறேன்.

வருடத்துக்கு ஒன்று அல்லது ரெண்டு முறை
கரையேறும்போது
தவறவிட்ட
பாலங்களைத் திரும்பிப் பார்க்கும்.
மேட்டுப்பகுதியிலிருக்கும்
படகுகள் அதைப் பார்க்கும்.

மறதி அதிகமாயிருக்கும் மூன்று குழந்தைகளைப் போல
நட்சத்திரம், துடுப்பு மற்றும் மீனும்
ஜன்னலைக் கடக்கும்.
நான் அவர்களது கை அளவை அளந்து
சிறு சிவப்பு மேலுடுப்புகள்
தைப்பேன்.

ஒன்றை ஒன்று விட்டுப்போகாமலிருக்க
மந்திர வட்டங்கள் அவற்றைச் சுற்றி வரைகிறேன்.
ஒளியற்ற மலைகளுக்குப் பின்னால் அவை மறைகின்றன.

நதி செல்லும்
சாலையோர மரங்களின்
வரிசையில்
இறுகிய முகம்கொண்ட
யாத்ரிகர்களின்
சிறு கூட்டம்
பயண ஊர்த்திக்காகக் காத்திருக்கிறது.

oOo

(1970களின் நவீன ஆங்கில இந்திய கவிதை உலகத்தில் மிகப் பிரபலமானப் பெயர் அரவிந்த் கிருஷ்ண மெஹ்ரோத்ரா. அருண் கொலாட்கர், ஏ.கே.ராமானுஜம், போன்றவர்களுடன் அரவிந்த் கிருஷ்ண மெஹ்ரோத்ரா ஒரு கவிதை இயக்கமாகச் செயல்பட்டார். அவரது ஆங்கில கவிதைகளும், பிராகிரத மொழியாக்கங்களும், கபீரின் கவிதை ஆக்கங்களும் உலகளாவிய கவனத்தைப் பெற்றுத்தந்தது. பம்பாயின் நவீன சிறு பத்திரிக்கை உலகின் அடையாளமாகக் காணப்பட்டவர் அரவிந்த் கிருஷ்ண மெஹ்ரோத்ரா. damn you எனும் சிறு பத்திரிகையைத் தொடங்கி பல இளம் கவிஞர்களை ஆங்கில கவிதைக்கு ஆற்றுப்படுத்தியிருக்கிறார். Middle Earth, Nine Enclosures போன்ற தொகுப்புகளும் History of Indian Literature, The Oxford India anthology of twelve modern Indian Poets போன்ற விமர்சக நூல்களும் எழுதியவர்.

அவரது கவிதைகளின் மொழியாக்கங்களை இத்தொடரில் பார்க்கலாம்.)