சிறுகதை

தேய்விளக்கு- நரோபா குறுங்கதை

நரோபா

மனம் அலைவுற்று சொற்கள் வசப்படாத அந்நாளின் சாமத்திலே செய்வதறியாது திகைத்திருந்தார் பழுவேட்டையர். மொட்டை மாடியிலிருந்து பார்க்க, மேகத்தால் விழுங்கப்பட்ட நிலவின் மென்னொளி மேக விளிம்புகளை மிளிர செய்தது. காகிதத்தைக் கசக்கி வீசிவிட்டு வேகவேகமாக இறங்கி பரணில் கிடக்கும் பழைய மரப்பெட்டியை இறக்கினார். அதனுள் கிடந்த துணிப் பொதியை பிரித்தார்.

நீள்மூக்கும் அகன்ற வயிறும் கொண்ட பொன்னிற அற்புத விளக்கு துகில் நீத்து மினுமினுத்தது.

கண்ணாடியை ஒரு முறை மூக்கில் ஏற்றிவிட்டு பளபளப்பான வயிற்று வளைவில் தன் முக பிம்பத்தை ஒருகணம் நோக்கிப் பின், பாதியில் ஊசலாடி கொண்டிருக்கும் கதையொன்று எழுதப்பட்டிருந்த தாளால் அதைத் தேய்த்தார்.

அப்போது விளக்கிலிருந்து வெளிறிய பொன்னிற அரைக்கைச் சட்டை அணிந்த காலில்லா வான் நீல பூதம் மெதுவாக கையூன்றி தவழ்ந்து வந்து அவர் முன் அலுப்புடன் கைகட்டி நின்றது. அதன் பழைய அடர் நீல நிறத்தை நினைவுறுத்தும் திட்டுக்கள் தோல் மடிப்புகளிள் ஆங்காங்கு தென்பட்டன.

“ப்ச்… திரும்பவும் நீதானா?” என்றார் ஏமாற்றமாக.

“ஹுசூர்… அதே விளக்கு, அதே இடம்… வேற என்ன வரும்?” என்று பணிவாகச் சொன்னது பூதம்.

லட்சிய இலக்கிய வாசகன்

 

நரோபா

“அண்ணே.. கண்டுபிடிச்சுட்டேண்ணே.. கண்டே பிடிச்சுட்டேன்..” என்று கதவைத் தள்ளிக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தான் கிடாரம்கொண்டான்.

கையில் புத்தகத்துடன் சுவற்றில் சாய்ந்து படித்தபடியே கண்ணயர்ந்திருந்த எழுத்தாளர் பழுவேட்டையன் கிடாரத்தின் குரலைகேட்டு திடுக்கிட்டு விழித்தார். கண்ணாடியை மூக்குக்கு மேலே நன்றாக இழுத்துவிட்டுக் கொண்டு அவனைப் பார்த்தார்.

கிடாரம் அவர் கையில் பிடித்திருந்த புத்தகத்தின் அட்டையைத். திருப்பி உற்று நோக்கினான்.

“என்னடா கிடாரம்” என்றபோது அவர் குரலில் மத்தியான உறக்கம் கலைந்ததன் சலிப்பு அப்பட்டமாக புலப்பட்டது. அந்த அறையில் ஓடிக்கொண்டிருந்த ஒரேயொரு மேசை மின்விசிறி நடுக்குவாதம் வந்தது போல் தலையை ஆட்டியது. அதிலிருந்து காற்றை காட்டிலும் இரைச்சல் அதிகமாக வெளிவந்து கொண்டிருந்தது.

“அண்ணே .கெளம்பு.. அவன கண்டுபிடிச்சுட்டேன்..”

“யாரடா?’

“அதாண்ணே இம்புட்டு வருஷமா நாம தேடுற லட்சிய இலக்கிய வாசகன”

“டேய்…கடுப்பக் கெளப்பாத”

“நீகூட போன வாரம் விமர்சன கூட்டத்துல கோவமா சொன்னியேண்ணே.. ஒங்கள மாதிரி கூமுட்டைகளுக்கு எங்கத வெளங்காதுடா.. லட்சிய இலக்கிய வாசகன நம்பி எழுதிருக்கேன்னு.. கோவத்துல நாக்காலிய ஒதஞ்சுட்டு வெளிய வந்தியே.. மறந்துட்டியா?”

“நல்லா நினவிருக்கு.. அதுக்கு என்ன இப்ப?”

“அண்ணே அம்மாறிய சத்தியமா சொல்றேண்ணே .. அவன் இருக்கான்.. லட்சிய இலக்கிய வாசகன் இருக்கான்.. அதுவும் நம்மூருலயே…. அவன கண்டுபிடிச்சுட்டேன்..”

“என்னடா சொல்ற? ..நெசமாத்தான் சொல்றியா..”, என்று எழுந்து கைலியை இறுக்கிச் செறுகினார் எழுத்தாளர் பழுவேட்டையன்.

“அன்னிக்கு நீ பேசுனத கேட்டு ரொம்ப விசனப்பட்டேன்.. ஒருவாரம் விடாம தேடி அலஞ்சேன்.. எப்புடியோ கண்டுபிடிச்சுட்டேன்.. வா போவோம்” என்று இழுத்து சென்றான் கிடாரம்.

கிடாரம் சைக்கிளை டவுனுக்குள் விட்டான். இடுகலான சந்துகளில் சைக்கிள் வேகவேகமாக ஒழுகிச் சென்றது. இருபுறமும் காரைச்சுவர்கள் நெடிதுயர்ந்து நின்றன. சுவர்களை ஒட்டி சாக்கடைகள் சலசலத்தன. காவாயின் முள்ளுச்செடிகள் ஓரம் பன்றிகள் புழங்கின. பழுவேட்டையன் கேரியரில் அமர்ந்து பீடி வலித்து கொண்டு ஏதோ ஒரு சிந்தனையில் லயித்திருந்தார். லட்சிய இலக்கிய வாசகன் பற்றிய குறிப்புகள் சங்க இலக்கியம், திருக்குறள் துவங்கி பாரதி வரை மறைபொருளாக புதைந்து கிடக்கின்றன என்கிறார் ஆய்வாளர் அர.சு. ராமையா. திருமந்திரமேகூட அவனை நோக்கி எழுதப்பட்ட படைப்புதான் என்றொரு பேச்சும் உண்டு. மூவாயிரம் வருடங்களுக்கு மேலாக இலக்கியத்திற்காகவே உயிர்வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர் என்றும், பரகாய பிரவேச சித்தி அடைந்தவர் என்பதால் உடல் மாற்றிகொண்டு உயிர் நீடிப்பவர் என்றும் அவரைப்பற்றி இலக்கிய வட்டாரத்தில் தொன்மங்கள் பல உண்டு. இளமையில் மரித்த எழுத்தாளர்கள், கவிஞர்கள் எல்லோரும் அவரை ஒருமுறையேனும் கண்டுவிட வேண்டும் எனத் துடித்து, அது சித்திக்காமல் விரக்தியில் மரித்தவர்கள்தான் என்ற உண்மையை ஆதாரபூர்வமாக முன்வைக்கிறார் முனைவர் சேரன் செங்குட்டுவன். பாரதியும், புதுமைப்பித்தனும் அவரை மிக அணுக்கமாக நெருங்கி கடைசி நொடியில் சந்திக்க தவறியவர்கள் என்பதற்கான சில வாய்மொழி சான்றுகள் உள்ளன . கடைசியாக அவரைச் சந்தித்த தமிழ் எழுத்தாளர் யாரென்றே தெரியவில்லை. அசோகமித்திரன், பிச்சமூர்த்தி, சுந்தர ராமசாமி, மௌனி, நகுலன் என பல பெயர்கள் இலக்கியவாதிகள் மத்தியில் கிசுகிசுக்கப்படுகின்றன. இலக்கிய உலகம் அழுது அரற்றி தேடிச் சலித்த ஒருவர் தன் ஊரில், அதுவும் கிடாரமே எளிதாக கண்டுபிடிக்கும் நிலையில் இருக்க முடியுமா என்றொரு குழப்பம் பழுவேட்டையனை வாட்டியது.

முட்டுச் சந்தில் நுழைந்து கடைக்கோடியில் உள்ள ஒரு பாழடைந்த செட்டிநாட்டு வீட்டு வாசலில் சைக்கிளை நிறுத்தினான் கிடாரம். சுவர் விரிசலில் வேம்பும் அரசும் முளைத்து வளர்ந்திருந்தன. முகப்பில் இருந்த சரஸ்வதி சிலையின் கரங்கள் துண்டுபட்டிருந்தன. அவள் கையில் வீணையிருந்த இடத்தில் பாதி வளைந்த இரும்புக்கம்பி நீண்டிருந்தது. பழுப்பும் செம்மண்ணும் சேர்ந்த புதுநிறத்தில் நின்ற அக்கட்டிடத்தில் மனித நடமாட்டத்திற்கான அறிகுறியே தென்படவில்லை. உளுத்துப் போயிருந்த வாசல் கம்பிக்கதவை திறந்து இருவரும் உள்ளே சென்றார்கள். எலிப் புழுக்கைகளும் பல்லி முட்டைகளும் திண்ணையில் விரவிக்கிடந்தன. நிலைப்படி புடைப்பிலிருந்து கரையான்கள் அவதி அவதியென வெளியேறிக் கொண்டிருந்தன.

“என்னடா இது ..ஏதோ துப்பறியும் கதையாட்டமிருக்கு.. இங்க ஆளே இருக்க முடியாதுடா”

பதிலேதும் கூறாமல் கிடாரம் மரக்கதவை தள்ளிக்கொண்டு உள்ளே சென்று, சுற்றுமுற்றும் பார்த்தார்கள். வளவு வீட்டு மாடியறையில் விளக்கெரிந்தது. மரப்படிகளில் ஏறி அந்த அறையை நோக்கி இருவரும் சென்றார்கள்.

அறை வாயிலில் ‘இடியாப்பம்’ ‘கடிகாரம்’ ‘பங்கனபள்ளி’ போன்ற சிற்றிதழ்களின் புதிய பிரதிகள் பிரிக்கப்படாமல் கிடந்தன.

“இதெல்லாம் இன்னமும் வருதாடா?” என்றார் பழுவேட்டையன் ஆச்சரியமாக.

கிடாரம் அவரை அமைதியாகச் சொல்லி சைகை செய்துவிட்டு கதவைத் தட்டினான். பழுவேட்டையனுக்குள் ஏதோ ஒன்று மினுங்கி மறைந்தது. இம்மாதிரியான பதட்டமான சூழல்களை அவர் வழக்கமாக ஒரு மேரி ரொட்டியை மென்று தின்று எதிர்கொள்வார். அன்று அவசரத்தில் அப்படியே கிளம்பி வந்துவிட்டதால், பதற்றத்தில் பற்றிக்கொண்டு எரியும் வடவத்தீயை எச்சில் கூட்டி முழுங்கி அணைக்க முயன்றார்.

ஐந்து நிமிடங்கள் ஆகியும் உள்ளே சிறு சலனம்கூட எழவில்லை. மீண்டும் கதவை வலுவாகத் தட்டியபோது அது சற்றே நகர்ந்தது. மெதுவாக கதவைத் தள்ளிக்கொண்டு உள்ளே சென்றார்கள். கதவை முழுவதுமாக திறக்க முடியவில்லை. ஓராள் விட்டத்திற்கே வழிவிட்டது. இருபுறமும் கூரையை முட்டும் அளவுக்கு நான்கு வரிசைகளாக சிற்றிதழ்கள், நடு இதழ்கள், சிறப்பிதழ்கள் அடுக்குகள் இருந்தன. என்னென்ன இதழ்கள் என வேகமாக ஓட்டிப் பார்த்தார். அறையிலிருந்த இரண்டு ஜன்னல்களையும் புத்தக அடுக்குகள் மறைத்திருந்ததால் நண்பகலிலேயே இருண்டிருந்தது. கொஞ்சம் வெளிச்சம் கண்ணுக்குப் பழகியபிறகு நோக்கினால் அந்த வரிசையில் எழுத்து, கசட தபற, சுபமங்களா, சரஸ்வதி போன்றவை இருந்ததுகூட ஏதும் ஆச்சரியமில்லை, ஆனால் இந்தியன் ஒப்பினியன், சுதேசமித்திரன், பாரிஸ் ரிவ்யு  எல்லாம்கூட இருந்தன. அப்போதுதான் பழுவேட்டையன் எதேச்சையாக தரையை நோக்கினர். பட்டுகோட்டை பிராபகர், ராஜேஷ்குமார், முத்துலெட்சுமி ராகவன், இந்திரா சவுந்தரராஜன், ரமணிச்சந்திரன் எனப் பலருடைய பாக்கெட் நாவல்களே தரைக்கு தளமாக திகழ்ந்தன. கிடாரம் கால் இடறியபோது காலுக்கு கீழே பல அடுக்குகள் உள்ளன என்பது பிடிபட்டது. ஒருவேளை இந்த அடுக்குகள் கீழ் தளத்திலிருந்தே துவங்குகிறதோ என்றொரு ஐயம் ஏற்பட்டது. புத்தகங்கள் மீது கால்வைக்க இருவருமே கூசினார்கள். கிடாரம் யோசிக்காமல் சட்டென முழந்தாளிட்டான். “கலைவாணியில்லியா” என்றான். சுவிசேஷ ஜெபக்கூட்டத்தில் நடப்பது போல் மண்டியிட்டு நடக்க துவங்கினான்.

அந்தக் கூடத்தின் முடிவில் வலப்பக்கம் ஓர் அறை திரும்பியது. அங்கே தலைக்கு மேலே அந்தரத்தில் தொங்கும் எல்ஈடி விளக்குக்கு நேர் கீழே  சுமார் ஐந்தடிக்கு பிரமிட் போல் அடுக்கப்பட்டிருந்த புத்தகங்களின் மேலே, பத்மாசனத்தில் அமர்ந்து இவர்கள் வந்ததைக்கூட கவனிக்காமல் ஒருவர் வாசித்துக் கொண்டிருந்தார். சோடாபுட்டி கண்ணாடி அணிந்த வழுக்கை தலையர், வயது ஐம்பதுகளில் இருக்கலாம், பென்சில் மீசை, மயிரடர்ந்த வெற்று மார்பு, சாம்பல் கட்டங்கள் போட்ட கைலி என அவருடைய அடையாளங்கள் நன்றாக பரிச்சயமாயிருந்தது. அப்போது பழுவேட்டையனுக்கு பிடி கிட்டியது, தோள் தினவும் தொந்தியும் அவரை வைக்கம் முகமது பஷீர் இல்லை என நிறுவியது.

அத்தனை நேரம் வாசித்துக் கொண்டிருந்தவர், சட்டென புத்தகத்தை மூடி வீசி எறிந்தார். அடுக்களை மேடையில் சென்று புதைந்து கொண்டது. அவரருகே சுமார் நான்கடி நீளமும் மூன்றடி விட்டமும் உள்ள தடித்த கணக்கு நோட்டு போல இருந்த ஒரு புத்தகத்தை பிரயாசைப்பட்டு திறந்து, அதில் என்னவோ எழுதிவிட்டு மூடிவைத்தார். அதன் பின் அவர்களை நேருக்கு நேராக நோக்கினார்.

“வாங்க பழுவேட்டையன்.. வாங்க கிடாரம் கொண்டான் “ என வரவேற்றார். தொலைக்காட்சி தொகுப்பாளர்களுக்கு உரிய திடமான இயந்திர குரல். முகத்தில் விஜிபி காவல்காரன் போல் அத்தனை இறுக்கம்.

“உக்காருங்க” என அவர் காட்டிய நாற்காலி முழுக்க புத்தக அடுக்குகளால் உருவாகியிருந்தது.

“தைரியமா உக்காரலாம்.. காலுக்கு முன்னலாம் கம்பராமாயணம், தால்ஸ்தாய் பயன்படுத்துவேன். இப்போ ஜெயமோகன், பா.வெங்கடேசன் எல்லாம் பயன்படுத்துறேன்.. நல்லா வலுவா இருக்கும்.. குஷன் வந்து சேதன் பகத், ஷோபா டே மாதிரி இலகுவான புக்ஸ் .. நல்லா மெத்துன்னு இருக்கும்” என்றார்.

சுவர்களை ஆங்கில அயல்மொழி நூல்களின் வண்ண வண்ண அட்டைகள் வியாபித்திருந்தன. எல்லாம் அவரறியாத பெயர்கள். சுயசரிதைகள், மானுடவியல் ஆய்வுகள், வரலாற்று நூல்கள்! இத்தனை பெயர்கள் இத்தனை புத்தகங்கள் அவரை நிலையிழக்கச் செய்தன. சாப்பாட்டு மேசை சிட்னி ஷெல்டன், ஜெப்ரி ஆர்ச்சர், எனிட் ப்ளைடன் புத்தகங்களால் உருவாகி இருந்தது. சமையல் மேடை முழுக்க பயண நூல்களால் அமைக்கப் பெற்றிருந்தது. ஒருகால் கூரையைத் தவிர அனைத்து இடத்திலும் புத்தகங்களால் நிரம்பியிருக்க வேண்டும் எனும் எண்ணத்துடன் அண்ணாந்து நோக்கினார். மெதுவாகச் சுழன்று கொண்டிருந்த மின்விசிறியின் ரெக்கைகள் மீது இரண்டடுக்கு புத்தகங்கள் அடுக்கப்பட்டிருந்தன. அந்தரத்தில் வலைகட்டி அதிலும் புத்தகங்களை நிறைத்திருந்தார். புத்தகங்களால் ஆன கூரை.

“அண்ணே ..கக்கூஸ ஒரு தடவ பாத்துரனும்ணே.. எனக்கென்னமோ நம்ம புக்குல்லாம் அங்கதான் இருக்குமொனு கிலியா இருக்கு” என்று காதில் கிசுகிசுத்தான் கிடாரம்.

“எதாவது சாப்புடுறீங்களா..நா இப்பத்தான் ஜூலியன் பர்ன்ஸ் சாப்புட்டு முடிச்சேன்.. மத்தியானத்துக்கு மிலன் குந்திரா வதக்கல்.. ராத்திரிக்கு திஜா தான் ஒத்துக்குது”

பழுவேட்டையனால் இதை உள்வாங்கவே முடியவில்லை. திகைத்து சொல்லறுந்து அமர்ந்திருந்தார். ‘இலக்கியத்தில் வாழ்வது’ என்றால் என்ன என்பதை அப்போதுதான் முதன்முறையாக உணர்ந்து கொண்டார். கண்களில் கசிந்த நீரை அவரால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. இத்தனையாண்டு கால வாழ்வில் உருப்படியாக நாம் ஒரு முன்னூறு நானூறு புத்தகங்கள் வாசித்திருப்போமா? அவமானமாக இருந்தது. நெடுநேரம் மௌனம் களைந்து பேச துணிந்தார்.

“இதெல்லாம் உண்மையா இருக்கும்னு என்னால நம்பவே முடியல. அப்ப ஒங்களப் பத்தி நிலவுர கதையெல்லாம் நிசம்தானா?”

அக்கேள்வியை அமைதியாக கடந்தார்.

“அந்தக் கணக்கு நோட்டு என்ன?”

“அது ஆவணப் புத்தகம். புத்தகத்தோட பேரும் அதப்பத்தி ஒரு வார்த்தையில அபிப்ராயமும் எழுதி ஆவணப்படுத்தனும்.”

“ஒரு வார்த்தையா?”

“ஆமா. அதுக்குமேல வேற என்ன எழுதணும்? ஒரு புத்தகத்தைப் பற்றி சொல்ல ஒரேயொரு கச்சிதமான சொல் போதும்.”

“அபாரம்.. அற்புதம்.. இதெல்லாம் திரும்பத் திரும்ப வருமா”

“இல்ல. ஒரு சொல் கூட திரும்ப எழுத முடியாது. அந்த புத்தகம் அத ஏத்துக்காது… அது மாதிரி நாம நம்பாத போலியான, பொய்யான சொற்களையும் எழுத முடியாது”

“ஆச்சரியமா இருக்கே.. பாக்கலாமா?”

“இல்ல.. அனுமதி கிடையாது”

கிடாரம் இந்த பெரிய புத்தகத்தை எப்படி லவட்டலாம் என்று திட்டம் போடத் துவங்கினான்.

சற்று நேரம் நீடித்த மவுனத்தை களைந்து அவரே பேசினார்.

“நீங்க ‘சுவரொட்டி’ இதழ்ல  எழுதுன ‘பீளை’ கதை படிச்சேன்.”

“நல்லாயிருந்துதா?”

“இதே மாதிரி நா படிக்கிற நூத்தி முப்பத்தி மூணாவது கதை.”

“அப்ப நல்லாயில்லையா?”

“சில பேருக்கு பிடிக்கலாம்”

பழுவேட்டையன் சோர்ந்தார். அவருடைய சொற்கள் எல்லாம் கூர்மையாக கிழித்து சென்றன.

கிடாரம் ஆர்வமிகுதியால் அவரிடம், “என்னோட கவிதைய வாசிச்சதுண்டா?”

“கவிதையா?”

அவன் முகம் சிறுத்தது. பழுவேட்டையன் சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டார்.

“சாருக்கு சம்சாரம் இல்லிங்களா?”

“அதெல்லாம் அப்பத்திக்கு அப்ப”

“புரியலியே”

“சோஃபி, நடாஷா, அபிதா, யமுனான்னு வாழ்ந்துட்டு போயிட்டே இருக்க வேண்டியதுதான்’

“அதான பாத்தேன்.. இருந்தா இம்புட்டு பொஸ்தவம் சேத்துர முடியுமா என்ன?” என்றான் கிடாரம்.

என்ன மனுஷன்யா என்று மனதிற்குள் நினைத்துகொண்டார். ஆரத்தழுவி, உச்சி முகர்ந்து கண்ணீர் உகுக்க வேண்டும் எனும் உந்துதலை கவுரவம் கருதி தவிர்த்தார்.

“உங்கள கடசியா பாத்த தமிழ் எழுத்தாளர் யாருன்னு தெரிஞ்சுக்கலாமா?”

“வேண்டாம். அப்புறம் இதனால ஒரு பதிப்பகக் குழு சண்ட வரும்”

கிடாரம் கீழே கையூன்றி அமர்ந்திருந்த இடத்தில் ஒரு கம்ப இராமாயண உரைத்தொகுப்பு இருந்தது. உடனே அவரிடம் “கம்பன பத்தி என்ன நினைக்குறீங்க?”

“நல்ல மனுஷன். எளிமையா பழகுவாரு.”

இதைச் சொல்ல லட்சிய இலக்கிய வாசகன் எதற்கு என்று சுணங்கினாலும் அதை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளவில்லை கிடாரம்.

“அதில்ல..கவிச்சக்கரவர்த்தியில்லியா..அவரோட ஆகிருதிய பத்தி”

“நெடுநெடுன்னு கருப்பா மொட்டத்தலையா இருப்பார்,  இந்த படத்த பாருங்க, கவிஞன் மாரியா இருக்கான், கோவில் பூசாரியாட்டம் இருக்கான், என்னே நம் கற்பனை வறட்சி.”

“கம்பன பாத்திருக்கீங்களா?” என்று பழுவேட்டையன் ஆச்சரியமாக வினவினார்.

“வள்ளுவர் கூட வேற மாதிரி ..சரி அத விடுங்க.. அப்புறம் தேவையில்லாம சாதிச் சண்ட  மதச் சண்டையெல்லாம் வரும்” என்று மீண்டும் இறுகிய மௌனத்திற்கு திரும்பினார்.

“நீங்க எதுவும் எழுதினதில்லையா”

“இல்ல நா வாசகன் மட்டும்தான்.”

“எழுதிப் பாக்கனும்னு தோணினதே இல்லியா?”

“எத எழுதினாலும், அது எந்த புக்குலேந்துன்னு மூணாவது வார்த்தையில தெரிஞ்சு போய்டுது..எரிச்சலா இருக்கும்.. அதனால எழுதுறதில்ல”

“விமர்சனம்.. வாசகர் கடிதம் கூட எழுதுறதில்லியா?”

“தேவையில்லன்னு நினைக்குறேன்”

“இல்ல ஒரு ஊக்கமா இருக்குமேன்னு”

“அது என் வேலையில்லியே”

“இருந்தாலும் இம்புட்டு கறாரா இருக்கக்கூடாதுண்ணே” என்றான் கிடாரம். பழுவேட்டையனுக்கும் அவருடைய பதில்கள் ‘கொஞ்சம் கூட பிடி கொடுத்து பேசாமல் இருக்கிறாரே’ என அயர்ச்சியாகத்தான் இருந்தது.

“இல்ல எதுக்காக இம்புட்டு புத்தகங்களையும் படிக்கணும்..ஒரு நோக்கம் வேணாமா?”

“எனக்காகப் படிக்கிறேன். வாசிக்கிறேன், ஆகவே வசிக்கிறேன். Reading is not a means to achieve an end, its an end in itself. அதாவது எதையும் அடையணும்னு இல்ல, வாசிப்பே அடைவதுதான்.”

“இருந்தாலும் வெளிவாழ்க்கைன்னு ஒன்னு இருக்கே.. அதுக்கு வாசிப்பு உதவனும்ல.. வாசிச்சத போட்டு பாக்கணும்ல..நாலு சனங்கள புரிஞ்சிக்கலாம்”

“எனக்கு அப்படியொண்ணு கிடையாது. முன்னுக்குப் பின் முரணான சமூகம்தான இது. திருக்குறளையும் ஆத்திச்சூடியையும் இவ்ளோ வருஷமா படிச்சுட்டுதான வர்றோம். அதனால எல்லாம் மாறிட்டோமோ என்ன? நான் என்ன இந்த வெளையாட்டுக்கு வெளியேவே நிறுத்திக்குறேன்”

“எல்லா புக்கும் படிச்சுருவீங்களா.. இங்க இருக்குறத எல்லாமே படிச்சுட்டீங்களா?”

“ஆமா. லட்சிய இலக்கிய வாசகனை நம்பி எழுதப்படும் எல்லாத்தையும்”

“இப்ப தமிழ்ல எழுதுற எல்லாரையும் படிச்சுருவீங்களா? இணைய இதழ், ஃபேஸ்புக் எல்லாம் இருக்கே?”

முதுகுக்குப் பின்னிருந்த டேபை எடுத்து உயர்த்தி காண்பித்தார்.

“இதுக்கெல்லாம் காசு எங்கேந்து வரும்?”

“லட்சிய இலக்கிய வாசகனுக்கு இவையெல்லாம் இலவசமாக எப்படியோ வந்து சேரும்”

“அதான பாத்தேன்” என கிடாரம் நமுட்டுச் சிரிப்பொன்றை உதிர்த்தான்.

“உங்களுக்கு ரொம்ப பிடிச்ச எழுத்தாளர் யாரு?”

“தெரிஞ்சி என்னப்பண்ண போறீங்க?”

“இல்ல எங்களுக்கும் பிடிக்குமான்னு ..தெரியாத பேருன்னா தேடிப் போய் வாசிக்கலாம்..”

“சாண்டில்யன்”

“சாண்டில்யனா? யவன ராணி, கடல் புறா சாண்டில்யனா?”

“ஆமா”

“என்ன சார் இது.. நா கூட நீங்க தால்ஸ்தாய் பாஸ்டர்நாக் மாதிரி ஏதாவது சொல்வீங்கன்னு நெனைச்சேன்”

“நா சிறந்த எழுத்தாளர சொல்லல .. எனக்கு பிடிச்ச எழுத்தாளர சொன்னேன்..”

“அப்ப சிறந்த எழுத்தாளர சொல்லுங்க”

“நா லட்சிய இலக்கிய வாசகன்தான், அத லட்சிய இலக்கிய விமர்சகன்தான் சொல்லணும்”

“அவரு எங்க இருக்கார்?”

“தேவைன்னா நீங்கதான் தேடிக் கண்டுப்பிடிக்கனும்”

பேசிப்பேசி மூச்சிரைத்தது பழுவேட்டையனுக்கு. இப்படியும் விட்டேந்தியாக ஒரு மனிதன் இருக்க முடியுமா?

நோண்டிக்கொண்டிருந்த கைபேசியை கீழே வைத்துவிட்டு கிடாரம் அவரிடம், “இந்த கொன்றை வேந்தன் பூங்காவனத்த தீட்டி எழுதி அமக்களப்படுதே. அதப்பத்தி என்ன நினைக்கிறீங்க?”

“எனக்கு அதுக்கெல்லாம் நேரமில்ல. இன்னிக்கு படிச்சு முடிக்க இன்னும் பதினேழு புத்தகங்கள் இருக்கு.”

“ஏன் சார் எல்லாத்துக்கும் கோவப்படுறீங்க.. இவன் அவன திட்றதும்.. அவன் இவன திட்றதும்.. எல்லோரும் சேந்து நியாயம் கேக்குறது.. பஞ்சாயத்து பண்றதுன்னு .. இதெலாம் ஒரு ஜாலி சார்.. இலக்கியம் வளர இதெல்லாம் தேவ சார்’ என்றான் கிடாரம்.

“நான் லட்சிய இலக்கிய வாசகன், எனக்குன்னு இங்க ஒரு கடமை இருக்கு, அதிலிருந்து விலக முடியாது”

இதற்கு மேலும் அங்கிருப்பதில் எந்த பயனும் இல்லை எனும் முடிவுக்கு பழுவேட்டையன் வந்தார்.

“சரி புரியுது ..கெளம்புறோம்..அதுக்கு முன்னாடி என்னோட எழுத்தப்பத்தின அபிப்ராயத்த சொன்னிங்கன்னா சவுரியமா இருக்கும்”

“ஒருவேள கிடாரம் வயசில செத்து போயிருந்தா நல்ல எழுத்தாளர்னு சொல்லிருக்க ஒரு வாய்ப்புண்டு.. இப்ப இனியும் முப்பது வருஷம் காத்திருக்கணும்.. எப்பிடியும் மூணு நாள் நியாபகம் வெச்சுப்பாங்கன்னு நினைக்குறேன்””

பழுவேட்டையனுக்கு எரிச்சல் தாங்க முடியவில்லை. அத்தனை நேரமும் நகராமல் அமர்ந்திருக்கும் அந்த பிரமிட் புத்தகப் பீடத்தை தகர்த்துச் சாய்க்க வேண்டும் என்று வந்த வெறியை மிகுந்த சிரமத்துடன் அடக்கிக்கொண்டார்.

“சரி வரோம்” என்று வேகவேகமாக எழுந்தார்.

கிடாரம் அமர்ந்த இடத்திலிருந்து இரண்டு புத்தகங்களை லவட்டி சட்டையில் மறைத்துக்கொண்டு திருட்டுத்தனமாக எழுந்தான்.

“கிடாரம் அந்த புஸ்தகங்களை வெச்சுடுங்க” என்று கட்டளையிட்டார்.

“இது ரமணி சந்திரன் புக்குதான் சார்..சும்மா பழக்க தோஷத்துல” என்று வழிந்துக்கொண்டே கீழே வைத்தான்.

பழுவேட்டையரை ஆங்காரம் பிடித்து ஆட்டியது. இன்றிரவு சரக்கடித்துவிட்டு வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என வஞ்சினம் உரைத்தார். வெளியே செல்வதற்கு முன் திரும்பி, “சார் ஒரேயொரு கேள்வி.. எழுத்தாளன் பெரியவனா வாசகன் பெரியவனா?” என்று கேட்டபோது இயல்புக்கு மீறிய கடுமை அவர் குரலில் வெளிப்பட்டது.

பீடத்திலிருந்து சட்டென கீழே குதித்து இறங்கி நின்று கைகொட்டி சிரித்தார், சிரிப்பின் எடைதாளாமல் கீழே புத்தகங்களின் மீது உருண்டு புரண்டு அடக்க முடியாமல் சிரித்தார்.

பழுவேட்டையன் முழு வெறியில் கிடாரத்தை இழுத்துக்கொண்டு அங்கிருந்து வெளியேறினார். சைக்கிளை எடுத்து சாலையில் செல்லும் வரைக்கூட அந்த சிரிப்பொலி கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது. இருவரும் மவுனத்தில் ஆழ்ந்திருந்தனர். மகரநோம்பு பொட்டலில் சைக்கிளளை அழுத்திக் கொண்டிருந்தபோது பழுவேட்டையன் சன்னமாக  “நமக்கு இந்த சூனாபானா கூமுட்ட வாசகர்களே போதும்டா கிடாரம்..என்ன நாஞ் சொல்லுறது” என்றார்.

ஒரு பிற்பகல் உரையாடல் – காலத்துகள்

காலத்துகள்

அவளிடமிருந்து விலகிப் படுத்தவனுக்கு மெலிதாக மூச்சிரைத்தது. உதடுகளை இறுக்கிக் கொண்டான். மேலெழும்பி அமிழும் வயிறும் மார்பும். முகத்திலிருந்து முடிகளை ஒதுக்கிவிட்டு இவனை கவனிப்பவளின் நிர்வாணம். சுவரில் இருந்த ஓவியத்தின் மீது பார்வையைச் செலுத்தினான். செம்மறி ஆட்டுக் கூட்டத்தை சிதிலமடைந்த பாலத்தின்மீது முக்காடிட்ட ஒருவன் விரட்டிக் கொண்டிருக்க, கீழே அதை கவனித்தபடி ஓநாய். அதன் அருகே சுருட்டை முடியும், பிதுங்கும் கன்னங்களும் கொண்ட ரோஸ் நிற குழந்தை, நீண்ட ஸ்கர்ட்டின் வலது பகுதியை மட்டும் முழங்கால் வரை மடித்து தூக்கியிருக்கும் பெண்- குழந்தையின் தாய்? உடலின் துடிப்பு அடங்க ஆரம்பிக்க, அவள் பக்கம் திரும்பி, ‘அது என்ன நரியா, ஓநாயா? அந்த லேடி, கொழந்தை எல்லாம் பாத்தா அமெரிக்கா, இல்ல ஈரோப் வில்லேஜ் மாதிரி இருக்கு. எங்க வாங்குனீங்க, நல்லாருக்கு, எவ்ளோ ஆச்சு’ என்றான்.

படுத்தபடி வலது தொடையை சற்றே தூக்கி முட்டி மடித்து, ‘நேரு ஸ்ட்ரீட்லதான், ரொம்ப இல்ல, எய்ட் பிப்டி’ என்றவளின் மார்பிலும், முகத்திலும் வியர்வைக் கோடுகள். ‘ஏஸி போட்டும் வேர்க்குது, பேன் வேற ஓடுது. ஜூலைலகூட நல்ல வெய்யில் அடிக்குது’ என்று இவன் சொல்ல, ‘ வலது காலை மீண்டும் நீட்டி இவன் பக்கம் திரும்பி, ‘வெய்யில் மட்டுமில்ல’ என்றாள். பார்வையை ஏஸியின் பக்கம் திருப்பி, ‘நாங்களும் கேரியர்தான்’ என்றவனின் தோளில் கைவைத்து திருப்பினாள்.

‘எங்க சர்விசிங் கொடுக்கறீங்க? நாங்க ஏஎம்ஸிலா இருக்கோம், வருஷம் நாலு சர்விஸ். இதுதான் எனக்கு பர்ஸ்ட் டைம்’ என்றான்.

‘ஏஸி வாங்கறதா?’

‘இல்ல..’

‘.. எனக்கும் இதுதான் பர்ஸ்ட் டைம்’

‘இல்ல நான் என்ன சொல்ல வந்தேன்னா…’

‘புரிஞ்சுது, நானும் அதத்தான்..’

இருவரும் சிரிக்க ஆரம்பித்தார்கள். ஏறி இறங்கும் மார்புகள், கருத்த காத்திரமான முலைக்காம்புகளும், அவற்றைச் சுற்றிய காம்புத் தோலும். படுக்கை அருகே இருந்த தன் அலைபேசியை எடுக்க திரும்பினாள். சதைப்பற்றுள்ள உறுதியான பிருஷ்டம், கையை நீட்டி, பின் அவள் கரத்தின் மேற்புறத்தில் வட்டமாகத் தடவியபடி, ‘இப்பல்லாம் இந்த மாதிரி ஸ்மால் பாக்ஸ் பாட்ச் இல்ல, நம்ம ஜெனரேஷனோட போச்சு’ என்றான்.

அலைபேசியில் எதையோ படித்துவிட்டு சிரித்தபடி வைத்தாள். ‘அவர்தான் அனுப்பி இருக்காரு, ஏ ஜோக். ஒங்களுக்கும் பார்வார்ட் பண்ணிருக்கேன், உஷாக்கும் அனுப்பிருக்கேன். அவ எப்ப வரா?’ என்றாள்.

‘இன்னிக்கி நைட் கிளம்பி நாளைக்கு மார்னிங் வரா. மண்டே ப்ரவீணுக்கு ஸ்கூல் இருக்கே… ஒரு நாள் ரெஸ்ட் எடுக்கலாம். நா மட்டும் நேத்து சாங்காலம் பங்க்ஷன் அட்டெண்ட் பண்ணிட்டு வந்துட்டேன். இன்னிக்கு மார்னிங் ஆபிஸ் போக வேண்டியிருந்தது’

தன் கரத்தில் இருந்த தடுப்பூசி முத்திரையைத் தொட்டு, ‘இன்னும் டார்க்காதான் இருக்குல, எத்தன வருஷம் ஆச்சு. என்ன யூஸ் பண்ணிருப்பாங்க’ என்றாள்.

‘பசங்க எங்க, ஒங்க அக்கா வீட்டுக்கு போயிருக்காங்களா?’

‘ஆமா, லாஸ்பேட். ப்ரவீண் வீட்டத் தவிர இந்த அபார்ட்மென்ட்ல இவங்க வயசுல யாரும் இல்ல, அங்க போனா அக்கா பசங்ககூட வெளையாடிட்டிருப்பாங்க. சாங்காலம் அவர் ஆபிஸ்லேந்து திரும்பி வரும்போது கூட்டிட்டு வந்துருவாரு’.

விட்டத்தை பார்த்தபடி படுத்திருந்தான். வாசனை திரவிய வாசத்துடன் கலந்திருக்கும் உடலின் மணம். கூடவே இந்திரியங்களின் வீச்சம்.

‘என்ன பெர்ப்யூம் யூஸ் பண்றீங்க’

‘ஸ்பின்ஸ்’

‘நாங்க நிவியா’

இவன் தோளில் முகம் வைத்து, ‘இதெல்லாம் விட ஒண்ணா இருக்கறப்ப வர வாசன இருக்குல, கல்யாணம் ஆனப்ப ரொம்ப புதுசா இருக்கும்.கொமட்டற மாதிரியும் இருக்கும், அதே நேரம் என்னமோ பண்ணும்.’ என்றாள்.

‘நீங்க என்ன விட ஒரு வயசு பெரியவங்க, உஷா ஒங்க ஏஜ் சொல்லிருக்கா’

‘அப்போ… அதுலயும் பர்ஸ்ட் டைம்தானா’ என்று இவன் தோளைத் தட்டிக் கேட்டாள்.

‘என்னது.. அப்படி இல்ல, அதுவும்தான். பாத்ரூம்..’ என்றபடி எழுந்து குளியலறையுடன் இணைந்த கழிப்பறைக்குள் நுழைந்தான். கலவிக்குப் பின் அடுத்த பத்து நிமிடங்களுக்குள் சிறுநீர் முட்டிக் கொண்டு வந்துவிடும். சில நேரம் கலவியின்போது வாயு வெளியேறுவதும் நிகழ்வதுண்டு. உஷாவிற்குப் பழகிவிட்டது, உரக்கச் சிரிப்பாள், இவனும் தொடர்ந்து இயங்கிக் கொண்டிருப்பான். இன்று இவளுடன் முயங்கும்போதும் அந்த உந்துதல் ஏற்பட, வேகத்தைக் கட்டுப்படுத்தியவனை இறுக்கிக் கொண்டு ‘என்னாச்சு’ என்று கேட்டாள். சில கணங்களில் சப்தமிடாமல் காற்றை வெளியேற்றியபின் மீண்டும் வேகமாக இயங்க ஆரம்பித்தான். நாற்றமெடுக்கவில்லை என்பதால் அதை அவள் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. அந்தச் சில நொடி தயக்கம், என்ன நினைத்திருப்பாள், அது இப்போதும் நினைவில் இருக்குமா என்று தெரியவில்லை. ப்ளஷ் செய்து விட்டு அறையில் இருந்த பற்பசை, ஷாம்பூவை எடுத்துப் பார்த்தான். கண்ணாடியில் முகம், சதை இன்னும் தொங்க
ஆரம்பிக்கவில்லை. வயிற்றைத் தடவிக் கொண்டான், நன்கு உற்றுப் பார்த்தால் மட்டும் தெரியும் சதைப்பற்று, இப்போதும் மூச்சை உள்ளிழுத்துக் கொள்ளாமல் சட்டையை ‘டக்’ செய்து கொள்ளலாம். கதவைத் திறக்கப் போய் நின்றவன், தளர்ந்திருந்த குறியை பற்றிக் கொண்டு நீவி விட்டுக் குலுக்கி, இடுப்பை முன் பின்னாக அசைத்தான். குருதியோட்டம். குறியையும், விரைப்பைகளையும் உள்ளங்கைக்குள் பற்றிக் கொண்டு அசைத்தான். சூடு, கனம். கையை எடுத்து குறியின் நீளத்தைப் பார்த்துவிட்டு வெளியே வந்து, ‘பாத்ரூம் க்ளீனா மெயின்டேன் பண்றீங்க, டைல்சும் வழவழப்பா இல்ல, வயசானவங்க வந்தா தைரியமா நடக்கலாம்’ என்றபடி அவளருகில் படுத்தான். உஷாவைவிட சற்றே நீளமான கூந்தல். முழங்கையில் சுருண்டிருக்கும் முடிகளின்மீது உதடுகளை உரசினான்.

‘சண்டே நானோ அவரோ வாஷ்பேசின், பாட் ரெண்டையும் க்ளீன் பண்ணிடுவோம். தரைல ப்ளீச்சிங் பவுடர்’.

‘ஆமா, இதெல்லாம் வீட்ல வேல செய்ய வரவங்ககிட்ட சொல்லக் கூடாது, நாமதான் செய்யனும்’. வீட்டில் உஷாதான் எப்போதும்ம் இதெல்லாம் செய்வது.

‘தண்ணி குடிக்கிறீங்களா’ என்றபடி எழுந்து கொண்டையிட்டுக் கொண்டு நிர்வாணமாகவே அறையை விட்டு வெளியேறினாள். டிரெஸ்ஸிங் டேபிள் மீதிருந்த அவளுடைய அலைபேசியை எடுத்தான். தொடுதிரையில் கடற்கரையில் கணவன், மற்றும் இரு குழந்தைகளுடன் அவள் எடுத்துக் கொண்ட புகைப்படம். திடகாத்திரமான ஆள். மாதமொருமுறை ஞாயிறன்று அடுக்ககவாசிகள் மொட்டைமாடியில் சந்திக்கும்போது மட்டும் அவருடன் பேசியதுண்டு. இவளும் உஷாவும்தான் அரட்டையடிப்பார்கள், காலை உஷா இங்கு வந்தால், மதிய வேளைகளில் இவள்  அங்கு. வாட்ஸாப் செயலியில் அவள் அனுப்பியிருந்த, அவளுக்கு வந்திருந்த செய்திகள், அவளுடன் தொடர்பில் உள்ளவர்கள். அலைபேசியின் புகைப்படத் தொகுப்பில், கணவன், குழந்தைகளுடனான படங்கள் மட்டும். காணொளித் தொகுப்பில் எந்த வீடியோவும் இல்லை. அலைபேசியை வைத்துவிட்டு, வார்ட்ரோபைத் திறந்தான். மேல் ஷெல்பில் இவள் கணவனின் ஆடைகள். சட்டைகளின் கழுத்துப் பகுதியை கவனித்தான், சில தைக்கப்பட்டவை, சில உயர்தர நிறுவனங்களின் ஆயுத்த ஆடைகள். குனிந்து கீழ் ஷெல்பின் மரக்கதவை நகர்த்தினான். புடவைகள், சுடிதார்கள். ஜாக்கி உள்ளாடைகள். மார்புக்கச்சையின் அளவைப் பார்த்துவிட்டு கதவை மூடி நிமிர, அவள் உள்ளே நுழைந்தாள். வார்ட்ரோப் கதவை கைமுட்டியால் தட்டிவிட்டு ‘சும்மாத்தான் ரூம பாத்துட்டு இருந்தேன், வார்ட்ரோப் நல்லா பெருசா இருக்கு, இன்னும் கலர் மங்கல’ என்று சொல்லிக்கொண்டே கட்டிலுக்குச் சென்று படுத்தான்.

இவனிடம் தண்ணீர் பாட்டிலைத் தந்துவிட்டு, ‘ப்ரவீண் போற ஷட்டில் கோச்சிங்குக்கு போணும்ங்கறாங்க என் பசங்க, எப்படி நல்லாத் சொல்லித் தராங்களாமா’ என்று இவன் மீது காலை போட்டபடி கேட்டாள்.

உள்தொடையின் சூடு. ‘ம்ம், ப்ரவீணுக்கு புடிச்சிருக்கு, எதோ கொஞ்ச நேரம் வெளில வெளையாடட்டும்னுதான் போன மாசம் சேத்து வுட்டேன். நீங்களும் சேத்து விடுங்க, யுஸ்புல்லா இருக்கும்’

‘அவர்ட்ட சொல்றேன்’

பாட்டிலை அவளிடம் திருப்பித் தந்தபடி,’ஏ ஜோக் அனுப்பினார்னு சொன்னீங்கள்ள, அதெல்லாம் பேசுவாரா?’

‘பேசாம என்ன, அப்பப்போ இப்படி ஜோக்ஸ் பார்வர்ட் பண்ணுவாரு, நான் உஷாக்கும் அனுப்பிருக்கேனே, அவ சொன்னதில்லையா? கொஞ்ச நாள் எதுவும் அனுப்பலன்னா என்ன, புதுசா எதுவும் இல்லையா, அவர்ட்ட கேட்டு அனுப்புன்னு சொல்லுவா’

‘…’

‘நீங்க எப்படி… டெய்லி..’

‘என்னது டெய்லி? டெய்லி ஜோக்கு அனுப்புவாரான்னா?’

‘அதில்ல, டெய்லி ஒண்ணா இருப்பீங்களா, பசங்க வளந்துட்டாங்கல, கொஞ்சம் ஜாக்கரதையாத்தான் இருக்கணுமே, அதான் கேட்டேன்’

‘இதுக்கு டைம் டேபிளா போட முடியும்? பசங்களுக்கு இப்போ தனி ரூம் இருக்கு. நீங்க எப்படி, உண்மைய சொல்லணும், உஷாகிட்ட இதெல்லாம் பேசிருக்கேன், சும்மா ஏமாத்த முடியாது’

‘இதெல்லாம் பேசிப்பீங்களா? பிரவீணும் தனியாத்தான் படுத்துக்கறான். இந்த வருஷம் ப்ரவீனுக்கு அது இதுன்னு கன்னா பின்னான்னு பீஸ் வாங்கிட்டாங்க, நீங்களும் கட்ட வேண்டிருந்ததுன்னு உஷா சொன்னா’

‘அதே ஸ்கூல்தான, மாத்தலாம்னா எல்லா ஸ்கூலும் இப்டித்தான் இருக்கு. இந்த அபார்ட்மெண்ட் மெயின்டனன்ஸ் வேற மாசா மாசம். லிப்ட்டுக்கு வருஷா வருஷம் தர்றது ஓகே, செக்குரிட்டி தேவையான்ன’

‘அவன் பாதி நேரம் தூங்கிட்டிருக்கான், நான் இன்னிக்கு மதியம் வரும் போது செம மயக்கத்துல இருந்தான். பேசாம சிசிடிவி காமிரா ஒன்னு ரெண்டு வாங்கி பார்கிங்ல பிட் பண்ணிடலாம்’

‘கரெக்ட், அவர்கூட அதத்தான் சொல்லிட்டிருந்தாரு. இதுல ரெண்டு மாசத்துக்கு ஒரு தடவ மோட்டார் ரிப்பேர் வேற. தண்டச் செலவு’

‘அவர் நல்ல பெரிய கம்பெனிலதான் இருக்கார்ல, அலவன்ஸ்லாம் நெறைய இருக்கும் எனக்கு இங்க ஆபிஸ்ல ஸிடிஸி தவிர மன்த்லி மொபைல்க்கு டூ தவுசண்ட், அதர் எக்ஸ்பென்ஸ்ன்னு இன்னொரு டூ தவுசண்ட் தந்துடறாங்க.’

‘…’

‘ஒங்களுதும் அர்ரேஞ்ட் மேரேஜ்தான, உஷாவ ரெண்டு மூணு பேரு முன்னாடி பொண்ணு பாக்க வந்திருக்காங்க, இவ வேணாம்னு சொல்லிட்டா’

‘ஒங்களப் பாத்தவுடன மயங்கிட்டாங்க போலிருக்கு’

‘அப்டி இல்ல, நீங்க எப்படி’

‘..’

‘தனி ரூம்னா பரவாயில்ல.. ப்ரீயா இருக்கலாம். எவ்ளோ நேரம் வேணும்னாலும். நம்ம கெபாசிட்டி பொருத்துதான… நெறைய நேரம் டைம் போறதே தெரியாது, நாளைக்கு வீக்டேன்னு வேற வழியில்லாம தூங்க வேண்டிருக்கும். உங்களுக்கு எப்படி, நேரமாகுமா, அவர் எப்படி..’

‘இதுக்காக பக்கத்துல க்ளாக் வெச்சு நேரத்த நோட் பண்ணுவாங்களா என்ன?’

‘அதில்ல, சும்மாத்தான். ரெண்டு வாட்டிகூட இருக்கலாம், தனியா படுத்தா. ஒடம்பு முடியனும், நெறைய பேருக்கு ரெண்டு வாட்டிங்கறது கஷ்டம், பர்ட்டிகுலர்லி ஆம்பளைங்களுக்கு. அவர்… எப்படி…’

‘இப்போ அப்படி தோணுதா’

‘இல்லல்ல, ஜஸ்ட் கேட்டேன் அவ்ளோதான்’

‘ஏன் டயர்ட்டா இருக்கா?’

‘அப்டிலாம் இல்ல, எங்களுக்கு அது சகஜம்தான்’ என்றபடி அவளை அருகில் இழுத்தான். ‘எல்லாம் மூட பொறுத்து தான், ரெண்டு வாட்டிலாம் இருக்கறது’ முகத்தில் அவள் மூச்சுக் காற்று.

‘காத்தால எழுந்துக்கறது கஷ்டம் இல்ல. வீட்ல உஷாக்கு பிரவீண ஸ்கூலுக்கு ரெடி பண்ணணும். யப்பா அடிச்சுப் போட்டாப்புல இருக்குன்னு, எழுந்தவுடன குளிக்கப் போய்டுவா அப்ப மட்டும், அதுக்கப்பறம்தான் சமையல் எல்லாம். அந்த மாதிரி நேரத்துலதான் நான் பையன ஸ்கூல் வேனுக்கு கொண்டு விடுவேன், நீங்களும் வருவீங்க. எனக்கு பெரிசா டயர்ட்டா இருக்காது, அவரு என்ன ரொம்ப லேட்டா எழுந்திருப்பாரா’

‘அவர் எப்படியும் காத்தால வாக்கிங் கெளம்ப அஞ்சு மணிக்கெல்லாம் எழுந்துப்பாரு. என் மூஞ்சி டயர்ட்டா இருந்தா உஷா கரெக்ட்டா கண்டு பிடிச்சு கிண்டல் பண்ண ஆரம்பிச்சுடுவாங்க.’

உஷா இவள் கணவன் குறித்து பொதுவாகச் சொல்லி இருக்கிறாள், அடுக்ககத்தில் நடைபெறும் புத்தாண்டு இரவுணவு கொண்டாட்டத்தில் அவனுடன் பேசி இருக்கக்கூடும். இங்கு அரட்டை அடிக்கும்போது அவனும் வீட்டிலிருந்தது உண்டா என்பது குறித்து உஷா எதுவும் சொன்ன ஞாபகம் இல்லை. இவள் தனக்கு அனுப்பும் ஜோக்ஸ் குறித்தும்.

‘…நீங்க எக்ஸர்சைஸ் எதுவும் செய்யறதில்லல’

‘ம்ம்ஹும், அவர் எக்ஸர்சைஸ் வேற செய்வாரா வீட்ல?’ விலகினான்.

‘அதெல்லாம் இல்ல, ஒரு மணி நேரம் நடக்கறது மட்டும்தான். அவருக்கு அப்படி ஒண்ணும் தேவையும் இல்ல’

‘நானும் போணும்’ என்றபடி தலையணையை எடுத்து இடுப்பின் மீது வைத்துக் கொண்டான்.

‘ஒங்களுக்கும் ஒண்ணும் அவசியமில்ல, நடந்துட்டு வந்தா பிரெஷ்ஷா இருக்கும், அவர் அதுக்குதான் போறார். நீங்களும் சேந்துக்கலாம். பேசிட்டே போனா நடக்கறது தெரியாது இல்ல’

‘…’

‘ப்ரவீணுக்கு இப்போ ஒம்போது வயசுல’

‘ஆமா மேரேஜ் ஆகி பத்து வருஷம் ஆச்சு, ஒடனே கன்சீவ் ஆகிட்டா. ஒங்களுக்கு எப்ப மேரேஜ்’

‘பதினாலாவது வருஷம் ரன்னிங்’

‘பெரியவனுக்கு எவ்வளவு வயசு, பன்னெண்டா? ரெண்டு வருஷம். வீட்ல பெரியவங்க அதுக்குள்ளே கொடச்சல் கொடுத்துருப்பாங்க.’

‘அதெல்லாம் இல்ல, நாங்கதான் ஒரு வருஷம் போகட்டும்னு டிசைட் பண்ணினோம். அவருக்கு பொண் கொழந்த வேணும்னு ஆச, அதான் இன்னொண்ணும், அதுவும் பையனாப் போச்சு. அவர் அடுத்ததுக்கும் ரெடிதான், விட்டா போயிட்டே இருப்பாரு. நான்தான் போறும்னுட்டேன். நீங்க இன்னொரு தம்பியோ பாப்பாவோ பெத்துக்கலாம்ல. தொணையா இருக்கும். உஷாட்ட அப்பப்ப சொல்லிட்டிருப்பேன், சிரிச்சுப்பாங்க, அவ்ளோதான் வேறேதும் சொல்ல மாட்டாங்க. ஒண்ணு போறும்னு முடிவு பண்ணிட்டீங்களா’

‘…ம்ம்ம்… கெளம்பறேன்’

‘டைம் என்ன’ என்றபடி அலைபேசியை எடுத்துப் பார்த்தவள் ‘நாலரை ஆயிடுச்சு’ என்றாள்.

‘கிட்டத்தட்ட ரெண்டு மணி நேரம் டைம் போனதே தெரில… பேசிட்டும் இருந்தோம்’

‘நைட் எங்க சாப்பிடுவீங்க’ என்றபடி எழ ஆரம்பித்தாள். இன்னும் சிறிது நேரம் தங்கச் சொல்லியிருக்கலாம்.

படுக்கையிலிருந்து எழுந்தவன் மீண்டும் சாய்ந்தான். ‘அவரோட …. எவ்ளோ நேரம் ஒண்ணா இருப்பீங்க, தப்பா எடுத்துக்காதீங்க, சும்மாத்தான் கேட்டேன்’ என்றதற்கு ஒன்றும் சொல்லாமல் புன்னகைத்தவள், ‘உஷா இப்பத்தான் கால் பண்ணிருக்காங்க ‘ என்றபடி அலைபேசியை காதருகில் வைத்துக் கொண்டாள்.

‘என்ன போன் பண்ணீங்களா, கவனிக்கல’

‘..’

சிரித்தபடி ‘பிஸிலாம் இல்ல, அவருக்கு ஆபிஸ் இருக்கு இன்னிக்கு’

‘…’

‘நைட்டா.. பாக்கலாம்’

‘உஷாவா?’ என்ற இவனுடைய வாயசைப்புக்கு தலையாட்டிவிட்டு ‘போர் அடிச்சுதுன்னு கால் பண்ணீங்களா. அப்படித்தான் இருக்கும், தனியா தூங்கறதுனாலே ஒங்களுக்கு ஆகாதே ‘ என்று பேச்சைத் தொடர்ந்தாள்.

எழுந்து உடையணிய ஆரம்பிக்கும் முன் அலைபேசியை எடுத்துப் பார்த்தான், உஷா ஒரு முறை அழைத்திருக்கிறாள். அழைப்பை முடித்துக் கொண்டவள் ‘உஷாதான்’ என்று விட்டு உள்ளாடை எதுவும் உடுத்திக் கொள்ளாமல் நைட்டியை அணிந்து கொண்டாள். டீ-ஷர்டை முழங்கைக்குள் நுழைத்திருந்தவன் நிறுத்தி அவளை பார்த்தான். இவனை கவனியாமல் நைட்டியின் சுருக்கங்களை நீவி விட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.மெல்லிய திரை போன்ற இரவாடைக்கு பின்னே வெற்றுடலின் அசைவு.

‘இன்னிக்கு ஒங்களுக்கு … நான் …’

வெறுமனே தலையசைத்து விட்டு ஹாலுக்குச் சென்று உட்புறக் கதவை திறந்து, வெளிப்புற க்ரில் கதவுப் பூட்டின் சாவியை சாவிக் கொத்திலிருந்து அவள் எடுக்க,’இப்போ யாராவது வெளில இருப்பாங்களா தாசில்தார் வைப்..  அவங்க பையன் பைனல் இயர்ல இந்த வருஷம் ‘ என்றான்.

‘நானும் உஷாவும் இங்க மதியம் பேசிட்டிருந்தா அவங்களும் வருவாங்க, மத்தபடி அவங்க இப்போ உள்ளதான் இருப்பாங்க. பையன் அஞ்சு, அஞ்சரைக்குதான் வருவான், காலேஜ் பஸ்’

‘யாரும் இல்லல’ என்றபடி வெளியே காலெடுத்து வைத்துத்’ திரும்பி க்ரில் கம்பிகளை பற்றியபடி, ‘ஆக்ச்சுவலி நான் அப்போ என்ன கேக்க வந்தேன்னா, இன்னிக்கு… நாம.. ஒங்க ஹஸ்பன்ட்..’ என்றவனை, ‘வேணாம், அதப் பத்தி பேசவேணாம்’ என்று இடைமறித்தாள்.

‘ஸாரி, வரேன்’

கதவைச் சாத்தினாள். அழைப்பு மணிக்கு அடுத்திருந்த வெண்கல பெயர்ப்பலகையில் தம்பதியரின் பெயர். அதன் கீழே பொருத்தப்பட்ட மற்றொரு, நிறம் இன்னும் பொலிவாக இருக்கும் வெண்கலப் பெயர்ப்பலகையில் அவர்கள் குழந்தைகளின் பெயர்கள். உஷாவை அலைபேசியில் அழைத்தான். ரிங் போக, கழுத்திடுக்கில் அதை வைத்தபடி அடுத்திருந்த தன் அபார்ட்மெண்ட் கதவைத் திறக்க ஆரம்பித்தான். ப்ரவீணுக்கு பயணத்தில் போது சில சமயம் குமட்டும். எளிய இரவுணவை உட்கொள்ள, பேருந்தில் ஏறும் முன்னர் ரெண்டு மூன்று தண்ணீர் போத்தல்கள் வாங்கி வைத்துக் கொள்ள சொல்ல வேண்டும். வண்டி நடுவே எங்கேனும் நிற்கும் போது ப்ரவீண் எங்கும் இறங்கிச் செல்லக் கூடாது. பெயர்ப்பலகையை எங்கு செய்தார்கள் என்று இவளிடம் கேட்டு- உஷாவை கேட்கச் சொல்லலாம்- தெரிந்து கொண்டு இங்கும் ஒன்று பொருத்த வேண்டும்.

அந்த நிறம் – ஜான் மெக்கிரகர் (தமிழாக்கம்- விஷால் ராஜா)

ஜான் மெக்கிரகர் (தமிழாக்கம்- விஷால் ராஜா)

ஜன்னல் பக்கம் நின்று அவள் கூறினாள், அம்மரங்கள் மீண்டும் அந்த அழகிய நிறத்திற்கு திரும்புகின்றன. அப்படியா என்று கேட்டேன். நான் வீட்டின் பின்புறம் இருந்தேன், சமையலறையில். பாத்திரங்கள் விளக்கிக் கொண்டு. தண்ணீர் போதிய வெப்பத்துடன் இல்லை. அவள் கூறினாள், அதை நீ என்ன நிறத்தில் அழைப்பாய் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அவள் பேசிக் கொண்டிருந்தது சந்திப்பைத் தாண்டி சாலையின் மறுபுறத்தில் இருந்த மரங்கள் பற்றி. அது ஒரு ஆச்சர்யம், போக்குவரத்துக்கு மத்தியில் அவை தாம் இருக்கிற இடத்தில் அவ்வளவு நன்றாக வளர்வது. அவை என்ன மரங்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஒருவேளை ஏதோ வகை மாப்பில் அல்லது சிகமோர். ஒவ்வொரு வருடமும் இது நடக்கிறது அவளும் எப்போதும் எதிர்பாராது வியப்ப்புற்றவளாய்த் தெரிகிறாள். இந்த வருடங்கள் குறுகிக் கொண்டிருக்கின்றன, ஒவ்வொரு ஆண்டும். அவள் கூறினாள், நான் அவற்றை நாள் முழுக்க பார்த்துக் கொண்டிருக்க முடியும், நிஜமாகவே என்னால் முடியும். நான் தண்ணீரில் என் கையை ஓய்வாக பரப்பியபடி கவனித்தேன் அவள் அங்கே நின்றுக் கொண்டிருப்பதை. அவளது மூச்சை. அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை. அவள் அங்கு நின்றுக் கொண்டேயிருந்தாள். நான் கழுவற்தொட்டியை காலியாக்கிவிட்டு மீண்டும் அதை சுடு தண்ணீரால் நிரப்பினேன். அறைக் குளிர்ந்திருக்க, நீரிலிருந்து ஆவி பெருகி பாத்திரங்களிலிருந்து வெளியேறுகிறது. நான் அதை என் முகத்தில் உணர முடிகிறது. அவள் கூறினாள், அவை வெறும் சிவப்பு அல்ல, அது அல்ல இது, இப்போது அதுவாகிவிட்டதா. பொரிக்கும் தட்டை கழுவிவிட்டு நான் அதைச் சுற்றி என் விரல்களை ஓட்டினேன், பிசுக்கை சோதிக்க. ஏற்கனவே என் விரல்மூட்டுகள் பழையபடி வலிக்க ஆரம்பித்திருந்தன. அவன் கூறினாள், ஒரு வெயில் தினத்தில் நீ கண்களை மூடுகிறபொழுது, அது கொஞ்சம் போல் அந்த நிறம்தான். அவளது குரல் மிகவும் சன்னமாக இருந்தது. நான் அசைவற்று நின்று கவனித்தேன். அவள் கூறினாள், அதை விவரிப்பது கடினம். ஒரு லாரி கடந்து சென்றதில் மொத்த வீடும் அதிர ஜன்னலைவிட்டு அவள் விலகி நிற்பது கேட்டது, அவள் எப்போதும் செய்வது போல். எதற்கு அவள் இவ்வளவு வியப்படைகிறாள் என நான் வினவினேன். நான் அவளிடம் இது இலையுதிர் காலம் என்றேன், இதுதான் நடக்கும் : பகல்கள் சுருங்குகின்றன, பச்சையம் உடைகிறது, இலைகள் வேறு நிறத்திற்கு மாறுகின்றன. நான் அவளிடம் சொன்னேன் ஒவ்வொரு வருடமும் இதை அவள் கடப்பதாக. அவள் கூறினாள், இது அழகாக இருக்கிறது, அவை அழகாக இருக்கின்றன, அவ்வளவுதான், உனக்கு இது தேவையில்லை. நான் பாத்திரங்களை தேய்த்து முடித்துவிட்டு நீரை வெளியேற்றி தொட்டியை கழுவினேன். அவள் அணிகிற ஒரு அசல் சிவப்புப் பாவாடை இருந்தது எங்கள் இளமைக்காலத்தில். அவள் தன் கூந்தலின் நிறத்தை அதற்கு பொருத்தமாக ஒருமுறை மாற்ற, ஊரில் இருந்த சிலர் அதை வர்ணித்தே ஆக வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளானார்கள். அப்போது ஜ்வாலை- சிவப்பு என்று அவள் அதை அழைத்தாள். ஒருவேளை அவள் விவரிக்க நினைத்த இலைகளும் அது போலவே இருக்கலாம். நான் என் கைகளை துடைத்துக்கொண்டு முன்னறைக்குச் சென்று அவள் அருகில் நின்றேன். அவள் கையை தேடித் தடவி பற்றிக் கொண்டேன். நான் சொன்னேன், இருக்கட்டும், மீண்டும் எனக்குச் சொல்.

oOo

(This is an unauthorised translation of the short story, “That Colour” by Jon McGregor included in the collection, “This Isn’t the Sort of Thing That Happens to Someone Like You“. This Tamil translation is intended for educational, non-commercial display at this particular webpage only).

  சாகர மேகலை – பானுமதி. ந

பானுமதி. ந

மாலினி சிரித்துக் கொண்டாள். நீல வண்ணத்தில் அவள் அணிந்திருந்த ஒளியாடையில் ஆங்காங்கே நீல இரத்தினக் கற்கள் பதிக்கப்பட்டிருந்தன. நீலோத்பலம், செவ்விய அவளது வலது மேற்கரத்தில் பாதி இதழ் விரித்து தாமரையில் மலர்ந்த அல்லி என இருந்தது. மயிலின் நீலப் பீலி மேற்புர இடக்கையில். நீல வைரங்கள் மின்னும் கங்கணம் அணிந்த கீழ் வலக்கரம் மடியில் ஆடையின் மடிப்பில் மேல் கிடந்தது. காகச் சிறகுகளால் செய்யப்பட்ட உருட்டு மாலை கீழ் இடக்கரத்தில் இருந்தது. காலம் அணுகா யௌவனத் தோற்றம். தன் மாளிகையில் அந்த இளைஞன் இருப்பதை விஷ்வகோசத்திடம் அவள் தெரிவிக்கவில்லை. ஏன் என அவளுக்கே விளங்கவில்லை.

அவன் இன்னமும் மயக்கத்தில்தான் இருக்கிறானா என்றும் அவளுக்கு ஐயம் இருந்தது.

காசினி வந்து வணங்கினாள். அவர்களின் மொழியில்,’அவன் முனகுகிறான்’, என்றாள்.

இயல்பாக தன் இரு கரங்களை மறைத்துக்கொண்டு, அவனைத் தன் முன் நிறுத்தும்படி கட்டளையிட்டாள்.

அவனைப் பார்க்கையில் எழும் அந்த உணர்விற்கு என்ன பெயர்? அவனுக்கு ஒரு ஒளியிருக்கை அமைத்து அதில் அவனைக் கட்ட வேண்டியிருந்தது.

அவன் அவளைப் பார்ப்பதும், தவிர்ப்பதுமாக இருந்தான். இவர்களின் ஒளியாடையில் அவன் இவர்களில் ஒருவனாகத்தான் தெரிந்தான். ஆனால், இத்தனை இக்கட்டிலும் அவன் கண்கள் ஒளியுடன் இருப்பதையும், அலைபாய்ந்து கொண்டிருப்பதையும் அவள் கவனித்தாள்.

“யார் நீ? எங்கிருந்து வருகிறாய்?” அவன் அதிர்வதும், மகிழ்வதும் கட்டப்பட்டிருந்த அந்த நிலையிலும் தெரிந்தது.

“தமிழ் தெரியுமா, உங்களுக்கு? நான் விவேகானந்தன்”, என்றான் இவன் மிக மெல்லிய குரலில்.

மாலினி புன்னகைத்தாள். ”எப்படி வந்தாய்? ஏன் வந்தாய்? அது என்ன ஊர்தி? உன்னை மட்டும்தான் பார்த்தேன். மானுடர்கள் இறக்கும் பிரிவினைச் சேர்ந்தவர்கள். உண்மையைச் சொல், இங்கே உனக்கென்ன வேலை?”

“நான் ஆய்வின் பொருட்டு வந்தவன். நாங்கள் எங்கள் அனுமானத்தின்படி ‘சூன்யவாத நிலையில்’ ஏதேனும் கோள் இருக்குமா எனத் தேடி வான மண்டலத்தைக் கடந்து அந்த ஊர்தியின் மீது ஏறி நால்வர் என  வந்தோம். மூவர் எஞ்சவில்லை. எங்கள் ஊர்தியும் பழுதுபட்டு உங்கள் கோளின் அப்பகுதியில் விழுந்தது.”

“அது உன் உலகிற்கு உதவாது”

“இல்லை. காலத்தை, வெளியை முற்றாக அறிய வேண்டும். எங்கள் வாழ்வின் எல்லைகள் விரிந்தாக வேண்டும். அறிவும் ஆற்றலும் அனைவருக்கும் பொதுவானது. காலத்தை, வெளியை ஒருமித்த உங்கள் கணிதம் தேடி வந்தோம். நான் ஒருவன் மட்டுமே இருக்கிறேன்.”

“எதை வைத்து நாங்கள் காலத்தை, வெளியை ஒருமித்தவர்கள் என்கிறாய்?”

‘நீங்கள்தானா அது என்பது எனக்கு அறுதியாகத் தெரியாது. ஆனால், நீல வண்ண உங்கள் நீள்சுழல் பாதையில் ”கால சக்ர பேதத்தை” நான் யூகித்துக்கொண்டேன்”

இப்பொழுது காசினி சிரித்தாள். ”உங்கள் ‘காசினி ஆர்பிடர்’ சனி கோளைச் சுற்றி வருகிறது என  அறிவோம். அதனாலெல்லாம் நீங்கள் காலசக்ர பேதத்தை அறிய முடியாது.”

“நன்றி. இது நீள்வட்டப் பாதையின் நீல்வட்ட வெளியென சொன்னதற்கு,” என்றான் விவேகானந்தன்.

“உன்னால் அதை அறிந்து கொள்ள முடியாது. அப்படியே தெரிந்து கொண்டாலும் உன் உலகிற்கு நீ திரும்பினால் அல்லவா அதைப் பற்றி பேச?”என்று விஷ்வாவின் குரல் கேட்டது. மாலினி திடுக்கிட்டாள். அவளையும், காசினியையும் அறிவொளி நம்பி அமைதியாக இருக்கும்படி சைகை செய்தான்.

“என் உலகிற்கு நான் திரும்பிச் செல்லாவிடில் மற்றொருவன் வருவான், மேலும் ஒருவன்… மேலும் ஒருவன். அவ்வளவு  எளிதாக  விட்டுவிட மாட்டோம். நம் உரையாடல் இந்த நேரம் இரகசியமான ஓரிடத்தில் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. எங்களின் வேத ஜோதிடம் ஒட்டி முத்துஸ்வாமி தீஷிதர் எழுதிய ’திவாகரதனுஜம் சனைச்சரம்’ என்ற யதுகுல காம்போதி பாடலில்’ கால சக்ர பேதம்’ செய்வதில் சனி கோளிற்கு இருக்கும் மகத்துவம் பற்றிச் சொல்லியிருக்கிறார். எங்கள் காசினி சுற்ற, ஹூயுஜன்ஸ் அனுப்பும் புகைப்படங்கள் எங்களுக்கு எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிடும்” என்றான் விவேகானந்தன்.

“அப்படியா? எப்படியும் நீ மீளப்போவதில்லை. அறிவொளி நம்பியும், மாலினியும் வெவ்வேறு கோள்களிலிருந்து இங்கு கொண்டு வரப்பட்டு  பின்னர் எங்கள் குடிமக்கள் ஆகிவிட்டனர். நீ தானாகவே வந்திருக்கிறாய். உன்னையும் எங்கள் குடிமகன் எனச் செய்யப்போகிறேன்” என்ற விஷ்வா,‘நம்பி, நம் அனைத்து உயிரிகளும் இனி இயங்கலாம், தடையில்லை. நாழி ஒன்றில் இவன் ஏழாம் உயிரினமாக மாற்றப்படுவான். ஏற்பாடுகள் செய்யுங்கள்”

‘விஷ்வா, இப்பொழுது நாழி பதினெட்டுதான் ஆகிறது’

“ஆறு நாழி போதும்”, என்றான் விஷ்வா. அங்கிருந்து செல்கையில் அவன் கண்கள் மாலினியையும், நம்பியையும் விரைவாக சந்தித்து மீண்டன.

“உன்னையும், காசினியையும் விஷ்வா விட்டு வைக்க மாட்டான். ஏன் இப்படிச் செய்தீர்கள்? இன்று காலை முதல் எல்லாமே இங்கு சரியாக இயங்கவில்லை. ஒளி இருக்கையோடு இந்தப் பையனை விஷ்வாவின் இடத்திற்கு அனுப்பிவிடு. என்ன யோசிக்கிறாய்?”என்றான் நம்பி

“ஒன்றும் இல்லை, நம்பி. இன்னம் ஆறு நாழி இருக்கிறதே. எப்படியும் நம்முடன்தானே இவன் இனி இருக்கப் போகிறான். நானும், காசினியும் இவனைப் பார்த்தபோது இவன் உணர்வோடில்லை. சரி செய்தபிறகு விஷ்வாவிடம் சொல்லலாம் என இருந்துவிட்டோம். நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்.”

“இன்று நடந்ததை நீ அறியமாட்டாய்.”

“முழுதும் பார்த்தேன், நம்பி, நீ போ, விஷ்வா தேடப் போகிறான்”

நடந்த அனைத்துமே அவள் அறிவாள். ஒளியலைகளால் ஆன இருக்கையில் விஷ்வகோசம் அமர்ந்திருந்தான். அன்று அவர்களுக்குள் எண்ண அலைகளை இயக்கும் நாள் இல்லை. அனைத்தும் ஒத்திசைக்கப்பட்ட நியதியில் தான் நடந்து கொண்டிருக்கும். எண்ணற்ற நுண்ணுயிரிகளால் ஆன ஒளி நெசவு இது. இங்கே ஏழாம் எண்களிலிருந்து பதினைந்தாம் எண்கள் வரை பகுத்துப் பிரிக்கப்பட்ட உயிரிகள் அனைத்தையும், அந்த நுண்ணுயிரிகளே வழிநடத்தும். அவை ஒவ்வொன்றிலும் ஒவ்வொரு விதமாய் இருக்கின்றன.

ஏழாம் உயிரினம் தன் வேலையைச் செய்யும் இடமே அந்தக் கடல் பகுதியில்தான். ஒளிக் கோளின் கதிரனைத்தையும் அதுவே வாங்கிக்கொள்ளும். இந்த மண்டலத்தில் அதிக எண்ணிக்கையில் இயங்கும் அது, தன் இனத்தில் சரியாகச் செயல்படாதிருக்கும் பகுதியை புதுப்பித்துக் கொண்டுவிடும். தன் எண்ணிக்கைகள் குறையாது பார்த்துக் கொள்ளும்.

எட்டாம் உயிரினம் தன்னிடம் முன் உயிரினம் கொடுத்துக் கொண்டேயிருக்கும் கதிர்களை அணுக்களாக மாற்றி ஒன்பதாம் உயிரியிடம் கொடுக்கும். இந்த செயல்பாடுகளில் இதுவரை பிழை ஏற்பட்டதில்லை

ஒன்பதாவது, அணுக்களைப் பகுக்கும். சில கருந்துளைகளை அடையாளம் கண்டு அதை பத்தாவதற்கு அனுப்பிவிட்டு, எதிர்மின்னிகளைச்  சேமிக்கும்.

கருந்துளைகள் வரப் பெற்றவுடன் அவற்றை எடையற்ற சிறு துகள்களாக மாற்றி சுற்றியுள்ள கடலின் அமைதிக்குள் பத்தாவது செலுத்திவிடும். இந்தத் துகள்கள் கோளின் மைய விசை அழுத்தத்திற்கு ஏற்ப உருவாக்கப்படும்.

பதினொன்றாவது உயிரினம் இவை அனைத்தையும் கண்காணிக்கும்.

பன்னிரண்டாவது செயல் அறிக்கைகளை நுண் ஒளியலைகளாக மாற்றி அத்தனை உயிரினமும் அறிந்து கொள்ளச் செய்துவிடும்.

பதின்மூன்றாம் உயிரினம் கடலின் காவல் பொறுப்பு. முக்கியமாக கடலில் செலுத்தப்பட்ட கருந்துளைகள் மறு ஆணை வரும் வரை பாதுகாப்பாக இருக்கின்றனவா என கண்காணிக்கும். மேகங்கள் போன்ற சில சஞ்சரிப்புகளால் ஒளிக் கோளிலிருந்து ஒளி தடைபடும் நிகழ்வுகளில் சேமிக்கப்பட்ட எதிர்மின்னியிலிருந்து நுண் ஒளியலைகளை இது அமைக்கும்.

பதினான்காம் உயிரினம் நேர்மின்மம் தங்கும் உயிரி. அதன் செயல்பாடுகள் ஒளியலைகளால் புனையப்பட்ட இவ்விடத்தில் வெளியையும் காலத்தையும் ஒருங்கே சட்டகமென இழுத்து, செயல் புதைந்த பொருளிலிருந்து விசையை வெளிக் கொணர்ந்து அனைத்து உயிரியினையும் இந்தக் கோளில் இயங்கச் செய்யும்.

பதினைந்தாம் உயிரினம் விஷ்வகோசம். அவன்தான் ஒன்றிலிருந்து  ஒவ்வொன்றும் இருநூறு ஒளி ஆண்டுகள் தொலைவில் உள்ள ஐந்து கோள்களின் நிலவுகளுக்குச் சென்று வருபவன். நொதுமின்னியையும் லெப்டான்களையும் அறிந்தவனும் அவனே. ஒளியலைகள் பயணிக்கும் வேகம் அசாதரணமானது.ஆனாலும், அந்த ஐந்து கிரகங்களும் கொண்டிருக்கும் கோள் விசையில் மாறுபாடு உண்டு. அதையொட்டியே அதனதன் நிலவுகளின் மாறுபட்ட சுழற்சியும் அமையும். அதையும் அவன் கணக்கிட வேண்டும். ஒவ்வொரு கோளிலும், அதனைச் சுற்றியுள்ள நிலவுகளிலும் அதனதன் தூசி அடுக்குகள் கணத்திற்கு கணம் மாறும்; அதைக் கணித வடிவங்களாக பல்காலம் பயின்று அந்த தூசைக் கடந்து உள் செல்லும் வடிவமைத்தவன் அவன். தூசியைக் கடப்பதற்கு மட்டும்தான் அது.

நிலவுகளின் நீள்வட்டப் பாதையில் உள்ளே நுழைகையில் அதன் ஈர்ப்பு விசைக்கேற்ப ஒளி அலை ஊர்தியை மாற்றி அமைக்க வேண்டும்.

இந்தக் கோளில் ஒரு பக்கத்தில் கருமை என்பது கிடையாது. ஒளிக்கோள் வழங்கும் வெளிச்சம் ஒரே சுழற்சிக்கு ஏற்ப  நடைபெறுவதால் இரவு நிகழும் பகுதி இவர்கள் அறியப்படாத ஒன்றாகவே இருக்கிறது.

ஒளி அலை இருக்கையை விஷ்வகோசம் நகராமல் இருக்கும் பொருட்டு அமைத்தான். பதினான்காவது உயிரியை எண்ண அலைகளுக்கு வருமாறு அழைப்பு விடுத்தான். ஏழு முதல் அனைத்துமே எண்ணக் கதம்ப உரையாடலில் இணைந்தது கேட்டு வியந்தான்.

“ஒளிக் கோளின் கதிர்களை வாங்கிக் கொண்டிருக்கையில் மிக நூதனமான ஒரு நிகழ்வினை என் திரையில் கண்டேன். இருளென நாம் கொண்டிருக்கும் பகுதியில் நாம் எப்போழுதோ பார்த்த புதக்கோளின் ஒளிர் பச்சையில் ஒரு ஊர்தி வரும் அதிர்வுகளை என் திரை காட்டிற்று. இதுவரை அறியாத ஒன்று. நான் பதினான்கிடம் தெரிவித்தேன். ஒளிக் கதிர்களை  வாங்குவதை அவர் அறிவுரையின் பேரில் நிறுத்தி வைத்துள்ளேன்”, என்றது ஏழாம் உயிரி.

“கதிர்கள் இல்லாததால் அணு மாற்றம் செய்து அதை ஒன்பதாம் உயிரிக்கு அனுப்ப இயலவில்லை”, என்றது எட்டாம் உயிரி.

“அணு பகுத்தல் நடைபெறவில்லை” இது ஒன்பதாம் உயிரி.

“கருந்துளைகள் வந்தால் அல்லவோ கடலுக்குள் செலுத்த?” என்றது பத்து.

“நிகழாத செயல்களை எப்படிக் கண்காணிப்பது?” பதினொன்றின் கேள்வி.

“செயல் அறிக்கைகளை நுண் ஒளியலைகளாக்கும் நான் திகைத்துப் போயிருக்கிறேன்”, பன்னிரண்டு கவலைப்பட்டது.

“கருந்துளைகள் பாதுகாப்பாக இருக்கின்றன. சேமிக்கப்பட்ட எதிர்மின்னிகளிலிருந்து வெளிப்படும் ஒளி அலைகளின் உற்பத்தி குறையவில்லை”. நல்ல தகவல் சொல்லிற்று  பதின்மூன்று.

“பதினான்காம் உயிரியே, ஏழாம் உயிரி முதல் அனைத்தும் உணர்த்தும் இவ்விஷயம் நாமே அறியாத ஒன்று. அங்கே எது வரக்கூடும்? நாம் எவ்வாறு செல்வது?” என்றான் விஷ்வ கோசம்.

‘இதுவரை நிகழாத ஒன்று. நாம் யோசித்துத்தான் செயல்படவேண்டும். இந்தப் பால்வெளியில் யாரும் நம்மை நாடி வந்ததில்லை; நாமாகக் கொண்டு வந்தவர்களைத் தவிர. நம்முடைய விழிப்புணர்வை பரிசோதிக்க கடலை மேகலையெனக் கொண்ட அன்னையின் ஆடலா, அல்லது வேறு ஏதாவதா, புரியவில்லையே’,என்றார் அறிவொளி நம்பி.

இந்தக் காட்சியை விவேகானந்தனுக்கு மாலினி போட்டுக் காட்டினாள். ”ஏன் எனத் தெரியவில்லை, உன்னை எனக்கு மிகப் பிடித்திருக்கிறது. உன்னுடன் நான் உன் உலகிற்கு வர முடிந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்? ஆனால், விஷ்வா அதை அனுமதிக்கமாட்டான். அவனுக்கு நிகரான அவன் விரும்பும் ஒரே சக உயிரி நான். என்னை இழக்க நேர்ந்தால் அவன் உன்னை உருவற்று அழித்துவிடுவான். இப்பொழுது அவன் உன்னை விட்டுச் சென்றிருப்பதே பெரிய விஷயம். எப்படியும் உன்னுடன் நான் நட்பு கொள்ள அவன் விடமாட்டான். உன்னை ஏழாம் உயிரியாகச் செய்தாலும் நான் உன்னிடம் நட்புடன் இருப்பேன் என்பதை அவன் அறிவான். உன்னை அழித்தாலோ எப்பொழுதும் அவனுக்கு நான் உடன்படமாட்டேன் என்பதும் அவனுக்குத் தெரியும். உன்னை நானே தப்புவித்தால் பழி அவன் மேல் விழாது.  அது அவனது திட்டம். போகும் பாதையில் உனக்கு மரணம் கூட ஏற்படலாம். ஆனால், எனக்காக உன்னை விட்டுவிட்டு தனக்காக என்னை மன்னித்து விடுவான்”.

இதை உள்வாங்கவே விவேகானந்தனுக்கு சில வினாடிகள் பிடித்தன.

“உனக்கு சில இரகசியங்கள் சொல்கிறேன். இந்தக் குளிகை உன் மூளையின் மேல் பரப்பில் வைத்துத் தைக்கப்படும். இது பயோ- கம்பெடபில். சரியாக நான்கு மாதங்களில் உன் குருதியிலேயே இது உயிர் பெற்று நீ விரும்பும் வேகத்தில் கால நேரங்களை இயக்கும். அதனால் நீங்கள் உலகின் அதி வேக சுழற்சியில் பல நூற்றாண்டு கடந்து செல்வீர்கள். அதே நேரம் மற்ற கண்டங்கள் மிகப் பின்தங்கிய நிலையில் இருக்கும். இருவித செயல்பாடு உண்டு இதில். என் ‘பாட்கள்’ உன் ஊர்தியை சரி செய்து நுண் கதிர் வேகத்தில் உன் உலகை நோக்கிச் செலுத்திவிடும்.”

“உங்களுக்கு எப்படி நன்றி சொல்வேன்? எனக்காக எத்தனை தியாகம்? உங்களுக்கு என் பொருட்டு ஆபத்து எனத் தோன்றுகிறதே?” “

“ஆம், ஆனால் விஷ்வா என்னை இழக்க மாட்டான். ஆனால், தண்டிக்கக் கூடும். அதிலிருந்தும் என்னை அவனே மீட்பான்.”

“என் பொருட்டு நீங்கள் ஆபத்தைச் சந்திக்க வேண்டாம். அவர் என்னை இந்தக் கோளின் வாசியாகத்தானே மாற்றுகிறார்.”

அவள் சிரித்தாள். “மனிதனாக இருந்தும் சொல் ஒன்றும், செயல் ஒன்றுமாக இருப்பவர்களை நீ அறியவில்லையே”

“இருந்தாலும்..”

“எனக்காக ஏன்  என்றுதானே கேட்க வருகிறாய்?”

“……”

“நான் ஜூவாலமுகீ, செவ்வாய்க் கோளில் இருந்தபோது. அங்கே செந்தணல், இங்கே நீலாக்னி. உங்கள் ஜோதிட நூல் செவ்வாயை பூமியின் குமாரன் என்று சொல்கிறது. நீ பூமைந்தன். பூமி உனக்குத் தாய் என்றால் நான் அவள் பெயர்த்தி”

அவன் அசந்து போனான். சனியும், செவ்வாயும் பகையாளிகள் என அவன் அப்பா சொன்னது நிழலாடியது. ’ஜூவால மாலினி’ என நினைத்துக் கொண்டான்.

“கிளம்பும் சமயம். விரைவாக எழும்பு. என்றோ ஒரு நிகழ்வில் நாம் மீண்டும் சந்திக்கவும் கூடும்”