சிறுகதை

நிழற்குடை – கமலதேவி சிறுகதை

வழியெங்கும் காய்ந்து கிடந்தது நிலம். மழைக்கான தவக்காலம் என அசையாமல் உயிரை பிடித்து நின்றன ஓரிரு நுணா மரங்கள். ஈரமில்லாத காற்று சுழன்று சுழன்று புழுதியை பறத்திக்கொண்டிருந்தது. ஒற்றைத்துளிக்கு ஏந்திய கரங்களென குறுசிறுத்த இலைகளை நீட்டி நின்றன புதர்கள்.

கரட்டு நிலம். வரும் ஓரிரு மழைகளை நம்பி வள்ளிக்கிழங்குகள் மட்டுமே பிழைக்கும். காடுகள் காய்ந்து வரப்புகள் சிதைந்து நிலம் விரிந்து கிடந்தது. கண்ணெட்டும் தொலைவு வரை வெற்றுநிலமாய் நீண்டு கிடந்தது.

இவற்றையெல்லாம் நோக்கி கண்களை சுழற்றிவிட்டு வறண்ட தளுகையாற்றை பார்த்தபடி சுவாதி அந்த சிறிய தடுப்பணையின் கரைமேட்டில் அமர்ந்திருந்தாள். நான்குமணிவெயில் கனன்றது. நிலையில்லாமல் தவித்த துப்பட்டாவை எடுத்து இடப்புறம் நின்ற புங்கையின் கிளையில் முடிச்சிட்டாள் . பத்துநிமிட நடை தொலைவில் இருந்த சின்னவர் வீடு பூட்டிக்கிடக்கிறது.

அவர் மகன் வீட்டிற்கே சென்றுவிட்டார். அவரிடம் உங்கள் நினைவு வந்தது ,பார்க்கவேண்டும் என்று தோன்றியது என்று தயங்காமல் சொல்லலாம். மனுசருக்குள்ள இதெல்லாம் இருக்கனும் தானே என்று சொல்லிவிட்டு நீ கூட கனவில வந்த என்பார். உன்னைமாதிரியே ஒரு பொண்ணை பஸ்ஸீல பாத்தேன். பாத்ததிலிருந்து நீ ஒரு எட்டு வந்துட்டு போனா பரவாயில்லை என்று நினைத்ததாக சொல்வார்.

“பொழுது எறங்கறதுக்குள்ள வந்திரனுங்கண்ணு…”என்று அம்மாச்சி சொல்லி சொல்லி அனுப்பினார். இங்கிருந்து இருபது நிமிட நடைதூரத்தில் இருக்கும் வயல்வீட்டின் களத்தில் காத்திருப்பார். ஒருபேச்சு ஒருசொல் ஒருசிரிப்பு ஒருபார்வை ஒருசிணுங்கலை கூட கண்களால் அள்ளி வைத்துக்கொள்வதைப்போல பார்ப்பார். துப்பட்டாவுடன் எழுந்து நடந்தாள்.

பாதையை பார்த்திருந்த அம்மாச்சி தொலைவில் இவளைக்கண்டதும் உள்ளே சென்று தேநீருடன் களத்திற்கு வந்தார். சேர்ந்து குடிக்க காத்திருப்பதை உணர்ந்து தாமதித்ததற்காக அவள் மனம் குன்றியது.

“என்ன கண்ணு மூஞ்சே சரியில்ல…”

“ஒண்ணுல்லமாச்சி…”

“பள்ளிக்கூடம் போனுமேன்னா…”

“இல்லம்மாச்சி…நான் என்ன சின்னப்பிள்ளையா…”

இரவு உணவிற்கு பின் களத்தில் கயிற்றுக்கட்டிலில் படுத்துக்கொண்டு வானத்தைப் பார்த்துக்கிடந்தாள். கயிற்றின் அழுத்தத்தை முதுகு உணர்ந்து கொண்டிருந்தது. அருகில் அம்மாச்சி பேசிக்கொண்டிருப்பதை உள்வாங்கி பதில்கள் சொன்னாள். நிலா வானத்தில் ஏறி பாதி தொலைவு வரும் வரை உறக்கம் வரவில்லை. மேகங்கள் நகர்வதை நிலா ஔிந்துகொள்வதை, மீண்டும் அசுரர்களின் சிங்கப்பல் என நீட்டிக்கொண்டு வெளிவருவதைப் பார்த்தபடியிருந்தாள்.

காலையில் சட்டென்று ஒரு துணுக்குறலில் விழிப்பு வந்துவிட்டது. கட்டிலில் கிடந்தபடி முகத்திலிருந்த போர்வையை விலக்கினாள். பச்சைமலைக்குன்றின் மேல் ஔி பரவிக்கொண்டிருந்தது. தலைக்குமேல் அசைந்து கொண்டிருந்த தென்னம்கிளைகளில் காக்கைகள் ஊஞ்சலாடி கரைந்து எழுந்து பறந்து கொண்டிருந்தன. படிகளில் அமர்ந்து கிழக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்த அம்மாச்சி எதை? யாரை? நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார். தாத்தாவையா? இல்லை எந்த நினைப்பும் அற்று சிவனே என்று இருத்தலா?

அசுர பொழுதுல ஒத்தையில வெட்டவெளிய இம்புட்டு நேரம் பாக்கக்கூடாது. பொழுது இறங்கறப்ப மனசு மிரண்டு நிக்கும்…இது மனுசரில்லாத மலையடிவாரம். பொம்பளப்பிள்ளை கைக்காலை கழுவிட்டு விளக்கு ஏத்தனும் என்று நேற்று அம்மாச்சி சொன்னது சரிதானா?

திடுக்கென்று எழுந்து போர்வையுடன் கட்டிலில் அமர்ந்தாள்.

“நெதானமா எந்திரி கண்ணு…அதுக்குள்ள என்ன பதஷ்ட்டம்…நாளைக்குதானே பள்ளிக்கூடம் போவனும்…”

அடுத்தநாள் அதிகாலையில் பேருந்துநிறுத்தம் வரை வந்த அம்மாச்சி எவ்வளவு மறைத்தும் அவர் முகம் சோர்வை, கலக்கத்தை காட்டியது. குன்றின் கீழேயே பாதை. திருச்சியிலிருந்து தம்மம்பட்டிக்கு செல்லும் மங்கம்மாள் காலத்து ராஜபாட்டை இது என்று மணிஅய்யா சொல்வார். இங்குதான் எங்காவது குன்று ஏறி இறங்கிக்கொண்டிருப்பார். அது அவரின் தினப்படி உடற்பயிற்சி.

ஊருக்குள்ளிலிருந்து நடந்து வந்து நின்ற அந்த அம்மாளின் மூன்றுசிவப்புக்கற்கள் பதித்த மூக்குத்தி புலரியின் முதல் ஔியில் மின்னியது. அவர் மூச்சிறைக்க அம்மாச்சியிடம், “இதுயாரு…உங்க பேத்தியாம்மா,” என்றார்.

அம்மாச்சி கண்களுக்கு மேல் கைகளைவைத்து உற்றுப்பார்த்து,“யாரு? காமாச்சியா…ஆமா எம்பேத்திதான்…படிக்குது…”என்றார்.

“ஊருக்குள்ளருந்து நடந்து வரதுக்கு அரைமணியாவுதும்மா…”

“அப்படி கல்லுல ஒக்காரும்மா,”

குன்றின் மடங்கலில் இருந்து சட்டென்று பேருந்து தெரிந்தது. பக்கவாட்டில் அம்மாச்சியை பிடித்துக்கொண்டு அடுத்த விடுமுறைக்கு வருவதாக கூறி பேருந்தேறினாள்.

கல்லூரியில் நுழைந்ததும் வீட்டிற்கு அழைத்து அம்மாவிடம் சொல்லியப்பின் விடுதிஅறைக்கு சென்றாள். சன்னலை திறந்ததும் காலை வெயில் சட்டென்று உள்ளே இறங்கியது. குறிப்பேடுகளை கைகளில் எடுத்துக்கொண்டு வெளியில் வந்தாள்.

“ஹாய்…சுவாதி..”என்று குதூகளிக்கும் குரலுடன் அனிதா ஓடிவந்தாள். இவள் முகத்தை பார்த்ததும் உதட்டை சுளித்தபடி உள்ளே சென்று புத்தகங்களை எடுத்து வருவதற்குள் இவள் கீழை தரைத்தளத்திற்கு வந்திருந்தாள்.

பொங்கலும் சாம்பாரும் வாயிற்கும் வயிற்றிற்கும் இடையில் சிக்கித்தவித்தது.

“சுவாதி..மாங்கா ஊறுகா வேணுமா?”

“பொங்கலுக்கா?”

“எதாச்சும் ருசிக்கு வேணுமில்ல…”என்றபடி ஊறுகாய் பாட்டிலை திறந்தாள்.

தட்டை கழுவி அடுக்கும் போது, தோளில் கைவைத்த அனிதாவை, சுவாதி பார்த்த பார்வையில் கையை எடுத்துக் கொண்டாள்.

பிள்ளைகள் வந்து சேர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். புல்வெளிக்கு பக்கத்தில் நிற்கும் போது கோமதி, “ என்னாச்சு சுவாதி?” என்று அனிதாவை பார்த்தாள்.

“காலேஜ்க்கு வெளிய இருக்கற ஏழு கன்னிமார்ல எவளோ ஒருத்தி உள்ள வந்துட்டா…” என்ற அனிதா முன்னால் சென்று நின்று கொண்டாள். கோமதி சிரித்தபடி திரும்பிநின்றாள்.

தோழிகள் அனைவரும் வந்தபிறகு கிளம்பினார்கள். வகுப்பறையில் ஒரே கும்மாளமாக இருந்தது. நிஷா பென்சின் மீது ஏறி நின்று கைகளை ஆட்டி சிரித்தாள். ஹபி கீழிருந்து அவளை பிடித்து இழுக்க முயற்சி செய்தாள். வகுப்பறை முழுவதும் அலைஅலையாக பேச்சு சிரிப்பு ஒலிகள். பக்கத்தில் பயோகெமிஸ்ட்ரி இதற்குமேல் அலையடித்துக்கொண்டிருந்தது.

பிள்ளைகளுடன் பேசிவிட்டு வந்த அனிதா பின் பெஞ்சிலிருந்து சுவாதியின் குதிரைவால் முடியை பிடித்து இழுத்தாள். இவள் திரும்பாமல் இருக்கவும் பின்புறமிருந்து தாவி கழுத்தை பிடித்தபடி சத்தமாக, “மேடம் இன்னிக்கு மௌனவிரதம்…”என்றாள். எப்பவுமே நடக்கறது தானே என்றபடி மொத்த வகுப்பறையும் ஒருகணம் அவளைப்பார்த்து, அடுத்தகணம் அலையென திரும்பி சத்தமிட்டது.

“ முதல்நாள் இந்த கேஸ்லாம் பேசாம இருக்கறது டிபார்ட்மெண்டோட டோட்டல் வைப்க்கு நல்லது,”என்ற ஹபி சுவாதியின் தோளில் கைப்போட்டு இழுத்தாள்.

“காற்று எத்தனை பாடுபட்டாலும் மரங்கள் அசைவதில்லை…”

ராஜீ முதல் வரிசையிலிருந்து திரும்பி,“சூப்பர்டா…எந்த சினிமா…”என்றாள்.

“அசைவெல்லாம் இலைகளுக்கே…” என்ற சுவாதியின் கன்னத்தை பிடித்து இழுத்துவிட்டு,“விரதம் வாப்பஸ். இந்த டைம் கிரெடிட் எனக்குதான்,” என்று பெஞ்சில் தட்டியபடி ஹபி அமர்ந்தாள்.

“சும்மா சீன் போடுதுங்க. மகளீர் தினத்துக்கு எழுதினது தானே. தமிழ் மேம் ‘வேரோட விழுந்திட்டா என்ன பண்ணுவீங்கன்னு’ ஒரு லுக்கு விட்டாங்க. செம இன்சல்ட். ரெண்டும் வாயத்திறக்கல,”என்று நிஷா சொன்னதும் வகுப்பறை சிரிப்புடன் மணி ஒலித்தது.

ஜெனிடிக்ஸ் வகுப்பில் விடுதி பரோட்டாவை வாயில் வைத்ததைப்போல அனைவரும் அமர்ந்திருந்தார்கள். டி.என்.ஏ கோடிங் நீண்டுகொண்டிருந்தது. ஊரில் கோவில் வேம்பினடியில் கருங்கல்லில் வடிக்கப்பட்ட பின்னலாய் நெளியும் இரட்டை நாகங்களை ஒத்த வடிவம். ஏன் இந்த இழைகள் ஒற்றையாக இருக்கக்கூடாது.

முன்பெல்லாம் மனமும் உடலும் என்று இரண்டாக தோன்றும். இப்போது அனைத்துமே உடல்தான். மனமென்ற ஒன்றைபற்றி வழுத்த ஐயம். உடல் வழுவாக இருந்தால் மனம் என்ற ஒன்றே தேவைப்படாதா? பேசாமல் உண்டு கழித்து வாழ்ந்து செத்துவிடலாம். இயற்கையின் எந்தவிதி மனதை உண்டாக்கியிருக்கும்?

சுவாதி…என்ற குரலோடு சுண்ணக்கட்டி பென்சில் விழுந்தது.

“ஹோம்சிக்கா…”

“சாரி மேம்,”

பின்னால் ஹபி, “மைண்ட்சிக் மேம்,” என்று மெதுவாக வாயில் கைவைத்தபடி சொன்னாள்.

மதியம் உணவுஇடைவேளைக்காக வகுப்பு கலைந்தது.

“அனி…நீ போ..பின்னாடியே வரேன்,”

“லன்ச் ஸ்கிப் பண்ணாத சுவாதி…மரியாதையா வா,”

உணவறையில் ஏகசத்தமாக இருந்தது. ஊர்க்கதைகள் விரிந்துகொண்டிருந்தன.

“எருமமாடு…சாப்பாட்டை எடுத்து வாயில வை. உன்னமாதிரி ஹோம் சிக்கரை நான் பாத்ததே இல்லை. வருசகணக்கா அதே மாதிரியேவா! சர்வைவல் ஆஃப் த ஃபிட்டஸ்ட் மண்ணாங்கட்டியெல்லாம் எழுதி மார்க் வாங்கி என்ன யூஸ்,”

அனிதா பொறுமை இழந்து கொண்டிருந்தாள்.

சாயுங்காலம் விடுதி அறையில் படுத்திருந்தனர். தூரத்து ஊர்களில் இருந்து காலையில் எழுந்து கிளம்பி வந்ததன் களைப்பு. சுவாதி கண்களை விழித்து படுத்துக்கிடந்தாள்.

“தூக்கம் வரலயா?”

“ம்…”

“வீட்டுஞாபகமா…”

“தூங்கவிடாம பண்ணுன கோமதி…செருப்பு பறக்கும்,” என்றபடி சுதா திரும்பிப்படுத்தாள்.

“அவ டிப்ரஸ்ட்டா இருக்கால்ல…உனக்கு தூக்கம்தான் முக்கியமா போச்சா…”என்ற கோமதி இரும்புக்கட்டிலின் முனையில் அமர்ந்து பின்னலை அவிழ்த்துவிட்டாள்.

“ஆமா…ஒழுங்கா சாப்பிட்டா எல்லாம் சரியா நடக்கும்…” என்ற சுதாவின் குரல் கீழிறங்கியிருந்தது.

“அவபாட்டுக்கு இருந்தா…காலையில சரியாகிடுவா. தொல்லைப்பண்ணாதீங்க,” என்ற அன்பு தலையணை மீது அமர்ந்து சுவரில் சாய்ந்தாள்.

“நம்ம இப்பிடி இருந்தா இவ விடுவாளா…இந்நேரம் நை நைன்னு பக்கத்துல ஒக்காந்து உயிர எடுப்பா…”

“ஆமாமா…அவள நிறுத்தச்சொல்லு நாங்க நிறுத்தறோம்…” என்ற அனிதா சுவாதி படுத்திருந்த கட்டில் விளிம்பில் ஓடிவந்து அமர்ந்தாள்.

“ரொம்ப பழசு…புதுசா எதாச்சும்…”

“முன்னப்பின்ன தெரியாத அந்தப்பையனுக்காக கண்ணீர் விடற மனசிருக்கே…அதுல கொஞ்சம் நம்ம ஃப்ரண்டுக்காக…”

“என்ன ஒரு டைமிங்சென்ஸ்…இதோட நிறுத்தினா நல்லாருக்கும்…”

“காலையில ஜெனிடிக்ஸ் கிளாஸ் புரியலையா சுவாதி…”

“யாருக்குதான் புரியுது…பாத்துக்கலாம்…”

“இல்ல…வேறெதாச்சும் இன்ட்ரெட்ஸ்ட்டிங்கா இருக்கும் கேளு…”என்ற சுதா அனிதா அருகில் அமர்ந்து அவள் தோளில் கைப்போட்டாள்.

“டி.என்.ஏ வை பாத்தா கோவில்ல ரெட்டநாகம் இருக்குமே அதுமாதிரி தோணுச்சு…”

“அதானே பாத்தேன். எங்க கொண்டுபோய் டி.என்.ஏ வை சேத்திருக்கா பாரு. மண்டைய வலிக்காம என்ன பண்ணும்? உயிரோட இருந்தா வாட்சனும் க்ரீக்கும் அந்த கல்லுல மோதி செத்திருப்பாங்க,”

“அவங்களும் ரெண்டுபேர்…ஏன் ஒருத்தர் கண்டுபிடிக்கல,”

“ம்கூம்…ஒருத்தர் ஏன் கண்டுபிடிக்கல? எனக்கு வர ஆத்திரத்துக்கு…இது ஒரு கேள்வியா? நீ பண்ற டார்ச்சருக்கு எங்கசாமி உன்ன சும்மா விடாது பாத்துக்கோ,”

“இங்க பாரு சுவாதி…கண்டதை யோசிக்காத. லிங்க் பண்ணினா எல்லாம் லிங்க் ஆகறமாதிரியே இருக்கும். டீ வந்தப்பின்னாடி குடிச்சிட்டு வேலையப்பாரு…”

சுதா எழுந்து கீழே சென்றாள். தேநீர் கோப்பைகளுடன் வந்து சுரபி முன்னால் ஒரு கோப்பையை வைத்தாள். அவள் ஒரு கோப்பையை எடுத்துக்கொண்டு நாள்காட்டி பக்கம் சென்றாள்.

“அதானே பாத்தேன் …உனக்காக எப்படியெல்லாம் பயலாஜிக்கலா யோசிக்க வேண்டியிருக்கு. ஏய்…மரக்கழண்டவளே இன்னிக்கு உன்னோட தேதி…ஓடிப்போய் குளிச்சிட்டு ரெண்டு பாரதி கவிதை படி. கிச்சன்ல எதாச்சும் வாங்கிட்டு வரேன். வேலையமுடிச்சிட்டு தூங்கு. ரெண்டுநாள் முன்னவே உனக்கு மரகழண்டிருக்குமே…”

“ஜீசஸ்…”என்றபடி அன்பு படுத்தாள்.

“ரொம்ப பேசாத. நீயெல்லாம் முன்னாடி இருக்கவங்களை புலி மாதிரி கடிச்சு கொதறுவ. என்மாதிரி ஆளெல்லாம் அழுதே தீத்துடும். இது கொஞ்சம் திருகல்…” என்ற அனிதா தன் கட்டிலை நோக்கி சென்றாள்.

கோமதி,“இன்றைய தத்துவம் அனிதா …”என்றாள். தேநீரை குடித்துக்கொண்டிருந்தவர்கள் சிரித்தபடி சுவாதியை பார்த்தார்கள். அவள் புருவங்களை உயர்த்தி புன்னகைத்துவிட்டு வலிகளுடன் பிளாஸ்டிக் வாளியை எடுத்தாள்.

சிறிய மனிதரின் உலகம் – ஸிந்துஜா சிறுகதை

“இன்னிக்கி ராத்திரி சாப்பாட்டுக்கு வழி பண்ணிட்டே. தாங்க்ஸ்டா

சம்பத்” என்றான் முத்துமணி. “அதுவும் ஸ்பெஷல் மீல்ஸ்.”

“ஏதாச்சும் உளறாதே. உன் கைலே காசு இருந்தா என்னை செலவழிக்க விட்டிருப்பியா?” என்று கேட்டான் சம்பத். அவர்கள் கன்சர்ன்சில் இரவுச் சாப்பாட்டை முடித்துக் கொண்டு  கெஸ்ட் ஹவுசுக்குச் சென்று கொண்டிருந்தார்கள். அது ஆடன்வாலா சாலையில் இருக்கிறது. அவர்கள் நடந்து சென்ற  பண்டார்க்கர் சாலையில்  ஒன்பதரை மணிக்கு  அவ்வளவாக  நடமாட்டமில்லை. தினமும் வழக்கமாக நெடு நேரம் விழித்திருக்கும் சாலைகள்தாம் இங்கு. ஆனால் அன்று பிரபல உள்ளூர் அரசியல் கட்சி மாலை ஆறு மணி வரைக்கும் கடையடைப்பு என்று ஆர்ப்பாட்டம் செய்திருந்ததால் பலர் வெளியே வருவதை நிறுத்தி விட்டார்கள்..

கன்சர்ன்சில் கூட அன்று சாப்பாடு கிடைக்குமா என்று முத்துமணி சந்தேகப்பட்ட போது “நிச்சியம் இருக்கும். இன்னிக்கி வியாழக் கிழமை இல்லியா? ஆலு கறியும் ஆனியன் சாம்பாரும் சாப்பிட நம்மளை விட மராத்திக்காரங்க கூட்டம் ஜாஸ்தியா இருக்கும். வேணும்னா அவங்க பால் தாக்கரே கிட்டயேகூட போயி இன்னிக்கி கன்சர்ன்சை   திறந்து வச்சிருக்கணும்னு பெர்மிஷன் வாங்கிட்டு வந்துருவாங்க!” என்றான் சம்பத்.

முத்துமணி “அந்த வெங்கிட ரெட்டி வேணும்னே என் பில் எல்லாத்

தையும் செட்டில் பண்ணாம நிறுத்தி வச்சிருக்கான். அதுலேயே கிட்டத்தட்ட எழுநூறு ரூபா வரணும். அப்புறம் இந்த மாசம் சம்பளம் வர இன்னும் நாலு நாள் இருக்கே. அதுதான்  சோத்துக்கு லாட்டரி அடிக்கற லெவலுக்கு வந்தாச்சு” என்றான் முத்துமணி. “ஒரு நா இல்லாட்டா ஒரு நா அவனை ஆபீசுலேயே வச்சு செருப்பால அடிக்கப் போறேன்.”

“ஏய், கோபத்துலே என்னமாச்சும் பண்ணிறாதே. என்ன சொன்னாலும் அவன் பார்ட்னரோட சொந்தக்காரன். போறாததுக்கு ஆபீஸ் மானேஜர்

வேற. நீயும் அவன் டிராவல் ஏஜெண்டு கிட்டேர்ந்து கமிஷன் அடிக்கிறான்னு அன்னிக்கி அவன் காதுல விழற மாதிரி பேசியிருக்க வேண்டாம்” என்றான் சம்பத்.

“நான் சொன்னது உண்மைதானே?” என்றான் முத்துமணி.

“உண்மை சொன்னியா?” என்று சிரித்தான் சம்பத். “பொய் சொன்ன வாய்க்கு போஜனம் கிடைக்காதுன்னது எவனோ சொன்னது  அந்தக் காலத்துக்கு சரி. இப்ப வெங்கிட ரெட்டி காலத்துலே உண்மை சொன்னா சோத்துக்கு லாட்டரி அடிக்க வேண்டியதுதான்.”

அவர்கள்இருவரும் ஒரேகம்பனியில்வேலைபார்த்தார்கள். தமிழர்கள்நடத்தும் ஆடிட்ஆபீஸ். முத்துமணி இன்டர்சி.எ. பாஸ்பண்ணி

விட்டான். சம்பத் ஃபைனலில் ஒரு குரூப் பாக்கி வைத்திருக்கிறான். முத்துமணிக்கு மதுரை சொந்த ஊர். சம்பத்துக்கு திருநாகேஸ்வரம்.

இரண்டு பேரும் தமிழ் நாட்டில் இருந்து பம்பாய்க்கு வந்திருந்ததால் கம்பனியின் கெஸ்ட் ஹவுசில் தங்கி இருந்தார்கள். ஆடன்வாலா சாலையில் இருந்த ஒரு பெரிய கட்டிடத்தில் ஏழாவது மாடியில் ஃபிளாட் இருந்தது.

சம்பத் திடீரென்று முத்துமணியிடம் ” நான் வேணும்னா தனுஷ் கிட்ட சொல்லட்டா?” என்றான்.

“என்னன்னு?”

தனுஷ், உதவி மானேஜர். வெங்கிட ரெட்டியின் அசிஸ்டன்ட்.

“இந்த மாதிரி உனக்குப் பணக் கஷ்டம் இருக்கு. பாதி பில்லையானும்  செட்டில் பண்ணுன்னு ரெட்டி கிட்டே கேக்கச் சொல்றேன்” என்றான் சம்பத். தனுஷ் என்கிற தனுஷ்கோடியும் சம்பத்தும் ஊரில் ஒரே தெருக்காரர்கள். சம்பத்திடமிருந்து தனுஷ் அடிக்கடி கடன் வாங்குவான்.

“நான் கஷ்டப்படறதைக் கேட்டு ரெட்டி இன்னும் ஜாஸ்தி சந்தோஷப்

படுவான்” என்றான் முத்துமணி. “ஆனா உதவி செய்ய மாட்டான்.”

“எதுக்கும் நாளைக்கி ட்ரை பண்ணிப் பாக்கலாம்” என்றான் சம்பத்.

கிங் சர்க்கிளில் இருந்த ஆனந்த பவனை நோக்கி நடந்த முத்துமணி “ஒரு பீடா போட்டுட்டு போலாம்டா” என்றான் சம்பத்திடம்.

ஆனால் ஆனந்த பவனும் பீடாக் கடையும் மூடியிருந்தன.

“கடையடைப்பு எஃபக்ட்” என்றான் சம்பத்.

இருவரும் வீட்டை நோக்கி நடந்தார்கள். ஆடன்வாலா சாலையிலும் மருந்துக்குக் கூட ஆட்கள் நடமாட்டம் இல்லை. அவர்களின் கட்டிட

வாசலை அடைந்த போது முத்துமணி சம்பத்திடம் “நீ ரூமுக்குப் போ. நான் இப்படி ஒரு ரவுண்டு  அடிச்சிட்டு வரேன்” என்றான்.

“சரி. ஏற்கனவே மணி பத்தாகப் போகுது. சீக்கிரம் வந்திரு” என்று சம்பத் சொல்லி விட்டு கட்டிடத்துக்குள் நுழைந்தான்.  ‘பாவம் முத்துமணி. பணம் இல்லாமல் கஷ்டப்படுகிறான். போய்ப் படுத்தாலும் தூக்கம் வராது அவனுக்கு. அதுக்குத் தான் ஒரு ரவுண்டு நடக்கலாம் என்று போகிறான் போல ‘ என்று பரிதாபப்பட்டுக் கொண்டே சம்பத் சென்றான்.

முத்துமணி ஃபைவ் கார்டன்ஸ் நோக்கிச் செல்லும் நேர்ச் சாலையில் நடந்தான். தெரு விளக்குகளின் ஒளியில் அவனது நிழல் அவனிலிருந்து வெளிப்பட்டு நீண்டும்  பிறகு மீண்டும் அவனுக்குள்ளேயே அடைக்கலம் பெற விரும்புவது போலச்  சுருங்கியும் மாறி மாறி அவனுடன் வந்தன. இந்த நடனம் அவன் வாழ்க்கையை எதிரொலிக்கின்றதா? காற்றில் ஆடும் மர இலைகளின் சத்தம் தவிர வேறு ஒலி  எதுவும் அவனுக்குக் கேட்கவில்லை.

ஒரு சிகரெட் பிடிக்க வேண்டும் போல இருந்தது. சம்பத்திடம் கேட்டிருந்தால் வாங்கிக் கொடுத்திருப்பான்.  ஆனால் எவ்வளவு உதவிதான் அவனிடமிருந்து பெறுவது? ஏற்கனவே அவனிடமிருந்து இந்த  மாதத்தில்  முன்னூறு  ரூபாய் வரை கடன் வாங்கியாயிற்று. அது எல்லாம் தினசரிச் செலவுக்குத்தான். ஊருக்கு அனுப்ப வேண்டிய பணத்தையும் வெங்கிட ரெட்டி கெடுத்து விட்டான். அவனிடமிருந்து அவர்கள் எதுவும் பணம் எதிர்பார்ப்பதில்லை. ஆனால் அவனாகவே அவ்வப்போது சம்பளத்தில் மற்றும் பிரயாணப்படியில் மிச்சம் பிடிப்பது, ஆபீசில் கிடைக்கும்  போனஸ் பணம் என்று கையில் சேரும் பணத்தை ஊருக்கு அனுப்பி வைப்பான்.  மூன்று மாதங்களாக அதற்கும் கேடு காலம் வந்து விட்டது.

காலை எற்றி உதைத்துக்கொண்டே நடந்தான். பார்க்  அருகேவந்த போது அங்குஒளியைவிலக்கிஇருண்டிருந்த நிழல்களில்

ஒதுங்கிக் கிடந்த ஜோடிகளைப்  பார்த்தபடி சென்றான். முழுக் குடும்பமும் ஒற்றை அறை  வீட்டில் குடியிருக்கும் விதியுடன் வாழும் இளம் கணவர்களும் மனைவிகளும்  அவர்களின் கொஞ்சல்களையும் தாபத்தையும் வானமும், காற்றும்  செடி கொடிகளும் பார்த்தால் பார்த்து விட்டுப் போகட்டுமே என்று நினைத்தவர்களாய் நெருங்கிக் கிடந்தார்கள். ஒவ்வொருத்தருக்கும் வாழ்க்கையில் என்னென்ன மாதிரியான கஷ்டங்கள் !

முத்துமணி வந்த வழியே திரும்பி நடந்து சென்றான். பணத்துக்கு ஏதாவது வழி செய்ய வேண்டும். நாளை சம்பத்தின் உதவியால் பணம் கிடைக்கும் என்று அவனுக்கு நம்பிக்கை இல்லை. வெங்கிட ரெட்டி கிராதகன். இத்தனை நேரத்துக்கு பார்ட்னரிடம் போய் என்ன கோள் மூட்டி வைத்திருக்கின்றானோ? அவன் காலில் போய் முத்துமணி  விழ

வேண்டும் என்று அவன் எதிர்பார்க்கிறான். அதுவும் அவனது ஆபீஸ் சகாக்கள் ரெட்டியைச் சுற்றி இருக்கையில் !  நடக்காத காரியம். மாத சம்பளமாவது வருமா என்றால் அது வர இன்னும் நாலு நாள்கள்

இருக்கின்றன. நல்ல வேளையாக முப்பதாம் தேதி  விடுமுறை நாள் இல்லை.

முத்துமணி மறுபடியும் கிங் சர்க்கிள் வந்து ஸ்டேஷனை நோக்கி நடந்தான். கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை ஆள் நடமாட்டமே இல்லை. அவன் நடந்து வரும் சத்தம் கேட்டு பிளாட்ஃபாரமில் படுத்திருந்த நாய் ஒன்று ‘விருட்’டென்று எழுந்து அவனைப் பார்த்து ஒரு தடவை குரைத்து விட்டு மறுபடியும் வாலைச் சுருட்டிக் கொண்டு படுத்துக் கொண்டது. அப்போது அந்த நாய்க்குச் சற்றுத் தள்ளியிருந்த சிறிய கடை முத்து

மணியின் கண்ணில் பட்டது. சாதாரண உயரம் இருப்பவன் கூடக்

குனிந்து செல்ல வேண்டிய அளவுக்கு இருந்த  கடையின் சிறிய கதவின் மேல் சாதாரணப் பூட்டு ஒன்று தொங்கிற்று.  மறுபடியும்முத்துமணியின் பார்வை சாலையின் முன்னும் பின்னும் அலைந்தது. பின்பு அவன் அந்தக் கதவை நெருங்கினான்.

&   &   &

சம்பத் குளித்து உடையணிந்து அலுவலகம் செல்லத் தயாரானான்.

அவனது கைக்கடிகாரம்  எட்டரை என்றது. அவன் முத்துமணி தயாராகி விட்டானா என்று பார்க்க அவன் அறைக்குச் சென்ற போது முத்துமணி ஒரு பையிலிருந்து இன்னொரு பைக்குப் புத்தகங்களை மாற்றிக் கொண்டிருந்தான்.

“இங்கிலிஷ் நாவல்களா? அட தமிழ் புஸ்தகங்களும் இருக்கே?” என்று ஆச்சரியப்பட்டுக் கேட்டான் சம்பத்.

“சொல்றேன், சொல்றேன்” என்று புத்தகங்கள் நிரம்பிய பையைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டு காலியான பையைக் காலால் அறையின் மூலையில் தள்ளினான். சம்பத்தைப் பார்த்து “நான் ரெடி. கிளம்பலாமா?” என்று கேட்டான்.

அவர்கள் இருவரும் ஆனந்த பவனில் டிபன் சாப்பிட்டார்கள். சர்வர் பில்லைக் கொண்டு வந்ததும் சம்பத் பர்ஸை எடுக்கப் போனான். அவனைத் தடுத்து நிறுத்தி முத்துமணி ஒரு நூறு ரூபாய் நோட்டுத் தாளை எடுத்துக் கொடுத்தான். சம்பத் அவனை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தான். அவர்கள் ஓட்டலை விட்டு வெளியே வந்து கிங் சர்க்கிள் ஸ்டேஷனை நோக்கி நடந்தார்கள். மின்சார ரயிலில் விக்ட்டோரியா டெர்மினஸ்க்கு அரை மணியில் போய் விடலாம். அங்கிருந்து ஃபோர்ட்டில் இருக்கும் ஆபீசை அடையக் கால் மணி நேர நடை.

போகிற வழியில் சம்பத்தைப் பார்த்து முத்துமணி “இதுதான்” என்றான். அவன் பார்வை சென்ற வழியில் சம்பத்தின் பார்வையும் பாய்ந்தது. ஒரு சிறிய கடை பூட்டப்பட்டுக் கிடந்தது. அருகில் யாரும் இல்லை.

சம்பத் எதுவும் கேட்பதற்கு முன்னால் முத்துமணி “இந்தப் புஸ்தகங்கள் எல்லாம் இங்கேர்ந்துதான் எடுத்தது !” என்றான். “நூறு ரூபாயும் கூட.”

“என்னது?”

“ஆமா. நேத்து ராத்திரி  அக்கம் பக்கம் யாருமில்லேன்னு பூட்டை ஒடச்சு இந்தக் கடைக்குள்ள போனேன். இது புஸ்தகக் கடைன்னு முன்னாலேயே பாத்திருக்கேன். உள்ளே போயி செல்போன் டார்ச் அடிச்சுப் பாத்தேன். ஒரு டப்பால  இருந்த நூறு ரூபாயை எடுத்திட்டு வெளில வரலாம்னு இருந்தப்ப, யாராவது பாத்தா பதில் சொல்ல

ணுமேன்னு  நாலஞ்சு புஸ்தகத்தையும் கைல எடுத்துட்டு வந்திட்டேன்” என்றான் முத்துமணி.

சம்பத்துக்கு ஒரு நிமிஷம் வாய் எழவில்லை.

முத்துமணி தொடர்ந்து பேசினான்: “ராத்திரி ரூம்ல போய்ப் படுக்கைல விழுந்தப்ப உடனே தூங்க முடியலே. யோசிச்சு கிட்டே இருந்தேன்.  சும்மாவானும் நான் உன்கிட்ட நேத்தி ராத்திரி சொன்ன செருப்படியை நிஜமாக்கற  அளவுக்கு  ரெட்டி மேல இருந்த கோபம் வெறியா மாறிக்

கிட்டுஇருந்தப்பஇதைப்போய்செஞ்சிட்டேன். மொதல்லஎனக்குக்கொஞ்சம்கூடகுற்றஉணர்ச்சியேஇல்லாமஇருந்திச்சு. ஒரு  அயோக்கியத்தனத்தைஇன்னோருஅயோக்கியத்தனம்தான்எதுத்து

சாந்தி கொடுக்குமான்னு அப்புறமா ஷாக் ஆயிட்டேன்.  ஆனா தப்பு

செஞ்சது செஞ்சதுதானே?  யாரோ ஒரு ஏழை வயத்துல அடிச்சிட்டேன். இந்தப் புஸ்தகத்தையாவது கொண்டு போய்த் திரும்ப வச்சிரலாமான்னு இருந்திச்சு. ஆனா என்னோட போதாத காலம் அப்ப போய் நான் மாட்டிக்கிட்டா? சரி மண்ல ஊர்ற புழு மாதிரி ஆயுசுக்கும் இது என் மனசுல ஊர்ந்துக்கிட்டே என்னைச் சாகடிக்கட்டும்னு விட்டுட்டேன்.”

சம்பத்துக்கு முதலில் நண்பன் மீது ஏற்பட்ட கோபம் மறைந்து அவன் மேல் பரிதாபம் சுரந்தது.

“சரி, ஆனது ஆச்சு. இனிமே என்ன பண்ண முடியும்? வேற வேலையைக் கவனிப்போம்”என்று அவனது  இடது கையைத் தனது வலது கரத்தால் பற்றிக் கொண்டு சம்பத் மேலே தொடர்ந்து நடக்க ஆரம்பித்தான். அந்த ஆதரவை அழுத்தமாகப் பற்றிக் கொண்டது  போல் முத்துமணியும் உடன் சென்றான்.

அவர்கள் வி.டி. ஸ்டேஷனை அடைந்து அலுவலகத்தை நோக்கி டி.என். ரோடு வழியே நடந்தார்கள். வழியில் ஒரு பழைய புத்தகங்கள் விற்கும் கடை முன் நின்றான் முத்துமணி. கையிலிருந்த பையிலிருந்து புத்தகங்களை எடுத்துக் கடைக்காரனிடம் தந்தான். அவன் அவற்றைப் புரட்டிப் பார்த்து விட்டு “நாப்பது ரூபாய்” என்றான்.

“விளையாடாதே. ஒவ்வொரு புஸ்தகமும் நூறு ரூபாய்க்கு மேலே” என்றான் முத்துமணி.

“அது புது பொஸ்தகத்துக்கு.” என்ற கடைக்காரன். “இதை எடைக்குப் போட்டா இருபது ரூபா கூட தரமாட்டான்னு உனக்குத் தெரியாதா?” என்று சிரித்தான். “இங்கிலீசு போறதே கஸ்டம். தமிள  வச்சுக்கிட்டு இங்க தடுமாற வேண்டியதுதான்.”

கடைசியில் அவன் ஐம்பதுக்கு மேல் தர முடியாது என்றான். அதை வாங்கிக் கொண்டு இருவரும் நடந்தார்கள்.

“அந்தக் கடைக்காரனும் இந்த விலைக்குத்தான் வாங்கியிருப்பான், இல்லே?” என்றான் முத்துமணி.

“யாரு, கிங் சர்க்கிள் கடையா?” என்று சம்பத் கேட்டான். “ஆமா.அதுவும் அந்த ஏரியால இன்னும் குறைச்சுக்  கூட கேப்பான். ”

அவர்கள் அலுவலகத்தை அடையும் போது ஒன்பதேமுக்கால் ஆகி விட்டது. உள்ளே நுழைந்ததும் ரெட்டியின் மேஜையைச் சுற்றி ஒரு சிறு கூட்டம் நிற்பதை அவர்கள் கவனித்து அங்கே சென்றார்கள். ரெட்டி கண்ணில் படவில்லை. மாறாக தனுஷ் நின்று மற்றவர்களுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தான். சம்பத்தைப் பார்த்ததும் அவன் “சாரோட அப்பா நேத்தி இறந்துட்டாருன்னு நியூஸ் வந்து ராத்திரி கிளம்பிப் போயிருக்காரு” என்றான்.

சம்பத்தும் முத்துமணியும் தங்கள் வருத்தத்தை மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டார்கள். ஒவ்வொருவராகச் சற்று நேரத்தில் கூட்டம் கலைந்தது. சம்பத் முத்துமணியைப் பார்த்து “ஒரு டீ அடிச்சிட்டு வரலாமா?” என்று கேட்டான். இருவரும் ஆபீசை ஒட்டி இருந்த சிறிய தெருவுக்குள் நுழைந்து டீக்கடையை அடைந்தார்கள்.

சம்பத் டீயைக் குடித்துக் கொண்டே முத்துமணியிடம் “நான் இப்ப தனுஷ் கிட்டயும் விஷயத்தை சொல்றேன். இப்ப அவன்தான் ஆபீஸ் இன் சார்ஜ். அவன் செஞ்சு குடுப்பான்” என்று உறுதியான குரலில் சொன்னான். முத்துமணிக்கும் நம்பிக்கை வந்து விட்டது. நண்பனை நன்றியுடன் பார்த்தான்.

அன்று மத்தியானம் லஞ்சுக்குப் போய் விட்டு வந்த போது தனுஷ் முத்துமணியைக் கூப்பிட்டு “உன் டி.ஏ. பில் எல்லாம் பாஸ் பண்ணிட்டேன். காஷியர் கிட்ட வாங்கிட்டுப் போ. ரெட்டி வர இன்னும் பதினஞ்சு நாளாகுமாம்” என்று சிரித்தான். கூடவே “சம்பத் சொன்னான் எல்லாத்தையும். நாளைக்கு அகமதாபாத் போயிட்டு வரியா? ஜி.என்.டெக்ஸ்டைல்ஸ்ல ஸ்டாக் ஆடிட்.. ஒரு வாரம் வெளியிலே

இருந்துட்டு வா ரெடீன்னா ஒரு டூர் புரோகிராம் கொடுத்திட்டு டூர் அட்வான்ஸ் வாங்கிட்டுப்  போ” என்றான்.

முத்துமணி மனதுக்குள் கணக்குப் போட்டான். இரண்டாம் வகுப்பு ரயில் டிக்கட் எடுத்துக் கொண்டு முதல் வகுப்பு சார்ஜைக் க்ளெய்ம் பண்ண ஆபீசில் அனுமதிப்பார்கள். தினசரி பேட்டாவிலும் ஒரு வாரத்துக்கு என்றால் நல்ல பணம் மிச்சமாகும். குறைந்தது எண்ணூறுலிருந்து ஆயிரம் வரை கையில் மிஞ்சும்  என்று மகிழ்ச்சியுடன் சம்பத்தைப் போய்ப் பார்த்து விஷயத்தைச் சொன்னான்.

“எல்லாம் உன்னாலதான்” என்றான் முத்துமணி.

“அப்ப இன்னிக்கி  டின்னர் நீதான் கொடுக்கிறே” என்று சம்பத் சிரித்தான்.

“டின்னர் என்ன? ஒரு பார்ட்டியும் வச்சுக்கலாம்” என்றான் முத்துமணி.

“உடனே செலவழிக்கக் கிளம்பிடுவியே. ஆயிரம் ஐநூறுன்னு கொஞ்ச நாள் பர்ஸ்லே  பணம் தூக்கம் போடட்டும். பார்ட்டி எல்லாம் அப்புறம் பாத்துக்கலாம்” என்றான் சம்பத்.

அன்றுமாலைஇன்னும்கொஞ்சம்வேலைபாக்கிஇருப்பதால்சம்பத்முத்துமணியிடம்அவன்கிளம்பிப்போகலாம்என்றுசொன்னான். அப்போது ஆறரைமணி.மின்சாரரயிலைப்பிடித்துகிங்சர்க்கிள்வரும்போதுஏழரை. ஸ்டேஷனிலிருந்துவீட்டுக்குவரும்வழியில்புத்தகக்கடைகண்ணில்பட்டது. நோஞ்சலாகஒருஆசாமிபீடியைப்புகைத்துக்கொண்டுஉட்கார்ந்திருந்தான்.

கடைக்குமுன்போய்நின்றுஏழெட்டுப் புத்தகங்களைப்புரட்டிப்

பார்த்துக் கொண்டிருந்த முத்துமணி ஒரு புத்தகத்தை கையில் எடுத்துக் கொண்டான். கடைக்காரன் பின்னால்  சற்றுத் தள்ளியிருந்த ஸ்டூலில் தண்ணீர் பாட்டில் இருந்தது. முத்துமணி கடைக்காரனிடம் “மளா பாணி தே பாயி ” என்றான். அவன் சற்று அசுவாரசியமாகப் பின் பக்கம் திரும்பி ஸ்டூலில் இருந்த பாட்டிலை எட்டி எடுக்க முயன்றான்.

 

முத்துமணி அப்போது கால்சட்டையில் கையை விட்டு எதையோ எடுத்துக் கீழே போட்டான்.

கடைக்காரன் உட்கார்ந்தபடியே இன்னும் சற்றுப் பின்னால் நகர்ந்து கையில் தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்துக் கொடுத்தான்.  முத்துமணி அதை வாங்கிக் குடித்து விட்டு “தன்யவாத” என்றான்.

பிறகு கையில் வைத்திருந்த புத்தகத்தைக் காட்டி “கிம்மத் காய் ஆஹே” என்று விலையைக் கேட்டான்.

கடைக்காரன் புத்தகத்தைப் பார்க்கக் கையை நீட்டினான்.முத்துமணி அவனிடம் புத்தகத்தை நீட்டிய போது அது கை தவறிக் கீழே விழுந்தது.

முத்துமணி அதை எடுக்கக் கீழே குனிந்தான். குனிந்தவன் “அட, இது என்ன?” என்றபடி கடைக்காரனைப் பார்த்தான்.

கடைக்காரன் முத்துமணியைப் பார்த்து “என்ன?” என்றான்.

முத்துமணி “நூறு ரூபா நோட்டு கீழே கிடக்கு” என்று கடைக்காரனிடம் கொடுத்தான்.

ஒரு ஊழியனின் மனசாட்சி – உஷாதீபன் சிறுகதை

மாறுதலில் உள்ளூருக்கு வந்த பின்புதான் தெரிந்தது, அந்த சங்கத்தின் முயற்சியினால்தான் இது நடந்திருக்கிறது என்று. இருந்த ஊரில் எந்த சங்கத்தைச் சார்ந்தவனாகவும் நான் இருந்ததில்லை. ஏதேனும் ஒன்றில் என்னைச் சேர்த்து விட வேண்டும் என்று முயன்றார்கள். நான் ஒரு மாதிரி சமாளித்துக் கொண்டே வந்தேன். அது ஏதோ தப்பு செய்வதுபோலான உணர்வையே எனக்கு ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. சங்கத்திற்கு சந்தா கொடுங்கள் என்று மாறி மாறி வந்து நிற்பார்கள். எதற்கு இத்தனை சங்கங்கள், மொத்தம் எத்தனை சங்கங்கள்தான் இருக்கின்றன என்பதே அப்போது எனது கேள்வியாக இருந்தது. முதலில் கிடைத்த வேலையைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டும். வரன்முறைக்கு ஒரு வருடம் முடிய வேண்டும். பிறகு தகுதிகாண் பருவம் நிறைவு செய்ய வேண்டும். அந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் என் மேல் எந்தக் குற்றச் சாட்டும் வந்துவிடக் கூடாது என்பதில் கவனமாய் இருந்தேன். எல்லாரும் அப்படித்தானே இருந்தாக வேண்டும்? பத்து மணிக்கான அலுவலகத்தில் ஒன்பதரைக்கே போனேன். மாலை ஐந்தே முக்காலுக்கு முடிந்த பின்பும் அரை மணி, ஒரு மணி கூட இருந்து வேலை செய்துவிட்டுத்தான் கிளம்பினேன். அலுவலக நேரத்தில் டீ குடிக்க என்று வளாகத்தை விட்டு வெளியே செல்வது எனக்குப் பிடிக்காத ஒன்றாக இருந்தது. ஆபீஸ் பியூன் பாட்சா ஃபிளாஸ்க்கை எடுத்துக் கொண்டு போய் வாங்கி வந்ததை என் இருக்கையில் இருந்தமேனிக்கே குடித்துக் கொண்டேன். இன்னொரு பியூன் ரங்கசாமியும் போவது உண்டு. அவன் எட்டு டீக்கு ஆறுதான் வாங்குவான்…நிரவி எல்லோருக்கும் ஊற்றிக் கொடுத்து, தானும் குடித்து, அடுத்த ஒரு வேளைக்கும் அவனுக்கு டீ மிச்சம் வைத்துக் கொள்வான் என்று சொன்னார்கள். பாட்சாவிடம் அந்த வேலை இல்லை என்பது அவர் கொண்டு வந்து நீட்டிய டீயைப் பருகிய போதே தெரிந்தது. சமயத்தில் தண்ணீர் கலப்பதுண்டாம் ரங்கசாமி…பலே ஆள்தான் போலிருக்கிறது.!

இப்படி சின்னச் சின்னத் தப்புகளாய் பரவலாய், என் சிந்தைக்குப் பலவும் பட்டுக் கொண்டேயிருந்தன. எல்லோரும் ஆபீசுக்குத் தாமதமாகவே வந்தார்கள். பத்து மணி டயத்துக்கு பத்து நிமிஷம் கிரேஸ் டைம் இருந்தும் அதையும் தாண்டித்தான் நுழைந்தார்கள். பயங்கர டிராஃபிக் என்றும், ஒன்பதே காலுக்கே கிளம்பிட்டேன்…இப்பத்தான் வர முடிஞ்சிது என்றும், பஸ்ஸே கிடைக்கல என்றும், வழில டயர் பஞ்சராயிடுச்சி என்றும், ஆஸ்பத்திரிக்குப் போக வேண்டியிருந்திச்சு என்றும் தாமதத்திற்கு என்னென்னவோ காரணத்தைச் சொன்னார்கள். இவர் மட்டும் எப்டி வர்றாரு…என்று மேலாளர் என்னைக் காட்டி ஏன் கேட்கவில்லை என்று தோன்றியது. பலரும் அடிக்கடி பர்மிஷன் போட்டார்கள். ஒரு மணி நேரம் தாமதமாக பதினோரு மணிக்கு வருவதற்குப் பதிலாக பன்னிரெண்டுக்கும், ஒன்றுக்கும், ஏன் மதியச் சாப்பாட்டை வீட்டிலேயே முடித்துக் கொண்டு கையை வீசியவாறே ஃப்ரீயாக ரெண்டு மணிக்கு மேலும் கூட வந்தார்கள். மேலாளர் சில நாட்கள் அவர்களிடம் பர்மிஷன் எழுதிக் கொடுங்க என்று கேட்டு வாங்கிக் கொண்டார். சில நாட்கள் முடிவு செய்யாது வைத்திருந்த வருகைப் பதிவேட்டை எடுத்து நீட்டி, போடுங்க….என்று கருணை செய்தார். அலுவலர் தலைமையகத்தில் இருக்கும் நாட்களில் ஒழுங்காய் பத்தடித்துப் பத்து நிமிஷத்திற்கு அவர் பார்வைக்குப் போனது வருகைப் பதிவேடு. மற்ற நாட்களில் திறந்த வாய் மூடாமல் கிடந்தது. மாதத்திற்கு மூன்று அனுமதி தாண்டினால் அரை நாள் விடுப்பு கட் என்பது வெறும் விதியாக மட்டுமே இருந்தது. இதுதான் இப்படி என்றால் கருவூலத்திற்குப் பட்டியல் சமர்ப்பிக்கப் போய்விட்டு வருவேன் என்று சொல்லிவிட்டுப் போன பியூன் மதியம் ரெண்டு மணிக்கு சாப்பாட்டு நேரத்திற்கு வருவதை யாரும் கேட்பதாய் இல்லை. பில் பிரசன்ட் பண்ணி, டோக்கன் வாங்குறதுக்கு எப்டியும் மணி ஒண்ணு, ஒன்றரை ஆயிடுது சார்…ரிஜிஸ்டர எடுத்துக் கொடுத்து நீயே பதிஞ்சிட்டு, டோக்கன் போட்டுக்கோங்கிறார் சார் அந்த அசிஸ்டென்ட்…பில் பாஸ் பண்ணத் தேடி வர்ற ஆளுகளப் பார்க்கிறதுக்கே அவருக்கு நேரம் சரியாயிருக்கு என்று மறுக்க முடியாத ஒரு வரவு உண்மையைச் சொல்லி, எல்லோர் வாயையும் அடைத்து விடுவதைப் பார்க்க முடிகிறது. அது கிடக்கட்டும், காலையில் அலுவலகம் வந்துதானே பட்டியலைக் கருவூலத்திற்கு எடுத்துச் செல்ல வேண்டும், ஏன் முதல் நாளே கொண்டு போய் வீட்டில் வைத்துக்கொள்கிறார்? பட்டியலும் பதிவேடும் ஏதேனும் டேமேஜ் ஆனால் அல்லது தொலைந்தால்…யார் பொறுப்பாவது? இந்தக் கேள்விக்கும் அங்கு பதில் இல்லாமல்தான் இருந்தது. பியூன் மேலாளருக்குப் பயப்படுகிறாரா என்பதே சந்தேகமாயிருந்தது. யாருக்கு யார் பயப்பட வேண்டும் அவரவர் வேலைகளை ஒழுங்காய், முறைப்படி செய்தால்? ஒருவேளை மேலாளர் இந்த பியூனுக்குப் பயப்படுகிறாரோ? அப்படியும் இருப்பதற்கான காரணங்கள் அங்கே கொட்டிக் கிடப்பதாய்த் தோன்றியது. அவருக்கும் அலுவலருக்குமான ரகசியங்கள் அங்கே நிறைய இருந்தன. அதற்காக அவர் எல்லாவற்றையும் சற்று அடக்கி வாசிப்பதாகவே எனக்குத் தோன்றியது. பாஸ் ஸ்டேட் லெவல் மீட்டிங் போறாருல்ல சார்…அதுக்கு டிக்கெட் போடப் போனேன் சார்…என்று சாவகாசமாய் வந்தவரை என்ன சொல்லிக் கண்டிப்பது? டிக்கெட் போட்டுட்டீங்களா? என்று சகஜமாய்த்தான் அவரால் கேட்க முடிந்தது. இம்மாதிரிப் பல வேடிக்கைகள் அங்கு உண்டு.

பொதுவாய்ச் சொன்னால் கடமை என்பது ரெண்டாம்பட்சமாய்த்தான். அந்த ரீதியில் அதை யாரும் உணர்ந்ததாகத் தெரியவில்லை. எனவே அமைதி காக்க வேண்டியிருந்தது. ஆனால் மன ஒப்புதல் இல்லாமலேயே நாட்கள் இப்படி நகர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறதே என்று தோன்றிக் கொண்டேயிருந்தது.

அலுவலக மேலாளரின் எதிர்பார்ப்புக்கும் அதிகமாகத்தான் நான் என் கடமையைச் செய்தேன். காரணம் வேலை வாய்ப்பு அலுவலகம் மூலமாக நான்கு முறை தற்காலிகமாய் ஆறு மாதம், ஒரு வருடம் என்று நான் பணியில் அனுபவமடைந்திருந்தேன். என்னை விடக் கூடாது என்று அலுவலகத்தில் ஒவ்வொருவராய் லீவு போடச் சொல்லி அந்த இடத்தில் என்னைப் போட்டு என் பணியை நீட்டித்துக் கொண்டேயிருந்தார் அந்த போர்டின் சேர்மன். காரணம் எழுத்தர் பணியோடு, சுருக்கெழுத்தும் தெரிந்தவனாக நான் இருந்ததே அதற்குக் காரணம். அந்தத் தற்காலிகப் பணியிலேயே பலரின் பொறாமைக்கும், கோபத்திற்கும் ஆளானவன் நான். என்னை என்ன பண்ணச் சொல்றீங்க? வீட்டுக்குப் போகச் சொன்னா போறேன்…என்று சொல்லியே அங்கு ஓட்டிக் கொண்டிருந்தேன். என் அதீதமான கடமையுணர்ச்சி என்னைக் காலத்துக்கும் காப்பாற்றியது என்றுதான் சொல்லியாக வேண்டும். அது என் தந்தையிடமிருந்து நான் கற்றுக் கொண்டது. கக்கூஸ் கழுவுறதானாலும் கூட அதுக்கு முன்னாடிவரைக்கும் செய்தவங்கள விட நான் நல்லாச் செய்வேன்னு செய்து காட்டணும்…என்பார் என் தந்தை. அந்த ஈடுபாடு, அர்ப்பணிப்பு என்னிடமும் அப்படியே படிந்திருந்தது. எந்தவேலையையும் நான் கேவலமாக, கௌரவக் குறைவாக நினைத்ததில்லை. என் வேலையை மட்டும் சரியாய்ச் செய்தால் போதும் என்றும் இருந்ததில்லை. அலுவலகத்தில் எனக்குத் தெரியாத வேலை என்று எதுவும் இருக்கக் கூடாது என்றே இயங்கினேன். என்னைப் பொறுத்தவரை வேலைதான் எனக்கு முதல். மற்றவை பிறகுதான் என்பதில் நான் பிடிவாதமாய் இருந்தேன். ஊதுற சங்கை ஊதிக்கிட்டே இருப்போம்…என்பதுபோல் விடாமல் என்னிடம் வந்து சந்தாவுக்கு நின்று கொண்டேயிருந்தார்கள் சங்கத்தார். கொஞ்சம் கோபமாகவும், சத்தமாகவும் ஊதினார்கள் என்னிடம். முதல்ல சந்தா கொடுத்து, மெம்பர் ஆகுங்க தோழர்…பிறகு கூட்டத்துக்கெல்லாம் வரலாம் என்றார்கள். அந்தத் தோழர் என்ற வார்த்தை என்னவோ செய்தது என்னை. அவர்கள் என்னதான் பேசுகிறார்கள், செய்கிறார்கள் என்று அறிய ஆவலாய் இருந்தேன். அது மனதுக்கு ஒப்புதலாய் இருந்தால்தான் சந்தா கொடுப்பது என்பது என் எண்ணமாய் இருந்தது. சந்தாவக் கட்டி மெம்பர் ஆகிக்குங்க…அப்புறம் உங்களத் தொந்தரவு செய்ய மாட்டோம்…மாதாந்திரக் கூட்டங்களுக்கு நீங்க இஷ்டப்பட்டா வந்தாப் போதும் – இப்படி ஒரு சங்க நண்பர்கள் வந்து சொன்னார்கள். அவர்களுக்குத் தேவை போதுமான எண்ணிக்கையும், பணமும். நிர்வாகத்துக்கு எதிராகவே இரண்டு மூன்று சங்கங்கள் இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன என்பது தெரிய வந்தது. ஆதரவாய் ஒன்று கூடக் கிடையாதா? என்கிற கேள்வியும் தோன்றியது. ஏன் இல்ல என்று ஒரு சங்கம் இயங்குவதையும் (அப்படித்தான் சொன்னார்கள்) தெரிவித்தார்கள். அரசாங்கம் தன் வழக்கமாய்ப் போட்ட உத்தரவுகளையெல்லாம் இவர்கள் சாதித்தது போல் சொல்லிக் கொண்டார்கள். ஏதோ இங்கிருந்தே விரலசைத்தால் அங்கு நடந்துவிடும் என்று காட்டிக் கொண்டார்கள். பொய்மைக்கு அஞ்சாத சமூகமாய் இருந்தது. இவர்களுக்குச் சரி என்று தோன்றும் சில அவர்களுக்கு ஏன் தப்பாய்த் தோன்றியது. அவர்களுக்குத் தப்பாய்த் தோன்றும் சில இவர்களுக்கு ஏன் சரி என்று தோன்றுகிறது? பணியாளர் நலன் என்று பொதுவாய் எதிர் கொண்டால் எதிர்த்துத்தான் ஆக வேண்டும் என்கிற கட்டாயம் என்ன? தேவையைக் கேட்டு, தொடர்ந்து வற்புறுத்தி படிப்படியாகப் பெற்றுக் கொள்ள வேண்டியதுதானே? எதற்காக நிர்வாகத்தை எதிர்க்க வேண்டும்? பணியாளராய் இருந்து கொண்டு, அது தரும் சம்பளத்தையும் வாங்கிக் கொண்டு, அதையே எதிர்ப்பது என்பது சரியா? நிர்வாகம் திறம்படச் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது என்பதற்கு இவர்களெல்லாம் தங்கள் கடமையைச் செவ்வனே விடாது செய்து கொண்டிருப்பதுதானே நன்று? ஏன் இப்படியெல்லாம் நடக்கிறது? வெகு காலமாக இப்படித்தான் நடந்து கொண்டிருக்கிறதா? அரசு ஒரு பக்கம் இயங்கிக் கொண்டிருப்பதுபோல், இவையும் தொடர்ந்து இவ்வழியில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றனவா? வேலை செய்ய வந்தோமா, போராட வந்தோமா? – எத்தனையோ கேள்விகள் வட்டமிட்டுக் கொண்டேதான் இருந்தன. சிலவற்றிற்கு நேரடியாகவும், சிலவற்றிற்கு மழுப்பியும் சிலர் பதிலளித்துக் கொண்டுதான் இருந்தார்கள். எனக்குத்தான் சமாதானம் ஆகவில்லை. நோக்கம் ஒன்றாய் இருக்குமானால் எதற்கு இத்தனை பிரிவு? ஒன்றுமில்லாத ஓட்டைப் பதவிகளுக்கு எதற்கு இத்தனை போட்டி? வேலைக்கு வருவதற்கு முன் வேலை…வேலை என்று நாயாய் அலைகிறோம். கிடைத்த பின்னால் மெத்தனமா? பொத்திக் கொண்டு வேலை பார்க்க வேண்டாமா? இப்படியெல்லாம் இருக்கும் என்று நினைக்கவேயில்லை. தெரியவே தெரியாதே…? தற்காலிகப் பணியில் இருந்தபோது இதிலெல்லாம் கவனம் செலுத்தியதேயில்லை…யாரும் தொந்தரவும் செய்ததில்லை. வேலை…வேலை…வேலை….! அப்படியாகவே இப்போதும் ஏன் இருக்க முடியவில்லை? நிரந்தர வேலை கிடைத்திருக்கையில், குடியும் குடித்தனமுமாய் இருப்பதுபோல் பொறுப்பாய், நல்ல பிள்ளையாய் இயங்க வேண்டாமா? என்னெல்லாம் தொல்லை? எனக்குச் சள்ளையாய்த்தான் இருந்தது. சிவனே என்று வேலையைப் பார்த்தமா,போனமா என்று இல்லையே? அறுபது வயதுவரை இருக்கப் போகிறோம். இன்னும் என்னெல்லாம் விதிமுறைகளையும், வேலைகளையும் கற்க வேண்டும்…எந்தெந்தத் தேர்வு பாஸ் பண்ண வேண்டும்…அடுத்தடுத்து என்னென்ன பணி உயர்வு கிடைக்கும்…இவைகளில்தானே கவனமாய் இருத்தல் வேண்டும். இவர்கள் ஏன் இப்படி எதையெதையோ பிடித்துத் தொங்கிக் கொண்டு அலைகிறார்கள்? அதெல்லாம் தானே கிடைத்து விடும்…இவையெல்லாம்தான் போராடிப் பெற வேண்டியவை…கேட்கத் தவறினால் கை நழுவிப் போகக் கூடியவை என்று நினைக்கிறார்களோ? அதற்கும் போதிய முயற்சி இல்லையென்றால் இருக்குமிடத்தில் பசை ஒட்டியதுபோல் இருந்தாக வேண்டுமே…! எந்த முடிவுக்கும் வர முடியாத நிலையில் தொலைகிறது என்று எல்லாச் சங்கத்துக்கும் அவர்கள் கேட்கும் காசைக் கொடுத்துத் தொலைத்தேன் நான். நீங்க அதுல மெம்பரா இருக்கீங்களா? என்று கேட்டபோது ஆமாம் என்று தலையாட்ட அப்ப நன்கொடைன்னு போட்டுக்கிறோம் என்று சொன்னார்கள் ஒவ்வொருவரும். கடைசியில் பார்த்தால் அத்தனை ரசீதுகளிலும் நன்கொடை என்றே குறிப்பிட்டிருந்ததுதான் தமாஷ். பரவாயில்லை…ரசீதாவது கொடுக்கிறார்களே என்றிருந்தது. அடுத்தாற்போல் வந்து நின்றால்…இப்பத்தானே கொடுத்தேன் என்று சொல்லி எடுத்து நீட்டலாமே…! அது மெம்பர்ஷிப்புங்க…இது நடக்கப்போற மாநாட்டுக்கான நன்கொடைங்க…என்றார்கள். அதுலயும் நன்கொடைன்னுதானே டிக் பண்ணினீங்க…என்றேன். ஒரு கோடு போட்டு சந்தான்னு இருக்கும் பாருங்க…என்று எனக்கு விளக்கம் சொன்னார்கள். இவர்கள் காரியம் இவர்களுக்குத்தான் புரியும் என்றிருந்தது எனக்கு. ஆபீஸ் நேரத்தில் இப்படி வந்து நிற்பதற்கு யார் இவர்களுக்கு அனுமதி கொடுத்தது?. அவரவர் இருக்கை வேலைகளைச் செய்யாமல், சங்கம், வசூல் என்று கிளம்பி நகரத்தின் பல்வேறு அலுவலகங்களுக்கும் ஊர்வலம் வந்து கொண்டிருந்தார்கள் இவர்கள். என்னங்க…இப்ப வந்திருக்கீங்க…இன்னிக்கு ஒர்க்கிங் டேல்ல…? எங்களுக்கு ஸ்பெஷல் பர்மிஷன் உண்டுங்க தம்பி…அதெல்லாம் எதுக்குக் கேட்குறீங்க? சந்தாவ எடுங்க….என்றார்கள். அந்த பதிலே அது தப்பு என்று உணர்த்தியது எனக்கு. ஒன்றுமில்லாத, இவர்களாகவே அமைத்துக் கொண்ட, சங்கம் என்கிற அமைப்பிலுள்ள இவர்களுக்கே இவ்வளவு எடுத்தெறிந்த பேச்சு இருக்குமேயானால், அதிகாரத்தைக் கையில் வைத்துள்ள அலுவலர்களுக்கு எவ்வளவு இருக்கும்? ஆனால் அவர்கள் இவர்களை எதுவுமே கண்டு கொள்வதில்லையே, ஏன்? அங்கேதானே இருக்கிறது கோளாறு? அவர்களும் ஏதோவொரு விதத்தில் இவர்களுக்குப் பயப்படுகிறார்கள், அப்படித்தானே? சங்க வேலை பார்க்கன்னா லீவு போட்டுட்டுப் போங்க…பர்மிஷன்லாம் தர முடியாது… – ஒரு அதிகாரியும் சொல்லவில்லையே…! கோரிக்கைகளையும், போராட்டத்தையும் உங்களுக்கும் சேர்த்துத்தானே சார் செய்றோம்…பணபலன் கிடைச்சா எங்களுக்கு மட்டுமா? எங்களவிட டபுள் ட்ரிபுளா உங்களுக்குத்தானே உயருது…. சரி…சரி…காலா காலத்துல முடிச்சிட்டு வந்து சீட் வேலையைப் பாருங்க… என்னவோ இவர் சொன்னபடி அவர்கள் சீக்கிரம் வந்து ஆபீஸ் வேலையைக் கண்ணும் கருத்துமாய்ப் பார்த்துவிடுவதைப் போல…அது அவருக்கும் தெரியாதா என்ன? அந்த அளவுக்குச் சொல்லி, தன் கௌரவத்தைக் காப்பாற்றிக் கொள்வது அவர் வேலை. அட…போய்யா… என்று இவர்கள் தங்கள் இஷ்டத்துக்கு ஊர் சுற்றிவிட்டு மறுநாளைக்கு ஆபீஸ் வருவது இவர்கள் வேலை…இப்படித்தான் போய்க் கொண்டிருக்கிறது என்பதைப் பார்த்தபோது வயிற்றெரிச்சலாய் இருந்தது எனக்கு. இவங்களையெல்லாம் யார்தான் கேட்பது? உனக்கேன்யா வயிற்றெரிச்சல்…நீதான் எல்லாத்தையும் தூக்கி நட்டமா நிறுத்தப் போறியா?-இந்தக் குரல் ஏதோவோர் மூலையிலிருந்து எனக்குக் கேட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. ஆனாலும் எல்லோரும் தங்கள் கடமையைச் சரியாய்ச் செய்த நேரம் போக இதையெல்லாம் பார்க்கலாமே…! என்றும் தோன்றிக் கொண்டேதானே இருக்கிறது? மதியம் இடைவேளை நேரத்தில் ஊழியர்களை அழைத்து, காம்பவுன்ட் வாசலுக்குக் கூட்டிச் சென்று கூடி நின்று கோஷம் போட்டார்கள். சாப்பாட்டுக்கான நேரம் அது. அவர்களை வலிய அப்படி அழைப்பது பலருக்கும் பிடிக்கவில்லைதான் எனினும், மறுக்க முடியாமல், வேறு வழியில்லையே என்று கடனுக்கு வந்து நின்றார்கள். பெண் பணியாளர்கள் எவருக்குமே இந்த நடவடிக்கை பிடிக்கவில்லைதான். ஆண் பணியாளர்கள் சிலரும் எதுக்கு வம்பு? என்று முனகிக் கொண்டேதான் வந்தார்கள். நகருக்கே பத்துப் பேர் இருந்து கொண்டு அத்தனை அலுவலகங்களையும் ஆட்டுவித்தார்கள். இப்படியாக ஒரு வாயில் கோஷத்தை நிறைவேற்றித்தான் ஆக வேண்டுமா? உங்களுக்காகத்தானே செய்றோம்…வாங்க…வாங்க…என்ற அதிகாரம் வேறு. விருப்பமில்லாமல் இப்படிப் பலரையும் வம்புக்கு அழைத்து நிறுத்தி, மனசில்லாமல் கோஷம் போட வைத்து, ஏதோ அவர்களுக்குப் பாடம் நடத்துவது போலவும், தங்கள் தியாகங்களைப் பறைசாற்றுவதுபோலவும், பணியாளர்களின் பசியறியாமல், மனசறியாமல், சுய விருப்பத்திற்கு மாறாக ஒருவகை மறைமுகமான வன்முறையைப் பிரயோகித்து அப்படி அழைத்து வந்து வேளை கெட்ட வேளையில் நிற்க வைப்பது கொஞ்சங்கூட நியாயமானதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. என் மாறுதல் விண்ணப்பம் பலமுறை நிராகரிக்கப்பட்டிருப்பதும், முதுநிலை வரிசைப்படி அடுத்தடுத்து வருவதற்காக, உரிய பதிவேட்டில் பதிவு செய்யப்படாமல் போனதிலேயும் மனசு உறுத்திக் கொண்டேயிருந்தது எனக்கு. இங்குள்ளோருக்கும் சென்னைத் தலைமையக அலுவலகத்தில் உள்ளோருக்கும் மிகவும் நெருக்கமான நடைமுறைகள் இருப்பதும், இவர்கள் சொல்வதை அவர்கள் அப்படியே நம்பி விடுவதும், அலுவலக நடைமுறைகளில் அதன் பாதிப்பு நிகழ்வதும்…தொடர்ந்து நடந்து கொண்டே வந்திருக்கிறது என்பதை நான் அறிந்து கொள்ளவே எனக்கு நான்கு வருடம் பிடித்தது. எனக்கு வேகம் பிறந்ததே ஐந்தாவது ஆண்டில்தான் என்பதை இங்கு நான் சொல்லித்தான் ஆக வேண்டும். அப்போதும் நான் எந்த சங்கத்தையும் சேராதவனாகவே இருந்தேன். அதுவே ஒரு பெரிய சாதனை என்றும் கொள்ளலாம். ஆனால் இதிலும் ஒரு தப்பு இருக்கத்தானே செய்கிறது என்பதை இங்கே நீங்கள் உணரக் கூடும். இருக்கும் சங்கமெல்லாம் வந்து வந்து காசு கேட்கும்போது, உறுப்பினர் என்ற பெயரிலல்லாமல், நன்கொடை என்கிற பெயரில் நானும் பணம் கொடுத்துக் கொண்டுதானே இருந்தேன். அவர்கள் யாரிடமிருந்தும் எந்த வம்பும் எனக்கு வேண்டாம் என்கிற சுயநலம்தானே அதுவும்? என் மனநிலைக்கும், நடவடிக்கைகளுக்கும்…நான் யாருக்கும் எந்தப் பைசாவும் தரணும்ங்கிற அவசியமில்லை…இந்த சங்கம் கிங்கம் என்பதெல்லாம் வெறும் அசிங்கம்…..என்றுதானே நான் கூறியிருக்க வேண்டும்? என்னால் முடியவில்லையே…! அப்படியிருந்தும் இந்த மாறுதல் விஷயத்தில் இவ்வளவு விளையாடியிருக்கிறார்களே…! பணிப்பொறுப்பு ஏற்று இரண்டாண்டுகளுக்குப் பின் மாறுதல் விண்ணப்பம் கொடுக்கலாம் என்று விதிமுறை இருக்கையில் (இதையும் மீறி வந்த ஆறு மாதத்திலேயே விண்ணப்பம் அளித்து, தங்கள் அரசியல் செல்வாக்கால் சொந்த ஊருக்கு மாற்றல் வாங்கிக் கொண்டுபோன பிரகிருதிகள் அநேகம்) அதை முறைப்படி செய்திருந்த என் கேட்பு விண்ணப்பம் தக்க பதிவேட்டில் வரிசைக்கிரம முதுநிலை கருதிப் பதியப்படாமல், காணாமல் போக்கடிக்கப்பட்டிருக்கிறதே…! இந்த உள்குத்து வேலைகள் ஒரு வேளை தலைமைக்குத் தெரியாமலே போயிருந்தால்? மாநிலம் தழுவிய அவருக்கிருக்கும் தலைபோகும் பொறுப்பில் இப்படி சின்னச் சின்ன விஷயங்களையெல்லாமுமா பார்த்துக் கொண்டிருக்க முடியும்? பின் எதற்காக இத்தனை அதிகாரிகள், பணியாளர்கள்? அரசின் திட்டப் பணிகளைச் செவ்வனே நிறைவேற்றுவதில் அவர் கவனமாய் இருப்பாரா…அல்லது இந்தச் சாதாரண விஷயத்திற்குப் போய் அலைக்கழிவாரா? ஆனாலும் இது சரியில்லை….நேரில் புறப்பட்டுப் போய் அவரைப் பார்த்து என் நிலையை எடுத்துச் சொன்னபிறகுதானே இது நடந்திருக்கிறது? என் அடுத்தடுத்த விண்ணப்பங்கள் வந்திருப்பதும், அலுவலக முத்திரை அதில் பதிக்கப்பட்டிருப்பதும், எண்ணிடப்பட்டிருப்பதும் எல்லாவற்றிற்கும் மீறி எந்த நடவடிக்கையும் இல்லாமல் முறையே பதிவேட்டில் பதியப்படாமல் விடுபட்டிருப்பதும், அவர் ஆய்வில் விரியும் என்று துளியும் நான் எதிர்பார்க்கவில்லைதான். மறைக்கத் தெரிந்த அவர்களுக்கு, அதிகாரம் கேட்டவுடன் டக்கென்று எடுத்துக் கொடுக்கவும் தெரிந்திருக்கிறதே…! கில்லாடிகள்தான்…!!! அப்பாடி…! அந்த ஒருவருக்காவது மனசாட்சி இருந்திருக்கிறதே…? நீ போங்க…இன்னும் ஒரு மாசத்துல உங்களுக்கு டிரான்ஸ்பர் வந்திடும்…. – இதுதான் அவர் என்னிடம் கடைசியாகச் சொன்னது. நிர்வாக நடைமுறைகள் எல்லாம் துல்லியமாகத்தான் வகுக்கப் பட்டிருக்கின்றன. இடையில் உள்ள எலிகளும், பெருச்சாளிகளும்தான் அதைக் கடித்துக் குதறி விடுகின்றன என்று புரிந்து கொண்டேன். இதோ..சொந்த ஊர் வந்துவிட்டேன்…ஆனால் இது என்ன? புதுத் தகவல்…!? வியப்பும் கேள்வியும் என்னைச் சுற்றி…! உங்களுக்கு முன்னாடி இருந்த நாகரத்தினம்ங்கிறவருக்குக் கொடுக்கப் போனபோதுதான், உங்க அப்ளிகேஷன் சென்னைலருந்து ரெக்கமன்ட் ஆகி வந்திச்சு…சீஃப் இன்ஜினியரே தன் கைப்பட எழுதிப் பரிந்துரை பண்ணியிருந்தாரு….அலாட்மென்ட் வந்த பெறவு என்ன செய்றது? அதுவும் பெரிசு கையெழுத்துப் போட்டிருக்கு? சிரித்துக் கொண்டே தொடர்ந்தார் அவர். அதனால எங்க சங்கத்தச் சேர்ந்த அவரை சமாதானம் பண்ணி நிறுத்தி வச்சிட்டு உங்களுக்குப் போட்டிருக்கோம். இந்த தடவை…! ..நாங்க நினைச்சிருந்தா அடுத்த லிஸ்ட்லதான் உங்களுக்கு டிரான்ஸ்பர் கிடைச்சிருக்கும். எங்க தோழர் பொறுத்துக்கிட்டாரு…உங்களுக்காக இப்பவும் அவர் தினமும் பஸ்ல இருநூறு கிலோமீட்டர் வெளியூர் போயிட்டு வந்திட்டிருக்காரு….அத மனசுல நினைங்க….அது போதும்…. ஆபீஸ் வேறு…சங்கம் வேறில்லையா? இவர், சங்கம்தான் ஆபீஸ் என்பதுபோல் பேசுகிறாரே…! தலைமைப் பொறியாளரின் உத்தரவையும் மீறி, உங்கள் டிரான்ஸ்பரை எங்களால் நிறுத்தியிருக்க முடியும் என்று மறைமுகமாய் மிரட்டுகிறாரோ? அவரின் பேச்சு அப்படித்தானே நினைக்க வைக்கும்? ஆழ வேரோடிப் போயிருக்கிறதே இந்த ஊடுருவல்? மூன்று வருடமாய்க் காணாமல் போயிருந்த என் விண்ணப்பத்தைப் பற்றிச் சொன்னால் ஏற்றுக் கொள்வாரா? அதிலும் ஒரு நியாயம் உண்டுதானே? இவரென்ன ஏற்றுக் கொள்வது, துறைத் தலைமையே ஒத்துக் கொண்டுதானே இது நடந்தேறியிருக்கிறது? பிறகென்ன அதை மீறிய நியாயம்? நினைத்துக் கொண்டே உள்ளூரில் என் அலுவலகப் பணிகளைத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறேன் நான். ஒரு வித்தியாசம் மட்டும் அங்கு என்னால் சமீபமாக கண்டுபிடிக்க முடிந்தது. அதுதான் அங்கு எனக்கு ஆச்சரியமாகவும் இருந்தது. அந்த அலுவலகம் எண்ணிக்கையில் அதிகமான பணியாளர்களுடன், மிகுந்த கட்டுப்பாட்டோடு நாள்தோறும் இயங்கியது. அமைதியாக இயங்கும் நூலகம் போல் இருந்தது. குனிந்த தலை நிமிராமல் வேலையில் கண்ணாய் இருந்தார்கள் எல்லோரும். அருகிருக்கையுடன் கூடப் பேச்சுக் கிடையாது. ராணுவக் கன்ட்ரோல் போல் உணர்ந்தேன். இத்தனை கட்டுப்பாட்டையும், ஒழுங்கையும் நான் முன்பிருந்த வெளியூர் அலுவலகத்தில் கண்டதில்லை. என்னிடம் பேசிய அந்த சங்கத் தலைவர்தான் அந்த அத்தனை பெரிய அலுவலகத்திற்கும் மேலாளராக இயங்கினார். இருக்கையை விட்டு எழாமல் ஆணியடித்தாற்போல் எல்லோரும் இயங்கினார்கள். பத்து மணிக்கு முன்பாக அலுவலகமே நிரம்பி வழிந்தது. இரவிலும் கூடப் பலர் கணி விழித்து வேலை செய்தார்கள். கன்னியாகுமரி வரை ஜூரிக்ஸ்டிக் ஷன் அதற்கு இருந்தது. ஒரு நாள் கூட அலுவலக நேரத்தில் அங்கு யாரும் சங்கப் பணியை மேற்கொள்ளவில்லை. பணி என்ன, அந்தப் பேச்சே எழவில்லை. மாலை அலுவலக நேரத்திற்குப் பின்பே அருகிலுள்ள பூங்கா ஒன்றில் அந்தப் பணியாளர்கள் கூடினார்கள். பேசினார்கள். அலுவலக நிர்வாகம் மிகச் சிறப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருப்பதற்கு அடையாளமாய் துறைத் தலைமையின் நற்சான்றிதழ் அந்த அலுவலகத்திற்கு வருடந் தவறாமல் வழங்கப்பட்டிருந்ததும், மாநிலத்திற்கே எடுத்துக்காட்டாய் அந்த அலுவலகம் திறம்பட இயங்கி வந்தது என்பதையும் கேள்விப்பட்டபோது, அவர் மீது எனக்கு மிகுந்த மதிப்பு ஏற்பட்டது. சர்வீசுக்கு வந்து சில வருடங்கள் ஆகியிருந்தும், முதன் முதலாக முழுக்க முழுக்கக் கடமையும், கட்டுப்பாடும் உள்ள ஒரு அலுவலகத்தில் மன நிறைவோடு பணியாற்றும் வாய்ப்பினைப் பெற்ற உணர்வினை இப்பொழுதுதான் உணர ஆரம்பித்திருந்தேன் நான்.

காணாமல் போன சுருட்டு – நித்யாஹரி சிறுகதை

எனக்கு அறிமுகமான முதல் பேயின் பெயர் பாண்டிச்செல்வி. அவள் தெருமுக்கில் இருந்த வீட்டில் வசித்தவள். சிறு வயதிலேயே  தற்கொலை செய்து கொண்டதால் அவள் பேயாக உலவுவதாகவும் , பூட்டியிருக்கும் வீட்டின் திண்ணையில் அமர்ந்து கொண்டு இரவில் பார்ப்பவர்களிடம் எல்லாம் தண்ணீர் கேட்டு வருகிறாள் என்றும் பல கதைகள் உலாவின.

நாங்கள் நான்காம் வகுப்பில் இருந்தபோது எங்களுடன் படித்த தேவி பாம்பு கடித்து இறந்து போனாள். அதற்கு பின் எங்கள் வகுப்பின் மூலையில் ஸ் ..ஸ் .. என்று பாம்பின் சத்தம் கேட்பதாகவும் சில சமயம் கால்களில் ஏதோ நெளிவது போல இருப்பதாகவும் கடைசி பெஞ்ச் பிள்ளைகள் கூறியது கேட்டு பெஞ்ச் மேலே சம்மணமிட்டபடியே  பகலெல்லாம் அமர்ந்திருந்தோம்.

சில பேய்கள் இரவு காட்சி முடிந்து வருபவர்களிடம் டபுள்ஸ் கேக்குமாம். ஆலமரத்தடியில் செல்லும்போது கீழே குனிந்து எதுவும் எடுக்க கூடாது, பொடனியில் பேய் அடித்துவிடும் என்ற கதையை உண்மையென்று பல காலம் நம்பினேன். பாட்டி வீட்டிற்கு ஜாம கோடாங்கி ஒருவன் வந்து நடுநிசியில் குறி சொல்லுவான். பகலில் வந்து காசு வாங்கும்போது அவன் கூறும் பேய் கதைகள் எல்லாம் அதிபயங்கரமாக  இருக்கும். மொட்டை கிணறு, பழைய காரை வீடு, பள்ளியின் டாய்லட் மூலை  என்று பேய் வசிக்க ஊருக்குள் தனியாக இடமிருந்தது.

அப்போது எங்களுக்கு பதினோரு வயதிருக்கும். நான் ,பிரபு மற்றும் யாமினி மூவரும்  ஒரே பள்ளியில் ஒரே வகுப்பில் படித்து வந்தோம். வழக்கமாக பள்ளிக்கு குதிரை வண்டியில் சென்று வருவோம். ஜல் ஜல் என்று அதன் கழுத்தில் தொங்கவிடப்பட்டிருக்கும் மணிகள் ஓசை எழுப்ப, டொக் டொக் என்று அதன் கால் குளம்பிகளின் ஓசை தெறிக்க லேசான ஆட்டத்துடனும் மிதமான வேகத்துடனும்  சாலையில் பயணித்து பள்ளி சென்று வருவோம். சில சமயங்களில் குதிரை பாரம் இழுக்க முடியாமல் திணறி ரோட்டோரமாக அவ்வப்போது உட்கார்ந்து விடும். அப்படியான சந்தர்ப்பங்களில் கீழே இறங்கி நாங்கள் விளையாட ஆரம்பித்துவிடுவோம். குதிரை வண்டிக்கார அண்ணன் அதற்கு தண்ணீர் கொடுத்து எழுப்பி எங்களை அழைக்கும் வரை விளையாடியபடி இருப்போம்.

அப்படி ஒரு நாள் மாலை வீடு திரும்பும்போது குதிரை ரோட்டில் அமர்ந்துகொண்டது. அங்கிருந்து வீடு வெறும் அரை  மைல் தூரம் மட்டுமே என்பதால், இறங்கி நடந்துவிடலாம் என்று நாங்கள் வண்டியிலிருந்து இறங்கி நடக்க ஆரம்பிக்க ,  சரக் சரக்கென்று காலணிகளை  தரையில் தேய்த்தபடி  வினீத்தின்  பாட்டி எதிரே நடந்து வந்துகொண்டிருந்தார். எங்கள் தெருவில் தான் அவரும் வசிக்கிறார்.எங்களை பார்த்ததும் மைய்யமாக ஒரு புன்னகையை உதிர்த்துவிட்டு எங்களை கடந்து சென்றார்.மறுநாள் மாலை வீடு திரும்பும் போதும்  குதிரை மக்கர் செய்தது , வண்டியை விட்டு நாங்கள் இறங்கினோம் ,எதிரே வினீத் பாட்டி சரக் சரக்கென்ற சப்தத்துடன் எங்களை கடந்து போனார், அதே மைய்யமான புன்னகை. மறுநாளும் இதே கதை குதிரை ரோட்டில் அமர்ந்தது,இறங்கினோம்,எதிரே வினீத் பாட்டி,சரக் சரக் சத்தம்,புன்னகை.

அதற்கு மறுநாள் ஞாயிற்று கிழமை. நாங்கள்  திப்புவின் வீட்டு  வராந்தாவில் அமர்ந்து பரமபதம் விளையாடி கொண்டிருந்தோம். விளையாட்டில் பிரபுவின் அக்கா ப்ரீத்தியும், திப்புவும் எங்களுடன் இணைந்துகொண்டார்கள். அவர்கள் இருவரும்  எங்களை விட மூன்று வருடம் பெரிய பிள்ளைகள். நாங்கள் ஐவரும் “சீக்ரட் ஃபைவ்” கேங் என்று கூறிக்கொண்டு வெயிலே பரிதாபப்படும் அளவிற்கு சுற்றி திரிவோம். பல துப்பு துலக்கும் வேலைகளை செயல் படுத்துவது என்பது தான் சீக்ரெட் ஃபைவ் கேங்கின் குறிக்கோள். ஆனால் அன்று வரை சீக்ரெட் பைவ்வின் செயல்பாடுகள் என்ன என்பது எங்களுக்கே சீக்ரெட்டாக இருந்தது என்பது தான் உண்மை.

திப்பு வீட்டு தொலைக்காட்சியில் ஏதோ  ஒரு பேய் படம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அது ஒரு ஹிந்தி  படம். அதில் வந்த பேய் ஒரு அலங்கார  பிரியயையாக இருந்தது. கதாநாயகியின் வித விதமான ஆடைகளை  அணிந்து அழகு பார்க்கும், நடு ராத்திரியில் எல்லாம் அடுப்பங்கரைக்கு சென்று சமைத்து சாப்பிடும். நீண்ட கூந்தலுடன் வந்து அது சாப்பிடும்  காட்சி திரையில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

“பேய்  சாப்பிடுமா??” என்றாள்  யாமினி

“உயிரோட இருந்தப்போ சாப்பாட்டுக்காக ஏங்கியிருக்கும். அந்த ஆசைய இப்படி நிறைவேத்துது போல” என்றாள் பிரீத்தி.

” ஜஸ்ட் எ மிஸ்ஸு ரெண்டு விழுந்திருந்தா பாம்பு கடி வாங்கிருப்ப, தப்பிச்சுட்ட ” என்று பிரபு பரமபத காயினை நகர்த்த, சரக்கு சரக்கென்று ரோட்டில் யாரோ நடந்து போகும் சப்தம் தெளிவாக கேட்டது.

“இது வினீத்தோட பாட்டி தான” என்று நிமிர்ந்து வெளியே பார்த்தான் திப்பு

“அவங்களே தான்” என்று நிமிர்ந்து பார்க்காமலே ஆமோதித்தாள் ப்ரீத்தி

“அடிக்கடி இந்த நேரத்துக்கு இவங்க மட்டும் இந்த பக்கமா போறாங்க. எங்கன்னு தான் தெரியல ” என்றான் திப்பு

“ஆமா நானும் பார்த்திருக்கேன் ”

“நானும் பார்த்திருக்கேன் ”

“நானும் பார்த்திருக்கேன் ”

அனைவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டோம். அந்த பார்வையில் அப்படி அவங்க எங்க தான் போறாங்கன்னு போய் பார்த்தா என்ன என்கிற கேள்வி இருந்தது. எங்கள் சீக்ரட் ஃபைவ்விற்கு முதல் வேலை வந்துவிட்டது என்ற உற்சாகத்துடன் எழுந்து  மாடிப்படிக்கட்டில் ஏறி நாங்கள்  பால்கனிக்கு போய் பார்க்கையில் வினீத்பாட்டி தெரு எல்லை அருகே சென்றுகொண்டிருந்தார்.

யாரையும் சட்டை பண்ணாத சாவகாசமான நடை அவருடையது. அங்கே இருக்கும் ஒரு அரசமரத்தை கடந்து எங்கள் பார்வையை விட்டு அவர் அகன்றதும் நாங்கள் வேகமாக  மாடிப்படி ஏறி மொட்டை மாடிக்கு சென்று பார்த்தோம்.அரச மரத்தை தாண்டி இருக்கும் ரோட்டை கடந்து சரிவில் இறங்கி அடர்ந்து இருக்கும் சீமை கருவேல புதர்களுக்குள்  நடந்து மறைந்தார்.

‘நாம அங்கேயே போய் பார்த்தால் என்ன?’ என்று அனைவருக்கும்  தோன்றவே அவசரமாக படியிறங்கி,வீட்டை விட்டு வெளியேறி, ரோட்டில் இறங்கி  வேகமாக ஓட ஆரம்பித்தோம். எங்கள் தெருவை தாண்டி, அதற்கு அடுத்திருக்கும் அரச மரத்தையும் தாண்டி அந்த சாலை வரை சென்ற நாங்கள் சட்டென நின்றோம். அதை கடந்து இதுவரை நாங்கள் யாரும் சென்றதில்லை. அந்த சீமை கருவேல முள் செடிகளுக்குள் இறங்கி நடக்க தயக்கமாக இருந்தது.

“இதுவரைக்கும் இதை தாண்டி யாரவது போயிருக்கீங்களா?”

“ம்ஹூம் ”

“இல்ல”

“நஹி ”

“லேது”

அனைவரும் சில நொடிகள் யோசித்தோம் .

திப்பு  தான் துணிந்து இறங்கினான். அவனுக்கு பாட்டி எங்கே போனார் என்பதை விடவும் ப்ரீத்தியின் முன் சாகசம் நிகழ்த்துவதே நோக்கமாக இருந்தது.அதன் பிறகு பிரபு இறங்கி நான்கு அடி  எடுத்து நடந்துவிட்டு பின்னால் திரும்பி தயங்கி நிற்கும் எங்களை பார்க்கவும் துணிந்து நாங்களும் குதித்தோம். அந்த ஒத்தையடி பாதையை மிகவும் ஜாக்கிரதையாக கடக்க வேண்டியிருந்தது. சற்று பிசகினாலும் முட்கள் கிழிக்க காத்திருந்தன.

ஒருவழியாக அந்த முட்ச்செடிகளை கடந்து செல்லவும் அது ஒரு பெரிய வெட்ட வெளியாக இருந்தது. கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரைக்கும் பாட்டியை காணவில்லை ஆனால் பசுமையான அந்த காட்சி கண்களை நிறைத்தது. வலது பக்கம் சற்று தூரத்தில் இருப்பது  ரயில் பாதை,அந்த பக்கம் சென்றிருக்க பெரும்பாலும் வாய்ப்பில்லை என்பதால் இடது பக்கம் தான் சென்றிருப்பார் என்ற யூகத்தில் நடக்க ஆரம்பித்தோம். தூரத்தில் கொஞ்சம் மரங்களும் ஒரு சின்ன மண்டபமும் இருந்தது . இப்படி ஒரு இடம் ஊர் எல்லையில் இருப்பதை அப்போது தான் நாங்கள் பார்க்கிறோம். அந்த மண்டபத்தை நோக்கி நாங்கள்  நடக்க ஆரம்பித்தோம். வழியில் ஒரு சின்ன வறண்ட ஓடை குறுக்கிட்டது .அதில் இறங்கி மேடேற முற்படும்போது  அந்த ஓடையின் சிறு பள்ளத்தில் ஒரு அண்ணாவும் அக்காவும் எதிரெதிரே அமர்ந்து ஏதோ பேசி கொண்டிருந்தார்கள். நாங்கள் மேடேறி  செல்ல ஆரம்பித்தோம். திப்பு மட்டும் அந்த இடத்தை பார்த்து வைத்துக்கொண்டதுபோல இரு முறை திரும்பி பார்த்துவிட்டு நடந்தான்.நாங்கள் அந்த மண்டபத்தை நெருங்கியதும் பார்வையைசுழலவிட்டோம்அங்கும் வினீத்ப்பாட்டி இருப்பதாக தெரியவில்லை. மண்டபத்திற்கு பின்னே ஒரு சாலை இருந்தது. நாங்கள் மண்டபத்தின் அருகே செல்ல செல்ல எங்களை சுற்றி ஒரு நெடி படர்வதை நுகர முடிந்தது.

புருவத்தை சுருக்கி ‘இது என்ன’ என்று ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொள்ள திப்பு மட்டும் அதை இழுத்து சுவாசித்து “இங்க யாரோ இப்போ சுருட்டு குடித்து” என்று அவன் கூறி கொண்டிருக்கும் போதே ஒரு மரத்தின் பின்னாலிருந்து  எதிர்பட்டார் வினீத் பாட்டி.

திடீரென்று ஒரு மரத்தின் பின்னாலிருந்து அவர் தோன்றவும் பக்கென்றது எங்களுக்கு. எங்களை அங்கே சற்றும் எதிர்பார்க்காததால் திக்கென்றிருக்க வேண்டும் அவருக்கு.

இரு நொடி அப்படியே அசைவற்று நாங்கள் பார்க்க அவர் சட்டென சுதாரித்த்து தன் கையிலிருந்த சுருட்டை வாயில் வைத்து இழுத்து புகையை வெளியே விட்டார்.ஒரு பெண் அதுவும் ஒரு வயதான பாட்டி புகைக்கும் காட்சி வினோதமாக இருக்கவே நாங்கள் அவரை கண்கொட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம்.

அவர் ஓரக்கண்ணால் எங்களை பார்த்தபடியே அவசரமாக புகைத்து முடித்து விட்டு அந்த மிஞ்சி போன சுருட்டை காலில் போட்டு தேய்த்து விட்டு எங்களை நோக்கி வந்தார். அதே சரக் சரக் சப்தம்.அனால் அந்த புன்னகையில் வித்தியாசம் தெரிந்தது.

“என்ன பிள்ளேளா இந்த பாட்டி சுருட்டு குடிக்கிறாளேனு தெகச்சு போயி நிக்கிறீங்களா ?? இப்படி உட்காருங்க” என்று அந்த சிறு மண்டபத்தில் போய் அமர்ந்துகொண்டார்.

நாங்கள்  எதுவும் பேசாமல் அவர் எதிரே போய் அமர்ந்தோம்.

” அது…நான் பொறந்து வளந்தது  கேரளாவுல ஒரு மலை கிராமம். எப்போவுமே சிலு சிலுனு இருக்கிற குளிர்  பிரதேசம். ” என்றவாறே வாயை சேலை தலைப்பால் அழுந்த துடைத்தபடி தொடர்ந்தார்.

“அப்போ நாங்க தேயிலை பறிக்க காலைலயே கிளம்பி மலை ஏறி போவோம். குளிர் உடலை நடுக்கும். எல்லாருக்கும் ஒரு சுருட்டு குடுப்பாங்க. குடிச்சா அப்படியே இதமா இருக்கும். அப்பறம் தான் வேலையே ஆரம்பிப்போம்,ஆரம்பிக்கவே முடியும். அப்படி வந்தது தான் இந்த பழக்கம். அப்படியே பழகிருச்சு. இப்போவும் விட முடியாம தொடர்ந்துகிட்டிருக்கு என்றவாறே கையில் இருந்த சுருட்டு பாக்கெட்டை எடுத்து ஒரு கவரில் வைத்து இடுப்பில் சொருகிகொண்டார்.

“அதுக்கு ஏன் இவ்ளோ தூரம் வர்றீங்க பாட்டி ?”

“அது… நான் சுருட்டு பிடிக்கிறது யாருக்கும் பிடிக்காது. நான் தான் இதை விட முடியாம தினம் இங்க வந்து ஒன்னு சாப்ட்டு போவேன் இதுல இன்னொரு விஷயமும் இருக்கு” என்றவர் முகத்தில் ஒரு பூரிப்புடன் கூடிய சிரிப்பு வந்து மறைந்தது.

அவர் ஏதோ சுவாரஸ்யமான பிளாஷ் பேக் சொல்ல போகிறார் என்று அதை கேட்கும் ஆர்வத்தில் கண்கள் விரிய அவரை பார்த்துக்கொண்டிருந்தோம்.

“அப்போ எனக்கு பதினெட்டு வயசிருக்கும். வயசுல நான் அவளோ அழகா இருப்பேன். இப்போவும் தானே” என்று  கேட்டுவிட்டு பலமாக காரை பற்கள் தெரிய சிரித்துக்கொண்டார் .

ஆனால் எவ்வளவு முயன்றும் அவர் சின்ன வயசில் எவ்வளவு அழகாக இருந்திருப்பார் என்று எங்களால் யூகிக்க முடியவில்லை.

“அப்போ எனக்கு மனசு முழுக்க அவுக தான். அவருக்கும் நான்னா அவளோ இஷ்டம். ஆனா லவ்வு கிவ்வுனு எதுவும் சொல்லிக்கலாம் இல்ல.தினம் ஒன்னா தான் எல்லாரும் மலை தோட்டத்துக்கு போய் திரும்புவோம். தினம் எவ்ளோ பேசினாலும் எங்களுக்கு தீரவே தீராது. எப்போவும் கல கலனு ஏதாவது பேசிட்டே இருப்பார். நான் அமைதியா அத ரசிச்சுட்டு இருப்பேன். மலைக்கு போயிட்டு சாயங்காலம் திரும்புறப்போ ஒரு சின்ன சுனை ஒன்னு இருக்கும். அது ஒரு டிசம்பர் மாசம் நல்ல குளிர் காலம் ,அன்னைக்கு சுனை பக்கத்துல உட்கார்ந்து ரெண்டு பேரும் சுருட்டு பிடிச்சுட்டே கொஞ்ச நேரம் பேசிட்டிருந்தோம்.”

நாங்கள் அந்த காட்சியை கற்பனை செய்து பார்த்துக்கொண்டோம்.சிரமப்பட்டு சிரிப்பை அடக்கி கொண்டு அவர் பேசுவதை கவனித்து கொண்டிருந்தோம்.

“அப்படி ஒரு நாள் எங்களுக்கு நடுவுல ஒரு சுருட்டு  பாக்கெட்டை பிரிச்சு வச்சுட்டு  பேசிட்டிருந்தோம். மொத்தம் அஞ்சு இருக்கும் ஒரு பாக்கெட்ல. முதல்ல ஆளுக்கு ஒன்னா எடுத்து பிடிச்சோம். அப்பறம் கொஞ்ச நேரத்துல

“குமுதூ ….குமுது குட்டி ”

“ம்ம் ”

“ரொம்ப குளிருதுல அப்படியே கொஞ்சம் அனவா இதமா”னு ஆரம்பிச்சாரு

“அனவா இதமா? ”

“இல்ல.. அப்படி ஏதும் கிடைச்சா நல்லாருக்கும்ல” அப்படினு அவரு சாடையா என்ன கேட்குறார்னு புரிஞ்சு புரியாத மாதிரி “அனவாதானே” னு பாக்கெட்ல இருந்து ஒரு  சுருட்ட எடுத்து அவர்  வாயில வச்சுவிட்டேன்.

காதல் ப்ராதாபத்துல ரெண்டு பேரும் ஒரே காற்றை தான் சுவாசிச்சுட்டு இருக்கோம்ங்கிற நெனப்பே பறக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

அப்பறம் நானும் ஒன்னு எடுத்து அவரோட சுருட்டுலயே  பத்த வச்சுக்கிட்டேன்.

இப்போ அவரு என் வாயில இருக்குற சுருட்ட தனக்கு கொடுக்கனும்னு கேட்குறாரு. நான் வீம்புக்குனே இன்னொன்னு பாக்கி இருக்குல்ல அத எடுத்துக்கோனு பாக்கெட்டை  பாக்குறேன் வெறும் பாக்கெட் தான் இருக்கு மிச்சம் இருந்த ஒன்ன காணோம்.

இப்போதான மூனு  இருந்துச்சு உனக்கொன்னு எனக்கொன்னு போக பாக்கி ஒன்னு இருக்கனுமேன்னு நான் அவங்கள குழப்பமா பார்க்கவும் அவரு அப்ப தான் சுத்தி முத்தி பார்க்கிறாரு, அப்பறம் வானத்தை பார்க்கிறாரு. அப்போதான் கவனிக்கிறோம் நல்லா இருட்ட ஆரம்பிச்சிருச்சு அன்னைக்கு அமாவாசை வேற, எங்க ரெண்டு பேர் மனசுலயும் இப்போ இருக்கிறது ஒரே நெனப்பு தான்,”

சிறிய இடைவெளி விட்டார். நாங்கள் இமைக்க மறந்து அவரையே பார்த்து கொண்டிருந்தோம்.

“அது  சுருட்டு பேய். அதுவா தான் இருக்கனும்னு ரெண்டு பேருக்குமே பட்டுச்சு. ரெண்டு பேரும் எதுவும் பேசிக்காம அந்த இடத்தை விட்டு கிளம்பினோம். வேக வேகமா ரோட்டுக்கு வந்ததும் தான் நிம்மதியாச்சு.

சின்ன வயசுல குளிர் தாங்காம செத்து போனவங்க தான் இப்படி சுருட்டுக்கு ஆசைப்பட்டு பேயா சுத்துறாங்கன்னு எங்க ஊரு பக்கம் கதை சொல்வாங்க. நிறைய பேருக்கு இப்படி அனுபவமும் இருந்திருக்கு.

அதுக்கு அப்பறம் இருட்டிறதுக்கு முன்னாடியே சுனையை விட்டு கிளம்பி வீட்டுக்கு திரும்பிட்டிருந்தோம். அப்ப தான் எங்க அப்பா எனக்கு பக்கத்து ஊர்ல ஒரு மாப்பிள்ளையை பார்த்தாரு. இந்த விசயத்த என்கிட்டயே சொல்லாம வச்சிருந்திருக்காரு.

ஒருநாள் நாங்க வேலைய முடிச்சுட்டு மலையை விட்டு இறங்கிட்டு இருக்கோம். எங்க அப்பா பார்த்த அந்த மாப்பிள்ளை  யாருக்கும் தெரியாம என்ன பார்க்கனும்னு சொல்லி விசாரிச்சு மலைக்கு வந்துட்டான்.

நீதான் குமுதவல்லியா??நான் யாருன்னு தெரியுதா?ன்னான்.

நான் முழிக்கவும், நாந்தான் உன்னைய கட்டிக்க போற மாப்பிள்ளை. உங்க அப்பா சொல்லலையா?னு கேட்டான், எனக்கு திக்குன்னுச்சு.

நீங்க யாருன்னே எனக்கு தெரியாதே வழிய விடுங்கனு விலகி நடக்கிறேன்.

அம்மாடி இவ்ளோ நீளமா  முடி வச்சுருக்கியே உன்னுது தானா  இல்ல சவுரி முடியானு என் முடிய பிடிச்சு இழுத்துட்டான்

முடில இருந்து கைய எடுன்னு அவன் கைய நான் தட்டிவிட சரியா இவுக அவன ஓங்கி ஒரு அரை விடவும் அவன் அப்படியே தடுமாறி கீழ விழுந்துட்டான்.

அவன் சுதாரிச்சு எந்திரிக்கங்குள்ள இன்னும் ரெண்டு அடி போட்டு, குமுதாவை நாந்தான் கல்யாணம் பண்ணிக்க போறேன், நீ வந்த வழிய பார்த்து போயிடுறது நல்லதுன்னாரு.

அவன்  எந்திரிச்சு, அடுத்த மாசம் எனக்கும்,அவளுக்கும் தான் கல்யாணம் நடக்க போகுது அவங்க அப்பா வாக்கு குடுத்துட்டாரு பாக்குறியானு சொல்ல ரெண்டு பேருக்கும் சண்டை பெருசாயிருச்சு. ஆட்கள்  சேர்ந்துட்டாங்க. எல்லாரும் வேடிக்கை பார்க்க அவனை அடி வெளுத்துட்டாரு, அவன் பொழச்சா போதும்னு  ஓடிட்டான்.”

இதை கூறும்போது பாட்டி முகத்தில் அப்படி ஒரு பெருமித சிரிப்பு.அந்த சிரிப்புடன் கூடிய முகத்தை பார்க்கும்போது சின்ன வயசில் அவர் அழகாகத்தான்  தான் இருந்திருக்க வேண்டும் என்று அப்போது தோன்றியது.

“அன்னைக்கு தான் முடிவு பண்ணேன் கட்டுனா இவரை மாதிரி ஒரு வீரனத்தான் கட்டனும்னு .அப்பறம்  பிடிவாதமா நின்னு, எங்கப்பாவை சம்மதிக்க வச்சு அடுத்த மாசமே நாங்க கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டோம். கல்யாணத்துக்கு அப்பறமும் அந்த சுனைக்கு அடிக்கடி போய் சுருட்டு பிடிச்சுட்டு, பிடிச்சதை சாப்பிட்டுட்டு மணிக்கணக்கா பேசிட்டு வருவோம். இப்போ அவரில்லேனாலும் இந்த சுருட்டு பிடிக்கிறப்போ எல்லாம் அவர் கூட இருக்கமாதிரி மனசு லேசாயிடும். இதெல்லாம் அனுபவிக்காம நூறு வருஷம் வாழ்ந்து என்ன பிரயோசனம் சொல்லு” என்று கூறி சிரித்தார் பாட்டி.

இப்போது பாட்டி எங்கள் மனதுக்கு நெருக்கமானவராக மாறிப்போனார்.

“என்ன பிள்ளேலா கதை நல்லா இருந்துச்சா? நீங்களும் இப்படி ஒரு வீரன தேர்ந்தெடுத்து கட்டுங்க” என்று அவர் கூற திப்பு ஒரகண்ணால் ப்ரீத்தியை பார்த்துக்கொண்டான்.

சரியாக அந்த பக்கமாக பாட்டியை தேடிக்கொண்டு வண்டியில் வினீத் அப்பாவும் வந்து சேர்ந்தார்.

“ஆஸ்ப்பித்திரி போகனும்னு சொல்லிட்டு இங்க என்ன பண்றம்மா ” என்று அவர் கேட்டதும்

பாட்டிக்கு சட்டென்று ஒரு பதட்டம் ஒட்டிக்கொண்டது. அவர் இடுப்பிலிருந்த சுருட்டை எடுத்து திப்புவின் கையில் அவசரமாக திணித்துவிட்டு கிளம்பி போய் வண்டியில் அமர்ந்துகொண்டார்.

“ஆமா  இத்தனை பேரு இங்க என்ன பண்றீங்க?” என்று வினீத் அப்பா எங்களை பார்த்து கேட்க நாங்கள் என்ன கூறுவதென்று தெரியாமல் திரு திருவென்று விழித்தோம்.

“நான் தான் இவங்களுக்கு கதை சொல்றேன்னு கூட்டிட்டு வந்தேன்” என்று பாட்டி கூறிவிட்டு “எல்லாரும் வீட்டுக்கு கிளம்புங்க கண்ணுகளா” என்று டாடா காட்டிவிட்டு ஆஸ்ப்பித்திரிக்கு கிளம்பி போனார். அவர் சென்றதும் தான் வீட்டுக்கு சொல்லாமல்  இவ்ளோ நேரம் இங்கிருந்தது உரைத்தது.

“ஐயோ கண்டிப்பா எங்க வீட்ல தேட ஆரம்பிச்சிருப்பாங்க வாங்க ” என்று நான் கிளம்ப

“இந்தா இதை நீயே வினீத் பாட்டிகிட்ட குடுத்துரு” என்று திப்பு அவன் கையிலிருந்த சுருட்டை என்னிடம்  திணித்தான்.

“ஐயோ நான் இதை வச்சு என்ன பண்றது? இந்தா பிடி” என்று நான் யாமினியின் கையில் தர

“எனக்கு வேணாம்பா”  என்று அவள்  பிரபுவிடம் தர, அவன் “எங்க வீட்ல இதை பார்த்தாங்கன்னா அவளோதான்” என்று திப்புவிடமே தந்தான்.

“சரி இந்த  இடத்தை விட்டு சீக்கிரம் கிளம்புவோம்” என்று ப்ரீத்தி சொல்லவும். ஆமா அத  முதல்ல செய்வோம் என்று நாங்கள் ஐவரும் நகர்ந்து வேக வேகமாக நடக்க ஆரம்பித்தோம்.

அந்த ஓடையை கடக்கும் போது மறக்காமல் அந்த பள்ளத்தை அனைவருமே பார்த்தோம். இப்போது அந்த அண்ணாவும் அக்காவும் அருகருகே அமர்ந்து பேசி கொண்டிருந்தார்கள்.

அந்த சீமை கருவேல மரங்கள் அருகே வரும்போது திப்பு தான் கேட்டான் “ஆமா இப்போ யாருகிட்ட சுருட்டு இருக்கு? மறக்காம வினீத் பாட்டிகிட்ட குடுத்துருங்க ”

“உன்கிட்ட தான இருக்கு” என்றதும் சட்டென்று நின்றான்.

கையை விரித்து “இல்லையே நான் பிரபுகிட்ட கொடுத்துட்டேன்”

“அடப்பாவி நாந்தான் உன்கிட்ட குடுத்தேன் நீ திரும்ப தரல”

“என்கிட்டே இல்ல”

“என்கிட்டயும் இல்ல”

“என்கிட்டயும் இல்ல”

அனைவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டோம்.

“அங்கேயே கீழ போட்டுட்டு வந்துட்டோமா? திரும்ப  அந்த மண்டபத்துக்கு போய் பார்த்திருவோம், அவங்க காதல் சின்னத்தை அவங்ககிட்டயே குடுத்துருவோம்” என்று ப்ரீத்தி புறப்பட்டாள். அனைவரும்  மண்டபத்திற்கு ஓடினோம். இப்போதும் அந்த ஓடையை தாண்டும்போது மறக்காமல் அந்த பள்ளத்தை  பார்த்தோம்.இப்போது அந்த அண்ணன் அந்த அக்காவை தோளோடு சேர்த்துப்பிடித்துக்கொண்டு பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

நாங்கள் மண்டபத்திற்கு சென்று தேட ஆரம்பித்தோம். பாட்டி புறப்பட்ட இடத்தில் தான் அது கீழே விழுந்திருக்க வேண்டும் என்று துழாவ ஒன்றும் சிக்கவில்லை. அது ஒரு சின்ன இடம் ஐவர் தேடியும் அந்த சுருட்டு பாக்கெட் கிடைக்கவே இல்லை.

“ஹே திப்பு நீ தான வச்சுருக்க?”

“என்னாது நானா??” என்று தன்  பாக்கெட்டை வெளியே இழுத்து காண்பித்தான். ஒன்றும் இல்லை.

பிரபுவிடமும் இல்லை.  நானும் ப்ரீத்தியும்,யாமினியும் ஒளித்துவைக்க வாய்ப்பில்லை. அப்போ எங்கு போனது என்று சிந்தித்த நொடி கிட்டத்தட்ட எல்லாருடைய முகமும் ஓரே நேரத்தில் கலவரமானது.

“அப்போ அந்த சுருட்டு பேய் ” என்று ஏதோ சொல்ல ஆரம்பித்த பிரபுவின்  வாயை பொத்தினாள் ப்ரீத்தி

“டேய் ஏண்டா நீ வேற பீதியை கெளப்பிகிட்டு” என்று அவள் வானத்தை பார்க்க ஆரம்பித்தாள் அப்போதுதான் உணர்கிறோம் இருட்ட ஆரம்பித்துவிட்டது. வானத்தில் நிலாவும் காணோம்.எங்கிருந்தோ நிஜமாகவே காற்றில் ஒரு சுருட்டின் மணம் பரவியதை அனைவரும் உணர்ந்தோம்.

வாங்க போய்டலாம் என்று திப்பு தான் முதலில் ஓட ஆரம்பித்தான்.

“எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்கு” என்று ப்ரீத்தி கத்தவும் முன்னால் ஓடிய திப்பு திரும்பி வந்து அவள் கையை பிடித்து இழுத்து கொண்டு “எல்லாரும் வாங்க சீக்கிரம்” என்று ஓட ஆரம்பித்தான்.

எல்லாரும் எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு வேகமாக ஓட சிறிது தூரத்திலேயே  யாமினி தொம்மென்று கால் இடறி விழுந்தாள் . அவளை தூக்கப்போகும் போது குனிந்தால் பொடனியில் அடிக்கும் பேயின் ஞாபகம் வர குனியாமல் வானத்தை நிமிர்ந்து பார்த்தபடியே அவளை தூக்கிவிட்டு மீண்டும் வேகமெடுத்து அந்த பதட்டத்திலும் ,பீதியிலும் ஓடையில் திடுமென்று குதித்து ஓட பள்ளத்திற்குள்  அந்த அக்காவின் மிக அருகில் முகம் வைத்து பேசி கொண்டிருந்த அண்ணன்  பதறி போய் விலகி என்னமோ ஏதோ என்று இருவரும் எழுந்து கொண்டார்கள்.நாங்கள் மேடேறி சீமை கருவேல மரங்களை பொருட்படுத்தாமல் ஊடே புகுந்து ஓடிய ஓட்டம் நாங்கள் இதுவரை எங்கள் வரலாற்றில் ஓடாத ஓட்டம். பேய்த்தனமான ஓட்டம் ச்சை வெறித்தனமான ஓட்டம்.முட் புதரினூடே ஓடும் போது நன்றாக இருட்டிவிட்டதால்  பதட்டம் இன்னும் அதிகரித்தது.

முட்களின் கீறல்களை எல்லாம் பொருட்படுத்தாமல் ஓடிப்போய் ரோட்டில் தான் நின்றோம். ஊருக்குள் வந்து ஆட்களை பார்த்ததும் தான்  கொஞ்சம் நிம்மதி வந்தது.

மூச்சிரைத்தது, பேச்சு குழறியது,நா வறண்டு போனது. இயல்பாய் இயங்க சில நிமிடங்கள் தேவைப்பட்டது.

“சுருட்டு பேய் வேலையா தான் இருக்குமோ” என்றான் திப்பு

சில நொடிகள் கழித்து “எனக்கென்னமோ…” என்று இழுத்தான் பிரபு

“என்னமோ…என்ன டா முழுசா சொல்லு”

“இல்ல எனக்கென்னமோ அந்த சுருட்டு பேயே ….”

“சுருட்டு பேயே???.. ..சொல்ல வந்ததை முழுசா சொல்லுடா ”

அடி வயிறு என்னமோ செய்தது.

” இல்ல…எத்தனை வருசமா நமக்கு வினீத் பாட்டிய தெரியும். என்னைக்காவது அவங்க இவ்ளோ கல கலனு  பேசி பார்த்திருக்கோமா? அப்புறம் அவங்க பேசுறப்போ அவங்க கண்ண கவனிச்சீங்களா அப்படியே ஒளிருச்சு. அவங்கள பார்த்து மெரண்டு போய் தான் குதிரையும் மக்கர் பண்ணி உட்கார்ந்திருக்கும்னு தோணுது” என்று அவன் கூறவும் எங்கள் அனைவருக்கும் இதய துடிப்பு எகிறி அடித்தது.

அவன் சொல்லவும் தான் யோசித்தோம் உண்மையில் வினீத் பாட்டி இவ்வளவு கலகலப்பான ஆள் கிடையாது.

“அதுவுமில்லாம எங்கயாவது பாட்டி சின்ன பசங்களுக்கு உக்காந்து லவ் ஸ்டோரி சொல்வாங்களா?”

பிரபு கேள்விகளை அடுக்கிக்கொண்டே போக எங்களுக்கு திகில் கூடி கொண்டே இருந்தது.

“அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல அவங்க சுருட்டு குடிச்சதும்  பழைய நெனப்புல நம்மகிட்ட மனசு விட்டு பேசிருக்காங்க அவளோதான். “

எனக்கு பாட்டி கதை கேட்டப்போ இருந்தே ஒரு டவுட். என் கூட வாங்க என்று ஓட ஆரம்பித்தான் பிரபு. நாங்கள் அனைவரும் மூச்சிரைக்க மீண்டும் தொடர்ந்து ஓடினோம்.வேகமெடுத்து ஓடியவன் வினீத் வீட்டிற்கு சென்று தான் நின்றான்.

எதற்கு ஒரு கூட்டமே இந்த இரவு வேளையில் இப்படி இங்கே வந்திருக்கிறது என எதிர்பார்க்காத பார்வையில் வரவேற்ற வினீத்திடம் பிரபு கேட்டான் “ஹே வினீத் உங்க பாட்டி பேரு என்ன டா? ”

“அமுதவல்லி”.

நேர்ச்சை – பானுமதி சிறுகதை

சிவன் கோயிலை ஒட்டி அதன் வடக்கே அந்தக் குளம் இருந்தது. நாற்புறமும் படிக்கட்டுகள் சீராக அமைக்கப் பட்டிருந்தன. நடுவில் நீராழி மண்டபம் காணப்பட்டது. மெல்லிய அலைகள், காற்றுக்குத் தன்னை ஒப்புவித்த இரகசியங்களைச் சொல்லின. குளத்தின் கீழ் படிக்கட்டில் கூட சப்பணமிட்டு அமரலாம் போலிருந்தது. பெரிய குளம். நீர் பளிங்கு போல் தெளிவாகத் தெரிந்ததில் வானம் ஒரு கடலென அதில் இறங்கி வந்ததைப் போலத் தோன்றியது. வட மேற்கில் குளத்தை ஒட்டிய பெரும் திண்ணை போன்ற அமைப்பில் அரச மரத்தின் கீழ் காலத்தின் சாட்சியாக பிள்ளையார் ப்ரும்மாண்டமாக அமர்ந்திருந்தார். இருபது வருடங்களுக்கு முன்னர் நான் பார்த்தவற்றைத்தான் இப்போதும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அவர் அருகில் முணுக்முணுக்கென்று ஒரு தீபம் எரிந்து கொண்டிருந்தது. சுடரின் திசையைத் திருப்பி அதை அலைக்கழியாமல் செய்துவிட்டு ஒரு பெண் அவர் முன்னே கைகளைக் கூப்பி நின்றாள்-என்ன வேண்டுதலோ, முகம் நெகிழ்ந்து இறைஞ்சிக் கொண்டிருந்தது.

குளத்து நீரில் அந்த முகம் எழும்பி வந்தது; இவளைப் போலவே உடைந்து அழக் கூடுமென அச்சம் தந்த முகம். அரிய நாச்சி அம்மனின் கரு விழிகள் உறுத்துப் பார்த்திருக்க நான் நிலை கொள்ளாமல் தவித்த அந்த நாள். அம்மன் சின்னாளப் பட்டில் செம்மஞ்சள் நிறத்தில் புடவை அணிந்திருந்தாள்; நெற்றியில் படியும் கருங்குழற் கற்றையை சிறிதே காட்டி முடியை முற்றும் மறைத்திருந்த அந்தக் கிரீடம். அம்மன் அடியாளும் முடியற்றுத் தானிருந்தாள். அந்தத் தலையை மறைத்தது அவளது சேலை முந்தானை. அம்மனின் முகவாய்க்குழிவும், அவளின் கொங்கைகளிடையே வளைந்து இறங்கிய ஆரமும், இடை மேகலையும், வலது கரத்தில் ஏந்திய சூலமும், இடது கை சுட்டிய திருப்பாதமும்… என் கண்கள் அம்மனின் கணுக்காலையே பார்த்தன. வலக்காலை இடது தொடையில் வைத்து அமர்ந்திருந்த அந்தக் கோலத்தில் நான் நட்சத்திரக் குறி கொண்ட அந்தக் கணுக்காலையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

அவள் காவி நிறத்தில் சேலையும், வெள்ளை நிறத்தில் இரவிக்கையும் அணிந்திருந்தாள். பின் கொசுவம் வைத்து கிராமத்துப் பெண்களைப் போல் சேலை கட்டியிருந்தாள். முண்டனம் செய்த தலை, அதில் சேலைத் தலைப்பையே முண்டாசு போல சுற்றியிருந்தாள். கடைசல் பிடித்த தேகம், சராசரியை விட அதிக உயரம், கைகள் கால் முட்டியைத் தொட்டன. நகைகள் எதுவும் அணியவில்லை, கழுத்தில் மட்டும் ஸ்படிக மணி மாலை இருந்தது அவளது வலது கணுக்காலிலும் அதே நட்சத்திரக் குறி.

வில்வம், கொன்றை, நந்தியாவட்டை, நாகலிங்க மரங்கள் கோயில் வளாகத்தில் காணப்பட்டன. இப்போது நான் உட்கார்ந்திருக்கும் குளத்திற்குத் தெற்கேதான் இந்த அம்மன் கோயில். நான் அரிய நாச்சி அம்மனை ஏறெடுத்தும் பார்க்க முடியாமல் தத்தளித்துக் கொண்டு இங்கே உட்கார்ந்திருக்கிறேன். சியாமா இன்னமும் அங்கேதான் இருக்கிறாள். சியாமாவின் பிடிவாதம் தெரிந்த ஒன்றுதான் எனக்கு.

நாகஸ்வர ஒலி சிவன் கோயிலிலிருந்து வந்தது. பளபளவென்ற செப்புக் குடங்களில் குளத்தில் நீர் சேந்த வருகிறார்கள். நீர் நிரப்பும் சமயத்தில் ருத்ரம் சொல்லப்பட்டது; நிரம்பிய குடங்கள் கோயிலை நோக்கிச் செல்கையில் அப்பர் பாடலான ‘யாதும் சுவடு படாமல் ஐயாறு அடைகின்ற போது’ என்ற பாடலை ஓதுவார் பாடுகையில் விதிர்த்துப் போனேன். சுவடே தெரியாமல் தான் நான் அதைச் செய்தேன்; கண்ணீர் ததும்பும் அவள் முகம் என்னிடத்தில் அதைத் தான் கேட்டது. அந்த நேரம் நான் அம்மனை நினைக்கவில்லை, இவர்களின் மரபை, தொன்மத்தை எதையும்…அந்தப் பசுங்குடில், மண் மெழுகிய தரை, மண் விளக்கு, மண் சட்டிகள், மண் கூஜாக்கள், மண்ணாலே திண்டமைத்துச் சமைத்த படுக்கை என்னை வேறொரு உலகிற்குக் கூட்டிப் போயிற்று.

நான் ஒரு தனி ஆய்வாளன். ஊர்களைச் சுற்றுவதில் தான் என் இருப்பையே உணர்வேன். ஒவ்வொரு இடமாகப் போய் அவர்களிடம் இருக்கும் வாழ்வியல் முறைகள், அவர்கள் கொண்டாடும் தெய்வங்கள் மற்றும் பண்டிகைகள், அவர்களிடம் சொல்வதற்கு மீதமுள்ள கதைகள் எனக்குப் பிடித்தமானவை. நீங்கள் கூட படித்திருக்கலாம்- ‘சஞ்சாரி’ என்ற பெயரில் நான் எழுதும் கட்டுரைகளை. என்னது-படித்ததில்லையா? நிஜங்கள் பிடிக்காது போலிருக்கிறது உங்களுக்கு. நான் சுவடிகள் படிப்பேன். அப்படித்தான் கிராமமும் இல்லாது நகரமுமில்லாது இருக்கும் இந்த ஊருக்கு ராகவன் சொல்ல வந்தேன். அவன் என் அண்ணன். நான் பிறப்பதற்கு முன் எங்கள் குடும்பம் இங்கே வசித்ததாம். அங்கே வந்த போதே ஏதோ பரபரப்பாக உணர்ந்தேன். என் உள் மனம் ஓடு ஓடு என்றது. இல்லை, என்னால் முடியவில்லை. நான் இருபது நாட்கள் தங்கினேன். சியாமா பிறந்த அன்று இரவில் அவளைக் கடத்தி ராகவனிடம் கொடுத்து ஜபல்பூருக்கு அனுப்பி வைத்தவன் நான்.

திரும்பவும் மேளச்சத்தம் கேட்டது. ‘சக்கனி ராஜ’ பாடலை ஆரம்பித்தார் அவர். ஆம், நல்ல பாதை இருக்க சந்து பொந்துகளில் அலையும் மனதை மாற்று இராமா என்று இறைஞ்சுகிறார் தியாகையர் இதில். ஆம், அவள் அப்படித்தான் கேட்டாள். அந்த மண் அறையின் பின் பாகத்தில் இரு பிரிவாகப் பிரிந்த நந்தவனம் பூக்களால் செழித்து வாசனையால் அழைத்தது. வளர்பிறையின் பதினான்காம் நாள் நிலவு வானில் பூரித்திருந்தாள். வெள்ளிக் கிரணங்கள் செடி, கொடி, பூக்களின் மேல் இருள் ஒளியென தவழும் காற்றில் மாயம் காட்டின. அர்த்தஜாம பூஜைக்காக அடித்த கோயில் மணி ரீங்கரித்துக் கொண்டு சுனாதமாகக் கேட்டது. நீண்ட பளபளப்பான வாலுள்ள பறைவைகள் இரண்டு கிளையிலிருந்து எழுந்து தாவிப் பறந்து சிறு நடனமிட்டு கூட்டுக்குத் திரும்பின. கொடி சம்பங்கி எங்கோ மறைந்திருக்கிறது தன் வாசத்தை மட்டும் என் நாசிக்கு அனுப்பி விட்டு. நான் இரவுப் பறவை. மூக்குத்திகள் மினுக்கும் வானம், இன்று நிலவின் ஒளியில் சற்று மங்கல்தான். ஒலிகள் அடங்கிய இந்தச் சூழல் மனிதர்களிடம் நிறையப் பேசுகிறது. அந்த மண் குடிலைத் தவிர ஆலய வளாகத்தில் மின் விளக்குகள் இருந்தன. அந்த நந்தவனத்தை ஒட்டி அமைந்திருந்த பெரிய அறையில் பிரிவு வாரியாக அடுக்கப்பட்டிருந்த ஏடுகளைப் படித்துக் கொண்டிருந்தவன் நிலாவில் நனைய சற்று வெளியில் வந்தேன். அதன் முகப்பில் அவளை எதிர்பார்க்கவில்லை. அந்தக் கோயிலின் வாழும் அம்மனென நேர்ந்து விடப் பட்டவள் அவள். அம்மனின் தினப்படி அலங்காரம் அவள் பொறுப்பு. மாலைகட்டுவது, சந்தனம் அரைப்பது, காலை, மதியம், மாலை, இரவு என்று நாலு வேளை பூஜையின் போதும் சங்கு ஊத வேண்டும்; அம்மனுக்கான நிவேதனங்களை அவள் தான் செய்ய வேண்டும். ஆடிக் கொடை, ஆவணி ஞாயிறு,, புரட்டாசி அஷ்டமி, மார்கழி ஆதிரை, தைப் பூசம் ஆகிய நாட்களில் பரிவட்டம் அவளுக்குத்தான் முதலில் கட்டுவார்கள்.

அந்தக் கோயிலில் அம்மனுக்கு சிலை செய்தவன் எப்படி அப்படி ஒரு நட்சத்திரக் குறியை கணுக்காலில் அமைத்தான் என்பது யாருக்கும் தெரியவில்லை. அவளின் முப்பாட்டனாருக்குப் பாட்டனார் கோயில் கட்டி அதில் அரிய நாச்சியை உக்கிர முதல் தெய்வமென வழிபட ஆசைப்பட்டாராம். அவருக்குக் குழந்தைகளில்லை. ‘கருணையும், சாந்தமுமாக உன்னை நினைத்திருந்தேன்; உன் அழகில் ஒரு குறையில்லை;ஆனால், ஏன் பல முறை செதுக்கியும் அந்தக் குறி உன் பாதத்தில்?மூளியான சிலை என்று கோயிலையே கை விட இருந்தேன். ஒரு நாடோடி வந்தார்-“அம்மா வந்திருக்காடா, பரதேசிப் பயலே;கட்றா கோயில.” மறு பேச்சு உண்டா அதுக்கு?’ கோயில் சின்னதாக, நந்தவனம் பெரிதாக முதலில் இருந்திருக்கிறது. இப்போது பிரகாரத்தைப் பெரிதாக்கியிருக்கிறார்கள்; ஆனால் மரங்களை அழிக்கவில்லை.

ஒரு குழந்தைக்காக ஏங்கி ஏங்கி அவர் அம்மனையே சுற்றியிருக்கிறார். அவர் மனைவியோ அவரை இரண்டாம் கல்யாணம் செய்து கொள்ளச் சொல்லி வற்புறுத்தியிருக்கிறாள். அவள் கண்ட கனவைச் சொல்லும் முதல் ஏடு இன்னமும் இங்கிருக்கிறது. “ஆயிரங் கண்ணுடையாள்;கையில் அமுதக் குடமுடையாள்; தாயாக வரம் தந்தேன்; குறியோடு குதலை வரும்;அதை மகிழ்வோடு எனக்குத் தா;பின்னும் பேறுண்டு;பெண் மகவு என் ஆணை” என்றாள்” என்று அந்த அம்மா புன்னகையும், வருத்தமுமாக அழுதிருக்கிறார். முதல் பெண் வலது கணுக்காலின் மேலே நட்சத்திரக் குறியோடு பிறக்க முதல் வருட நிறைவில் அவள் கோயிலுக்கு நேர்ந்து விடப் பட்டிருக்கிறாள். அவளுக்குப் பிறகு பிறந்த இரு ஆண்குழந்தைகளுக்கு அக்குறிகளில்லை. சொல்லி வைத்தது போல் ஒரு தலைமுறை விட்டு மறு தலைமுறையில் முதல் பெண் குழந்தை அப்படித்தான் பிறந்திருக்கிறது. கணக்குப் படிப்பும், ஜோதிடமும், திருமுறைகளும், எழுதுவதும் அவர்களுக்குக் கற்பிக்கப்பட்டன. ஒரு கட்டளையென இதைச் செயல்படுத்த வேண்டி ஏடுகளில் பதிவு செய்திருக்கிறார்கள்.

வாசலில் நின்றிருந்த வாழும் அம்மனை நான் வணங்கினேன். கண்களில் நீர் கோர்த்து முத்துச் சரம் போல் கன்னங்களில் ரச மணியாக உருண்டது.

“உன்னிடம் ஒரு உதவி வேண்டும்; அதை இரகசியமாகச் செய்ய வேண்டும். ஒரு அரை மணிக்கு முன்னால் பெண் பிறந்திருக்கிறாள், காலில் அந்தக் குறியோடு; பிள்ளை இன்னும் அழவில்லை; தாய் மயக்கத்தில் இருக்கிறாள். இந்தக் குழந்தையை எங்காவது எடுத்துக்கொண்டு போய்விடு. இந்த மண் சூழ்ந்த வாழ்க்கை என்னோடு போகட்டும். நான் அம்மனின் அடியாள் தான். ஆனால், என் வாழ்க்கையில் அவளுக்குத் தானே முக்கிய இடம். என் இளமை, என் கனவு, என் குடும்பம் என்று எதுவுமே இல்லையே; என் தனிமைகள் இவர்கள் அறியாத ஒன்று. திரும்பத் திரும்ப செய்யும் இதில் ஒரு யந்திரத்தனம் வந்து விட்டது. என்னால் முடிந்தது இவளை உன்னிடத்தில் கொடுப்பதுதான்.”

நான் திகைத்தேன்; இது என்ன விபரீதம்? இவர்களின் குல தர்மப்படி இந்தக் குழந்தை கோயில் சொத்தல்லவா? பிறந்த குழந்தையை எடுத்துக் கொண்டு நான் எங்கு போவேன்? நான் அவளுக்குப் பதில் சொல்ல வாயெடுத்தேன். அவள் குழந்தையை என் காலடியில் வைத்தாள். பதறினேன்.

“பயப்படாதே. உன் தகப்பனை எனக்குத் தெரியும். அவர் எனக்குத் தோழனாக இருந்தவர்; அதனாலேயே அவமானப்பட்டு துரத்தப்பட்டவர். உடலை வைத்து கன்னிமையைக் கணிக்கும் இந்த உலகில் நான் இன்னமும் கன்னிதான்; அவர் குரு எனக்கு. போ, எடுத்துக் கொண்டு போ. உன் காரில் எல்லாம் வைத்திருக்கிறேன். உன் அப்பாவின் நல்லொழுக்கத்தின் மீது ஆணை.”

காரில் சிறு பிரம்புத் தொட்டிலில் படுக்கை போட்டு முன்பக்க சீட்டின் அடியில் வைத்திருந்தாள். இரு ஃப்ளாஸ்க்-வென்னீரும், பசும் பாலும்; அதில் சிறு குறிப்பு; குட்டிஃபீடிங் பாட்டில், இங்க் ஃபில்லர், முக்கோண முக்கோணங்களாய் தைத்து அடுக்கப்பட்ட நாப்கின்கள். ஆறு சிறு துண்டங்கள்-நுனியில் முடிச்சிட்டு குழந்தைக்கு அணிவிக்க. மற்றொரு கூடையில் எனக்கான பழங்கள், தண்ணீர். நான் திகைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே என் பெட்டி, என் குறிப்புகள் உள்ள புத்தகங்கள், என் இதர சாமான்கள் டிக்கியில் ஏறின.

நான் கிராதிக் கம்பிகளுக்கிடையே தூங்கா விளக்கில் அரிய நாச்சியைத் திரும்பிப் பார்த்தேன்; அம்மன் உறுத்துப் பார்ப்பதைப் போல், சூலத்தை ஏந்தி அருகில் வருவது போல், என் உடல் சிலிர்த்தது. இதுவும் அவள் செயல்தான் என்று எனக்குள்ளே சொல்லிக் கொண்டேன்.

ராகவன், சியாமாவை ஏற்றுக் கொண்டது பெரிதில்லை; அமுதா அந்தக் குழந்தையை வாரி அணைத்துக் கொண்டாள். ஒரு வாரத்திற்குப் பிறகு அவள் காரில் பதுக்கி வைத்திருந்த கடிதத்தை நிதானமாகப் படித்தேன்.

“ஆசிகள். இந்த விண்மீன் குறி எனக்குப் புரியாத ஒன்றுதான். அதில் ஏதோ செய்தி இருக்கலாம் அல்லது இல்லாமலும். இந்த வாழ்வு இதன் மூலம் விதிக்கப்பட்டதைத் தவிர நான் ஒரு செய்தியும் அறியவில்லை. ஆனாலும், இந்த விந்தையை முற்றாகத் தள்ள முடியவில்லை. ஏன் தலைமுறை விட்டு தலைமுறை இப்படிப் பெண் பிறக்க வேண்டும்? ஏன் ஆண் குழந்தைகள் இக்குறியில்லாமல் பிறக்கின்றன? என் முப்பாட்டனாரின் பாட்டானார் மனைவி அம்மனிடம் தன் முதல் பெண்ணை நேர்ந்து விடுவதாக வேண்டிக் கொண்டிருக்கலாம்; அதை அம்மனின் கட்டளையெனச் சொல்வதை வசதியாக உணர்ந்திருக்கலாம். அவள் அம்மன் பெயரைச் சொல்லி இதைச் செய்ததால் அப்படியே தொடரட்டும் என்று அம்மனும் விளையாடிக் கொண்டிருக்கலாம். எதுவாகத்தான் இருக்கட்டுமே.

உனக்கு சில கேள்விகள் இருக்கலாம். அன்று பிறந்த குழந்தைகள் இரண்டு. ஆனால், அந்த இன்னொரு பெண் குழந்தைக்கு நட்சத்திரக் குறியில்லை. உன்னிடம் கொடுத்த குழந்தைக்குத்தான் இருந்தது. யாரும் அருகிலில்லை; இரு குழந்தைகள் பிறந்தது அவர்களின் அம்மாவிற்கே தெரியாது. எனக்கு இது எவ்வளவு வசதி! நீ நன்றாக வளர்த்து அவளை எல்லோரையும் போல் வாழவிடுவாய் என எனக்குத் தெரியும்; நீ என் குருவின் மகன்.

நான் இன்னும் தீவிரமாக அம்மனிடம் பக்தி செய்வேன். என் விழைவுகள் வேறாக இருந்தாலும், நான் அம்மனின் அடியாள் தான். அப்படித்தான் இருக்கவும் முடியும். இனி நட்சத்திரக் குறியோடு பிறப்பவர்களை என்ன செய்வாய் என நீ கேட்கலாம்; அது காலத்தின் கையிலுள்ள பதில். ஆசிகள்.”

அரிய நாச்சி கோயிலிலிருந்து சியாமா குழப்பங்களுடன் வந்தாள்.’ சித்தப்பா, இந்த ஸ்டார் மார்க்’ என்றாள். “நீ பயோ டெக் படிக்கிறாய் கண்டுபிடி” என்றவாறே காரை இயக்கினேன்.