சிறுகதை

ஹைட்ரா – சுசித்ரா சிறுகதை

பின்மதிய இடைவேளையில் அட்சயாதான் வந்து சொன்னாள். “ஐஷூ ரொம்ப அழறாப்பா. என்னன்னே தெரீல…”கண்கள் விரிய லட்சுமி ஒரு கணம் அவளை ஏரிட்டுப் பார்த்தாள். காற்றில் தும்பிக்கைகள் அலைய வினோத்தின் ரெக்கார்ட் நோட்புக்கில் ஹைட்ரா படத்தை வரைந்துகொண்டிருந்தவள் அதை அப்படியே போட்டுவிட்டு அட்சயாவுடன் ஓடினாள்.

அப்போதெல்லாம் ஒவ்வொருநாளும் காலை பத்தரை மணி இடைவேளையில், அது முடியவில்லை என்றால் லஞ்ச் பிரேக்கிலாவது, லட்சுமி ஐஷ்வர்யாவை சென்று பார்த்துவிடுவாள். அல்லது இவளைப் பார்க்க அவள் வந்துவிடுவாள். ஆனால் அன்று மட்டும் லட்சுமிக்கு ஐஷ்வர்யாவை சந்திக்க முடியாமல் போயிற்று.  ஏனோ, காலையிலிருந்து வேலை. கிளாஸ் மானிட்டர் பொருப்புகள்.

முதலில் யூனிட் டெஸ்ட் தாள்களை கணக்கிட்டு டோட்டல் போட்டுத் தரச்சொல்லி உத்தரவு வந்தது. மதியம் போகலாம் என்றால் அன்று காலாண்டு பரிட்சைக்கு முந்தய வெள்ளிக்கிழமை. ரெக்கார்ட் நோட்டுகளை முடித்துத்தர வேண்டிய கடைசி நாள். வரிசையாக ஆளாளுக்கு வந்து “ஏய் ஒரு படம்தான் போட்டுத்தாயேன்” என்று நின்றார்கள். லட்சுமி “முடியாது” என்று சொல்லத் தெரியாத குட்டி. பீடி பீரியடிலும் தும்பிக்கைகளாக வரைந்துகொண்டிருந்தாள்.

ஐஷ்வர்யாவும் லட்சுமியும் எட்டாம் வகுப்புவரை ஒரே பெஞ்சில் ஒன்றாகவே படித்தவர்கள்.  ஐஷூ-லச்சு என்று இணை பெயராகத்தான் அறியப்பட்டார்கள். லட்சுமியின் ஹீரோ பேனாவை அந்த வகுப்பிலேயே பயன்படுத்தக்கூடிய ஒரே ஆள் ஐஷ்வர்யா மட்டும் தான் என்பது வித்யா விஹார் பள்ளியின் எட்டாம் வகுப்பு வரிசையே அறிந்த விஷயம். ஏனோ ஒன்பதாம் வகுப்பில், விதி –  கிருஷ்ணகுமாரி டீச்சரின் கட்டளையை அப்படியும் சொல்லலாம் – அவர்களை வெவ்வேறு செக்‌ஷன்களில் பிரித்துவிட்டது. ஒன்றாம் வகுப்பிலிருந்து ஒன்றாகவே பிள்ளைகள் சேர்ந்து படித்தால் ஒட்டிக்கொண்டுவிடுவார்கள், கவனம் குறையும் என்ற தர்க்கத்தின் அடிப்படையில் அந்த வருடம் எல்லா வகுப்புகளிலும் செக்‌ஷன்களை கலைத்துப் பிரித்தார்கள். விளைவாக லட்சுமி நைன் – ஏ. ஐஷ்வர்யா நைன் – சி.

வகுப்புகளாவது பக்கம் பக்கமாக இருந்ததா என்றால் அதுவும் இல்லை. அப்போது பள்ளிக்கூடத்தின் ஒரு பகுதியை இடித்துக்கட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆகவே நைன் – ஏ மேலே மூன்றாம் மாடியிலும், நைன் – சி கீழே ஆடிட்டோரியம் பின்னாலேயும் அடியும் முடியுமாக இருந்தது. ஆகவே அன்று மதியம் ஐஷ்வர்யாவை பார்க்க, துப்பட்டாவும், தலைப்பின்னலும், அதிலிருந்து அவிழ்ந்து தொங்கிய கருநீலக்கலர் ரிப்பனும் முதுகுக்குப் பின்னால் படபடக்க, லட்சுமி படிகளில் தாவித்தாவி குதித்து கீழ் தளத்துக்கு ஓடினாள்.

நைன் – சி வகுப்பின் பின் வரிசையின் கடை ஓரத்தில் பெஞ்சு மீது உடலையே கூடென்றாக்கிக்கொண்டு தலையை கவிழ்த்து படுத்திருந்தவள்தான் ஐஷ்வர்யா என்று லட்சுமி கண்டுகொள்ள ஒரு நொடி பிடித்தது. வெள்ளைச்சீருடையிட்ட அந்த உரு நடுங்குக்கொண்டிருந்தது. கருநீல துப்பட்டாவின் முனை துவண்டு இருபக்கமும் தொங்கியது. உள்ளே அவள் விசும்பியிருக்கவேண்டும், உடலே தூக்கிப்போட்டு அதிர்ந்தது. லட்சுமி ஓடிப்போய், “ஐஷூ! ஐஷூ! ஏய், என்னடீ ஆச்சு? கேக்கறேன்ல?” என்று அவள் தோளை பிடித்துக் குலுக்கினாள். ஐஷ்வர்யா பந்தாகவே கிடந்தாள். ஒன்றும் சொல்லவில்லை. தலையைக்கூட நிமிரவில்லை. வகுப்பில் பத்து பேர்களுக்கு மேல் இருக்கவில்லை. முதல் பெஞ்சில் சில பையன்கள். இன்னும் சிலர் ஜன்னலோரமாக நின்று சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஐஷ்வர்யா  பக்கத்தில் உட்காரும் திவ்யா அங்கே இருந்தாள்.

“திவ்யா என்னடீ ஆச்சு இவளுக்கு?” என்று லட்சுமி குரல் கொடுத்தாள்.

திவ்யா கும்பலுக்குள்ளிருந்து எட்டிப்பார்த்து தோள் குலுக்கினாள்.  “உடம்பு சரியில்லன்னு லஞ்ச் பிரேக்லியே பின்னால போயி படுத்துகுட்டா… தெரியல” என்று நின்ற இடத்திலிருந்தே பதில் சொல்லிவிட்டு உடனே தலையை உள்ளிழுத்துக்கொண்டாள்.

என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் லட்சுமி பதறி சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள். “கிருஷ்ணகுமாரி மேடத்துட்ட போய் சொல்லலாமா?” என்று அட்சயா கேட்டாள்.

குனிந்த உருவிலிருந்து ஒரு கை மட்டும் பிரிந்து வந்து லட்சுமியின் கையைத் தேடி கெட்டியாக பிடித்துக்கொண்டது. “வேண்டாமே… ப்ளீஸ்?”

ஐஷ்வர்யா தலை நிமிர்ந்தாள். முகமெல்லாம் சிவந்து கன்னங்களில் உப்புக்கரை தீட்டியிருந்தது. “திட்டுவாங்க…” குரல் கெஞ்சி சிறுத்தது. அழுகையானது.

“என்ன ஆச்சுன்னு சொன்னா தானப்பா ஏதாச்சும் செய்ய முடியும்?” என்றாள் லட்சுமி. பதற்றத்தில் அவள் குரல் அதிர்வாக தொனித்தது.

அந்தக்குரலின் ஆணைக்கு கட்டுப்பட்ட பாவைபோல் ஐஷ்வர்யா இலேசாக எழுந்து திரும்பி குர்த்தாவை இழுத்துவிட்டுக் காட்டினாள். நீளமாகத்தொங்கிய அவள் பின்னலுக்கடியில் பெரிய செம்பருத்திப்பூவாக ஒரு குருதித்தடம் பதிந்திருந்தது. எழுந்தபோது மரபெஞ்ச்செல்லாம் சிவப்பான பசபசப்பு. அதன் வீச்சம் எழ என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் ஐஷ்வர்யா பதறி உடனே அதன் மேலேயே  திம்மென்று உட்கார்ந்தாள்.  அவளால் அதன்பின் யார் கண்ணையும் சந்திக்க முடியவில்லை.

லட்சுமி ஒரு நொடி தயங்கினாள். எழுந்து சென்றாள். முன்பெஞ்சு அருகே நின்றவனிடம், “பிரவீன்… பசங்களையெல்லம் கொஞ்சம் ஒரு ஃபைவ் மினிட்ஸ் வெளிய இருக்க சொல்றியா? ப்ளீஸ்?” என்றாள். பிரவீன் முழித்தான். ஆனால் ஒன்றும் கேட்கவில்லை. அவள் சொன்னதை செய்தான்.

லட்சுமி நோட்டுப்புத்தகத்திலிருந்து தாள்களை கிழித்தாள். ஐஷ்வர்யாவை எழச்சொல்லி அவள் உட்கார்ந்த இடத்தை வழித்து எடுத்தாள். மூன்று நான்கு முறை எல்லாத் தடமும்  போக துடைத்தாள். இரத்தம் படிந்த தாள்களை மடித்து மடித்து இன்னொரு தாளில் சுருட்டி யாரோ சாப்பிட்டு குப்பையில் போட்டிருந்த காலி சிப்ஸ் பாக்கெட்டில் போட்டு அதையும் சுருட்டி ஓர் ஓரமாக வைத்தாள். அதை எங்கே போடுவதென்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை. மற்ற எல்லோரும் எட்டியே நின்று வேடிக்கை பார்த்தார்கள். யாரும் பக்கத்தில் வரவில்லை.

அடுத்து என்ன செய்வதென்றும் அவளுக்குத் தெரியவில்லை. “ஐஷூ, வீட்டுக்குப் போறியா?” என்றாள். ஐஷூ விசும்பினாள். அந்நேரத்தில் அவள் வீட்டில் யாரும் இருக்கமாட்டார்கள் என்று லட்சுமிக்குத் தெரியும். தவிர இந்த நிலையில் வெளியே எப்படி போவது?

“பேசாம டீச்சர்ட்டையே சொல்லிடலாமா?” என்று மீண்டும் அட்சயா கேட்டாள். “எந்த டீச்சர்?” என்றாள் லட்சுமி. ஒவ்வொரு பெயராக அவர்கள் மனதில் ஓடியது.

“செங்கொடி மிஸ் இன்னைக்கி லீவாச்சே?” என்றாள் அட்சயா. “வேற யார்ட்ட சொல்றது? சங்கரலிங்கம் சார்ட்டையா?” என்றாள் லட்சுமி. அதை யோசிக்கவே அவளுக்கு சிரிப்பாக வந்தது. ஐஷ்வர்யாவைப் பார்க்க அவளும் கண்ணீரை மீறி சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

“சரி. ஒண்ணு பண்ணு,” என்றாள் லட்சுமி. “இன்னொரு நேப்கின வச்சுகிட்டு இங்கியே உக்காரு. இன்னும் ரெண்டு பீரியட்தானே? சாய்ந்தரம் நானும் கூட வரேன். சேர்ந்தே வீட்டுக்குப் போகலாம். பஸ் வேண்டாம். ஆட்டோல போயிடலாம்,” என்றாள்.

ஐஷ்வர்யா பயந்த பார்வையுடன் பார்த்தாள். “ஏற்கனவே ரெண்டு வெச்சிருக்கேன்,” என்றாள்.

“பரவால்ல, மேல ஒண்ணு வெச்சுக்க,” என்றாள் அட்சயா.

ஐஷ்வர்யாவுக்கு பதட்டம் குறையவில்லை. “இதோட எப்பிடி டாய்லெட்டுக்கு போவேன்? எல்லாரும் பாப்பாங்களே?” என்றாள். அப்போது மூன்றரை மணி பெல் அடித்தது. கதவைத்திறந்து எல்லோரும் உள்ளே நுழையத்தொடங்கினார்கள்.

லட்சுமியின் அனிச்சையாக அதைச்செய்தாள். இரண்டு தோள்களிலிருந்து இரண்டு பின்களையும் நடு நெஞ்சிலிருந்து மூன்றாவது பின்னையும் சிவப்பு மானிட்டர் பேட்ஜையும் கழட்டி கருநீலநிற துப்பட்டாவை இழுத்து உதறினாள். இரண்டாக மடித்தாள். ஐஷ்வர்யாவை இழுத்து அவள் இடுப்பைச் சுற்றி கட்டி முடி போட்டாள்.

ஐஷ்வர்யா உடல் மெலிந்தது. இரண்டு கட்டு சுற்ற முடிந்தது. சொறுகிவிட்டு, “போ, ஒண்ணும் தெரியாது. இங்கியே திரும்ப வந்து உட்காரு. யாராவது கேட்டா உடம்பு சரியில்லன்னு சொல்லிக்கோ. கரெக்டா அஞ்சரைக்கு நான் வரேன், சரியா? நான் வரவரைக்கும் நீயா எங்கியும் போகாத. என்ன?” என்றாள். ஐஷ்வர்யா மௌனமாக தலையசைத்தாள்.  வெள்ளை குர்த்தாவில் லட்சுமி வகுப்பைவிட்டு வெளியேறினாள்.

அப்போதெல்லாம் வித்யாவிஹார் பள்ளியில் வாரத்துக்கு ஒரு முறை இந்த ‘வெள்ளைச்சீருடை’ தினம். மாணவிகள் மற்ற நாட்களில் கருநீல சல்வாரும் துப்பட்டாவும் இளநீலக்கட்டம் போட்ட குர்த்தாவும் போட்டுவர வேண்டும். வெள்ளிக்கிழமை மட்டும் வெள்ளைக் குர்த்தா. வெள்ளை கான்வாஸ் ஷூ. மாணவர்களுக்கும் இதே நியமம், என்ன சல்வார்-குர்த்தாவுக்கு பதிலாக பாண்ட்-சட்டை. துப்பட்டா கிடையாது.

ஒவ்வொரு நாளும் பள்ளிக்கூடத்துக்குள் ஒரு கூட்டம் ஆசிரியர்கள் மாறி மாறி ஷிஃப்ட் போட்டு பிள்ளைகளை கண்போனபோக்கில் நிறுத்தி சீருடைகளை சரிபார்ப்பார்கள். நுணுக்கி நுணுக்கி நோட்டமிடுவார்கள். நகங்களை வெட்டியிருக்க வேண்டும். ரிப்பனை முறுக்கியிருக்க வேண்டும். முகத்தில் முடி வளர்ந்திருந்தால் மழித்திருக்க வேண்டும். துப்பட்டாவை பெரிய பதாகையாக மடித்து பின் குத்தி நிலைநிறுத்தப்பட்டிருக்கவேண்டும். அதன் முனை காற்றில் பறக்காதபடிக்கு தோளுக்குப்பின்னால் முடித்துவிடப்பட்டிருக்க வேண்டும். வெள்ளைச் சீருடை பளீரென்று ஒரு பொட்டு கறையில்லாமல் முகத்திலறையும்படி இருக்கவேண்டும்.

உடலோடு ஒட்டிய வெள்ளை குர்த்தாவின் நுணி கால்களில் படபடக்க லட்சுமி படியேறிச்சென்றாள். மூன்று மாடிகள். மூச்சு வாங்க ஓடி வகுப்பை அடைந்தாள். நல்ல வேளை அடுத்த வகுப்புக்கான ஆசிரியர் வரவில்லை. கழுத்திலிருந்து நெஞ்சுக்குள் வேர்வை வழிந்தது. தன்னுடைய இருக்கையை அடைந்தபோது எல்லோரும் அவளையே பார்த்தார்கள். பிரீதி “துப்பட்டா எங்கடீ?” என்றாள். “நீ மொதல்ல தள்ளு…” என்று அவளுக்கும் ஜெனிஃபருக்கும் நடுவே தன்னை பொருத்திக்கொண்டாள் லட்சுமி.

மேசை மேல் அவள் பாதியில் விட்டுச்சென்ற ஹைட்ரா தும்பிக்கைகளை ஆர்வமாக துழாவியபடி காத்திருந்தது. எத்தனை ஆனந்தம்! நொடிப்பொழுதில் லட்சுமிக்கு முகமெல்லாம் குன்றும் குழியுமாய் பிளந்தது. ஒருநொடிக்கு அவளும் எங்கேயோ நெல்குருத்துபோல் ஆடிக்கொண்டிருந்தாள். அந்நேரம் ஜென்னிஃபர் “கைல என்ன?” என்றாள். சிரிப்பு மறைய “ம்ம்?” என்று குனிந்தாள். இரண்டு கைகளிலும் எதையோ கெட்டியாக பிடித்துக்கொண்டிருந்ததை அப்போதுதான் உணர்ந்தாள். இடது கையில் ரத்தம்படிந்த தாள்களை சுருட்டிவைத்திருந்த சிப்ஸ் பாக்கெட். வலதுகையில் சிவப்பு நிற மானிட்டர் பேட்ஜ்.

என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் சிப்ஸ் பாக்கெட்டை தன்னுடைய ஸ்கூல் பேக்கின் ஒரு மூலையிலேயே அமுக்கி வைத்தாள். வீட்டுக்குப்போய் தூரப்போடலாம். கைகூட கழுவவில்லையே? அதனால் என்ன, பேப்பர்தானே? ஒன்றும் வியாதியெல்லாம் தொத்திக்கொள்ளாது… அவள் மானிட்டர் பேட்ஜை மீண்டும் நெஞ்சில் குத்திக்கொண்டிருந்தபோதே வைஸ் பிரின்சிபல் கிருஷ்ணகுமாரி டீச்சர் வகுப்பில் நுழைந்தார்.

அது அவருடைய வகுப்பு என்பதையே லட்சுமி மறந்துவிட்டிருந்தாள். இறுக்கிப் போர்த்திய முந்தானையும் இழுத்துக்கட்டிய கொண்டையுமாக அவருடைய குட்டி உருவம் உள்ளே உருண்டு வந்தது. வெறப்பா கைய கட்டிகிட்டு நிக்குற ஹைட்ரா! லட்சுமிக்கு சிரிப்பாக வந்தது. “ஏய், குனி. அவுங்க கண்ல பட்ட சாவுதான்,” என்று பிரீதி காதை கடித்தாள்.

கிருஷ்ணகுமாரி டீச்சர் அனாவசியமாக எந்த உடலசைவையும் செய்வதில்லை. கை உயர்த்துவதில்லை. குரல் உசத்துவதில்லை. கண்ணோட்டத்திலேயே வகுப்பை கட்டுக்குள் கொண்டுவரும் ஆற்றல் கொண்டிருந்தார். இப்போதும் கண்ணாடிவிளிம்பிலிருந்து இரண்டுபக்கமும் தொங்கிய திரி ஊசலாட கண்களை உயர்த்தி வகுப்பை நோட்டம் விட்டார் டீச்சர். உடனே சலசலப்பு அடங்கியது. அமைதி.

வரலாற்றுப் பாடம் தொடங்கியது. சுதந்திரப்போராட்டப்படலம். காந்தி இரண்டாம் வட்டமேசை மாநாட்டுக்கு 1931-ல் லண்டன் செல்கிறார். கச்சையாகக்கட்டிய ஒற்றைக் கதராடையில் லண்டன் குளிரையும் அங்குள்ள பிரிட்டிஷாரையும் எதிர்கொள்கிறார் காந்தி. பிறகு அரிஜனங்களுக்காக உண்ணாவிரதம் மேற்கொள்கிறார். அரிஜனமும் பொதுஜனம் அல்லவா? அவர்களுக்கும் கைகொடுத்து உதவவேண்டியது கடமையல்லவா? 1932-ல் பூனா ஒப்பந்தம் கையொப்பமாகிறது. 1935-ல் இந்திய அரசுச் சட்டம்… கிருஷ்ணகுமாரி டீச்சர் ஆண்டுகளையும் நிகழ்வுகளையும் மென்மையாக பிசகில்லாமல் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அடுக்கிச் செல்வதே வரலாற்றுப்பாடம் எடுக்கும் வழிமுறை. மாணவர்கள் அவற்றை அப்படியே வார்த்தை மாறாமல் எழுதிக்கொண்டிருந்தார்கள். 1937-ன் தேர்தல்களுக்கு வந்த போதுதான் நீல அலையாகத்தெரிந்த மாணவிகள் பக்கத்தில் ஒரு வெண்ணிற உருவை கண்டுகொண்டார்.

“லக்‌ஷ்மி!”

வெள்ளை குர்த்தாவை இழுத்துவிட்டுக்கொண்டு லட்சுமி நீலத்திரைக்குமேல் எழுந்தாள். விரல்களை இறுக்கி மடித்து தலை கவிழ்ந்தாள். எல்லோரும் திரும்பினார்கள்.

“ஒய் ஆர் யூ நாட் இன் யூனிஃபார்ம்?” டீச்சரின் குரல் அறை முழுவதும் ஒலித்தது.

லட்சுமி ஒன்றும் சொல்லாமல் நிமிர்ந்து டீச்சரின் கண்களை சந்தித்து மீண்டும் தாழ்த்திக்கொண்டாள்.

கிருஷ்ணகுமாரி டீச்சர் அவள் பெஞ்சை நோக்கி விடுவிடுவென்று நடந்து வர லட்சுமி தன்னை அறியாமலேயே பின்வாங்கினாள். கிருஷ்ணகுமாரி டீச்சர் பையன்கள் சேட்டைசெய்தால் நடுவகுப்பிலேயே தொப்புள்சதையை பிடித்து திருகுவார். அப்போது அவளையும் அப்படி செய்யுமளவுக்கு அவர் உடலில் வேகம் இருந்தது.

ஆனால் டீச்சர் அப்படியேதும் செய்யவில்லை. அவளை அடைந்தார். தாழ்வாக, நெருக்கமாக, சீரலாக, அவர்கள் இருவருக்கு மட்டுமே தெரிந்த ஆபாசம் பேசும் குரலில், “ஏய், துப்பட்டா எங்கடீ?” என்றார்.

அவள் அப்போதும் பதில் சொல்லாமல் நின்றாள்.

டீச்சரின் பார்வை அவள் மீது ஊறிச்சென்றது. அவர் பார்வை பட்ட இடங்களிலெல்லாம் கண்களாக முளைத்துவிட்டதுபோல் இருந்தது லட்சுமிக்கு.

“ஸிட் டௌன்,” என்றார்.

தோள்களை குறுக்கியபடி லட்சுமி உட்கார்ந்தாள். தலையை குனிந்தாள்.

ரெக்கார்ட் நோட்டிலிருந்து ஹைட்ரா எல்லா கைகளையும் ஆட்டியது. அழாதே, அழாதே என்பதுபோல்.

“ஹைட்ரா ஆழத்தில் வாழும். ஹைட்ரா தண்ணீரில் நீந்தும். ஹைட்ராவுக்கு கண் தெரியாது. ஹைட்ராவுக்கு கை மட்டும் தான் உள்ளது. ஒரு கை வெட்டப்பட்டால் ஹைட்ராவுக்கு அந்த இடத்தில் மற்றொரு கை முளைக்கும்.” பாடத்தின் வரிகளை லட்சுமி தனக்குள் அனிச்சையாக மறுபடியும் மறுபடியும் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தாள். வார்த்தைகளை அப்படி இடைவிடாமல் சொல்லிக்கொண்டிருப்பது வரை அழுகை வராது என்று அவளுக்குத்தெரியும்.

“ஏய் துப்பட்டாவ என்னடீ பண்ண? அவங்கட்ட சொல்லித்தொலைக்க வேண்டியதுதானே?” என்று முணுமுணுத்தாள் பிரீதி. லட்சுமியால் ஒன்றும் சொல்ல முடியவில்லை. வினோதும் கார்த்தியும் திரும்பி பரிதாபமாக பார்த்தார்கள்.

வகுப்பு முடிந்த கையோடு டீச்சர் லட்சுமியை எழுப்பினார். மூன்று மாடிகள் இறங்கி கீழ்தளத்துக்கு அவர்களுடைய அறைக்கு கூட்டிச்சென்றார். தலைகுனிந்தபடியே லட்சுமி அவரை பின்தொடர்ந்து இறங்கினாள்.

தன்னுடைய அறையிலிருந்து லட்சுமியை அவள் அப்பாவுக்கு போன் போட்டுத்தரச்சொன்னார் டீச்சர். போனில் மென்மையாக, நிதானமாக, ஆனால் வலுவாக பேசினார்.  “ஆமா சார். ப்ளீஸ் கம் இம்மிடியட்லி… இல்ல, பதட்டப்பட ஒண்ணுமில்ல, ஆனா நீங்க வந்தா பெட்டர்.”

லட்சுமி அறையின் ஒரு மூலையில் அதே வெள்ளை குர்த்தாவில் உட்கார்ந்திருந்தாள். தன்னுடைய தாள்களில் மூழ்கியிருந்த கிருஷ்ணகுமாரி டீச்சர் அவ்வப்போது நிமிர்ந்து கண்ணாடிச்சில்லுக்கு மேலிருந்து அவளை ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு மீண்டும் வேலையில் மூழ்கினார். அவருக்குப்பின்னால் ஒரு சட்டகத்தில் ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர் கண்சொக்கி நான் இங்கு என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறேன் என்பதுபோல் இருந்தார். பக்கத்திலே வெண்சேலையில் சாரதாதேவி அந்த அரங்கை பரிவோடு பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

டீச்சர் நிமிர்ந்தார். “நீ உள்ள ஷிமீஸ் போடுறதில்லியா?” என்றார்.

லட்சுமி குனிந்து தோளுக்குள் விரலை விட்டு ஆடையை இழுத்துவிட்டுக்கொண்டாள்.

குர்த்தாவுக்கடியில் அதே வெண்ணிறத்தில் பருத்தி ஒற்றையாடையாக ஷிமீஸ் போட்டிருந்தாள். அதற்கடியில் உள்ளாடை. பொதுவாக இந்த அமைப்புக்கு மேல் துப்பட்டாவும் இருக்கும். இன்று இல்லை. ஓடி வியர்வையில் தோலோடு ஒட்டியதால் எந்த ஆடையும் தனியாகத் தெரியவில்லை. அவள் ஏதும் சொல்லவில்லை.

குரல் மாறியது. “காலையில துப்பட்டா போட்டுட்டுதான வந்த… எதுக்கு கழட்டுன? யாராவது பாத்தா தப்பா நெனைப்பாங்கல்ல? அதானே டீச்சர் கேக்கறேன்?”

ஆனால் அதற்கும் அவள் ஏதும் சொல்லவில்லை. தலை குனிந்தபடியே இருந்தது.

கிருஷ்ணகுமாரி டீச்சர் கண்களை சுறுக்கினார். “கேக்கறேன்ல? அங்க என்ன தனியா யோசனை? இப்படி கொஞ்சம் இறங்கி வர்ரது.”

லட்சுமி கண்கள் படபடக்க நிமிர்ந்து தலையசைத்தாள். கைவிரல்களை மடியில் முஷ்டியாக மடக்கிக்கொண்டாள். மேசை மீதிருந்த தூசின் மேல் ஹைட்ராக்கள் நெளிந்தன. கைகள் காற்றை அளைந்தன. அவை கொடிகளைப்போல் படபடத்தன. சுழலாக வட்டம்போட்டன. கைகோர்த்து நடனமிட்டன. லட்சுமி அவற்றை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

லட்சுமியின் அப்பா வர ஐந்து மணிக்கு மேல் ஆனது.

“மேடம்… என் டாட்டர்… சி.லட்சுமி…” உள்ளே செருகப்படாமல் பாண்டுக்கு வெளியே தொங்கிய சட்டைநுணி மெல்லத்திரும்பிய ஃபேன் காற்றில் துடித்தது.

“உட்காருங்க. லட்சுமியோட அம்மாவால வரமுடியலியா?”

“இல்ல மேடம்…” லட்சுமியின் அப்பா தயங்கினார். “அவ இல்ல. இவளுக்கு மூணு வயசிருக்கும். அப்ப ஒரு ஆக்சிடண்ட்ல போயிட்டா”

“ஓ… ஐ யம் சாரி.” டீச்சர் கண்களை விலக்கிக்கொண்டார். மீண்டும் அவர் முகத்தை பார்த்தார். “இல்ல, கொஞ்சம் டெலிகேட் இஷ்யூ… அதான் உங்ககிட்ட எப்படி டிஸ்கஸ் பண்ணன்னு தெரியல…”

பெருமூச்சு விட்டார். “சார், தப்பா எடுத்துக்காதீங்க. ஆனா சொல்றது எங்க கடமையில்லிங்களா? உங்க டாட்டர்… ஷீ இஸ் நாட் அ சைல்ட் எனிமோர். அவளுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் தன்ன பத்தின சென்ஸ் இருக்கணும் சார்.”

“மேடம், என்ன நடந்துச்சு?” லட்சுமியின் அப்பா திரும்பி மகளை பார்த்த்தார். “என்ன டா?”

ஒரு ஹைட்ரா கைகளை விரித்து காற்றாடி போல் அவள் கண்ணுக்கு முன்னால் மெல்ல சுற்றிக்கொண்டிருந்தது. அப்பா பார்த்ததை லட்சுமி பார்க்கவில்லை.

டீச்சர் கண்ணாடியை கழற்றினார். “சார், இன்னைக்கு அவ துப்பட்டா… அதான் பிள்ளைங்க மேல போடுவாங்களே… அதப்போடாம என் கிளாசுக்கு வந்தா. எங்கேயோ தொலச்சிருக்கா. நானும் விசாரிச்சு பாத்திட்டேன். சொல்லமாட்டேங்குறா. என்ன கேட்டாலும் உம்முணாம்மூஞ்சி கல்லு மாதிரி உக்காந்துட்டிருக்கா.” ஒரு கோப்பைத் திறந்தார். “இதோ நீங்களே பாருங்க. காலையில ஃபுல் யூனிஃபார்ம்லதான் வந்திருக்கா. ரெக்கார்ட்ல இருக்கு. நடுவுல எங்கியோ லூஸ் பண்ணியிருக்கா.”

லட்சுமியின் அப்பா இதற்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் முழித்தார்.

“மேடம்… இது… எங்கியாவது விழுந்திருக்கும்…” என்றார்.

டீச்சர் நெற்றி சுருக்கினார். “என்ன சார் சீரியஸ்னெஸ் புரியாம பேசரிங்க? மிஸ்பிளேஸ் பன்றதுக்கு துப்பட்டா என்ன சாவிக்கொத்தா? பின்பண்ணி வரணும்னு இன்சிஸ்ட் பன்றோம். அதப்போயி எதுக்கு கழட்டணும் சொல்லுங்க? அப்புறம் துப்பட்டா போடலன்றளவுக்கு அவ்வளவு மறதியா ஒரு பொண்ணுக்கு?

“சரி, நீங்க சொன்ன மாதிரியே விழுந்திருக்கட்டும். அப்ப கேட்டா சொல்றதுக்கென்ன?” டீச்சர் அவரை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தார். “வேறெங்கேயாவது போயிருக்கக் கூடாதில்ல?”

லட்சுமியின் அப்பா ஒன்றும் சொல்லாமல் வெறிக்க டீச்சர் கண்ணாடியை துடைத்து அணிந்தபடி தொடர்ந்தார். “துப்பட்டா தொலஞ்சுபோனதுகூட சரி சார். ஆனா பாருங்க. அதப்பத்தின அக்கறையே இல்லாம இருக்கா. புரியுதுங்களா சார்?” டீச்சர் தாள்களை சேர்த்து கொத்தாக அடுக்கி ஃபைலுக்குள் சேர்த்து அதன்மீது கைகோர்த்து பாந்தமாக இருத்தி அவர் கண்களை சந்தித்தார். “அவளுக்கு தன்னப்பதின சென்ஸே இல்ல. எங்கேயோ இருக்கா. அதத்தான் சொல்ல வர்ரேன்.”

அப்பா அவளை மீண்டும் திரும்பிப் பார்த்தார். அவளுடைய வெள்ளைச்சீருடை அப்போதுதான் அவர் கண்களில் பட்டதுபோல் ஒரு நொடி விழித்துக் கொட்டினார். பெரிய பதாகையைப்போல் நெஞ்சின்மேல் மையமாக குத்தியிருந்த சிவப்புநிற வட்டத்திலிருந்து அவரால் கண்களை எடுக்கமுடியவில்லை.

குரலை மீடெட்டுத்து லட்சுமியின் அப்பா மெல்ல, “மேடம்… தப்பா ஒண்ணும் நடந்திருக்காது…
நல்லா விசாரிச்சுப் பாத்தீங்களா?” என்றார்.

கிருஷ்ணகுமாரி டீச்சர் பொறுமையிழந்த உச்சுக்கொட்டுடன் நிமிர்ந்தார்.

“சார், தப்பா எதுவும் நடந்திருக்காதுன்னே வெச்சுக்குவோம். சரி. ஆனா கேள்வின்னு வந்திருச்சுல்ல? இப்ப நான் கேக்கறா மாதிரி அவ வெச்சுக்கலாமா, சொல்லுங்க? அந்த சென்ஸ் அவளுக்கா இருக்கணும் சார். நாமள எல்லாரும் பாக்கறாங்களே, கேள்வி கேப்பாங்களேன்ற உணர்வு உடம்போட இருக்கணும். எல்லாம் லைஃப்ல நெறைய பார்த்தாச்சு சார்… அந்த ஆதங்கத்துல சொல்றேன். அவ கொழந்த இல்ல. அம்மா இல்லாத பிள்ளைன்னு வேற சொல்றிங்க, வீட்ல யாராவது பெரியவங்கள விட்டு பேசிப் புரியவைங்க சார்…”

பேச்சுமும்முறத்தில், ஒரு ஹைட்ராவின் கை அந்த அறையிலிருந்து நீண்டு வெளிச்சென்றதை இருவருமே கவனிக்கவில்லை. அது தாழ்வாரங்களில் தலைகவிழ்த்தபடியே கண்ணில்படாமல் ஒழுகிச்சென்றது. நைன் – சி வகுப்பின் கடைசி பெஞ்சில், லட்சுமியின் துப்பட்டா முனையை கெட்டியாக பிடித்துக்கொண்டு அவள் வருவதற்க்காக அப்போதும் காத்துக்கொண்டிருந்த ஐஷ்வர்யாவின் கையை அடைந்தது. தலைதூக்கி, ‘நான்தான்’, என்று மெல்ல முட்டியது.

முட்டுச்சந்து – காலத்துகள் சிறுகதை

ஞாயிறு மதியம் ஒரு மணியளவில் நண்பனின் வீட்டுக்குப் போய்ச் சேர்ந்தேன். ‘சண்டே லஞ்சுக்கு வாடா,’ என்று நேற்று அழைத்திருந்தான். நான் மட்டும் வருமாறு அவன் சொல்லவில்லையென்றாலும், என் குடும்பத்தை பற்றி குறிப்பிடவில்லை என்பதால் குழம்பினேன். ஆனால் முன்பொருமுறை மனைவி, மகனுடன் அவன் வீட்டிற்குச் சென்று சாப்பிட்டிருப்பதால் தங்களை அழைக்கவில்லை என்றாலும் என் வீட்டினர் கோபப்பட மாட்டார்கள் என்பதால் நான் மட்டுமே செல்வதாக முடிவு செய்திருந்தேன். அடுத்த குழப்பம், தனியாக வரச் சொல்கிறான் என்றால் பணவுதவி கேட்கப் போகிறானோ? அவனுக்கு கணிசமான சம்பளம், சொந்த வீடு கட்டியிருக்கிறான். ஆனால் அதை வைத்து முடிவு செய்ய முடியாது. என் பெயரிலும் அபார்ட்மெண்ட் இருக்கிறது, கூடவே இன்னும் பதினொரு வருடத்திற்கு ஈ.எம்.ஐயும். எந்தப் பெயர் வைத்துச் சுட்டினாலும், அது கடன்தானே. அவனுக்கும் பணப் பிரச்சனை இருக்கக்கூடும். அப்படி அவன் கடன் கேட்டால் சமாளித்து விடலாம் என்ற நம்பிக்கையுடன்தான் வந்திருந்தேன்.
‘பையன் எங்கடா?’ ஹாலில் அமர்ந்ததும் நான் கேட்க, ‘வெளையாட போயிருக்கான்’ என்றவனின் மனைவியும் ஹாலுக்கு வந்து பேச ஆரம்பித்தார். அலைபேசியில் நேரத்தை பார்த்தேன், வந்து பத்து நிமிடத்திற்கு மேலாகிவிட்டது. சமைக்கும் வேலை இல்லையா, அல்லது எல்லாம் முடித்து விட்டாரா? மகன் வேறு வீட்டில் இல்லை, கண்டிப்பாக உதவி கேட்கப் போகிறான். ‘ஒரு நிமிஷம், வாட்ஸாப் இம்சை. கடுப்பேத்தறாங்க, ரிப்ளை பண்ணிடறேன்,’ என்றுவிட்டு வாட்ஸாப்பில் வந்திருந்த மெசேஜ்களை படிக்க ஆரம்பித்தேன். நேர் உரையாடலைத் தவிர்க்க நான் கடைபிடிக்கும் உத்தி. வராத செய்திகளை படிப்பது போல் ஒன்றிரெண்டு நிமிடங்கள் கழித்தால் எதிரே பேசிக்கொண்டிருப்பவர் கவனமும் சிதறும்.

இந்த முறை உண்மையாகவே நான் படிக்கச் செய்திகள் இருந்தன. பள்ளி வாட்ஸாப் க்ரூப்பில், கூடப் படித்தவனின் அன்றைய கனவுக் கன்னியான சக மாணவி பற்றி ஒருவன் சீண்ட அதையொட்டி தொடர்ந்து பல மெசேஜ்கள் வந்து விழுந்து கொண்டிருந்தன. என்னுடைய பங்களிப்பையும் அளித்தபடி, நண்பன் பணவுதவி கேட்டால் என்ன சொல்வது என்று யோசித்தேன். நேற்றிலிருந்து பதில் கிடைக்காத கேள்வி, அந்த நேரத்திற்கு என்ன தோன்றுகிறதோ, அதுதான் பதில். ‘ஸாரி, வாட்ஸாப் அன்இன்ஸ்டால் பண்ணிடப் போறேன்’ என்றபடி அலைபேசியை அருகில் வைத்து விட்டு எதிரே நோக்கினேன்.

ஹாலில் யாருமில்லை. நண்பனை பெயர் சொல்லி அழைத்ததற்கு எந்த பதிலுமில்லை. அவன் மனைவி பெயர் தெரியுமென்றாலும், அப்படிச் சொல்லி அழைத்ததில்லை. ‘சிஸ்டர்’ என்றழைப்பது என்னை வெறி கொள்ளச் செய்யும் செயல். ‘மேடம்’ பொருந்தாது. ‘ஏங்க, ஹலோ’ என்றபடி சமையலறை வாசலுக்குச் சென்றேன், யாருமில்லை. திறந்திருந்த அவன் மகனின் படுக்கையறை காலி. மூடியிருந்த மாஸ்டர் பெட்ரூம் கதவைத் தட்ட தயங்கினேன். விருந்தாளி வந்திருக்கும்போது அவனை விட்டுவிட்டு கதவை மூடி.. அதுவும் பகல் நேரத்தில்… வக்கிர புத்தி எனக்கு. தட்டியதற்கு பதிலில்லை. உள்ளே தற்கொலை செய்து கொண்டிருப்பார்களோ? கதவைத் தள்ள, திறந்தது. இங்குமில்லை. வாசலுக்கு வந்து நடமாட்டமில்லாத தெருவை கவனித்த பின் மாடிக்குச் சென்று பார்த்தேன். எங்கே போனார்கள்?

காலை பத்து-இருபதுக்கு ‘எங்கே போனார்கள்?’ என்ற வரியை எழுதினேன். மாலை நான்கு மணியானது. என் நண்பனும் அவன் மனைவியும் எங்கு சென்றிருக்கக் கூடும் என்பதற்கான ஓரிரு சாத்தியக்கூறுகளைக்கூட என்னால் யூகிக்க முடியிவில்லை. புனைவெழுத ‘முயற்சிக்கும்’ எனக்கு ‘கற்பனை’ பிரச்சினைக்குரிய விஷயம் என்பதில் உள்ள நகைமுரணை நான் உணர்ந்தே இருக்கிறேன் என்றாலும், இந்தக் கதையை எழுத ஆரம்பித்ததற்கு காரணம் உண்டு. இதில் வரும் நண்பன் கற்பனை பாத்திரம் அல்ல, பத்து நிமிட தூரத்தில் வசிப்பவன்தான். ஏழெட்டு மாதத்திற்கு முன் வாட்ஸாப் க்ரூப்பொன்றை உருவாக்கி அதில் என்னையும் சேர்த்தான். பத்து பேர் இருந்திருப்போம். ஆரம்பத்திலிருந்தே அதில் எந்த உரையாடலும் பெரிதாக நிகழவில்லை. ‘இனிய காலை’, ‘இனிய இரவு’ வணக்கம் சொல்லும் மெசேஜ்கள் சில நாட்கள் வந்து பின் அவையும் நின்றன. சென்ற வாரம் இந்த குழுமம் குறித்து நினைவுக்கு வந்து அதில் நுழைந்தேன். என்னையும், வேறொருவரையும் தவிர மற்ற அனைவரும் க்ரூப்பிலிருந்து வெளியேறி இருந்தார்கள். அதை ஆரம்பித்த என் நண்பனும்தான். அவனை வாரமொரு முறையேனும் பார்க்கிறேன், தினமும் வாட்ஸாபில் உரையாடுகிறோம், ஆனால் இதை அவன் என்னிடம் சொல்லவில்லை. அவனை வசை பாட அலைபேசியில் அழைப்பு விடுக்க எண்ணியவனுக்கு ஒரு விஷயம் உறைத்தது. இது ஒரு அபத்த சுவை கொண்ட சம்பவம் (அல்லது நான்அப்படி தான் அதை எடுத்துக் கொள்கிறேன்), இதை புனைவாக்கிவிடலாமே.

நண்பன் செய்ததை விவரித்து, அதனால் கடுப்புறும் கதைசொல்லியாகிய நான், புதிதாக இன்னொரு க்ரூப்பை உருவாக்கி அதில் அவனைச் சேர்த்து பின் விலகி விடுவதாக முதலில் எழுத எண்ணியதை அது புனைவு போல இல்லையென்பதாலும், சிறுபிள்ளைத்தனமான பழிவாங்கும் செயலாக இருப்பதாலும் அதை ஒதுக்கினேன். ஏன் நடந்ததை அப்படியே எழுத வேண்டும். அவனை பழிவாங்க வேறு வழி இல்லாமலா போய் விடும் என்று தான் இந்த புனைவின் ஆரம்பத்திலுள்ள ‘கதையை’ எழுத முயன்று, பிள்ளையாரை எப்போதும் போல் குரங்காக மாற்றினேன்.

இரண்டு நாட்கள் அந்தக் கதையை பற்றி யோசிக்காமலிருந்துவிட்டு . மீண்டும் அதை எடுத்தேன். மர்மம், திகில் என கதையின் ஆரம்பம் ஓரளவிற்கு சுவாரஸ்யமாக உள்ளது என்றுதான் நினைக்கிறேன், ஆனால் இதுவரை அதை கொண்டு செல்லும் வழி புலப்படாத நிலையில் இனி அது தோன்றுமென்று நம்புவது வீண். என் போதாமைகளை நன்குணர்ந்தவன் நான். தவிர இதை திகில் கதையாக எழுதி முடித்தால் இலக்கிய உலகின் அவச்சொல்லுக்கு ஆளாக வேண்டி வரும். அதில் எனக்கு அனுபவம் உண்டு. எனவே மீண்டும் முதலில் யோசித்தது போல் நண்பன் செய்ததை விவரித்து அதை வேறு திசையில் கொண்டு செல்லலாம்.

இந்த முறை என் முன் சில பாதைகள் தெரிந்தன.

  • க்ரூப்பில் மிச்சமிருப்பவரை பெண்ணாக மாற்றி, அவருடன் கதைசொல்லி ‘இப்படி எல்லோரும் விலகி விட்டார்களே’ என்று பேச்சு கொடுக்க ஆரம்பித்து, அவர்களுக்கிடையில் ஏற்படும் உறவை விவரிக்கலாம். அந்த ஒரு கணம், யோசிக்காமல் கதைசொல்லி அனுப்பும் செய்தி இரண்டு பேரின் வாழ்வை எப்படி திசைமாற்றுகிறது என்பது பற்றிய புனைவாக அது உருபெறக்கூடும். ஆனால் ஆண்-பெண் உறவு என்ற பகற்கனவை பேசும் கதை, அதை எழுதியவன் எளிய குமாஸ்தா என்ற விமர்சனம் வரும்.

 

  • க்ரூப்பில் மிச்சமிருப்பவரை பெண்ணாக மாற்றி, அவரிடம் கதைசொல்லி, ‘இப்படி எல்லோரும் விலகி விட்டார்களே’ என்று பேச்சு கொடுக்கிறான். அந்தப் பெண் ‘என்னை தொந்தரவு செய்யாதீர்கள்,’ என்று பதில் அனுப்ப, இவன் எரிச்சலுற்று தொடர்ந்து ‘இனிய காலை’, ‘இனிய இரவு’ வணக்கங்களை அனுப்புகிறான். அந்தப் பெண் தொடர்ந்து கடுமையாக எதிர்வினையாற்றுகிறார். வாட்ஸாப் மோதல் முற்றி, கதைசொல்லி அந்தப் பெண்ணைப் பற்றிய சிந்தனையால் பீடிக்கப்படுகிறார். அவளுடைய பேஸ்புக் விவரத்தை கண்டுபிடித்து இணையத்தில் பின்தொடர ஆரம்பிக்கும் கதைசொல்லி, பின் வீட்டின் முகவரியையும் அறிந்து கொண்டு மாலை வேளைகளில் அந்தத் தெருவிலேயே சுற்றுகிறார். தான் வெளியே செல்லும்போதெல்லாம் பின்னால் ஒருவன் வருவதை கவனிக்கும் அப்பெண் முதலில் அதை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவிட்டாலும் பின் பயந்து கணவனிடம் இது குறித்து சொல்கிறார். கதைசொல்லிக்கும் கணவனுக்கும் மோதல் (வாய்ச் சண்டை தான், கைகலப்பு பற்றி எனக்கு எழுத வரவில்லை), அதன் பின்பும் தன் நடவடிக்கையை மாற்றிக்கொள்ளாத கதைசொல்லி, ஒரு கட்டத்தில் உளச்சிக்கல் முற்றி அப்பெண்ணின் வீட்டினுள் நுழைந்து விட அவர்கள் காவல்துறையிடம் புகார் செய்கிறார்கள். பெரிய சிக்கலில்லாத மத்திய தர வாழ்க்கையை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒருவன் சிதைவதை பற்றிய புனைவு, காமம் – எளிய பகற்கனவு – சிறிது கூட கிடையாது, எனவே இந்தக் பாதையைப் பொறுத்தவரை நான் குமாஸ்தா இல்லை. ஆனால் ‘மிட் ஏஜ் க்ரைசிஸ்’ பற்றிய சராசரி கதை என்று இது விமர்சிக்கப்படக்கூடும். ‘என்னடா உன்னோட சொந்தக் கதையா இது,’ என்று கேட்கும் நண்பர்கள் வேறு எனக்கு வாய்த்திருக்கிறார்கள்.

 

  • க்ரூபில் கதைசொல்லியைத் தவிர யாருமே இல்லை. தான் அனுப்பிய செய்திகளால் தான் அனைவரும் வெளியேறி விட்டார்கள் என்று நினைக்கும் கதைசொல்லி வெறிகொண்டு அந்த குழுமத்தில் தொடர் மெசேஜ்கள் அனுப்ப ஆரம்பிக்கிறான். பின் அச் செய்திகளுக்கான எதிர்வினைகளும் அவனாலேயே அனுப்பப்படுகின்றன. ஒரு செய்திக்கு நாலைந்து விதமான – அதை ஏற்றும், மறுத்தும் – எதிர்வினைகளை அனுப்ப ஆரம்பிக்கிறான். குழுமத்தில் கடும் விவாதங்களை ஒற்றை ஆளாய் அவனே நடத்தி, வேறெதிலும் கவனம் செலுத்தாமல் பாராட்டுக்களும், வசைகளும் நிறைந்து வழியும் அந்தக் குழுமத்தில் மூழ்கி விடுகிறான். (ஒரு ஆள் மட்டும் உள்ள க்ரூபில், கேள்வியும் நானே, பதிலும் நானே பாணியில் மெசேஜ் அனுப்ப முடியுமா என்பதை உறுதி செய்து கொள்ள வேண்டும்). கொஞ்சம் கூட நம்பும்படி இல்லையென்ற விமர்சனம் இந்தக் கதைக்கு கண்டிப்பாக வரப்போகிற விமர்சனத்தை மெய்நிகர் இணைய உலகைப் பற்றிய கூர்மையான அவதானிப்பை இந்தக் கதை முன்வைக்கிறது என்று எதிர்கொள்ள முடியும். முந்தைய பேஸ்புக் போஸ்ட்டை விட சிறிது குறைவாக லைக்ஸ், கமெண்ட்ஸ் வந்தாலும் சோர்வடைபவர்களைப் பற்றியும், நடுநிசியில் முழித்து அன்று மாலை தாங்கள் செய்த போஸ்ட்டிற்கு எத்தனை பேர் எதிர்வினையாற்றியிருக்கிறார்கள் என்று பார்ப்பவர்கள் பற்றியும் நாம் படிக்கிறோமே?

வார இறுதி வரை காத்திருந்தேன். மூன்றில் எதை தேர்வு செய்தாலும், ‘த ரோட் நாட் டேக்கன்’ என்று நான் வருந்த வாய்ப்பில்லை, எந்தப் பாதையில் சென்றாலும் அதன் முடிவு, புதைகுழி அல்லது முட்டுச்சந்துதான் என்று உறுதியாக தெரிந்தது. நிஜத்தை நிழலாக்குவது என்னால் இயலாது, எனவே நிஜத்தை அப்படியே எழுத வேண்டியதுதான். அதாவது, நடந்ததை நடந்தபடி விவரித்திருக்கும் இந்தக் கதை.

இதை நேற்றிரவு எழுதி முடித்து விட்டு பெரியவர் முற்றுப்புள்ளிக்கு அனுப்பினேன். இன்று பலமான காலையுணவை சாப்பிட்டு அவர் வீட்டிற்கு கிளம்பினேன். என் கதைகள் குறித்த அவருடைய விமர்சனங்களை கேட்டபின் அன்று முழுதும் உண்ணவே தோன்றாது, எனவே என் செவிகளுக்கான உணவை அவர் தரும் முன் என் வயிற்றை நிரப்பி விடுவேன். அவர் என்ன சொல்வார் என்பதும் எனக்கு இப்போதே தெரியும். (எப்போதும் அவர் சுட்டிக்காட்டும் இலக்கிய ஆளுமைகள்/ படைப்புக்கள் பற்றிய பெயர் உதிர்த்தல்கள் இந்தப் புனைவில் அதிகம் இல்லை என்பது சாதகமான அம்சம் என்று இப்போதே என்னை ஆசுவாசப் படுத்திக்கொள்கிறேன்1). அவர் விமர்சனத்தையும் புனைவாக்கி விடலாம். இரண்டு கதைகள். இரண்டில் ஒன்றாவது பிரசுரமாகாதா?

எப்படியிருந்தாலும் சரி, முற்றுப்புள்ளியை சந்தித்து திரும்பும்போது, இந்தக் கதையை என் நண்பனை படிக்க வைக்க வேண்டும். அவனுக்கு நான் தரக்கூடிய ஆகக் கொடூரமான தண்டனை இதுவாகத்தான் இருக்க முடியும். (‘ஆகக் கொடூரம்’ என்று எழுதவதற்கு தயக்கமாக இருந்தது. ஆனால், ‘ஆகச் சிறந்த’, ‘பேரன்பு’, ‘பெருங்கோபம்’, ‘ஆயிரம் அன்பு முத்தங்கள்’, ‘பெருங்கதையாடல்’ போன்ற மிகை சொற்றொடர்கள் இப்போது அதிகம் உபயோகப்படுத்தப் படுகின்றன என்று எனக்குத் தோன்றுவதால் நானும் அப்படியே செய்திருக்கிறேன், மற்றபடி இது பொருத்தமாக உள்ளதா என்பது குறித்து வாசகர்கள் தான் முடிவு செய்யவேண்டும்)

பட்டப்பெயர் – கிருத்திகா சிறுகதை

‘காலமானார், இயற்கை  எய்தினார், சிவனடி  சேர்ந்தார், உயிர்  நீத்தார், அமரரானார்.’

எல்லா  வார்த்தைகளையும்  ஏகாம்பரம்  ஒருமுறை  சொல்லிப்  பார்த்தார். திரும்பத்திரும்ப  சொன்னதில்  வார்த்தைகளுக்குள் ‘ தான் ‘ கரைந்து  அதுவாகவே  ஆகிப்போனது  போன்ற  உணர்வு  உண்டாயிற்று  அவருக்கு.

அதுவும்  சமீபகாலமாக  அந்த  வார்த்தைகள்  மேல்  அவருக்கு  மிகுந்த  பற்று  உண்டாயிற்று. தனியாக  இருக்கும்  நேரங்களில்  ஏகாம்பரம்  அந்த  வார்த்தைகளை  உருப்போடுவதுபோல்  சொல்லிப்பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

எழுபது  வயதில்  அடியெடுத்து  வைத்திருக்கும்  ஏகாம்பரத்துக்கு  ஆரோக்கியத்தில்  எந்த  பிரச்சனையுமில்லை.

மூன்றுவேளையும்  நன்றாக  சாப்பிட்டார், மாலை  தெருவில்  காலார  நடந்தார், கண்ணாடி  அணியாமலே  எதிரில்  வருபவர்களை  அடையாளம்  கண்டுகொண்டார். செரிமானப்  பிரச்சனையுமில்லை.

ஆனாலும்  அவருக்கு  போதுமென்று  தோன்றிவிட்டது. படுத்த  படுக்கையில்  கிடக்கும்  சிலர்,

” செத்துப்போயிடுவேனோன்னு  பயமா  இருக்கு ” என்று  சொல்வதுண்டு. நலிந்த  உடற்கூட்டுக்குள்  அடைபட்டு  கிடக்கும்  உயிரை  கெட்டியாக  தக்க வைத்துக்கொள்ள  வேண்டுமென்று  அவர்களுக்கு  ஏற்படும்  ஆசையின்  விளைவே  அவர்கள்   அப்படி சொல்வது.

ஆனால்  ஏகாம்பரத்துக்கு  விட்டு  விடுதலையாகவே  விருப்பமாயிருந்தது. நாளாக, ஆக அந்த  விருப்பம்  அதிகரித்துக்கொண்டே  போனது.

ஏகாம்பரம்  தலையணையை  சாய்த்து  வைத்து  சரிந்து  அமர்ந்தார். லேசாய்  திறந்திருந்த  ஜன்னலின்  வழியே  கசிந்த  நிலா  வெளிச்சம்  ஒரு  துண்டு  மெலிந்த  கோல்போல்  தரையில்  விழுந்து  கிடந்தது.

ஏகாம்பரத்துக்கு  உயிர்  எப்படியிருக்கும்  என்று  தெரிந்துகொள்ள  ஆவலாயிருந்தது.

‘ அது  சாம்பிராணிப்  புகைபோல்  சுருள், சுருளாக  உள்ளே  ஓடிக்கொண்டிருக்குமா , பனிப்புகை  போல்  உடல்  முழுக்க  அடர்ந்து  பரவியிருக்குமா, அல்லது  பிராணவாயுதான்  உயிரா…..?’

உள்ளே  கேள்விகள்  ஓடின. விடை  அறிந்து  கொள்ள  முடியாத  கேள்விகள். வெகுநேரம்  தீவிர  சிந்தனையில்  ஆழ்ந்திருந்தவர்  தன்னையுமறியாமல்  உறங்கிப்போனார்.

விடியற்காலையில்  வாசல்  தெளித்து  வரட், வரட்டென்று  சிவகாமி  கூட்டும்  சத்தம்  கேட்டு  ஏகாம்பரம்  விழித்துக்கொண்டார். ஆளோடியை  ஒட்டிய  அறை  அவருடையது. அதனால்  சத்தம்  துல்லியமாக  கேட்டது.  கூடவே  மார்கழி  மாதத்து  பனிக்காற்று  ஜன்னலிடுக்கின்  வழியே  உள்நுழைந்து  சிலீரென்று  அவரைத்  தொட்டது.

ஏகாம்பரம்  கைகளை  உயரே  தூக்கி  நெட்டி  முறித்துவிட்டு   போர்வையை  மடித்து  வைத்தார். கொல்லைப்புறம்  சென்று  பல்  துலக்கி  காலைக்கடன்களை  கழித்து  கூடத்துக்கு  வந்தார்.

” வயசானா  மலச்சிக்கல்  பிரச்சனை  வந்துடுமாப்பா…?”
சிவராமன்  கேட்டது  ஞாபகத்துக்கு  வந்தது.

அறுபது  வயதுக்குமேல்  சலிப்பு  தாங்கிய  முகத்துடன்  நடமாடுபவர்களின்  தலையாய  பிரச்சனை  மலச்சிக்கல்தான்  என்று  சிவராமன்  அடித்து  சொல்வார்.

” அதோ  வாரான்  பாரு  சுகவனம். அவன்  பேர்ல  இருக்க  சுகம்  மொகத்துல  இல்லாததுக்கு  காரணம்  அதுதான்….” என்று  சிவராமன்  கண்ணடித்து  சொன்னபோது  ஏகாம்பரத்துக்கு  சிரிப்பு  வந்தது.

” சிரிக்கிறியா….ஒனக்கென்னாப்பா, நீ  குடுத்து  வச்சவன். காலையில  எந்திரிச்சதும்  போயிடுற. எங்களுக்கு  முக்கி  முக்கியே  முழி  பிதுங்கிப்போயிடுது.”
சிவராமன்  அலுத்துக்கொண்டார்.

” மாமா, காபி  எடுத்துக்குங்க…” என்று  சிவகாமி  கொண்டுவந்து  வைத்த  காபி  டம்ளரை  கையிலெடுத்தவரின்  பார்வை  அனிச்சையாக  கூடத்தில்  மாட்டியிருந்த  பிரேமிட்ட  படங்களின்  மீது  நிலைத்தது.

தாத்தா, பாட்டி, அப்பா, அம்மா, சித்தப்பா, மனைவியின்  படங்கள்  வரிசையாக  சந்தனப்பொட்டுக்களோடு  சிரித்தன.

அடுத்தபடம்  தன்னுடையதாக  இருக்கும்  என்றெண்ணியவர்  கற்பனையில்  கண்ணாடி  சட்டத்தை  மாட்டி  அதில்  தன்னைப்  பொருத்திப்  பார்த்தார். முறுக்கு  மீசை, வழுக்கை  விழாத  நரைத்த  தலை, கூர்மையான  கண்கள்  என்று  முகம்  நன்றாகத்தானிருந்தது. வண்ண  புகைப்படம்  வேறு. கேட்கவா  வேண்டும்.

” அப்பா, என்னா  யோசன…..?”
கேட்டபடியே ரவி  வந்தமர, நினைவு  கலைந்தவர்  சமாளித்து  காபியை  உறிஞ்சத்தொடங்கினார்.

” சிவகாமி, காபி  குடு…” என்று  சமையலறை  நோக்கி  குரல்  கொடுத்த  ரவி,

” அப்பா, உங்கிட்ட  ஒரு  விஷயம்  சொல்லணும் ” என்று  தயங்கினான்.

” சொல்லுடா…..”

” நம்ம  ராமாமிர்தம்  மாமா  தவறிட்டாராம். பதினோரு  மணிக்கு  போன்  வந்துச்சு. அந்த  நேரத்துல  உன்னை  எழுப்ப  வேணாம்னு  சிவகாமி  சொன்னா. அதான்….”

” எ….எப்புடிடா….?” என்ற  ஏகாம்பரத்துக்கு  அதிர்ச்சியாக  இருந்தது. நினைவு  தெரிந்த  நாளிலிருந்து  இருவரும்  நண்பர்கள். கிராமத்தில்  அவர்கள்  சுற்றாத  இடமில்லை.

பிறந்த  ஊரிலேயே  கடைசிவரை  வாழ  ஒரு  கொடுப்பினை  வேண்டும். அது  இருவருக்குமே  வாய்த்தது.

” நேத்திக்கு  சாயந்தரம்கூட  அவுங்க  வீட்டுக்கு  போயி  அரைமணி  நேரம்  பேசிட்டு  வந்தேனே…”

” மாமா  எப்பவும்போல  ராத்திரி  சாப்புட்டு  எந்திரிச்சிருக்காரு. எந்திரிச்சவரு, நெஞ்சை  வலிக்கிறமாதிரி  இருக்குன்னு  சொன்னாராம். ஒடனே  மோகன்  கைத்தாங்கலா  புடிச்சு  படுக்க  வைக்கப்  போகையில  அப்புடியே  நின்னுடுச்சாம்.”

அதற்குமேல்  ஏகாம்பரத்துக்கு  தரிக்கவில்லை. சட்டென  சட்டையை  மாட்டிக்கொண்டு  கிளம்பிவிட்டார்.

” இட்லி  ஊத்துறேன். ஒருவழியா  சாப்புட்டு  போயிடுங்களேன்  மாமா….”
சிவகாமி  தயக்கமாக  கூற, வேண்டாமென  தலையசைத்தவர்  செருப்பை  மாட்டிக்கொண்டு  தெருவில்  இறங்கி  நடந்தார்.

பனி  புகைப்போல  தெருவை  போர்த்தி  கிடந்தது. வாசல்  தெளித்த  பெண்களில்  சிலர்,  சரட், சரட்டென்ற  செருப்பு சத்தம்  கேட்டு  நிமிர்ந்து  பார்த்துவிட்டு  வேலையைத்  தொடர்ந்தனர்.

ஏகாம்பரம்  நிதானமில்லாமல்  இருந்தார். ராமாமிர்தத்தைப்  பற்றி  ஏதேதோ  நினைவுகள்  உண்டாகி  ஒருகட்டத்தில்  வெற்று  கரும்பலகைப்போல  நினைவுகள்  ஏதுமின்றி  மனசு  ஸ்தம்பித்தது.

காமாட்சி, ஏகாம்பரத்தைப்  பார்த்து  பெருங்குரலெடுத்து  அழுதாள்.
” ஒங்க  பெரண்ட  பாத்தீங்களாண்ணே. நடையுடையா  இருந்த  மனுசன்  பட்டுன்னு  போயிட்டாரே. சாப்புட்டு  கழுவுன  கை  காயறதுக்குள்ள  சாஞ்சிட்டாரே. நான்  என்னா  பண்ணுவேன்.”

அவள்  அழ, ஏகாம்பரம்  மெதுவாக  ராமாமிர்தம்  இருந்த  ஐஸ்  பெட்டியை  நெருங்கினார். தலைக்கட்டு, கால்கட்டு, நெற்றியில்  ஒரு  ரூபாய்  நாணயம்  சகிதம்  அமைதியாய்  சயனிப்பதுபோல்  படுத்திருந்தவரைப்  பார்த்த  ஏகாம்பரம்  கண்களை  மூடிக்கொண்டார்.

ஆரம்பத்தில்  நண்பனின்  இழப்பில்  தவித்த  மனசு  அடங்கிப்போய்  அமைதியாகிவிட்டிருந்தது. நிச்சலனமற்ற  நீர்ப்பரப்பில்  தவழும்  காற்றுபோல  இதமான  உணர்வு   அவரை  சூழ்ந்துகொண்டது.

சுற்றியிருந்த  சொந்தங்கள்  அழ  அவர்  நண்பனைப்  பார்த்து  கரம்குவித்தார்.

‘ ஆகாசத்த  எட்டிப்புடிக்கிற  ஏணியில  மொதல்ல  நீ  ஏறிட்ட. உன்னைத்  தொடர்ந்து  நானும்  சீக்கிரமே  வந்துடுறேன்.’

வாய்க்குள்  சொல்லிவிட்டு  வெளியே  வந்து  சாமியானா  பந்தலில்  போடப்பட்டிருந்த  நாற்காலியில்  அமர்ந்தார்.

சிவராமன்  அவருக்கு  முன்பே  வந்துவிட்டிருந்தார். ஏகாம்பரத்தைக்  கண்டதும்  தனியே  அமர்ந்திருந்தவர்  எழுந்துவந்து  அவரருகில்  அமர்ந்தார்.

” ராமாமிர்தம்  இப்புடிப்  போவான்னு  நெனச்சு  கூட  பாக்கலப்பா. சேதி  கேட்டதும்  நெலகொலஞ்சு  போயிட்டேன்.”
மெதுவாக  சொன்னார். கண்களில்  பீதி  அப்பிக்கிடந்தது.

” பயப்படுறியா…..?”
ஏகாம்பரம்  கேட்க, சிவராமனின்  தலை  தாழ்ந்தது.

” எழுவது  வயசாச்சு. இந்த  வயசுல  என்னா  பயம்?”

” எத்தினி  வயசானா  என்னா. சாவுன்னா  பயந்தான். ஏன்  ஒனக்கில்லையா …?”

” காலை  சுத்துன  பாம்பு  கடிக்காம வுடாது. இது  புரிஞ்சா  மனசு  தெளிஞ்சிரும்.”

“அதுசரி, எல்லாம்  பேசுறதுக்கு  சுளுவாத்தானிருக்கும். நமக்குன்னு  வந்தாத்தான்  தெரியும்  வலியும், வேதனையும்.”

” செத்ததுக்கப்புறம்  வலி  ஏது, வேதன  ஏது. ராமாமிர்தத்தைப்  பாத்தியா….அவன்  மொகத்துல  தெரிஞ்ச  அமைதிய  இதுக்கு  முன்னாடி  பாத்துருக்கியா….எப்பவும்  பரபரப்பா  இருப்பான். முணுக்குன்னா  கோவம்  வந்துரும். எதிராளி  குரலொசத்தி  பேசுனா  தாம், தூம்முன்னு  குதிப்பான். இப்ப  உணர்ச்சிகளை  தொலைச்சிட்டு  சாத்வீகமா  படுத்துருக்கான்.”

ஏகாம்பரம்  சொல்ல, சொல்ல  சிவராமன்  அவரை  வித்தியாசமாக  பார்த்தார். உள்ளே  திடீர், திடீரென்று  அழுகை  சத்தம்  கேட்டது. சில  குரல்கள்  செயற்கையாக  அழுதது   அப்பட்டமாக  தெரிந்தது.

சற்று  நேரத்திற்கெல்லாம்  ஒரு  பெரிய  கேனில்  காபி  உள்ளே  போனது. காகித   கப்புகளில்  நிரப்பித்  தரப்பட்ட ஆடை  படர்ந்த  காபியை  குடித்ததும்  ஒரு  தெம்பு  தொற்றிக்கொள்ள  குரல்கள்  திடீரென  எழும்பி  அடங்கின.

சிவராமன்  பெஞ்சில்  கிடந்த   அன்றைய  தினசரியை  கையிலெடுத்தார். ஒரு  மணி  நேரமாய்  அப்படியே  உட்கார்ந்திருந்தது  இடுப்பையும், உட்காருமிடத்தையும்  வலித்தது.

ஏகாம்பரம்  கால்கள்  நீட்டி, கைகளை  சேர்த்து  வசதியாக  சாய்ந்து  அமர்ந்துகொண்டார்.
சிலர்  கைகளில்  ரோஜாப்பூ, மல்லிகைப்பூ  மாலைகளோடு  உள்ளே  சென்றவண்ணமிருந்தனர்.

சிவன்  கோவிலுக்கருகில்  ஒரேயொரு  பூக்கடை   உண்டு. அங்கிருந்து  வாங்கி  வரப்பட்ட  மாலைகள்  ராமாமிர்தத்தின்  மேல்  சில  நிமிடங்கள்  கிடந்துவிட்டு  விதிப்படி  சுவரோரம்  போய்  சுருண்டு  விழுந்தன.

சாமிக்காக  கட்டிய  மாலைகளை  சவத்துக்கு  விற்றதில் பூக்கடைக்காரனுக்கு  எந்த  குற்றவுணர்ச்சியுமில்லை. அதை  எண்ணிப்பார்த்து  ஏகாம்பரத்துக்கு  சிரிப்பு  வந்தது.

” யப்பா ……”
சிவராமன்  தோள்தொட, ஏகாம்பரம்  திடுக்கிட்டு  விழித்தார்.

” வயித்த  முட்டுது.  நான் வூட்டுக்கு  போயிட்டு  வந்துடுறேன்.”

” திரும்பி  எதுக்கு  வர்ற….அதான்  பாத்தாச்சில்ல.”

” சேச்சே….தப்புப்பா. பொணம்  எடுக்குறவரைக்கும்  இருக்கறதுதான்  மொற….இல்லாட்டி  சனம்  ஒருமாதிரி  பேசும்.”

உணர்வுகளடங்கி  சலனமற்று  கிடக்கும்   ராமாமிர்ததுக்கு பிணம்  என்ற  இன்னொரு  பெயர்  பொருத்தமானதுதான்  என்று  ஏகாம்பரத்துக்கு   பட்டது.

” மாமா, காபி  எடுத்துக்குங்க…”
மோகன்  காபி  கப்பை  நீட்டினான்.

” வேணாம்ப்பா….வரும்போது  குடிச்சிட்டுதான்  வந்தேன்.”

” பன்னெண்டு  மணிக்கு  சாப்பாடு  வரும். அதுவரைக்கும்  பசி  தாங்கணுமில்ல. ஒருவாய்  குடிங்க  மாமா.”

அவன்  வற்புறுத்த  ஒரு  கப்பை  எடுத்துக்கொண்டவர்  சிவராமனையும்  கைக்காட்டினார்.

” அவனுக்கும்  ஒண்ணு  குடு…”
மோகன், சிறுநீர்  கழித்துவிட்டு  வந்த சிவராமனிடம்  கப்பைத்தர  அவர்  ஆவலுடன்  வாங்கிக்கொண்டார்.

“வூட்டுக்குப்  போவலப்பா. அங்கன  புங்கமரம்  இருக்குல்ல. அதுக்கு  பின்னாடி  ஒதுங்கிட்டு  வந்துட்டேன்.”
சிவராமன்  சொல்லிவிட்டு  காபியை  உறிஞ்சத்  தொடங்கினார்.

இரண்டு  பிள்ளைகள்  பெற்று  பேரப்பிள்ளைகளையும்  பார்த்தாயிற்று. இருந்தும்  மனிதர்  கண்களில்  பயம்  அப்பிக்கிடந்தது.

” அடுத்தவாரம்  மழ  ஆரம்பிக்குதாம். பேப்பர்ல  போட்ருக்கு.”

” ஆமா, நானும் படிச்சேன். வூட்டுக்கு  ஓடு  மாத்தாம  கெடக்கு. மயிலுங்க  பண்ற  அட்டகாசத்துல  ஓடெல்லாம்  பெரெண்டு  போச்சு. அதமாத்தி  சீர்  செய்யணும்னா  அஞ்சாயிரம்  ஆவும். அம்புட்டு  காசு  எங்க  இருக்கு. பேசாம  ஒழுவுற  எடத்துக்கு  நேரா  சட்டி, பானைய  வச்சிட   வேண்டியதுதான்.”
அருகில்  அமர்ந்திருந்த  இருவர்  பேசிக்கொண்டனர்.

” கோபுர  தீபம்   ஏத்தணும். நீங்கதான்  அய்யருகிட்ட  சொல்லணும்  மாமா. ”
மோகன்  அருகில்  வந்து  பவ்யமாய்  சொன்னான்.

ஏகாம்பரம்  வெறுமனே  தலையசைத்து  வைத்தார். அவருக்கு  இதிலெல்லாம்  நம்பிக்கையில்லை.

” அட, அதயேன்ப்பா  அவன்ட்ட  சொல்ற. அந்தப்பக்கமா  போவும்போது  நான்  அய்யருகிட்ட  சொல்லிட்டுப்  போறேன்”   என்ற  சிவராமன்,  மோகன்  நகர்ந்ததும்  ஏகாம்பரத்தை  பிடித்துக்கொண்டார்.

” ஒனக்கு  இதுலேல்லாம்  நம்பிக்கையில்லன்னு  எனக்கு  நல்லாத்தெரியும். அவன்  போயி  ஒங்கிட்ட  சொன்னான்  பாரு.”

” அதான…”

” என்னா  அதான…ஒடம்புலேருந்து  உசிரு  விடுதலையாகி  கடவுள்ட்ட  சேர்றத  மோட்சம்னு  சொல்லுவாங்க. அந்த  உசிருக்கு  நல்ல  கதி  கெடைக்கணும்னு  கோபுர  உச்சியில  தீபம்  ஏத்தி  வைக்கிறது  வழக்கம். இதுல  என்னா  தப்பிருக்கு, சொல்லு…”

ஏகாம்பரத்துக்கு  பதில்  சொல்ல  விருப்பமில்லை. பார்வையை  வேறுபுறம்  திருப்பினார். அங்கு  இருவர், ராமாமிர்தம் ‘ இயற்கை  எய்தினார் ‘ போஸ்டரை  சுவரில்  ஒட்டிக்கொண்டிருந்தனர்.

” இன்னிக்கி  சந்து, பொந்து, இண்டு, இடுக்குன்னு  ஒரு  எடம்  பாக்கியில்லாம  ஊர்  முழுக்க  ராமாமிர்தம்  சிரிச்சிக்கிட்டிருப்பான்.”

ஏகாம்பரம்  சொல்ல, சிவராமன்  எழுந்துபோய்  வீட்டுக்கருகில்  ஒட்டப்பட்டிருந்த  போஸ்டரை  பார்த்துவிட்டு  வந்தார்.

” மோகனு  நாப்பது  வயசுல  புடிச்ச  போட்டோவ  குடுத்துருப்பான்  போலிருக்கு. போட்டோவுல  ராமாமிர்தம்  எளமையா, தலை  முழுக்க  மயிரோட   ஜோரா  இருக்கான்.”

“தற்சமயம்  போட்டோ  எதுவும்  புடிக்கல  மாமா. எங்கலியாண  ஆல்பத்த  எடுத்து  பாத்தோம். அதுல  அப்பா, ஒண்ணு  சைடு  வாக்குல  நிக்கிறாரு, இல்லாட்டி  கூட்டத்தோட  நிக்கிறாரு. அதான்  முன்னாடி  எடுத்த  போட்டவ  குடுத்தேன். ”
அந்தப்பக்கமாக  வந்த  மோகன்  சொல்லிவிட்டுப்  போனான்.

உடனே  டவுனுக்குப்  போய்  நல்ல  கலர்  போட்டோ  ஒன்று  எடுத்து  வைத்துக்கொள்ள  வேண்டுமென்று  ஏகாம்பரம்  நினைத்துக்கொண்டார்.

ஊர்  முழுக்க  போஸ்டரில்  சிரிக்க  அவருக்கு  விருப்பமில்லை. போகவர  இருப்பவர்களின்  கண்களுக்கு விருந்தாக  தானொன்றும்  அவ்வளவு  பிரபலமானவனில்லை  என்கிற  எண்ணம்  இருந்தாலும்  வீட்டு  சுவற்றில்  மாட்ட   ஒரு  படம்  தேவையென்பதால்  மறுநாள்  டவுனுக்கு  செல்ல  அப்போதே  தீர்மானித்துவிட்டார்.

ரவி  வந்தான், பேருக்கு  ஐஸ்பெட்டிக்கருகில்  ஐந்து  நிமிடம்  நின்று  வணங்கினான், மோகனிடம்  துக்கம்  விசாரித்தான், கிளம்பிவிட்டான். போகிறபோக்கில்,

” பாடிய  எடுத்ததும்  வந்துடுப்பா…” என்று  சொல்லிவிட்டுப்போனான்.

பன்னிரண்டு  மணிவாக்கில்  சாப்பாடு  வந்தது. பக்கத்திலிருந்த  கொட்டகையில்  வைத்து  சாப்பாடு  போடப்பட்டது. துக்கத்துக்கு  வந்த  ஊர்சனம்  கிளம்பிவிட  உறவுசனம்  ஒரு  வெட்டு  வெட்டியது.

ஏகாம்பரத்துக்கு  பசியில்லை. இரண்டுங்கெட்டான்   நேரத்தில் மோகன்   கொடுத்த  காபி  வேறு  நாக்கில்  கசந்து  கொண்டேயிருந்தது. சாப்பாடு  வேண்டாமென்றால்  மோகன்  விடமாட்டானே  என்று  பயந்து  வெறுமனே  கைநனைத்து  வைத்தார்.

” சாம்பார்  சாதம்  நல்லா  சூடா  இருக்குப்பா. ஒரு  கரண்டி  வாங்கி  சாப்புடேன்.”

” எழவு  வூட்டுல  விருந்து  சாப்புட  எனக்கு  விருப்பமில்ல.”

” அட, பசிச்சவன்  வயித்துக்கு  எழவு  வூடும்  ஒண்ணுதான், நல்ல  வூடும்  ஒண்ணுதான். புள்ளையே  வகை, வகையா  ஆர்டர்  பண்ணி  கொண்டாந்து  எறக்கியிருக்கான். நீ  வியாக்கியானம்  பேசுறியே” என்ற  சிவராமன்  இரண்டாவது  அப்பளம்  கேட்டு  வாங்கிக்கொண்டார்.

” தயிர்  சாதத்துல  பெருங்காய  வாசனை  தூக்கலா  இருக்கு.   மோகனு  சாப்பாடு  எங்க  ஆர்டர்  பண்ணுனான்னு  தெரியல.”
பக்கத்தில்  சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தவரிடம்  கையை  நக்கியபடியே  கேட்டார்.

” பக்கத்தூர்லேருந்து  வந்துருக்கு…”
அவனும்  சோற்றை  வாயில்  அடக்கியபடியே  நிமிர்ந்து  பார்த்து  சொன்னான்.

சாப்பிட்டு  முடித்து  வந்து  சாமியானா  பந்தலில்  அமர்ந்தவர்களில்  பெரும்பாலானோர்  உட்கார்ந்த  வாக்கிலே  உறங்கத்தொடங்கினர்.

சரியாக  மூன்று  மணிக்கு  ராமாமிர்தத்தை  குளிப்பாட்டினர்.

காமாட்சி   பெருங்குரலெடுத்து  அழத்  துவங்கினாள். தனக்கு  அப்படி  மனம்  வருந்தி  அழ  மனைவி  இல்லாதது  ஏகாம்பரத்துக்கு  பெரும்  திருப்தியாக  இருந்தது. அமைதியாக  போகவே  அவருக்கு  விருப்பம்.

தாரை, தப்பட்டையோடு  தெருவெங்கும்  பூக்கள்  சிதற  ராமாமிர்தம்  புறப்பட  மயானக்காடு  வரை  சென்றுவிட்டு  ஏகாம்பரமும், சிவராமனும்  வீடு  திரும்பினர். சிவகாமி  சுள்ளென்று  வெந்நீர்  வைத்து  தந்தாள்.

சந்து  வழியாக  கொல்லைப்புறம்  வந்த  ஏகாம்பரம்  நன்றாக  நீர்  விளாவி  குளித்தார். நாள்  முழுக்க   உட்கார்ந்திருந்ததில்  அலுத்து  கிடந்த  உடம்பு  வெந்நீர்  பட்டதும்  புத்துணர்ச்சியை  பூசிக்கொண்டது.
‘ ராமாமிர்தம்  இந்நேரம்  எரிந்து  கொண்டிருப்பான். அக்கினிக்  கொழுந்துகள்  அவனை  சூழ்ந்து, புசித்துக்  கொண்டிருக்கும்’  என்ற  நினைப்போடு  ஏகாம்பரம்  அறைக்குள்  வந்து  ஈரவேட்டியை  களைந்துவிட்டு  மாற்று  உடுப்பு  உடுத்திக்கொண்டார்.

” தட்டெடுத்து  வக்கிறேன். ஒக்காருங்க  மாமா…”
சிவகாமி  சொல்லிவிட்டு  அடுப்படிக்கு  போனாள்.

” பிரண்டு போனது  மனசுக்கு  வருத்தமா  இருக்காப்பா…?”
டிவி  பார்த்துக்கொண்டிருந்த  ரவி  கேட்டான்.

” வருத்தந்தான். அது  வுட்டுட்டு  போனதுக்காவ  இல்ல. முன்னாடி  போயிட்டானே. அதுக்காவ…”

” என்னாப்பா  இப்புடி  சொல்லிட்ட…..”
ரவி  ஆச்சர்யமாக  கேட்டான்.

சாப்பாடு  பரிமாறிய  சிவகாமிக்கும்  ஆச்சர்யம்தான். அதை  அவள்  பார்வை  சொல்லிற்று. ஏகாம்பரம்  பதில்  சொல்லவில்லை. பேசாமல்  சோற்றை  உருட்டி, உருட்டி  உள்ளே  தள்ளினார்.

ரவி  டிவியை  நிறுத்திவிட்டு  மெல்ல  எழுந்து  அவரருகில்  வந்து  அமர்ந்து  அவருடைய  முகத்தை ஆராய்ந்தான். தன்னுடைய  கவனிப்பில்  ஏதேனும்  குறையிருக்குமோ  என்கிற  சந்தேகம்  சட்டென  அவன்  மனதுக்குள்  முளைவிட்டது.

” என்னாடா  அப்புடி  பாக்குற…?”
ஏகாம்பரம்  நிமிர்ந்து  பார்த்து  கேட்க, அவ  மெதுவாய்  தலையசைத்தான்.

” அ….அதுவந்து  நீ…..சந்தோசமாத்தான  இருக்க….?”

” அதுக்கென்னா  கொறைச்சல்….கேக்குறான்  பாரு  கேள்வி…”
சொல்லிவிட்டு  சிரித்தவர்  மறுசோறு  கொண்டுவந்த  சிவகாமியை  கைநீட்டி  தடுத்தார்.

” மதியம்  அங்க  தின்னதே  வயிறு  திம்முன்னு  இருக்கு. ”
பொய்  சொல்லிவிட்டு  எழுந்து  கையலம்பியவர்  பேருக்கு  ஐந்து  நிமிடம்  நாற்காலியில்  அமர்ந்தார்.

” காசிக்கு  டிக்கெட்டு   எடுத்து  தாரேன், ஒருவாரம்  போயிட்டு  வாரியாப்பா…?”
ரவி  இருந்திருந்தாற்போல்  கேட்டான்.

” வேணாம்டா. காசிக்குப்போயி  கருமத்த  தொலைக்க  நான்  எந்த  கருமத்தையும்  சேத்து  வைக்கல.”
சொல்லிவிட்டு  தன்னறைக்கு  வந்தவர்  படுக்கையை  தட்டிப்போட்டார்.

ஜன்னலை  ஒருக்களித்து  மூடிவைத்தார். சிவகாமி  ஒரு  சொம்பில்  தண்ணீர்  கொண்டுவந்து  வைத்துவிட்டுப்போனாள். ஏகாம்பரம்  அந்த  சிறிய  விடிவிளக்கை  ஒளிரவிட்டு  விளக்கணைத்து  படுத்தார்.

குளிர்காற்று  சில்லென்று  முகத்திலறைய, போர்வையை  இழுத்து  காலிலிருந்து  தலைவரை  போர்த்திக்கொண்டவரின்  எண்ணப்பரப்பில்  அந்த  வார்த்தைகள்  சுழல  ஆரம்பித்தன.
‘காலமானார், இயற்கை  எய்தினார், சிவனடி  சேர்ந்தார், உயிர்  நீத்தார், அமரரானார்.’

உருவத்துக்குள்  அடைபட்டு  கிடக்கும்   அருவம்  விட்டு  விடுதலையாகிவிட்டபின்  அந்த  உருவத்துக்கு  கிடைக்கும்  பட்டப்பெயர்கள்  பல. ஆனால்  அத்தனைக்கும்  பொருள்  ஒன்றே.

அந்தப்பெயர்களின்  மீதான  காதல்  ஏகாம்பரத்துக்கு  கூடிக்கொண்டே  போனது. அத்தனை  பெயர்களையும்  ஒருமுறை  சற்று  சத்தமாகவே  சொல்லிப்பார்த்தவருக்கு  மனதின்  அடியாழம்  வரை  மகிழ்ச்சி  படர்ந்து  பரவிற்று.

முற்றும்

விருந்து – பானுமதி சிறுகதை

ஒரே சந்தோஷ இரைச்சலாகக் கேட்கிறது.தலை தீபாவளி அமர்க்களம்.நிறைய உறவினர்கள் வந்திருக்கிறார்கள்.குழந்தைகள் சிரிப்பும் போட்டியுமாக நீண்ட நடைபாதையில் நூலைக்கட்டி ட்ரெயின் விட்டுக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.மாலையில் இருக்கிறது பெரும் வெடிகளும், மற்றவையும்.சற்று புறநகர்ப்பகுதியென்பதால் கட்டுப்பாடுகள் அதிகமில்லை.யதேச்சையாக அடிச்சட்டத்தின் முனைக்கு எப்படியோ நழுவி வந்து விட்ட பெற்றோரின் படத்தைப் பார்த்தேன்.வழக்கமான புன்னகைதான் காணப்பட்டது;நாம் சிரிக்கும்போது சிரிக்கவும்,அழும் போது அழவும்,நம் வேதனைப் பெருமூச்சுக்களை விலக்கவுமாக அந்தப் புகைப்படங்கள் மாறினால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்?அடுக்குகளில் தேடி நலுங்கும் நினைவுகள்.

சர்க்கரை ஜீரா வாசனை மூக்கைத் துளைக்கிறது.கல்லுரலில் ஆட்டி ‘ரெட்’டில் விழுதாக விழுந்து சுழிக் கோலங்களாகத் தூக்கலான நெய்யில் பொரிந்த மினுமினுப்பான செம்பவழ ஜாங்கிரிகள் அந்த ஜீராவில் முக்குளிக்கின்றன.”ம்ம்ம்… என்ன பேச்சு அங்க, மளமளன்னு ஆகட்டம்” என்று இராமகிருஷ்ணனின் குரல் கரகரவென்றுக் கேட்கிறது.கோட்டை அடுப்பில் அனல் தகதகத்துக்கொண்டிருக்கிறது.திறந்த வெளியில் மதியம் இரண்டு மணிக்குத் தொடங்கிய பக்ஷண வேலை ஊரையே மணக்கச் செய்கிறது.வெல்லமும், ஏலமுமாகத் தனியாகக் காற்றில் மிதந்து வந்து என்னையும் உள் இழுத்துக் கொள்ளேன் என்கிறது.வெல்லப்பாகில் தேங்குழலைப் போட்டு மனோகரம் செய்யும் வாசம் நாவில் நீர் ஊறச் செய்கிறது.பெரும் தேய்க்கரண்டிகளில் கடலை மாவுக் கரசலை ஊற்றி இலாகவமாக மற்றொரு கரண்டியால் பூந்தி தேய்க்கிறாள் ருக்குமணி.அவள் வேலை செய்வதே தெரியவில்லை;ஒரு சத்தமுமில்லை, ஒரு பொருள் சிந்தியது என்பதுமில்லை.வருடத்தில் ஒன்பது மாதம் இந்த அனலில் தான் வேகிறாள் அவள்;அவள் நிறம் அதனால் மங்கிவிடவில்லை.மூன்று மாதங்கள் எங்கே காணாமல் போகிறாள் என்பது யாரும் அறியாத இரகசியம். கிட்டத்தட்ட அந்த நேரத்தில் இராமகிருஷ்ணனும் இருப்பதில்லை.ஊருக்கு அவல் அவர்கள். பெருந்தலைகள் அவர்களுக்கு மணமுடிக்கப் பார்க்கையில் மறுத்துவிட்டார்களாம்.இத்தனைக்கும் கல்யாணம் ஆகாதவர்கள்தான் அவர்கள் இருவரும்.எப்படியோ போகட்டும்,கைபாகம் இப்படி அமைவது அபூர்வம் என்று ஊரும் விட்டுவிட்டது.

“‘லாடு’ நூறு போறும், பூந்தி பருப்புத் தேங்காய் ஒரு ஜோடி,சின்னக் கூட்டுல முந்திரிப்பருப்பு,மாலாடு ஒரு நூறு,மிக்ஸர் ஐம்பது கிலோ,ஓமப்பொடி இருபது கிலோ,அம்மணி, நிலக்கடல தீயறது பாரு,எறக்கு, எறக்கு,பாதுஷாக்கு வெண்ண போட்டு பிசிஞ்சியா,மெத்து மெத்துன்னு இருக்கணும், ஜீராவுல ஊறி லேயர் லேயரா வாய்ல கரையணும்.என்னடா மணி, பராக்கு பாக்கற;பஜ்ஜி ரெடியா,எங்க பாக்கட்டம்,நன்னா மாவுல தோய்ச்சுப் போட்றா,உன் தள்ளு வண்டில போட்ற மாரி போடாதே,சுப்பு, கேசரிக்கு ஊத்தச் சொன்னா அடுப்ல சிந்தறயே நெய்ய;கண்ல ரத்தம் வரதுடா; சோமூ, எத்தன காப்பி குடிப்ப, பித்தம் ஏறிடும்,அப்றம் வேலயே செய்யாம அழிச்சாட்டியமா சம்பளம் மட்டும் கேப்ப.மீனாட்சி, சிரிச்ச வரைக்கும் போறும்,சட்னியைப் பதமா அரைச்சு எடு;அடேய்,ஜானு,கொள்ளிவாய் மாரி எரியறது அடுப்பு, விறக வெளில இழுத்து தணிடா,சுட்டுக்காதே,என்னடா, முணுமுணுக்கற-சுட்டாலும் உறைக்காத தொழிலா?அது சரி, நாம படிச்சதுக்கு கலெக்டர் உத்யோகம் கொடுப்பா பாரு”

அவர் ஓயாது ஏவிக்கொண்டிருப்பதும்,அவர்கள் நமட்டுச் சிரிப்பில் அதைக் கடந்து போவதும் ஒரு அழகான நாடகமாகத் தோன்றும்.அந்தக் குரல் என் அம்மாவிடம் பேசும்போது எப்படித்தான் வேறுபடுமோ?

“மாமி,கொஞ்சம் டேஸ்ட் பண்ணிச் சொல்றேளா?பச்சக் கப்பூரம் திட்டம் நீங்கதான் மாமி;வேற யாரும் இவ்ளோ கச்சிதமாப் போட மாட்டா.மினுமினுன்னு பஜ்ஜி இருக்கு,தொட மாட்டேங்கறேளே?எங்க கடேசிக் கொழந்தை?ஆனை புகுந்த தோப்பாட்டம் எல்லாத்லயும் புகுந்து பொறப்படுவான்.”

‘அவன் சாப்டாலே நான் எடுத்துண்ட மாரி,ராமா’

அந்தக் கடைசி குழந்தைக்கு பதினைந்து வயது.ஒரே நேரத்தில் அவன் வகை வகையான தின்பண்டங்களை ருசித்து ருசித்துச் சாப்பிடுவதைப் பார்க்கையில் அப்பா தானே சாப்பிடுவது போல் மகிழ்வார்.தன் மூன்று வயதில் தந்தையை இழந்தவர் அவர்.தானே சம்பாதித்து நல்ல நிலைக்கு வந்ததும் தான் இளமையில் இழந்ததையெல்லாம் எங்களுக்குத் தந்தார்.

நான் தலையைச் சிலுப்பிக் கொண்டேன்.ரெடி மிக்ஸ் இனிப்பு மாவு,பஜ்ஜி மாவு,வாசமற்ற, திடமற்ற எண்ணை,மூன்று தினங்களுக்கு முன்பே வாங்கி குளிர்ப்பெட்டியில் அடைக்கப்படிருந்த காய்கள்,சமையல் சுவையூட்டிகள்,எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக முகத்தில் அறையும் மோனம்..

“மாமி, உங்க மாப்ள, சம்பந்தியெல்லாம் வந்துட்டா போலருக்கே கொரல் கேக்கறதே”

அம்மாவும்,அப்பாவும் அவர்களை வரவேற்ற விதம் அத்தனை அருமை,கொஞ்சமும் செயற்கைத்தனமில்லாத உள்ளார்ந்த வரவேற்பு; எங்கள் சொந்தங்களே ஐம்பது பேரிருக்கும்,வந்தவர்கள் ஒரு பத்து பேர். தலை தீபாவளிக்குக் கல்யாணக் கூட்டம்;வந்தவர்கள் முதல் பந்தியில் சாப்பிட்டார்கள்;ருக்குமணியின் கைவண்ணத்தில் வாயில் மணத்த சின்ன வெங்காயச் சாம்பாரும்,உருளைக் கறியும், டாங்கரும் அவர்களால் மறக்க முடியவில்லை.நாங்கள் சாப்பிட்டு பட்டாசு வெடிக்கப் போய்விட்டோம்.

ஆனாலும், சாப்பாடு பரிமாறப்படும் ஒலியும், கரகரத்தக் குரல்களும் எங்களை மீண்டும் உள்ளே இழுத்தன.அத்தனை சமையல் ஆட்களையும் கூடத்தில் அமர வைத்து அம்மா பரிமாறிக் கொண்டிருந்தார்.அப்பா ஆனந்தப் புன்னைகையோடு தண்ணீர் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்.அதிலும் மிக ஆச்சர்யமாக ருக்குமணி ராமகிருஷ்ணன் பக்கத்தில் அமர்ந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.அவள் கை இயல்பாக அவர் இலையிலிருந்து வடையை எடுத்துக்கொண்டது.

அவர் அம்மாவைப் பார்த்தார்-கண்களில் கண்ணீர்; “மாமி,அன்னபூரணி நீங்க,எங்க அன்னத்துக்கும்,எள்ளுக்கும், தண்ணிக்கும் வழி பண்ணிட்டேள்.யாரு செய்வா?மாமாவும் நீங்களும் ஆயுசுக்கும் கொழந்த குட்டிகளோட நன்னா இருக்கணும்;என்ன நீங்க சமயக்காரனா பாக்கல;ஏழையாப் பாக்கல,உறவோ, நட்போ அதுக்கும் மேலயோ,நன்னாயிருக்கணும் நீங்க.”எல்லோரும் சந்தோஷத்தில் அழுதோம்.

கடந்து வந்த பாதையில் முட்கள் இல்லாமலில்லை;கைகள் கோர்த்து கடக்கும் மனதும் வலுவும் இருந்தது.இத்தகைய சிந்தனைகள் சிறிது மகிழ்வு, பிறகு யதார்த்தம் தான் நிற்கும்.ஆம், நேரமாகிக் கொண்டிருக்கிறது. இப்போது ஆரம்பித்தால் தான் சரியாக இருக்கும்.மூடியும், பிடியும் கொண்ட அந்த அகல பேஸினில் குலோப் ஜாமூனை சர்க்கரைச் சாறுடன் எடுத்துச் செல்வது சுலபமாக இருக்கும்;குழைவாக வடித்த சாதத்தில், சிறிது பாலுடன், தயிரும், பாலாடையும்,தயிராடையும்,கொஞ்சம் வெண்ணயும் சேர்த்து மையப் பிசைந்து,மாதுளை முத்துக்களைத் தூவி,சின்ன சம்புடத்தில் தயிர் சாதம்;மேல் அலமாரியிலிருந்து நேற்றே எடுத்து சுத்தம் செய்த அந்தப் பெரிய ‘ஹாட்கேஸில்’ பிஸிபேளாபாத்;கூடையில் எல்லாவற்றையும் வைத்துக் கொண்டுவிடலாம்.’பிரின்ஸ்’ வீட்டிற்கு நேரத்தில் போய்விடவேண்டும்.

இந்த எண்ணங்களினூடாகச் சிரிப்பும் வந்தது. எங்கள் குடும்பமே பட்டப்பெயர் வைப்பதில் பெயர் பெற்றவர்கள்.கடைசிப் பையன்,என் தம்பி,அப்பாவிற்கு மிகப் பிரியமானவன்,அவன் எது செய்தாலும், அவருக்குச் சரியென்றுதான் படும்.அதனால், அவரையே ’ராயல்’ என்று அழைத்தவர்கள் நாங்கள்.அவன் பெயர் ஸ்ரீதர் என்பதே மறந்து போய்,அவனை ‘யுவராஜா’ என்று சொல்வதைப் போல் ‘பிரின்ஸ்’ என்றே அழைத்தோம்.’பிரின்ஸ்’ இப்போது ‘ராயல்’ ஆகிவிட்டான்.ஆனால், அவன் குடும்பத்தில் மொத்தமே மூவர்தான்.இப்போது விருந்தென்பது அவர்களுடன் சேர்ந்து உண்பதுதான்.

இறுகிய மௌனம் – விஜயகுமார் சிறுகதை

1

இரவு ஒன்பது மணி! சிக்காகோவில் சன்னமாக பனி பெய்துகொண்டிருந்தது. ஒன்பதாவது தளத்தில் உள்ள தன் வீட்டு காலிங் பெல்லை அழுத்தும்போது அன்று அலுவலகத்திலிருந்து வர தாமதமாகிவிட்டது என்பதை உணர்ந்தேயிருந்தான் சுந்தர். கதவைத் திறந்தாள் மனைவி கமலா. தாமதமாக வரும்போது இருக்கும் இறுகிய முகம் அன்றி இன்று மெல்லிய உற்சாக புன்னகை கொண்டிருந்தாள். அது சுந்தருக்கு கொஞ்சம் ஆசுவாசமாக இருந்தது. உள்ளே வந்து ஷூவை கழட்ட குனிந்த சுந்தரின் புட்டத்தில் அவள் செல்லமாகத் தட்டினாள். “டோய்..” என்று சட்டென நிமிர்ந்தவன் அந்த குறும்பு தீண்டலுக்கு பதில் சொல்பவனாக முத்தம் கொடுப்பவனைப்போல் முன்சாய, அவள், “ஐயோ பாப்பா..” என்று தள்ளிவிட்டாள். அவன் சிரித்தவாறே பின்வாங்கினான்.

டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்த குழந்தை சங்கீதாவின் உச்சந்தலையில் முகர்ந்தவாறு ஒரு முத்தம் வைத்துவிட்டு அருகிலுள்ள சோஃபாவில் அப்பாடாவென்று அமர்ந்தான்.
கமலா அருகில் வந்து தரையில் அமர்ந்தாள். முழங்கால்களை இரு கைகளாலும் கட்டிக்கொண்டு இவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது கவனம் தன் மீது சற்று கனமாக விழுவதை உணர்ந்த சுந்தர் “என்ன?” என்பது போல புருவங்களை மேலுயர்த்தி கீழிறக்கி கேட்டான். அவள் கண்களை மூடி தலையை ஆட்டியும் ஆட்டாமலும் ஒன்றுமில்லை என்பது போல செய்தாள். ஏதோ யோசித்தவன் சட்டென்று எழுந்து, “அப்பா எழுந்திருச்சு இருப்பாருன்னு நினைக்கிறேன்” என்று கைப்பேசியை எடுத்துக்கொண்டு பால்கனிக்கு சென்றான்.

“ஹலோ அப்பா எப்படி இருக்கீங்க? அந்த லாண்ட் ப்ரோக்கர பாத்தீங்களா? அந்த இடம் என்ன ஆச்சு? செட் ஆச்சா? ஒரு நாப்பத்தியஞ்சு வரைக்கும் போகலாம். அதுக்கு மேல வேணாம். ப்ரோக்கர் கமிஷன் வேற ரெண்டு பர்சன்ட்”. மறுமுனையில் ஆமோதிக்கும் வண்ணம் அப்பா ஏதோ சொன்னார். “கேட்கும் போது நாப்பத்திரெண்டுன்னு கேளுங்கள். நாப்பத்தியஞ்சு வரைக்கும் பாருங்க அதுக்கு மேலன வேண்டாம்னு சொல்லிருங்க. வேற இடம் பாத்துக்கலாம்” மற்ற சில பொது விசாரணைகளுக்கு பிறகு கைபேசியை அனைத்து விட்டு வந்தான்.

சோஃபாவில் அமர்ந்த உடன் கமலாவிடம் ஏதோ சொல்ல முற்பட்டான். ஆனால் அவள் முந்திக்கொள்ள இவன் நிறுத்திக்கொண்டு கவனிக்க ஆரம்பித்தான். “அருணுக்கு போஸ்டிங் பூனேயில் போட்டு இருக்காங்கன்னு சொன்னேன் இல்ல, ஜாயிண் பண்றதுக்கு இன்னும் ரெண்டு மாசம் இருக்கும் போல” கமலா நிறுத்திக்கொண்டு சுந்தரத்தின் மறுமொழிக்காக பார்த்தாள். அவன் எதுவும் சொல்லாமல் சரி என்பது போல தலையசைத்தான். அவனது கவனம் இன்னும் தன்னிடம் தான் இருப்பதை ஊர்ஜிதம் செய்த கமலா தொடர்ந்தாள். “இதுதான் நல்ல டைம், அப்புறம் அவன் வேலையில சேர்ந்துட்டா இந்த மாதிரி டைம் அமையாது.” என்று சொல்லிவிட்டு சிறிது இடைவேளை விட்டாள். இவள் ஏதோ ஒரு கணமான இடத்துக்கு வருவதை உணர்ந்த சுந்தர், “ம்ம் ஏன் நிறுத்துற? சொல்ல வந்ததை சொல்லு” என்று உற்சாகம் குறைந்த ஆனால் சலிப்பை காண்பிக்காத தொனியில் கேட்டான். “அதான் இந்த லீவுக்கு அவங்களை இங்க சிக்காகோவுக்கு கூட்டிட்டு வரலாமான்னு நினைக்கிறேன். நாம இந்த ஊருக்கு வந்து நாலு வருஷம் ஆச்சு. அத்தை மாமா கூட ரெண்டு வாட்டி வந்துட்டு போயிட்டாங்க. அப்பா அம்மா அருணையும் ஒருவாட்டி இங்க கூட்டிட்டு வந்து ஊர காட்டிட்டா ஒரு கடமை முடிஞ்ச மாதிரி இருக்கும்.” இதை சற்றும் எதிர்பாராத சுந்தர் ஒரு கணத்த ஏமாற்ற புன்னகை செய்தான். “என்ன சொல்றீங்க” என்று கமலா இவனது மறுமொழியை வினவினாள். தன் ஆரம்ப அதிருப்தியை ஒரு பெருமூச்சுவிட்டு காண்பித்தான் அதைத் தொடர்ந்து “ஏம்மா எனக்கு ப்ராஜெக்ட் டெலிவரி டைம் ப்ரோமோஷன் டைம் போதாதற்கு ஊர்ல ஒரு இடம் வாங்குறதுக்கு பணத்தைப் புரட்டிக்கிட்டும் லாண்டு ப்ரோக்கர் கிட்ட பேசிக்கிட்டும் இருக்கோம். இப்போ போய் அவங்க மூணு பேரையும் எப்படி கூட்டிட்டு வந்து பாத்துகிறது?….”

சுந்தர் முடிக்கும் முன்னரே தான் ஏற்கனவே இசைந்து வைத்திருந்த சொற்களை அதன் தாளகதியோடு அவ்விடத்தை நிரப்ப ஆரம்பித்தாள், “எனக்கு தெரியும் நீங்க இப்படித்தான் ஏதாவது சொல்லுவீங்கன்னு. எனக்கும் அப்பா அம்மாவை பார்க்கணும்னு இருக்காதா? இந்த ஊர்ல இன்னும் எவ்வளவு நாள் இருக்கப் போறோம்? நான் ஒன்னும் கேக்கல. அப்பா தான் கேட்டார். அவரும் ரிடயர் ஆகி ரெண்டு வருஷம் ஆச்சு. இதுவரைக்கும் என்கிட்ட எதுவும் கேட்டதில்லை அவரு. எல்லா நாளும் இந்த நாலு செவத்த பாத்துகிட்டுதான் இருக்கணும்னு எனக்கு தலையெழுத்து.” என்று குரலை உயர்த்தி தாழ்த்தி, தான் இன்னும் முடிக்கவில்லை என்பதுபோல் நிறுத்தினாள். அவள் முகம் சிறுத்து அழும் ஆரம்ப சமிக்ஞைகளை ஏந்தி இருந்தது. கண்களில் ஈரப்பதம் துளிர்த்திருந்தது.

மீண்டும் ஒரு சண்டையா என்பதுபோல் குழந்தை சங்கீதா பயந்து திரும்பி பார்க்க, அதை உணர்ந்த சுந்தர் அந்த அசௌகரிய சூழலுக்கு இடம் கொடுக்கக்கூடாது என்பதற்காகவும், சொத்து வாங்கும் சமயம்; பணி உயர்வுக்கான சமயம் என்பதற்காகவும் மீண்டும் மனைவியுடன் ஒரு பணிப்போருக்கான தின்மம் தன்னிடம் இல்லை என்பதற்காகவும் “சரி சரி” என்றான். “சரின்னா?”. “சரின்னா!! கூட்டிட்டு வரலாம்ன்னு அர்த்தம். சின்ன குழந்தை மாதிரி அழுது கிட்டு! அழுமூஞ்சி!..” கொஞ்சுவது போல் சைகை காட்டி அவளது ஆத்திர அலைகளை அடக்கினான். அவள் திருப்தியான பிரகாசத்தை முகத்தில் படிப்படியாக ஒளிரவிட்டு “காபி சாப்பிடுறீங்களா?” என்று சமையலறைக்கு சென்றாள். சுந்தர் இறுகின சிந்தனை மௌனத்தில் ஆழ்ந்தான். எல்லாம் சமாளித்து விடலாம் என்ற நம்பிக்கையை வலிந்து வரவைத்துக்கொண்டான். இரவு தூக்கம் வராமல் அப்பா, லாண்ட் ப்ரோக்கர், காலிமனை, அதன் தோராய விலை என்று மனம் அலைபாய்தது. அவற்றையெல்லாம் “விமான டிக்கெட் விலை” என்ற எண்ணம் ஆக்கிரமித்து இறுகிய கனத்த ஒற்றை எண்ணமாக உருக்கொண்டது. எப்போது தூங்கிப்போனான் என்று தெரியவில்லை.

2

“ஏன் உம்முன்னு இருக்கியா? நல்லா கேட்ட போ மச்சி. எதைச் சொல்ல ஒண்ணா ரெண்டா. கம்முனு காப்பியக்குடி. அப்செட் எல்லாம் ஒன்னும் இல்லடா. புலம்பி மட்டும் என்ன வரப் போகுது. சொல்றேன் சொல்றேன். ப்ராஜக்ட் பிரச்சனை பிரமோஷன் பிரச்சனை ஊர்ல இடம் வாங்கணும் பணம் பொரட்டமும் இதெல்லாம் பத்தாதுன்னு என் மாமனார் வேற. என்ன! மாமனார் என்ன பண்ணாரா? என்ன பண்ணினார்ன்னா என்ன பண்ணினார்ன்னு சொல்றது! ஒன்னும் இல்லை. அப்புறம் என்ன வா. அவரு ரிடயர் ஆகிட்டார் அதற்காக என் உசுர வாங்குறதா. அமெரிக்கா பாக்கணுமாம்மா. அதனால மாமியார் குடும்பத்தையே நான் இங்க கூட்டிட்டு வரணும் இப்போ. இப்போ வேண்டாம்ன்னு நான் என் வைஃப் கிட்ட எவ்வளவோ சொன்னேன். கேட்க மாட்டேங்கிறா, நேத்து ஒரே சண்டை ஒரே அழுகை. ஒரே பிடியா நின்னுட்டா. இப்போ டிக்கெட் விலை எவ்வளவு தெரியுமா. அவங்க ஒரு மாசம் தங்கினாங்கன்னா இங்க அங்கன்னு கூட்டிட்டு போகணும், செலவு பிச்சுக்கும். லாண்ட் வாங்கின மாதிரிதான் போ. ஏற்கனவே எனக்கும் அவருக்கும் ராசி பொருந்தாது. கல்யாணத்திலேயே முட்டிகிட்டோம். நம்ம என்ன மாமனார் கிட்ட அது வேணும் இது வேணும்ன்னா கேட்கிறோம். குறைந்தபட்சம் செலவு வைக்காமயாவது இருக்கணும் இல்ல. எல்லாம் தலையெழுத்து தான் மச்சி. எங்க அப்பாதான் தனியா இப்போ லாண்ட் ப்ரோக்கர் வச்சு தேடிக்கிட்டு இருக்கார். இப்ப போய் இத அவர்கிட்ட சொல்ல முடியுமா நான். மாமனாருக்கு நான் சொத்து வாங்க முயற்சி பண்ணிட்டு இருக்கேன்னு நல்லா தெரியும் ஒரு வார்த்தை கூட என்னன்னு கேக்கல. என்னத்த சரி விடு சரி விடுன்னு சொல்லிட்டே இருக்க. அடச்சீ! நான் ஒன்னும் எதிர்பார்க்கல சும்மா சொல்றேன்… அப்படியா சொல்ற?.., அதாவது நம்ம அவங்களை இங்க கூட்டிட்டு வந்து குஷி படுத்துனா அவங்க நம்ம லேண்ட் வாங்குறப்ப உதவி செய்வாங்கன்னு சொல்ற. கேட்க நல்லாத்தான் இருக்கு ஆனா நம்ம அப்படியெல்லாம் எதிர்பார்க்கக் கூடாது. அப்படிங்கிற?.. சரி விடு செஞ்சுதான் பார்ப்போம்…”

3

“என்னடா லேண்ட் ஓனர் சுந்தர். சரி சரி முறைக்காத. உன் மாமனார் மாமியார் வந்தா இப்ப இருக்கிற கார் பத்தாதுன்னு உன் வைஃப் சொன்னாங்களாமே? அதுவும் கரெக்ட் தானே அந்த சின்ன கார வச்சுக்கிட்டா அவங்களை எங்கேன்னு தான் கூட்டிட்டு போவ? எனக்கு யார் சொன்னாங்களா? என் வைஃப் தான். நீயும் இந்த ஓட்டக்கார வச்சுக்கிட்டு எத்தனை நாளைக்கு தான் சமாளிப்பே. நான் கார் வாங்கின இடத்தில நல்ல ஆபர். நான் எத்தனை நாளா சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன் உன்கிட்ட. போய் பார்த்துட்டு வருவோம். இ.எம்.ஐ தாண்டா கட்ட போறா… சரி அது இருக்கட்டும்.. நீ இருக்கறதே ஒரு சிங்கிள் பெட்ரூம் அப்பார்ட்மெண்ட் அவங்க வந்தா பத்தாதே? பேசாம ஒரு டபுள் பெட்ரூம் அபார்ட்மென்ட்க்கு மாரிரு. என்னை ஏன்டா திட்டுற? நான் உள்ளது தான் சொல்றேன். சரி சரி விடு! வாழ்க்கைன்னா சில பல செலவுகள் வரத்தான் செய்யும். மொத்தமா மாமனார்கிட்ட இருந்து பின்னால வசூல் பண்ணிக்குவியாம். உன்ன பாத்தா எனக்கு சிரிப்புதான் வருது லேண்ட் ஓனர்.”

4

அன்று வாரத்தின் முதல் நாள். அலுவலகத்தில் அதிக வேலை இருக்கும் நாள். சுந்தர் விடுப்பு எடுத்திருந்தான். ஏழு இருக்கைகள் கொண்ட புது காரில் சுந்தரும் கமலாவும் சிகாகோ விமான நிலையத்திற்கு வந்திருந்தனர். காலையிலிருந்தே கமலா ஆகாயத்தில் இருந்தாள். சுந்தரம் அந்தரத்தில் இருந்தான். அவளது சந்தோசப் பிரகாசத்தை உள்வாங்கி மீண்டும் நடித்துக் காட்டிக்கொண்டிருந்தான். குடிவரவு சோதனைகள் முடிந்து முதலில் தலை காட்டியது கமலாவின் தம்பி அருண். கையசைத்துக் கொண்டே வந்தான். அவனுக்கு சற்று பின் அத்தை. அத்தைக்கு பின் மிலிட்டரி ஆபீஸர் கணக்கில் ஒரு ரிட்டயர்ட் கணக்கு வாத்தியார்.

“மாமா..” என்று கத்திக்கொண்டு வந்த அருணிடம் “டேய்! அருண்” என்றுவிட்டு பாசமான புன்னகையுடன் “மாப்பிள்ளை..” என்ற அத்தையிடம் “அத்தை..” என்று அதே புன்னகையை பிரதி செய்துவிட்டு திரும்பினால் கணக்கு வாத்தியார். தலையாட்டுகிறாரா புன்னகைக்கிறாரா என்று ஊகிக்க முடியாமல் கனமாக ஒரு வினாடி கழிந்த பின்னர் “வாங்க மாமா..” என்றான். இம்முறை கண்டிப்பாக புன்னகை செய்தார் என்பதை உணர்ந்தவுடன் சுந்தருக்கு மிக மெல்லிய வெற்றி உணர்ச்சி ஏற்பட்டது. அவ்வுணர்ச்சி அரை வினாடிக்கும் குறைவாக உயிர்வாழ்ந்து மறைந்தது. மீண்டும் அவனுள் இறுக்கம் சூழ்ந்தது. ஒருகூட்டு பறவைகள் என அவர்களுக்குள் மொய்க்க ஆரம்பிக்கும்போது பெட்டியை எடுப்பது போல் கொஞ்சம் தள்ளி வந்து நின்றான். லேசாக மூச்சு கனத்தது. வீட்டுப் பாடத்தை முடிக்காதவனைப் போல் உணர்ந்தான்.

வீடு வரையிலான பயணத்தில் கணக்கு வாத்தியார் முன் சீட்டில் அமர்ந்து வெளியே பராக்கு பார்த்துக் கொண்டு மௌனமாக வந்தார். மற்றவர்கள் பின்சீட்டில் ஏதோ ஏதோ பேசிக்கொண்டு வந்தார்கள் ஆனால் சுந்தரின் காதுகளுக்கு எதுவும் விழவில்லை. சுந்தர் மாமனாரின் மௌனத்தின் மீது ஒரு கவனமும் ரோட்டின் மீது ஒரு கவனமும் வைத்து வீடு வந்து சேர்ந்தான். “அவருக்கு பயண களைப்பாக இருக்கும். ரிட்டயர் தான் ஆகிட்டாரு இல்ல அப்புறம் அந்த வாத்தியார் கிரீடத்தைதான் கொஞ்சம் இறக்கி வைக்கிறது. நம்மளுக்கு என்ன வந்துச்சு, இவங்க இருக்க வரைக்கும் ஒழுங்காக கவனிச்சு அனுப்ப வேண்டியதுதான்.”

காரை விட்டு இறங்கிய உடன் காரை சுற்றி வந்து முன்னும் பின்னும் ஒரு நோட்டம் விட்டார்.”டொயோட்டா வா எவ்வளவு ஆச்சு?” “பேங்க் லோன் தானுங்க. முப்பத்தியஞ்சாயிரம் ஆயிரம் டாலர் ஆச்சுங்க” “ம்ம்..” என்பதுபோல தலையசைத்துவிட்டு முன்நகர்ந்தார். அவர்களை முதலில் லிப்டில் அனுப்பி விட்டு கொஞ்சம் தாமதித்து பெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு வந்தான். அந்த டபுள் பெட்ரூம் அப்பார்ட்மெண்டிற்குள் சுந்தர் நுழைந்த உடனே அவனுக்கு ஒரு அந்நிய உணர்வு ஏற்பட்டது. எடுபுடி ஆள் போல் தோன்றினான். எல்லா அறைகளிலும் அவர்களே நிரம்பி இருப்பது போல் தோன்றியது. தன் வீட்டிற்குள் தனக்கான மூளை எது என்பது தெரியாததுபோல் சற்று குழம்பினான். அவனது குழந்தை மட்டும் தான் பழையது போல் தோன்றியது. கமலா முற்றிலும் வேறு ஒரு ஆளாக மாறியிருந்தாள். எப்படியோ கமலா சந்தோஷமாக இருந்தால் சரி. அவளது கவன வளையத்திற்குள் இனி ஒரு மாதம் தாம் இருக்கமாட்டோம் என்று தோன்றியது.

நள்ளிரவு வரை அன்று விட்டுப்போன அலுவலக பணிகளை முடித்துவிட்டு மடிக்கணினியை மூடி வைக்கும் போது கமலா அருகில் வந்தாள்.
“எல்லாரும் தூங்கிட்டாங்களா?”
“ஓ எஸ்”
“அப்புறம் கணக்கு என்ன சொல்லுது” என்று கிண்டல் தொனியில் கேட்டான்.
“ம்ம்.. ஆளப் பாரு” என்று கண்களையும் புருவங்களையும் குறுக்கி கோபம் செய்வது போல் முக ஜாடை காட்டினாள். சுந்தர் அதே ஜாடையை இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாக செய்து காட்டி புன்னகை செய்தான். அவள் சிரிக்க இவனும் சேர்ந்து கொண்டான்.
“என்கிட்ட மட்டும் இப்படி வாய் அடிக்கிறீங்க. எங்க அப்பாவோட கொஞ்சம் சகஜமா பேசினாதான் என்ன?”
அதற்கு சுந்தர், “இப்படி எல்லாம் பேசினா வாத்திக்கு கோபம் வந்து என்ன முட்டி போட வைச்சு பிரம்பு எடுத்து விளாசிட்டாருனா?”
“ஆமா..” என்று சலித்துக்கொண்டாள்.
இருவரும் சப்தம் இல்லாமல் அமைதியாக பேசிக் கொண்டது ஏனோ சுந்தருக்கு அந்நியமாக இருந்தது.

5

எல்லோரும் எழும் முன்னரே சுந்தர் கிளம்பி இருப்பதை பார்த்து கமலா எழுந்து வந்தாள். “நேரமே கிளம்பிட்டீங்களா?” என்று கேட்டாள்.
“ம்ம்” என்றுவிட்டு தொடர்ந்தான். “இங்க பாரு நான் ஒன்னு சொல்லணும், காரை இங்க விட்டுட்டுதான் ஆபீஸ் போறேன், ஃப்ரெண்டோட. மாமாவோ அருணோ காரை ஓட்டிப் பாக்குறேன்னு கேட்டா கொடுக்காத. இங்க லைசென்ஸ் இல்லாம ஓட்டக்கூடாது. வந்த இடத்தில பிரச்சனை வேண்டாம். இத நான் சொல்ல முடியாது நீ தான் சொல்லணும். அப்புறம் அவங்க வெளில எங்கயாவது போக வேணும்னாலும் நீ தனியா அனுப்பாத. நான் ஆபீசில் இருந்து சீக்கிரம் வந்திடுறேன்.”
அவள் பதில் ஏதும் பேசாமல் நிற்க, பதில் வேண்டாம் என்பவன் போல “போயிட்டு வர்றேன்” என்று கையசைத்து விட்டு வேகமாக வெளியேறினான்.

அலுவலகம் வந்ததிலிருந்து நேற்றைய இறுக்கம் தளர்ந்திருந்தது. அவர்களை மறந்து வேலையில் மூழ்கியிருந்தான். நண்பன் மணி வந்து வீட்டுக்கு போலாமா டா என்று கேட்கும் போது தான் மனதில் உரைத்தது, “காலையில அவ கிட்ட அப்படி சொல்லியிருக்கக் கூடாது, கிறுக்குத்தனம் பண்ணிட்டேன். சரி எப்படியும் ரெடியா இருப்பாங்க எல்லாரையும் வெளியில சாப்பிட கூட்டிட்டு போக வேண்டியதுதான்.” வீட்டுக்குப் போகப் போகிறோம் என்று நினைத்த உடன் மீண்டும் இறுக்கம் கூடி மனதிற்குள் ஏதோ ஒன்று தட்டுப்படாமல் தத்தளித்தது.

வீடு வந்து சேர்ந்தவுடன் கவனித்தான். எல்லாம் உற்சாககதியில் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது. நண்பனிடம் இரவல் வாங்கி வந்த ப்ளே ஸ்டேஷனில் மூழ்கியிருந்தான் அருண். அம்மாவும் மகளும் சமையலறையை பிரித்து மேய்ந்து கொண்டு இருந்தார்கள். கணக்கு வாத்தி தனக்கு என்று ஒதுக்கப்பட்ட அறையில் டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

கமலா அருகில் வந்தாள். “வெளியே சாப்பிட போலாமா?” என்ற சுந்தரின் கேள்விக்கு “நாங்க பூரி சுடுறோம் நாளைக்கு போலாம்” என்றாள்.
“மாமாவுக்கு சரக்கு வாங்கி வச்சிருக்கேன், அவரோட ரூம் டிவி டேபிளுக்கு கீழே இருக்கு.”
“அதெல்லாம் மத்தியானமே ஆரம்பிச்சுட்டாரு!”
சுந்தர் ஒரு திருப்தியான புன்னகை செய்துவிட்டு “சரி, இந்த வாரம் எல்லாரும் நயாகரா போலாம். நான் ஹோட்டல் புக் பண்றேன்.” என்று புருவங்களை ஏற்றி இறக்கி சொன்னான்.
“அப்போ இந்த வாரம் லீவு போட போறீங்களா?” என்று குழந்தை சங்கீதாவின் உற்சாக பாவனையை பிரதி செய்தாள். அப்பாவனை முன் இவன் பிடி என்றும் பலவீனமானதுதான். காலையில் இவன் விட்டுச்சென்ற இறுக்கம் காணாமல் போயிருந்தது. இவளைப் பற்றி எல்லாம் ஒன்றும் கவலை இல்லை அவரை நினைத்தால் தான். சரியாக கவனித்து அனுப்பிவிட வேண்டும் இல்லையென்றால் அதுவே ஒரு பேராக மாறிவிடும். அலுவலகத்தில் விடுப்பு சொல்வது என்பது ஒரு பூதாகரமான வேலை என்பது இவர்களுக்கு தெரியவா போகிறது.

ஏதோ மறந்தவள் போல, “ஏங்க மாமா போன் பண்ணாரு” அவள் மீதியை தொடர்வதற்குள் அருண் அருகில் வந்து நின்றான் “அக்கா நயாகரா போறுமா?” சுந்தரை அந்தரத்தில் விட்டுவிட்டு அவர்கள் இருவரும் குதூகல சம்பாஷணைக்குள் சென்றார்கள். பொறுமை இழந்த சுந்தர் “ரெண்டு பேரும் அப்புறம் கொஞ்சிக்குவீங்களாம், அப்பா என்ன சொன்னாரு? அவரு பார்க்கப் போன இடத்தை பத்தி சொன்னாரா?” குழந்தை பாவனையில் இருந்து மனைவி பாவனைக்கு இறங்கிய கமலா, தன் குதூகலத்தை சட்டென்று தொலைத்தவளாக, “முதல்ல நல்ல போன் ஒன்னு வாங்குங்க அப்புறம் இடம் வாங்கலாம். யாராவது அவசரத்துக்கு உங்ககிட்ட பேச முடியுத? கஞ்சதனத்திற்கும் ஒரு அளவு இருக்கு”. “சரிமா கோவப்படாத! அப்பா என்ன சொன்னாரு சொல்லு” அதற்குள் கணக்கு வாத்தியார் கமலா என்று உள்ளிருந்து அழைத்தார்.

என்னங்க அப்பா என்று உள்ளே ஓடியவளை சுந்தரால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. அவள் வரும் வரை பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு நின்றிருந்தான். இடம் அமைந்ததா அமையவில்லையா என்று மனம் கிடந்து தவித்தது. ஒரு ஐந்து நிமிடம் கழித்து வந்து எங்கே விட்டேன் என்று ஆரம்பித்தாள். ” ம்ம் அந்த இடம் ரொம்ப அதிகமா வெலை சொல்லுவான் போல. இறங்கியே வரலையாம். மாமா உங்கள கூப்பிட சொன்னாரு. ஏதோ அறுவதோ அறுவதியஞ்சோ சொல்லிட்டு இருந்தாரு.”

அன்று இரவே வீட்டின் அலை ஓய்ந்தபின்னர் தனிமையில் வந்து அப்பாவுக்கு போன் செய்தான். அனைத்து லட்சங்களும் பொருந்திவந்த அந்த இடத்தை விடக்கூடாது என்று அவரும், தன்னால் அவ்வளவு பணம் புரட்ட இயலாது என்று இவனும் சண்டையிட்டுக்கொண்டனர். ” நான் இருக்கும்போதே உனக்கு ஒரு நல்லது நடக்கணும்ன்னு பாக்குறேன்”. என்று அவர் அங்கலாய்ப்பும் வருத்தமுமாக முடித்துக்கொண்டபோது அது கனத்த சோகமாய் சுந்தரின் நெஞ்சில் இறங்கியது.

“ஒவ்வொன்றாய் செய்வோம். முதலில் நயாகராவை முடித்துக்கொண்டு பிறகு முழுமூச்சாய் இதில் கவனம் செலுத்துவோம்.” எனினும் மனம் சமம் ஆகவில்லை.

5

“என்னடா! நயாகரா எப்படி இருந்துச்சு” என்று வந்த மணியிடம் ஒரு சுயபரிதாப புன்னகை செய்தவாறு தலையை முன்னும் பின்னுமாக ஆட்டிவிட்டு அமைதியானான்.
அதை சற்று புரிந்துகொண்ட மணி “சரி வா ஒரு டீ அடிக்கலாம்” என்று கூட்டிசென்றான்.

சிறிது நேரம் அமைதியாய் இருந்தான். அந்த அமைதியே அவனை தூண்டியதால் ஒருமூச்சு அனாயச சிரிப்புடன் ஆரம்பித்தான். “எல்லாத்துக்கும் நல்லவனா மட்டும் இருக்கக்கூடாது மச்சி. அப்படி இருக்கணும்னா நம்மளுக்கு சொந்த ஆசை இருக்கக்கூடாது. என்ன கேட்டா? நயாகரா எப்படி இருந்துச்சுன்னா? அதை ஏண்டா மச்சி கேக்குற. நான் வெறும் டிரைவர் மட்டும் தானே. ஆறுநூறு மைல் டிரைவ், காலையில அஞ்சு மணிக்கெல்லாம் கிளம்பலாம்ன்னு சொன்னேன். நான் மட்டும்தான் கிளம்பினேன். அவங்க எல்லாரும் காருக்கு வர ஏழு மணி ஆயிடுச்சு. அருண் தான் முன்னாடி உட்கார்வான்னு மனசுல செட் ஆயிருந்துச்சு. வந்து பாத்தா கணக்கு வாத்தியார். பேச்சுத் துணைக்குக் கூட ஆள் இல்லை. ஒரு மணி நேரத்துக்குள்ள அஞ்சு ஸ்டாப். பாத்ரூமில் காபி பிரேக்பாஸ்ட். நடுவுல ரெண்டு மூணு இடம் போய் பார்த்துட்டு நயாகரா போக நைட் ஆயிடுச்சு. அப்புறம் அங்கேயே ஒரு ரூம் போட்டு மாமனாருக்கு சரக்கு மாமியாருக்கு ஸ்நாக்ஸ் அருணுக்கு என்டர்டைன்மென்ட்டு இப்படி பல சர்வீஸ் பார்க்க வேண்டியதாயிடுச்சு. அப்புறம் நயாகரா காமிச்சி எல்லாரையும் வீடு கொண்டுவந்து சேக்கறதுக்குள்ள போதும் போதும்னு ஆயிருச்சு. கமலா அருண் ஹாப்பி. ஆனால் மாமனார் வாயே தொரக்கல. எப்படியோ ஒரு பெரிய டாஸ்கை முடிச்ச ஃபீலிங். அப்பா எங்க ஊர்ல இடம் வாங்குறதுக்கு நாய் படாத பாடு படுறாரு. ஆனா நான் இங்கே இவங்களையெல்லாம் கூட்டிக்கிட்டு ஊர் சுத்திக்கிட்டு இருக்கேன். இவங்களையும் சொல்லி குத்தமில்ல. அப்பாவுக்கு போன் பண்ண சரியா பேசக்கூட மாட்டேங்குறாரு. அந்த இடம் தட்டிப் போனதில அவருக்கு பெரிய வருத்தம். அதற்கு நான் என்ன பண்ணுறது. அவர் ரிஸ்க் எடுக்கிற காலத்துல எடுக்காம என் காலத்துல ஆகணும்னு நினைச்ச முடியுமா? அவரை சொல்லியும் குத்தம் இல்லை. இப்ப கூட அருண் போன் பண்ணினான். இந்தவாட்டி மாமாவுக்கு பிளெண்டட் ஸ்காட்ச் வாங்க வேண்டாமாம். சிங்கிள் மால்ட் ட்ரை பண்ணணுமாம். நாலு நாளைக்கு ஒருவாட்டி ஒரு லிட்டர் பாட்டில் காலி பண்றாரு. சரி விடு என்ஜாய் பண்ணிட்டு போறாரு. அருணுக்கு பர்த்டே வருது. சரி நம்ம மாப்பிள்ளை தானே சர்ப்ரைஸா இருக்கட்டும்னு ஐ-போன் ஆர்டர் பண்ணி இருக்கேன். என் கையும் சும்மா இருக்க மாட்டேங்குது. கிரெடிட் கார்ட் வேற கமலா கிட்ட இருக்கா, அவ ஷாப்பிங் அது இதுன்னு தேச்சு தள்ளுரா. அடுத்தவாரம் இவங்கள வேற எங்கேயாவது கூட்டிட்டு போகணும். நம்மளுக்கு ப்ராஜெக்ட் வேலை வேற கம்மியா இருந்தா பரவால்ல. என் மேனேஜர் ஏற்கனவே உசுர வாங்குறான். சரி விடு டா மச்சி இத பத்தி சொன்னா சொல்லிக்கிட்டே இருக்கணும். ” இப்படியாக புலம்பியதில் சுந்தர் கொஞ்சம் ஆறுதல் அடைந்தான்.

6

அடுத்து வந்த நாட்களில் அலுவலகத்திலிருந்து சீக்கிரம் வர முயற்சி செய்தான். அதில் சில நாட்களுக்கு வெற்றியும் பெற்றான். அப்படி வந்த நாட்களில் வீட்டாரை அருகில் உள்ள கோயில் பூங்கா நல்ல உணவு விடுதிகள் என்று கூட்டியும் சென்றான். அலுவலக வேலை, அப்பாவுடனான பரஸ்பர உறவு, வந்தவர்களை கவனித்தல் என்று ஒன்று மாற்றி ஒன்று அவனை உருக்க, கொஞ்சம் உடல் இளைத்தது போலவும் காணப்பட்டான். ஆனால் கமலாவின் பூரிப்பு இவனுக்கு ஆறுதல் தந்தது. மனதின் சோர்வு மௌனம் உடலை ஆக்கிரமித்து இருந்தாலும் அவனது கண்களின் ஒளியை அது பாதிக்கவில்லை. அது வந்தவர்களை கவனித்தல் என்ற காரியம் மட்டும் சரியாக நடப்பதன் விளைவு. இந்த சிறு திருப்தி மட்டும் இரவுகளில் சுந்தரை தூங்க செய்தது.

இரவு  உணவுக்காக அன்று குடும்பத்துடன் வெளியே சென்றிருந்தனர். சென்ற ஹோட்டல் மது விநியோகிக்கும்விதமாக இருந்தது .  அது அவருக்கு வசதியாக இருந்தது. அன்று கொஞ்சம் தாராளமாகவே இருந்தார். உணவு மேஜையில் அவரைவிட்டு தனக்கு தேவையான இடைவேளை விட்டு தூரமாகத் தான் அமர்ந்து இருந்தான். ஏற்கனவே இருக்கும் சூக்ஷ்ம திரைக்கு வலுசேர்க்கும் விதமாக குடும்பத்தாரை அவருக்கும் தனக்குமான இடையில் அமர்த்தியிருந்தான். மற்ற மூவரும் சிரித்து பேசி மகிழ்வாக இருக்க இவர்கள் இருவர் மட்டும் அமைதியாக அவரவர் வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அது வழமைதான் என்பதினால் அந்த குடும்ப மேஜை சரியான கதியில் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது. ஆனால் சிங்கிள் மால்ட் விஸ்கியின் மகிமையோ என்னவோ எந்நாளும் வராத முகூர்த்தம் ஒன்று கூடி வந்தது

“ஏம்ப்பா சுந்தர்” என்று மாமனார் ஆரம்பிக்க சட்டென்று மேஜை அமைதியானது. சுந்தர் பக்கென்று கமலாவை ஒரு பார்வை “என்ன இது” என்பதுபோல் பார்த்துவிட்டு மாமாவைப் பார்த்தான். அவர் நேராக இவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அந்த அமைதி அசௌகரியமாக மற்ற மூவர் மேல் இறங்க, நிலமையை உணர்ந்து கமலா “என்னப்பா” என்று பதிலளித்தாள்.

“ஆபீஸ்ல வேலையெல்லாம் எப்படி? எட்டு மணி நேரம்தான?”
“ஆமாங்க” சுந்தர் குரல் கம்மியது.
“ஆனா டெய்லி நீ லேட்டா வர்ற, அதான் கேட்டேன்”
சுந்தருக்கு இது எங்கு செல்கிறது என்று சற்று புரிந்தது.
“அது  சொல்ல முடியாதுங்க. ப்ராஜெக்ட் டெலிவரி பொருத்தது.” சொல்லிவிட்டு தன் தட்டை பார்த்து  குனிய அவர் மீண்டும் ஆரம்பித்தார்.
“இந்திய வந்தாலும் இதே வேலை தானா? பிரமோஷன் எல்லாம் எப்படி?”
சுந்தர் பதிலை திரட்டுவதற்குள்,  கமலா அவர் சட்டையை பிடித்து இழுக்க.  அவர்,” இருமா மாப்பிள்ளை கிட்ட கேட்டு தெரிஞ்சுக்கணும் இல்ல”  என்று சொல்லிவிட்டு சுந்தரை பார்த்தார்.
சுந்தர் அலுவலக மன அலைவரிசைக்கு தன்னை தயார்ப்படுத்திக்கொண்டு  பதிலளிக்க ஆரம்பித்தான். சுந்தருக்கும் அவருக்கும் இடையில் இருந்த அந்த மாயத்திரை சிறிது விலகி வந்தது. அவர் முதலில் அலுவலகப் பணியைப் பற்றி விசாரிப்புகளில் ஆரம்பித்து அமெரிக்க நிலப்பரப்பு சீதோஷன நிலை என்று முன்னேறினார். ஆரம்பத்தில் பதில்களாக மட்டும் இருந்த சுந்தர் சிறிது நேரம் கழித்து  கேள்விகளாகவும் மாறினான். அது உரையாடலாக பரிணாமம் பெற்று அரசியல் சமூகம் என்று உச்ச கதியில் நிகழ்ந்து மேலைநாட்டு உறவுச் சிக்கல்கள் என்று இறங்கி இனிதே தரை தட்டியது. நடுவில் ஓரிருமுறை மாமா என்றுகூட கூப்பிட்டிருப்பான். அத்தையும் அருணும் அந்த அதிசய நிகழ்வை பார்வையாளர்களாக ரசித்து உள்வாங்கிக் கொண்டிருந்தனர். கமலா மட்டும் ஒரு நெறியாளர் போல இடையிடையே குறுக்கிட்டு தன் அப்பாவின் மீறல்களை யாருக்கும் தெரியாமல் தொடையில் தட்டியும் சட்டையை பிடித்து இழுத்துவிட்டும்; தன் கணவனின் அசௌகரியமான  அமைதியினை நிரப்பியும் நிகழ்வினை ஒருங்கிணைத்து முடித்தாள். கடைசியாக விஸ்கியின் மிதப்பு அவர் முகத்தில் நன்கு தெரிந்தது. யாரும் ஒன்றும் சொல்ல முடியவில்லை. ஆனால் சுந்தருக்கு அன்று இனம்புரியாத ஒரு அங்கீகார மகிழ்ச்சி இருந்தது.

அடுத்த நாள் வீட்டில் இருந்து வேலை செய்ய முடிவு செய்திருந்தான். எழும் போதுதான் தெரிந்தது மாமாவை தவிர அனைவரும் வெளியே சென்றிருந்தனர். அவர் தனது அறையில் டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். தனது மடிக்கணினி அவரது அறையில் உள்ளதை சட்டென்று உணர்ந்தான். ஒருவித கலக்கம் தொற்றிக்கொண்டது. அவரது அறை வரை சென்று உள்ளே செல்ல முடியாமல் ஏதோ தடுத்தது. முக்கியமான பணி இருந்தும் அவனால் உள்ளே சென்று மடிக்கணினியை எடுக்க முடியவில்லை. கமலா வரும் வரை காத்திருந்து அவளது உபகாரத்துடன் மடிக்கணினியை மீட்டான். அவனுக்கு தெரிந்தது திரைகள் எப்போதும் விலகவில்லை என்று.

7

அடுத்து வந்த நாட்களில் தன் அப்பாவை பற்றியும் வாங்க வேண்டிய இடத்தை பற்றியும் முற்றிலுமாக மறந்தே இருந்தான். இடையறாத அலுவலகப் பணிகளுக்கு இடையேயும் கமலாவின் சந்தோஷத்தில் பங்கெடுத்துக்கொண்டு இருந்தான். அவர்கள் எல்லோரையும் ஒரு முறை தமிழ் படத்திற்கும் அருணை மட்டும் மறுமுறை ஒரு ஆங்கில படத்திற்கும் கூட்டிச் சென்று வந்தான். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சுந்தரின் இறுக்கம் தளர்ந்து வந்துகொண்டிருக்கும்போதே அவர்கள் திரும்ப ஊருக்கு செல்லும் நாளும் வந்தது. அன்று சுந்தர் உயர் அதிகாரியிடம் சொல்லிக் கொள்ளாமலேயே விடுப்பு எடுத்திருந்தான்.

அன்று காலை கமலா சுந்தரிடம், “இனி நான் இவங்களை எப்ப பாக்க போரனோ” என்று கண்ணை கசக்கினாள். “அட நீ எப்ப பாக்கணும்னு நினைச்சாலும் டிக்கட் பொட்டுரலாம். கண்ண தொட. சரி சரி இங்க பாரு நான் அருணுக்கு என்ன வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன்.” என்று பேச்சை மாற்றுவதற்காக ஒரு புதிய ஐபோன் டப்பாவை எடுத்து அந்தரத்தில் ஆட்டினான். கமலா சட்டென்று ஒரு குழந்தை தனத்தோடு அருணை பார்த்து கத்தினாள். “அருண் இங்க வந்து பாரு மாமா என்ன வாங்கிட்டு வந்துருக்காரு உனக்கு”. அருகில் வந்த அருண் ஆச்சரியத்தில் கண்கள் விரிய “தேங்க்ஸ் மாமா” என்றான். கமலாவும் அருணும் பரவச குதூகலத்தில் பேசிக்கொள்வதை சுந்தர் சற்று விலகி நின்று வேடிக்கை பார்த்தான். அவனுக்குத் தன் முதிரா இளமைப்பருவம் நினைவுக்கு வர அது அவனது உதடுகளில் மெல்லிய புன்னகையாக மிஞ்சியது.

“கமலா அப்படியே இந்த ரெண்டு பாட்டிலையும் மாமா பெட்டியில் வச்சிரு”

8

அவர்களை விமான நிலையத்தில் இறக்கி விட மணியும் தன் காருடன் வந்து இருந்தான். இரு கார்களில் சென்றனர். விமான நிலையம் வரையிலான பயணம் வழக்கம்போல் சுந்தருக்கு மௌனமாகவே சென்றது. சில நாட்களாக இருந்த திருப்தியை மட்டும் நினைத்துக் கொண்டான். விமான நிலையமும் வந்தாகிவிட்டது.

புறப்படுவதற்கான முன் வேலைகள் அனைத்தும் முடிந்து சோதனை வரிசையில் நின்று கொண்டிருந்தனர். அப்போது சுந்தரின் அப்பாவிடமிருந்து போன் வந்தது. போனை எடுத்துப்பார்த்த சுந்தருக்கு கலக்கம் கூடி வந்தது. “எல்லாம் ஒரே நேரத்திலயா வரணும்” என்று நினைத்துக்கொண்டு. “ஒரு நிமிஷம்” என்று அவர்களிடம் பொதுவாக சொல்லிவிட்டு சற்றே நகர்ந்துவந்து எடுத்தான்.

“ஹலோ அப்பா. ம்ம்ம்… அவங்களை ஏற்றிவிட ஏர்போர்ட் வந்திருக்கேன்… சொல்லுங்க. இந்த இடமும் கூடி வரலையா… எவ்வளவு சொல்றாங்க?… அப்பா பொருங்க… அவசரப்படவேண்டாம்.. . இன்னும் கொஞ்சம் தள்ளி பார்க்கலாம்.. புரியுது.. அவ்வளவு பணம் பத்தாதுப்பா… ஏற்கனவே கடன் அதிகமாயிருச்சு… சரி சொன்னதையே சொல்லிட்டு இருக்க வேண்டாம்… வேற இடம் பார்க்கலாம்… நான் அப்புறம் போன் பண்றேன்…”

போனை துண்டித்தவுடன் அவனது மேலோட்டமான மௌனம் இன்னும் ஆழமான மெளனமாக மாறி இருந்தது. “சரி இந்த வேலையை முதலில் முழுசாய் முடிப்போம்” என்று நினைத்துக்கொண்டு அவர்களிடம் செல்லும்போது அலுவலகத்தில் இருந்து போன் வர அதை துண்டித்தான்.

கமலா,” ஏங்க?.. அது யாரு?…”

சுந்தர் கண்களை மூடி “யாரும் இல்லை” என்பது போல தலையசைத்தான்.

“ஏன் ஒன்னுமே பேச மாட்டேங்கிறீங்க?”

“இல்லையே”

மற்ற மூன்று ஆண்களும் அங்கு தனியாக நின்றிருந்தனர். அதில் அருணும் மணியும் மட்டும் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருக்க அவர் சும்மாதான் நின்று கொண்டிருந்தார். அவர்களை நோக்கி கண்களாலேயே ஜாடை காண்பித்து, “அங்க போய் அவங்களோட நில்லுங்க… ஏன் உம்முன்னு? கடைசி நாள் அதுவுமா.. நாளிலிருந்து நீங்க ஃப்ரீ தான்…” என்றாள் கமலா.

“சரி… சரி…”

மணியும் அருணும் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருக்க, சுந்தர் அருகில் வருவதைப் பார்த்துவிட்டு மணி இறுதியாக எல்லோருடனும் வழக்கமாக கேட்பதைப் போல் சுந்தரின் மாமாவிடம் சற்று உரத்தக்குரலில் கேட்டான். “என்னங்க அங்கிள் அமெரிக்காவை நல்லா சுத்தி பாத்தீங்களா… பிடிச்சிருந்ததா?”

கமலாவும் அருணும் விழிகள் விரிய  ஐயையோ என்பதுபோல் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். அந்த இரண்டு கேள்விகளுக்கான பதில்களும் சுந்தருக்கு இப்போது அவசியம் தேவைப்பட்டது. சுந்தர் அவர் என்ன சொல்லப் போகிறார் என்று தன் கவனத்தை முழுமையாக அவர்மேல் குவிக்க.

அவர் யாரையும் பார்க்காமல் பொதுவாக , “எங்க பெருசா போனோம், வீட்டுக்குள்ளேயே தான் இருந்த மாதிரி இருந்துச்சு…” என்று மெல்லிய சலிப்புடன் சொன்னார். அரை நொடிக்கும் குறைவான இடைவேளைவிட்டு “ஒரே முதுகுவலி..” என்று ஆரம்பித்து ஏதேதோ சொல்லிக்கொண்டு போனார்.