சிறுகதை

யூனிபார்ம் – லாவண்யா சுந்தரராஜன் சிறுகதை

லாவண்யா சுந்தரராஜன் 

“சேது சித்தப்பா செத்துப் போயிட்டாராம் ஊருக்குக் கிளம்பணும்ன்னு அம்மா கூட்டிட்டு வரச் சொன்னாங்க, வாடி போலாம்”

2-ஏ வில் படிக்கும் பானு இரண்டாம் வகுப்பு பி பிரிவுக்கு வந்து மாலாவைக் கூப்பிட்டாள்

“அய்… ஊருக்காடி, ஜாலியா விளையாடலாம் இல்ல? சேது மாமாவா செத்துப் போயிட்டாங்க? தெரியாம சொல்லாத, தலைல வெள்ளயா முடி இருக்கவங்கதானே? சாமி கிட்ட போவாங்க?”

“தெர்லடி, அம்மா சீக்கிரம் கிளம்பணும்னு சொல்லிட்டு வீட்டுக்குப் போயிட்டாங்க. வேகமா வா”

மாலாவுக்கு வேகமா நடக்க வராது. எப்போதும் எதையாவது பராக்கு பார்த்துக் கொண்டு மெதுவாகத்தான் நடப்பாள். பானு வேகமாக வீட்டுக்குப் போய்விட்டாள். பானு வீட்டுக்கு மாலா, போய்ச் சேர்ந்த நேரத்தில் அவள் ஜட்டியோடு நின்று கொண்டிருந்தாள் கையில் பால் டம்ளர் இருந்தது. அதை வேக வேகமாக குடித்துக் கொண்டிருந்தவள், மாலா வருவதைப் பார்த்து டம்ளரைப் பின் பக்கம் மறைந்தாள்.

“அய், சேம் சேம்”

“போடீ!! நான் யுனிபார்ம் மாத்தறேன்”

“அத்த எனக்கு பால்” என்றாள் மாலா.

“பால் தீர்ந்து போச்சு. உனக்கு வாளப்பளம் தரேன் அது தான் உனக்கு பிடிக்குமே. பளம் உனக்கு மட்டும் தான் பானுவுக்கு இல்லை”

மாலா பையை மேசை மீது வைக்கத் திரும்பிய போது “ஸ்ஸ் ஆ ஆ” என்று பானு முனகுவது கேட்டு திரும்பிப் பார்த்தாள், பானு தன் கைகளை தேய்த்து விட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

“ஏன்னடி ஆச்சு?”

“தெர்லடி வலிக்கிறது போல இருந்துச்சி.”

உள்ளே போயிருந்த அத்தை ஒரு சின்ன வாழைப்பழத்தை கொண்டு வந்து கொடுத்தாள். அப்போது செல்வம் அங்கு வந்து சேர்ந்தான்.

“ஏ உம்மான மூஞ்சி, எங்கடி இங்க வந்த உங்க வீட்டுக்கு போ” என்றான்.

பையை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்ப இருந்தவளை, “மாலா, உங்க அம்மா ஸ்கூல்ல இருந்து வீட்டுக்குப் போயிட்டு இங்கேயே வந்துடுறேன்னு சொன்னாங்க. நீ இரு மாலா, அவன் கிடக்கிறான்” என்றாள் அத்தை.

செல்வமும் யூனிபார்மை கழற்றிவிட்டு வேறு கலர் உடுப்பு மாற்றிக் கொண்டான். அத்தை செல்வத்தை உள்ளறைக்கு அழைத்தாள். செல்வம் கையில் டம்ளரோடு வந்தான். மாலா ஏக்கத்தோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பள்ளிக்கூடத்தில் இருந்திருந்தால் அவளுக்குப் பிடித்த உடைந்த கோதுமை உப்புமா கிடைத்திருக்கும். அம்மா அடிப்பாங்க என்று தெரிந்தும் திருட்டுத்தனமாக அதை வாங்கிச் சாப்பிடுவாள். இப்போது மாலாவுக்குப் பசிப்பது போலிருந்தது.

“செல்வம் உள்ள போய்க் குடி, டம்ளரை வெளக்கற இடத்தில் வைச்சிடு”

“இரும்மா குடிச்சிட்டுப் போறேன்”

பால் மேல் உதட்டில் மெல்லிய வெள்ளைக் கோடாக பதிந்தது. “அத்த பால் தீர்ந்து போச்சுன்னு சொன்னீங்க” என்றாள் மாலா.

“போன்னு சொல்றேன்ல” என்ற மெல்லிய குரலில் செல்வத்தை மிரட்டினாள் அத்தை.

“அத்தை நீங்க ஏன் மெதுவாவே பேசறீங்க, அம்மால்லாம் கோவம் வந்தா சத்தமா பேசறாங்க”

சன்னமாகச் சிரித்தாள் அத்தை. “அது பவுடர் பால் மாலுக் குட்டி, நல்லா இருக்காது கசக்கும், அவன் உன்ன வம்பிழுத்தான்ல அதான் அவனுக்கு கசக்கட்டும்ன்னு தந்தேன்”

“ஓ அப்படியா நல்லா வேணும் அவனுக்கு”

ஏதோ வேலை செய்ய அத்தை உள்ளே போய்விட செல்வம், பானு, மாலா மூவரும் ஒளிந்து பிடித்து விளையாட முடிவு எடுத்தார்கள்.

“சாட் பூட் திரி”

“எப்போதும் நானே கண்டுபிடிக்குணுமா?” சிணுங்கினாள் மாலா.

“கண்டு பிடிச்சா பிடி, இல்லைன்னா நாங்க ரெண்டு பேரும் வேற விளையாடறோம்” என்றான் செல்வம். கோபித்துக் கொண்டு மாலா போய் ஒரு மூலையில் உட்கார்ந்து கொண்டாள். பானுவும், செல்வமும் ஓடிப் பிடித்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

ஊருக்குப் போனால் இப்படி இல்லை எல்லோரும் சேர்ந்து விளையாடுவோம். செல்வம் பண்ணும் அட்டசாகத்துகு எல்லாம் சேது மாமா அடி போடுவார். முழுப் பரிட்சை லீவுக்கு அம்மா, அப்பா, அக்கா எல்லோரும் ஊருக்கு போவோம். அத்தை வீட்டிலேயும் எல்லோரும் வருவாங்க. சித்தி வீட்டிலிருந்தும் வருவாங்க. நாங்க எல்லாரோடும் அங்கே ஏழு கல் பாண்டி, பல்லாங்குழி, தாயம் எல்லாம் விளையாடுவோம். சேது மாமா தான் ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு புது விளையாட்டை சொல்லித் தருவாங்க. போன லீவில் அவர் நிறைய புளியாங்கொட்டையைப் பரப்பி வைத்து, வாயால் சேது மாமா ஊதிக் காட்டினார் பத்து பன்னென்டு புளியாங்கொட்டை டான்ஸ் ஆடறது மாதிரி ஓடி அங்கொன்னும் இங்கொன்னுமாக, பாக்க அளகா இருந்துச்சு, அப்பறம் அதை எல்லாம் மறுபடி ஒன்னா வைச்சிட்டு இப்படி ஒவ்வொருத்தரும் ஊதுங்க, யார் அதிகம் புளியாங்கொட்டை சேருதோ அவங்க ஜெயிச்சவங்கன்னு சொன்னார். நாங்க எல்லாரும் ஜோரா விளையாடினோம். செம கலாட்டா. அப்ப பார்த்து அந்த பக்கமா பெரிய மாமா வந்ததாரு, ஓடி போய் சேது மாமா புது வெளயாட்டு சொன்னாரு மாமான்னு சொல்லிட்டே கட்டி பிடிச்சேன். அவரு ஏதோ தேளு கடிச்ச மாதிரி கைய உதரிக்கிட்டு முஞ்சிய கோவமா வைச்சிச்சி கிட்டு உள்ள போயிட்டாரு. இதுவே சேது மாமான்னா தூக்கி தலைமேல சுத்துவாரு. அப்படி தான் முன்ன ஒரு முறை சுத்தின போது சரியா தாத்தா “பிள்ளய தல மேல தூக்கி சுத்தாத குடலேறிக்கும்ன்னு எத்தன வாட்டி சொல்றது. இப்படி சின்ன பிள்ளகளோட எப்போது பாரு ஒரே ஆட்டம், வெல வெட்டிக்கு போவலன்னாலும் வீட்டுல மூட்ட ஏத்தா இறக்க ஒட்டடை அடிக்கன்னு வேல பாக்கலாமே. படிப்பு முடிஞ்சிட்டா துர மாறி இருக்கனுமா?” என்ற போது சேது மாமா கொஞ்ச நேரம் சோகமா உட்கார்ந்து இருந்தாரு. தாத்தா அம்மாவுக்கு அப்பா தானே அதான் இப்படி எப்போப் பாரு திட்டிகிட்டே இருக்காரு. “சேது மாமா நீ செல்வத்தோட அம்மாச்சி வீட்டுல பொறந்திருக்கலாம் அத்த மாறி அவங்க அப்பா கூட மெல்ல பேசுவாங்க, கோவமா திட்டவே மாட்டாருன்னு நினைக்கிறேன்னு” சொன்னதும் உடனே சிரிச்சிட்டே “பெரியவங்கன்னா அப்படி தான் குட்டி இருப்பாங்க. அவங்க திட்டறதெல்லாம் நல்லதுக்கு” சொன்னாரு. “அய் மாமா சிரிச்சிட்டாரு பாரு பானு, பன்னீர் மாமாவ நான் சிரிக்க வைச்சிட்டேன்” என்று சொன்னதும், சேது மாமா மறுபடியும் தட்ட மாலை சுற்றினதும் எனக்கு கிறுகிறுன்னு வந்துட்டுட்டது.

அம்மாயி வீடு ரொம்ப பெரியது, ஒரு தெருவிலிருந்து இன்னொரு தெரு வரையிலும் நெடுக இருக்கும் வீடு. அம்மா கிட்ட மாலா அடிக்கடி கேட்பா ஏம்மா அம்மாயி வீடு இவ்வளவு பெரிசா இருக்குன்னு. நெல் காய வைக்க, வெங்காயம், மிளகாய் மூட்டை எல்லாம் அடிக்க வசதியா அப்படி நெட்டுக்க கட்டி இருக்காங்கன்னு சொல்லுவாங்க அம்மா. கிழக்கு வாசல் இருக்கும் தெருவுக்கும் மண் வாசலுக்கும் நடுவுல பெரிய மேடு இருக்கும். கருங்கல்லு, வெள்ளை கல்லுன்னு அங்கங்க கல்லு கிடக்கும். நாங்க சாயுங்காலம் கல்லா மண்ணா விளையாட அது தான் இடம். கொஞ்சம் உள்ள தகரம் போட்ட தாழ்வாரத்தில நாலஞ்சி மாடு இருக்கும். எல்லாம் பசு மாடு. மாட்டுக்கு தண்ணி வைக்கத் தொட்டி இருக்கும். லட்சுமியும் மத்த மாடுங்க எல்லாம் எதையாவது மென்றுகிட்டே நிக்கும். அப்படி நிறைய நேரம் மென்னு தின்னா தான் நானும் நல்லா பெரிய பொண்ணா ஆவேன்னு அம்மா சொல்லுவாங்க. இந்த புறம் உச்சா போற இடம், குளிக்கிற இடம் இருக்கும். கக்கூஸுக்கு காலைல வாரிக்கு தான் போகனும்.

மண் வாசல் ஓரமா வடக்கால சின்ன இடத்தில் வேப்பமரம், கொஞ்சம் பூச்செடி எல்லாம் இருக்கும். நாலைஞ்சி குண்டு மல்லி தான் பூக்கும். அதுக்கு நானும் பானுவும் சண்டை போட்டுக்குவோம். அக்கா சத்தம் போடாமா பறிச்சி வச்சிச்சிப்பா. எங்களுக்கு எப்பவும் கனகாம்பரம் தான் கிடைக்கும். அத்த வந்து உங்களுக்குத் தான் அதிகம் பூன்னு எங்க இரண்டு பேரையும் அழாம இருக்க சொல்லுவாங்க. அம்மா தோசை ஊத்தி போடும் போது எல்லா பிள்ளைகளும் அங்கே உட்கார்ந்து சாப்பிடற அளவுக்கு இடம் இருக்கும். சிலமுறை சோறு பிசைஞ்சிட்டு வந்து வாசலில் வைச்சி எல்லா பிள்ளைகளுக்கும் கொடுப்பாங்க அப்ப செல்வம் லபக் லபக்னு தின்னுட்டு முன்ன முன்னக் கைய நீட்டுவான். அத்த சண்டை போட்டா ஓடிப் போய் செவுத்துல முட்டிக்குவான். அம்மா அவனுக்கு எப்போதும் அதிகம் சப்போர்ட் பண்ணுவாங்க. வளர்ற பிள்ள திங்கட்டும்பாங்க. ஆனா அவன் என் கையிலிருந்து பிடுக்கிப்பான். அதைக் கூட ஒன்னும் சொல்ல மாட்டாங்க. அவன் தங்கிச்சிய மட்டும் நல்லா பார்த்துக்குவான். என் அக்கா அப்படி இல்ல, என் கூட சண்டை போடறா. அம்மாகிட்ட கோள் மூட்டி அடி வாங்கி வைக்கிறா. நினைக்க நினைக்க அழுகையா வரும். சேது மாமா மட்டும் தான் உம்முன்னு இருக்கக் கூடாது. சிரிச்சிட்டே இருக்கணும்னு சொல்லி கிச்சி கிச்சி மூட்டுவாங்க.

அது வடக்கு வாசல் வரை ஒரே ரூமாட்டாம் இருக்கும். வடக்கு வாசலைத் தாண்டினதும் வெளில முல்லப்பூ பந்தல் இருக்கும். நிறைய முல்லை பூக்கும். ஏணி வச்சி ஏறி செல்வமும், பன்னீரும் பூப்பறிச்சித் தருவாங்க. அம்மா, அத்தை எல்லாம் சேர்ந்து சாயுங்காலம் முழுக்கக் கட்டி எல்லோருக்கும் வச்சி உடுவாங்க. அம்மா ரொம்ப நெருக்கமாக் கட்டுவாங்க. அவங்கிட்ட நைஸ் பண்ணி பானுவும், அக்காவும் வாங்கி வச்சிப்பாங்க. எனக்கு எப்போதும் அத்தை கட்டின லொட லொட பூ தான் கிடைக்கும். வாங்கி வச்சிக் கிட்டு கொஞ்ச நேரம் உம்முன்னு இருப்பேன். ஆனா எல்லாரும் ஓடிப் பிடிச்சி விளையாடும் போது போய் விளையாட சேர்ந்துக்குவேன்.

காலையில எல்லா பிள்ளைகளும் எந்திரிச்சி வாரிக்குப் போவோம். லீவுக்கு போகும்போது எப்போவுமே வாரில தண்ணி இருக்காது. எப்பவாவது ஐய்யாத்தில் தண்ணி வந்தா வாரிலையும் வரும்ன்னு சேது மாமா சொல்லுவாரு. ஒரே ஒரு தபா வாரியில் தண்ணி நிறைய வந்துச்சி அப்ப அது பாக்க காவேரி மாதிரி இருந்துச்சி சொன்னாரு. ஆனா நான் ஒரு வாட்டி கூட வாரில தண்ணி வந்து பார்த்தது இல்லை. வாரிக்கும் வீட்டிக்கும் நடுப்புற பெரிய புளியாமரம் இருக்கும். சேது மாமா பிள்ளைங்களை அதில் கிளையப் பிடிச்சி ஆடச் சொல்லி ஒரு விளையாட்டு சொல்லிக் குடுத்தாங்க ஒரு முறை. அப்படி ஆடிக் கீழ விழுந்து பன்னீர் ஒரு டைம் கைய ஒடச்சிக்கிட்டான் அன்னிக்கு சேது மாமாவுக்கு செம திட்டு. அதுக்கு அப்பறம் யாரும் தாத்தாக்கு தெரிஞ்சி புளியங்கிளையில் ஆட மாட்டோம். தாத்தா தோட்டத்துக்கு போயிருக்காங்கன்னா ஒரே குதியாட்டம் போட்டு கிளையிலும் தொங்குவோம். கிளை எட்டாத பிள்ளைங்களை மாமா தான் தூக்கி விடுவாரு. என்ன ஒரு முறை தூக்கி கிளைய பிடிச்சி ஆடச் சொன்னப்பா ஒரே கத்தா கத்திட்டேன். கை வேற எரிஞ்சது. சிவப்பாயிடுச்சி. ஒரே அழுகை. அப்பறம் மாமா தும்பப் பூவில மோதிரம் செய்து போட்டுவிட்டா ரொம்ப நேரம் புதுசா வைச்சிருக்கானு என்னைச் சொல்லுவாரு. எல்லோரும் சீக்கிரம் பிச்சிப் போட்டுடுவாங்க. பானுவுக்குப் பத்து நிமிஷம் கூட போட்டு இருக்க துப்பு இருக்காது. என்னோடதையும் பிக்க பாப்பா தடிச்சி. பூவரச மரத்து பீப்பி கூட செய்து ஊதிக் காட்டுவாங்க. செல்வத்துக்குக் கூட ஊத வராது. நான் ஊதிடுவேன். கற்பூர புத்தின்னு சொல்லுவாரு. ரொம்ப நல்ல மாமா.

யோசித்துக் கொண்டிருந்த மாலா கொஞ்ச நேரத்தில் எழுந்து அவர்களோடு சேர்ந்து ஓடி ஆரம்பித்தாள். உடனே செல்வம் ஏதோ கிண்டல் செய்ய பானு அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தாள். இவங்களை மாதிரி இல்லை சேது மாமா அவர்தான் ரொம்ப நல்லவர் என்று நினைத்தாள்.

“ஏய் பேசமா ஒரு இடத்தில் உட்காருங்க, இப்ப ஊருக்குக் கிளம்பணும், ஓடி பிடிக்கிறேன்னு எதையும் தள்ளி கிள்ளி விட்டீங்க, அடிதான்” என்று சொல்லிக் கொண்டே வந்தாள் மாலாவின் அம்மா.

“இவ்வளவு நேரம் சும்மா இருந்தா இல்ல, இப்போ நான் இன்னும் ட்ரஸ் கூட மாத்தலன்னு அழுவா பாரேன்” என்று செல்வம் சொல்லி முடிக்கும் முன்னேயே மாலா “அம்மா நான் இன்னும் யூனிபார்ம் கூட மாத்தல” என்று சிணுங்கி அழத் தொடங்கியதும், செல்வமும், பானுவும் கொலென்று சிரித்தார்கள்.

“இதுக்கு தான் உனக்கு அத்த கசக்கிற பால் குடுத்தாங்க வெவ்வெவ்வே”

“கசக்கிற பாலா” என்று ஒரு வினாடி யோசித்த மாலாவின் அம்மா “சரி அழகு காட்டினது போதும் இங்க வா ட்ரஸ் கொண்டு வந்திருக்கேன், வா மாத்தி விடறேன்” என்று பேச்சை மாற்றினாள்.

“ஹும் இங்கே வேணாம், நம்ம வீட்டுக்கு போனால் இவங்க ’சேம் சேம்’ சொல்லுவாங்க,” என்று அடம் பிடித்தாள் மாலா.

சின்னதாய் ஒரு அடி போட்டு சட்டை, அரைப்பாவாடையை வலுக்கட்டாயமாகக் கழற்றினாள் அம்மா. குனிந்து குனிந்து கைகளை மடக்கி வித விதமாய் ஆட்டம் காட்டினாள். அம்மாவை விட்டுக் கொஞ்சம் தூரம் ஓடப்பார்த்தாள். அம்மாவுக்கு கோவம் வந்து ஒரு சாத்து சாத்தினாள். இருந்தாலும் மாலா யூனிபார்மை கழற்ற விடவில்லை.

“அண்ணி அந்த சூட்டுக்கோலைக் கொண்டாங்க இன்னிக்கி ஒரு இளுப்பு இளுத்தாத்தான் சரிப்படும்” என்றாள்.

மாலா பயந்துபோய் நின்ற ஒரு நிமிடத்தில் யூனிபார்மை பிடித்து இழுத்துக் கழற்றினாள் பானு. யூனிபார்ம் கிழிந்துபோனது. அவ்வளவுதான் ஜட்டியோடு ஒரேடியாக அழ ஆரம்பித்தவளைப் பார்த்து செல்வமும் பானுவும் ஷேம் ஷேம் என்றார்கள். அம்மா யூனிபாரம் கிழிந்ததைக் கவனிக்காமல் சுருட்டி எடுத்து கூடைப்பையில் திணித்தார். வேறு சட்டையை போட்டு விட்டு ஊருக்குக் கிளம்பினார்கள்.

அம்மாவும் அத்தையும் என்னவோ பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். செல்வமும் பானுவும் பஸ்ஸிலும் ஓயாது எதையாவது விளையாடினார்கள். யூனிபார்ம் கிழிந்து போனதை நினைத்து ஒரே கவலையாக இருந்தது மாலாவுக்கு. அவளால் செல்வம், பானுவோடு விளையாட முடியவில்லை. முன்பொரு முறை சிலேட் உடைந்து போனபோதும் காட்டாமல் வைத்திருந்தற்கு கிடைத்த அடியை நினைத்து ரொம்ப பயமாக இருந்தது.

“ஊருக்குப் போயிட்டு சுருக்க வரணும், காலாண்டு நெருங்குதுல்ல, மாலா அப்பா மஞ்சுவை பார்த்துக்கிறேன்னு சொல்லி இருக்காரு. அதான் சுருக்க வரணும்.”

“ஆமாக்கா வீட்ல போட்டது போட்டபடி இருக்கு. இந்த சேது ஆனா இப்படி பண்ணி இருக்கக் கூடாது, சும்மா வேல வெட்டியில்ல, என்னன்னு கேட்டதுக்கு இப்படியா ?”

“என்னவோ போ அய்யாவுக்கு அவன் ஒரு பாடாத்தான் இருந்தான். அய்யாவும், அண்ணனும் சும்மா இருக்காம ஏதாவது சொல்லிட்டே இருப்பாங்க. அவனுக்கு இரண்டு வருஷம் கழிஞ்சா நேரம் சரியாடும், பெரிய உத்தியோகம் கிடைக்கும் வடுகப்பட்டி வள்ளுவ ஜோசியர் சொன்னதாக மாலா அப்பா சொன்னாங்க. அதுக்குள்ள இப்படி அநியாயம் பண்ணி அண்ணா பேருல தீராத பழியாக்கிட்டுப் போயிட்டான்”

சேது மாமா என்ன பண்ணி இருக்கக் கூடாது, பெரிய மாமா மேல் என்ன பழியாகும் அம்மாவும் அத்தையும் பேசுவது ஒன்றும் விளங்காமல் திருதிருவென்று விழித்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தாள் மாலா. சேது மாமாவை ஏன் தாத்தா எப்போது பார்த்தாலும் திட்டிக்கிட்டு இருக்காங்கன்னு நினைப்பாள். பெரிய மாமாவும் சேது மாமாவை திட்டிட்டாங்களோ. அதுக்கு சேது மாமா என்ன பண்ணி இருப்பாங்க?

பஸ் நின்றது. ரோட்டிலிருந்து வீட்டுக்கு கொஞ்ச தூரம்தான். மாலா வேகமாக நடக்க மாட்டாள் என்று இடுப்பில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு மாலா அம்மாவும் அத்தையும் வேகவேகமாக நடந்தார்கள்.

“அக்கா அவள இறக்கி விடுங்க இல்லாட்டா பானுவும் அடம் பண்ணப் போற என்னால தூக்க முடியாது”

பானு மிடுக்காக “என்னை ஒன்ணும் தூக்க வேண்டாம் நானே நடப்பேன், அவ சோமாசி. அவளை தூக்கிக்கங்க ’சேம் சேம்’ என்றாள்” பானுவைப் பார்த்து

“அம்மா இறக்கி விடுங்க அம்மா நான் வேகமா வரேன்” என்று கெஞ்சினாள் மாலா.

மாலாவை இறக்கிவிட்டு இன்னும் கதைகள் பேசிக்கொண்டே வந்தார்கள் அம்மாவும் அத்தையும்.வீட்டுக்கு பக்கத்தில் வந்ததும், ஸ்விட்ச் போட்டது போல அம்மாவும் அத்தையும் அழ ஆரம்பித்தார்கள் மாலாவுக்குச் சிரிப்பாக வந்தது. “பாவி ராஜா இப்படிப் பண்ணுவியா” என சன்னமாக அத்தையும், “அய்யோ கண்ணு இப்படிப் பண்ணிட்டியேடா, பூ வைச்சி பொட்டு வைச்சி கல்யாண கோலம் பாக்காம இப்படி போயிட்டியே” என்று சத்தமாக அம்மாவும் அழுததும் மாலா எதுவும் புரியாமல் அம்மாவையும் அத்தையையும் மாறி மாறிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

வீடு நிறைய இவ்வளவு கூட்டம் அவள் ஒருநாளும் பார்த்தது இல்லை. கிழக்கு வாசல் வழி உள்ளே நுழைந்த போது சிமெண்ட் திண்ணையை ஒட்டி இருக்கும் ஓடு போட்ட திண்ணையில் நடுவில் ஒரு சேரில் சேது மாமாவை மாலை போட்டு உட்கார வைத்திருந்தார்கள். நெற்றியில் பெரிய பொட்டு. தலையைச் சுற்றி தாவங்கட்டை வரை ஒரு வெள்ளைத் துணி கட்டப்பட்டு இருந்தது. கையைச் சேரோடு சேர்த்துக் கட்டி வைத்திருந்தார்கள். “மாமா கைய ஏன் அப்படி கட்டிப் போட்டாங்க, இவ்வளவு பேரை பார்த்து பயந்து ஓடிடுவாங்கன்ணு கட்டிப் போட்டாங்களோ” என்று நினைத்தாள் மாலா. ஊதுபத்தி மணந்து கொண்டிருந்தது. “ஏன் ஊதுபத்தி திண்ணைல வைச்சி இருக்காங்க, எடுத்துட்டு போய் பூஜையில் வைச்சிட்டு வரலாம்” என்று யோசித்தாள். மேலே மாடத்தில் விளக்கு வேறு எரிந்து கொண்டிருந்தது. தேங்காய் உடைத்து வைத்திருந்தது எல்லாம் பார்த்து பூஜை அறையை திண்ணைக்கு மாத்திட்டாங்கம்மா என்று அம்மாவிடம் சொல்ல ஓடினாள். உள்ளே பக்கத்து வீட்டுப் பாட்டியோடு அம்மா ஏதோ ஜாடையாக பேசிக் கொண்டிருந்ததை பார்த்ததும் மீண்டும் குழப்பமாக இருந்தது. அந்தப் பாட்டியும் அம்மாவும் வெளிய அழுதுட்டுல இருந்தாங்க, எப்படி அழுகை நின்னுச்சி?

புளியாங்கொட்டைகள் பரப்பியிருந்த மூலை கண்ணுக்குப் பட அங்கே சென்றாள். கூட்டமெல்லாம் கலைந்ததும் எல்லா பிள்ளைகளும் சேர்ந்து புளியாங்கொட்டை ஊதி விளையாடலாம் என்று நினைத்தாள். சேது மாமாவைக் கூப்பிட்டு அது பற்றி பேசலாம் என்று நினைத்து திண்ணைக்கு போனாள். சேது மாமாவின் பக்கத்தில் போய் கையை தொட்டு பார்த்தாள் மாலா. ஐஸ் போல சில்லுன்னு இருந்தது மாமாவின் கை.

“மாமா புளியாங்கொட்டை ஊதி விளையாடலாமா நீங்க எந்திரிச்சி வந்ததும்”

இதைக் கேட்டதும் அவளை இழுத்து கட்டிக் கொண்டு அழுதாள் பெரிய அத்தை. பெரிய மாமா துண்டை வாயில் பொத்திக் கொண்டு அழுதபடி அவர்களைப் பார்த்தார். ராஜி, பன்னீர், எப்போதும் வராத சின்னாம்மா பிள்ளைகள் எல்லோரும் இருந்தார்கள். பெரியவங்க எல்லோரும் ஏன் இப்படி அழறாங்க என்று ஒரே குழப்பமாக இருந்தது மாலாவுக்கு, அத்தை அருகில் பானு கூட அழுது கொண்டிருந்தாள். அடிக்கடி அம்மா சொல்லுவாங்களே “பானுவ பாரு எவ்வளவு சமத்தா இருக்கா, தண்டகழுத மாதிரி திரியற நீ, அவள பார்த்து கத்துக்க” நானும் அழனுமோ. கண்கள் மூடியிருந்த சேது மாமாவின் முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்துவிட்டு இந்தப்பக்கம் திரும்பினாள். தூரத்தில் தெரிந்த கூடைப்பையில் அவளுடைய யூனிபார்ம் தெரிந்தது. யூனிபார்ம் கிழிந்து போனது அம்மாவுக்குத் தெரிந்தால்… அவள் உதடு பிதுங்கி முகம் கோணியது. கேவிக் கேவி அழ ஆரம்பித்தாள்.

Advertisements

அனுமானம்- ந. பானுமதி சிறுகதை

பானுமதி. ந

‘கில்லாப் பரண்டி, கீப் பரண்டி, மாப்பரண்டி
மல்லிக மொட்டு போன்றவனே!
முன் ஆனி மாம்பழம் தின்னவனே!
ஆனி மாம்பழம் தின்னவனே
அப்புச்சிக் கைய மடக்கு
மாட்டேன்னா போ போ
இங்கே இங்கே வா வா
பார் பார் வாழைத்தார்
தாளம் போட்ட கோபுரம்
சீமா தேவி பூமா தேவி
கை மடக்கு
கை எங்க காணும்?
குருவி கொத்திப் போச்சு’

ஆம், குருவிதான் கொத்திப் போயிருக்க வேண்டும்.அது கொத்திப் போனது உடலையா, உணர்வையா? இரண்டும் கொஞ்சம் கொஞ்சம் எஞ்சிப் போகும்படி கொத்தியிருக்கிறதா இல்லை விஞ்சிப் போகும்படியா? சிறு வயதில் என்னுடன் அம்மா விளையாடிக்கொண்டே சொல்லிய பாடல்கள் பலவற்றில் பொருளற்றதாகத் தோன்றும் வார்த்தைகளுடன் உள்ள இந்தப் பாடல் மட்டும் நினைவிருப்பது விந்தைதான்.

என் பெற்றோர்களின் பிறந்த ஊர் இது. நான் கூட  இங்குதான் பிறந்தேனாம். எனக்கு இரண்டு வயதாகையில்,அம்மாவின் ஆசைக்கிணங்கி அப்பா நல்ல வேலை தேடி எங்களுடன் சென்னைக்குப் போனாராம்.சிறிது சிறிதாக பிறந்த மண் பிரிந்து விட்டது. அப்பாவும் என் பதின்மூன்றாம் வயதில் என்னையும் அம்மாவையும்  தவிக்க விட்டுவிட்டுப் போய்விட்டார். இருபத்தி இரண்டு ஆண்டுகள் நான் வந்திராத ஊர். சொந்தங்களின் கேள்விகளுக்கு அஞ்சி அம்மா வரமறுத்த ஊர். நான் மிகப் பிடிவாதமாக வந்துள்ளேன். அப்பத்தா வீட்டில் தான் வாசம். வீட்டு வாசலின் முகப்பில் அழகான வளைவு, அதன் இரு புறங்களிலும் வெள்ளை யானைகள் துதிக்கைகளை மேல் நோக்கி வளைத்து வரவேற்கும் தோற்றத்தை அமைத்த அந்த வித்தகனைப் பார்க்க வேண்டுமெனக் கேட்டேன். அப்பத்தா சிரித்தார்.

“நீயி கல்லைப் பாரு, கலயப் பாரு,காசுக்காக இல்லாம உசுரு நிக்க மாரி படச்சுப் போட்டானே அத்த நெனச்சுப் பாரு, அவன பாக்க ஏலாதையா, அவன் ஒரு பரதேசி.எங்கிட்டிருந்தோ வந்தான் திடீன்னு; சாதி, குலம், குடும்பம் ஒன்னும் வெளங்கல; இக்கட்டடம் கட்டயில வந்தான்யா;மேஸ்திரி வளவுக்கு தடுமாறுராரு, சித்தன் கணக்கா வந்தான். முட்டயும், சுண்ணாம்பும் முத்தும் ஒடச்சு அச்செடுத்தான், பதிச்சான் களிறும் பிடியுமா சமச்சான் ’ ஐய, ஒன்னு, பிடி வையி, இல்ல களிறு என்னா ரெண்டையும் கொழப்புதேன்னு சொன்ன உன் அப்பனப் பாத்து சிரிச்சான்.மக்கா நா போயிட்டான்.அவனக் கண்டா காலுல விழுவணும்னு எம் மனசு அடிச்சுக்குது.அதென்ன பிடியும், களிறும்னு மண்ட சாயும் முன்ன தெரியணும்னு ஆவலாதியா இருக்கு.உனக்காவது பிடிபடுதா” என்றாள். யாருக்கோ எங்கேயோ தப்பாக புரிபட்டு நான் இங்க வந்திருக்கிறேன்னு அப்பத்தாகிட்ட எப்படிச் சொல்ல? கருவினுள் மீண்டும் புகுந்து கொள்ளும் ஆசையில் நான்  இப்படித் தீர்மானித்தேனோ என்று என்னையே நான் எள்ளி நகையாடிக்கொண்டிருக்கிறேன் என்பதை அப்பத்தாவிடம் எதற்குச் சொல்ல வேண்டும்?

நடந்து நடந்து புதுக்குளக் கரைக்கு வந்துவிட்டதை உணர்ந்தேன்.அருகிலிருக்கும் கோயிலிலிருந்து ரீங்கரிக்கும் மணியோசை காற்றில் மிதந்து வருகிறது. இல்லை, இந்த நேரம் இன்னமும் நடையே திறந்திருக்கமாட்டார்களே ? ஏதும் விசேஷமா இல்லை என் மனக்காதுகள் கேட்கும் ஒலியா? தலையை உதறிக் கொண்டேன் எண்ணங்களை உதறும் முகமாக. செம்மண் நிறத்தில் இருக்கிறது இந்த புதுக்குளம்; ஆனால், கையில் நீர் அள்ளியவுடன் நிறமற்றுத்தான் தெரிகிறது.அசைந்தாடும் இடையில் குடத்தை இருத்தி நீர் மொண்டு செல்லும் பெண் என்னை வினோதமாகப் பார்த்துக்கொண்டே சென்றாள்.’செம்புலப் பெயல் நீர் போல’என்பதற்கு மண்ணின் நிறம் கொள்ளும் தண்ணீர் என்று நான் படித்த காலத்தில் ஒரு விளக்கம் சொல்வார்கள்; இன்று அதற்கு மாறுபட்ட அர்த்தத்தை சிலர் சொல்லக் கேட்கையில் அதுவும் நன்றாகத்தான் இருக்கிறது.மண்ணின் நிறம் படியாத நீர்- இல்லை அப்படிச் சொல்வதற்கில்லை-குடத்தில் மொள்ளும் போதும்,வீட்டில் சேமித்து வைக்கும் போதும் அந்த நிறம் சற்றே தெரியத்தான் தெரிகிறது;கைகளில் அள்ளும் போதுதான் மாயமாகிவிடுகிறது.இடுக்கின் வழியே மாயமாகும் நிறமற்ற நீர்.

நான் இந்த ஊருக்கு வந்து ஒரு வாரமாகிவிட்டது. என் விடுமுறை முடியப் போகிறது.நான் பணியில் மீண்டும் சேர்வதா அல்லது மருத்துவரைப் பார்ப்பதா?அம்மா முதலாவதையும், நான் இரண்டாவதையும் தேர்ந்தெடுக்கும் மனநிலையில் இருக்கிறோம். ஆனாலும் என்னுடைய தேர்வு எனக்குக் குழப்பமாக இருக்கிறது.இப்படியெல்லாம் சிந்தித்துக்கொண்டேவந்தவன் கால் போன போக்கில் குயவர் தெருவிற்குள் வந்துவிட்டேன்.மண் வனைந்து வனைந்து பாண்டமாவது என்ன ஒரு விந்தை! நேர்த்தியாக, மிக நேர்த்தியாக சுழன்று சுழன்று வரும் சக்கரத்தின் மேலே உருவாகும் ஒரு பிம்பம்-ஓ, என்னைப் பார்த்து அவர் கவனம் சற்றே கலைய திறமையான விரல்கள் இலாவகமாகப் பிடித்தாலும் பானை உரு மாறியது.ஆனால், அவரோ சிரித்துக் கொண்டே ‘‘பானயை நெனைச்சேன், கலயத்தைப் புடிச்சேன்,எதுவானா என்ன அதததுக்கு தக்கின பயன்’’என்றார். எதுவானால் என்ன என்று எதையும் விட்டுவிட முடியுமா?

முடியும் போலும்.அப்படித்தான் கடவுள் என்னை விட்டு விட்டார். அவர் என்னை வனைந்த போது குறுக்கிட்டது எது அல்லது யார்? என்னை பானையாகப் பிடிக்க நினைத்தாரா, நான் தான் கலயமாகி விட்டேனா? வனையப்பட்ட பொருளுக்கு அந்த உரிமை உள்ளதா என்ன?

“என்ன தம்பி, ரொம்ப யோசிச்சிக்கிட்டு நின்னுட்டீங்க.இது ஏற்பட்றதுதான்,நாங்க உரு மாத்துவோம்,இல்ல அழிச்சி செய்வோம்,ஏதோ ஒப்பேத்தணுமில்ல.”

‘ஏங்க, கடமெல்லாம் இதில செய்வீங்களா?’

அவர் சிரித்தார். ’ஏல மூக்கையா, தம்பிக்கு மண்ணெல்லாம் ஒன்னு போலிருக்கு.கரம்பக் காட்டையும்,களிமண்ணு நிலத்தையும், செம்மண் பூமியையும், கரிசல் காட்டையும் ஒண்ணா பாக்குது’

‘அதுடவுன்லேந்து வந்திருக்கு.அதுக்கு இன்னா தெரியும்?நாமள்ள சொல்லோணும்’

“அதுவும் செரித்தான்.மண்ணுக்கு மரபுண்டு, குணமுண்டு, இன்ன இன்ன நெலத்துல நான் இப்படீப்படி வருவேன்னு அது சொல்லும் தம்பி.அதை விட்டுப் போட்டு அதுங்குணத்தை நாம மாத்தக்கூடாது.அது சரி தம்பி, கடம் வேணுங்களா உங்களுக்கு?தட்ட வருமா?’

‘இல்லீங்க, சும்மா தெரிஞ்சுக்க கேட்டேன். நா வரேணுங்க”

அப்படியென்றால் இரு வேறு மண்ணெடுத்து என்னை அந்தக் கடவுள் எப்படிக் கடைந்தான்? கடமுமில்லை, பானையுமில்லை ஆனால், இரண்டும் இருக்கிறதே என்னிடம்.

“இரண்டில் ஒன்று, நீ என்னிடம் சொல்லு என்ன விட்டு வேறுயாரு உன்னைத் தொடுவார்” என்று பாலு டீக்கடையிலிருந்து பாடிக்கொண்டிருந்தார்.அங்கே பெஞ்சில் அமர்ந்திருந்த கூட்டத்தில் என்னை சிறிது நேரம் தொலைக்க விரும்பி ‘கட்ட சாய்’ எனச் சொல்லிவிட்டு அமர்ந்து கொண்டேன். பாலு மீண்டும் பல்லவிக்கு வந்து’இரண்டில் ஒன்று’ என்றார்.கதர் சட்டையும், பெரிய பெரிய பூக்கள் போட்ட கைலியுமாக இருந்தவர் ‘ஏன்யா, பழசான பாட்டத்தான் போடுவியா?’என்றார்.

“உன்னயெல்லாம் உக்காரவுட்டதே தப்பு;நீ ஏதும் பொருத்தமா ட்ரஸ் போட்ருக்கியா, கதர் சட்டயும், கைலியும் இதில பாட்டு பழசாம்,பெரிசா சொல்லவந்துட்டாரு.என்னைக்கும் உள்ள பாட்டுய்யா,என்ன சார் நாஞ் சொல்றது?” கடைக்காரர் திடீரென என்னைக் கேட்பார் என நான் நினைக்கவில்லை.மையமாகச் சிரித்தேன்.

ஆனால், அகிலா என்னைக் கேட்டாள், இரண்டில் நீ எது என்று. நீ ஈரிதழ் சிட்டா என்றும் சினந்தாள். கடுமையான கோடை அப்பொழுது; மேற்கே பார்த்திருந்த வீட்டில் சூரியன் மறைந்த பிறகும் அவன் ஆதிக்கத்தின் தாக்கம் மிகுந்திருந்தது. காற்றை அவன்தான் கைது செய்திருக்க வேண்டும்; விடுவிக்க மனமில்லை இன்னமும் அவனுக்கு. உடல் ஆடைகளிலிருந்து விடுதலை கேட்டது.

’மால தீபாராதன பாக்கப் போறேன். நீ எங்கியாவது போறதுன்னா,சாவிய வழக்கமான இடத்ல வச்சிடு’ என்று அம்மா கோயிலுக்குப் போய்விட்டாள். சற்று காற்றாட இருக்கலாம் என்று உடுப்பைக் கழற்றிவிட்டு இடையில் ஓரிழை துண்டைக் கட்டிக் கொண்டு நாவலுடன் உட்கார்ந்துவிட்டேன். அதில் தொலைந்து போனவன், கதவு திறந்திருப்பதையோ, அருகில் அகிலா நின்றிருப்பதையோ முதலில் கவனிக்கவில்லை.பதட்டத்துடன் எழுந்தவன் பரபரப்போடு ஆடைகளை அணிந்து கொண்டேன். அவள்  முகம் அதிர்ச்சி, அருவெறுப்பு, கோபமென பல உணர்வுகளைக் காட்டியது. வாயிலை நோக்கி வேகமாகப் போனவளை தடுத்துப் பிடித்தேன்.சீறினாள், என் கையை உதறினாள்; ’தொடாதே,கரப்பான் ஊர்ற மாரி இருக்கு’ என்றாள். என்னால் எதுவும் பேச முடியவில்லை. ஆனால், அவள் தொடர்ந்தாள்.

’ஏன்?ஏன்? நீயார், இரண்டில் எது நீ?’

தன்னிலையச் சீண்டும் இந்தக் கேள்விக்கு எனக்கு கோபம்தான் வந்திருக்க வேண்டும்; ஆனால், அழுகைதான் வந்தது. அவள் வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றாள். சிறிது நேரம் கழித்து ஒன்றுமே சொல்லாமல் போய் விட்டாள். நான் இடிந்து போய் உட்கார்ந்துவிட்டேன்.

மறு நாள் மாலை அலுவலகத்திற்கு வந்தவள்’வா என்னோடு’ என்றாள். ’எங்கே’என்றேன்.

“மருத்துவரை சந்திக்கப் போகிறோம்”

‘எதற்கு?’

“உன்ன அவர் பாக்கட்டும்”

‘என்ன எதுக்கு அவர் பாக்கணும்?’

“பின்ன,உன் பிரச்சன என்னன்னு தெரியணுமில்ல”

‘கண்டபடி கற்பன பண்ணாத; எனக்கு ஒண்ணுமில்ல’

“அத அவரு சொல்லட்டம்”

‘நான் இதுக்கெல்லாம் ஒத்துக்கமாட்டேன்.உனக்கு இப்படியெல்லாம் எங்கிட்ட பேச வெக்கமே இல்லியா? என்ன ரொம்ப காயப்படுத்தற’

“நான் உனக்கு நல்லதுதான் சொல்றன்.வெக்கப்பட என்ன இருக்கு இதில? ”

‘ இல்ல, உனக்குப் புரியல்ல, நீ சந்தேகப்படற.உங்கிட்ட என்ன நா ஏன் நிரூபிச்சுக்கணும்?பலிகடாவாக நா தயாரில்ல’

“புரிஞ்சுக்க, நா மொத்தமா உன்ன வுட்டுப் போயிடுவேன், நீ ஒத்துக்கலைன்னாக்க”

‘போ,போ,நல்லவேள, கல்யாணம் நடக்கல, உன்ன வச்சு குடும்பம் நடத்தமுடியாது தாயீ, நாம ஏதோ சந்திச்சோம்,பிடிச்சிருந்திச்சு, பழகினோம், இப்ப வெலகறோம், அவ்ளவ்தான்’

“அவ்ளோதானா,சரி, எனக்கு நல்ல காலம் போல.”

அவள் பிரிந்து போனாள்; அவளுக்குக் கல்யாணமும் ஆயிற்று.நான் போகவில்லை; ஆனால், அவளைக் கேட்க வேண்டும் போலிருந்தது-இந்த உன் மாப்பிள்ளையை எப்படித் தேர்ந்தெடுத்தாய் என்று.

வீட்டில் என்னையும் மீறி விக்கி அழும்போது அம்மாவிற்கும் தெரிய வந்தது.ஆறுதல் சொன்னாள் அம்மா. ஆனால் ‘விட்றா, நான் நூறு பொண்ண கொண்டு வந்து நிறத்தறேன், கவலப்படாதே ’என்று சொல்லவில்லை.அம்மாவும் உணர்ந்திருக்கிறாளோ? எனக்குப் புரியவில்லை. சுண்டிய நாணயத்தில் பூவும் இல்லாமல், தலையும் இல்லாமல் நெட்டுக்குத்தாய் நிற்கும் ஒரு பகடையாட்டம்; அமைந்து இருக்கையில் பூவும் இருக்கிறதே, தலையும் இருக்கிறதே;நிலவின் மறைந்த மறுபக்கம் எனக்குத் தெரிகிறதே- யாரிடம் சொல்ல  முடியும், யாரைக் கேட்க முடியும்?

ஆசாபாசங்கள் அனைவருக்கும் பொதுவில் ஏற்படுவதில்லையா? உள்ளின் உள்ளாக என்னில் பொதிந்துள்ள என் உருவை மறுத்து, நான் விரும்பாத, நான் நம்ப மறுத்ததை ஏதோ ஒரு மருத்துவ பரிசோதனை காட்டிவிட்டால் நான் என்ன செய்வேன்? அதுதான் உண்மை என்று என்னால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியுமா? அதன்படி ஒரு புதுத் தோற்றம் பெற்றுக் கொள்ள முடியுமா? மனம் ஒன்று உடல் ஒன்றாக உலா வர முடியுமா?

கேள்விகள், கேள்விகள், சூழும் கேள்விகள்,பதிலுக்குப் பயப்படும் கேள்விகள்; விடை தெரியாத கேள்விகள் எவ்வளவோ பரவாயில்லை. நேர்ப்பட்டுவிடுமோ என்ற அச்சத்துடன் பதிலை அணுக என்னால் முடியுமா?

“வெட்டு ஒண்ணு, துண்டு ரெண்டுன்னு இருக்கணும்,சரி பாத்து அடிக்கணும்,கண் அளக்க, கை விரையணும்,இல்லேன்னா வெட்டவே வரக் கூடாது” தெருவில் இரு மர ஆசாரிகள் பேசிக்கொண்டே என்னைக் கடந்து சென்றார்கள்.

அம்மா அதைத்தான் சொல்லாமல் சொல்லிவிட்டாள். ’நா இருக்கேன் உனக்கு, நீ இருக்க எனக்கு, இப்படியே இருந்துடுவோம்டா’

எனக்கு வாய் விட்டுச் சொல்ல வரவில்லை. திரிசங்கு சொர்க்கம் இதுதானோ?

 

வேலி- கமல தேவி சிறுகதை

கமல தேவி

காற்றை வடிகட்டும் கண்களுக்குத் தெரியாத அலைகளால் ஆன வலையை சில ஊர்களைச் சுற்றி அமைக்கும் பணியின் இறுதிக் கட்டத்தை நெருங்கியிருந்தார்கள். அப்பொழுது  த்வரிதாவிற்கு பத்து வயதுக்கு மேல்  இருக்கலாம்.

“வீட்லயே இருக்கனும் த்வரிதா…” என்பதை கேட்டுக் கேட்டு சலித்தாள். அவளின் கூட்டாளிகளும் அவ்வாறே வீட்டிற்குள் வைக்கப்பட்டார்கள்.

விலைமதிப்பில்லாத அந்தத் திட்டம் நகர்களை சமைக்கும் அமைப்பின் சாதனைகளின் சிகரம் என்பதால் அதை வடிகட்டிய காற்றின் அலைகளில் பதிக்கும் பணியும் விரைந்து நடந்து கொண்டிருந்தது.

நவீன வாழ்வின் அத்தனை அம்சங்களும் இருந்தாலும் அவர்கள் கொஞ்சம் தள்ளியே இருந்தார்கள். அது மேட்டுநிலப் பகுதி.நீர் நிற்காத நிலம். ஆனால் ஊற்றுகள் எங்கும் இருந்தன. அவர்கள் இயற்கையோடு நின்று பெற்று வாழ்ந்தார்கள். அந்த இயற்கை ஒரு உள்ளங்கை போல விரிந்து தன்னை காண்பித்து ஈர்த்தபடி இருந்தது. அதன் ஆழத்தில் உள்ளதன் சாரமென அது விரிந்திருந்தது.

அன்றாட செயல்களில் இருந்த ஊர்களில், மெதுவாக மெல்லிய அறியாத கெட்ட வாசனை காற்றில் கலப்பதைப் போல புரளிகள் பரவி சூழ்ந்தன. எங்கிருந்தோ ஆபத்து என்று பேசிப் பேசி அது இல்லாமலேயே அதை அருகில் கண்டார்கள். த்வரிதாவின் கண்கள் காணவே ஒரு மாயத்திரை ஓவியத்தை மெல்ல மெல்ல கலைத்து விரித்ததைப் போல சூழல் மாறிக் கொண்டிருந்தது.

“நாளைக்கு என்ன நடக்குமோ என்ற கேள்வி,” இயல்பிலிருந்து எச்சரிக்கைக்கு மாறியது. அது பேரச்சமாக மாறி சூழ்ந்ததும், மனிதர்கள் எதைப் பற்றியும் சிந்திக்காமல் அதைப் பற்றியே சிந்தித்தார்கள். அந்தத் தருணத்தில் இந்த பாதுகாப்பு வலை மிகப்பெரிய ஆசுவாசமாக இருந்தது. அவர்கள் அந்தவலை போலவே பூமிக்கு அடியில் உருவான இன்னொரு பாதையை அறியவே இல்லை.

ஒவ்வொரு முறையும் வடிகட்டிய காற்றின் புதியஅலை கடந்து செல்கையில் அரசின் சாதனை மென்மையாக காதுகளில் ஒருமுறை ஒலித்துச் செல்வதாக இருந்ததால் த்வரிதா தோள்களை குறுக்கி கண்களை மூடிக் கொண்டு சிரித்தாள்.

என்றைக்கு பக்கத்து நகரத்து அரசு தன் நுண்ணுயிர் ஆயுதத்தை பரப்பும் என்று அறிய தீவிரமாக ஒற்று வேலை நடந்தது. நகரின் மேல் பறந்த நுண் ஒற்றனான செயலி அளித்த கணிப்பு நாளிற்கு முன், வேலைகள் முடியும் களிப்பு அறிஞர்களிடம் இருந்தது.

இரு ஆண்டுகளில் ஊர்கள் இணைந்து மெல்ல மெல்ல ஒரு நகரமாகிக் கொண்டிருந்தது. மனிதர்களும் மாறிக் கொண்டிருந்தார்கள். புது ஆட்கள் குடியேறினார்கள்.

த்வரிதா சுற்றுலா வந்த இடத்திலேயே நிரந்தரமாக தங்கிவிட்டதைப் போன்ற மனநிலையில் இருந்தாள். தன் வீடு எங்கோ இருப்பதான ஒரு பிரமை அவளுக்கு எப்போதும் இருந்தது. உறங்கி விழிக்கையில் எங்கிருக்கிறேன் என்ற எண்ணம் அகன்றபின் இதயம் படபடக்கும். ஒருவாறு ‘நம்ம வீடு தான்….நம்ம வீடுதான்,” என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொள்வாள்.

பயன் தரும் கால்நடைகளுக்கு மட்டும் நகரின் எல்லையில் வாழிடம் உருவாக்கப்பட்டிருந்தது. தன் வீட்டு பப்பியை நகர்அமைப்பின் ஆட்கள் அழைத்துச் செல்கையில் அவள் கலாட்டா செய்ததால் அவள் மனநலமருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டாள்.

மருத்துவர், “ஏன் இவ்வளவு சோசியல் ரெஸ்பான்சிபிலிட்டி இல்லாமல் இருக்கிறாய்,”என்று சர்வைவல் ஆப் பிட்டஸ்ட் பற்றி நிறைய பேசினார்.

“பப்பி யாரையும் எதுவும் செய்யாது,” என்றாள்.

“நம்ம சிட்டிக்கு மைக்ரோ வெப்பன்ஸ்ஸால வார் வரப்போறது தெரியாதா?”

“ம்”

“உன்னோட பப்பி அதோட கேரியரா இருக்க வாய்ப்பிருக்கு,”

“அப்ப நானும் கேரியரா?”

“இவளுக்கு ஆங்சைட்டி லெவல் கூடுதல். கவுன்சிலிங்கோடு மருந்துகள் கொடுக்கனும்,”என்று இன்னொருவரிடம் அனுப்பி வைத்தார்.

வீட்டில் இதனால் அம்மா, அப்பா பயந்திருந்ததாலும், மாத்திரைகளின் தொல்லையாலும் அவள் பப்பியை மனதிற்குள் புதைத்தாள்.

பயனுள்ள கால்நடைகளை குரலி மூலமும், எங்கோ இருந்து கொடுக்கப்படும் தங்களுக்கான ஆணைகளால் செயல்கள் மூலமாகவும் ரோபோக்கள் பராமரித்தன. மனிதர்களும் அவ்வாறு இடம் மாற்றப்பட்டார்கள்.

எங்கோ தொலைவில் விவசாயம் என்னும் தொழில் நட்புநகரத்தில் நடந்து கொண்டிருந்தது. இத்தனை தொழில் நுட்பங்கள் வந்தும் அது எங்கே என்பது தெரியாததாக இருந்தது. அங்கிருந்து கொண்டு வரப்பட்ட உணவுப்பொருட்கள் செரிவாக்கப்பட்டு சமைக்கப்பட்டு அங்காடிகளில் கிடைத்தன. நகரின் புறவழிகள் மெல்ல மெல்ல காணாமல் போயின.

மக்கள் நகருக்குள் அன்றாடமும், திரும்பத் திரும்ப ஒன்று போல் ஒரே வேலையை வெவ்வேறாக செய்து கொண்டிருந்தார்கள். மாதம் ஒருமுறை அவர்கள் செய்யும் வேலையின் மகத்துவம் புகழப்பட்டு அவர்களின் பொறுப்புணர்வு பாராட்டப்பட்டது. அனைவரும் ஏதோ ஒரு வேலையில் இருந்தார்கள். ஆனால் தாங்கள் செய்யும் வேலையைப் பற்றி அவர்கள் அறியவில்லை. முழு வேலையின் ஏதோ ஒருப் பகுதியை செய்தார்கள்.

த்வரிதா சமையலறையாக இருந்து, பழைய பொருட்கள் அடைக்கும் இடமாகிப்போன அறையை மாற்ற விரும்பினாள். அம்மாவின் நினைவாக அங்கு எதாவது செய்யலாம் என்று நினைத்திருந்தாள். அவள் கணவன் பிள்ளைகளுக்காக புதிதாக வாங்கியிருந்த ரோபோ விளையாட்டுக் கூடத்தை அங்கு அமைக்கலாம் என வாதிட்டான்.

நுண்ணுயிரி போர் தொடங்கலாம் என யூகிக்கப்பட்டு மூன்று தலைமுறைகள் கடந்திருந்தன. அது இன்று வரலாம் என்பதே நிரந்தர கணிப்பாக இருந்தது. த்வரிதா தன் பேரப்பிள்ளைகளுடன் விரிவு செய்து மாற்றப்பட்ட அதே வீட்டிலிருந்தாள். வீடுகள் அடுக்குகளாக உயர்ந்தன. வானம் பார்த்தல் கூட அரிதாகிப்போன சமூகமாக ஆனார்கள்.

அவளின் சிறுவயதில் சமையலறையாக இருந்த அந்த அறை அவளுக்கு ஒதுக்கப்பட்டது. தரைதளத்தில் வெளியில் சென்று நிற்க வசதியாக இருந்தது. அவள் தன் காலத்திய மொபைல் ஒன்றை எப்போதும் கையில் வைத்திருப்பதற்காக அனைவராலும் கேலி செய்யப்பட்டாள்.

அவள் தன் அறைக்கு வெளியிலிருந்த சிற்றிடத்தில் நாற்காலி போன்ற காற்று மெத்தையில் அமர்ந்தாள். வாகனங்கள் போவதும் வருவதும் தெளிவற்று கண்களுக்குத் தெரிந்தது. ஒலியில்லாத நகர்வு எப்போதும் அவளை பயப்படுத்தியது. எனவே அவள் அடிக்கடி தன் கேட்கும் தன்மையை சோதித்துக் கொண்டாள். அவளின் நடவடிக்கையை கண்ட மகள் மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றாள்.

மருத்துவர்கள் , “அம்மாவுக்கு சென்ற தலைமுறை ஆட்களுக்குரிய ஆங்சைட்டி ,” என்றதும் த்வரிதா புன்னகைத்து, “அதனால் எனக்குப் பெரிய பிரச்சனையில்லை,”என்றாள். உள்ளுக்குள் மாத்திரைகளில் இருந்து தப்பித்த நிம்மதி இருந்தது.

த்வரிதா ஒன்றுபோல மாற்றப்பட்டிருந்த சாலைகளில் அதன் கிளைவழிகளில் குழம்பினாள். அவளின் தோழியின் வீட்டின் மல்லிகைச்செடி அகற்றப்பட்டதிலிருந்து அங்கு செல்லும் ஒவ்வொரு முறையும் மாறிவிடக்கூடாது என்ற எண்ணமே அங்கு செல்வதை நாள்போக்கில் நிறுத்தியது.

த்வரிதா பெயரனுடன் நெருக்கமாக இருந்தாள். அவனுக்கு தினமும் கதைகள் சொன்னாள். அந்தக் கதைகளில், அவள் பால்யத்திலிருந்த இந்தஊரின் கதையும் இருந்தது. அவன் இளைஞனான பின் பலக்கதைகள் சொன்னான். அந்தக் கதைகள் என்ன என்று புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை என்றாலும் த்வரிதா அவனுடனிருப்பதற்காகக் கேட்டாள். படங்களைக் காண்பித்தான். அன்றும் அப்படித்தான் த்வரிதாவிடம் அவளின்  பெயரன், சில புதுவகையான அனிமேசன் படங்களைக் காட்டினான். காற்றில் மிதக்கும் அவற்றைப் பார்க்க சிரமமாக இருந்தாலும் த்வரிதா ஆசையாகப் பார்த்தாள்.

மதிய நேரங்களில் இவளின் அருகில் அமர்ந்து அனிமேஷன் படங்களைப் பார்த்த ஹரீஸ்க்கு மிகுந்த உற்சாகமாக இருந்தது. எதுவும் அனைத்து மனிதர்களுக்கும் ஒன்று போல அல்ல என்பதே அந்தப்படங்களில் அவனுக்கு வசீகரமானதாக இருந்தது. அவன் நண்பர்களுடன் பகிர்ந்தான்.

சிலர் முன்பே தெரிந்து வைத்திருந்தனர். அவர்கள் அந்தப்படங்களில் வந்த அந்தகாலத்தைக் கனவு கண்டார்கள். அந்தக் கனவுகளை பகிர்ந்து மகிழ்ந்தார்கள். நாள்போக்கில் கனவென்றில்லாமல் அவர்கள் நினைப்பதையே கனவுபோல சொல்லி மகிழ்ந்தார்கள். விதவிதமான கதைகள் அந்திவானில் பரவும் வண்ணங்கள் என பரவின. அந்த வண்ணங்களில் தங்களின் சிந்தையில் நின்ற வண்ணத்தை எடுத்து தங்கள் கனவில் பரப்பினர்.

இந்த நகரில் வாகனத்தை ஓட்டுவதற்கு பயிற்சி அளிக்கப்படுவதைப் போல பதின் பருவத்தினர் தங்களை உணர, தங்களை புரிந்து கொள்ள பழக்கப் படுத்தப்பட்டார்கள். ஹார்மோன்களின் வேலைகளை புரிந்து கொண்டு தங்களை வழிநடத்திக் கொள்வதன் மூலம் நகரில் வன்முறையை முற்றாக ஒழிப்பது கடமையாக கொள்ளப்பட்டது. அனைத்திற்கும் மேலாக அவர்கள் எதையோ இழந்ததை உணரும் தருணங்களில் பொழுதுபோக்குக் கூடங்களில் கழித்தார்கள்.

அந்தக் கதைகளின் வழியே மேடும் பள்ளமும் இல்லாத அவர்களின் நகரத்தின்  சாலைகளில் செம்புலம் எழுந்துவந்தது. அவர்களின் கனவுகளுக்கு சிறகளித்தது. கனவுகள் மனதை பறக்க உந்தின. ஒரே விதமான வெப்பநிலை பேணப்பட்ட நகரின் கனவுகளில் கோடையும், பனியும், மழையும் மாற்றி மாற்றி உணரப்பட்டன.

அரசு விபரீதத்தை உணர்ந்து சட்டங்களை உருவாக்கி அந்தக் கதைகளை பேச தடை விதித்தது. பழைய பாடல்களில் இருந்து அந்தக் கதைகள் எழுந்து வந்திருக்கலாம் என யூகித்தது. உளவியல் நிபுணர்களைக் கொண்டு ஆக்கப்பூர்வ நடவடிக்கைகளை எடுத்தது. நகருக்கு வெளியே ஒன்றுமில்லை என்று விதவிதமான விளம்பரங்களை வெளியிட்டு அவை எப்போதும் மக்களின் கண்களில் படும்படி பார்த்துக் கொண்டது.

பொதுவெளியிலிருந்து அந்தக்கதைகள் அகற்றப்பட்டன. எனினும் அவர்கள் சந்தித்துக் கொள்கையில் பேசிக்கொண்டார்கள். தங்களின் தனிப்பட்ட எழுதியில் பதிய வைத்தார்கள். வீட்டிற்குள் பேசப்பட்டு கொண்டன. முதிய தலைமுறை, பிள்ளைகள் வெறும் கனவில் ஆழ்ந்து நடைமுறையைத் தொலைத்துவிடக்கூடும் என்றஞ்சி கதைகளை நிறுத்திக் கொண்டார்கள்.

த்வரிதாவிற்கு மனதில் இப்பொழுதெல்லாம் அந்தநிலங்கள், மரங்கள், காலநிலை பற்றிய நினைவுகளும் கனவுகளும் அதிகமாக எழுந்தன. ஹரீஸும், த்வரிதாவும் தங்களுக்குள் அந்தக் கதைகளை பேசிக்கொண்டார்கள்.

அடர்ஆரஞ்சுநிற நிலவெழுந்த அந்தியில் த்வரிதா, “நாம ரெண்டுபேரும் சிட்டியவிட்டு வெளிய போய் பாக்கலாமா?” என்றாள்.

ஹரீஸ், “அங்க என்ன இருக்கும்?” என்று கழுத்தை தேய்த்தபடி வானத்தைப் பார்த்தான்.

“நம்ம கதைகளில் உள்ள இடங்கள் இருக்கலாம்,”என்றபடி கால்விரல்களை மடக்கி மடக்கி நீட்டினாள்.

“அது இமாஜினேசன்,”என்றபடி நடைப்பாதை கம்பியை பிடித்தபடி முன்னும் பின்னும் சாய்ந்து ஆடியபடி சாலையைப் பார்த்தான்.

“இல்ல…எப்பவாவது  இருந்திருக்கும். இந்த நிலாவ நீ பாக்கறதானே?” என்று கண்களை விரித்து சிரித்தாள்.

“ஆமா கிராணி. சரி போய் பாக்கலாம்… நான் என்ன பேக் பண்ணட்டும்?”

“ட்ரஸ், கொஞ்சம் பூட் அண்டு வாட்டர்,” என்றாள்.

அவர்கள் தயாராகி நிறைய நாட்கள் காத்திருந்தார்கள். ஒரு வழியும் புலப்படவில்லை. ஒரு சந்திர கிரகண நாளில் நகரைச் சுற்றியுள்ள பாதுகாப்பு அலைவலை குழையும் என்றும் யாரும் வீட்டை விட்டு வெளியே செல்ல வேண்டாம் எனவும் நகரத்தார் எச்சரிக்கப்பட்டார்கள்.

சந்திரகிரகணத்தன்று த்வரிதா, ஹரீஸ் இருவரும் அனைவரும் உறங்கும் நேரத்தில் கிளம்பி எல்லையை அடைந்தார்கள். எங்கிருந்தோ கண்காணிக்கப்படும் உணர்வு அவர்களை எல்லையிலேயே நிறுத்தியது. பார்வையில் எதையும் எதிரொளிக்காத, எதையும் காட்டாத, தானே இல்லாத ஒருமாயத்திரை முன் விதிர்த்து நின்றார்கள்.

த்வரிதாவிற்கு உடல் நடுக்கம் எடுத்தது. கிரகணம் முடிந்து முழுச்சந்திரன் எழுந்திருந்தான். ஹரீஸ் திரும்பி செல்ல எத்தனித்த நொடியில் த்வரிதா நிலைதடுமாறி எல்லைக்கு வெளியில் விழுந்து சிறிது தூரம் சறுக்கினாள். அனிச்சையாக ஹரீஸ் பின்னால் ஓடினான். இருவரும் சிறிது நேரம் அமர்ந்து பின் எழுந்து நடந்தார்கள். நிலவொளியில் காடும், குன்றுகளும், அப்பால் ஊர்களும் விரிந்தன. மேட்டிலிருந்து இறங்கி நடந்தார்கள்.

ஹரீஸ், “நாம ஏன் அங்கயே இருந்தோம்?”என்றான்.

த்வரிதா பேசாமல் புன்னகைத்தாள்.

அடுத்த நாள் இருவர் நகரைவிட்டு வெளியேறிய செய்தி நகர் முழுவதும் பரவியது. மேலிடம் கட்டுப்பாடுகளை அதிகரித்தது. போர் வருமென எச்சரித்து பயம் காட்டியது. வசதிகளை அதிகப்படுத்தி அனைத்தையும் மாற்றியமைத்தது. ஆனால் நகரிலிருந்து மக்கள் காணாமலாகிக் கொண்டிருப்பதை கட்டுப்படுத்த இயலவில்லை. அவர்கள் புதிய கதைகளை சொல்லத் தொடங்கினார்கள்.

தொலைந்துப் போய்க் கொண்டிருக்கிறேன்- அரிசங்கர் சிறுகதை

அரிசங்கர்

என்னிடம் பேச வேண்டும் என்று அவன் காலையிலேயே சொல்லிவிட்டான். சரி, மாலை என்னுடன் வீட்டுக்கு வா பேசலாம் என்று அவனிடம் சொல்லி அவனை அமைதிப்படுத்தினேன். அவன் மிகவும் ஆவேசமாக இருந்தான். எதாவது செய்தே ஆக வேண்டும் என்று துடித்துக்கொண்டிருந்தான். அதை என்னால் துல்லியமாக உணரமுடிந்தது. ஆனால் என்னால் என்ன செய்ய முடியும். இருந்தாலும் அவன் என்னிடம் பேச நினைத்ததை நினைத்து நான் கொஞ்சம் திருப்தி அடைந்தேன். அவனைச் சமாதானப்படுத்தலாம். அவன் ஆவேசத்தைக் கொஞ்சம் குறைக்கலாம். இந்த வேலை எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை உணர்த்தலாம். இந்த வேலையை விட்டுவிட்டால் அடுத்தது என்னவெல்லாம் நடக்கும் என்பதைப் புரியவைக்கலாம். அதற்காகவே அவனை மாலை வீட்டுக்கு அழைத்தேன். நான் வீட்டுக்கு அழைத்ததும் அவன் கொஞ்சம் சமாதானம் அடைந்தான். தன் மீதி வேலையில் கவனத்தை செலுத்தினான். அப்போதிலிருந்து இருவரும் மாலைக்காகக் காத்திருந்தோம்.

கடினமான ஒரு வேலை நாளில், மனம் மிகவும் சோர்ந்து, குழப்பத்துடன் இருக்கும் போது, அதுவும் பிடிக்காத இடத்தில் அமர்ந்துகொண்டிருக்கும் போது பிற்பகலில் இருந்து மாலை வரைக் காத்திருப்பது என்பது எவ்வளவு கடினமான ஒன்றாக இருக்கிறது. மூன்று மணியிலிருந்து ஆறு மணி வரை. வெறும் மூன்று மணி நேரமாக இருக்கலாம். ஆனால் அது வெறும் மூன்று மணி நேரமல்ல, நூற்று என்பது நிமிடங்கள். அப்படிக்கூட அல்ல அது மிக நீண்ட பத்தாயிரத்து எந்நூறு நொடிகள். ஒவ்வொன்றாக என்ன வேண்டும். பத்தாயிரத்து எந்நூறு வரை எண்ணி முடித்துப்பார்த்தால் அரை மணி நேரம் தான் கடந்திருக்கும். இது பிடிக்காத சினிமாவில் அமர்ந்திருப்பது போல் அல்ல. வேலைக்காகக் காத்திருப்பது போல் அல்ல. பிரசவத்திற்குக் காத்திருப்பது போல் அல்ல. இது மூச்சு விடுவதற்காகக் காத்திருப்பது. நிம்மதியான ஒரு நீண்ட பெருமூச்சுக்காக. அப்போது கிடைக்கும் ஒரு விடுதலைக்காக. ஏதோ ஒன்று நம்மிலிருந்து விடைபெற்றுப் போகும் அந்தத் தருணத்திற்காக காத்திருப்பது. அதெல்லாம் ஒரு சில நொடிகளில் நடந்துவிடக் கூடியது தான். ஆனால் அதற்காகத் தான் இந்தப் பத்தாயிரத்து எந்நூறு நொடிகள்.

அலுவலகம் விட்டு வெளியே வந்ததும் ஏற்படும் விடுதலை உணர்வை எப்போதும் நான் ரசிப்பேன். அதிகப்படியாகத் துடித்துக்கொண்டிருந்த இதயம் சீராக துடிக்கத் துவங்கும். அதன் பின் எனக்கு எந்த பரபரப்பும் இருக்காது. விரைவாக வீட்டிற்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற உணர்வெல்லாம் கிடையாது. வெளியே வந்துவிட்டோம், அவ்வளவு தான். இனி மெதுவாக நடந்து சென்று பேருந்து பிடித்து வீட்டுக்குச் செல்லலாம். இன்று அவனும் என்னுடன் இணைந்துகொண்டான். இருவரும் எதுவும் பேசவில்லை. பொதுவாக நாங்கள் எப்போதும் தனியாக தான் பேசுவோம். அவன் என்னுடன் அமைதியாக நடந்துவந்தான். இருவரும் பேருந்துக்காக காத்திருந்தோம். தெரிந்த ஒன்றிரண்டு அலுவலக நண்பர்கள் பேருந்துக்காக காத்திருந்தார்கள். என்னைப் பார்த்ததும் லேசாக ஒரு வாடிய புன்னகையை வீசினார்கள். என்னிடமும் வாடியதே இருந்தது. கவலை, சோர்வு, எரிச்சலில் புன்னகைப்பதே ஒரு அதிசயம் தான். நான் அவனைப் பார்த்தேன் அவன் யாரையும் பார்த்த மாதிரியே தெரியவில்லை. அவர்களும் அவனை ஒரு பொருட்டாக மதிக்கவில்லை.

பேருந்து ஒரு பக்கம் சாய்ந்தவாறே வந்து நின்றது. இன்னும் ஐம்பது பேருக்கு அதில் இடமிருந்தது. நாங்களும் அதில் தொற்றிக்கொண்டோம். அடுத்த பேருந்துக்காக சிலர் நின்றுவிட்டனர். நான் சிரித்துக்கொண்டேன். அடுத்ததும் இப்படித்தான் வரும். அதற்கடுத்ததும், அதற்கடுத்ததும். என்னைப் பெருத்த வரை இது ஒரு கூட்டமே அல்ல. பையில் இருந்த சில்லறையை எடுத்து இரண்டு டிக்கெட் வாங்கினேன். பலமுறை நான் இரண்டு டிக்கெட் வாங்கியிருக்கிறேன். இதுவரை ஒரு முறை கூட எந்த நடத்துனரும் மற்றொருவர் யார் எனக் கேட்டதேயில்லை. வேலை நாட்களின் மாலை நேரத்தில் தேனாம்பேட்டையிலிருந்து சைதாபேட்டை என்பது ஒரு நீண்ட பயணம் போன்றது. தேனாம்பேட்டையில் பேருந்து ஏறும் போது வானத்தில் இருந்த சிறு வெளிச்சம் சைதாபேட்டையில் காணாமல் போயிருந்தது. மெட்ரோவால் அகலமாகியிருந்த சாலையைக் கடக்க வழக்கத்துக்கு மாறான நேரத்தை எடுத்துக்கொண்டாலும் முன்பு இருந்த வாகனங்களின் நெரிசல் இப்போது இல்லை. மணி அதற்குள் ஏழாகிவிட்டிருந்தது. இருவரும் கலைஞர் ஆர்ச் பக்கத்துத் தெருவில் வழியாகச் சென்று அம்மா மெஸை அடைந்து இரவு உணவை முடித்துக்கொண்டோம். வயிற்றில் பாரம் ஏறியதும், மனதிலிருந்த பாரம் சிறிது குறைந்தது போல் இருந்தது. அவனுக்கும் அப்படித்தான் இருந்திருக்கும். அவன் முகம் முன்பு போல் இல்லை. கொஞ்சம் தெளிவாகத்தான் இருந்தது.

மெதுவாக நடந்து வீட்டை அடைந்தோம். இரண்டாவது மாடியில் இருந்தது வீடு. இருவரும் உள்ளே நுழைந்தோம். அவன் செருப்பை கழட்டிவிட்டு அப்படியே முன்பக்கதில் சென்று வேடிக்கை பார்க்க துவங்கினான். நான் மட்டும் உள்ளே சென்றேன்.

“அவனை ஏன் கூட்டிட்டு வந்திருக்கீங்க” என்றாள் அவள். நான் திரும்பிப்பார்க்காமல் பதில் சொன்னேன்.

“அவன் கொஞ்சம் பிரச்சனையில் இருக்கான், அவன சமாதானப்படுத்தத் தான்.” என்றேன்.

“இங்க யாரையுமே கூட்டிட்டு வரக்கூடாதுன்னு சொல்லிருக்கன்ல” என்றது குரல்.

நான் அமைதியாக இருந்தேன்.

“கம்முன்னு இருந்தா என்ன அர்த்தம்”

“சரி நாங்க வெளிய படுத்துக்கறோம்.” என்று சொல்லிவிட்டு உடைகளை மாற்றிக்கொண்டு, படுக்கையைத் தூக்கிக்கொண்டு வந்து படுத்தேன். சிறிது நேரம் கழித்து அவன் என் அருகில் வந்து படுத்தான். இருவரும் வானத்தையே வெறித்துகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். நான் தான் முதலில் துவங்கினேன்,

“இப்ப என்ன பண்றதா உத்தேசம்”

“வேற வேலை தான் பாக்கணும், இனிமே இங்க குப்பக்கொட்ட முடியாது.”

“சரி, இப்ப உனக்கு யார் வேலைத் தர தயாரா இருக்கா”

“ஏன், எனக்கென்ன? பதனஞ்சி வருஷ அனுபவம் இருக்கு, எங்க போனாலும் கிடைக்கும்”

“ஆப்படினு யார் சொன்னா? போய் நெட்ல தேடிப்பாரு, ஆயிரம் வேலை இருக்கு, ஆனா எவனும் பத்து வருஷ அனுபவம் வேணும்னு கேக்கல. இரண்டு மூனு வருஷம் இருந்தா போதும் தான் சொல்றான். அவனால அவனுக்குத் தான் சம்பளம் தர முடியும்.”

“ஏன் இப்ப இங்க நான் வாங்கலையா”

“வாங்கற அதனால தான் உன்ன தொறத்த இதெல்லாம் செய்யறானுங்க. உனக்குப் பதில் மூனு இல்லானா நாலு பேருக்கு உன் சம்பளத்த தரலாம்.”

“அப்படினா, என்ன மாதிரி இருக்கறவன்லாம் எப்படி வாழறது. தீடிர்னு போவ சென்னா, வேற எவனும் எடுக்க மாட்டன்னு சொன்ன, இந்த வேலைய நம்பி கடன் வாங்கி, வீடு வாங்கி, கல்யாணம் பண்ணி, பசங்கள நல்ல பள்ளிக்கூடத்துல சேர்த்து அப்பாடானு நிமிர்ந்து பார்க்கும் போது வெளியப்போடானு சொன்ன, என்ன பண்றது”

“அது எனக்கும் தெரில, ஆனா ஒண்ணு, இப்போ இந்த வேலைய விட்டுட்டா, அவ்ளோ தான். வேற வேலை தேட ஆரம்பிச்சாதான் உனக்கு நான் சொல்லவரது புரியும்.”

“என்ன இந்த வேலைய விட்ட வாழவே முடியாதுனு சொல்றீயா”

“நான் அப்படி சொல்லல, இந்த மாதிரி வாழ முடியாது.”

அவன் பலமாக சிரித்தான், “இப்ப என்ன ராஜ வாழ்க்கையா வாழறோம்”

“மாசக்கடைசிலயும் பட்டினி கெடக்காம இருக்கல, எதனா அவசரம்னா கிரிடிட் கார்ட் வெச்சிருக்கல. அதெல்லாம் இங்க இருக்கறதுனால.”

“ஆனா நீ நிம்மதியா வாழறியா, நிம்மதியா தூங்கறியா, நீ படுத்து இரண்டு மணி நேரம் ஆவுது ஏன் இன்னும் உனக்குத் தூக்கம் வரல”

நான் அமைதியாக இருந்தேன். மீண்டும் வானத்தையே வெறித்துக்கொண்டிருந்தேன். போலியான ஒரு பிரகாசத்தை நம்பி இன்னும் எத்தனைப் பேர் இப்படி அகப்படப் போகிறார்கள். இதை விட்டுப் போக நினைத்தால் முட்டாள் என்கிறார்கள். மீண்டும் பறக்க முடியாத ஒரு வலையில் போய் சிக்கிக்கொண்ட பறவையை போல் ஆகிவிட்டது. ஏதேதோ கற்பனைகள் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது. எப்போதாவது எட்டிப்பார்க்கும் தைரியத்தியும் வாங்கிய கடன்களும், இருக்கும் கடமைகளும் பயமுறுத்தியது. நான் மீண்டும் அவனிடம் பேசவில்லை. அவன் பக்கம் கூட திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. எப்போது தூங்கினேன் என்று தெரியவில்லை. விழிப்பு வந்த போது விடிந்திருந்தது.

எழுந்து அமர்ந்து சுற்றிப்பார்த்தேன். என் அருகில் அவன் இல்லை. எழுந்து உள்ளே சென்றேன். உள்ளே அவளும் இல்லை. எனக்குத் தெரியும் இருவரும் இருக்க மாட்டார்கள் என்று. படுக்கையை ஓரமாக வைத்துவிட்டு என் அறையை ஒரு முறை சுற்றிப்பார்த்தேன். ஒரே அறை. சில ஆடைகள், சில பொருட்கள், சில புத்தகங்கள். அதை இப்போதெல்லாம் படிப்பதில்லை. படிப்பதினால் தான் உன்னால் வேலை செய்ய முடியவில்லை என சில அறிவுஜீவிகள் அலுவலகத்தில் சொல்ல அதையும் விட்டு எறிந்தாகிவிட்டது. மொத்தமாகக் கட்டினால் ஒரு மூட்டைக்குள் அடைத்துவிடலாம். யோசனைகளை விட்டு துண்டை எடுத்துக்கொண்டு குளிக்க சென்றேன். இரண்டு முறை தண்ணீரை வாரி ஊற்றிவிட்டு மீண்டும் ஏதோ யோசனையில் ஆழ்ந்தேன். செய்யும் செயலைவிட யோசனைகள் வர வர அதிகரித்துக்கொண்டிருந்தது. ஒரு வழியாகக் குளித்துவிட்டு அறைக்கு வந்தேன். அறைக்குள் வீட்டுக்காரப் பாட்டி அமர்ந்திருந்தாள். நான் ஒரே ஒரு துண்டு தான் அணிந்திருந்தேன். உள்ளே அவளைப் பார்த்ததும் வெளியே கொடியில் இருந்த ஒரு கைலியை எடுத்து அணிந்துகொண்டு துண்டை மார்பில் போர்த்திக்கொண்டு உள்ளே சென்றேன்.

என்னைப் பார்த்ததும் லேசாகச் சிரித்தாள். பதிலுக்கு நானும் சிரித்து வைத்தேன்.

“உன் கூட கொஞ்சம் பேசனும்ன்னு வந்தேன். வேலைக்கு கிளம்பிட்டியா”

“இல்லை இன்னும் நேரம் இருக்கு”

“உடம்பு எதனா சரியில்லையாபா”

“இல்லையே, நல்லாதான இருக்கன்”

“இல்ல முந்தா நேத்து உன்ன அந்த முக்கு கிட்ட பாத்தேன். தனியா பேசிக்கிட்டே போன, சரிப் போன் பேசறனு நினைச்சி விட்டுட்டன். நேத்து ராத்திரி மாடிப்பக்கம் வந்தா நீ வெளிய படுத்துகிட்டு தனியா பேசிகிட்டு இருந்த, அதான் கேட்டன்”

நான் அமைதியாக இருந்தேன்.

“தப்பா எடுத்துக்காத, நாப்பது வயசாக போது ஒரு கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்ல”

நான் லேசான சிரித்து வைத்தேன். அதில் இருந்த விரக்தியை அவள் உணர்ந்திருக்க வேண்டும்.

“அதுக்கில்லபா துணை இருந்தாதான் ஒரு பிடிப்பு இருக்கும் அதான் சொன்னேன்.”

நான் வேறு எங்கோ பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

“சரி, ஏன் தனியா இருக்க, கூட யாருனா பசங்கள சேத்துக்கலாம்ல”

நான் அதற்கும் பதில் சொல்லவில்லை. அதன் பிறகு அவள் என்ன சொன்னால் என எதுவுமே என் காதில் விழவில்லை. நான் வழக்கம் போல் என் யோசனையில் ஆழ்ந்திருந்தேன். சட்டென திரும்பிப் பார்த்த போது அவள் அங்கு இல்லை. எப்போது போனார் எனத் தெரியவில்லை. வேகமாக உடைகளை மாட்டிக்கொண்டு அறையைப் பூட்டிவிட்டு படிகளில் இறங்கும் போது வீட்டுக்காரர் நின்றிருந்தார். அவரைக் கடக்கும் போது வழி மறித்தார்,

“சார் ஒரு நிமிஷம்”

“சொல்லுங்க”

“அடுத்த மாசம் ரூம காலி பண்ணிருங்க”

நான் அமைதியாக நின்றிருந்தேன். அவர் ஏதோ விளக்கம் சொல்ல துவங்க, நான் ‘சரிங்க’ என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தேன். அவர் தன் மனைவியிடம் சொல்வது காதில் விழுந்தது.

“பைத்தியக்காரன், எதனா பண்ணிக்கினா யார் அலையறது”.

நான் மெதுவாக நடந்துகொண்டிருந்தேன். இல்லை தொலைந்துப் போய்க்கொண்டிந்தேன்.

 

 

காத்திருப்பு – ராதாகிருஷ்ணன் சிறுகதை

ராதாகிருஷ்ணன்

“இன்னும் 10 நிமிடம் மட்டும்” என மனதிற்குள் சொல்லி கொண்டேன் , காலை 7 மணிக்கு வந்து நின்றது , வெயிலேறி  பின் வெயிலிறங்கி  இப்போது இருள் மூடும் நேரம் வரை வந்துவிட்டது . கிளம்பலாம் என எண்ணும்  போதெல்லாம் அம்மாவின் சோகமுகம் மனதில் வந்து  அந்த எண்ணத்தை தடுத்துவிடுகிறது  , அம்மாவின் ஞாபகம் வரும்பொழுது கூடவே  அம்மாவிற்கு என்னை விட அவனிடம்தான்  பாசம் அதிகம் எனும் ஞாபகம் வருவதை தவிர்க்க முடிவதில்லை , இப்போது இந்த எண்ணம்   புன்னகைக்க கூடிய விசயமாக மாறிவிட்டது , ஆனால்   சிறுவயதில் அப்படியில்லை , இதற்காக தினமும் அம்மாவிடம் மல்லுக்கட்டுவேன் , இத்தனைக்கும் எனக்குதான் எப்போதும் முதலிடம்  , இருந்தாலும் எப்படியோ என் மனம் அதை கண்டு பிடித்து விடும் .

சிறுவயதிலேயே அண்ணன் தொட்டாசுனுங்கிதான் , யாரோடும்  அளவாகத்தான் பேசுவான் , சொந்தக்காரர்கள்  வீட்டிற்கு வந்தால் அவர்கள் வீட்டை விட்டு வெளியேறும் வரை வீடு பக்கமே எட்டி பார்க்க மாட்டான் , அவன் மலர்ச்சியாக  பேசுவது அபூர்வம்  , பெண்களை கண்டாலே நாணுவான்  , ஒளிந்து கொள்வான்  , அம்மா ,சித்தி தவிர அவன் வேறு பெண்களிடமே  பேசியதை நான் பார்த்ததே இல்லை . அவன் மாந்தளிர்  நிறம் , நெட்டையான உருவம் , பள்ளியில்  நெட்டை  என்ற கிண்டல் பெயரும்  உண்டு , ஆனால் நேரில் யாரும் அப்படி கூப்பிட மாட்டார்கள் , அடி விழும் . சுருள் முடியை எண்ணெய் வைத்து அடக்கமாக  சீவியிருப்பான்  , நீள முகம் , அப்பாவின் இளவயது புகைப்படத்தினை  பிரதியெடுத்தை  போலவே இருப்பான் .

அம்மா அடிக்கடி என்னிடம்  சொல்லும் ஓர் வாக்கியம் “அவனுக்கு நேரெதிர்டா நீ “என்று , ஆம் ,எனக்கென்று  பெரிதாக கவலை ஏதும் இல்லை , என் நண்பர்கள் , கல்வி மற்றும் பணி தோழர்கள்  எல்லோரும் இனியவர்களே  , எப்போதும் பேசிக்கொண்டிருப்பேன்  , திருகான் பழுதாகி  எந்நேரமும் ஒழுகும்  நீர்குழாய் போல . சிறு வயதுகளில்  பண்டிகைகளுக்காக நாட்கள் எண்ணிஎண்ணி காத்திருப்பேன்  , இப்போதும் அப்படிதான் , ஆனால் அதை வெளியே காட்டி கொள்வதில்லை , முன்பு எனக்கு ஆடைகள் எடுப்பதில் , கொண்டாடுவதில்  விருப்பம் இருந்தது , இப்போது அது அம்மாவிற்கு ஜெஸியாவிற்கும் வாங்கித்தந்து அவர்களை மகிழ்ச்சியடைய  செய்வதாக அது  மாறியிருக்கிறது , ஆம் ஜெஸியா என் தோழிதான்  , அண்ணன் திருமணத்திற்காக காத்திருக்கிறேன்  , பின் அவள் என் மனைவியாகி விடுவாள் .

அம்மாவிற்கு வெள்ளையும் சந்தனமும்  கலந்த கேரள வகை சீலையை  தேடி வாங்கி கொடுப்பேன் ,அவளுக்கு அந்த ரக சேலை மிக பிடிக்கும் , அம்மா அந்த சேலையை குழந்தையின் குதூகலத்துடன்  வாங்கி கொள்வாள் . அண்ணா என்னை விட இரு வருடம் மூத்தவன்  , கல்வி முடித்த சமயத்தில் அவனுக்கு வேலை அமைய வில்லை, இரண்டு ஆண்டுகள் வேலை கிடைக்காமல் இருந்து , பின் அம்மாவின் புலம்பலை  சகிக்காமல்  பிடிக்காத ஒரு வேலையில் சேர்ந்து கொண்டான் , வேலை கிடைக்காத  நாட்களில்  அவன் முகத்திலிருந்த பிற மனிதர்களை எதிர்கொள்ள விரும்பாத  வெறுத்த பார்வை அதன் பிறகு அவனில் இருந்து அகலவே இல்லை .  எனக்கு படிப்பு  முடித்தவுடனே  நல்ல பணி அமைந்தது , நான் அவனுக்கு￰ உடை வாங்கி கொடுக்கும் போதெல்லாம் ” ஏன் இவ்வளவு விலை கொடுத்து வாங்கினாய் ” என்று திட்டுவான்  , ஆனால் அவனுக்கு என் மீது தணியாத  பாசம் உண்டு ,ஆனால் வெளிக்காட்ட  மாட்டான் , சிறுவயதில் என்னை இரண்டுபேர் அடித்து விட்டனர் என்று கோபம்கொண்டு இரத்தம்  வரும்வரை  அவர்களை பிளந்தெடுத்தான்  , பின்பு வீட்டுக்கு வந்தும் எனக்கும் ஒரு அறை விட்டான்  , இவனிடம்  சொல்லாமலே  இருந்திருக்கலாம் என அப்போது நினைத்து கொண்டேன் .

இனி காத்திருப்பது வீண் என தோன்றிய சமயத்தில் தூரத்தில்  ஒரு வண்டியின்  சத்தம் தூரத்தில் இருந்து கேட்டது , இது அண்ணனின் பைக் சத்தம்தான்  , rx100 , அண்ணன் இந்த பைக் மீது  பைத்தியம் கொண்டவன்  , ஒருநாள் மூன்று முறை துடைப்பான்  , அம்மா அதை பார்க்கும்போதெல்லாம் “இது போல நீயும் தினமும் குளிடா ” என்று கிண்டலடிப்பாள்  , அவன் கண்டுகொள்ளாதது  போல குனிந்து நின்று துடைப்பான் , அவன் முகத்தில் புன்னகை இருப்பதை அப்போது காண முடியும் , ஆம் ,அம்மா பேசும் போதுதான் அவனில்  சிரிப்பை  காண முடியும் , அம்மா வருந்தி வேலை செய்வதை விரும்ப மாட்டான் , தன் முதல் வருமானத்தில்  அம்மாவிற்கு வாஷிங் மிசின் வாங்கி கொடுத்தான் , வீட்டின் முன் இருக்கும் தாழ்வான கூரை , அம்மாவின் பலகை இருக்கை, விறகுகள்  அடுக்கப்பட்டிருக்கும்  பெட்டி , குட்டிவீடு போல காட்சியளிக்கும்  கோழிபெட்டி,  சமையல்  பொருள் அடுக்க வைக்கப்பட்டிருக்கும்  ப்ளைவுட்டினால் செய்யப்பட்ட ரேக்  என  எல்லாம் அம்மாவுக்காக  அவன் செய்து கொடுத்தது , அவன் ஏதாவது இப்படி செய்யும் போது என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறான்  என்றே கண்டு பிடிக்க இயலாது , கேட்டால் ஏதும் சொல்ல மாட்டான்

கூட நிற்க வைத்து  எடுபிடி  வேலை வாங்குவான் , பொருளை தொட்டால்  கூட திட்டுவான் , முடிவில் பாகங்களை இணைத்து பிரமாதமான பொருளாக  ஆக்கிவிடுவான் , “நீ எங்க போய் ஆசாரி  வேலையெல்லாம் கத்துகிட்ட  “என்று கிண்டலடிப்பேன்  ,  அப்போது அவனில் வெட்க சிரிப்பு தெரியும் .

படிப்பு முடிந்த பிறகுதான் அவன் மாற தொடங்கினான்  , பேச்சு மிக குறைந்தது , எங்களூரில்  அவனுக்கு சிநேகிதம்  என்று அவனுக்கு ஒரே அண்ணா தான் உண்டு , அவர் பெயர் ரகு , திருமணமாகாதவர்  , அரசியல், சித்தாந்தம் என சொல்லி வேலைக்கு எதுவும் போகாமல்  ஊரூராக  சுற்றி கொண்டிருப்பவர்  , தடிமனான  கண்கண்ணாடி  போட்டு , முடியை  மேல் நோக்கி வாரி சீவியிருப்பார்  , பசை  ஏதாவது தடவியிருப்பாரோ என சந்தேகம் வருமளவிற்கு  சீவும் முடி கணத்தில் எப்படியிருக்குமோ  அதுபோலவே எப்போதும் அவர் முடி இருக்கும் , அடர்த்தியான  தாடி , அவர் தன் அழகின்மையை மறைக்கத்தான்  தாடி வைத்திருக்கின்றார்  என தோன்றும் , ஒருநாள் அதை விளையாட்டாக அண்ணனிடம் சொன்னேன் , அவன் கடிந்து  கொண்டான் , “ரொம்ப அழகா இருக்கறதா  உனக்கு நினப்போ ”  என்று கேட்டான்  .  ஒருமுறை  அண்ணனை தேடி வந்தவர் அண்ணன் வெளியே போயிருந்ததால்  என்னிடம் பேச்சு கொடுத்தார் , அதன் பிறகு அவரை பார்த்தாலே தலைதெறிக்க ஓடி விடுவேன் , அகங்காரத்தின் உருவமாக  அவர் தெரிந்தார் , மக்கள் எல்லாம் மடையர்கள்  போலவும் ,இவர் பெரிய சிந்தனாவாதி போலவும் பேசினார் , பேச்சின் ஸ்வாரஸ்யத்தின் இடையே நான்  “அப்பறம் ஏன் னா எப்போதும் பேயறைந்த  மாதிரியே இருக்கீங்க”  என்றேன் ,” மடையன்” என என்னை திட்டினார் , “சரிங்க புத்திசாலி அண்ணா “என்று திரும்ப சொன்னேன் , கோவித்து  பதில் சொல்லாமல் கிளம்பினார் , பிறகு இரவு அண்ணன்  வீட்டிற்கு வந்து “எனக்கு திமிர் அதிகமாகி  விட்டது” என ஒரு மணிநேரம் அர்ச்சனை  பண்ணினான் , அவன் திட்டி  கொண்டே சமயலறைக்கு உள்ளே வர நான் தோசையை  மெய்மறந்து சாப்பிட்டு கொண்டிருந்தேன் , என்னை பார்த்தவன்  “உன்னை திட்டறதுக்கு  பதில் சும்மா  இருக்கலாம்” என்றான்  , கோபம் மறைந்து முகத்தில் சிரிப்பை கட்டுப்படுத்த திணறுவது தெரிந்தது .

பைக்கின் முகப்புஒளி இருளை  கிழித்து வந்தது , நிறுத்தியதும்  ஒளி அணைத்து மீண்டும்  இருள் சூழ்ந்து கொண்டது , என்னை அவன் கவனிக்க வில்லை , மாடி  ஏறி கதவு திறந்து உள்சென்றதும்  கதவை  சாத்தி கொண்டான் , வீட்டில் கூட இப்படித்தான் , தன் அறைக்குள் போய் தாளிட்டு  கொள்வான் , அம்மா உண்பதற்காக  தட்டும்போது  மட்டுமே வெளியே வருவான் , நான் அவன் அறைக்குள் வருவதை விரும்ப மாட்டான் , ஆனால் என் எல்லா விஷயத்திலும் தலையிட்டு  அவனே முடிவும்  எடுத்து என்னிடம் செயல்படுத்த மட்டும் சொல்வான் , பிடிக்கல என்றால் “மூடிட்டு  நான் சொல்றத செய் ” என்பான்  , ஆனால் எப்போதும் சரியானதை  மட்டுமே எனக்கு தேர்ந்தெடுத்து கொடுத்திருக்கிறான்  , என் சிவில் இன்ஜினியரிங் படிப்பு , என் பைக் என என்னுடையதெல்லாம்  பெரும்பாலும் அவன் தேர்ந்தெடுத்து  கொடுத்ததுதான் .

மூடிய கதவை பார்த்தபடி  ஒரு பத்து நிமிடம் பொறுத்திருந்தேன்  , பின் படியேறி  கதவை தட்டினேன்  , கதவை திறந்தவன்  ஆச்சிரிய முகபாவத்துடன்  என்னை பார்த்தான் , “வா “என்று உள்ளே போனான் , அறையில் இருக்கைகள் ஏதும் இல்லை , ஒரு பாயை  எடுத்து விரித்து அமர  சொன்னான்  அவன் எதிரில் வெறும் தரையில் அமர்ந்தான்  , தாடி வைத்திருந்தான்  , சட்டை இல்லாத  அவன் மேலுடம்பில்  அவன் மிக இளைத்திருந்தது  தெரிந்தது ,கோபம் வந்து “சோறெல்லாம்  திங்க  மாட்டாயா ” என்றேன் , அவன் சிரித்த முகத்துடன் என்னை பார்த்தான் , வீட்டில் இருக்கும் போது இருந்த அவன் முகம் அப்போதுதான்  திரும்ப வந்தது .  பின்

அறையில்  கண்களால் அலைந்தேன்  ,முதல் தோற்றத்தில்   பாழடைந்த  வீடு போல இருந்தது ,

பிறகு கவனிக்க அது புது வீடுதான் , சுவரின்  நிறமும் , வெளிச்சம் குறைவான மின்விளக்கும் அத்தகைய  தோற்றத்தை கொடுப்பதை  உணர்ந்தேன் , அவன் அமர்ந்த  சுவரின் வலதுஓரத்தில் இருந்த அடுக்கின் மேல் வரிசையில்  சில புத்தகங்கள் இருந்தன , அடுத்த அடுக்கில் துணிகள் சுருண்டு  கிடந்தன  . அவன் ”  என்ன பாக்கற ”  என்றான் , கொஞ்சம் “வெளிச்சமான  லைட்டையாவது  போட வேண்டியதுதான ” என்றேன் , அவன் பதிலேதும்  சொல்ல வில்லை

“எதுக்கு இந்நேரம் வந்திருக்க” என்றான் , “நான் காலைல வந்தது” என்றேன் ,அவன் முகத்தில் மெல்லதிர்ச்சியும்  சோகமும்  எட்டிப்பார்த்தன , “போன் பண்ண வேண்டியதுதான ‘என்றான் , “மாசத்துக்கு ஒரு நம்பர் மாத்தறவன்  நம்பரெல்லாம்  எனக்கெப்படி  தெரியும் “என்றேன் , அவன் பதில் சொல்லாமல் இருந்தான்

“ஏன் இப்படி காத்திருக்க  , நான்  இல்லைனா இன்னொரு நாள் வர வேண்டியதுதான ”  என்றான் ,   “அம்மா பார்த்துட்டு வர சொல்லிச்சு  , மூணு நாளா , அம்மாட்ட உன்னை பார்க்கல னு சொன்னா அழும் , அதான் எப்படியும் உன்னை பார்த்துட்டுதான் போகணும் னு இங்கயே  இருந்துட்டேன் ”  என்றேன் .

“சாப்ட்டயா  “என்றான் ,நான் அதை பொருட்படுத்தாது  அவனை நோக்கி பார்த்தபடி இருந்தேன் , கண்கள் சந்திப்பதை  தவிர்த்தபடி  பார்வை வேறுவேறு பக்கம் திரும்பியபடி  இருந்தான் .

பிறகு ”  ஏதாவது விஷயமா ”  என்றான் , ”  வேறென்ன  ,உன் பிறந்த நாள்தான் , சனிக்கிழமை ,அம்மா உன்னை வீட்டுக்கு கண்டிப்பா வர சொல்லிச்சு , என்னை அலைய விட்டுடாத , போன முறை நீ வராம போனதால  என்கிட்ட  கொடுத்துவிட்டு , நான் அதை வேற ஒருத்தருக்கு கொடுத்து ,  நீ  அதை சாப்பிட்ட  னு பொய் சொன்னேன் , இந்த முறை அப்படி ஏதும் பண்ணிடாத  ”  என்றேன் . எங்கள் இருவரின் பிறந்த நாளை அம்மா எப்போதும் விமரிசையாக  கொண்டாடுவாள்  , விமரிசை  என்பது உணவில்,  பாயசம்  ,அவில் ,இஞ்சிப்புளி  , இரண்டு பொரியல் ,கூட்டு என அமர்க்களப்படும் , என் பிறந்த நாளில் என் நண்பர்களை உணவிற்கு அழைத்து விடுவேன் , அவன் பிறந்த நாளுக்கு யாரையும் அழைக்க மாட்டான் என்பதால் அவன் பிறந்த நாளுக்கும்  என் நண்பர்களை  அழைப்பேன்!  , நாங்கள் வேலைக்கு போகும் வயது வந்தும்  அம்மா இவ்வியல்பை மாற்றிக்கொள்ள  வில்லை .

இந்த முறை அண்ணனின் பிறந்த நாள் நிகழ்விற்கு ஒரு மாதம் முன்பிலிருந்தே  நச்சரிக்க  ஆரம்பித்து விட்டாள் , “போய் அவனை பார்த்து வா ”  ஒவ்வொருநாள்  இரவும் எனக்காக வாசலில் காத்திருந்து  மலர்ச்சியோடு  ‘பார்த்தாயா ” என்பாள்  , சோகமும்  அண்ணன் மேல் கோபமுமாக  வரும் ,  நாலாவது  நாளாக காத்திருந்து இன்றுதான் இவனை பிடித்தேன்  , இவன் அறை புறநகர் தாண்டி இந்த பொட்டல்வெளியில்  நான்கைந்து வீடுகளில் ஒன்றில் இருந்தது , 7 மணிக்கெல்லாம் இங்கு  இருட்டும்  நாய்களும்தான்  இருக்கும் . இங்கு வரவே கூடாது என்று நினைப்பேன் , ஆனால் அம்மாவிடம் பதில் சொல்ல இயலாத குற்றஉணர்வு இங்கு கொண்டுவந்து என்னை நிறுத்தி  விடும் .இன்று  காலையில் அவள் இஞ்சிப்புளி  செய்து கொண்டிருந்தாள் , அண்ணனுக்கு பிடிக்கும் என்று. அவன் மெதுவான  குரலில் ” வேலையிருக்கு  ,இன்னொரு நாள் வரேன் ”  என்றான் ,

”  நீ மூடிட்டு வா ,வேலை நாசமா  போட்டும்  ”  என்று கத்தினேன்  , அவன் முகம் துளி கூட அதிர்வு  இல்லாமல் இருந்தது . அதை பார்க்க கோபம் வந்தது , பிறகு கோபம் கொள்வது வீண் என்று அமைதியானேன்  .

” அண்ணா , இப்ப அம்மாக்கு அடிக்கடி உடம்பு முடியாம ஆயிடுது , அடிக்கடி யதோ நினைச்சு அழறா , நீ வந்தா எல்லாம் சரியாகிடும் , வாரம் ஒருமுறை வா போதும் , அம்மா பழையபடி ஆயிடுவா  , என்னை விட உன் மேலதான் அம்மாக்கு பிரியம் அதிகம் “என்றேன் , அவன் தரையை  பார்த்தபடி  அமைதியாக  இருந்தான் .

பிறகு என் மனதிலிருந்ததை  வெகுநாளாக  அவனை பற்றி எண்ணியிருந்ததை  கொட்டிவிட்டேன்  .”  அண்ணா , நீ புக்கு  படிக்கறவன்  , அறிவாளி  , உன்னோட இந்த குணம் எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும் , நீ பேசறது உன்னோட பார்வை எல்லாமே எனக்கு புதுசா தெரியும் ,  மனசுக்குள்ள உன்னை பெருமையா  நினைச்சுக்குவேன் ” , ஆனா இது இப்படி உன்னை தனியாளாக்கும்  நான் நினைக்கவே இல்ல , அண்ணா எனக்கு தெரிஞ்சது இதுதான் , வாழ்க்கைக்கிறது  சந்தோசமா இருக்கறதுக்குத்தான்  , கூட இருக்கறவங்கள சந்தோசமா வச்சுக்கறதும்தான்  , ஆனா நீ இப்படி விலகி போயி ,நீயும் இப்படி  இருட்டுக்குள்ள உட்கார்ந்து , இதெல்லாம் எதுக்குன்னா ”  ,” சரி ,ஏதோ ஒரு விஷயம் சரி னு நம்பி அது பின்னாடி போற , அது கடைசில  தப்புனு தெரிஞ்சா என்ன பண்ணுவ  , வாழ்க்கையை , உலகத்தை அப்படி ஒரு தியரிலயோ  இல்லனா அந்த சோடாபுட்டி  ரகு அண்ணா ‘சித்தாந்தம் ‘னு ஒரு வார்த்தை சொல்லுவாரே அதுலயே கொண்டு வந்திட  முடியாது “,

” நீ என்ன வேணும்னாலும் செய் ,அதுக்காக ஏன் உன்னோட சந்தோசத்தை கை விடற , நான் உன் fb பக்கத்தை தினமும் பார்ப்பேன் , எப்பவும் யாரையாவது திட்டுவ  , கவர்மெண்ட் ,அரசியல்வாதி அதுஇது  னு , உன்னோட பிரண்ட்ஸ் லிஸ்ட் ல இருக்குறவனுகளும்  இதே ரகம்தான் , சந்தோசமான பதிவே  உன்னோடதுல  பார்த்ததில்ல , நீ  எழுதறது எல்லாம் சரியா கூட இருக்கலாம் , ஆனா சந்தோசம் இல்லாத சரி ங்றது உண்மைல சரியான ஒன்னா இருக்காது , அதுக்கு உதாரணமா உன்னையே  சொல்லலாம் , உனக்கு என்ன குறை இருக்கு , ஆனா எப்பவும் வீடு இடிஞ்சு  விழந்தவன் மாதிரியே இருக்க . ”  என எண்ணுவதையெல்லாம்  கொட்டினேன்  .

பிறகு அவன் திட்டுவான் என எதிர்பார்த்தேன் , மாறாக புன்னகைத்தான் , “பேசற அளவு வளந்திட்ட  ”  என்றான் , பின் கொஞ்ச நேரம் ஏதும் பேசிக்கொள்ள  வில்லை , பின் அமைதியான குளத்தில்  சட்டென சலனங்கள்  வந்ததை போல ” எனக்கு நான் கிற என்னமோ , என்னோட சந்தோஷமோ  பெரிய விஷயம் இல்ல ,எனக்கு ஒருசில கனவுகள் இருக்கு , நான் சில விஷயங்களை என் கடமையா  நினைக்கிறேன் , அதை நோக்கி போறது மட்டும்தான் எனக்கு நிம்மதி கொடுக்கும் , என்னால வீட்டுல உன்னை போல  இருக்க முடியாது .. அதான் எனக்கு பதில் நீ சந்தோசமா இருக்கையே அது போதும் ”  என்றான் .

மேற்கொண்டு என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் கொஞ்சநேரம் அமைதியாக இருந்தேன் ,பின் ” அண்ணா , எனக்கு நீ பேசறது ரகு அண்ணா பேசறததான்  ஞாபக படுத்தது  , அவரை நான் தன்னைத்தானே வருத்தி   கொள்ற ரகம் னு நினைப்பேன் , உண்மைல  இங்க ஒரு வசதியும்  இல்லாதவன் கூட சந்தோசமாதான்  இருக்கான் , சந்தோசம் என்பது வசதில இல்ல ,நீங்களா அவங்களை சந்தோஷமில்லாதவங்களா  நினைச்கறீங்க  ,  அதுக்கு காரணம் அவங்களை மேல இருக்கறவங்க சுரண்டராங்க  னு நினைச்சுக்குவீங்க  , ஆனா இது மனித குணம் , இதே வசதியில்லாதவன்  மேல போய்  இருந்தானாலும்  இப்படித்தான் மத்தவங்களை  சுரண்டிட்டு இருப்பான் ,இத மாத்த முடியாது , ஆனா இந்த இயல்புக்கும் சந்தோஷத்துக்கும் சம்பந்தமில்லை , எந்த நிலையிலும் சந்தோசமா இருக்க முடியும் , அம்மா நம்ம இரண்டு பேத்தை  அப்பா இல்லாம எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு வளத்தாங்க  , நீயோ  நானோ என்ன சோகமாவா  வளந்தோம்  , அம்மாக்கு அப்பா இல்லாதத தவிர வேறென்ன சோகம் இருந்தது ”  என்றேன்

அவன் ஏதும் பதில் சொல்லாமல் எழுந்தான்  ,பின்  “டைம் ஆச்சு கிளம்பு” என்றான் , பிறகு ஆணியில்  மாட்டியிருந்த  சட்டையில் கைவிட்டு பணம் எடுத்து என்னிடம்  கொடுத்து “வைத்து கொள் “என்றான் , “அண்ணா ,எங்கிட்ட இருக்கு ,வேணாம் என்றேன் ”  “பரவால்ல வை ”  என்று என்  மேல்சட்டை பாக்கெட்டில் திணித்தான்  .

நான் முக அசைவினால்  விடைபெற்று  கிளம்பி வாசல் வந்தேன்  , அண்ணா பின்னால்  இருந்து ”  டே அந்த பொண்ணு கிறிஸ்டினா ”  என்றான் , தயக்கம் கலந்த வெட்கத்துடன்  திரும்பி பார்த்தேன்.

“பொண்ணு நல்லாத்தான் இருக்கா ” என்றான் சிரித்தபடி  , “சரி வரேன் ”  சொல்லி படியிறங்கி பைக் பக்கம் வந்த போதுதான் சாவியை  மறந்து மேலேயே விட்டு வந்தது ஞாபகம் வந்தது , திரும்பி அறைக்குள் போன போது அவன் ஒரு புத்தகத்தை திறந்து அதனுள் மூழ்கியிருந்தை பார்த்தேன் , அவன் திறந்த பக்கத்தில் அம்மாவின் ஒரு பழைய போட்டோ இருந்தது , சட்டென நான் வந்ததை உணர்ந்து புத்தகத்தை மூடி என்ன என்பது போல் என்னை பார்த்தான்   ,” சாவி  மறந்துட்டேன்” என்று சொல்லி எடுத்து வெளியே வந்தேன் , பின்தான் அவன் கண்கள் கலங்கியிருப்பதை  காண தாங்க முடியாமல் சட்டென வெளியேறியதை உணர்ந்தேன் .

பைக்கை எடுத்து கட் ரோட்டிலிருந்து  மெயின் ரோடிற்க்கு  வந்து நிறுத்தினேன் , பின்பு திரும்பி அவன் அறையை பார்த்தபோது கதவு மூடப்படாமல் இருந்ததை கண்டேன் .