கவிதை

பாதை

ஹரன் பிரசன்னா

 

மிக நீண்ட தூரம் அழைத்துச் சென்று
நரகம் விட்டொழிந்தோம் என்றார்கள்
வழியெங்கும்
கூடவே நதியோட
இருபுறமும் மரங்கள்
எங்கள் பயணம்

எல்லாம் இன்றோடொழிந்தது
இனி கவலையில்லை
அன்றாடச் சுகதுக்கங்களில் உழலவேண்டாம்
எல்லாம் இன்பமயம்
எங்கும் எல்லாரும் சமம்

இனி சொர்க்கம்தான்
போகலாம் என்றார்கள்
நான் ஆவலுடன் இருந்தேன்
இப்படி அல்ல என்றார்கள்
என் அடையாளங்களை துறக்கச் சொன்னார்கள்
என் ஆடைகளைக் களையச் சொன்னார்கள்
சொர்க்கத்தில் எதுவுமே தேவையில்லை

என் நினைவுகளை அழித்துவிட்டு
அடுத்த எட்டு நான் வைக்கலாம்
எல்லாவற்றையும் துறப்பதே
ஒரு நரகம்தானே என்றேன்
கேள்விகள் பதில்கள் எல்லாம்
சொர்க்கத்தில் சொல்லப்பட்டாகிவிட்டது
சொர்க்கத்தில் எல்லாமே புதியது
ஒருவகையில் எதுவுமே புதியதல்லவாம்

குழப்பமாக இருந்தது
அங்கு இனி குழப்பமுமில்லை என்றார்கள்

என் நினைவுகளை அழிக்க முற்பட்டேன்
அழிக்க அழிக்க
அவை என்னை
அமிழ்த்த அமிழ்த்த

சுயம் அழித்து
சொர்க்கத்தில்
என்ன இருந்துவிடமுடியும் எனக்கென்றேன்
நீண்ட பதில் சொன்னார்கள்
எல்லாவற்றுக்கும்
பதில் இருந்தது
நினைவுகளை அழித்து
புதியன அடைதல்
சொர்க்கத்தின் பாதை

அமைதியாக
வந்தவழி திரும்பினேன்
ஏனென்றார்கள்
நரகமே சொர்க்கம் என்றேன்
ஆழ்கடலின் மௌனத்தில்
அவர்கள் ஆழ்ந்திருக்க
நதியின் அமைதியில்
நான் திரும்பினேன்

 

image credit : space

ஜென்

எஸ். சுரேஷ்

Buddha Hussainsagar

ஹுசைன் ஸாகர் ஏரிக்கரையில்
கல் பெஞ்சில் உட்கார்ந்து
பிரும்மாண்டமான புத்தன் சிலையைப் பார்த்து
கவிதை எழுத யத்தனிக்கிறான் கவிஞன்-
புத்தனோ மெளனம் பாவிக்கிறான்,
இவனுக்கோ கவிதை வரவில்லை
காகிதத்தைக் கிழித்துக் கிழித்து வீசுகிறான்

கிழித்துப் போட்ட காகிதங்களை
மென்று கொண்டிருக்கும் கிழக்கழுதையொன்று,
“அந்த மூணாம் கவிதை ருசியாக இருந்தது,” என்கிறது

அதை முறைத்துப் பார்த்துவிட்டு
மறுபடியும் புத்தனை பார்க்கிறான் கவிஞன்,
புத்தன் எப்பொழுதும் போல் மெளனமாய் நிற்கிறான்
“சீக்கிரம் கவிதை எழுது. எனக்கு பசிக்கிறது,”
என்று அவசரப்படுத்துகிறது கழுதை

கழுதையை முறைக்கிறான் கவிஞன்,
கவிஞனை முறைக்கிறது கழுதை
இருவரையும் மெளனமாய்க் கூர்ந்து
நோக்கிக் கொண்டிருக்கிறான் புத்தன்

 

கோட்டோவியம் : சேது வேலுமணி

எப்படியோ

அதிகாரநந்தி

 

நான் கத்துகிறேன்
அங்கேயும் குரல் உயர்கிறது
நான் இன்னும் உயர்த்துகிறேன்
அங்கே என்னைவிட உயர்கிறது
உச்சஸ்தாயில் குரல் வடிவம் சிதைகிறது
குரல்கள் கலந்து இரைகின்றன
அக்கம்பக்க கதவுகள் திறந்து மூடுகின்றன
அறை முழுதும் சிதறிய வார்த்தைகள்
நடுவே நானும் அவரும்
ஒவ்வொரு வார்த்தையாக எடுத்துப் பார்க்கிறோம்
எதுவும் எங்களுடையதாக இல்லை.

 

ஒளிப்பட உதவி – Tatiana Iliina

 

கனி கானல்

அதிகாரநந்தி

 

உன்னை எங்கேயோ பார்த்திருக்கிறேனே என்றார்கள்
நீ அவனைப் போலவே இருக்கிறாய் என்றார்கள்
என்னைப் பார்த்து அவனைப் பற்றிப் பேசினார்கள்
ரெண்டு பேருக்கும் ஒரே குணம் என்றார்கள்
ஒன்று போல் கோபம் என்றார்கள்
நன்றி கெட்டவர்கள் என்றார்கள்

நான் அவனில்லை என்று நம்பலாம்
நம்புவதெல்லாம் உண்மையுமில்லை
நிஜம் ஓரிரவில் வெளிப்படுவதில்லை
காலம் முன்னே போக
புன்னகைகள் வேலை செய்யாது போயின
நேர்ப்பார்வைகள் கூசின
கவலைப் பரிமாற்றங்கள் நின்று போயின
ஒருநாள்
ஒருவரில் ஒருவரைக் கண்டு கொண்டோம்.

 

ஒளிப்பட உதவி – Neal Small, 1stdibs

அர்ஜுனன் காதல்கள் – சுபத்திரை

– வெ. கணேஷ்–

வான் வெளியைப் போர்த்தி
பூமியில் இரவாக்கி
சிறு சிறு துளைகளில்
வெண்தாரகைகள் வைத்து
உயிர்களுக்கு நித்ரை தருகிறாள்
பறவைகளைப் பள்ளியெழுச்சி
பாடவைத்து இருள் போக்குகிறாள்
மகாமாயையை ஏவி
யோகமாயை
நடத்தும் அளவிலா விளையாட்டு
இரவும் பகலும் அனவரதமும்

+++++

ஒருமுறை
நித்ரையில் உலகத்தோரை ஆழ்த்தி
கருவொன்றை மாற்றி
தன்னைப் புகுத்திக் கொண்டு
சிசுவாய் வெளிப்பட்டு
காற்றாய் மறைந்து
அசரீரியாகி……

+++++

இன்னொரு முறை
சுபத்திரையாகத் தோன்றி
ஒற்றைப் பார்வையில்
அர்ஜுனனை வசீகரித்து பித்தாக்கி
சன்னியாச வேடமிடத் தூண்டி
அண்ணன் கண்ணனின் சம்மதம் பெற வைத்து
ரதமொன்றில் ஓட்டிச்செல்லும் எண்ணம் தந்து….

இயக்கப்படுகிறோம் என்ற எண்ணம் மூளா
ஓயா இயக்கம்
திரௌபதியின் மௌன அங்கீகாரம்
அபிமன்யுவெனும் வீர மகனின் பிறப்பு
புத்திர சோகம்
மாயை அருள்பவள்
மாயைக்குட்பட்டாள்

+++++

இன்னொரு முறை
யோக மாயை
வெள்ளை யானையை
கருவாய்த் தாங்கி
சித்தார்த்தனைப் பெற்றெடுத்தாள்

மகாமாயையுடன் தொடர்பு விலகாமல்
பிடியில் சிக்காமல்
நடு வழியில் நடந்து சித்தார்த்தன்
தர்மச்சக்கரத்தைச் சுழற்றி புத்தனானான்

+++++

“மகாமாயை கொண்டு உன்னை இயக்கிய
யோக மாயையை நான் இயக்கினேன்
என்னை நீ இயக்குகிறாய்”
கண்ணன் சிரிக்கிறான்

ஒளிப்பட உதவி – dolls of india