–வெ. கணேஷ்–

அலையிலாக் கடலின்
ஆழத்தில் ஜனனம்;
நித்ய யுவதி வடிவம்;
தேவர், மனிதர், அசுரர், கந்தர்வர்
எண்ணற்றோரைக் கிறங்கடிக்கும்
ஊர்வசிக்கு இது ஒரு
புது அனுபவம்.
மானிடன் ஒருவனின்
மறுதலிப்பு.

அர்ஜுனன் அறைக்கு
சென்று திரும்பியவள்
கண்களில் ஏமாற்றம்.
கரை மீறும் நதியலை போல்
வெகுண்டு
வேகவேகமாய்
அலங்காரத்தை கலைத்தாள்.

உடைகளைக் கழட்டத் தொடங்கியதும்
கொஞ்சம் அமைதி.
மார்புக்கச்சைகளை விலக்கியதும்
மின்னலொளியில் ஒரு முறை
பார்த்த மானிடன்,
புருரவஸ்-சின் நிர்வாண நினைவு.
கூடவே ஜோடி ஆடுகளின் பிம்பமும்.

குரு வம்சத்து மூதாதையனுடன்
முயங்கியதால்
நான் தாய் ஸ்தானமாம்,
வணக்கத்துக்குரியவளாம்,
புணர்வதற்கில்லை என்று சொல்லியனுப்பி விட்டான்.
பாவாடை தரையில் விழவும்
நினைவுக் குளத்திற்குள்
மூழ்கும் முன்னர்
இதழில் புன்சிரிப்பு:
அர்ஜுனனைக் கைபிடித்திழுத்து
அருகிருந்து பார்த்த
அவனது முகம் தோன்றி மறைந்தது-
“புருரவஸ் ஜாடைதான் உனக்கு”

+++++

முட்படுக்கையில்
கிடப்பவன் போல்
புரண்டான் அர்ஜுனன்,
நிர்வாணமாய்
நீச்சலடிக்கும்
ஊர்வசியின்
காட்சி அவன் கனவில்.
ஹ்ம்ம்ம்…
சாபமிட்டுச் சென்றவளை
இனி சந்திக்க முடியாது.
பெருமூச்சு விடுபட்டு
ஊர்வசி சூடிய
ஒற்றை மலரை
விழ வைத்தது.

+++++

“தாயையல்ல அர்ஜுனா,
நீ நிராகரித்தது மகளை…
நிம்மதியாய்த் தூங்கு!”
கண்ணன் சிரிக்கிறான்.

– எஸ். சுரேஷ் –

தொப்பி அணிந்து நின்று கொண்டிருந்த
மனித குரங்கு கதவை எனக்காகத் திறந்தது
உள்ளே நுழைந்து ஒரு அறைக்குள் சென்றேன்
இரண்டு சிறுத்தைகள் மான் கறி தின்று கொண்டிருந்தன
கோட் சூட் அணிந்த ஒரு யானை என்னிடம் வந்து
“நீங்க வெஜ்ஜா நான்-வெஜ்ஜா” என்று கேட்டது
“இன்றைக்கு நான் வெஜ்” என்றேன்
“இங்கே வாருங்கள்” என்று வேறொரு அறைக்கு அழைத்து சென்றது

என் பக்கத்து மேஜையில் ஒரு பூனையும் நாயும்
கோப்பையிலிருந்த பாலை நக்கிக்கொண்டிருந்தன
“ஏன் நீங்கள் நான்-வெஜ் சாப்பிடவில்லை?” என்று கேட்டேன்
பூனை என்னை மெளனமாய் முறைத்தது
“இன்றைக்கு சனிக்கிழமை” என்று நாய் கூறியது

சாப்பிட்டுவிட்டு வெளியே வரும்போது
தொப்பி அணிந்திருந்த மனித குரங்கிற்கு
பத்து ரூபாய் டிப்ஸ்ஸாகக் கொடுத்தேன்
உடனே அது “சலாம் குலாமு குலாமு சலாம் குலாமு”
என்று ஒரு முறை குதித்துப் பாடி பணத்தை பெற்றுக்கொண்டு
சலாம் போட்டு என்னை வழியனுப்பி வைத்தது.

image credit – Tabatha Yeatts, The Opposite of Indifference

– எஸ். சுரேஷ் –

படித்துறையின் கடைசி படியில் நின்றுகொண்டு
தும்பிக்கையை தண்ணீரில் விட்டு
“புடு புடு புடு புடு” என்று சப்தம் எழுப்பி
தண்ணீரை கொதிக்கவிட்டுக் கொண்டிருந்தது
குட்டி யானை

திடீரென்று தண்ணீரை பிளந்துகொண்டு
மீனொன்று மேலெழும்பி
“யார்ரா அது இங்க விளையாடறது?”

திடுக்கிட்ட குட்டி யானை “சாரி ப்ரதர்” என்றது,
“நீங்க இருக்கீங்கன்னு தெரியாது”

இன்னொரு மீன் எழும்பி, “விளையாட
வேற இடம் கிடைக்கலையா?” என்று கேட்டது.

குட்டி யானை தலை குனிந்து மௌனமாகியது.
சற்று நேரம் அப்படியே நின்றுகொண்டிருந்தது.

தண்ணீர் சமநிலைக்கு வந்த பிறகு மறுபடியும்
தும்பிக்கையை தண்ணீரில் விட்டு
“புட் புட் புட்” என்று செய்துவிட்டு
மீன்கள் வெளியே வருவதற்குமுன்
படியேறி ஓடிவிட்டது

• அதிகாரநந்தி

நான் பெரியவர்களின் வீட்டில் இருக்கிறேன்
இங்கே நீல நிற வெண்டைக்காய்கள் கிடையாது

உங்களுக்குத் நீல வெண்டைக்காய்களைத் தெரியுமா?
உதிர்த்தால் உள்ளே சிகப்பு நிற விதைகள் இருக்குமே…

இங்கே கோடுகள் கோடுகளாக இருந்தாக வேண்டும்
வட்டங்கள் வட்டங்களாக இருந்தாக வேண்டும்

வண்ணங்களைக் குழைத்து நீரில் கலந்திருக்கிறீர்களா?
தண்ணீரில் வண்ணங்கள் வளர்வதைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா?
அதாவது, வண்ணங்களை வீணாக்குவது.

இங்கே கண்ணாடியில் வரையக் கூடாது
நீரில் கலந்த வண்ணங்கள் விரைந்து ஓடுவதை ரசிக்க முடியாது

இது பெரியவர்களின் வீடு
சிறிவர்களுக்கு இடமில்லை; இங்கே இருக்க
நானும் பெரியவளாகத்தான் வேண்டும்.

– ஹரன் பிரசன்னா –

பெரியப்பா வந்திருந்தார்
கையில் குடையுடன்
நீண்ட தாடியுடன்
ஒரு யோகியின் நடையுடன்
ஏற்கெனவே சொல்லி வைக்கப்பட்டிருந்தது போல
வீட்டைத் தேடி
வீடுகளைத் தேடி
பெரியப்பா வந்திருந்தார்
எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் அவரிடம் விடையிருந்தது
அன்பில் பூத்த தாமரை மலர் ஒன்றை
எப்போதும் அவர் முகத்தில் சுமந்திருந்தார்
மெல்ல விரியும் உதடுகளின் வழியே
ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளுக்கான
ஏக்கங்களின் விடையை
தெளித்தவண்ணம் சிரித்திருந்தார்
கைக்குட்டையில் இருந்த ரத்தக் கறையை
திட்டமிட்டு அவர் மறைக்கவில்லை என்றாலும்
யாருமே அவரிடம் அதைப் பற்றிக் கேட்கவில்லை
கயிறின்றி கன்றின் பின்னே ஓடும்
தாய்ப்பசுவைப் போல
நினைவுகள் கட்டுண்டு அவர் பின்னே செல்ல
அவர் திடீரென்று பதற்றமானார்
குடை கீழே விழுந்த நினைவின்றி ஓடினார்
யாரோ ஒருவன்
வடிவுப்பெரியம்மையைப் பற்றிக்
கேட்டதுதான் காரணம் என்றார்கள்
இருக்கலாம்
இல்லாமலும் இருக்கலாம்
வடிவுப் பெரியம்மை எப்போதும் அப்படித்தான்