கவிதை

குரல் – 2

பொழுது நகராத மதிய வேளை
தண்ணீர் குழாயின்மீது காகம்
தூரத்து தெருவில் ஒரு நாய்
தலைக்கு மேலே மின்விசிறி
எதை கேட்டு மலைத்து நிற்கிறது
மதிலின் மீது இருக்கும் பூனை!

மற்றுமொரு குரல் – அதிகாரநந்தி

பூனைகள் மீது எங்களுக்கு யாதொரு வன்மமும் இல்லை

 
பத்திரிகை படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்,
பூனை என் மடியில் ஏறித் தூங்க ஆரம்பிக்கிறது,
என் வேட்டியை இரு கைகளாலும் பிடித்து உதறுகிறேன்.
 
மேலே பறந்த பூனை, 
பீதியுடன் கண் விழித்து உடம்பைத் திருப்பி, 
கால்களை அகட்டிக் கொண்டு தரை இறங்குகிறது.
 
ஆக்ரோஷமாக என்னைப் பார்த்து, 
“மியாஆவ்வ்வ்” என்று கத்திவிட்டு,
மடியில் ஏறி மறுபடியும் தூங்க ஆரம்பிக்கிறது.
 
பொழுது நகராத மதியவேளை-
 
அணைக்க மறந்துவிட்டுத் தூங்குகிறார்கள்
மத்திய வர்க்க மாமிகள்,
 
சீரியலில் கதறிக் கொண்டிருக்கும் பெண்ணை
உற்றுப் பார்க்கிறது பூனை.

எமக்குத் தொழில் கவிதை

“எது நல்ல கவிதை என்று கேட்கிறார் கிரி
கோட்பாடு ஒன்றைச் சொல்கிறார் பாஸ்கர்
கோட்பாட்டை மீறியதுதான் கவிதை என்கிறார் ஸ்ரீதர்
நீ என்ன சொல்கிறாய்?”
என்று என் வீட்டு கிளியிடம் கேட்டேன்
 
‘மியாவ்’ 
 
“அதுவும் சரிதான். எங்கே நீ ஒரு கவிதை சொல்”
 
“மியாஆவ்வ்வ், 
மியாவ்வ்வ், 
மியாஆவ்” 

 ரைட்டு விடு.

ஒரு பிரச்சாரக் கவிதை

யாரேனும் சன்னமான குரலில்
கருணைக் கதாகாலேட்சபம் நடத்தினால்
கேட்பதற்கு இதமாகத்தான் இருக்கிறது

அப்பாவிடம் இரைந்து பேசும் போதும்
மாமனார் சுட்ட அப்பளம் கேட்கும் போதும்
அம்மாவிற்கு விஷயங்களைப் புரியவைக்கும் போதும்
சின்னஞ்சிறு குழந்தை அழும் போதும்
இந்தக் கருணையெல்லாம் எங்கே

ஒரு தேரையை விடவும்
நாம் என்ன முன்னேறிவிட்டோம்
என்று நினைக்கிறீர்கள்?

                                                                – அதிகாரநந்தி

பூச்சி

– கமலாம்பாள்-

தூரத்து அண்டத்தின்
ஓர் துகள்;
இரவின் இருளில்
சிறு உயிர்;
சிறு கடி; சிறு வலி;

பு ச் சி

பார்வையின் விளிம்பின்
ஒரு ஓரம்;
உற்றுப் பார்த்தால் நகரும்;
வாய் மட்டும்தான்;

புபூ ச்ச் சிசீ

ஒன்றுதான்..ஆனால்
எங்கும் எதிலும்;
சிதறிய கண்கள்;
விழித்துக்கொள்கிறது
மூன்றாவது கண்.