இலைகள் தோறும்
இழையாடைகள் சரிந்து
மெதுவே மிக மெதுவே
சருமம் போர்த்திய
சருகுகள் ஒதுக்கி
நிலம் மெல்ல நடுங்கிட
காதல் செய்யும் வீர்யன்
இருத்தலின் சுடர்
இயக்கத்தின் தீ
அளையிடை இருக்கவொண்ணா
அக்கினிக்குஞ்சு
மேன்மையொன்றே கருதி
எரிந்தழித்து
முளைத்தெழும்
அரிசனம்
– பெருந்தேவி –
தலைப்பு செய்தி.
***
ஒரு கோப்பை விஷத்தை வாயிலூற்றி அதை இன்னொரு கோப்பையில் துப்பவேண்டும். இதைச் செய்யும்போது வாயில் நீர் ஊறக் கூடாது விழுங்கக்கூடாது தெறிக்கக்கூடாது. வாய் இடையில் பங்குபெறுகிற சிறு பாத்திரம்தான். இந்தக் கலைச் சூத்திரங்கள் மொழியில் கூடிவர வேண்டும்.
***
மொழியிடம் ஆடுறா ராமா என்று கூவுவது பாவம் உண்மையில் மொழி ரங்கராட்டினம். மேலே ஏறும் போது அச்சமில்லாமல் கீழே இறங்கும்போது ஊக்கம் குறையாமல் இருப்போம். குரங்காட்ட ரசிகர்களிடமிருந்து மொழியைக் காக்கும் கடமை நமக்குண்டு.
***
கவிதையின் பிம்பமல்ல எதிர்க்கவிதை. சூனியக்காரியின் கையிலிருக்கும் கண்ணாடியிலிருந்தும் உள்ளபடி உரைக்காதிருப்பதில் வேறுபடுகிறது எதிர்க்கவிதை. இடம் அதில் ரேகை. காலங்கள் தங்கள் எச்சம்.
***
எதிர்க்கவிதை ஒரு நல்ல நாளில் நாள்பட்ட ஒயின் போலச் சுவைக்கும். மோசமான நாளில் முதல் வரியில் தூங்கவைக்கும்.
***
தமிழுக்குப் பல என்று பேர்.
இறையின் முன்
கரைந்தொழுகும் கண்ணீர்
இரவும் விடியலும்
இல்லாதோரின்
எதிர்நோக்கல்
எளிமையின் திறப்பு
சாதனையின் உச்சம்
எதுவும் அறியாத
எதுவும் நிறையாத
எதுவாகவும் இல்லாத
எதுவாகவும் உருமாறும்
உன்னதம்
துய்யம்
சதாப்தி ரயில் விட்டு இறங்கியவுடன்
வெம்மை தாக்குகிறது
தலை மேல் இரண்டு பெட்டிகளையும்
தோளில் ஒரு பையும் சுமந்து கொண்டு
கூலி நடக்கிறான்
பிதுங்கி வழியும் கூட்டத்தைச் சுமந்து கொண்டு
உச்சி வெயிலில் ஊர்ந்து செல்கிறது
ஒரு பஸ்
நடுரோட்டில் இரண்டு வயோதிக பெண்மணிகள்
சுவாரஸ்யமாய் எதையோ பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்
தவற விட்ட பஸ்ஸைப் பிடிக்க
வேகமாக ஓடுகிறான் ஒருவன்
ஒற்றை வியர்வைத் துளி காதோரத்தில் வழிய
ரயில் நிலைய முகப்புக் கூரையின் கீழ்
காருக்காக காத்திருக்கிறேன் நான்.
சிறுமுடித் தலை
குஞ்சமென அசைய
பிட்ட்டர்ர பிட்ட்டர்ர பிட்ட்டர்ர்
என்ற தனி ராகத்தை இசைத்துக் கொண்டிருக்கும்
சாம்பல் வண்ண சுள்ளப் பறவை
செஸ்டர் மரக்கிளையிலிருந்தபடி
மிணுக்கும் சிறுமணிக் கண்கள் வழியே
திண்ணையிலிருந்து
அண்ணாந்து பார்ப்பவனை
புதுமையெனப் பார்க்கிறது.
…
