சரவணன் அபி

நீர்தேடி
வேர் நீளும்
ஒளி யாசித்து
மரமேறும்
சந்ததி நீள
விழுதிறங்கும்

நீரின்றி கருகினாலும்
ஒரு துளி விழலை
நினைவிற் பொதித்து
பெருகிக் கொள்ளும்

போர்த்திப் புரந்து
புரண்டு கொடுத்து
கலைந்து தாங்கி
கிளைத்து எழுந்து
உழைப்பொன்றே கருதி
உயிரீயும்
மகிழ்வொன்றே கருதும்
மரகதம்

ஜிஃப்ரி ஹாசன்

புலன்கள் கைவிட்டுச் சென்ற
உடலின் தோலில் குறுக்கும் நெடுக்குமான
கோடுகளால்
வரையப்பட்டிருக்கிறது
உயிரின் கேலிச்சித்திரம்
எந்தக் கணத்திலும் இந்த
கேலிச்சித்திரம்
உடலின் மூப்போடு சேர்ந்து
அழிந்து போகலாம்
அல்லது
வாழ்வு மங்கிப் போகும்
கணங்களில் எல்லோரது
பார்வையிலிருந்தும்
நுட்பமாய் மறைந்து போகலாம்
தெருவோரக் காட்சிப்பொருளாகக் கூட
கண்டுகொள்ளப்படாதவர்களின்
அந்திம மூச்சுக் காற்றின்
உஷ்ணம் காற்றை
மேலும் வெம்மையூட்டிக் கொண்டே
இருக்கிறது
சர்வதேகமும் சாறாகப் பிழியப்பட்ட பின்
வெறும் சக்கையாய் உடல்
எஞ்சும் கணத்தில்தான்
வாழ்வென்பதே நாம் கட்டமைத்த
மிகப் பெரும் பொய்
என்பது நினைவின்
தாழ்வாரங்களில் படிகிறது
உடலில் வரையப்பட்டிருக்கும்
உயிரின் கேலிச்சித்திரங்களை
வரைந்த கடவுளின் தூரிகையில்தான்
நம் எல்லோருக்குமான கேலிச் சித்திரம் இருக்கிறது
வாழ்வை ஒரு கேலிச்சித்திரமாய்
வரையும் கடவுளின்
நித்திய தூரிகை அது!

– பெருந்தேவி –

படுக்கைவிரிப்பைத் தட்டிப்போட்டேன்
ஜன்னல் பக்கம் சின்ன அசைவு
உற்றுப் பார்த்தேன்
நிழலைப் போலெழும்பி கண்முன்
நின்றது மண்டையோடு
(எல்லா மண்டையோடுகளைப் போல)
இதற்கும் சிரித்த களையான முகம்
என்றாலும் எனக்கேயானது அந்தச் சிரிப்பு
என்று கண்டுகொண்டபோது மகிழ்ச்சி
நிலைகொள்ளவில்லை
சுப்ரமணியபுர நாயகனின்
ஸ்டைல் (அதுவேயான) தலையசைப்பில்
அதைச் சுற்றி அடர்ந்த
இருள் ஒரு டோப்பா கலை
‘உடலும் இல்லாத உருவம் கொள்ளாத
கடவுளைப் போல் வந்து கலந்திட்டாய்’
கள்ளக்குரல்களில்
(வாசல் நேர்வழி அது வராததால்)
கலந்து பாடினோம்
கனவில் கையற்ற அது
(இருந்தாலும்)
இரு கைகளையும் அகல விரித்து
ஆகாவென சைக்கிள் ஓட்டுகிறது
நானும் ஒவ்வொரு தெருமுக்குக்கும்
45˚ பறவைப் பார்வை
கிளுகிளுப்பில் நடக்கிறேன்
கடைசியில் துரோகம்
என்னையும் உந்தும்போது
எப்படி சாகடிப்பது மண்டையோட்டை

– பெருந்தேவி –

கோரைப்புல் வெட்டப்படாத
குழப்பமான மைதானத்தை
மூன்று முறை சுற்றிவிட்டு
மூச்சிரைக்க வீட்டுக்கு வந்தால்
ஜிக்கி சமையலறைக்குள்
வாய் எந்திரம் அரைபடுகிறது
வரவேற்பறை சோஃபா மூலையில்
ஜிம்மி புரண்டுகொண்டு
சோம்பேறிக் கழிசடைகள்
ஜிக்கியருகே ஹலோ சொல்லப்போனால்
எனக்கு சாடை போ போ-வென்று
ஜிம்மிக்கும் நன்றி உணர்ச்சி
கொஞ்சமுமில்லை
எத்தனை முறை நடத்திச் சென்றிருக்கிறேன்
இப்போதோ பார்த்தும் பார்க்காதமாதிரி
போகட்டும்
பார்த்து நாளான என் காதலியை
இன்றைக்காவது பார்க்கவேண்டும்
பக்கத்துத் தெரு அவள்
இப்போதைக்குப் பசிக்குப் போதும்
இறைச்சி ஒரு துண்டு
நானென்ன ஜிக்கியா
ஜிக்கிக்கு தின்பது மட்டும்தான் வேலை
போட்டால் தின்னும் ஜிம்மிக்கு ஒரு தட்டு
ஜிம்மி கிழிப்பதற்கு
அதுவே அதிகம்
ஜிக்கி சிடுமூஞ்சி அசிங்கமான பற்கள்
நான் என்றால் ஆகாது
ஜிக்கி எனக்காகக் காத்திருப்பதுகூட இல்லை
கொஞ்சம் வெளிக்காற்று வாங்கிவிட்டு வந்தால்
பூட்டிய கதவில்தான் முழிக்கவேண்டும்
என்னைக் கொஞ்சுகிறேன் என்று
செல்ல அடிகள் தருவதுண்டு
தழும்புகள் ஏற்படும் அளவுக்கு
ஒரு காட்டு காட்டுவேன் நானும்
இப்போது அவசரக்குரலில் அழைப்புகள் எனக்கு
ஜிக்கியின் கட்டைக்குரலில் ஆண்
கடுகடுப்பு சுருதியை ஏற்றுகிறது
“சனியனக் கட்டிவச்சாலும்
அத்துக்கிட்டுப் போகுது”
நான் ஆட்டுகிற வாலைக் கூட
கவனிக்கவில்லை ஜிம்மி
கைப்பேசியைக்
கொஞ்சிக்கொண்டே
வீட்டுக்குள் நுழைகிறாள்
அவள் ஸ்டைல்

சரவணன் அபி

விரி வானை
விஞ்சும்
மனிதத்தின்
மனவிரிவு

கைவிரல் பற்றி
படர விடும்
நம்பிக்கை

அமைதியற்ற உயிர்
காத்து நிற்கும்
விடியற் கீற்று

கூரை
தாங்கிப்பிடிக்கும் தரை
சூழவமைந்த குடில்

அகண்டவெளிப் பெருக்கு
அகத்தமைந்த ஞானச்செருக்கு