எஸ். சுரேஷ்

ஹுசைன் ஸாகர் ஏரிக்கரையில்
கல் பெஞ்சில் உட்கார்ந்து
பிரும்மாண்டமான புத்தன் சிலையைப் பார்த்து
கவிதை எழுத யத்தனிக்கிறான் கவிஞன்-
புத்தனோ மெளனம் பாவிக்கிறான்,
இவனுக்கோ கவிதை வரவில்லை
காகிதத்தைக் கிழித்துக் கிழித்து வீசுகிறான்

கிழித்துப் போட்ட காகிதங்களை
மென்று கொண்டிருக்கும் கிழக்கழுதையொன்று,
“அந்த மூணாம் கவிதை ருசியாக இருந்தது,” என்கிறது

அதை முறைத்துப் பார்த்துவிட்டு
மறுபடியும் புத்தனை பார்க்கிறான் கவிஞன்,
புத்தன் எப்பொழுதும் போல் மெளனமாய் நிற்கிறான்
“சீக்கிரம் கவிதை எழுது. எனக்கு பசிக்கிறது,”
என்று அவசரப்படுத்துகிறது கழுதை

கழுதையை முறைக்கிறான் கவிஞன்,
கவிஞனை முறைக்கிறது கழுதை
இருவரையும் மெளனமாய்க் கூர்ந்து
நோக்கிக் கொண்டிருக்கிறான் புத்தன்

கோட்டோவியம் : சேது வேலுமணி

எஸ். சுரேஷ்

காலை ஆறு மணி. வழக்கம் போல் வாக்கிங் கிளம்பினேன். எங்கள் அபார்ட்மென்ட் காம்ப்ளெக்ஸில் உள்ள கட்டிடங்களை ஒரு மணிநேரம் பல முறை சுற்றி வருவது வழக்கம். நடக்க ஆரம்பித்த கொஞ்ச நேரத்திற்க்கெல்லாம் எதிரில் வெங்கடேஸ்வர் ராவ் தோன்றினார். “ஹலோ சார்?” என்று விசாரித்தார். எனக்கு அவரை பார்த்ததில் ஒரே ஆச்சரியமாக இருந்தது. சுமார் இரண்டு வருடங்கள் கழித்து அவரை மறுபடியும் பார்க்கிறேன்.

இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு வெங்கடேஸ்வர் ராவ் தன் மனைவி ராஜி என்று அழைக்கப்படும் ராஜேஸ்வரியையும் பன்னிரண்டு வயது பெண் குழந்தையும் (அவள் பெயர் மாலினியோ ஷாலினியோ) விட்டுவிட்டு வேறொரு பெண்மணியின் வீட்டிற்குச் சென்றுவிட்டார். அந்தப் பெண்ணை இவர் ரகசிய திருமணம் செய்து கொண்டதாகவும், அவர்களுக்கு ஒரு ஆண் குழந்தை இருப்பதாகவும், ராவ் ராஜியை கூடிய சீக்கிரமே விவாகரத்து செய்துவிடுவார் என்றும் அரசல்புரசலாகக் கேள்விப்பட்டேன். (more…)

எஸ். சுரேஷ்

ஒரு மரத்தின் கீழ் உட்கார்ந்துக்கொண்டு
கவிதை எழுதத் தொடங்கினேன்
“உன் முகத்தைப் பார்த்தால் தாமரை மலரும்
உன் பாதம் பட்டால் பூக்கள் மலரும்
நீ கண் இமைத்தால் பட்டாம்பூச்சிகள் பறக்கும்
நீ சிரித்தால் மின்னலடிக்கும்
உன் கொலுசொலி கேட்டு வானம் உறுமும்
உன் வளையல் ஓசை என் மனதை மயக்கும்
உன் குரலைக் கேட்டால் குயிலும் நாணும்..”

ஹ ஹ ஹ ஹ என்று மரக்கிளையில் உட்கார்ந்து
என் கவிதையை படித்துக்கொண்டிருந்த குயில்
சிரித்துவிட்டுப் பறந்து சென்றது

கடைசி வரியை அழித்துவிட்டு
“நீ என்னுடன் இருந்தால் என்றைக்கும் இனிக்கும்”
என்று முடித்தேன்

ஒளிப்பட உதவி – steffichfineart.com

எஸ். சுரேஷ்

“பிரும்மாண்டமான கருநாகம் ஒன்று சொன்ன நேரத்திற்கு அந்த கற்கள் பின்னாலிருந்து வெளியே வரும். இங்கு அதற்காக அவர்கள் வைத்திருக்கும் பாலைக் குடித்துவிட்டு மறுபடியும் அந்த கற்களுக்கு பின்னால் சென்று மறையும்”.

இதைக் கேட்டதும் நாங்கள் இரண்டடி பின்னகர்ந்தோம். பாம்பு ஒன்றும் அங்கு கண்ணில் படவில்லை.

எங்களுக்கு இதைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தவரின் பெயர்தான் ‘பேபி’, அவரோ அறுபது வயது தாண்டியவர். மலையாளமும் தமிழும் கலந்து பேசினார். கறுத்த நிறம். முறுக்கிய தசைகள். உழைப்பாளியின் உடல்கட்டு. இந்தப் பிரதேசத்தைச் சேர்ந்த நாடோடிகள் நடத்தும் ஒரு விழாவை விவரித்துக் கொண்டிருந்தார்.

“அப்படி வராவிட்டால்?” என்று ஹரிணி கேட்டாள். அவளுக்கு எப்பொழுதும் எல்லாவற்றிலும் சந்தேகம் இருக்கும்.

“வரும். நிச்சயம் வரும்,” என்றார் பேபி தீர்மானமாக.

ஹரிணி மெளனமாக இருந்தாள். அவளுக்கு அந்த பதிலில் அவ்வளவு திருப்தி இல்லை என்பது தெரிந்தது. (more…)

 – எஸ். சுரேஷ் –

கண்கள் சூரியன் போல் சிவந்திருக்க
உடம்பெல்லாம் யாரோ அடித்ததுபோல் வலித்திருக்க
தேகம் நூற்றுநான்கு டிகிரி கொதித்திருக்க
கால்கள் தங்கள் வலுவை இழந்திருக்க
உடல் நடுக்கத்துடன் நாற்காலியில் உட்கார்ந்துகொண்டு
‘அம்மா அம்மா’ என்று முனகிக் கொண்டிருதவனைப் பார்த்து

கூண்டில் அடைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த கிளி
“போத்திகினும் படுத்துக்கலாம்
படுத்துக்கினும் போத்திக்கலாம்”
என்று பாடியது.

ஒளிப்பட உதவி – Oriental Outpost