– ஐடன்  டாய்ல் (Aidan Doyle) – 

ஐடன் டாயல் blog.oup.com என்ற தளத்தில் எழுதிய கட்டுரையின் தமிழாக்கம்

மொழிமரணத்தைப் பற்றியும் மொழியின் புனரமைப்பைப் பற்றியும் பேசும்போது மீண்டும் மீண்டும் இரு மொழிகள் குறிப்பிடப்படுகின்றன- ஐரிஷ் மற்றும் ஹீப்ரூ மொழிகள். ஐரிஷ் மொழி பற்றிய விமரிசனங்களில் கண்டனத்தின் மெல்லிய காட்டம் சேர்ந்து கொள்கிறது. ஆங்கிலத்துக்கு ஆதரவாக அண்மையில்தான் அது ஐரிஷ் மக்களில் பெரும்பாலானோரால் கைவிடப்பட்டது- எனவே தங்கள் பாரம்பரியத்தை நிராகரித்த மக்களுக்கு உதாரணமாக ஐரிஷ் மொழி சுட்டப்படுகிறது. மாறாய், மொழியுணர்வின் நன்னடத்தைக்கு முன்னுதாரணமாய் ஹீப்ரூ மொழி சுட்டப்படுகிறது. அதன் மக்கள் அதை நிராகரிக்கவில்லை என்பது மட்டுமல்ல, இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இறந்து கிடந்த மொழி புத்துயிர்ப்பு பெற்று இன்று செழித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

இஸ்ரேல் முன்னுதாரணம் காட்டப்படும்போது ஐரிஷ் மக்கள் தங்களைச் சற்றே கையாலாகாதவர்கள் போல் உணர்கின்றனர். “நீங்கள் ஏன் இஸ்ரேலியர்கள் போலிருக்கக் கூடாது?” என்று எங்களை மீண்டும் மீண்டும் கேட்கிறார்கள், பிடிவாதக்கார குழந்தையைப் பார்த்து வெறுத்துப்போன பெற்றோர் கேட்பதுபோல். 800 ஆண்டுகால காலனியாதிக்கம் என்று எதையோ முனகியபடி தலையைத் தொங்கப் போட்டுக் கொள்வதுதான் பொதுவாக எங்கள் வழக்கம், அல்லது ஜேம்ஸ் ஜாய்சம் யூடூவும் பாதி ஐரிஷ்காரர்கள் என்று நினைவுபடுத்துகிறோம். இப்போது நான் வேறொரு பதில் அளிக்க முயற்சி செய்யப் போகிறேன்.

வாழ்க்கையைப் போல் மொழியிலும் குறிப்பிட்ட ஒரு நெறி காலாவதியாக நேர்கிறது. இப்படிச் சொல்லும்போது மொழிக்கு நடைமுறைப் பயன்பாடு இல்லை என்று சொல்லவில்லை. முழுமையாய் மொழி சார்ந்து பார்த்தால் எந்த மொழியும் வேறொன்றைவிட கூடுதலாகவோ குறைவாகவோ பயன்பாடு கொண்டதல்ல. லத்தின் மொழி எண்களை எழுதுவது நமக்குச் சிக்கலாக இருப்பது போல் தெரிகிறது, ஆனால் ஐரோப்பாவின் பாதியை வென்ற ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் அது போதுமானதாக இருந்தது.

ஐரிஷ் மொழி கற்பிப்பவன், ஐரிஷ் மொழியில் ஆய்வு செய்பவன் என்ற வகையில், ஆங்கிலம் தர்க்கப்பூர்வமான மொழி என்றும் ஐரிஷ் மொழிக்கு பெண்மைத்தன்மை இருக்கிறது என்றும் ஐரிஷ் மொழி ஆங்கிலத்தைவிட ஆன்மீக மொழி என்றும் சந்தேகத்துக்கே இடமில்லை என்பது போன்ற ஒரு அதிகாரபூர்வ தொனியில் சொல்பவர்களிடம் பேசி களைத்து விட்டேன். நாம் வாழும் உலகில் ஆங்கிலம் கணிப்பொறி நிரலிகளின் மொழியாக இருக்கிறது, நம்மில் பலரும் ஐரிஷ் மொழியை நாட்டுப்புறத் திருவிழாக்களில் மட்டும்தான் காணகிறோம், அல்லது அட்லாண்டிக் கடற்கரையின் அழகிய சூழலில் அதை அறிகிறோம் என்று அவர்கள் சொல்கிறார்கள். ஆனால் இது வரலாற்றின் விபத்து, மொழிகளுக்கு உள்ளார்ந்த ஒழுங்கு என்று எதுவும் இல்லை, மொழிகள் தன்னிச்சையாய்த் தோன்றும் ஒலிகளின் வரிசைகள்தான்.

அப்படியானால் காலாவதியான நெறி என்று நான் எதைச் சொல்கிறேன்? ஒரு சமூகத்துக்கும் கலாசாரத்துக்கும் தொடர்பின்றி எந்த மொழியும் சுதந்திரமாய் வாழ்வதில்லை. வேறொரு சமூகத்தின் தீவிர அழுத்தத்தை எதிர்கொள்ளும்போது எந்த ஒரு சமூகமும் தன்னை மாற்றிக்கொண்டுதான் தொடர முடியும். இது தொழில்நுட்பத்தை மாற்றிக் கொள்வதாய் இருக்கலாம், அல்லது மதமாற்றத்தை ஏற்றுக் கொள்வதாய் இருக்கலாம், அல்லது தன் மொழியை மாற்றிக் கொள்வதாய் இருக்கலாம்.

அயர்லாந்து விஷயத்தில் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டிலும் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டிலும் கெயிலிக் மக்கள் அத்தகைய அழுத்தத்தை எதிர்கொண்டனர். ஐரிஷ் மொழி தன்னைப் பேசுபவர்களை மோசம் செய்யவில்லை. ஆனால் ஐரிஷ் மொழிக்குச் சாத்தியப்படாத வாய்ப்புகளை ஆங்கில மொழி அளித்தது, அதனோடு இது போட்டி போட முடியவில்லை. நான் வேலைவாய்ப்பு, சமூக அந்தஸ்து போன்ற லௌகீக நன்மைகளை மட்டும் சொல்லவில்லை. அச்சில் இருக்கும் உலகுக்கு ஒரு வாசலை ஆங்கிலம் திறந்து கொடுத்தது, அதனால் வரும் அத்தனை வாய்ப்புகளுக்கும் வாசல் திறந்தது- கலாசார, அரசியல், இலக்கிய வெளிப்பாடுகளின் புதிய வடிவங்களை ஆங்கிலம் வழி அடைய முடிந்தது. அந்நாளைய ஐரிஷ் மொழியில் இத்தகைய வெளிப்பாட்டு சாத்தியம் இருக்கவில்லை. பெரும் பஞ்சத்துக்குப்பின் புலம் பெயர்ந்த ஐரிஷ் மக்களுக்கு ஆங்கலம் தப்பிச் செல்லும் வழியாகவும் இருந்திருக்கலாம். சிலசமயம், சரித்திரத்தைப் போலவே, மொழியும் ஒரு சுமையாகிறது.

“அது சரி,” என்று நீங்கள் சொல்லலாம், “ஹீப்ரூ மொழியை உயிர்ப்பித்த யூதர்கள் பற்றி என்ன சொல்லப் போகிறாய்? அவர்கள் புதுவகை வெளிப்பாடுகளைத் தேடிப் போகவில்லை. அவர்கள் கடந்த காலத்தின் சங்கிலிகளைக் உடைத்தெறியவில்லை”. உண்மையில், அவர்கள் அதைச் செய்தார்கள். இஸ்ரேலுக்குக் குடிபெயர்ந்தவர்களில் பலரும் யிட்டிஷ் மொழியைத் தாய்மொழியாய் கொண்டவர்கள். அவர்கள் தங்கள் தாய்மொழியை ஹீப்ரூ மொழிக்காக மாற்றிக் கொண்டார்கள். புதிதாய் வந்தவர்களின் அசௌகரியத்தைத் தவிர, இதில் மிகப்பெரிய கலாசார இழப்பும் உணர்வுபூர்வ இழப்பும் இருந்தது.

ஐரோப்பாவில் உள்ள யூதச் சமூகங்கள் பல நூற்றாண்டுகளாய் யிட்டிஷ் மொழி பேசிக் கொண்டிருந்தன. அதற்கென்று செழிப்பான இலக்கியமும் நாட்டார் வழக்கும் உண்டு. அது அத்தனையும் நவீன இஸ்ரேலின் ஹீப்ரூ பேசும் புதிய சமூகத்தில் இழக்கப்பட்டுவிட்டது. ஒரு மொழியைக் கைவிட்டு இன்னொன்றை ஏற்றுக்கொள்ளப் பொருத்தமான காரணங்கள் இருந்தன, அதை நான் கேள்வி கேட்கவில்லை. யிட்டிஷ் மொழியில் இல்லாத புதிய வெளிப்பாடுகள் ஹீப்ரூ மொழியில் உண்டு. கிழக்கு ஐரோப்பாவில் ஒடுக்கப்பட்டு வாழ்ந்த சரித்திரத்தின் எதிர்மறை தொடர்புகள் யிட்டிஷ் மொழிக்கு உண்டு, ஹீப்ரூவுக்கு அது போன்ற வரலாறு கிடையாது. ஆனால் இதில் மிகக்பெரிய இழப்பும் இருந்தது. நோபல் பரிசு பெற்ற ஐசாக் பசெவிஷ் சிங்கரின் எழுத்தை மொழிபெயர்ப்பில்தான் பெரும்பாலான இளம் இஸ்ரேலியர்கள் வாசிக்க முடியும் என்று நினைக்கிறேன். ஐரிஷ் மக்களுக்காவது டபிள்யூ பி யேட்ஸும் ஷாமுஸ் ஹீனியும் மூல மொழியில் வாசிக்கக் கிடைக்கிறார்கள்.

இறுதியில் இதை மனதில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். நீங்கள் ஒரு மொழியியலாளராக இருந்தாலும்கூட, வாழ்வில் மொழிக்கு அப்பால் ஏராளம் உண்டு என்பதையும் ஒரு மொழியிலிருந்து இன்னொன்றுக்கு நிறைய கொண்டு செல்ல முடியும் எனபதையும் மறக்கக்கூடாது. கடந்த காலத்தின் கேலிக் பாடல்கள் இன்று மகரோனிக் வடிவில் இருக்கின்றன, அல்லது ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் இருக்கின்றன. மொழிக்கலப்பில் உருவான ஹைபர்னோ இங்கிலீஷ், அதன் உச்சத்தில் அற்புதமான இலக்கியம் படைத்தது. இப்போது அதுவும் அழிவின் விளிம்பில் இருக்கிறது, அதன் இடத்தை புதிய, அமெரிக்கப்படுத்தப்பட்ட க்ளோபல் பேச்சுவழக்கொன்று பிடித்துக் கொள்ளத் துவங்கியிருக்கிறது. மாற்றம் மொழியின் அங்கம்- நீங்கள் அதைத் தழுவலாம், அல்லது எதிர்க்கலாம், ஆனால் தப்பிக்க முடியாது.

நன்றி – blog.oup.com

ஒளிப்பட உதவி – விக்கிப்பீடியா