நிழலாட்டத்தின் மெல்லிய அசைவு

சொல்வனத்தில் வந்த பட்டாம்பூச்சிகள்‘ கதையில் நாயகன் ஒரு கட்டத்தைக் கடப்பது நமக்குத் தெரியும்வரை நம் கண்களுக்கு அவன் மிகவும் சாதாரணமானவனாகதான் இருக்கிறான். இந்த எல்லைக் கோட்டைத் தாண்டியதும் மீள முடியாத அளவுக்கு அவனது செயலின் நிழல் அவன் மீது படிந்து விடுகிறது. அந்த இடத்துக்கு அவன் போகாமல் திரும்பியிருந்தால் நம்மைப் பொறுத்தவரை அவன் சாதாரணமாகதான் இருந்திருப்பான். யாரும் உள்ளுணர்வின் உந்துதல்களுக்காக தண்டிக்கப்படுவதில்லை. அவை செயல்களாக மாறும்போதுதான் நன்மை தீமை என்ற பேச்சு வருகிறது. Schizophrenia, Paranoia, Depression போன்ற மனநிலைகளில் தன் உள்ளுணர்வுகளுக்கு பலியாகாமல் அவற்றுக்கு எதிராக ஒருவன் வாழ்நாள் முழுக்க போராடிக் கொண்டே இருந்தால் அவன் நமக்கு ஒரு ஹீரோயிக் ஃபிகராகவே இருப்பான், இல்லையா? எனவே, ஒருவன் நல்லவனா கெட்டவனா என்ற அவனது இயல்பை நாம் இம்பல்ஸ்களைக் கொண்டல்ல, அவற்றின் விளைவுகளைக் கொண்டே தீர்மானிக்க முடியும்.

அசோகமித்திரன் கதையில் ஒரு கணநேரம் வந்து போகும் sociopathic impulse (மற்றவர்கள் சந்தோஷத்தில் பங்கேற்க முடியாமல் இருப்பது, அதில் ஒரு விலகல் ஏற்படுவது, அவர்களது வெற்றிக் களிப்பு அடங்க வேண்டும் என்று விரும்புவது) ஸ்கேலில் பார்த்தால் இந்த மூலையில் மிகக் குறைந்த அளவில் இருக்கும். ஆனால் இரண்டும் ஒரே தளத்தில்தான் இயங்குகின்றன. மிகத் தீவிரமான உந்துதல், மனம் மிகக் கொடூரமானதாக மாறுதல் என்று எதுவும் இல்லாமலேயே நம் இம்பல்ஸ்கள் ஒரு கொடுஞ்செயலாக மாறலாம் (ஒருவன் பூனை ஒன்றைக் கொல்ல முயலும் அசோகமித்திரன் கதை, ‘பூனை’ என்று நினைக்கிறேன், நினைவுக்கு வருகிறது, அதன் நாயகன் எந்த அளவுக்கு கெட்டவன், அவன் மனம் பூனை வேட்டைக்கு முன் எந்த அளவுக்கு கெட்டுப் போய், அவனை அவ்வளவு கொடூரமான கொலைக்குத் தயார் செய்திருந்தது? உயிர் பிழைத்திருந்தால் தன் செயல் அவனுக்கே அதிர்ச்சியும் ஆச்சரியமும் அளித்திருக்கலாம்).

அண்மையில் ஒரு ஆங்கிலக் கட்டுரையில் இப்படி பார்த்தேன்-

In a way, plot is very simple: You have someone do something wrong. You don’t plan out a plot. You have somebody do something wrong, and that engenders other bad behavior. Behavior—especially bad behavior—is what forces character to emerge.

When “A Silver Dish” begins, it’s remarkably static: Woody, pierced by the sound of church bells all over Chicago, is mourning his father, a lifetime of old memories and impressions washing over him. But the story snaps into sudden focus when he recalls one of his father’s transgressions, a betrayal that’s haunted the younger man all his life. It’s that individual transgression—that memorable instance of bad behavior—that gets the story rolling.

I think of that moment as the story standing up. The moment when the black lines on the page suddenly become a story.

The Atlantic

பெரிய ஒரு பயங்கரம் எதுவுமே அமிக்கு தேவைப்படுவதில்லை.

The banality of evil என்று Hannah Arendt சொன்னது மிகப் பிரசித்தம். ஆனால் evil என்பது கொம்பும் வாலும் வைத்துக் கொண்டு சிவந்த கண்ணும் கோரைப் பற்களும் நீண்ட நகமுமாய், நம் போல் இல்லாமல் exoticஆக இருக்கும் விஷயமா? அந்த மாதிரியெல்லாம் ஒரு அரக்கத்தனத்தைச் சித்தரிப்பதில் ஒரு வசீகரம் இருக்கிறது. கொடுஞ்செயல்கள் ஆற்றல் வாய்ந்தவை (evil என்பதற்கு இணையான agency and embodiment கொடுக்கும் சொல் தமிழில் இல்லை போலிருக்கிறது), அது சக்தியுள்ள மனிதர்களால் நிகழ்த்தப்படுபவை என்பது ஒன்று – evil is powerful, and you need strength to take on evil என்பது இதன் உபமுடிபு. ஒன்றைத் தீயது என்று முத்திரை குத்தும் அந்த கணத்திலேயே அது தீமையாகி விடுகிறது. அதன்பின், அந்த ‘தீமையை’ தண்டிப்பது என்பது எளிய, இயல்பான நிகழ்வாகி விடுகிறது. அதில் புரிதலுக்கோ அன்பிற்கோ இடம் இல்லை. அது தவிர, தீயசக்திகள் அசாதாரணமானவை என்பதால் அவற்றை எதிர்கொள்ளவும் நாம் அசாதாரணச் செயல்களைச் செய்ய வேண்டியதாகிறது- தீயசக்திகளின் முன் நம் அன்றாட அனுபவ உண்மைகள் நிற்காது- extraordinary challenges demand extraordinary responses, extraordinary times demand extraordinary measures. இதில் ஒரு வசதி என்னவென்றால் தீயசக்திகளுக்கு எதிராக, அதே அளவு தீச்செயல் புரியக்கூடிய நற்சக்தி ஒன்றை நாம் முன்னிறுத்தும்போது, நம் கைகள் களங்கப்படுவதில்லை: நம் நன்நோக்கங்கள் நம்மைக் குற்றவுணர்ச்சியிலிருந்து பாதுகாக்கின்றன, நம் தேர்வின் விளைவுகளுக்கு நாம் பொறுப்பல்ல, நம் எதிரியே காரணமாகிறான். அவன் அவ்வளவு கெட்டவனாக இல்லாவிட்டால் நாம் எப்போதும் போல் நல்லது செய்து கொண்டுதான் இருப்போம், ஏன், இப்போதும் நாம் யாருக்கும் எந்த கெட்டதும் நினைப்பதில்லையே?

The banality of evil என்று சொல்லும்போது தீச்செயலில் ஒரிஜினலாகவோ அசாதாரணமாகவோ அபூர்வமாகவோ ஒன்றுமில்லை, வீட்டுக்கு வீடு உள்ளதுதான் என்று சொல்கிறோம். அதைவிட, evil is banal, என்று Arendt சொன்னதன் முழுப் பொருள், banal, என்ற சொல்லின் வேர்ச்சொல்லைப் பார்க்கும்போது புலப்படுகிறது- banal என்ற சொல்லின் வரலாற்றில் ஆணையும் கீழ்ப்படிதலும் அடங்கியிருக்கின்றன, கீழ்ப்படிதல் சம்பிரதாயமாகிப் போய் வீட்டுக்கு வீடு உள்ள விஷயமாகிறது (இதில் இன்னொரு ஆச்சரியம், bha என்பதன் வேர் bha என்ற Indo European etymon– bha என்றால் பேசுதல். இயற்றப்பட்ட சட்டம் நடைமுறையில் இயல்பு வாழ்வாவது போல், இயல் என்பது இயற்றுதல், இயல்பு இரண்டுக்கும் வேராக இருக்கக்கூடும் என்பதுபோல் (அப்படி உண்டா இல்லையா என்று தெரியாது, சத்தம் அந்த மாதிரிதான் இருக்கிறது), ஆணை பொது விஷயமாகிறது- ban என்ற வேர்ச்சொல் banal என்றும் பொருள்படுகிறது.

எனவே banal என்பது சாதாரண விஷயம் என்பது எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு உண்மையோ, அதே அளவு Arendtன் பயன்பாட்டில் உள்ள விசேஷ பொருளில், ஆணைக்குக் கீழ்ப்படிவது என்பதும் உண்மை. Eichmann விஷயத்தில் the banality of evil என்று Arendt சொன்னது அவ்வளவு தப்பில்லை என்று இப்போது தோன்றுகிறது, தீச்செயல்களைச் செய்ய நாம் ஒரிஜினலாகவோ அசாதாரணமாகவோ எதையும் யோசிக்கவோ செய்யவோ வேண்டாம், ஒரு கருவி நிலையை ஏற்றுக்கொண்டு கீழ்ப்படிந்தால் போதுமானது. அதற்கான ஆணைகள் வெளியிலிருந்து வரலாம், உள்ளிருந்து எழலாம்.

இதன் நிழலாட்டத்தின் மிக மெல்லிய அசைவை அசோகமித்திரன் பதிவு செய்கிறார் என்று நினைக்கிறேன், அவர் தீச்செயல் என்றோ குற்றம் என்றோ எதுவும் சொல்லாமல் அன்றாட அவஸ்தைகளில் ஒன்று போல் வந்து போவதாக சாதாரணமாக எழுதுகிறார். அது சாதாரணமானதாகவே இருக்கலாம். ஆனால் தீச்செயல்கள் செய்பவர்களிலும் சாதாரணமானவர்கள் இருக்கவே செய்கிறார்கள், செயலின் சாத்திய எண்ணம்- குறிப்பாக கதையில் வருபவனின் உள்ளத்தில் என்று சொல்லவில்லை, மானுட மனதில்- முளைவிடுவதை இந்தக் கதை அச்சுறுத்தாத அதன் அப்பாவித்தனத்துடன் பதிவு செய்கிறது.

அந்த ஒரு முகாந்திரம் இல்லாவிட்டால் இதை எடுத்து ஒரு கதையாய் எழுத என்ன ஒரு தேவை இருக்கக்கூடும்?

பீட்டர் பொங்கல்

நூலகத்துக்குப் போகும் வழியில் ஒரு கிரிக்கெட் மாட்சைப் பார்க்க நின்றபோது- அசோகமித்திரன் சிறுகதை குறித்து – அஜய். ஆர்

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s