மஜீஸ்

இரவு கழித்து
தூங்கிய ஒர் பொழுதில்
நிர்வாணக் கனவுகளுக்கு
இடைஞ்சலாய்
கிணற்றடி வேலியில் தனித்திருந்த
நரை கலந்த ஓர் கிழட்டுக் காக்கை கத்தி
ஆடை களையாமலே
கனவு முடிந்தாயிற்று
 

காக்கைகளின் தொன்மையான
ஜீவியத்தில் இது வரவுச் செய்தியென்று
அதன் அழுகை வந்த திசை பார்த்து
பழைய கதையை
புதுமையாக சொல்லி முடித்தாள்
அம்மா
 

இனந்தெரியாதோரால்
இணங்காணப்பட்ட என் அப்பனும்
வெற்றிடம் நிரப்பிய விடயம் தெரியாமல்
எழுதிப்போட்ட வேலையும் வரப்போவதாக
ஆரூடம் சொன்னாள் அம்மா
 

பகல் கடத்தி
பவுடர் பூசிய சாயங்காலப் பொழுது
நிறத்தால் தனித்துவம் காட்டிய
அந்த காகம்
சொண்டுசொரியத்தான்
போயிருக்கனும் போல
 

மின்சாரக் கம்பியில்
அதன் இறுதி அத்தியாயம்
எழுதப்பட்டிருந்தது
கிணற்றடி வேலியில்
அதன் சாவை அது முன்னறிவிப்பு
செய்திருந்தது
 

பாவம் அம்மா
நாளையும் எனக்கு விரசமாய்
கனவுகள் வரலாம்
ஒன்றல்ல பல நூறு காக்கைகள்
கிணற்றடி வேலியில்
ஒன்று சேர்ந்து கத்தலாம்

ஒளிப்பட உதவி – palemaleirregulars

பர்ப்பிள் வண்ண களிமண்ணில்
ஒரு கோப்பை செய்கிறாள்.

நாவால் நக்கி சுத்தமாக்கப்பட்ட
ஐஸ்க்ரீம் டப்பாவிலிருந்து
பால் விட்டதும்,
கோப்பையில்
அப்பாவிற்கான காப்பி நிறைகிறது.

சற்றே கோணலென
நீண்டிருக்கும் விளிம்பின் ஓரத்தை
பிடித்துக் கொண்டு வந்து கொடுக்கிறாள்.

அகமலர்ச்சியோடு கோப்பையை வாங்கி
உறிஞ்சுகிறான்.
உடன் புரைக்கேறி விடுகிறதாம்.

அப்பாவின் செருமலும் இருமலும்
அவளை சிரிக்க வைக்கின்றன

கைப்பிடியை சரியாகப்
பிடித்துக் கொண்டு
கோப்பையை கவிழ்க்காமல்
செருமும் வித்தையை
அவனுக்கு செய்துக் காட்டுகிறாள்.

பாவனைகளற்ற உலகம் ஒன்று
அவர்களைச் சுற்றி பரவுகிறது.

pic courtesy: Mommypotamus

செல்பி  எடுத்துகொண்டிருந்த எங்களை பார்த்துவிட்டு

லங்கூர் குரங்கொன்று மரத்திலிருந்து கீழிறங்கி
“என்னையும் ஒரு செல்பி எடுங்கள்” என்றது

நான், மனைவி மற்றும் லங்கூர் உள்ள ஒரு செல்பி எடுத்தேன்

செல்பியை பார்த்துவிட்டு
“ஹ்ம்ம். இதுக்குதான் தனியா எடுத்துக்கணும்னு சொல்றது”
என்று பெருமூச்சு விட்டுவிட்டு
மரத்தில் மறுபடியும் ஏறியது

ஜிஃப்ரி ஹாசன்

கையேந்தலில் வைக்கப்பட்ட

நம்பிக்கையோடு

யாசகர் கூட்டத்தின் பயணம்

ஒவ்வொரு அதிகாலையிலும்

தொடர்ந்தபடியேதான் இருக்கிறது

 

இந்த வாழ்வு யாருடனும்

பகிரப்படாமல் ஒரு புண்ணின் வலியோடும்

ஒரு பிணத்தின் வாடையோடும்

எதுவரை நகரப் போகிறது?

 

கைகள் நீளும் தூரம் வரை

கண்கள் ஒளிகொள்ளும் தொலைவு வரைதான்

அவர்களின் நம்பிக்கையும்

வரையறை செய்யப்பட்டுள்ளது.

பாதைகள் விரியும் திசை எங்கும்

பயணம் தொடர்ந்தபடிதான்

இருக்கிறது!

பரிதவிப்பின்  குரலை

எதிர்பார்ப்புகள் நிறைந்த

கண்களின் ஒளியை

காற்று எல்லாத் திசைகளுக்கும்

எடுத்துச் செல்கிறது

வீட்டின் சுவரோரங்களில்

நின்றபடி

ஏக்கத்துடன் கதவுகளைத் திறக்க முனையும்

குரல்களில் கசிந்து கொண்டிருக்கும்

பதட்டத்தை செவியுறும் வாசல்கள்

திறந்து கொள்கின்றன

செவியுறாத கதவுகள்

மூடியபடியே இருக்கின்றன

நடுக்கத்துடன் நீளும் கரங்களில்

கனவுகளற்றுப் போன

பாதைகள் விரியும் திசைகளில்

அலைவுறும் அந்த வாழ்வின்

எல்லாத் துயரங்களும்

எழுதப்பட்டிருக்கிறது

ஒரு புண்ணின் வலியோடும்

ஒரு பிணத்தின் வாடையோடும்

கசிந்துருகும் குரல்களை காற்று

எந்த வெட்கமுமின்றி

இன்னும் இன்னும் எத்தனை நூற்றாண்டுகளுக்கு

காவித் திரியப் போகிறது?