– எஸ். சுரேஷ் –

கண்ணை முக்கால்வாசி மூடிக்கொண்டு
பாதி உடல் தண்ணீரில் மூழ்கி இருக்க
வாய் அகல திறந்து படுத்திருக்கிறேன்

வாயினுள் இரு சிறிய பறவைகள் இரை தேடுகின்றன

என் கண்களிலிருந்து வழியும் கண்ணீரை
தேனீக்களும் பட்டாம்பூச்சிகள் உட்கொள்கின்றன

என் முதுகில் மூன்று நீர்பறவைகள்
உரிமையுடன் நிற்கின்றன

நதி சலனமில்லாமல் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது

அமைதியாய், அஹிம்சையின் வடிவாய்
நிச்சலனமாய் கிடக்கும் என்னை,
கரையில் நிற்கும் எருமை மட்டும்
ஏன் சந்தேகக்கண்ணுடன் பார்க்கிறது?

– எஸ். சுரேஷ் –

 பொழுதெல்லாம் எனக்கே என்பது போலிருக்கும்போது
என்னை யாரும் உணவுண்ண அழைப்பதில்லை எனும்போது
மேகங்கள் கலைந்து வண்ணங்கள்
இழப்பதைப்  பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்
கூரையில் இலக்கின்றி பூனை
சுகமாகத் திரிவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்
இப்பொழுது ஒவ்வொரு காலையும் எனக்காகக் காத்திருக்கும்போது
என்னை யாரும் அழைக்காத முடிவற்ற இரவில் இனி
எனக்காகக் காத்திருக்கும் உடலின் கண்கூசும் அழகில்
இளைப்பாற அவசரமாய் உடை களையும் அவசியம் இல்லை
துவக்கமற்ற இந்தக் காலை மௌனமாய்
என் விருப்பத்திற்கும்,
என் குரலின் அத்தனை ஓசைகளுக்கும்
என்னை விட்டுச் செல்கிறது.
இப்பொழுதே எனக்கோர் சிறை வேண்டும்

– Patrizia Cavalli  (more…)

தேவை என்றழைத்ததற்காக, தன்னிகழ்விடம் மன்னிப்பு கேட்டுக் கொள்கிறேன்.
அப்படி அழைத்தது தவறென்றால், தேவையிடம் மன்னிப்பு கேட்டுக் கொள்கிறேன்.
மகிழ்ச்சியே, தயவு செய்து  நான் உன்னை உரிமை கொண்டாடுவதற்கு கோபித்துக் கொள்ளாதே.
மரித்த என்னவர்களே, என் நினைவுகள் மெல்ல மறைவதைப் பொறுத்துக் கொள்ளுங்கள். (more…)

– எஸ். சுரேஷ் –

வளைந்து நெளிந்து செல்லும் பாதை
மங்கை மேக கூந்தலா,
பாம்பைப் போல் உள்ளதா?

உயரே தகிக்கும் சூரியன்
யாருடைய சுட்டும் சுடர் விழி?
அதோ நடந்து செல்லும் மங்கை
கொடியிடையாளா,
இடையே இல்லாதவளா?

அங்கே மேலிருந்து விழும் பறவையின்
சிறகு காற்றில் என்ன எழுதுகிறது?
பறவை பறந்து போன பின் மனம்
அந்தக் கிளை போல் அசைகிறதா?

வருடிச் செல்லும் காற்று பெண்ணின் ஸ்பரிசமா
சாயங்காலம் யாரது வானத்தில் கோலம் இடுவது?
குளத்துக்குள் தவளை ஒன்று குதிக்கிறது
பளுக் என்ற சப்தம் கேட்கிறதா?