அழிசி விமர்சனக் கட்டுரைப் போட்டி 2018
உணவே மருந்து என்றொரு கூற்றுண்டு. உடலை வருத்தாமல் அதை மகிழ்விக்கும் உணவை உண்பவர்களுக்கு வேறு மருந்து தேவையில்லை. உணவின் சாறை மருந்தென பிரித்தெடுத்து, அது தேவையான உடலுக்கு வழங்கப்படுகிறது. வாசிப்பை மனதின் ஒருவகை உணவென்று கூறலாம். தத்துவ வாசிப்பு, மனதைக் கூர்மையாக்கி நுண்ணுணர்வுடன் வாழ உதவுகிறது. தத்துவத்தின் சாறை பிழிந்தெடுத்து புனைவென்னும் இனிப்பைக் கலந்து வைத்திருக்கும் மருந்தாக, இமைக்கணம் நாவல் தத்துவத்தின் செறிவுடனான வாசிப்பை வழங்குகிறது. இதை தீவிரமான மனநிலையுடன் மட்டுமே வாசிக்க முடியும். அவ்வாறு வாசிக்க முடிந்தால், மனதின் அடியாளம் வரை உள்ள நோய்மையை அகற்றவும் கூடும் – விடுதலை, அடையும் ஒன்றல்ல. மாறாக தளைகளற்ற இருப்பே அது..
ஜெயமோகனின் வெண்முரசு நாவல் வரிசையில் பதினேழாவது நாவல் இமைக்கணம். பாண்டவர் தரப்பு பாரதப் போருக்கான தயாரிப்புகளில் இருக்கும் நிலையில், கிருஷ்ணன் போரில் நேரடியாக கலந்து கொள்வதில்லை என உறுதியெடுத்திருப்பதால், நைமிஷாரண்யம் என்னும் காட்டில் சென்று தன்னில் ஆழ்ந்திருக்கிறார். திரேதாயுகத்தில், ராமாவதாரத்தின் இறுதியில், யமன் அடைந்த அறச்சிக்கலுக்கு விடை காணும் பொருட்டு, காத்திருந்து, துவாபரயுகத்தின் இறுதியில் நைமிஷாரண்யத்தில் இருக்கும் கிருஷ்ணனிடம் யமன் கேட்கும் கேள்விகளும், அவற்றிற்கு கிருஷ்ணனின் பதில்களும், பதில்களை அடைவதற்கு யமன் அடைந்த அனுபங்களுமாக இமைக்கணம் நாவல் புனையப்பட்டுள்ளது.
மனிதர்கள் அடையும் பெருந்துன்பமும், துன்பத்திலிருந்து மீட்சிக்கான வழிகளுமே இதன் களமாகும். உச்சக்கட்ட துன்பத்தில் உழல்வதை வேள்வி என்றும், அதை யாதனாயக்ஞம் என்னும் சொல்லாலும் இமைக்கணம் குறிப்பிடுகிறது. யாதனா என்னும் சொல்லை தொடர்ந்தபோது, பைரவயாதனா (https://youtu.be/rgDQoGx0czY) என்னும் இந்தக் குறிப்பு கிடைத்தது. இக்குறிப்பின்படி, மரணத்திற்கு முந்தைய கணத்தில், கணநேரத்தில் மனிதர்கள் அவர்களுக்கான அனைத்து கொடுந்துன்பங்களையும் மிகமிக வேகமாக அனுபவித்துத் தீர்ப்பது பைரவயாதனா எனப்படுகிறது. இது வாழ்க்கையின் தளைகளிலிருந்து விடுதலை பெற்று மரணிக்கும் வாய்ப்பை மனிதர்களுக்கு வழங்குகிறது. இமைக்கணத்தின் பேசுபொருளும் கிட்டத்தட்ட இதுவேதான். நைமிஷாரண்யத்தில் கிருஷ்ணனை சந்திக்கும் ஆளுமைகள், கணநேரத்தில் தங்கள் நெடுவாழ்க்கையை வாழ்ந்தறிகிறார்கள். அறிவின் விடுதலையோடு மீள்கிறார்கள்.
இந்த நாவல் பன்னிரண்டு பகுதிகளாகக் விரிந்துள்ளது. முதல் பகுதி ‘காலம்’. காலத்தை நாமறியும் காலத்திலிருந்து விலக்கி உள்ளத்தின் காலமாக விரித்தும் சுருக்கியும், தத்துவக்களத்தை உள்வாங்கும் மனநிலையை இப்பகுதி வாசகனுக்குள் ஏற்படுத்துகிறது. தன் செயலில் எழுந்த அறச்சிக்கலை உணர்ந்த யமன், அதைப் போக்கும்பொருட்டு தன் தொழிலை விடுத்து, தவத்தில் மூழ்குகிறார். இதனால் பூமியில் இறப்பு இல்லாமல் போகிறது. இறப்பிலிருந்து விடுபடும் உயிரினங்கள் முதல் கணத்தில் அதைக் கொண்டாடுகின்றன. ஆனால் அவை இறப்பிலிருந்து விடுபடவில்லை, இறப்பு இல்லாமல் போவதால் அங்கு விடுபடுதல் என்பதற்கான கேள்வியே இல்லை என்பதை அறிவதுடன், இருப்பும் இல்லாமல் போய்விடுகின்றன என்பதை, அந்த நேரத்திலும் தன்னுணர்வை இழக்காமல் இருக்கும் தியானிகன் என்ற புழுவும் பிரபாவன் என்ற பறவையும் அறிகின்றன. தியானிகனும் பிரபாவனும் ஒன்றையொன்று எதிர்கொள்ளும் தருணத்தில் அவை அடையும் சிக்கல்களும், விளைவாக அவற்றின் செயல்களும், செறிவான தத்துவம் தொன்மம் குறியீடுகள் ஆகியவற்றின் மூலம் விவரித்து, இந்த நாவலுக்கான களத்தை உருவாக்குகிறது. அனைத்து உயிர்களுக்கும் மரணம் தவிர்க்க முடியாத ஒன்று என்பதையும், இறப்பினாலேயே இருப்பு அர்த்தம் கொள்கிறது என்பதையும், இறப்புக்கும் இருப்புக்கும் இடையே உள்ள ஊடாட்டங்கள், செயல்கள், இன்ப துன்பங்கள் மூலம் வாசகனுக்கு உணர்த்துகின்றது. தியானிகனும் பிரபாவனும் தமது கூட்டுச் செய்கையால், கிருஷ்ணனின் மூலம் யமன் தன் சந்தேகத்துக்கான விடையை அடைய முடியும் என்பதை நாரதர் வழியாக யமனை அறியச் செய்து, தன் தொழிலுக்கு மீளச்செய்கின்றன.
இரண்டாம் பகுதி ‘இயல்’. இதில் கிருஷ்ணன் நைமிஷாரண்யத்துக்கு வந்ததை அறிந்த யமன், தன் சந்தேகத்தை நிவர்த்தி செய்வதற்காக பூமிக்கு மானுட வடிவில் வருகிறார். மானுட வடிவென்பதால் அவர் எண்ணங்களும் மானுட மொழியிலேயே அமைந்திருக்கிறது. தன் சந்தேகங்களை மானுட மொழியில் வெளிப்படுத்த இயலாத யமன், அவை மானுட வாழ்க்கையில் என்னவாக நிகழ்கிறதென்பதைக் கொண்டே சொல்வடிவாக்க முடியும் என்பதை அறிகிறார்.
மனிதன் வாழ்ந்த வாழ்வை நனவு மனம் தொகுக்கிறது. கனவு மனம் அவற்றை நினைவுகளாக்குகிறது. ஆழ்மனம் அவற்றை குறியீடுகளாக்குகின்றன. துரியம் அவற்றை இன்னும் செறிவடையச் செய்து மாத்திரைகளாக மாற்றுகின்றன. மனதின் இந்த நான்கு நிலைகளும் சேர்ந்து மனித ஆளுமையை உருவாக்குகிறது. எனவே கிருஷ்ணனைக் கண்டு, தன் ஐயங்களை வினவ தீவிரத்துடன் இருக்கும் மனிதனின் மனதில் புகுந்து, மனதின் நான்கு நிலைகளிலும் கண நேரம் அமைந்து எழுந்தால் அந்த மனிதனாகவே மாறிவிட முடியும் என்று மனித ஆளுமையின் வரையறையை அளித்து, ஒரு மனித மனதின் இந்த நான்கு நிலைகளையும் அறிவதன் மூலம் அந்த ஆளுமையாகவே மாறிவிடமுடியும் என்றும் யமனுக்கு நாரதரால் கூறப்படுவதாக புனையப்பட்டுள்ளது.
அந்தக் கணத்தில் கிருஷ்ணனைக் காண வேண்டும் என்னும் பெருவிருப்புடன் தன் அரண்மனையில் இருந்த கர்ணனின் மனதில் கணநேரம் புகுந்து வெளிவந்த யமன், நைமிஷாரண்யத்தில் கர்ணனாக கிருஷ்ணனின் குடிலுக்குச் செல்கிறார். கர்ணன் இயல் வாழ்க்கையில், ஷத்திரியன் இல்லை என்னும் காரணத்தால் புறக்கணிக்கப்பட்டவன். கிடைக்க வேண்டியவை மறுக்கப்பட்டவன். விரிவான தத்துவ விளக்கங்களின், கனவு நிலைக்காட்சிகளின் மூலம் வாழ்க்கை எவ்வாறு இருக்கிறதோ அவ்வாறு இல்லாமல் அவன் விரும்பியபடி இருந்தால், வாழ்வு எவ்வாறு துயரமானதாக பொருளற்றதாக இருக்கும் என்பதையும், இயல் வாழ்க்கையில் இயைந்து செயலாற்றுவதே கர்ணனுக்கான மெய்மையின் வழி என்பதையும் இப்பகுதி விளக்குகிறது.
மூன்றாம் பகுதி ‘ஒருமை’. இயல்வாழ்க்கைக்கான மெய்மையில் மட்டும் நிறைவடையாத யமன், அடுத்ததாக இயல் வாழ்க்கையில் இயைந்து வாழ்ந்து ஆனால் அதைக் கடந்து செல்ல முடியாமல் வருந்தும் பீஷ்மரின் உளத்தில் புகுந்து, பீஷ்மராக நைமிஷாரண்யத்திற்கு வருகிறார். அவருக்கு செயலை யோகமெனச் செய்து அதைக்கடந்து செல்வதற்கான செயல் யோகம் உரைக்கப்படுகிறது.
அடுத்ததாக ‘அறிவு’ என்னும் பகுதியில், தன் ஒற்றை நோக்கத்தில் சந்தேகத்தை அடையும் சிகண்டிக்கு சந்தேகம் போக்கப்பட்டு செயல் ஞானம் போதிக்கப்படுகிறது. ‘விடுதல்’ என்னும் பகுதியில் விதுரராக வரும் யமனுக்கு, தான் கொண்டவையிலிருந்து விடுபட்டு செல்லும் விடுதலை குறித்து உணர்த்தப்படுகிறது. ‘ஊழ்கம்’ என்னும் பகுதியில் சொல் விளைவிக்கும் வியாசருக்கு, சொல் அடங்கும் ஊழ்கம் சொல்லப்படுகிறது. ‘மறைமெய்’ என்னும் அடுத்த பகுதியில், அனைத்தையும் கற்றறிந்த யுதிஷ்டிரருக்கு கற்றறிந்தவற்றிற்கு அப்பால் இருக்கும் மறைஞானம் கூறப்படுகிறது. ‘சுடர்வு’ என்னும் பகுதியில். திரௌபதியின் உள்மன ஆழங்களை அவளுக்கு உணர்த்தி, சுடரொளி போல் கனிவால் அனைத்தையும் ஒளி பெறச் செய்வதன் மூலம் அவளுக்கான மெய்மையை அடைய வழிகாட்டப்படுகிறாள். ‘சொல்’ பகுதியில் வேதம் உரைக்கும் வைதிகர்கள், தாங்கள் உரைக்கும் வேதத்தின் மீதும் இயற்றும் வேள்விகளின் மீதும் கொள்ளும் சந்தேகங்கள் கிருஷ்ணனால் அகற்றப்படுகின்றன. ‘பொருள்’ என்னும் பகுதியில், உதங்கர் என்னும் வேதாந்தி, வேதாந்த தத்துவங்களின் மேல் கொள்ளும் ஐயங்கள் உரிய விளக்கங்களால் அகற்றப்படுகிறது. இறுதியாக ‘முழுமை’ என்னும் பகுதியில் முழுமையடைந்த சுகர் என்னும் முனிவர் வழியாக முழுமையின் இயல்பு யமனுக்கு உணர்த்தப்படுகிறது. இந்த பத்து நிலைகளில் யமன் அறக்குழப்பபத்திலிருந்து முழுமையாக விடுபட்டு யம உலகிற்கு மீண்டு செல்கிறார். நாவலின் இறுதிப்பகுதியான இறைப்பாடலில், முந்தைய பத்து நிலைகளில் கூறப்பட்டவைகள் தொகுக்கப்பட்டு, பகவத்கீதையாக அர்ஜூனனுக்கு கிருஷ்ணனால் உரைக்கப்படுகிறது.
இங்கு உரைக்கப்படும் மெய்மைகள், யமனுக்கு உரைக்கப்படுகிறதா அல்லது, யமனாக வரும் ஆளுமைகளுக்கு உரைக்கப்படுகிறதா என வாசகனுக்கு இயல்பாகவே எழும் சந்தேகம், அவர்கள் தங்கள் ஆழ்கனவில் அவற்றை உணர்ந்தார்கள் என இறைப்பாடல் பகுதியில் யுதிஷ்டிரனாலும் அர்ஜூனனாலும் போக்கப்படுகிறது.
இமைக்கணம் ஆசிரியர் ஜெயமோகன், ”சுத்த அத்வைதம்” என்னும் தத்துவமுறையை தனக்கானதாகக் கொண்டுள்ளதாக தெரிவித்திருக்கிறார். எனவே இயல்பாகவே இதில் கூறப்பட்டிருக்கும் தத்துவ விளக்கங்கள், அத்வைதத்தை நோக்கியே இருக்கக் கூடும். அதனால் பிற தத்துவ மரபுகளை தங்களுக்கானதாகக் கொண்டவர்களுக்கு இந்த நாவல் ஆர்வமூட்டுவதாக இல்லமலாகலாம். ஆனால் எவ்வித முன்முடிவுகளும் இல்லாமல் இதில் நுழைபவர்கள், குறைந்தபட்ச தத்துவ ஆர்வமுடையவர்களாக இருந்தால், இந்திய மெய்யியல்கள் பெரும்பாலானவற்றின் செறிந்த வடிவத்தையோ அல்லது அவை இருப்பை வகைமை படுத்தியுள்ள முறைகளையோ இங்கு கண்டடைவதற்கான வாய்ப்புகள் மிக அதிகம்.
தத்துவத்தை களமாக கொண்ட நாவல் என்பதால், புனைவின் சாத்தியங்களால் கதை மாந்தர்களின் வாழ்க்கையின் இடர்கள் மூலம் தத்துவம் பேசப்படுகிறது. புனைவாக கூறப்படுவதால், தத்துவத்தை அதன் வடிவில் வாசிப்பதன் சலிப்பு தோன்றவில்லை. தத்துவத்தின் மேல் சற்றும் ஆர்வமில்லையெனில் இதை ஒரு நாவலாக வாசிக்க இயலாமல் போகலாம். ஆனால் வாழ்க்கையிடர்களுக்கான கருத்தியல் விளக்கங்களே தத்துவம் என்பதை உணரும் வாசகருக்கு, இதில் கூறப்பட்டிருக்கும் பத்து வாழ்க்கைகளின் தரிசனங்கள் மூலம், தன் வாழ்க்கையில் எதிர்கொள்ளக்கூடும் பெரும்பாலான சூழ்நிலைகளுக்கேற்ற கருத்தியல் விளக்கங்களை இமைக்கணத்திலிருந்து பெற முடியும். அந்த வகையில் இதை வாழ்விற்கான வழிகாட்டி எனவும் கொள்ளலாம்.
தற்போது இணையத்தில் வெளியாகியுள்ள இந்த நாவல் அச்சில் வரும்போது கிட்டத்தட்ட எண்ணூறு பக்கங்கள்வரை வரலாம். வெறும் எண்ணூறு பக்கங்களில், பத்து வெவ்வேறு நிலைகளிலிலிருக்கும் ஆளுமைகளின் வழியாக அனைவரின் வாழ்க்கையிலும் சாத்தியமான அனைத்து மெய்யறிதலுக்கான தேடுதல்களையும் மிக விளக்கமாக வேதாந்தத் தத்துவத்தை சாரமாகக் கொண்டு கூறுவதென்பது சாத்தியமில்லாதது. இந்த நாவல் அதைச் செய்ய முயல்கிறது. எனவே ஒவ்வொன்றும் மிகமிகச் செறிவாகவே கூறப்பட்டிருக்கிறது.
வியாசர், கிருஷ்ணனுடனான உரையாடலின் இறுதியில், தன் மகன் சுகன் முழுமையடைந்து விண்மீனாக இருப்பதை தன் அகஉணர்வில் அடைந்த பின், அவற்றை சொற்களாக வெளிப்படுத்துவது, அழகான ஒரு கவிதையாக இந்நாவலில் இடம்பெற்றுள்ளது. அக்கவிதையின் இறுதியில், இந்நாவலின் முதல் பகுதியாக வரும் தியானிகன் பிரபாவன் கதையை எழுதுவதாக வருகிறது. இது கதைக்குள் கதை அமைந்திருப்பதாக தோற்றமளிக்கிறது. மேலும் கனவுக்குள் கனவு, அதற்குள் இன்னுமொரு கனவு எனவும் கதை சுழல்கிறது. இந்த வடிவம், தத்துவத்தை களனாகக் கொண்ட கதையின் மேல் ஆர்வத்தை மேலும் எழுப்புகிறது.
தத்துவம் போதாமையாக எழும் இடங்களையும், அது அடையும் முரண்களையும், முரண்களிலிருந்து விடுபடும் முறைகளையும் இந்த நாவல் ஆங்காங்கு கூறிச் செல்கிறது. உதாரணமாக, ஒரு தத்துவ நிலைப்பாட்டை எடுத்தவன் மெய்யறிவிற்கான வாய்ப்பை முழுவதும் இழந்து விடுகிறான். இது பீஷ்மர்-கிருஷ்ணன் உரையாடலில் வரும் “அறிந்ததைக் கைவிடாமல் அறிபவர் அறிந்ததையே மீண்டும் அறிகிறார்” என்பதிலும், சிகண்டி-கிருஷ்ணன் உரையாடலில் வரும் “மெய்யை தேடுபவர்கள் தேடும் மெய்யை கண்டடைகிறார்கள்” என்பதிலும் விதுரர்-கிருஷ்ணன் உரையாடலில் வரும் ”அறிந்தவை அறிவனவற்றுக்கு முன்சொல்லாக அமைவதன் மயக்கம் சொல்லுக்கு பொருள் அளிக்கும் புலமென்றாகி அனைத்தையும் தானெனக் காட்டுகிறது. முன்னறிவால் வருமறிவு வகுக்கப்படுவதனால் முன்னறிவே அறிவின் எல்லையென்றாகிறது” என்பதிலும் உணர்த்தப்படுகிறது
“அவையில் முன்வைக்கப்படும் தத்துவம் சொல்நுரையையே கிளப்பும். அகத்தே விதையென விழும் தத்துவம் அங்கிருந்து மெய்மையென எழும்” என்னும் விதுரருடனான உரையில் வரும் வாக்கியம், அனுபவமாகாமல் வெறும் உரையாடலாக எஞ்சும் தத்துவத்தின் பொருளின்மையை விளக்குகிறது.
தன்னைவிட பெரியவர்களாக உணர்பவர்களிடம், அகங்காரத்தை முற்றிலும் அகற்றிவிட்டே அணுக வேண்டும் என்பதை சிகண்டியுடனான உரையாடலில் வரும் இந்த வாக்கியத்தை விட தெளிவாகக் கூறிவிட முடியாது. “தன்னுள் ஐயம் கொண்டவன் அறிந்துகொள்ளக்கூடும். ஐயத்தை கவசமென்றும் வாளென்றும் கொண்டவன் வெல்லப்படுவதே இல்லை. தன்னைவிடப் பெரியவற்றால் வெல்லப்படுவதே கல்வி என்பது”
பீஷ்மருடனான உரையாடலில் வரும் இந்த வாக்கியம், வெறும் இருபத்தைந்து வார்த்தைகளுக்குள் மனிதன் தன் செயல்களின் மூலம் வாழ்க்கையின் வலைகளில் முடிவின்றி சிக்கியிருப்பதையும், அதை அறியாமலே முழுவாழ்வையும் முடித்துவி டுவதையும் கூறுகிறது. “பீஷ்மர் “யாதவரே, முடிந்தவரை அகன்றிருக்கிறேன். முழு வாழ்வும் எதையும் செய்யாதிருந்திருக்கிறேன். இருந்தும் இத்தனை கட்டுகளா?” என்றார். இளைய யாதவர் புன்னகைத்தார். “அவ்வாறென்றால் இங்கு ஒவ்வொன்றிலும் தாங்களே சென்று சிக்குபவர்கள் சிக்கியிருக்கும் வலைதான் எவ்வளவு பெரிது!” என்றார் பீஷ்மர். “அறுக்கமுயலாதவரை அந்த வலை இல்லை என்றே இருக்கும்” என்றார் இளைய யாதவர்.”
நாவலின் செறிவான பகுதிகளை மேற்கோள் காட்டுவதென்றால், அதன் பெரும்பகுதியை இங்கு கூற வேண்டியிருக்கும். இதன் செறிவின் காரணமாக, வருங்காலத்தில் இமைக்கணத்திற்கு விளக்க நூல்கள் வெளிவந்தாலும் ஆச்சரியம் இல்லை. வேறு எதற்காக இல்லாவிடிலும், இந்த நாவலை தமிழுக்கு அளித்ததற்காக, வரும் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு, ஒரு சிறிய வட்டத்திற்குள்ளேனும் ஜெயமோகன் பெயர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும்.. ஆனால் என்ன, பகவத்கீதை எவ்வாறு விளக்குபவர் சார்ந்திருக்கும் தத்துவமுறைகளுக்கேற்ப விளக்கப்படுகிறதோ அதைப்போலவே அவரவர் எடுத்திருக்கும் தத்துவ நிலைப்பாடுகளுக்கேற்ப இமைக்கணமும் விளக்கப்படலாம்.
இந்தியத் தத்துவங்கள் என்றாலே, பெரும்பாலான கலைச்சொற்கள் சமஸ்கிருதத்தில் இருக்கும். ஆனல் இமைக்கணம் தமிழ் வார்த்தைகளையே உபயோகப்படுத்துகிறது. மிகக்குறைவான இடங்களில் சமஸ்கிருத மூலச் சொல்லை ஒரு முறை கூறி, பின் அதற்கான தமிழ்ச்சொல்லை மட்டுமே உபயோகப்படுத்துகிறது. இது சமஸ்கிருத கலைச்சொற்களுடன் தத்துவ அறிமுகம் பெற்றவர்களுக்கு, சற்றே இடராக இருக்கலாம்.
தத்துவ ஆர்வமுள்ளவர்களின் சிந்தனை முறையை இமைக்கணம் மேலும் செறுவூட்டும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால் தத்துவ ஆர்வமுள்ளவர்களில் கணிசமானவர்கள் முன்றிவை துறக்க சாத்தியமில்லாதவர்களாக இருப்பார்கள் என்பதும் வேதனையான முரண்.
இமைக்கணம் – ஜெயமோகன்
பதாகை 