வேல்விழி மோகன்

தாயம்

 

                வேல்விழி மோகன்                                  

                அந்த தாய விளையாட்டுக்கு பிறகு அவர் சோர்ந்து போனார்.  அவர் அங்கிருந்த நான்கைந்து நபர்களும் கிளம்பி போன பிறகு அந்த கோவில் திண்ணையில் அந்த தாய கோடுகளுக்கு பக்கத்தில் தூசியாகி இருந்த இடத்தில் தனது துண்டை நாலு தட்டு தட்டி ஒரு பக்கமாக படுத்துக்கொண்ட போது அந்த சின்ன தடுப்பை தாண்டி அடுப்பை நோண்டிக்கொண்டிருந்த பெரியம்மா “உக்கும்” என்றாள். அவளுக்கு கோவிலில் படுப்பது தாயம் விளையாடுவது எல்லாம் பிடிக்காது.  ஆனால் அந்த கூட்டத்தில் அவளுடைய வீட்டுக்காரனும் ஒருத்தன். கிழவனுக்கு வேற என்ன வேலை என்று உள்ளுக்குள் முனகிக்கொள்வாள். அவர் இவள் இங்கு அடுப்பு வைக்க வரும்போது கூட்டத்திலிருந்து கிளம்பிவிடுவார். இப்போது கிளம்பிப் போனவர்களில் அவரும் ஒருவர். ஆனால் அவர் நேராக அந்த குழந்தைகள் பள்ளிக்கு அருகில் மரத்தடியில் இன்னொரு கூட்டத்துடன் சேர்ந்திருப்பார் என்பது அவளுக்கு தெரியும். சாம்பலும் தூசியுமாக இருந்த அடுப்பை சரி செய்து ஒரு ஓரமாக தள்ளிவிட்டு அதை வாரி சற்று தூரத்தில் இருந்த குப்பையில் கொட்டிவிட்டு அக்கம் பக்கம் அந்த வீடுகளை பார்த்தவாறு மீண்டும் அடுப்பு பக்கமாக வந்து உட்கார்ந்து விறகுகளை வைக்க ஆரம்பித்தாள். திரும்பி பார்த்தபோது அந்த கோவிலின் மூடிய கதவுக்கு வெளியே வழக்கமாக அந்த கருப்பு நாய் படுத்திருப்பதும் சற்று ஓரத்தில்  அந்த பக்கம் தடுப்புக்கான நிழலில் அது கண்களை மூடியபடி இருப்பது தெரிந்ததும் இவள் முதல் இரண்டு புட்டை அதற்கு தருவதற்கான காத்திருப்பு இன்றைக்கு இருக்காது என்கிற நிம்மதியில் ஒரு காகிதத்தை பற்ற வைத்து விறகுகளுக்கு நடுவில் வைத்து ஒன்றிரண்டு ஓலைகளை உடைத்து போட்டபோது அது நிதானமாக பற்றிக்கொண்டது.

அப்போது அவரிடமிருந்து குறட்டை சத்தம் வருவது போல தெரிந்ததும் “உருப்புட்ட மாதிரிதான்” என்று முனகியபடி அடுப்பின் புட்டு கல்லை வைத்து இரண்டு வீடுகள் தள்ளி ஏதோ ஒரு பாட்டு கேட்பதை கேட்டு முனகிக்கொண்டாள். “நாமளும் இனிமே பாட்டு கேக்கனும்”

“என்னாம்மா?” என்றார் பெரியவர். இவள் முகத்தை சுருக்கிக்கொண்டு “நீ தூங்கலையா இன்னும்?”

“தூக்கம் வரலை”

“அந்த நாய் தூங்கிருச்சு பாரு”

“புருயுது. அந்த நாயும் நானும் ஒன்னுதான். இன்னைக்கா சொல்லற. ஆனா அது வயித்தை கவனிச்சியா?” என்றபோது ஒருத்தன் சைக்கிளில் வந்து நின்று “ஆகலையாக்கா புட்டு இன்னமும்?”

“கொஞ்சம் லேட்டாயிருச்சுப்பா”

“பத்து நிமிசம் இருப்பா. ஆயிடும்” என்று குறுக்கிட்டு பெரியவர் சொன்னபோது பெரியம்மா வெடுக்கென்று “நீ சும்மா கெட” என்றவள் திரும்பி “ஆமாப்பா.. ஒரு பத்து நிமிசம்”

“அப்படின்னா அப்பறமா வர்றேன்” என்று அந்த சைக்கிள்காரன் போய்விட.. நேராக இருந்த அரச மரத்தடியில் அந்த பெண் நின்றிருப்பதை பார்த்து பெரியவர் “டௌனுக்காம்மா?” என்று கண்களை விழித்து தலையை தூக்கி படுத்தபடியே ஒரு கையால் தலையை தாங்கியபடி கேட்டபோது அவள் சிரித்தபடியே “ஆமா தாத்தா”

“பஸ்ஸூ இப்பதானே போச்சு”

“தம்பி வருவான். கூட்டிக்கிட்டு போக”

“புட்டு வாங்கிட்டு போம்மா”

“இப்பதானே அடுப்பு பத்த வைக்கறாங்க”

“ஆயிடும் பத்து நிமிசத்துல. புட்டு நல்லாருக்கும். தக்காளி சட்னி. கூட வெங்காயம்.. பச்ச மொளகா.. பருப்பு போட்டு எண்ணய ஊத்தி சுட்டு தருவா. சாப்புட்டதில்லையா நீ?”

“இல்லையே”

“சாப்புட்டு பாரு. தினமும் வாங்கி சாப்புடனமுன்னு தோணும்” என்றபோது பெரியம்மா அவரை திரும்பி பார்த்து முறைக்கவும் அந்த பெண் புரியாமல் இவளிடம் “நல்லதுதானே சொல்றாரு”

“இந்தாளு பேசி பேசி வியாபாரமே குறைஞ்சிருச்சும்மா” என்றபோது பெரியவர் சிரித்து “குறையலை. அதிகமாயிடுச்சு” என்றபோது அந்த பெண் ஒரு பத்து ரூபாயை எடுத்து பக்கத்தில் வந்து பெரியம்மாவிடம் நீட்டி “இந்தாங்க”

“இருந்து வாங்கிட்டு போறியாம்மா?”

“இல்ல. நாய்க்கு” என்று அந்த நாயை காட்டி “பாவம். புள்ளதாச்சி”

“பாவமுன்னு சொல்லாதம்மா”

“சொன்னது அது பசியா இருக்கலாமுன்னு. வயிறு காலியா தெரியுது பாருங்க”

“சர்தான்” என்றபோது பெரியவர் நாயை திரும்பி பார்த்து. “உனக்கு வந்த அதிஷ்டத்தை பாத்தியா?” என்றவர் “ஏய். சூ. சூ” என்று கையை வீசியதும் அது திடுக்கிட்டு பதறியபடி எழுந்து அந்த தடுப்புக்கு அப்பால் தாண்டி ஒரு பக்கமாக ஓடிப்போனது. அந்த பெண் “அடடா” என்று பரிதாபமாக பெரியம்மாவை பார்க்க.. அவள் கையை அவரை நோக்கி நீட்டி “நீயெல்லாம் ஒரு மனுசன்.  தூ.. எப்ப பாத்தாலும் இங்க படுத்துக்கிட்டு தாயம் உருட்டிக்கிட்டு எவனாவது எதையாவது எடுத்துக்கிட்டு வந்தா அதை புடுங்கி தின்னுக்கிட்டு” என்றபோது அந்த பெண் அந்த நாய் மறுபடியும் வராதா என்பது போல பார்ப்பதை கவனித்து பெரியவர். “பக்கத்துலதாம்மா இருக்கும். வந்துடும். அதுக்கு இங்கதான் குடியிருப்பு. புள்ளைங்கள போட்டுச்சுன்னா இங்கன பூராவும் சுத்தும். ஒவ்வொரு முறையும் எடுத்து வெளிய விட்டிரனும். இல்லைன்னா போன முறை மாதிரி பிரிச்சு விட்டிரனும்” சற்று தள்ளி அந்த குப்பையை காட்டி “அதுக்கு பக்கத்துலதான் குட்டிகளை போடும். இல்லைன்னா கோவிலுக்கு பின்னாடி பள்ளம் ஒண்ணு போட்டு வச்சுருக்குது. அதுல போடும். குட்டி வேணுமுன்னா ரண்டு மூணு மாசம் கழிச்சு வாம்மா. பால் குடி மறக்கும்போது தூக்கிட்டு போயிடலாம்”

அந்த பெண் முகத்தை சுருக்கிக்கொண்டு தன்னுடைய பார்வையை பெரியம்மாவின் மீது திருப்பியபோது அந்தம்மா அதே பார்வையை பெரியவரின் மீது திருப்பி “அது அப்படிதான்” என்பது போல கையை அவரை நோக்கி முறித்ததை கவனித்து இவர் சிரித்து “அது எனக்கு பழக்கப்பட்ட நாய்ம்மா. கோயிந்தான்னா வந்திடும். இப்ப பாருங்க. கோயிந்தா.. கோயிந்தா..” என்றார் வேறு பக்கமாக பார்த்தபடி.

“ம்.. வருது இரு” என்று பெரியம்மா மறுபடி முகத்தை சுழித்துக்கொள்ள. அந்த பெண் வரும் என்பது போல ஆவலாக பார்க்கும்போது அவர் மறுபடி “கோயிந்தா.. கோயிந்தா..” என்றார் சத்தமாகவே.

அந்தப்பக்கமாக போன ஒரு பெருசு ஒரு நொடி நின்று சிரித்தபடி போனது. அந்த பெண் ஏனோ அங்கிருந்து அந்த தம்பிக்காக காத்திருப்பதை தொடரலாமா என்பது போல யோசித்து ரொம்ப தள்ளி போய் நின்றுக்கொண்டபோது இவர் அந்த நாய் வராமல் போன எரிச்சலில் ஆனால் சிரித்தபடியே “வந்திடும்.. வந்திடும்..” என்றார் சத்தமாக அவளுக்கு கேட்பதுபோல.

பெரியம்மா குறுக்கிட்டு “நீ மொதல்ல இடத்தை காலி பண்ணு. தினமும் பெருக்கறது நானு. இடத்தை அசிங்கம் பண்ணிட்டு”

“சும்மா பெருக்கறியா..? கோயிலுக்கு பக்கம் வியாபாரம் பண்ணறே. அதனால பெருக்கற. சும்மா செய்யற மாதிரி”

“அப்படியே இருந்துட்டு போகட்டும். மொதல்ல இடத்தை காலி பண்ணு”

“அதெல்லாம் முடியாது. இன்னிக்கு புட்டு கொடு. பத்து ரூபாய்க்கு” என்றபோது அவள் கோவமாக “ஏற்கனவே அம்பது ரூபாய் வரணும். நாயை வேற தொறத்திட்ட. எப்படிதான் தூங்க முடியுதோ உன்னால..? அதென்னா புதுசா கோயிந்தான்னு பேரு அதுக்கு..?”

“இப்பதான் கண்டுபுடுச்சேன்”

“அதானே பாத்தேன்” என்றபோது புட்டு தட்டில் மாவை ஊற்ற ஆரம்பித்தாள். வெங்காயமும் பருப்பும் கலந்த வாசனை வந்தபோது அவருக்கு பசி உடனே தெரிய ஆரம்பித்தது.

0000

அந்த அரசமரத்தை தாண்டி அகலமான இடத்தில் பேருந்து நின்று அடுத்த ஊருக்கு கிளம்பும்.  நிற்கும்போது அந்த டிரைவர் அங்கிருந்து “அம்மா” என்பான். அல்லது சைகை செய்வான். இவள் அந்த மந்தாரை இலையில் பத்து புட்டை கட்டிக்கொண்டு நடுவில் தக்காளி சட்னி வைத்து எடுத்துக்கொண்டு போய் கொடுத்துவிட்டு வருவாள்.  சில சமயம் அவனே நிறுத்திவிட்டு வருவான்.  நேரமிருந்தால் இருந்து சாப்பிட்டுவிட்டு போவான்.  இரண்டு நிமிடங்களில் பத்து புட்டையும் தக்காளி சட்னியில் தோய்த்து சாப்பிடும்போது முழுசாக அவன் சாப்பிடுவது அழகாகவும் இருக்கும்.  தக்காளிதான் அதிகமாக தேவைப்படும்.  நான்கு முறையாவது வாங்கிவிடுவான்.  பிறகுதான் தெரிந்தது.  அவனுக்கு சாப்பாடே இதுதான் என்று. இன்றும் வண்டியை நிறுத்தியபோது வழக்கத்துக்கு மாறாக கண்டக்டர் இறங்கி வந்து “எனக்கும் பத்து ரூபாய்க்கு பார்சல் பண்ணு”

“நீ எப்பவும் சாப்புட மாட்டியே?”

“எனக்கு வீட்டு சாப்பாடு வந்துடும்”

“சும்மா கூட சாப்புட மாட்டியே?”

“கொரானா பாரு. அங்கங்க சாப்புடக்கூடாதுன்னு வீட்ல உத்தரவு”

“இப்ப?”

“எனக்கில்லை இது. பஸ்ல ஒரு குழந்தை பசிக்கு அழுகுது. அந்தம்மா பிஸ்கட்டு வாங்கறதுக்கு கீழ இறங்கறதா சொன்னாங்க. நான்தான் புட்டு வாங்கிட்டு வர்றதா வந்தேன். அப்படியே டிரைவருக்கும் கொடுத்துரு”

“ஒரு ரண்டு சாப்புடு நீயும்”

“வேணாம்மா. வீட்டுக்காரி வார்த்தையை மீறக்கூடாது. தப்பு” என்றபடி ஏதோ அசைவு தெரிந்ததை கவனித்து பெரியவரை பார்த்தபோது அவர் இவனை பார்த்து கையாட்டி ஏதோ முனகி சிரித்தபோது “என்னாப்பா?” என்றான் புரியாமல்.

பெரியம்மா உடனே. “பேசாதப்பா அந்தாளுக்கிட்ட. காசு கேக்கும்”

“அப்படி தெரியலை. பசிக்குதுன்னு சொல்ற மாதிரி இருக்குது”

“அப்படின்னா புட்டு கேக்கும்”

“அந்தாளுக்கு ஒரு அஞ்சு கொடுத்துடு”

“குடுக்காதப்பா. அந்தாளுக்கு இதே வேலை. இங்க வர்றவங்களையும் சாப்பட விடாம. நீ எடுத்துக்கிட்டு போ. அது கெடக்குது” என்றவள் பணத்தை வாங்கியபடி பார்சலை கொடுத்துவிட்டு “சட்னி இன்னிக்கு நல்லா இருக்குமுன்னு சொல்லுப்பா டிரைவருக்கிட்ட. நல்லா காரமா சுள்ளுன்னு”

“இது வேறையா?” என்று அவன் நகர்ந்தபோது இங்கிருந்தே பழக்க தோழத்தில் விசில் அடித்து சிரித்தபடியே போனபோது டிரைவரும் கீழே குனிந்து பெரியம்மாவை பார்த்து சிரித்து கியரை மாற்றி கிளம்புவதற்கு தயாராக இருப்பது போல தயாரானபோது பெரியம்மா திரும்பி பார்த்தாள்.  அந்த நாயை காணோம். இவள் அடுத்த தட்டில் புட்டு மாவை ஊற்றியபோது கவனமாக சட்னி பாத்திரத்தை சரியாக மூடி புட்டு பாத்திரத்தையும் நான்கைந்து புட்டுகள் இருப்பதை கவனித்து மூடி வைத்தாள். வெங்காயம் தாளித்து தனியாக வைத்திருந்ததை இன்னும் கொஞ்சம் எடுத்து மாவில் கலந்து கலக்கிவைத்து பிறகு எண்ணையை இன்னும் தனியாக கொஞ்சம் ஊற்றிவைத்து சரியாக மூடிவைத்து இப்போது சின்ன கரண்டியால் புட்டு மாவின் மீது எண்ணையை ஊற்றியபோது பெரியவர் இருமியபடி “எனக்கு வரவேண்டிய புட்டை கெடுத்துட்ட இல்ல?”

இவள் திரும்பாமல் “வீட்ல போயிட்டு முழுங்கு.  உம்பொண்டாட்டி செஞ்சு போடறாளா இல்லையா உனக்கு?”

“அதைய பத்தி நீ பேசாத”

“பின்ன யாரு பேசுவா?” என்றபோது அந்த சைக்கிள்காரன் வந்து இறங்காமல் நின்று “பத்து ரூபாய்க்கு கொடு“ என்றவன் இவர் சைகையை கவனித்து கண்டுக்கொள்ளாமல் வேறு பக்கம் பார்த்தபடி “அப்படியே சட்னி நிறைய வச்சு கொடு”

“வேலைக்கு போகலையா இன்னைக்கு?”

“இல்லை. நாளைக்குதான்”

“வழில கடைக்கு பக்கம் காய்கறி விக்கறா பாரு. அவ இருக்காளா?”

“ஆமா. இருக்கற மாதிரிதான் தெரியுது”

“அவளுக்கு ஒரு பொட்டலம் தர்றேன். கொடுத்திடு”

“ம். சரி” என்றபடி அவன் ஓரக்கண்ணால் கவனித்தபோது பெரியவர் மறுபடி சைகை செய்வதை கவனித்து ஆனால் பேச்சு வாக்கில் “சட்னியை மறந்துடாதம்மா”

“உம் முன்னாடிதானே கட்டறேன்”

“அந்தம்மாவோட பணம்?”

“அது கொடுத்துடும்.  யார்கிட்டேயாவது கொடுத்தனுப்பும்.  பாவம் அது. வீட்ல இருந்து சாப்பாடு வர்றதலை. மருமக தொல்லை அதுக்கு. இந்த மாதிரிதான் சாப்புடுது தினமும்.  புட்டு.. கிழங்கு.. போண்டான்னு இப்படியே சாப்புட்டு காலத்தை போக்குது.  சில சமயம் பிஸ்கட்டு சாப்புடும்.  பாத்தா கஸ்டமா இருக்கும்”

“காய் விக்கற காசை கேக்கும் போல மருமக”

“பையனும்தான். வீட்டை புடுங்கிட்டாங்க. பெரியவரு இறந்த பிறகு அந்தம்மாவுக்கு வீட்லேயே ஒரு ஓரமா ரூமை கொடுத்துட்டு ஒதுக்கிட்டாங்க. பேரப்பசங்க கூட உள்ளாற வர்றதில்லையாம். சத்தம் மட்டும்தான் வருதாம். பசங்க உள்ளாற வந்தா மருமக வந்து இழுத்துக்கிட்டு போய்டறாளாம்.  நான் என்னா தப்ப செஞ்சேன்னு அந்தம்மா எங்கிட்ட ஒரு நாளு புலம்பிடுச்சு.  ஆனா அதுக்கப்பறம் அதை பத்தி பேசறதை நிறுத்திடுச்சு”

“ஓ”

“பழகிடுச்சுன்னு சொல்லிடுச்சு.  பேரப்பசங்க மேல காட்டற பாசத்தை கட்டுப்படுத்திக்கிட்டு இருக்கறது ரொம்ப கஸ்டம். ஆனா அது கூட பழகிருச்சுன்னு சொன்னப்ப அந்தம்மாவுக்கு கஸ்டமா ஏதும் தெரியலைன்னு தோணுது. இப்படியெல்லாம் இருக்காங்க. இந்தாளை பாரு” என்று கையை பின்னாடி காட்டியபோது கூட இவன் திரும்பாமல் பார்சலை வாங்கிக்கொண்டு கிளம்பினான் சைக்கிளை வேகமாக மிதித்தபடி.

பெரியவர் சிரித்து “அவன் ஏன் சைக்கிளை வேகமா மிதிக்கிறான் தெரியுமா?”

“அது கெடக்குது. எப்படிய்யா தலைல ஒரு கையை வச்சுக்கிட்டு ஒரு பக்கமா படுத்துக்கிட்டு அப்படியே கிடக்க முடியுது?”

“பழகிருச்சு”

“நாசமா போற பழக்கம். உண்மைய சொல்லு. கோயிந்தா பேரு யாரோடது?”

“நாயோட பேருதான்”

“இல்லை. புளுகறே. உம் பொண்டாட்டி பேருதானே?”

“அவ பேரு கோயிந்தம்மா”

“அதேதான். உம் பொண்டாட்டியை எப்புடி கூப்புடுவே?”

“கோயிந்தின்னு”

“அதையேதான் மாத்தி கோயிந்தான்னு கூப்புடறே” என்றபோது இவர் சிரித்தபடி “அப்படியெல்லாம் இல்லை”

“அப்படிதான். வீட்டுக்கு போனா பொண்டாட்டி தொல்லை. இங்க வந்தா நாய் தொல்லைன்னு உனக்காக நினைச்சுக்கறேன் நான். அந்த நாயை கண்டா உனக்கு புடிக்கறதில்லை. நீ இல்லைன்னா உன்னோட இடத்துல அது வந்து உக்காந்துக்குதுன்னு எரிச்சல் உனக்கு. நான் ஒரு விசயம் சொல்லட்டா?”

“சொல்லு”

“உன்னால என் வியாபாரம் கெடுது”

“நான் எதுவும் செய்யறதில்லையே?”

“வர்றவங்க நீ இருக்கறியான்னு பாத்துட்டுதான் புட்ட வாங்கறாங்க. உன்னோட தாயம் விளையாடறவங்கதான் இங்க வந்தா உனக்கு ஒண்ணை தூக்கி போட்டுட்டு சாப்புடறாங்க. அவங்க கூட மரத்தடி பக்கமா போயிடறாங்க. வீட்ல சாப்புடறியா இல்லையாய்யா நீ?”

“வீட்டுக்கு போனாதானே” என்றபடி அவர் சிரித்தபோது இவளுக்கு வந்த எரிச்சலை மறைத்து அடுத்து வந்த ஆள் நேராக பெரியவர் பக்கமாக வந்து அந்த சின்ன தடுப்பின் மீது உட்கார்ந்து “என்னா பெருசு. புட்டு சாப்புடறது?” என்றவனை பார்த்து லேசாக சிரித்தாள்.

“வேணாம்பா”

இவளிடம் திரும்பி “எனக்கு ஒரு பத்து ரூபாய்க்கு கொடும்மா”

“சாப்புடறியாப்பா?”

“ஆமா. அப்படியே பெருசுக்கும் தனியா”

இவர் அவசரமாக “வேணாம்பா. சொன்னா கேளு. நான் இப்பதான் சாப்புட்டேன்” என்றபோது பெரியம்மா திரும்பி அவரை பார்த்து மறுபடியும் திரும்பிக்கொண்டாள்.  அவன் கால் மீது கால் போட்டுக்கொண்டு பிறகு மறுபடி நேராக மடக்கி அதன் பிறகு ஒரு காலை அந்த தடுப்பின் மீது மடித்துப்போட்டு “சாப்புடு பெருசு”

“இல்லையப்பா. வேணாம்”

“அப்பறம் உன்னிஷ்டம். ஏம்மா. எனக்கு மட்டும் கொடு” என்றபோது பெரியம்மா உள்ளுக்குள் சிரித்துக்கொண்டு “சட்னி வைக்கனுமா?”

“ஆமாம்மா. அது இல்லைன்னா எப்புடி?”

“முட்டை புட்டு கூட போடறேன். வேணுமா?”

“இல்லைம்மா. வேணாம். கொஞ்சம் எண்ணைய விடு. வரவரன்னு இருந்தா எனக்கு புடிக்காது”

“சரிப்பா”

“ஒரு சிலருக்கு செவப்பா உப்பிட்டு வருதே. எப்புடிம்மா அது?”

“எல்லாம் சோடா மாவு பிரச்சனை. அரிசி மாத்தினா அப்படி வரும்.  நமக்கு டேஸ்டு வந்தா சரி”

“அந்தம்மாவை அடிச்சுக்கறதுக்கு இந்த ஏரியாவுல யாரு இருக்கா?” என்று பெரியவர் இப்போது நிமிர்ந்து படுத்துக்கொண்டபோது தன்னுடைய கைகளை முறுக்கிக்கொள்வதை அவன் ஆச்சரியமாக பார்த்து “நல்லா ஜில்லுன்னு இருக்கா?”“

“ஆமாப்பா.  தூக்கமா வந்திடும் இங்க.  ஆனா தூங்க மாட்டேன். காரணம் நைட்டுக்கு தூங்க முடியாது பாரு” என்றபோது அந்த நாய் மெதுவாக வந்து அங்கு நிற்பதை பார்த்து “இதா. கோயிந்தா வந்துட்டான்”

பெரியம்மா திரும்பி பார்த்து “தொறத்திடாதய்யா. அதுக்கு புட்டு வைக்கனும்”

“நானே வைக்கறேன்” என்ற பெரியவர் அந்தாளிடம் “தம்பி. சொல்லு புட்டை எனக்கு”

“வேணாமுன்னு சொல்லிட்டீங்களே?”

“நாய்க்கு அது. தொறத்திட்டேன் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி. அந்தம்மா கோவிச்சுக்கிட்டு போயிடுச்சு”

“எந்தம்மா?” என்றபோது பெரியம்மா குறுக்கிட்டு “அது ஒரு கதை. இதாப்பா” என்று அவனிடம் புட்டு இலையை நீட்டியவள் “நீ சாப்புடு. நான் வைக்கறேன் நாய்க்கு” என்றபோது அது நிதானமாக அந்த இரண்டு படிகளை தாண்டி வழக்கமான இடத்தில் பெரியவரை விட்டு தள்ளி அமர்ந்தபோது இவரை பார்த்தபடியே அமர்ந்தது. இவர் அமைதியாக அதை பார்த்து சிரித்தபடி “உக்காரு. உக்காரு” என்றார்.  அவன் “அந்த நாய்க்கு அஞ்சு புட்டு கொடுத்துரும்மா. குட்டிங்க இருக்குது வயித்துக்குள்ள”

உடனே பெரியவர் “நான்தானேப்பா சொன்னேன்”

“யாரு கொடுத்தா என்னா? நாய்க்குதானே?”

“ஆமாப்பா”

“அதுக்குதான் சொல்லறேன்” என்றபோது பெரியவர் பெரியம்மாவை பார்த்து அவள் உள்ளுக்குள் சிரிப்பதை முதுகு வழியாக கவனித்து கோபம் வருவது போல உணர்ந்தபோது அந்த ஆள் தன்னை கவனிப்பதை உணர்ந்து உடனே சிரித்தபடி “அட ஆமாப்பா. யாரு கொடுத்தா என்ன?”

அவன் “இந்த நாய் இங்க படுக்கப்படாது”

“ஏம்பா?”

“நாய பிடிக்காதவங்க தொறத்திட்டே இருப்பாங்க. பின்னாடி அல்லது ஓரமா இருந்துட்டா பிரச்சனை இல்ல. குட்டி போட்டுக்கிட்டு இங்க அடிக்கடி வந்து உக்காந்துட்டு இருந்தா ஒரு மாதிரி வாசனை வரும். பழக்கப்படுத்தி அது ஒரு இடத்துல இருக்கற மாதிரி செய்யனும்” என்றபோது பெரியம்மா குறுக்கிட்டு “அது எப்பவாவதுதாம்பா இங்க வந்து உக்காரும். அதுக்கு கோயிலுக்கு பின்னாடி ஒரு பள்ளம் மாதிரி இருக்குது. அங்கதான் படுத்துக்கும். போன முறை அங்கதான் குட்டி போட்டுச்சு. அப்பறம் அதுவா அந்த குப்பை கொட்ற இடத்துக்கு குட்டிங்களை தூக்கிட்டு போயிடுச்சு. படுக்கறதுக்கு விளையாடறதுக்கு குட்டிகளுக்கு நல்லாயிருக்குதுன்னு“

“அது கூட தெரியுமா உனக்கு?”

“தெரியாம இருக்குமா? அந்த பக்கமா ஆளுங்க போகமாட்டாங்க. பாதுகாப்புதானே?”

“ஆமா” என்றபோது பெரியம்மா ஒரு இலையில் ஆறியிருந்த நான்கைந்து புட்டுகளை வைத்து அந்த நாயின் அருகில் சென்றபோது அது வாலை ஆட்டியபடி அவள் கீழே வைத்ததை முகர்ந்து பார்த்து இவளை மறுபடி நிமிர்ந்து பார்த்து வாலை தொடர்ந்து ஆட்ட.. பெரியவர் “சட்னி வைக்கலைன்னு சொல்லுது”

“அட. ஆமா. மறந்துட்டேன். சட்னில பொரட்டி தந்தா…” என்று முடிப்பதற்குள் பெரியவர் “அப்படியே லபக்குன்னு விழுங்கிகும்” என்றார். அவள் மறுபடி அவரை பார்த்து “அது சாப்புடறதை கூட வேடிக்கை பாப்பியா நீ?” என்று தலையில் அடித்துக்கொண்டு திரும்பிப்போய் சட்னி எடுத்து வந்து இலையில் வைத்து புட்டுகளோடு புரட்டி வைத்து திரும்ப தன்னிடத்திற்கு வந்து உட்காருவதற்கு முன்பு கையை நன்றாக கழுவிக்கொண்டு உட்கார்ந்தபோது திருப்தியாக இருந்தது அவளுக்கு. அந்த ஆள் “ஏம்மா. என் கணக்கா அது?” என்றான் சாப்பிட்டபடியே.

“என் கணக்கு” என்ற பெரியவரை பார்த்து  பெரியம்மா. “இல்லைப்பா. அது ஒரு  பொம்பளையோட கணக்கு. இன்னும் வைக்கனும். போகும்போது வைக்கலாம்”

அவன் “நானும் சொல்லிட்டேன் நாய்க்கு தரச்சொல்லி. எனதையும் சேத்திக்கோங்க” என்றபோது பெரியம்மா மறுபடி திரும்பி பார்த்து பெரியவரை கவனித்தது அவருக்கு பிடிக்காமல் “இல்லைப்பா. பணம் நான் கொடுத்திடறேன்”

“பரவாயில்லைங்க” என்று அவன் சாப்பிடுவதை நிறுத்திவிட்டு சட்டை பையில் பணத்தை நோண்டி இருபது ரூபாயை கொடுத்துவிட்டு “அஞ்சு நாய்க்கு. அஞ்சு பெரியவருக்கு. பத்து எனக்கு” என்றபோது பெரியவர்  “இல்லை. வேண்டாம்பா” என்றார் மறுபடியும்.

“இருக்கட்டுமுங்க”

“இல்லைப்பா. நாய்க்கு நீ கொடுத்துக்க”

“அப்படின்னா சரி. நாய்க்கு பத்துரூபா. நாளைக்கு வச்சுரும்மா புட்டை என் சார்பா” என்றபோது பெரியம்மா தலையாட்டினாள். பெரியவர் மறுபுறம் திரும்பி படுத்து அந்த நாய் சாப்பிடுவதை கவனித்து பார்வையை வேறு பக்கம் திருப்பிக்கொண்டு கண்களை மூடிக்கொண்டபோது தக்காளி சட்னி வாசனைக்கு மீண்டும் பசியெடுப்பதை உணர்ந்தார்.

0000

அந்த அரச மரத்தடியில் இப்போது யாரும் கூடுவதில்லை. கடையும் யாரும் வைப்பதில்லை. பெரியம்மா சற்று தள்ளி கோவில் அருகில் வைத்திருப்பதுதான் அந்த ஒற்றைக்கடையான புட்டுக்கடை. சுற்றிலும் வீடுகள். நான்கைந்து சந்துகள் அங்கிருந்து பிரிகிறது. பெரும்பாலும் மாடி வீடுகள். புதுசாக அல்லது சமீபத்தில் கட்டியதாக. வீடுகளுக்கு முன்புறம் திண்ணைகள் அடையாளம் இல்லை. கேட் போட்டு ஒரு சில வீடுகளில் நாய்களை வளர்க்கிறார்கள். எழுத்துகளில் வீட்டின் உட்புற ஜீவன்களின் பெயர்கள் தெரிகிறது. ஏறக்குறைய பத்து மணிக்கு மேல் அந்த வீடுகளின் கதவுகள் மட்டும் திறந்து கேட்டுகள் வழியே உட்புறம் பார்த்தால் மனித நடமாட்டம் இல்லாமல் அனாமத்து வீடுகள் மாதிரி தெரியும். சந்தடியும் பேச்சுக்குரல்களும் உறிஞ்சப்பட்டது போல அரச மரத்தின் காற்றும் இலைகளின் சலசலப்பும் காதுகளில் வழியும்போது பெரியம்மாவுக்கு சில சமயம் தான் மட்டும் இருக்கிறோமோ என தோன்றும். அந்த தாயத்து உருட்டலும். கூடியிருக்கும் கூட்டத்தின் தாய விளையாட்டின் கூச்சலும் இல்லாவிட்டால் அங்கு நாய்களின் குரல்களை தவிர வேறு எதையும் கேட்கமுடியாது. ஒரு சில ஆண்கள் மட்டும் அவ்வபோது நடந்து வந்தோ.. அல்லது சைக்கிளிலோ.. அல்லது போகிறவர்களோ வருகிறவர்களோ.. சந்துகளுக்கு திரும்புகிறவர்களோ கடைக்கு வந்தால்தான் உண்டு. எறக்குறைய எப்போதாவது பத்து மணிக்கு அல்லது பதினொரு மணிக்கு மேல் ஆரம்பமாகும் தாயம் பெரும்பாலும் இரண்டு மணிக்கு மேலேதான் முடியும். :அதனால் அந்த பகுதியின் மௌனத்தை விரட்டும் சந்தைக்கடை கூட்டமாக அந்த தாயத்து கூட்டம் மாறி அதற்கு இந்த பெரியவர் மையப்புள்ளியாக மாறி இவரை தாயத்து ஆட்டத்தின் நாயகனாக மாற்றி வார்த்தைகளிலும். பார்வையிலுமாக காட்டும்போது அவருக்கு அந்த இடத்தின் அத்தனை உயிரில்லாத பொருள்கள் மீதும் ஆசாபாசம் வந்துவிட்டது. பெரியம்மாவோடு சேர்த்து.

அந்த நாயை தவிர.

முதலில் அது இவருடைய இடத்தை அவ்வபோது பிடித்துக்கொள்வது பிடிக்கவில்லை. பிறகு அது போன பிறகு அங்கு இருக்கும் அந்த வாசனை. பிறகு பெரியம்மா தன்னை விட அதற்கு காட்டும் பிரியம். ஆனால் இன்னொரு பக்கம் அந்த நாயின் மீது ஒரு கவனம் திரும்புவது அவருக்கு பிரச்சனையாக இருந்தது.  தன்னை கூடுமான வரையிலும் நாயோடு ஒப்பிடுவதை தள்ளிப்போட்டுக்கொண்டே வந்தாலும் ஒரு சில சமயம் இவரையும் மீறி அது நடப்பது அந்த தாயத்து கதாநாயகன் என்கிற உள்ளார்ந்த விழயத்தையும் மீறி அவருக்கு அவர் மீதே எரிச்சலை வரவழைத்தது. இப்போதுதான் இந்த நொடிதான் அவர் ஒரு தீர்மானம் செய்தார். இனி அதை கண்டுக்கொள்ளக்கூடாது. அதன் வருகை.. அதன் வாசனை.. அதன் இனி வரப்போகும் குட்டிகளை.. அதன் விளையாட்டுத்தனத்தை.. அவைகளின் அழகை.. எதையும்..

இப்போது அவர் கண்களை மூடியபடி சீக்கிரம் தாயத்தை முடித்துவிட்டு கும்பல் கலைந்து போனதுக்கு வருத்தப்பட்டு ஏன் அவ்வாறு நடந்தது என்று யோசித்து அந்த பாதியிலேயே ஆட்டத்தை கலைத்ததோடு இல்லாமல் எல்லோரையும் அங்கிருந்து போக வைத்தவன் மீது கழுத்து வரைக்கும் கோவமாக வந்தது.  ஏதாவது பச்சை மிளகாய் இருந்தால் நறுக்கென்று கடித்து மென்று முழுங்கவேண்டும் போலிருந்தது. ஆனால் நாளைக்கு எல்லோரும் அந்த அடையாளம் இல்லாமல் இங்கு ஒன்று சேர்ந்துவிடுவார்கள் என்று அவருக்கு தெரியும். அவரும் அதில் ஒருவராக இருப்பார். கழுத்து வரைக்கும் இருந்ததை வசதியாக மறந்துவிட்டு அந்த கலைத்தவனிடம் “ஹி. ஹி. ஆடு மச்சான்” என்பார்.

இப்போது நான்கைந்து பேர் அங்கு வந்து உட்கார்ந்தபோது முதுகு காட்டியபடி படுத்திருந்தவர் கண்களை திறக்காமல் ஆனால் தூங்குவதற்கு முயற்சித்தார். அவருக்கு பசியை தூக்கம் கெடுத்தால் சரி என்று தோன்றியது. வீட்டுக்கு போவதை எப்போதும் தவிர்க்க விரும்பும் அவர் இப்போதும் அதை தவிர்க்க விரும்பி தன்னுடைய வயிறின் ஒரு பகுதியை நீவியவாறு கவனத்தை தூக்கத்தின் மீது திருப்பினார்.

அந்த குரல்களில் ஒரு குரல் தாயத்து கூட்டத்து குரல் என்று தெரிந்தது. “அண்ணாச்சிக்கு வீட்டுக்கு போக தோணுமா?” என்று சொன்ன அந்த குரல் “அண்ணாச்சி. அண்ணாச்சி”

பெரியம்மா. “இப்பதானே பேசிட்டிருந்தாரு?”

“தூங்கிட்டாரு போல”

“அப்படி தெரியலை. தொட்டுப்பாருங்க”

“வேணாம். தூக்கத்தை எதுக்கு கெடுக்கறது?” என்ற அந்த குரல் “எல்லாருக்கும் புட்டு குடும்மா”

“சட்னி?”

“சட்னியோடதான்”

“முட்டை?”

“அதெல்லாம் வேணாம். அண்ணாச்சி சாப்புட்டாறா?”

“வாங்கி கொடுத்தா சாப்புடுவாரு”

“யாரு?”

“நீங்கதான்”

“அதுல ஒரு சந்தோழம்மா. உனக்கு தெரியாது. நம்ம வீட்லேயே சாப்பிடனமுன்னு ஏதாவது இருக்கா என்ன? அதுவும் பக்கத்துல புட்டுக்கடை இருக்கும்போது. நீங்க சாப்பாட்டு டைம்ல என்னா பண்ணுவீங்க?”

“சாப்புடுவேன்”

“வீட்டு சாப்பாடா?”

“இல்லை. புட்டுதான்”

“பாத்திருக்கோம். பசிச்சா நாங்க என்னா பண்ணறோம்?”

“தாயம் விளையாடும்போதா?”

“ஆமா”

“யாரையாவது வாங்கி தரச்சொல்லுவீங்க”

“அப்படி இல்லைன்னா?”

“யாராவது வாங்குவாங்க”

“அப்போ என்ன நடக்கும்?”

“ஆளுக்கு ஒண்ணு எடுத்துக்குவாங்க”

“அந்த மாதிரிதான் இதுவும். எவனாவது அவனுக்காக வாங்கறானா? வாங்கினா அவனால சாப்புட முடியுமா? அடுத்தவங்க சாப்பிட்டு போகட்டுமுன்னுதான். அண்ணாச்சி எழுந்தா ஒரு பங்கு கொடுத்திடு”

“எவ்வளவுக்கு?”

“அவரு சாப்புடற வரைக்கும்” என்றவன் “ஆனா அவருக்கிட்ட காசு கேட்டுப்புடாத?” என்றபோது அவள் சிரித்ததை  கவனித்து “ஏம்மா?”

“காசு வருமா. வராதான்னு எனக்கு தெரியாதா?”

“அதெப்படி? அஞ்சுக்கும். பத்துக்கும் ஏமாத்தறவரு தாயத்துல ஏமாத்தமாட்டாரா? அவரு விளையாடறது அப்படியா இருக்குது? அப்படி வெட்டறாரு. அப்படி உருட்டறாரு. புட்டு சாப்புட்டு கொடுக்காம இருந்தா கொடுத்திடுவாரு. புட்டு சாப்புடறவன் இவரை கண்டுக்கலைன்னா அது அவனோட புத்தி. அதுக்கு இவரு என்ன செய்ய முடியும்? இங்கேயே இருந்துட்டு.. படுத்துட்டு.. தூங்கிட்டு.. பேசிட்டு.. கவனிச்சுட்டு இருக்கறது உங்களால முடியுமா என்னால முடியுமா?” என்ற குரல் புட்டை வாயில் வைத்து குதப்புவது கேட்டது. பிறகு வேறு விழயத்துக்கு மாறி அப்படியே அமெரிக்கா போய் இலங்கை வழியாக வந்தபோது அவருக்கு தூக்கம் இனிமேல் வராது என்று தெரிந்து ஆனால் கண்களை மூடியபடியே அசையாமல் கிடந்தார். அவருக்கு இபுபோது பசி தெரியவில்லை. ஆனால் அவருக்குள் அந்த நாயை கண்டுக்கொள்ளக்கூடாது என்பதில் உறுதியாகவே இருப்பதை நினைத்துக்கொண்டார்.

ஒரு சில நொடிகள்தான். அவருக்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஒரு தூக்கம் வந்து கண்கள் சொருகி வந்தபோது சட்டென்று விழித்துக்கொண்டு திரும்பி கண்களை விழித்து எழுநது உட்கார்ந்துக்கொண்டபோது அங்கு யாருமில்லை. அந்த பெரியம்மாவின் அடுப்பு எரிந்துக்கொண்டேதான் இருந்தது. வெயிலுக்கு வழக்கமாக மேலே கோவிலின் சின்ன தூணோடு முன்புறம் குச்சி நட்டு ஒரு பிளாஸ்டிக் பையை விரித்திருந்தாள். வழக்கமான தக்காளி சட்னி.. வெங்காயம்.. பருப்பு. வாசனை.. சட்டென்று பக்கத்தில் பார்த்தபோது அந்த நாய் இல்லாததை பார்த்து திருப்தியடையும்போது அவர் அந்த உறுதிமொழியை நினைத்துக்கொண்டு வெட்கப்பட்டு மீண்டும் படுத்துக்கொள்ள முயன்றபோது அந்த பெரியம்மா திரும்பி “உனக்கு புட்டு கொடுக்க சொல்லிட்டு போனாங்க”

“யாரு?”

“கூட விளையாடறவங்க. சாப்புட்ற வரைக்கும் சாப்புட சொல்லி”

“வேணாம்”

“காசு அவங்களே கொடுத்திடுவாங்களாம்”

“வேணாம்” என்றபோது அந்த பக்கமாக நடந்து போன ஆளை பார்த்து “ரத்தனம். ரத்தனம்” என்றார். அந்தாள் நின்று இவரை பார்த்ததும் “இரு வர்றேன்” என்பது போல சைகை செய்துவிட்டு அவசரமாக நடந்து போனார். இவர் இப்போது பழைய மாதிரி ஒரு கையால் தலையை தாங்கிக்கொண்டு பெரியம்மா பக்கமாக திரும்பி அவள் முதுகில் வியர்வையை பார்த்து “வெயில் அதிகமா?” என்றார்.

அவள் திரும்பாமல் அந்த அவசரமாக போன மனிதரை பார்த்து “என்னா. இந்த ஓட்டம் ஓடறாரு?”

“தாயம் ஆடும்போது ஒருமுறை அசிங்கப்பட்டு போனாரு. அப்பலிருந்து வர்றதிலை”

“நான் உனக்கு பயந்துட்டுதான் ஓடுறாருன்னு நினைச்சுட்டேன்”

“காலைல சைக்கிள்ள வந்தவன் கூட அப்படிதான். தாயத்துல காயை தள்ளும்போது தப்பு தப்பா தள்ளுவான். தமாஸ் பண்ணிட்டேன். அப்பலிருந்து என்னைய பாத்தாவே திரும்பிக்குவான். வர்றதில்லை அவனும் இப்ப”

“ஓ.. நான் வேற ஏதோ நினைச்சுட்டேனே”

“சைகை செஞ்சதை சொல்லறியா? வர்றியா தாயத்துக்குன்னு சொன்னேன். ஓடிட்டான்”

“கண்டக்டருக்கிட்ட சைகை பண்ணது?”

“என்னைய கவனிக்கறதுதான் உன் வேலையா? அவன்கிட்ட சைகை செஞ்சது உண்மைதான்”

“உண்மையா?”

“ஆமா”

“எதுக்கு?”

“புட்டுக்குதான். வேற எதுக்கு?”

“வெக்கமாயில்லையா உனக்கு?”

“என்னா வெக்கம். கோயிந்தா பக்கத்துலதான் இருந்தான் அப்ப. அவனை வேடிக்கை பாத்துட்டு. அதுக்குதான் சொன்னேன். புட்டு வாங்கி குடுய்யா அந்த புள்ளதாச்சிக்குன்னு. அவன் கவனிக்கலை. நீயும் கவனிக்கலை. நான் என்னா பண்ண?” என்றபோது அவள் திரும்பிபார்த்து ஆச்சரியமாக “நான் வேற எதையோ நினைச்சுக்குட்டேன்”

“கவனிச்சேன்”

“தினமும் இப்படிதானே சொல்லுவேன். “

“தினமும்தான் கவனிக்கறேன்”

“ஆனா இன்னிக்கு வித்தியாசம் தெரியுது”

“என்னா வித்தியாசமுன்னு தெரியலை. நான் நானாதான இருக்கேன். பசிச்சா கடன் வாங்கி சாப்பிட்டு போறேன். இதுல போயிட்டு என்னா இருக்குது” என்றவர் வயிற்று பசி தெரியாமலிருப்பதை கவனித்து “அப்பாடா” என்று திரும்பி படுத்தபோது அவள் அவர் முதுகை பார்த்தவாறு “நான் ஒண்ணு கேக்கவா?”

“ம்”

“அந்த கண்டக்டருக்கிட்ட.. அப்பறம் இன்னொரு ஆளுக்கிட்ட நாய்க்குதான் புட்டுன்னு சொன்னது உண்மைதானா?”

அவர் ஒரு காலை லேசாக ஆட்டியபடி தலையை வழக்கமாக இன்னொரு கையால் தாங்கியபடி ஏதும் சொல்லாமல் அப்படியே நேராக பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். பிறகு அவருடைய பார்வை அந்த தாயக்கோடுகள் மீது விழுந்தது தெரிந்தது. ஆட்டிக்கொண்டிருந்த அந்த காலின் பாதத்தில் லேசாக அழுக்கு தெரிந்தது. பின்புறம் சட்டையில் தூசியும் மடிப்புகளும் நிறைய இருந்தது. அவருடைய தலையை தாங்கிய அந்த வலது கையின் முட்டி தரையை தாங்கி. தாங்கி வெளிறி நிறம் மாறியிருந்தது… இவள் தொடர்ந்தாள். “அந்த கண்டக்டரு பேசிட்டிருந்தப்போ நாய் பக்கத்துல வந்து நின்ன மாதிரி எனக்கு தெரியலை”

அவர் தொடர்ந்து அப்படியே இருந்தார். பெரியம்மா சட்டென்று எழுந்து இலையில் இன்னொரு இலையை சேர்த்து கைக்கு வந்து புட்டுகளை அள்ளி வைத்து தக்காளி சட்னியை வைத்து தடுப்புக்கு பின்புறமாக அவரை நெருங்கி அவருடைய முதுகுக்கு பின்புறமாக கொஞ்சம் தள்ளி இலையை வைத்து அவருடைய முதுகை பார்த்தவாறு சொன்னாள்.

“சாப்புடு”

0000

 

பக்கோடா

வேல்விழி மோகன்

பல்லைக் குத்திக்கொண்டிருந்த வம்சி ஆடுகளை ஒரு கவனிப்பு கவனித்தார். மலையோரம் சற்று சரிவாக அந்த ஆடுகள் புற்களை மேய்ந்துக்கொண்டிருந்தது. கீழே சற்று தள்ளி சிறிய ஓடை. தண்ணீர் குறைந்து மேலாக்க ஓடிக்கொண்டிருந்தது. வேப்ப மரத்தடியில் அருணா தனியாக கல்லாட்டம் ஆடிக்கொண்டிருந்தாள்.

இரண்டு ஆடுகள் ஒன்றுக்கொன்று முட்டிக்கொண்டிருந்தன. சந்தைக்கு போகும் வண்டிகள் பாலத்தின் திருப்பத்தில் சத்தம் போட்டுப் போனது. ஒரு பக்கம் கனிந்து வரிசையாக இருக்கும் மாந்தோப்புகள். நடுநடுவே அகல வயல்களில் மாடுகள் தென்பட்டது… அவ்வபோது கேட்கும் மலையாடுகளின் சத்தம். வெயில் உரைத்து கன்னத்தில் சுட்டது. தலைக்கு துண்டு கட்டியிருந்தாலும் தலை வழியாக சூடு உடலில் பரவி தண்ணீர் தேவைப்பட்டுக் கொண்டேயிருந்தது.

“பாப்பா. “ என்றார். கைகளில் சொரிந்துக்கொண்டார். கொஞ்சம் ஒதுங்கி இவரைப் பார்த்த ஆட்டைப் பார்த்து. “போடா செல்லம். அந்தாப்ல போ. புல்லு மேயறதைப் பாரு. என்கிட்ட என்ன சோலி. ?”

அது அருகில் வந்துப் படுத்துக்க கொண்டது. கொஞ்சம் தடவிக் கொடுத்தார்.  “உன்னைய இந்த வாரம் வித்திருவேன். “ என்றவர் “பாப்பா” என்றார் மறுபடியும்.

;என்னத் தாத்தா. ?;” அருணா  திரும்பிப் பார்க்காமல் “தாத்தா. எங்க அந்தண்ணனைக் காணோம்.? “ என்றாள்.

“பக்கோடாவா.? வருவான். எங்கிட்டாவது தின்னுக்கிட்டிருப்பான். இல்லன்னா வேல செஞ்சுக்கிட்டிருப்பான். கொஞ்சம் தண்ணி வேணும் பாப்பா. “

“இதா வந்தர்றேன். “ அருணா தொடர்ந்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தாள்.  அவளுக்கு இந்தக் கல்லாட்டம் புடிக்கும். முதலில் வீட்டருகே கீதா. ராசு. தம்பிப் பய இவர்களோடு விளையாடுவாள். தாத்தா கூட வரும்போது அவரே விளையாடுவார். ஆனால் தாத்தா விளையாடுவது இவளுக்கு பிடிக்கவில்லை. “நீ எனக்கு உட்டுத்தர்றே தாத்தா. போ. இனிமே நானே விளையாடிக்கறேன். “

வெயில். மழை என்றெல்லாம் இல்லை. கல்லாட்டம். ஒன்னு. ரண்டு. மூணு. “தாத்தா. இங்கன பாரு . எல்லாக் கல்லையும் புடுச்சுட்டேன். “

தனியாக விளையாடுவது பழகிவிட்டது. ஏதாவது ஒரு மரத்தடியில் கற்களோடு பேசியபடி இரண்டு காலையும் விரித்தபடி விளையாடுவாள். அப்படியே தூங்கி விடுவாள். ஒன்பது வயதிருக்கலாம். நான்காவது படிக்கிறாள். நன்றாக வாசிப்பாள். சுலோச்சனா டீச்சரைப் பிடிக்கும். கோயிந்து பெட்டிக்கடையில் கமர்கட்டு பிடிக்கும். பெரிய வீட்டு நாய் பிடிக்கும். அப்பா அம்மாவைக் கொஞ்சினால் பிடிக்கும். பள்ளிக்கூடத்தை விட்டு முதலில் ஓடிவருவது பிடிக்கும். முக்கியமாக அந்த பக்கோடாவைப் பிடிக்கும்.

“அண்ணே. உங்கப்பேரு பக்கோடாதானா…?”

“உகும்,, கம்சன்”

“கம்சனா.?”

“ஆமா. கம்சன். எனக்கு கம்சன் கத தெரியும். ஆனா கம்சனை எனக்குப் புடிக்கும். “

“நீ ஏன் படிக்கல.?”

“எங்கப்பா சின்ன வயசுலேயே செத்துட்டார். எங்கம்மா என்னைய வேலைக்கு அனுப்புச்சுட்டாங்க. ;

“இங்கெல்லாம் எங்கப் பாத்தாலும் நீதான் இருக்க.”

“எனக்கு ஆட்டுப் பாழையெல்லாம் தெரியும். மனசுக்குள்ள என்ன நினைக்குதுன்னு தெரியும். அதை கசாப்புக்கு அனுப்பறது எனக்குப் புடிக்காது. ஆட்டுக்கு நம்மை புடிச்சுடுச்சுன்னா நம்மளோடப் பேசும். நம்ம மடியில வந்து படுத்துக்கும். “

அவன் அப்படித்தான் நடந்துக்கொள்வான். திடீரென்று கனைப்பான். ஆடு நின்று அவனைக் கவனிக்கும். அது அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது. எங்கு மேய்க்க வேண்டும். எங்கு மேய்க்கக் கூடாது என்றெல்லாம் தெரிந்து வைத்திருந்தான். முதுகில் ஒரு பையை தொங்க வைத்திருப்பான்.

“அதுல என்ன இருக்குது.?”

“தண்ணி. கம்பங்கஞ்சி. ஊறுகா. அப்புறம் சிவாஜி பாட்டுப் புத்தகம்.”

“சிவாஜியா.?”

“இல்ல பாப்பா. சிவாஜி கணேசன். எனக்கு கம்சன புடிக்குமுன்னு சொன்னேன் இல்லையா… அதே மாதிரி சிவாஜியையும் புடிக்கும். சிவாஜி பாடுன எல்லாப் பாட்டும் எனக்குப் புடிக்கும். சட்டி சுட்டதடா. கை விட்டதடா. “

கல்லாட்டம் அதன் பிறகு அவனைப் பிடித்திருந்தது அவளுக்கு. தாத்தாவுடன் எப்போதாவது கூட வருகிறவள் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் வருவாள்.

“சிவாஜி மாதிரி நடுச்சுக் காட்டுட்டா.?”

“அதெல்லாம் தெரியுமா உனக்கு.?”

“அவரு நடிகருத் திலகமில்ல. “ கொஞ்சம் தள்ளி நின்றுக்கொண்டு நடந்துக் காட்டினான். “என்ன செஞ்ச?” என்றாள்

“இப்படித்தான் நடப்பாரு சிவாஜி”

“ஏதாவது பேசிக் காட்டு”

“உகும். அதெல்லாம் தெரியாது. ஆனா நடக்கத் தெரியும். திருவிளையாடல்ல இப்படித்தான் நடப்பாரு.”

அஙளுக்கு அவன் கூட இருந்தால் நேரம் போவது தெரியாது. கல்லாட்டம் கற்றுக் கொடுத்தாள். அவனுக்கு அது பிடிபடவில்லை. “எனக்கு விளையாட்டுன்னா ஜில்லிதான் புடிக்கும் .” என்றான்.

“ஜில்லி இல்லை. கில்லி. “

“சரி வச்சுக்கோ. அப்புறம் பம்பரம். உனக்கு கோலி விளையாடத் தெரியுமா.?”

“உகும்.”

“கத்துத் தர்றேன். எங்கப்பாதான் கத்துக் கொடுத்தாரு. அவரு நல்லா வெளையாடுவாரு. தெருவுல சிரிப்பாங்க.,,. எங்கப்பா என்னைய ஈஸியா ஜெயிப்பாரு. எங்கம்மா சிரிப்பாங்க. “

வம்சி திரும்ப பேத்தியைப் பார்த்தார். அவள் சுவாரஸ்யமாக கல்லாட்டத்தில்  இருந்தாள். சிரித்தபடி எழுந்து அவளருகில் சென்று அவள் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு அருகில் மரத்தின் கிளையில் மாட்டியிருந்த தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்து குடிக்கும்போது.”தாத்தா. என்னப்பா இன்னும் அண்ணனைக் காணோம்.? “ என்றாள்.

“அதான் தெரியலையேம்மா.”

“தாத்தா. அங்கப் பாரு.”

ஒரு மேட்டில் பக்கோடா தெரிந்தான். முதுகில் பையெலெலாம் இல்லை… தள்ளாடுவது தெரிந்தது. நான்கடிகள் வைத்து கொஞ்சம் சரிந்து கீழே விழுந்தான்.

0000

பக்கோடா மூக்கிலிருந்து ரத்தம். கைகளில் சிராய்ப்புகள். “அச்சுட்டாங்க. அச்சுட்டாங்க. “ என்றான். சட்டையெல்லாம் கிழிந்திருந்தது.அருணா “அண்ணா. அண்ணா. “ என்று அழுதாள்.

வம்சி கிழிந்திருந்த அவன் சட்டையை கழட்டினார். இரத்தத்தை துடைத்தார்.  கண்கள் கிறங்கி வெயிலுக்கு திறக்க முடியாமல் இறுக்கமாக மூடியபடி “அச்சுட்டாங்க. பெருசு.” என்றான்.

“நாசாமா போனவங்க. அவங்க நல்லாவே இருக்கமாட்டாங்க.”

பெரியவர்.”யாரு பாப்பா.?”

“அவங்கதான். இவனை அடுச்சவங்க. தாத்தா. தூக்கு. தூக்கு. மரத்துக்கிட்ட போய்டலாம். “

பக்கோடா.”பாப்பா. நான் உன்னதான் பாக்க வந்தேன். அச்சுட்டாங்க.”

அருணா அவன் கால்களை புடித்துக்கொண்டாள். வம்சி அவனை தூக்கிக்கொண்டு மரத்திடம் நகர்ந்தார்.ஒரு கருப்பாடு திரும்பிப் பார்த்து “மே. மே. “ என்றது.

“அது என்னை விசாரிக்குது.”

பெரியவர்.”சும்மா இர்றா. என்னடா ஆச்சுது.?.”

“அச்சுட்டாங்க.”

“அதான்டா. என்ன ஆச்சுது.?”

““கஞ்சித்தண்ணி இல்லன்னுட்டாங்க. ஆட்டை பத்திட்டு போமாட்டேன்னு சொல்லிட்டேன். அந்த தடியன் இருக்கான் பாரு . “

“யாரு. அவம் மகனா.?”

“இல்ல. எப்பப் பாரு திண்ணைல உக்காந்திட்டு தின்னுக்கிட்டு இருப்பானே. அந்த பெரிசு நாய்.”

“ஓ. துண்டுக்காரா.?”

“ஆமாமா. ஓடிவந்து என்னைய புடிச்சு கீழ தள்ளி மூக்கு மேல குத்திட்டான். என் சட்டைய கிழிச்சு  .” உதடுகளை கோணிக்கொண்டான். இன்னொரு ஆடு பக்கத்தில் வந்தது. அருணா அவன் கால்களை தடவினாள். “தாத்தா. அவனுங்கள விடாத தாத்தா. போய் சண்டப் போடு தாத்தா. “

“அப்புடி செய்ய முடியாது. “ தாத்தா அவனை கீழே கிடத்தினார். சட்டையை நனைத்து அவன் மூக்கைத் துடைத்தார். இவன் கண்களைத் திறந்து வேறு பக்கம் திரும்பிக்கொண்டான். சலிப்பாக இருந்தது. களைப்பாக இருந்தது.  “பெருசு. ஏதாவது வச்சிருக்கியா.?” என்றவன் அருகிலிருந்த ஆட்டை “ஏ. போ. “ என்றான்.

அருணா .”களியும் வெண்டக்கா கொழம்பும். தாத்தா . எடு. எடு.”

“வேணாம்  . எனக்கு கஞ்சித் தண்ணி வேணும்.”

பெருசு “கஞ்சிக்கு செத்த பயம்மா இவன்.”

“தாத்தா. எல்லாத்தையும் குச்சுட்டியா.?”

“கொஞ்சமா இருக்கும். எடும்மா அந்த பாட்டலை. “ அடியில் கொஞ்சம் கம்பங்கஞ்சி இருந்தது. சரிவாக சரிந்து உறிஞ்சுக் குடிக்கும்போது. “எங்கப்பா இருந்தா. ம். அவனுங்கள. “ என்று உறுமினான்.

அருணா அழுதாள். அவன் அவளை முழுமையாகப் பார்த்து “ஏய். அழாத. அழாத. ஆனாப் பெருசு. அங்க இருக்கனுவங்கெல்லாம் வேடிக்க பாத்தானுங்க பெருசு. எனக்கு அதெல்லாம் கூட இல்ல. எவனோ ஒருத்தன் எங்கம்மாவ தப்பாப் பேசினான் பெருசு. கத்தி எடுத்து ஒரு கீறு கீறனும்னு தோணுச்சு. “

பெரியவர்.” அடக்கி வாசி. அவனுங்கெல்லாம் சரியில்லை. நம்மள மாதிரி சொந்தமா ஆடு வளக்கறதுக்கு பாரு. “

“எங்க போறது சொந்த ஆட்டுக்கு.?”

அருணா. “தாத்தா. ரண்டு ஆட்டைக் கொடுத்துடு. “

“கொடுத்துடலாம். ஒரு குட்டிய தர்றேன். பத்திட்டு வளக்கறதுக்குப் பாரு. பொட்டக் குட்டி.வளந்து குட்டிப் போடும்போது எனக்கு ஒன்ன திருப்பித் தந்துடு.”

பக்கத்தில் ஆளரவம் கேட்டது. பக்கோடாவின் கூட்டாளி தலைக்கு உருமா கட்டிக்கொண்டு அகலக் கால் வைத்து வந்தான். முகத்தில் இறுக்கமாக கிட்ட வந்ததும் “பஞ்சாயத்துக்கு வரச்சொல்றாங்க. உங்கம்மாவை பஞ்சாயத்துல நிக்க வச்சுட்டாங்க. வாடா போலாம். “

0000

சுமார் பத்து நபர்கள் இருந்தார்கள்… இரண்டு. மூன்று பெண்கள். எதிர்க் கடையில் பத்து. பதினைந்து நபர்கள். பக்கோடாவின் அம்மா ஒரு ஓரமாக தனியாக குந்தியிருந்தாள். ஒரு மூலையிலிருந்த தென்னை மரத்திலிருந்து குயில் கத்தியது. பக்கோடா வேகவேகமாக வந்தவன் அம்மாவின் அருகில் போய் உட்கார்ந்துக் கொண்டான்.

துண்டுக்காரர் “பய நம்ம புள்ளதான். இன்னிக்கு என்னவோ புத்தி சரியில்ல. “ என்று சிரித்தார்.

“தூக்கிப் போட்டு மிதிச்சா சரியாப்போடும்.” என்றான் ஒருத்தன். இரண்டுப் பெரியவர்கள் “ஏண்டா. வேல செய்யற எடத்துல இப்படியா நடந்துக்கவ.;?”

இவன் அம்மா.”எம் பையன உட்டுருங்க. அறியாத புள்ள.”

“தடிமாடு மாதிரி இருந்துக்கிட்டு.”

“இருந்துட்டுப் போகட்டும். கஞ்சிதானே கேட்டான். அதுக்கு இப்படியா.?”

“அப்படித்தான். ஏ. இங்கப்பாரு. எனக்கு இவன் இல்லன்னா வேற ஒருத்தன். எப்படி பங்கஜம்.?” என்றது துண்டு.

“உக்கும். “ என்றாள் ஒருத்தி.

ஒரு பெருசு. “ஏம்பா. நம்ம பையப்பா. அப்பா. இல்லாதவன். வுட்டுடுங்க. இனிமேல இந்த மாதிரி செய்யாத தம்பி. “

“கஞ்சியாலதானே இந்தப் பிரச்சினை. ஒரு வருஷமா இருக்கான். ஏதாவது எடக்கு மடக்கு நடந்திருக்குதா.?”

துண்டு “அட. வாரத்துக்கு ஒரு நாளு இப்புடித்தான் நடக்கும். பயபுள்ளய சமாளிச்சு அனுப்புவோம். இன்னிக்கு ஆட்டைய பத்திட்டு போகமாட்டேன்னு போயே போயிட்டான்.
“என்னடா சொல்ற.?” என்றது ஒரு பெரிசு.

வம்சி இடையில் புகுந்தார். “ஆடு பத்திட்டு போகாதது தப்புதான். அவனுக்கு கஞ்சி கொடுக்காததும் தப்புதான். இன்னிக்கு ஆயிருச்சு. நாளையிலிருந்து இந்த மாதிரி வேணாம். என்னடா சொல்ற ?”

அருணா தாத்தாவின் மடியில் உட்கார்ந்திருந்தாள். அவளுக்கு கூனிக்குறுகி உட்கார்ந்திருந்த பக்கோடாவின் அம்மாவைப் பார்க்கும்போது பரிதாபமாக இருந்தது. மெலிந்து. கண்கள் உள்வாங்கி. ஒரு பக்கம் புடவை கிழிந்திருந்தது. தரையில் கோடு போட்டுக்கொண்டிருந்தாள். இடுப்பில் வெத்தலைப் பை. தலைமுடி கலைந்து வெள்ளை முடிகள் காற்றில் ஆடியது. கைகளில் தளர்ச்சி தெரிந்து சுருக்கங்களை கோடுகளாக காட்டியது

டீக்கடையிலிருந்து ஒருத்தன் கத்தினான். “அவன் ஆடுங்களைப் பத்தலைன்னா அவங்கம்மா இனிமே பத்திட்டுப் போட்டும். “

துண்டு “ஆமாமா. “ என்று பல்லைக் காட்டியது.

பக்கோடா திரும்ப குரல் விட்டான்.”ஏன். உங்கம்மாவை அனுப்பு ஆடுங்களை பத்தறதுக்கு. “

“என்னடா சொன்ன. ?” கடையிலிருந்து இரண்டுப் பேர் ஓடி வந்தார்கள். வம்சி சட்டென்று எழுந்து “ஏம்பா. இருங்க. இருங்க.”

அருணா பயந்துப்போய் தாத்தாவைக் கட்டிக்கொள்ள துண்டு “என்ன தைரியம் இருந்தா அவங்கம்மாவைப் பத்திப் பேசுவ.?.”

“அப்புடின்னா உங்கம்மாவை அனுப்பு.” ஓடிவந்த இரண்டுப் பேரில் ஒருத்தன் நேராக பக்கோடா மீது விழப்போய் சரிந்து வேறுப் பக்கம் முட்டிக்கொண்டான்… பக்கோடா அம்மா.”டேய். ஓடிர்றா. ஓடிர்றா. “என்று அவனை அனைத்துக்கொள்ள அவன் திமிறி விடுபட்டு இன்னொருத்தனின் கால்களைப் பார்த்து உதைத்தான்.

துண்டுக்காரர் தன்னுடைய பெரிய மகனிடம் “போய் சாத்துடா அவன. உங்கம்மாவ பத்திப் பேசறான். வெக்கமில்லாம பாத்துக்கிட்டு.”

பக்கோடா அம்மாவைத் தள்ளிக்கொண்டு “தாத்தா. கூட்டிக்கிட்டு போங்க எங்கம்மாவ.” என்றவன் சட்டைக்குள்ளிருந்து கத்தியை உருவினான். நீளமாக கருத்துப்போய் கூர் நீட்டிக்கொண்டிருந்தது. “வாங்கடா. ஆம்பளையா இருந்தா வாங்கடா டேய்.ய்.”

அருணாவுக்கு சிரிப்பு வந்தது. கிட்டே நெருங்கியவர்கள் தயங்க. பக்கோடாவின் கூட்டாளி இன்னும் இரண்டு பேருடன் வந்தான். “கிட்ட வந்தாங்கன்னா தலய சீவிடு பக்கோடா. “

அருணா கலகலவென்று சிரித்தாள். கத்தியை ஓங்கி தனியே அம்மாவின் கைகளை பிடித்துக்கொண்டு “வாங்கடா. “ என்றவனை பார்த்து தரையில் குதித்து ஆடினாள். வம்சி அவளைத் தூக்கிக்கொண்டு “சும்மாரு. சும்மாரு. ஏம்மா. வா இப்படி.” பக்கோடாவின் அம்மாவை தள்ளிக்கொண்டு வெளியேறினார். அவள் “எம் பையன் அவங்க அப்பா மாதிரியே. ஊரே பயந்துச்சுள்ள. “

பக்கோடா கத்தியை இறக்கவில்லை. துண்டு “டேய். புடிங்கடா அவன.”

பக்கோடா சுற்றிலும் திரும்பி “வாங்கடா. வாங்கடா. “

“எம்மாந் தைரியம்.”

“வாங்கடா டேய். இன்னிக்கு வெட்டிட்டுதாண்டா போகப்போறேன்.”

அருணா திரும்பிப் பார்த்தாள். கிட்டே வந்த ஒருத்தனின் இடதுக் கையை பார்த்து பக்கோடாவின் கத்தி இறங்கியது தெரிந்தது.

0000

வெயில் நெற்றியில் வியர்வையை வரவழைத்தது. புங்க மரத்தின் இலைகள் ஆடாமல் வெறுமனே இருந்தது. நிழல் சற்றுத் தள்ளி ஒரு சரிவாக விழுந்திருக்க நான்கைந்து ஆடுகள் திடீரென்று ஒன்றுக்கொன்று முட்டிக்கொண்டது. அந்த மலையின் சரிவில் பச்சைப்புற்களுக்கு நடுவே ஆடுகளின் தலைகள் தென்பட்டது.  ஒற்றையாக அங்கங்கே பனை மரங்கள். உச்சியில் இருந்த கோயிலின் வெளிப்புறம் ஒரு மாடு கத்தியது.  அருணா தாத்தாவின் மடியில் படுத்துக்கொண்டு கற்களை உருட்டிக்கொண்டிருந்தாள்.

“தாத்தா. அண்ணா எப்ப வரும்.?”

வம்சி  வெறுமையாக அருகிலிருந்த ஆட்டின் கால்களைப் பார்த்தவாறு.”வந்திடுவான். “

“மூணு நாள் ஆச்சுது தாத்தா.”

“அவன் ஒருத்தன வெட்டிட்டான் இல்லையா. போலிஸ் தேடுது. எங்கையோ ஓடிட்டான். “

“பாவம் அவன். “

“அவங்கம்மா கூடத்தான். “

“தாத்தா. அண்ணா வந்திருமா. ?”

“வருவான்.  ஆனா போலிஸ் வுடாது. அவனய பத்தி இனிமே பேசாத பாப்பா. அவன் சரியில்லை. கத்திய தூக்கிட்டான். அப்படி செஞ்சிருக்கக் கூடாது. “

அருணா சிரித்தாள். “தாத்தா. அண்ணனுக்கு தைரியம் அதிகம்,, எம்புட்டு தைரியம். கூட்டமே அப்படியே பயந்துருச்சு. ஒருத்தன் வெளிய ஓடிட்டான். பாத்தியா தாத்தா. பயம். யாரைத் தாத்தா அண்ணன் வெட்டினது.?”

“அந்த துண்டுக்காரர் பையனை. வுடமாட்டாங்க. பெரிய எடம் அது.  ஆனா காயத்தோட போயிடுச்சு. இல்லன்னா கொல கேஸாயிருக்கும். நீ எழுந்திரு. வெயில் அதிகமாயிருக்குது. தள்ளி உக்காருவோம். “

ஆடுகள் சட்டென்று ஒரு பக்கமாக தலையை திருப்பியது. இரண்டு ஆடுகள் ஒரு மாதிரி கனைத்தது. ஒரு பக்கமாக வேல மரங்கள் அடர்ந்த காட்டு வழியாக ஒன்று நடந்துப் போய் நின்று எங்கேயோ பார்த்தது. கூடவே இன்னும் இரண்டு ஆடுகள் சேர்ந்தது. வம்சி அவளை சற்று தள்ளி ஒரு கோணியின் மீது படுக்கவைத்துவிட்டு “வர்றேன். இரு. “ என்று நகர்ந்தார். வேல மரங்களை ஒட்டி ஏரி. தண்ணீர் இல்லை. ஆனால் அடர்ந்து வேல மரங்களின் இலையுதிர்வில் இடுக்குகளாக காட்சியளித்தது.  நடுநடுவே ஆங்காங்கே தென்பட்ட வெறுமையில் மாடுகள் நின்றுக்கொண்டிருந்தன. குட்டையும் நெட்டையுமான மரங்களுக்கு நடுவே ஒற்றையடிப் பாதைகள் பிரிவதும் சேர்வதுமாக இருந்தது. ஆடுகள் நிமிர்ந்துப் பார்ப்பதைத் தவிர்த்து மறுபடியும் மேய ஆரம்பித்தது. தூரத்தே கைகளில் குச்சிகளோடு ஒன்றிரண்டு நபர்கள் தெரிந்தார்கள். உச்சியில் அந்த கோவிலருகே யாறோ வந்துப் போன மாதிரி தோன்றியது. உற்றுப் பார்த்தார். அவர் பார்க்கும்போதே அவருடன் இருந்த இரண்டு ஆடுகளும் அவ்வாறேப் பார்த்தது. அங்கிருந்து சற்றுத் தள்ளி ஒன்றிரண்டு மாடுகள் இருந்தன. கோவிலின் அருகே சிறியதாக தெரிந்த வேப்பமரத்தின் உச்சியில் இலைகள் ஆடுவது தெரிந்தது.

அவர் நகர்ந்து அருணாவிடம் வந்தார். அவள் “என்னத் தாத்தா.?” என்றாள்.

அவன் இங்கதான் காட்டுக்குள்ளதான் இருக்கான் போல. எமகாதகப் பய.” என்றார்.

“அண்ணனா.?”

“ஆமா.”

“இருக்காது தாத்தா. அண்ணன் எங்கோ போய்டுச்சி. பாவம். சாப்பாட்டுக்கெல்லாம் என்ன செய்யுதோ.  “

“வூட்டுக்கு போனப் பெறகு அவங்கம்மாவ போய் பாத்துடலாம்.  கொஞ்சம் கம்பும்.சோளமும் கொடுத்துட்டு வரலாம்.. “

“சரி தாத்தா. “

“இரு. என்னவோ சத்தம் கேக்குது. “ எழுந்து சற்று நடந்து ஒரு பனைமரத்தின் பின்னாடிப் போனார். உதட்டில் ஒரு புன்னகை தோன்றியது. திரும்ப வந்து “அந்த கோணிய கொடு. அப்படியே தண்ணியும்.”

“என்னத் தாத்தா.?”

“குட்டிப் போட்டிருக்குது. ரண்டு கெண்டி. ஒன்னு பொட்ட. “

“பொட்ட குட்டியா.?”

“ஆமா. பொட்ட.”

“அய். பொட்டக்குட்டி. பொட்டக்குட்டி…அண்ணனுக்கு அது.” அருணா தாத்தாவின் கால்களை கட்டிக்கொண்டு சிரித்தாள்.   சற்று தூரத்திலிருந்து அந்த குட்டிகளின் கலவையான “மே…. மே. மே… “ சத்தம் கேட்டது.

0000

 

 

வலி

வேல்விழி மோகன் 

காலையில் எழுந்து கோலம் போட முயன்றபோது அவளுடைய மாமனார் அந்த நான்கு மணி வாக்கில் எங்கேயோ கிளம்பியவர் “சுத்தமாயிட்டு போடு” என்றார். அவர் அந்த சந்தில் போகும்போது சில அடிகள் தூரம் நடந்து திரும்பிப் பார்த்து போனார். கீர்த்தி அந்த இடத்தை விட்டு எழுந்து சற்று நேரம் நின்றிருந்தாள். வீடுகளின் முகப்பில் இன்னும் தெரியும் இருட்டு. ஒரு மின்கம்பம் வெளிச்சத்தை  இழந்து மங்கியபடி வந்து வந்து போய்க்கொண்டிருந்தது. ஒரு காகம் கத்தியபடி அந்த தென்னை மரத்தில் படபடத்தது. தெரு முனையில் அந்த பெட்டிக்கடைக்கு முன்பு தண்ணீர் தெளிக்கும் பாட்டி தெரிந்தாள்.

மாமனார் மறுபடியும் திரும்பி பார்த்தார். இவள் அந்த இடத்தை விட்டு அகன்று வெளியில் அந்த பொந்தில் கோலமாவு டப்பாவை வைத்துவிட்டு குறுகலான அந்த வீட்டின் இடதுபுறம் வளைந்து கொஞ்சம் நடந்து கதவை திறந்து உள்ளே நுழைந்து உள்ளறையில் கட்டிலை நெருங்கி படுத்துக்கொண்டபோது அவன் குறட்டை விட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

கதகதப்பாக இருந்த அந்த இடத்தில் கட்டிலுக்கு சற்று மேற்புரத்தில் மூடியிருந்த சன்னலிலிருந்து தப்பித்து உள்ளே வந்த காற்று சில்லென்று இருந்தது. அவளுடைய பார்வை அந்த சன்னலை கூர்ந்து கவனித்தது. நடுவில் ஒரு ஓட்டை.  சின்னதாக. வெளியில் இருட்டாக இருந்ததால் அவளுக்கு அது சரியாக தெரியவில்லை. ஆனால் ஓட்டை இருக்கிறது. அவன் மீது சாய்ந்தபடி அதை தடவிப் பார்த்தபோது “ஆமா” என்று முனகிக்கொண்டாள்.

அவன் அவளுடைய கனத்துக்கு சட்டென்று குறட்டையை நிறுத்தி, “ஏன் இன்னும் கோயில் பாட்டு போடாம இருக்காங்க.?” என்று சற்று வளைந்து கொடுத்ததில் அவளுடைய உடல் பாரம் முழுமையாக அவன் மீது சாய்ந்தது.

“தூங்குங்க” என்றவள் அவன் செய்யும் பின்புற சேஷ்டை பிடிக்காமல் ”நானும் தூங்கனும். தூக்கமா வருது. கோலம் போட்டுடலாமுன்னு போனா உங்கப்பா முறைச்சுட்டு போறாரு. எங்க வீட்ல நான்தான் போடுவேன். விடிகாலைல. குளிச்சுட்டு போடுன்னு எங்கப்பா சொன்னதில்லை,” என்றவளை அந்த கிச்சான் என்கிற கிருஷ்ணன் கண்டுக்கொள்ளாமல் “சுகமா இருக்குது,” என்றான்.

“எதுக்கு?”

“இந்த பாரம். மெத்துன்னு”

“சன்னல்ல ஓட்ட இருக்குது. அடைக்கனும். முதலிரவு முடுஞ்சதுன்னு அலட்சியமா இருக்காதீங்க. இது நம்மளோட அந்தரங்கம். அந்த ஓட்டைய பாக்கும்போது பகீருன்னு ஆயிடுச்சு. உங்களுக்கு தெரியாதா.?”

“நானு கவனிக்கலை,” திரும்பிப் பார்த்து, ”துணி வச்சுடலாம்,” என்றவனின் கைகளில் தூக்கம் போய் ஒரு ஆரம்பம் தெரிந்தது. அவள் சட்டென்று விடுபட்டு கட்டிலை விட்டிறங்க, ”இரு, இரு,” என்பதற்குள் வெளியே வந்து மூலையில் இருந்த குளியலறைக்கு போனாள்.  உள்ளே விளக்கு வெளிச்சம். இவளுடைய காலடி மணியோசை கேட்டு உள்ளிருந்து மாமியாரின் குரல் வந்தது.

“இதா வந்துடறேன்”

கொஞ்ச நேரம் கதவருகே வந்து நின்றாள். உள்ளிருந்து அவன், ”வந்திடு கீத்து. இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல விடிஞ்சுடும்”

உள்ளே வேகமாக நுழைந்து ஆனால் கிட்டே போகாமல் “ஸ்ஸ். உங்கம்மா இருக்காங்க அங்க. மெதுவா”

“நீ வா. தூக்கம் போயிடுச்சு”

“எனக்கு வலி. அங்க பாருங்க ரத்தம் இன்னும் காயலை. நைட்டு பயந்துப் போயிட்டேன். எனக்கென்னவோ உடம்பை வருத்திக்கிட்டோமுன்னுதான் தோணுச்சு. ஆரம்பிக்கறப்ப சுகமா இருந்தது. முடியும்போது இது தேவையான்னு ஆயிடுச்சு. நீங்க புசுபுசுன்னு மூச்சு விடறீங்க. கீத்து கீத்துன்னு உளர்றீங்க. அப்பறம் அப்படியே மேல படுத்து அமுத்தறீங்க யானை அழுத்தற மாதிரி. எனக்கு என்னன்னு புரியலை. தொடையெல்லாம் மரத்துப்போச்சு. ம். ஏதோ சடங்கு முடிஞ்ச மாதிரிதான் இருந்தது.” பாத்ரூம் கதவை திறக்கும் சத்தம் கேட்டு, ”உங்கம்மா வெளியே வர்றாங்க. நான் போயிட்டு வந்திடறேன்”

அவன் ஏமாற்றமுடன் ”பகல்ல தனியா ஒதுங்க முடியாது,” என்று கெஞ்சுவது போல கேட்கும்போது இவள் வெளியே வந்துவிட்டிருந்தாள். மாமியார் அங்கிருந்து அகலாமல் சிரித்தபடி, ”தண்ணி கொஞ்சமா இருக்கும். அஞ்சு மணிக்கு மேலதான் வரும். பாத்துக்க,” என்று நகர இவள் உள்ளே போனதும் மல நாற்றம் வந்தது. மறுபடியும் வெளியே வந்து நின்றாள். இப்போதைக்கு மூத்தா போகவேண்டும். அப்பறம் டூ பாத்ரூம். குளியல்? அது பிறகு. முதலில் அதை முடித்து ”கீத்து” என்றோரு குரல். அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள். கிச்சான்தான். ”வா. ப்ளீஸ்” ஏறக்குறைய அழுவது போலத்தான் கேட்டான். அவளுக்கு ஏனோ பரிதாபமாக இருந்தது. தன்னுடைய உடல் அதற்கு தயாராக இல்லை என்பதை உணர்ந்ததும் அவளுக்கு குழப்பமாக தோன்றி, ”இருங்க பாத்ரூம் போயிட்டு வந்திடறேன்,” என்று உள்ளே நுழைந்து கொண்டாள்.

அந்த தொட்டியில் பாதிக்கு கீழே தண்ணீர் இருந்தது. ஒரு மூலையில் விழுந்திருந்த புடவைகள். கொடியில் பழைய லுங்கி. ஒரு பிரா. ஒரு வேட்டி. ஒரு ஜட்டி. ஒரு குட்டி சட்டை. அந்த கைக்குழந்தையின் ஞாபகம் வந்தது. கீழே விழுந்து கிடந்த பிளாஸ்டிக் ஜக்கு. இடது ஓரம் ஆய் போகும் இடம். அதன் மீது கைப்பிடி இல்லாத பிளாஸ்டிக் வாளி. மீண்டும் லேசாக மல நாற்றம். டெட்டால் மாதிரி ஏதாவது இருக்கின்றதா என பார்த்தாள். இந்தப் பக்கம் ஒரு சின்ன இடைவெளியில் ரின் சோப்பு. பாதி கரைந்த ஹமாம். பேஸ்ட். நான்கைந்து மஞ்சள் துண்டுகள். இரண்டு பிரஷ். அந்த குளியல் சோப்பை எடுத்து ஜக்கில் தண்ணீரில் கொஞ்சம் கசக்கி அந்த இடத்தில் ஊற்றி விட்டாள். ஏதோ ஒரு பூவின் வாசனை வந்தது. கொஞ்சம் தெம்பாகி அவள் தயாராகும்போது கதவு லேசாக தட்டி கிச்சான் “முடுச்சுட்டியா? சீக்கரம்,” என்றான்.

0000

எல்லாமே நாற்றமடிப்பதாக தோன்றியது கீர்த்திக்கு. அந்த மல நாற்றம். கிச்சானின் எச்சில் வாசனை. அந்த ரத்த வாசனை. குளியலறையில் அந்த பழைய லுங்கி வாசனை. கோலம் போடுமிடத்தில் மாமனார் திரும்பிப் பார்த்தபோது உணர்ந்த பீடீ வாசனை. ‘என்ன யோசனை.?” என்றான் கிச்சான்.

ஏதுமில்லை என்பது போல தலையாட்டினாள். பேசுவது இப்போதைக்கு வேண்டாம் என்பது போல வெறுமனே புன்னகைத்தாள். அவன் குளித்து தயாராகி நெற்றியில் சந்தன பொட்டு வைத்து அண்ணனிடம், “எங்க பாப்பா?” என்றான்.

“இன்னும் தூங்குது”

இவளிடம், ”பாப்பாவுக்கு நான்னா இஷ்டம். நான் வீட்ல இருந்தா என்னோடதான் எப்பவும் இருக்கும்”

“சொல்லியிருக்கீங்க,” என்றபோது அவன் அவளுடைய கைகளை அழுத்தினான். எதற்கு என்று தெரியவில்லை. அந்த அறையில் அவர்களை தவிர அவனுடைய அண்ணன். பாட்டி. பக்கத்து வீட்டு பெரியவர் இருந்தார்கள். அந்த பெரியவர் ஏதும் பேசாமல் அவளைப் பார்த்து அவ்வபோது சிரித்து தரையை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

“அது என் மாமா,” என்று பெரியவரை பார்த்து சொன்னவன் சட்டென்று அவளுடைய கன்னத்தை தடவி, ”ஏதோ தூசி” என்றான். ”காபி மட்டும் சாப்பிட்டு அக்கா வீட்டுக்கு கெளம்பிடலாம்”

பாட்டி எதையோ மென்று கொண்டிருந்தவள் வாயை துடைத்துக் கொண்டு, “பாத்துப் போப்பா வண்டியில. போம்போது கோயிலுக்கு போயிட்டு போயிடு”

“சரி பாட்டி”

“உங்கப்பன் பொண்ணு குளிக்காம வந்து கோலம் போட்றதுக்கு வாசல்ல நிக்குதுன்னு உங்கம்மாக்கிட்ட சொல்றான்,” அவளிடம் கண்களை திருப்பி, ”தண்ணி பிரச்சனைதான். குளிக்காம அந்த ரூம விட்டு வராத. உங்கண்ணி பாத்துக்குவா கோலம் போட்றதை,” என்றபோது கீர்த்தி காதில் விழாத மாதிரி “எவ்வளவு நேரத்துக்கு கெளம்பறது”“ என்றாள் கிச்சானிடம்.

“இதோ. இப்ப”

“ஒரு டெட்டால் வாங்கனும். எனக்கு குறிஞ்சு சோப்பு காதில கெடைக்கும். வாங்கனும். அப்படியே மரக்கடைல ஜன்னல் ஓட்டைய அடைக்கறதுக்கு ஏதாவது பசை கேட்டுக்கலாம். நான் காலைல சாப்பிட மாட்டேன். உங்கக்கா நிறைய வெரைட்டியா செஞ்சுரப் போறாங்க. சொல்லிடுங்க அவங்களுக்கு போன் பண்ணி”

“அக்கா கோச்சுக்கும். சும்மா இலைய நனைச்சுட்டு வந்திடலாம். இதெல்லாம் ஒரு வழக்கம். எங்கக்கா வீட்டுக்காரு எங்கண்ணன் மாதிரியே.” அவனுடைய அண்ணனை பார்த்து, ”எங்கண்ணனும் அப்படிதான். நான் சாப்பிட்டேனான்னு அண்ணிக்கிட்ட கேட்டுத்தான் சாப்பிடுவாரு. இல்லைன்னா என்னைய திட்டுவாரு. அவரு திட்டும்போது நீ பாக்கனுமே।” கசகசவென்று சிரித்து, ”திட்டும்போது மட்டும் தெலுங்குல திட்டுவாரு. தெலுங்கு கொஞ்சம் தெரியும். ஒசூர்லதானே வேல செய்யறாரு. எனக்கு ஒன்னும் புரியாது. தலையாட்டி கேட்டுக்குவேன். இல்லண்ணா,” என்றபோது அண்ணன் இவளைப் பார்த்து சிரித்து, ”நான் இனிமே திட்ட மாட்டேன். குடும்பம் ஆயிடுச்சு”

“திட்டுங்கண்ணே. பழைய மாதிரியே இருங்க”

“உங்கண்ணி கோவிச்சுக்கும்”

“ஏன்?”

“நைட்டே சொல்லிருச்சு. அதிகமா உரிமை எடுத்துக்காதீங்கன்னு”

“ஏன் அப்படி.?”

“குடும்பம் ஆச்சுன்னா அப்படித்தான். முழு உரிமையும் மனைவிக்கே”

“யாருண்ணா சொன்னது.?”

“இந்த சமூகம்”

“அதை விடுங்க. நீங்க எப்பவும் எனக்கு பழைய அண்ணன்தான்,” என்றபோது அண்ணனின் மனைவி காபி தட்டுடன் உள்ளே நுழைய,  “அண்ணியும்தான்,” என்றான். அப்போதெல்லாம் ஒரு கையால் கீர்த்தியின் விரல்களை தொட்டு தொட்டு எடுத்தான். அந்த பெரியவர் அதைப் பார்த்து சிரித்தபடி தரையை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

காபி நன்றாக இருந்தது.  அண்ணி போகும்போது அண்ணன் ஏதோ சைகை செய்வதை கவனித்து கிச்சான் சிரித்தான். அவளுக்கு மேலே மின்விசிறி வேகமாக சுற்றுவதாக தோன்றியது. நிமிர்ந்து பார்த்தவுடன் கிச்சான், ”பத்தலையா வேகம்?” என்றபோது அவளுடைய அண்ணன் எழுந்து இன்னும் வேகம் வைத்தான்.

“இல்ல. கொஞ்சம் குறைக்கனும்”

“ஒ. அப்படியா. எங்க வீட்ல இதுலேதான் இருக்கும் எப்பவும். நீங்க வரும்போது குறைச்சுக்கோங்க,” என்று குறைத்தான். உள் அறையிலிருந்து அவளுடைய மாமனார் கவனிப்பதை இப்போதுதான் கவனித்தாள். காபி குடிப்பதில் கவனமாக இருந்தாலும் அவ்வபோது ஓரக்கண்ணால் மாமனாரை பார்த்தவாறு இருந்தாள். அந்த பாட்டி அங்கிருந்து எழுந்து போனபோது “அப்பாடா” என்றிருந்தது.  மாமனார் உள்ளே வந்து ஒரு ஓரத்தில் நிற்க அண்ணன் எழுந்து சமையலறை பக்கம் போனான். கிச்சான் எழுந்து நின்று கொண்டான். அவள் காபி டம்ளரை சரியாக பிடித்து நிதானமாக எழும்போது.  “உக்காரும்மா. உக்காரும்மா” என்று மாமனார் வேகமாக சொன்ன மாதிரியிருந்தது.

கிச்சான் உட்காரவில்லை. ஆனால் அவள் உட்கார்ந்தாள். அவன் அவளை கீறினான் நின்றபடியே கன்னத்தில். அவள் அவனை நிமிர்ந்து பார்க்க அவன் கீழே குனிந்து அசட்டு சிரிப்புடன், ”அப்பா. அப்பா” என்றான். அப்பா ஏதும் கவனிக்காதது போல அண்ணன் இருந்த சேரில் உட்கார்ந்து, “என்னா பெருசு. பொண்ண பாக்கறதுக்கு வந்தியா?”

“ஆமா. கல்யாணத்துக்கு வரலை இல்ல?”

“எங்க போயிட்டே?”

“மக வீட்டுக்கு. ராயக்கோட்டைக்கு. அங்க போனாக்க அங்க இன்னொரு கல்யாணத்துக்கு கூட்டிட்டு போயிட்டாங்க. இப்பதான் வந்தேன். நேரா இப்படியே வந்துட்டேன்”

“சந்தோசம்”

“ஜோடிப் பொருத்தம் நல்லாயிருக்குப்பா”

“நல்லாயிருந்தா சரி,” என்று இவளை பார்க்க அப்போதுதான் தயங்கி உட்கார்ந்த கிச்சான், “வாழ்த்து சொல்றாரு அப்பா,” என்று இளித்தான்.

அவள் அவன் காதருகில், ”பாத்ரூம் போயிட்டு வந்திடறேன். உடனே கெளம்பலாம்”

“ஏன் அவசரம்?” கிசுகிசுப்பாக.

“தூக்கமா வருது”

0000

அவனுடைய அக்கா வீடு உள்ளூரிலேயே காமராசர் நகர் தாண்டி இருந்தது. அந்த காலை நேரத்தில் அந்த பாதையில் தள்ளு வண்டிகள் மட்டும் வருவதும் போவதுமாக இருந்தன. பெரும்பாலும் பழ வண்டிகள். முக்கியமாக வாழைப்பழம். ”இங்க வாழப்பழ மண்டிங்க அதிகம்,” என்றான் அவன். அவள் காற்றில் தன்னுடைய முடியை அவ்வப்போது சரி செய்துகொண்டு படபடக்கும் அந்த பச்சை நிற சேலையை அணைத்துப் பிடித்திருந்தாள். தர்பூசணி கடைகள் வரிசையாக. புளிய மரங்கள். தண்ணீர் எடுக்கும் பெண்கள். ஒரு மீன் கடையில் சுறுசுறுப்பாக இருந்த வியாபாரம். ஒரு மேடு வந்தபோது அவளுக்கு தொடையில் வலியெடுத்தது. ”அது நடந்திருக்கக் கூடாது,” என்று முனகிக் கொண்டாள்.

அவன் பைக்கின் நான்காவது கியரை முறுக்கி, ”என்னா சொன்னே?” என்றான். அவள் பதில் சொல்லாமல் திடீரென்று தெரிந்த செம்மண் பூமியை ரசித்தாள். மண்ணை ஒட்டி தண்ணீர் கட்டி ஈரமாக இருந்தது. நான்கைந்து காகங்கள் உட்கார்ந்து. உட்கார்ந்து எழுந்து பூச்சிகளை பிடித்துக் கொண்டிருந்தன. பிறகு ஒரு பள்ளிக்கூடம். அந்த இடத்தில் வேகமாக திருப்ப “மெல்லமா போங்க “ என்றாள்.

“பயமா?”

“வலிக்குது”

“புரியல”

“ஒன்னுமில்லை. பாருங்க. அங்க ஒரு புங்க மரம் தெரியுது பாருங்க. அங்க நிறுத்துங்க,” என்றாள். அவன் அங்கு நிறுத்தி, “எதுக்கு?” என்றான். அவள் இறங்கிக்கொண்டு மரத்தடியில் ஒதுங்கி எதிரில் அந்த தாபா உணவகத்தை வேடிக்கை பார்த்தாள். அவன் வண்டியை அவளிடம் இறங்காமல் தள்ளி “ஏன்?” என்றான்.

“கொஞ்ச நேரம் இருப்போம்”

அவனும் அந்த தாபா உணவகத்தை கவனித்தான். பஞ்சாபி தாபா என்று இந்தியிலும் எழுதி உள்ளே பச்சை வலைக்குள் செடிகள் நட்டு பலகையில் பீங்கான் தட்டில் சிக்கன் கிரேவியோடு சுக்கா ரொட்டி நான்கை நிறுத்தி வைத்திருந்தார்கள். வெறுமனே திறந்திருந்த பெரிய வாசல் வழியே ஒருத்தன் மிதிவண்டியில் தக்காளி கூடையை உள்ளே தள்ளிக்கொண்டு போக உட்புறம் நீளமான ஓலைப்பந்தலுக்கு கீழே கட்டில்களும் சேர்களும் சும்மா இருந்தது. ”பதினோரு மணிக்கு மேலதான் ரொட்டி தட்ட ஆரம்பிப்பாங்க,” என்றவன் கிளம்பலாம் என்பது போல நியூட்ரலில் முறுக்க அவள் புன்னகைத்து, “ஒரு நிமிசம்,” என்று அந்த மரத்தோரம் ஒரு கல்லின் மீது உட்கார்ந்தாள்.

“உடம்புக்கு ஏதாவது?”

“ரோட்ல போற வர்றவங்களை வேடிக்கை பாக்கனும். இந்த ரோடு அமைதியா இருக்குது. அங்க பாருங்க ஒரு குடிசை. தனியா. ஒரு சின்ன பொண்ணு தண்ணி பைப்ல விளையாடிட்டு. இந்தப்பக்கம் ரண்டு பக்கமும் வறண்டுப்போயி. ஏன்னு தெரியல. தண்ணி இல்லாத ஏரியா போல. ஆனா அங்கங்க சோளம் போட்டிருக்காங்க. சில எடத்துல கடலைக்காய். பாக்கறதுக்கு வறட்சியா இருந்தாலும் ஏதோ ஒரு அழகு”

“கூட்டிக்கிட்டு வர்றேன் அடிக்கடி”

“உங்கக்கா வீட்டுக்கு வேணாம். சும்மா வந்துட்டு போவோம். கிருஷ்ணகிரிய பத்தி அதிகமா தெரியாது. கேள்விப்பட்டிருக்கேன். இப்ப கொஞ்சம் புரியுது. சுத்திலும் கிராமங்க. அப்படி இருந்தா புடிக்கும்”

“எனக்கும்தான். போவோமா?”

“எவ்வளவு நேரம் இருக்கனும் அங்க?”

“நேரமெல்லாம் இல்ல. இன்னிக்கு அனுப்ப மாட்டாங்க. நாளைக்கு கெளம்பி வந்துடலாம்”

“ஓ. அப்படியா?”

“ஆமா. உங்க வீட்டுக்கு போனாலும் அப்படித்தான். சொந்தக்காரங்க விடமாட்டாங்க. போலாமா?” அவன் வண்டியை முறுக்குவதை  கவனித்து முகத்தில் சலிப்பு காட்டினாள்.  அவன், “என்னா செல்லம்?” என்று வார்த்தையை வழியவிட்டான். பக்கத்தில் வந்து அவன் காதருகில், “உடம்புக்கு முடியல. சொன்னேன் இல்லையா தூக்கம் வருதுன்னு. காலைல வேற நீங்க எம்மேல…” நிறுத்தி, “உங்கக்கா வீட்ல தனியா ரூமு இருக்குமா?”

“எதுக்கு? அதை விடு. எம்மேலன்னு எதுவோ சொன்னியே?”

அவள் அமைதியாக பின்னாடி உக்கார முயல அவன் வண்டியை அணைத்து இறங்காமல், “மொதல்ல அதுக்கு பதில் சொல்லு”

“ஒன்னுமில்லை”

“சரி இறங்கு,” அவன் அவளை இறக்க வைப்பது போல வண்டியை சாய்த்து அவனும் இறங்கினான். இரண்டு பேர் வண்டியில் ஏதோ சிரித்தபடி இவர்களை பார்த்துக்கொண்டே போனார்கள்.

“என்னவோ சொல்ல வந்தியே?”

“மேல படுத்து அமுத்திட்டீங்க. யானை மாதிரி” என்றதும் அவன் “அப்படியா?” என்று யோசித்து,   “காலைல இருந்து என்னைய ரண்டு முறை சொல்லிட்டே. யானை மாதிரின்னு”

“அவ்வளவு கனம். நான்தான் வேணாமுன்னு சொன்னேனில்ல. நீங்க கேட்டீங்களா?”

“இப்ப நான் என்ன பண்ணனும்?”

“என்னைய தூங்க வையுங்க. இன்னிக்கு எதுவும் வேணாம். அடிச்சுப் போட்ட மாதிரி இருக்குது. போம்போது டெட்டால்… அப்பறம் குறிஞ்சு சோப்பு. ம்.ம். அப்பறம் இன்னொன்னு. ஆங். அந்த ஓட்டைக்கு பசை”

“சரி. உக்காரு.” அவன் முகம் இறுக்கமாக இருந்தது. கிளம்பும்போது திடீரென சாதுவாக சிரித்துக் கொண்டான். பிறகு கியரை முடுக்கி வேகம் காட்டி பிறகு நிதானமாக குறைத்து மெதுவாக போனான். ஒரு டிராக்டர் கடந்தபோது பின்னாடியிருந்த பெண்கள் சிரித்தார்கள். அவர்களிடமிருந்து ஏதோ ரட்டை அர்த்த வார்த்தை வந்தது.

“என்ன சொல்லறாங்க.?”

“தெரியல”

“உங்களுக்கு தெரியும். நீங்க மறைக்கறீங்க”

“தெரியல. நான் அதையெல்லாம் கவனிக்கலை. பொம்பளைங்க ஒன்னா சேர்ந்தா இப்படி ஏதாவது பேசுவாங்க. அவங்களுக்குதான் கெட்ட வார்த்தைங்க அதிகமா தெரியும். ஆம்பளைங்களை விட”

“எனக்கு ஏதும் தெரியாது”

“நான் உன்னைய சொல்லலை” கரும்புத் தோட்டம் தாண்டி இடதுபுறம் பிரிந்து கருவேல மரங்களை கடந்து ஒரு மண் ரோடில் பிரிந்து அந்த ஒற்றையாக இருந்த வீட்டருகே நிறுத்தினான்.

உள்ளிருந்து கலகலப்பாக வந்த அக்கா, “வாங்க. வாங்க,” என்றாள். அவளுடைய வீட்டுக்காரன் அவளிடம் புன்னகைத்து விட்டு, “ஏன்யா இவ்வளவு நேரம்?” என்று அவனிடம் கடுகடுக்க, அவன், “அங்க லேட் பண்ணிட்டாங்க”

“சூடா இருக்குது பாரு சாப்பாடு. உனக்கு புடுச்ச இட்லி. சிக்கன் கொழம்பு. அப்பறம் சேமியா பாயாசம்”

“நல்ல சாப்பாடு. உனக்கும் புடிக்குமில்ல” என்றவன் அவளிடம் கேட்டிருக்க கூடாது என்பது போல முகத்தை திருப்பிக்கொண்டு “இட்லி யாருக்குதான் மாமா புடிக்காது?”

“சரி. இப்படி வாங்க” மாமா மாடிக்கு கூட்டிக்கொண்டு போனார். கூடவே அந்த பையன். இவளைப் பார்த்து புன்னகைத்து ““ஆண்டி. நல்லா இருக்கீங்களா?”

“ஓ. பொண்ணு பாக்கறப்போ கூட வந்திருந்த இல்ல”

“ஆமா ஆண்டி” என்றவன் “மாமா. கிரிக்கெட்டு பேட்டு வாங்கி தர்றேன்னு சொன்னிங்களே”

“நாளைக்கு வாங்கிடலாம். எங்க அக்கா?”

“கீழ இருக்குது. வரும்”

“நீங்க ரெடியாயிட்டு கீழ வாங்க. நட்றா போலாம்” என்று பையனை தள்ளிக்கொண்டு அவர் கிளம்ப இவன் பக்கத்து அறைக்கு போய் பார்த்துவிட்டு வந்து, ”அது பெட்ரூம். ஆனா பாய்தான் இருக்குது. சாப்பிட்டு வந்து படுத்து தூங்கலாம். நான் கொஞ்சம் வெளியில  போயிட்டு வர்றேன்”

“சீக்கரம் வந்துடுவீங்களா?”

“தெரியல,” கிட்டே வந்து, ”என்னைய பத்தி யோசனை பண்ணாதே. நீ நல்லா தூங்கு,” கீழே போக இருந்தவன் திரும்பிப் பார்த்து, “நீ சொன்ன மாதிரி இன்னைக்கு ஏதும் கிடையாது”

0000

அக்கா அவனைப் பார்த்து “உம் பொண்டாட்டி சரியா சாப்பிடலை,,” என்றாள். மாமா பெரிய பெண்ணை அறிமுகப்படுத்தி, “இது கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி உங்க போட்டோவை பாத்ததோட சரி. ரொம்ப புடுச்சுப் போச்சு உங்கள”

கீர்த்தி அந்த பெண்ணை பார்த்து சிரித்து “பிளஸ் டூவா?”

“இல்லை. பிளஸ் ஒன். கார்ப்பரேஷன் ஸ்கூல்ல”

அந்த பையன், ”எங்கக்காவுக்குக்கூட கிரிக்கெட்டுன்னா ரொம்ப புடிக்கும். மாமா பேட்டு வாங்கி கொடுத்தா நாங்க ரண்டு பேருதான் விளையாடுவோம்”

கிச்சான், “ஒரு பேட்டுதானேடா சொன்ன.?”

பையன் சிணுங்கிக்கொண்டு, ”மாமா. ம்ம். அவளுக்கும் ஒன்னு,” என்று இழுக்க, கீர்த்தி, ”வாங்கிக் கொடுத்துடலாம் இன்னொன்னு” என்றாள்.

அக்கா, “உம் பொண்டாட்டி சரியா சாப்பிடலடா,” என்றாள் மறுபடியும்.  கிச்சான் நிமிர்ந்து பார்த்து, ”நீயே சொல்லுக்கா”

“ஏம்மா?” என்றாள் கீர்த்தியை பார்த்து.

“ரண்டு இட்லிதான் சாப்பிட்டேன்”

“அதுக்குதான் சொல்றேன். சிக்கனும் ரண்டே பீஸு. நாட்டு கோழிதான். தாராளமா சாப்புடலாம்”

“முடியலை“ என்று நெளிந்தபோது அக்கா புருசனை பார்த்தாள். இரண்டு பேரும் ஏதோ கண்ணால் பேசிக் கொண்டார்கள். அவர் இவனிடம், ”மதியமும் இப்படி சாப்புட்டா மீதியாகறத அக்கம் பக்கத்தலதான் கூப்பிட்டு சாப்பிட வைக்கனும்”

“நான் சாப்படறேனே மாமா. ஏழு இட்லி. சிக்கன் அரை கிலோ சாப்பிட்டிருப்பேன். இன்னமும் சாப்பிடுவேன். யானை மாதிரி,” என்றபோது அந்த பையன் “மாமான்னா பீமா,” என்றான்.

“அப்படி போடு. பலசாலின்னு சொல்லறான். உனக்கு பேட்டு நாளைக்கே வாங்கி தர்றேன்டா”

“நாளைக்குதான்னு ஏற்கனவே சொன்னீங்க.” மீண்டும் ஒரு சிரிப்பு எழுந்து அடங்கும்போது கிச்சான், “அக்கா. கொஞ்சம் வெளியில போயிட்டு வந்திடறேன். ஒரு மணி நேரத்துல வந்திடுவேன்,” மனைவியைக் காட்டி, ”இவங்க ரெஸ்ட் எடுக்கட்டும் மேல”

“மதியமாவது நல்லா சாப்புட சொல்லிட்டு போ”

கீர்த்தி நிமிராமல் வாயை மூடிக்கொண்டு சிரித்தாள். இரண்டு பேரும் கையை கழுவிக்கொண்டு இரண்டு நிமிடங்கள் கீழே இருந்துவிட்டு மாடியேறும்போது, “நான் அக்காக்கிட்ட பேசிட்டு வர்றேன். நீ போ,” என்று கீழே இறங்கியவனை திரும்பி பார்த்துவிட்டு அறையை திறந்து அந்த பெட்ரூமுக்கு போய் அங்கிருந்த பாயை விரித்து போட்டு, “அப்பாடா,” என்று படுத்தபோது கண்கள் தானாக மூடிக்கொண்டது. ஓரிரு நிமிடங்கள் கழித்து அவனுடைய பைக் .கீழே புறப்படும்போது அவள் தூங்கிவிட்டிருந்தாள.

0000

அவர்கள் வீட்டுக்கு வருவதற்கு இரவு பத்து மணியாகிவிட்டது. கிச்சான் ஏழு மணிக்குதான் அக்கா வீட்டுக்கு வந்தான். வந்தவுடன் நேராக அக்காவிடம் சென்று கண்களால் மன்னிப்பு கேட்டான். அவள் முகத்தை தூக்கி வைத்துக்கொண்டு, “உம் மாமா உம்மேல ரொம்ப கோவமா இருக்காரு”

“அக்கா. போன எடத்துல கொஞ்சம் லேட்டாயிருச்சு”

“அதுக்கு எங்க வீட்டுக்கு எதுக்கு வந்த? எத்தனை முன்ற போன் பண்ணறது. கடைசில அவங்களை மட்டும் சாப்பிட வையுங்க. நான் லேட்டாகும் வர்றதுக்குன்னு சொல்ற“

“மன்னிச்சுருக்கா”

“அந்தப் பொண்ணு பாவம். .தனியா எம்பொண்ணோடதான் உக்காந்து மதியம் சாப்பிட்டது. ரண்டு வாய் கூட சாப்பிடலை. முகமெல்லாம் வாடிப்போய் பளிச்சுன்னு சாப்பிட்டு கையை கழுவாம கோழி கொத்தற மாதிரி கொத்திட்டு எழுந்திருச்சு”

“அதுக்கும் நான்தான் காரணம். அவங்களையும் மன்னிக்கனும்”

அக்கா அவனை அருகில் அழைத்து, “ஒரு வித்தியாசம் கவனிச்சேன்”

“என்னக்கா?”

“நீ அவ. இவன்னு சொல்லறதில்லை. அவங்க. இவங்கன்னு பொண்டாட்டியை சொல்லும்போது சந்தோஷமா இருக்குது”

“அப்படியா?” அவன் விழித்தான். அக்கா “சரி. சரி. போய் கூட்டியா கீர்த்தியை. சாப்பிட்டு கெளம்புவீங்க”

“கெளம்பறதா?”

“ஆமா. அப்பா உங்களை அனுப்ப சொல்றாரு”

“ஏனாம்?”

“காலையிலையே அஞ்சு மணிக்கு கோயிலுக்கு போகனுமாம். பூசைக்கு ஏற்பாடு பண்ணியிருக்காறாம். இங்க இருந்தா லேட்டாயிடுமுன்னு சொன்னாரு”

“ஆமா. ஆமா. பாட்டி கூட சொன்னது போம்போது கோயிலுக்கு போங்கன்னு. நாங்கதான் மறந்துட்டோம்”

அவர்கள் சாப்பிட்டு கிளம்பி இருட்டில் மரங்களுக்கு இடையில் பயணப்படுவது சுகமாக இருந்தது. கீர்த்தியிடமிருந்து மரிக்கொழுந்து வாசனை. குண்டும் குழியுமாக இருந்த பாதையிலிருந்து விலகி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வேகமெடுத்துபோது எதிரில் கடந்துபோன வண்டிகள். மௌனமாக நிற்கும் மரங்கள். ஒரு கத்தரி செடி தோட்டத்தை கடக்கும்போது நிறுத்தப்பட்டிருந்த பொம்மை. மூடத் தயாராகும் வழியோர கடைகள். ஆங்காங்கே திண்ணைகளில் தெரியும் சிறுசு. பெருசு கூட்டம். செங்கல் நிரப்பி கடந்துபோன ஒரு லாரி. எங்கேயோ ஜேசுதாஸ் குரல், ”நீ பாதி. நான் பாதி”

அவள் “சொல்லாம கொள்ளாம மதியம் திடீருன்னு கெளம்பிட்டீங்க?”

“சொன்னேனே”

“அது சும்மான்னு நெனைச்சேன். என்கூட விளையாடறீங்கன்னு”

“இல்லை. நெசமாத்தான்”

“இல்லை. உங்களுக்கு வெளியில ஒரு வேலையும் இல்லை. அது சும்மா. இன்னைக்கு ஏதும் இல்லைன்னு சொன்னதுக்கு இதுதான் அர்த்தமா? அதைத்தவிர வேற வேல இல்லையா நமக்கு? பேசலாம். தூங்கலாம். டிவி பாக்கலாம். ஏதாவது பக்கத்துல மரத்தடிக்கு போயி உக்காரலாம். எனக்கு மட்டும்தான் அசதியா? உங்களுக்கு இல்லையா? எங்கேயோ பிரண்டு  வீட்டுக்கோ சினிமாவுக்கோ போயிட்டு அப்பறம் வேற எங்கேயோ சுத்திட்டு வர்றீங்க. எனக்கு தந்த பதில் இதுதான் நீங்க”

“எல்லாம் யூகம், ” லேசாக சிரித்தான். அவள் பட்டென்று, ”சிரிக்காதீங்க. உங்க சிரிப்பு பயமா இருக்குது. காலைல தமாசுக்குதான் யானைன்னு திருப்பி சொன்னேன். உங்களுக்கு வலிச்சுருந்தா மன்னிப்பு கேட்டுக்கறேன். அதுக்கு அப்புறம்தானே அவங்க இவங்கன்னு வார்த்தை வந்தது. அதுக்குதான் உங்க சிரிப்பு பயமா இருக்குதுன்னு சொன்னேன்”

“பொண்டாட்டிய வாங்க, போங்கன்னு ஏன் சொல்லக்கூடாது?”

“சொல்லலாம். அது ஆம்பளைக்கு மட்டும் சொந்தமா என்ன?”

“அதானே”

“ஆனா அது புதுசா இருக்கு எனக்கு. கிண்டல் அடிக்கற மாதிரி. தொடர்ந்து சொல்லுவீங்களா?”

அமைதியாக இருந்தான். ஒரு ஆள் குடித்துவிட்டு லுங்கியில்லாமல் கீழே விழுந்து கிடந்தான். அந்த பேருந்து நிலையத்தில் ஒரு நகர பேருந்து காத்திருப்பில் இருந்தது. சினிமா போஸ்டர் ஒட்டிக் கொண்டிருந்தான் ஒருத்தன். நான்கு பெண்கள் வேகமாக குறுக்கே நடந்து போனார்கள். வரிசையாக மின்விளக்குகள் மஞ்சள் நிறத்தில் கடந்தது.

இப்போது சிரித்தான். அவள் மௌனமாக இருந்தாள். அவன் சிரித்து முடித்தவுடன், “பரவாயில்லை. உங்க இயல்பு அது. வச்சுக்கோங்க. உங்க அக்கா மதியம் சாப்பிடும்போது எதையெல்லாமோ பேசிட்டு கோலம் போட தெரியுமான்னு திடீருன்னு கேட்டாங்க. தெரியும்னு சொன்னேன். அப்ப எனக்கு புரியல. ஆனா நிதானமா யோசிச்சப்போ அவங்க என்னவோ சொல்ல வர்றாங்கன்னு தோணுது”

“என்னா?”

“உங்க பாட்டி சொன்னாங்க இல்ல. முகத்துக்கு நேரா. கோலத்தை பத்தி. உங்கப்பா கோலம் விஷயத்தை மக வீட்டு வரைக்கும் கொண்டு போயிருக்காரு. உங்க பாட்டி சொன்னது காதுல விழுந்ததா இல்லையா உங்களுக்கு?”

“ஏதும் சொல்லலையே அவங்க”

“அப்ப நீங்க கவனிக்கலை”

“இல்லை”

“இதுக்கு வழக்கம் போல சிரிச்சிருக்கலாம். என்னைய பத்திதானே பேசறாங்க. உங்களுக்கு உறைக்கலையா?”

“ஏன் உறைக்கனும்? அவங்க சொன்னதுல நியாயம் இருக்கலாம்”

“அப்ப உங்களுக்கு அவங்க சொன்னது தெரியும்”

தயங்கி, “தெரியும். அதையெல்லாம் கண்டுக்கக் கூடாது. பெரியவங்க அப்படித்தான்”

“அப்ப ஏன் கவனிக்கலைன்னு சொன்னீங்க?”

“அது சின்ன விஷயம். எதுக்கு பெருசு பண்ணனுமுன்னுதான்” அவன் இந்த முறை சிரிக்கவில்லை. அவள் கண்களை இருட்டில் துடைத்துக் கொண்டாள். ஒரு மௌனம் உறைத்தபடி வண்டி மட்டும் சத்தம் போட்டபடி நகர்ந்தது. டெட்டால். சோப்பு. அந்த பசை ஞாபகம் வந்தது. ஒரு துணி வைத்துதான் அடைக்க வேண்டும். ஏனோ அம்மா அப்பா நினைவு வந்தது. அப்பாதான் சொல்லுவார், ”பொண்ணோட உடம்பை தீட்டு அது இதுன்னு குறி வச்சுதான் பேசுவாங்க. அதுக்கு பின்னாடி அதிகார புத்தியும் சேடிஸ்ட் புத்தியும் இருக்குது. ஆம்பளைங்க உடம்ப அப்படி பாக்க மாட்டானுங்க. இல்லன்னா எல்லா கெட்ட பழக்கமும் இருக்கற ஒருத்தனை சாமிக்கு மாலை போட்டுட்டான்னு முட்டாள்தனமா கும்புட முடியுமா?” ன்னு சொல்லுவார்.

அவன் படுக்கும்போது “காலைல நாலு மணிக்கு ரெடியாகனும்”

“கோலம் போடறதுக்கா?”

“சொன்னேனே. கோயிலுக்கும் சேத்து”

“கோலம் போடனமுன்னா நான் குளிக்கனும். குளிச்சா நீங்க விடமாட்டீங்க. மறுபடியும் குளிக்க முடியுமா? உங்க பாட்டி சொன்ன மாதிரி தண்ணி பிரச்சனை இருக்குது. என்ன செய்யட்டும்?”

அவன் யோசித்தான். ”அண்ணி செய்யறாங்களே?”

“அவங்க வேற. நான் வேற”

“அப்படின்னா நீதான் சொல்லனும்”

“கோலம் போடற வேலைய நான் செய்ய மாட்டேன். நானாதான் காலைல ஆரம்பிச்சேன். நானா அதை முடிச்சுக்கறேன். சுத்தமா இருக்கனுமுன்னா மொதல்ல உங்கப்பன பீடி நாத்தத்தோட பேச வேணாமுன்னு சொல்லிடுங்க. நீங்க சொல்லலைன்னா நேரம் வரும்போது நானே சொல்லிடுவேன். காலைல ஆறு மணிக்குதான் எழுந்திருப்பேன். சாமி எங்கேயும் போயிடாது. எப்படி வசதி?” என்று கேட்டவள் அவன் பதில் சொல்ல யோசித்து ஏதோ வாயை திறக்கும்போது, ”காலைல உங்க வண்டி கெளம்பறப்போ கண்ணை மூடிட்டேன். அப்பறம் என்னடா நம்ம வண்டி சத்தம் மாதிரி இருக்குதேன்னு திடீருன்னு முழிப்பு வந்திருச்சு. பாத்தா நீங்க இல்ல. அப்பறம் தூக்கம் வரலை. இனிமேதான் தூங்கனும்,” என்றாள் அர்த்தம் பொதிந்த கண்களுடன்.

“புரிஞ்சது,” என்று அவன் சொன்னபோது அவள் அந்த சன்னல் ஓட்டையை அடைப்பது பற்றி யோசித்து கொண்டிருந்தாள்.

 

 

 

அப்பாவின் நண்பர்

வேல்விழி மோகன் 

 

எங்கிருந்துதான் அவரு வந்தாருன்னு தெரியல. விமலுக்கு அம்மாவ பாக்கறதுக்கு கஷ்டமா இருந்தது.  மதியம்தான் அந்தாளு வந்தது. அம்பது. அம்பத்தஞ்சு இருக்கும். அப்பாவுக்கு நண்பராம். முப்பது வருழத்துக்கு முன்னாடி ஒன்னா கிழக்கிந்திய கம்பெனி மாதிரி ஏதோ ஒரு கம்பெனியில வேல பாத்தாங்களாம் ஓசூர் பக்கமா. பெரிய பொட்டி. தலைல குல்லா. வழவழன்னு முகம். பூன மீச. கத்திரிப்பூ கலர்ல சட்டை. வெள்ளை பேண்டு. முடியெல்லாம் கருகருன்னு இருந்தது. வாட்ச் பெரிசா நீலக்கலர்ல. பேச்சுல அவ்வளவு நாகரீகம். வெண்ணெய் மாதிரி. செருப்பு ஒரு மாதிரி வளைஞ்சு அம்புலிமாமா படக்கதைல வர்ற மாதிரி இருந்தது. அப்பப்போ அம்மாவ நிமுந்துபாத்து ஒரு சிரிப்பு. எரிச்சலா இருந்தது. அப்பா பழைய கனவுல பேசறாரு. ஒரே ரூம்ல இருந்தவங்களாம். ஒரே தட்டுல சாப்பிடாத குறையாம். அப்ப சாப்பிட்ட ஒரு மாமி மெஸ்ஸை பத்தி சிரிச்சு சிரிச்சு பேசிக்கிறாங்க.

விமலுக்கு வந்தமா போனோமான்னு இருக்கனும். லெட்டர் போட்டுட்டுதான் வந்திருக்காரு. மூணு நாளு தங்கற மாதிரி. அவனுக்குதான் தெரியல. அப்பாவும் சொல்லல. அம்மாவும் சொல்லல. அவனுக்கு அவங்க மேலேயும்  கோவம்.

“ஏன் எனக்கு சொல்லலை?”ன்னு அவரு பாத்ரூம்ல இருக்கும்போது கேட்டான். அவங்க ஒருத்தருக்கொருத்தரு பாத்துக்கிட்டாங்க.

“ஏண்டா?”

“அவர எனக்கு புடிக்கல”

“ஏன்?”

“தெரியல. அம்மாவுக்கு ஏற்கனவே உடம்பு சரியில்ல. இதுல இது வேறயா?” என்று குதித்தான் அப்பாவிடம்

“அவுரு வந்திடப்போறார்றா. காதுல விழப்போகுது. வராதவர் வந்திருக்காரு. எனக்கொன்னும் பிரச்சனையில்ல. நான் சமாளிச்சுக்குவேன்” என்றாள் அம்மா.

“உன்னால முடியாதும்மா. நேத்துதானே ஆஸ்பிட்டலுக்கு போயிட்டு வந்தே. முதுகு வலி தலைவலின்னு”

“அது எப்பவும் இருக்கத்தானே செய்யுது.  உனக்கு என்ன வயசு?”

“இருபத்து ஒன்னு”

“என்ன படிக்கறே?”

“டிப்ளாமோ மூணாவது வருசம். சிவிலு. அதுக்கென்ன இப்போ?”

“அதுல மட்டும் கவனமா இரு. மத்தத நாங்க பாத்துக்கறோம் “  அம்மா அப்படி சொன்னவுடன் விமல் வெளியேறினான். பழைய டிவிஎஸ்-ஐ எடுத்துக்கொண்டு சினிமா தியேட்டருக்கு போனான். பத்திரமாக பெட்ரோல் இருக்கிறதா என்று ஆட்டிப் பார்த்துக்கொண்டான். அவன் இப்படி கிளம்பும் போதெல்லாம் எங்கேயாவது நின்றுவிடும். “நானு கோவமா இருந்தா உனக்கு கிண்டலா இருக்கா?” ன்னு அதனோட பேசுவான். நிறைய முறை திரும்ப தள்ளிட்டு  வந்திருக்கான். தெருவுல அந்த ரட்ட ஜடக்காரி இருக்காளான்னு ஓரக்கண்ணால பாப்பான். வேத்து ஒழுகும். துடைச்சுட்டே மேல காக்கா பறக்குதான்னு பாத்து நடப்பான். நல்லவேள .  பெட்ரோல் நல்லாவே இருக்குது. நைட்டுக்குதான் வீட்டுக்கு போகனும். ஒம்பது. அல்லது. பத்து மணிக்கு எல்லாரும் தூங்கிட்டிருப்பாங்க. தூங்கலைன்னா சாப்பிடாம போயி படுத்துக்கனும். என்னா சொன்னாங்க அவங்க?

“அதுல மட்டும் கவனமா இரு. “

உம். அப்ப நானு கவனமா இல்லையா? இல்ல. அவங்க நல்லதுக்கு சொன்னது குத்தமாயிடுச்சா? அக்காக்காரி வாயே தொறக்கல. ஏன்? அம்மாவ பத்தி அவளுக்கு தெரியாதா? அவளுக்கென்ன? யாறாவது வந்துட்டா நானு டீ போடறேன்னு போயி நின்னுக்குவா. வந்து குடிச்சுட்டு போறவங்க “பேஷ். பேஷ்”ன்னு சொன்னா ரண்டு நாளைக்கு தனக்குத்தானே சிரிச்சுக்குவா. அவளுக்கு அது போதும். மீதி வேலைய அம்மா பாக்கறது. விட்டா போதும்னு கட்டில்ல விழறது. மேல் மூச்சு கீழ்மூச்சு வாங்கறது. நெத்தில வேத்து ஒழுகறது. இதெல்லாம் ஏன் அவளுக்கு தெரியல? அம்மா நம்மள திட்டும்போது குறுகுறுப்பா வேடிக்கதானே பாத்தா. இருக்கட்டும். நமக்கென்ன இனிமே..

தியேட்டர்ல கூட்டமே இல்லை. பீடி நாத்தம். நடுநடுவே சிகரெட் புகை மேலே பறந்தது. “முறுக்கு சமோசா சுண்டல் “ சத்தம் கேட்டது. யாரோ கீழே காறித்துப்புகிறார்கள். உம்மூஞ்சி மேலயே துப்பிக்கறது. விமலுக்கு கோவமாக வந்தது. உள்ளங்கையை கீறிக்கொண்டான். பின்னாடியிருந்து செண்ட் வாசனை. இடதுபுறம் இருட்டில் கிச்சு. கிச்சு சிரிப்பு. வளையல் சத்தம். ஒரு குழந்தை நடுவில் ஓடியது. அம்மாக்காரி பிடிக்க ஓடினாள். நான்கு பேர் விசிலடித்துகொண்டே சீட்டை தேடினார்கள். ஒரு அகலமான முதுகுக்காரி “இந்தப்படம் நல்லாயிருக்குமா?” ன்னு அந்தாளுக்கிட்ட கேட்டுக்கிட்டே முன்னாடி போனா. ஸ்கிரீன்ல புள்ளி புள்ளியா வந்தப்போ கதவ சாத்தி லைட்ட அணைச்சாங்க.

விமலுக்கு ரட்ட ஜடக்காரி ஞாபகம் வந்தது.

0000

அவள கொஞ்ச மாசத்துக்கு முன்னாடி நாலு வீடு தள்ளி தற்செயலா பாத்தப்போ புதுசா தெரிஞ்சா. அப்படின்னா புதுசா வாடகைக்கு வந்திருக்கனும். அவ அவனை கவனிக்கறப்போ அவனுக்கு மொதல்ல சரியா புரியல. ஆனா அந்தப்பக்கம் கடக்கும்பொதெல்லாம் அவ வெளியே நிக்கும் போதெல்லாம் அவ அவனைய கவனிக்கிறான்னு தெரிஞ்சப்ப வெக்கமா இருந்தது. இவன் உயரம்தான் இருக்கும். மாநிறம். நீளமான முகம். அதே மாதிரி நீளமான முடி. பெரும்பாலும் நீலக்கலரு சேலை. இல்லைன்னா சுடிதாரு. கண்டிப்பா நெத்தியில ஒரு ஸ்டிக்கர் பொட்டு. கைல அவவளவு வளையல். காம்பவுண்டு சுவருக்கு பின்னாடி செம்பருத்தி செடிக்கு பக்கத்துல சேரை போட்டுக்கிட்டு உக்காந்திருப்பா. அல்லது அந்த தண்ணி பைப் பக்கம் மாங்கா மரத்துக்கு கீழ நின்னுக்கிட்டிருப்பா.

இவனுக்கு எப்படி ஆரம்பிக்கறதுன்னு தெரியல. ஸ்கூல்ல  பாலிடெக்னிக்ல அதிகமா யாருக்கிட்டேயும் பழக்கமில்லை. பொண்ணுங்களான்ட பேசுவான். அவ்வளவுதான். யாரையும் புடுச்சதா தெரியல. ஆனா டீச்சருங்கள புடிக்கும். ஏழாவது படிக்கும்போது ஹிஸ்டரி டீச்சரு. பத்தாவதுல இங்கிலீஷ் டீச்சரு. அப்பறம் இப்ப பாலிடெக்னிக்ல கேண்டீன் வச்சிருக்கவ.  எல்லாருக்கும் ஒரு ஒத்துமை. அந்த உதட்டை சுழிக்கிற ஸ்டைலு. பத்திக்கிட்டு வரும். என்னவோ இனம் புரியாம குறுகுறுன்னு ஏழாங்கிளாஸ்ல ஆனப்போ பைத்தியம் புடுச்ச மாதிரியிருந்தது. அந்த குறுகுறுப்புக்கு ஒவ்வொரு முறையும் காத்திருந்தான்.

“என்ன பாக்கறே விமலு?”

“உங்க உதடு டீச்சர். ஒரு முறை அப்படி பண்ணுங்க”

“எப்படி?”

“இப்படி. ஒரு மாதிரி வளைச்சு. நடுவுல லேசா பல்லால கடிச்சு”

“இப்படியா?”

எல்லாம் கனவுல. அடிக்கடி கனவுல உதடுகளா வந்து போனது. சின்னதா.. பெருசா.. ஈரமா.. மடிப்பு மடிப்பா.. அப்பெல்லாம் அந்த குறுகுறுப்பு வரும். கிறுக்குத்தனமா மாறும். தனிமைல அமைதியில.. வீட்டுக்குள்ள.. பாத்ரூம்ல.. மலையோரத்துல.. உம்.. வெளியே தெரிஞ்சா அசிங்கம்னு நினைப்பான். அதுக்குதானே தனிமை. அந்த உதடுகள் யாருக்கு சொந்தமோ அவங்க மேலேயெல்லாம் பொறாமை வந்தது. பஸ் ஸ்டேண்டுல.. மார்க்கெட்ல.. தியேட்டர்ல.. திருவிழாவுல.. எல்லாம் இவன் தேடினது அந்த உதடுகளைத்தான். கண்டுபிடிக்கறப்போ பின்னாடியே போவான். கடைக்கு வெளியே.. உள்ள., ஓட்டல்ல சாப்பிடறப்போ.. பஸ்ல டிக்கெட்ட வாங்கறப்போ.. பேங்க் பக்கம்., ஐஸ்கிரீம் சாப்பிடறப்போ.,  ஆங்.. ஐஸ்கிரீம்.. அங்கதான் அவனோட தேடல் முடிஞ்சது. உடுப்பி ஓட்டல் பக்கம் ஒரு ஐஸ்கிரீம் கட இருக்குது. வெளியில சேரை போட்டு வட்ட நாற்காலில வானத்தை பாத்துக்கிட்டு சிரிச்சுக்கிட்டே சாப்பிடுவாங்க. கோன்ல.. கப்புல., பிளேட்ல.. கலர்கலரா.. கொஞ்சம் தள்ளி ஒரு  புளியமரம் இருக்குது. அங்க நின்னுக்குவான். வேடிக்க பாப்பான். ஆம்பளைங்க.. பொண்ணுங்க இவங்கெல்லாம் இல்லை. பொம்பளைங்க.  நாப்பது… அம்பது வயசுக்கு மேல. பொதபொதன்னு இருக்கனும். எழம்போது பின்னாடி சேலைய சரி பண்ணனும். இடைவெளில வட்டமும் மடிப்புமா இருக்கனும். முக்கியமா உதடுங்க பெருசா இருக்கனும். ஐஸ்கிரீம் எச்சில் பட்டு உதடுகளால ஈரம் பட்டு உள்ளே வெளியேன்னு. ம்.. ம்.. அவனுக்கு காத்திருப்பு முடியறப்போ வேகமா ஓடுவான். தனிமைய தேடிட்டு.

இவக்கிட்ட அந்த மாதிரி உதடுகள் இல்லை. ஆனா தீர்மானிச்சுட்டான். “இவளத்தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கனும். “

0000

தியேட்டர்ல திடீருன்னு சிரிச்சுக்கிட்டான். அப்பறம் அப்படியே ஓரமா ரண்டு பக்கமும் பாத்துக்கிட்டான். யாருமில்ல. காலி சீட்டுங்க. புகை வாசன இன்னும் போகலை. கடைசி வரைக்கும் போகாதுன்னு தோணுச்சு. எதுக்கு ஆரம்பத்துல புகை பிடித்தால் தண்டிக்கப்படுவீருன்னு போடறாங்கன்னு யோசிச்சான். அதுக்கு இந்த பாழாப்போன செண்ட் வாசனையே பரவாயில்லை. வளையல் சத்தம் வருதான்னு கவனிச்சான். இல்லை. ஆனா வேற என்னவோ வாசனை. ஏதோ பூ..? செண்டுமல்லியா? ரோஸா?  தெரியல.  திரைல ஒரே சத்தம். ஆட்டோ கவிழுது. ஒரு எரும ஓடி வருது. ஒருத்தி படுத்துக்கிட்டு திரும்பி பாக்கறத மெதுவா காட்டறாங்க. ஆனா அவன் இந்த மாதிரி இடத்துலதான் சிரிச்சான்.

நல்லவேள..சத்தமா சிரிக்கல. இன்னும் இடைவேளை வரலை. “அடடா.. அது வேற இருக்கா?” ன்னு நினைச்சுக்கிட்டான். மறுபடியும் சிரிச்சிருவோமுன்னு பயமா இருந்தது. எட்டாவது படிக்கும்போது காயத்ரி. பத்தாவது படிக்கும்போது நளினி. பிளஸ் டூல நந்தினி. இவங்களையெல்லாம் கல்யாணம் பண்ணிக்கனமுன்னு நினைச்சான். அதெல்லாம் நடக்கலை. அப்பப்போ அந்த ஆச வரும் போகும்.  ஆனா இவ நிச்சயம். நந்தினி தவிர மத்தவங்களுக்கு கல்யாணம் ஆயிடுச்சு. அவ ரமேஷை லௌ பண்ணறான்னு தெரிஞ்ச பிறகு அவ இவனுக்கு பகையாயிட்டா. இத்தனைக்கும் ரண்டு முறைதான் பேசியிருக்கான்.  பின்ன எதுக்கு கண்ல அந்த ஆசைய காட்டனும்? பொண்ணுங்க ஒரு சிலரு சரியில்ல. நம்மளது தப்பா இருக்கலாம். ஆனா கண்ல எதுக்கு பேசனும்? ஒரு வேல நாம தப்பா எடுத்துக்கிட்டோமோ? இதையும் பல முறை யோசிச்சுட்டான். அதுக்கு நளினி பரவாயில்லை. இவன முடிவெடுக்க முடியாம தவிக்கவிட்டா.  இவன் பே..பேன்னு கடைசி வரைக்கும் அவள பாத்துக்கிட்டுதான் இருந்தான். காயத்ரி? சுத்தம்.. அடிக்கடி பாத்து சிரிக்கிறான்னு லட்சியம் வச்சான் அவ மேல.

“உன்னைய விடமாட்டேன் காயத்ரி”

ஒரு நா வீட்டுக்கு கூப்பிட்டா. போனான். அவங்கப்பா ஸ்கூல, டீச்சருங்கள  விசாரிச்சுட்டு “எம் பொண்ண திரும்பி திரும்பி பாக்கறியாமே?” ன்னு ஆரம்பிச்சார். பதில் சொல்றதுக்குள்ள பளாருன்னு கன்னத்துல ஒன்னு விழுந்தது. மூணு நாளு உடம்பு சரியில்லைன்னு வீட்ல இருந்திட்டுதான் ஸ்கூலுக்கு போனான். அவமானமா இருந்தது. ஸ்கூல் பூரா பரவியிருக்குமுன்னு நினைச்சான். அப்படி ஏதுமில்ல. காயத்ரிதான் வரல. மூணு நாளா வரலையாம். அதுக்கப்புறம் அவ வரவேயில்லை. கைல குழந்தையோட ஒரு நா ரௌண்டானா பக்கம் பாத்து சிரிச்சா. கண்டுக்காம வந்துட்டான்.

இப்ப இவ..

விடக்கூடாது இவள. கரெக்டா ஜட்ஜ் பண்ணனும். நமக்கு தகுந்த மாதிரிதான் இருக்கா. அப்பன் மீச வச்சுக்கிட்டு போலிஸ் மாதிரி இருக்கான். ஒரு பாட்டி இருக்குது. அம்மாவ இது வரைக்கும் பாத்ததில்லை. வேலைக்கு போறாங்களோ என்னவோ. அதுக்கு முன்னாடி இனிமே வீட்டு விழயத்துல தலையிடக்கூடாது. என்னன்னா  என்னான்னு பட்டும் படாம இருந்துக்கனும். என்ன சொன்னாங்க?

“உன் வேலய நீ பாரு”. சே.. இல்ல.. இல்ல.. உம்.. “அதுல மட்டும் கவனமா இரு”. இருங்க.. இருங்க. சிவிலு முடிச்சுட்டு பெங்களூரு போயிட்டு செட்டில் ஆயி உங்கள மறந்துட்டு அப்பப்போ குசலம் மட்டும் விசாரிக்கறேன். யாருன்னு நினைச்சிங்க விமல. மொதல்ல அந்த ரட்ட ஜடக்காரி பேர கேக்கனும். ரண்டு மூணு மாசமாகுது. சும்மா சும்மா பாத்துட்டு. அப்பறம் வீட்ல சொல்லி ஏதாவது பிரச்சன பண்ணாங்கன்னா ஆட்டோ வச்சு கூட்டிக்கிட்டு போய்ட வேண்டியதுதான். பக்கென்றது. இதெல்லாம் நடக்குமா? நடக்கனும்.. விமலு யாரு.. கூட ஜோசப்பை சேத்திக்கனும். அவன் பொறாம படுவான். அம்பதோ நூறோ கொடுத்து சரிக்கட்டிக்கனும். மொதல்ல அவ பேர விசாரிக்கனும்.

ஜானகி?

விமலா?

அண்ணபூரணி?

காயத்ரி?

மீண்டும் சிரித்துவிட்டான். நல்லவேள. இடைவேளை விட்டு போய்ட்டு வந்துட்டு இருந்தாங்க. ரண்டு பேரு இடிச்சுக்கிட்டே போனாங்க. மின்விசிறி சத்தம். “சுண்டல். சுண்டல். சூடா சுண்டல்” சத்தம். பலமாக சிரிக்கும் ஒரு பெண்ணின் குரல். இரண்டு வரிசை கீழே சீட்டுக்கடியில் எதையோ தேடும் நபர்  திரையில் விளம்பரம். உஸ்ஸ்ஸ். அமைதியா இருங்கன்னு. பின்னாடி யாரோ சிப்ஸ் சாப்பிடற சத்தம். அந்த முதுகு பெருத்தவ மறுபடியும் முதுக காட்டிக்கிட்டு போனா. ஒரு ஹிந்தி விளம்பரம். அப்புறம் அமிதாப்பு வந்து ஏதோ சொல்றாரு.

நேரம் பாத்தான். நாலுக்கு பத்து நிமிழம் இருக்குது. அஞ்சு மணிக்கு படம் விடுவான். நேரா ஐஸ்கிரீம் கடை. அப்பறம் மைதானம்.  அப்பறம் பாய் கடை. மசாலா பொறி சாப்புட்டு வேல்முருகன் கடைல பிரைட் ரைஸ் சாப்பிடனும். சட்டுன்னு மேல் பாக்கெட்டை தடவினான். இல்ல..பத்தாது. அண்ணாச்சி டீக்கட பக்கம் போயிட்டா எவ்வளவு நேரம் வேணுமுன்னாலும் இருக்கலாம். அங்கெல்லாம் சிகரெட்டு கப்பு இருக்கும். பொறுத்துக்கலாம்.

வீட்டுக்கு போனவுடனே அம்மாக்கிட்ட சொல்லி அந்தாள.. இல்ல.. வேணாம். அதான் சொல்லிட்டாங்களே வேலய பாருன்னு.

திரைல வந்த ஆளு அவள மேலேயும் கீழேயும் பாக்கறான். கேமரா மேலேயிருந்து காட்டுது. விசில் சத்தம் வருது. உடனே பாட்டு. டமக்கா.. டமக்கா.. கிமுக்கு ஜம்பா..

முன்னாடி சீட்டிலிருந்து “ஏங்க.. படம் போட்டுட்டாங்களா?”

“ஆமா.. படம்தான்”

“விளம்பரமோன்னு நினைச்சுட்டேன் “

0000

பத்து இருபதுக்கு வீட்டுக்குள் நுழைந்தான் விமல். வண்டியை அணைக்கும்போது வாசலில் வெளிச்சம் தெரிந்தது. முன்வராந்தாவில் அந்த அம்புலிமாமா செருப்பை காணோம்.

அப்பா அங்கதான் தூங்கிட்டிருக்காரு. அம்மா சீரியல் பாக்கறாங்க. அக்கா சீரியல்ல யாருக்கோ சாபம் கொடுக்கறாங்க. அம்மா திரும்பிப்பாத்து “எங்கடா மசாலா பொறி?” ன்னு கேட்டாங்க.

அவங்க அப்படி கேட்டது அவனுக்கு புடிக்கல. மதியம் கூட சாப்பிடல. வண்டிய எடுத்துட்டு போயாச்சு. அதைப் பத்தியும் பேசல. அக்கா இன்னும் மோசம். இவன பாக்கவேயில்லை. “அடடா”ன்னு சீரியல பாத்து உச்சு கொட்டுனா.

அவனுக்கு சுர்ருன்னு வந்தது. ”மொதல்ல அத அணைச்சு தொலைங்க“ என்றான்.

அம்மாவும் அக்காவும் சிரிச்சாங்க. அப்பா முழிச்சுக்கிட்டு “வந்துட்டானா?”. .ன்னு கேட்டு மறுபடியும் திரும்பி படுத்துக்கிட்டாரு. அக்கா “அதுக்குள்ள விளம்பரமா?” ன்னு பாத்ரூம் பக்கம் எழுந்திருச்சு போறா.

“எங்க அவரு?”ன்னு கேட்டான் விமல். அடுத்த அறையை எட்டிப்பார்த்தான்.

“யாரு?”

“காலைல இருந்தாரே”

“அங்கிளா. அவரு கெளம்பிட்டாரு. அவங்க சொந்தத்துல யாரோ இறந்துட்டாங்களாம்“ உள்பக்கமாக அக்காவிடம் ”ஏண்டி.. சாப்பாடு போதுமா? செய்யனுமா?”

“இருக்கற சோறு போதும். மீன் கொழம்புதான் கொஞ்சமா இருக்குது”

“மீனு?”

“அது இருக்குது. வேணுமுன்னா என்னோடதையும் எடுத்துக்கிட்டும்”

“அதெப்படி.. உம்பங்கு உனக்கு. அவன் பங்கு அவனுக்கு. ரண்டு பேரும் சாப்பிடுங்க. பாவம் மனுசன். சரியா சாப்பிடாமலேயே போயிட்டாரு“ அம்மா அப்பாவை எழுப்பினாள் ”என்னாங்க.. என்னாங்க”

இவன் லுங்கிக்கு மாறி சமையலறையில் உட்கார்ந்து அக்கா பரிமாறும்போது “எப்ப போனாரு?”

“இப்பதாண்டா.. ஒரு மணி நேரம் ஆயிருக்கும்”

“எந்த ஊரு?”

“வேலூரு பக்கம் ஏதோ வில்லேஜு.  ரொம்ப நாள் பிளானாம் அப்பாவுக்கும் அவருக்கும். மூணு நாளைக்கு எங்கெங்க சுத்தறதுன்னு பேசி வச்சுருந்தாங்க. எல்லாம் போச்சுது. அடுத்த முறை குடும்பத்தோட வரச்சொல்லியிருக்குது”

வறுத்த மீன். மீன் குழம்பில்  வெந்தய வாசனை. அக்கா ஒரு மீனை இவன் தட்டில் வைத்தாள். “நான்தான் செஞ்சது”
“நீ செஞ்சா எப்பவுமே நல்லாதானே இருக்கும்”

“அம்மா. பொய் சொல்றான்மா”

அம்மா. “ரண்டு பேரும் சண்ட போட்டுக்காதீங்க”

“சண்ட இல்லைம்மா.  மீன் கொழம்பு நீ வச்சா நல்லா இருக்காதுன்னு குத்திக்காட்டறான்”

அம்மா ”உன் அளவுக்கு கைப்பக்குவம் வருமா எனக்கு?”

அக்கா சிரித்தாள். அவளோடு சேந்து சிரிக்கனும் போலிருந்தது. ஆனா சிரிக்கல. அக்கா “வண்டியில்லாம அப்பாவுக்கு கொஞ்சம் கஷ்டமாயிடுச்சுடா”

“அப்பறம்?”

“பக்கத்துல வாத்தியார் மாமாவோட வண்டி மெக்கானிக் கடைல ரிப்பேருக்கு இருக்காம். எதுத்த வீட்ல கதவ மூடிட்டாங்க. புதுசா வந்திருக்காங்க இல்ல.. கொஞ்சம் தள்ளி”

இவன் உடனே ”போலிஸ்காரா?”

“இல்ல. புதுப்பேட்டைல  பழமண்டி வச்சுருக்காறாம். அவங்க வீட்டு வாசல்ல .வண்டி நின்னுக்கிட்டு இருந்தது. போய் கேட்டவுடனே கொடுத்துட்டாங்க. வேலூருக்கு பஸ்ஸு ஏத்தனுமில்ல அவர?”

அவன் “அவங்க பொண்ணு பேரு என்ன?” ன்னு கேக்க நினைச்சான். வேணாம். இப்பதானே ஆரம்பம். இன்னும் நேரம் இருக்குது. சந்தேகம் வந்தா ரூட்டு மாறிடும். நாமளே நேரடியா கேட்டுக்கனும்.

“உம்பேரு என்ன?“

உள்ளுக்குள் சிரித்துக்கொண்டான். அம்மா உள்ளே வந்து அக்காவிடம் “என்ன சிரிக்கறான். டிவிய அணைச்சுட்டேன்.  பேசாம சாப்புட்டு தூங்கு”

“என்னம்மா ஆச்சு அந்த குழந்தைக்கு?”

“குழந்தைக்கா?” என்றான் புரியாமல்

“இல்லடா.. சீரியல்ல“

“குழந்தைகளையும் விடலையா அவங்க. இதுக்கெல்லாம் யாரு தடை போட்றது?”

“பேசிட்டே சாப்பிடாதீங்க. முள்ளு” என்றார் உள்ளிருந்து அப்பா அரைத்தூக்கத்தில்

“அம்மா.. அப்பா வண்டி வாங்க போனாருள்ள. ஒரு அக்காதான் சாவிய எடுத்தாந்து கொடுத்தாங்க. பழமண்டிக்காரு எம் பொண்டாட்டி. ரண்டாம் தாரம்னு சொன்னாராம். உள்ளாற ஒரு அம்மா இருக்குது. பாட்டி மாதிரி. அவங்க முதல் தாரமாம். கொழந்த இல்லாததுக்கு இந்த மாதிரி பண்ணிட்டாராம். பணம் இருக்கறதாலதானே இந்த மாதிரி நடக்குது. அவங்கள பாத்தா பாவமா இருக்குது. பொண்ணு வயசு. அந்த வீடு செத்த வீடு மாதிரியிருக்குது. ரண்டு பொம்பளைங்க கண்ணுலேயும் உயிரே இல்லைன்னு அப்பா வந்து சொல்லுச்சு” என்றவள் இவன் பக்கம் திரும்பி “இவன் ஏன் என்னைய இப்படி பாக்கறான்? சாப்பிட்றா”

விமல் மீனில் முள்ளை ஒதுக்குவது போல நடித்தான். அவளை மீண்டும் நிமிர்ந்து பார்த்தான். அம்மா அங்கிருந்து அகலும்போது “அந்த பொண்ண கவனிச்சிருக்கேன். எப்பவும் வெளிய நின்னுக்கிட்டு வெறிச்சுன்னு பாத்துக்கிட்டிருக்கும். பெத்தவங்க பாவிங்க. அந்தப் பொண்ணு யார் கூடயாவது போய்ட்டா கூட நல்லாருக்கும்”

“யாரு கூட போறது. உலகம் என்ன சொல்லும்?” அம்மா

“உலகம் இப்ப என்ன சொல்லுது. வேடிக்கதானே பாக்குது” அக்கா இவனை நிமிர்ந்து பார்த்து ”ஏன்டா.. சாப்புடு.. என்னையே பாத்துக்கிட்டு?”

“பாவம்கா”

“ஆமாமா. பாவம்தான் அந்த பொண்ணு”

“இல்லக்கா. அப்பாவோட நண்பரு. இங்க தங்க முடியாம போச்சே அவரால” என்றான் அவன்.