– ஸ்ரீதர் நாராயணன் –

‘நான் சோகமாக இருக்கிறேன்’
என்று
தளிர்கரத்தால் மோவாயைத் தாங்கிக்கொண்டு
திரும்பி உட்கார்ந்து கொள்கிறாள்.

புதியதொரு வண்ணத்தில் பூத்த
பூவைப் பார்த்தது போல
காண்பவரிடம் எல்லாம்
அந்த சோக முகத்தைப் பற்றி
சொல்லி சொல்லி
சிரிக்கிறோம்.

நச்சரிப்பு, குறும்பு,
கருணை, புத்திசாலித்தனம்,
திமிர், தெய்வீகம்,
அழிச்சாட்டியம்,
என்று அவளுடைய
கிலுகிலுப்பையிலிருந்துதான்
எத்தனை குதூகலங்கள்.

செந்தில் நாதன்

இந்த இரவில் நட்சத்திரம் ஒன்று கூட மிச்சமிருக்காது
இந்த இரவே இனி இங்கு இருக்காது.
இந்தத் தாங்கவொண்ணா உலகம் மொத்தமும்
இறந்து போகும் என்னுடன் சேர்ந்து.
இறவா பிரமிடுகள், பதக்கங்கள், கண்டங்கள், முகங்கள்,
இவை அனைத்தையும் நான் அழித்திடுவேன்.
இறந்தகாலக் குவியல்களை இல்லாமலாக்குவேன்.
இடித்துத் துகளாக்குவேன் வரலாற்றை. அத் துகள்களையும் துகளாக்குவேன்.
இறுதி அஸ்தமனத்தை இப்போது பார்க்கிறேன்.
இறுதிப் பறவையின் பாடலைக் கேட்கிறேன்.
இல்லாத ஒருவனுக்கு இன்மையை ஈந்து செல்கிறேன்.

(போர்ஹெஸ் எழுதிய The Suicide, என்ற கவிதையின் தமிழாக்கம்)

செந்தில்நாதன் போர்ஹெஸின் வேறொரு கவிதையை தனது தளத்தில் மொழிபெயர்த்துள்ளார். இக்கவிதை குறித்து அவரது குறிப்பு-

English Translation by A.S. Kline. Source : http://www.poetryintranslation.com/PITBR/Spanish/Borges.htm

ஒளிப்பட உதவி- Bonnybbx

எஸ். சுரேஷ்

சாலையில் நடந்து சென்று கொண்டிருந்த யானைக்குட்டி
திடீர் என்று ஒரு வீட்டின் காலிங் பெல்லை அழுத்திவிட்டு
தனக்கு எதுவும் தெரியாதது போல் நடையைக் கட்டியது

கதவைத் திறந்து பார்த்த சிறுமி, ‘அம்மா, யானை, யானை!’
என்று கத்த, குட்டி யானை அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தது.
‘யான பாக்கறது, யான பாக்கறது,’ என்று இன்னும் அதிகமாகக்
கத்தினாள். சிறுமியைப் பார்த்துக் கொண்டே குட்டி யானை
அடுத்த வீட்டு காலிங் பெல்லை அழுத்தியது.

கவிஞர் குறிப்பு-

ஒளிப்பட உதவி- Galleryhip

நந்தாகுமாரன்

1. ரயிலுக்குக் காத்திருக்கும் இரும்பு இருக்கையில்
அமர்கையில் தடாலென விழப்போய் சுதாரித்து எழுந்து
அது உடைந்ததென உணர்ந்ததும் அதிர்ந்து சொன்னார்
“இந்த இருக்கை என்னை ஏமாற்றப் பார்கிறது,
உங்கள் எல்லோரையும் போலவே”, என்று என்னைப் பார்த்து
பின் சிரித்தபடி வேறு பக்கம் சென்று அமர்ந்தார் அமைதியாக (more…)

– ஆதவன் கிருஷ்ணா – 

வற்றிய மார் சிக்கு அடர்ந்த பசையற்ற கேசம்
வெடித்து துளை விழுந்து போன உடலாய்
நான்
பிடி பற்ற பயணப்படும் விரல்களைப் போல வாய் குவித்து அழும்
முகத்துக்காக பம்பரைக் கழற்றும் போது
அதிரும் துவக்காக மாறியிருந்தேன் (more…)