– எஸ். சுரேஷ் –

தாய் வாத்தின் பின்னால் ஒழுங்கான வரிசையில்
புட்டத்தை அசைத்து அசைத்து நடந்துகொண்டிருந்த
குட்டி வாத்துக்கள், டீச்சர் பின்னால் கலைந்த வரிசையாய்ச்
சென்று கொண்டிருந்த மாணவர் கூட்டத்தைக் கடக்கும்பொழுது
குட்டி வாத்து ஒன்று, ஒரு மாணவனைப் பார்த்து கேட்டது-
“எல்லோரும் எங்கே போகிறீர்கள்?”
மாணவன் மகிழ்ச்சியில் மேலும் கீழும் குதித்து,
“நாங்க பிக்னிக் வந்திருக்கோம். ஏரிக்குப் போய்
வாத்து பார்க்க போறோம்”,
என்று உற்சாகத்துடன் கூவினான்.
பிறகு தன்னைக் கடந்து சென்றுகொண்டிருக்கும்
வாத்துக் கூட்டத்தை குழப்பத்துடன் நோக்கினான்.

• சிகந்தர்வாசி

சுற்றும் முற்றும் பார்க்கிறேன் தெரிந்த முகம் எதுவுமில்லை
கூட்டம் அதிகரிக்கிறது
உள்ளே வரும் ஒவ்வொருவரையும் உற்றுப் பார்க்கிறேன்
தெரிந்த முகம் இல்லை
கூட்டம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க தனிமை அதிகரிக்கிறது
அழையாத விருந்தாளி போல் நான்

ஆனால் அழைத்திருந்தார்கள்

சரவணன் பல ஆண்டுகளுக்கு முன் சென்று விட்டான்
மேடையில் இருக்கும் பேத்திக்கு அவன் முகம் இல்லை

வயதானவர்கள் முகங்களைப் பார்க்கிறேன்
நடுத்தர வயது முகங்களைப் பார்க்கிறேன்
இளைஞர்களைப் பார்க்கிறேன்
யார் முகத்திலாவது தந்தை முகமோ
தாத்தா முகமோ தெரியுமா என்று
ஆனால் தெரிந்த முகம் தோன்ற மறுக்கிறது

தம்பதிகளுக்கு பின்னால் பூ அலங்காரம்
பட்டுப் புடவையில் அழகான பெண்கள்
என்னைச் சுற்றி சிரிப்பும் விசாரிப்புகளும்
தனித்து நான்

அனுமன் வால் போல் நீண்டிருக்கும் க்யூவில் நின்று
மேடை ஏறுகிறேன்
நான் சரவணனின் மனைவியைப் பார்த்து வணக்கம் சொல்ல
அவர் முகத்தில் முதலில் குழப்பம்
பிறகு ஒரு சிரிப்பு, உண்மையான சந்தோஷம்

கீழே இறங்குகிறேன், தெரிந்த முகம் எதுவுமில்லை
ஆனால் இப்பொழுது அது பெரிய விஷயமாக தெரியவில்லை

– கவிதை: ஸ்ரீதர் நாராயணன்; ஓவியம்: பரணி –

ஒரு காந்தி படம் வேண்டும்.

பெரிய பெரிய படங்களோடு
சிறிய சிறிய வாசகங்களோடு
மனிதநேயக் கதைகளை சொல்லும்
குழந்தைகள் புத்தகத்திற்கு
ஒரு காந்தி படம் வேண்டும்

குழந்தைகளுக்கு நிறைய சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது.
அன்பால் எவரையும் அரவணைத்து செல்ல முடியும்
சமத்துவம் நிறைந்த சமுதாயத்தை காண முடியும்
எளிமையின் தெளிவில் வலிமையை உருவாக்க முடியும்
வஞ்சகமில்லாத அரசியல் வகைமையை வாழ்ந்து காட்ட முடியும்
வெறும் மனிதனாக மட்டும் இருந்து காட்ட முடியும்.

இப்படி நிறைய சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது.

நீங்கள் காட்டும் காந்தி படங்கள் எல்லாம்
எண்களின் மதிப்புகளுக்காக குவித்து வைத்திருக்கும்
வெற்றுத்தாள்களின் படமாக இருக்கிறது.
அது சொல்லும் பேராசைக் கதைகள்
எங்கள் குழந்தைகளை தூங்கவிடாது.

உங்கள் அதிகார கோட்டையில்
மேஜைகளின் மேலிருக்கும் காந்தி படங்கள் வேண்டாம்
அதன் இழுப்பறைகளில் புதைந்திருக்கும் ஊழல்கள்
எங்கள் குழந்தைகளை உள்ளீடற்றவராக்கி விடும்.

உங்கள் கொடிகளில் இருக்கும் காந்தி படமும் வேண்டாம்
அது போர்த்தி மறைத்த அதிகாரப் போட்டிகள்
எங்கள் குழந்தைகளை கொன்றுவிடும்.

உங்கள் நீதிச்சுவர்களின் அலங்கார சித்திரமும் வேண்டாம்.
அது சாட்சியாக இருக்கும் ஆன்மாவற்ற நிகழ்முறைகள்
எங்கள் குழந்தைகளை குழப்பவாதிகளாக்கி விடும்.

உங்கள் ஊடகங்களின் எக்ஸ்க்ளூசிவ்
காந்தி படங்களும் வேண்டாம்.
அதன் கிளர்ச்சி அரசியல்
எங்கள் குழந்தைகளை கிறுக்குபிடித்து அலையச்செய்யும்.

புத்தம் புதியதாக ஒரு காந்தி படம் வேண்டும்.
எங்கள் குழந்தைகளுக்கு நிறைய சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது.

• சிகந்தர்வாசி

அங்கு என்னைத் தவிர யாருமில்லை
இன்னும் சற்று நேரத்தில் கோவிலை மூடிவிடுவார்கள்
பெருமாள் சங்கு சக்ர கதாபாணியாக என்னைப் பார்க்கிறார்
பூமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவரை நான் பார்க்கிறேன்
ஒருவரை ஒருவர் சற்று நேரம் உற்றுப் பார்த்துக் கொள்கிறோம்

கண்களை மூடிக்கொண்டு “சாந்தாகாரம் புஜகசயனம்” என்ற
ஸ்லோகத்தை மனதுக்குள் சொல்லிக்கொள்கிறேன்
மூடிய கண்களுக்குள் பெருமாளின் தோற்றம்
அதே சங்கு, அதே சக்கரம், அதே கதை
பூக்களின் நிறம் மட்டும் மாறியிருக்கிறது

எங்கிருந்தோ அர்ச்சகர் ஒருவர் வருகிறார்
மந்திரங்கள் எதுவும் சொல்லாமல் கற்பூரம் காட்டுகிறார்
கருவறையின் பிற சிலைகள் இப்பொழுது கண்ணில் படுகின்றன
பெருமாளின் முகம் ஒளிர்கிறது, கருமையாகிறது,
மறுபடியும் ஒளிர்கிறது
கருமை, ஒளி, கருமை
கை குவித்து கண்களை மூடிக் கொள்கிறேன்
ஒளிர்ந்து கொண்டிருக்கும் மாலின் முகம் தோன்றுகிறது
சங்கு இல்லை, சக்கரம் இல்லை, கதை இல்லை
ஒளிர்கின்ற முகமும் நாமமும் மட்டும்

கற்பூரத்தை கண்ணில் ஒற்றிக்கொண்டு
மணி அடித்து நிசப்தத்தைக் கலைத்துவிட்டு
பிரகாரத்தை சுற்ற ஆரம்பிக்கிறேன்
வெயில் தகிக்கிறது
கால்கள் தீ மிதிப்பது போல்
மரத்தடி மேடையில் அமர்கிறேன்

அனல் காற்று வீசுகிறது, கண் கூசுகிறது
கண்ணை மூடினால் பெருமாள் தரிசனம் கொடுக்கிறார்
வெறும் முகம், முகத்தை மறைக்கும் நாமம்
முகம் ஒளிர்கிறது

தூரத்தில் வாகனங்களின் ஓசை
மரத்தில் பட்சிகள் எப்பொழுதாவது பேசுகின்றன
குடுமி வைத்த சிறு பையன் எங்கோ ஓடுகிறான்
நான் வானத்தைப் பார்க்கிறேன், மேகங்கள் இல்லா வானம்
சற்றே வெளுத்திருக்கும் வானம்
எதுவும் மனதில் தோன்றவில்லை
ஏகாந்தத்தில் அசையாமல் உட்கார்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்
பறவைகள் பேசுகின்றன, வாகனங்கள் ஓடுகின்றன
கண்ணை மூடினால் கண்முன் பெருமாள் தோன்றுகிறார்
வானம் வெளுத்திருக்கிறது, தூரத்தில் சிறு மேகம்
அது சங்கு போல் தெரிவது எனக்கு மட்டும்தானா?

வேகமாய் பிரகாரத்தைச் சுற்றி வந்து பெருமாள் முன் நிற்கிறேன்
மறுபடியும் அவர் என்னை பார்க்கிறார்
நானும் அவரைப் பார்க்கிறேன்
அர்ச்சகர் இல்லை, மணியடித்துவிட்டு கண்கள் மூடுகிறேன்
சங்கு சக்ர கதையுடன் பெருமாள் தோன்றி மறைகிறார்
கண்களைத் திறந்து அவரையே உற்றுப் பார்க்கிறேன்
அவர் வேறு எங்கோ பார்ப்பது போல் இருக்கிறது
கரங்கள் கூப்பி சேவித்துவிட்டு வீட்டுக்குக் கிளம்புகிறேன்

– வெ. கணேஷ்–

ஹேது –
காற்று வீசவில்லை
புற்கள் ஆடவில்லை
பிறவிச் சித்திரங்கள் பொறித்த
காலத்திரையின் இடைவெளியினூடே
காற்று உள் நுழைய
மண்ணை முட்டி முளைத்த புல்
இன்னும் சிறிது வளர வேண்டும்

சார்பு –
காற்று வீசி அசைந்த புல்
புல்லை மேய்ந்த இளம் ஆடு
ஆட்டின் மேல் பாய்ந்த புலி
புலியின் மீது பட்ட அம்பு
அம்பு தொடுத்தோன் விற்ற புலித்தோல்
புலித்தோலில் செய்த விசிறி
விசிறியிலிருந்து கிளம்பிய காற்று
புல் மீண்டும் அசையாதிருக்குமா?

சூன்யம் –
காற்று விசினால்
புற்கள் ஆடும்
காற்றும் இல்லை
புல்லும் இல்லை
எது வீசும்? எது ஆடும்?

போதிசத்துவம் –
புற்களின் மேல்
காற்று வீசு
நீயே காற்று

காற்றுக்குள்
புற்களை நடனமிடச் செய்
நீயே புல்