– எஸ். சுரேஷ் –
“நான் புத்தரை வழியில் பார்த்தேன்
ஓடிச்சென்று என் உடலை அவர் கால்களில் உரசினேன்
என்னை தூக்கிகொண்டு தடவிக்கொடுத்தார்
எனக்கு அது மிகுந்த மனசாந்தி அளித்தது”
என்று கூறியது ஒரு கருப்பு பூனை
“நானும் புத்தரை வழியில் பார்த்தேன்
அவரைத் தழுவவேண்டும் என்று அவரை நோக்கி ஓடினேன்
நான் ஓடி வருவதை கண்டதும் அவர் ஓட்டம் எடுத்தார்”
என்று சோகமாக கூறியது ஒரு வரிப்புலி
பிறகு மென்மையாய்ப் புன்னகைத்தது-
“அவர் ஓடுவதைப் பார்த்தும் எனக்கு மனசாந்தி கிடைத்தது”
போரில் தோற்ற சடலங்கள்
கடலில் தூக்கியெறியப்பட்டன.
சலனமற்ற நீர் எதையும் கழுவுவதில்லை.
கடலடியில் ஆவிகள் இன்னமும் அமைதியின்றி அலைகின்றன.
கடலலைகளின் இடைவெளியில் கேட்க முடிகிறது
அந்த ஆவிகளின் குரலை –
‘எங்களை நதியில் எறியுங்கள்
ஓடும் நதி மட்டுமே கழுவியபடி இருக்கும்
எங்கள் வாளின் ரத்தத்தையும்
எங்களை விலகா அவமானத்தையும்’.
நன்றி – kiku.com
வீடு அமைதியாகதான் இருக்கிறது
இரவில் கூப்பிடும் பல்லி சப்தம் இப்பொழுது இல்லை
மின்விசிறியும் ஓடவில்லை, வெறும் கடிகாரத்தின் மெல்லிய சப்தம் மட்டும் கேட்கிறது
மின்விசிறியைப் பார்க்கிறேன், சதுரமாக சுவரில் பதிந்திருக்கும் ஜன்னலின் நிழலைப் பார்க்கிறேன்
மெல்லிய பச்சை நிறத்தில் நகர்ந்து கொண்டிருக்கும் கடிகார முள்ளைப் பார்க்கிறேன்
மங்கலாக தெரியும் மேஜையைப் பார்க்கிறேன்
வீடு அமைதியாக இருக்கிறது
எக்சாஸ்ட் ஃபேன் நிழல் தட்டையாய் சமையலறை சுவரின்மேல் விழுகிறது
சோடியம் வெளிச்சம் கசிந்து உள்ளே வந்து கொண்டிருக்கிறது
ஜன்னல் வழியாக பார்த்தால், நட்சத்திரங்கள் மறைய தொடங்குகின்றன
பக்கத்து ஃப்ளாட்டில் யாரும் இன்னும் எழுந்திருக்கவில்லை
வீடு அமைதியாக இருக்கிறது
சமையலறையில் நான் சுடு தண்ணிர் வைக்கிறேன்
பால் காய்ச்சி காபி போடவேண்டும்
இருட்டில் ஹால் நாற்காலியில் உட்கார்ந்து கொண்டு
காபி குடிக்க வேண்டும், (சக்கரை இல்லா காபி)
கையில் காபி கோப்பையுடன் இருள் சூழ நான்
எங்கும் நிசப்தம், இது அமைதியின் தருணம்
(சப்தங்கள் இன்னும் சற்று நேரத்தில் நீங்கள் கேட்கலாம்)
இப்பொழுது எழுதலாம், சிந்திக்கலாம்
பல காரியங்கள் தடையின்றிச் செய்யலாம்
நானோ காபி குடித்து கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கிறேன்
வீடு அமைதியாக இருக்கிறது
வீடு வெறுமையாக இருக்கிறது
என்னைத் தவிர வீட்டில் யாருமில்லை
மௌனம் குடிகொண்டிருந்தும் எனக்கு ஒன்றும் செய்யத் தோணவில்லை
காபி மெதுவாக குடிக்கிறேன்
வீடு அமைதியாகதான் இருக்கிறது
மனதில் அமைதி? மனம் சலனம் இல்லாமல் இருக்கிறது
எதைப் பற்றியும் சிந்திக்க மாட்டேன் என்கிறது
எண்ணங்கள் மேலெழுந்து வருவதில்லை
இருளில் நான் காண்பது வெறுமையா? இல்லை அமைதியா?
(அமைதி நாடு என்று தத்துவங்கள் சொல்கின்றன
எல்லா குருக்களிடமும் தாங்க முடியாத கூட்டம்
எல்லோருக்கும் அமைதி வேண்டும்.
“எல்லாம் இருக்கிறது, அமைதியை கொடுங்கள்”
கள்ளச் சாமியார்கள் உரக்க சிரிகிறார்கள்
உண்மையான குரு மெளனமாய்ச் சிரிக்கிறார்)
“வாழ்க்கையின் கடைசி தருணங்களை எப்படி எதிர்க்கொள்கிறீர்கள்?”
என்று ஒருவன் பத்து வருடங்களுக்கு முன் கேட்டான்
கடைசி தருணங்கள்? எனக்கு அப்படி தோன்றியதில்லை
என் நாள் எப்பொழுதும் ஒரே போல்தான் தொடங்குகிறது
ஒரே போல்தான் விரிகிறது, அலை பின் அலையாக
(என்றைக்காவது ஒரு சுனாமி வரலாம்)
தினமும் அதே கடல் அலைதான்
ஓயாமல் கரை சேரும் அலை
நாற்காலியை விட்டு எழுந்திருக்கும்பொழுது முட்டி வலிக்கிறது
மெதுவாக நடந்து சென்று சமையலறை விளக்கை அணைக்கிறேன்
வீடு மறைகிறது, மீண்டும் அமைதி. மீண்டும் வெறுமை
மற்றும் நான்
அந்நாளின் இரண்டாம் விதியை நோக்கி
சாலையில் நடந்து கொண்டிருந்தேன்
திடீரென்று புதரிருந்து ஒரு உருவம்
அறைந்துவிடத் தூண்டும் ஒரு இளிப்பு
கைகளில் சங்கு சக்கிரம் கதை தாமரை
சில்லரையைத் தேடினேன்
‘நான் கடவுள்’ என்றது உருவம்
பாவமாக இருந்தது
‘நிஜமாகவே நான் கடவுள்தான்’
ஒருமுறை உற்றுப் பார்த்துவிட்டு
ஒரு பக்கமாக விலகி ஓடினேன்
’டேய்! நில்லு நில்லு’
ஹாண்ட் டிரில் கூட கையில் இல்லை
இவனெல்லாம் என்ன கடவுள்?
அப்படியான
கொடுத்து வைத்திராத லாட்டரித் தாள்கள் காற்றில் எறியப்படும் ராக்கெட்டுகளாய் ஆகிவந்த காலம் அது – வீணாகும் துண்டு லாட்டரிகள் பொறுக்கி எடுத்து தெருவைக் கடப்பேன் நிதானமாக நின்று எதிரில் பார்த்தபடி கைகளிலிருந்து குறி வைப்பேன் – வாகனம் கடக்காத நேரத்தில்
விர் விர்ரென்று
செலுத்திய கூரான காகித ராக்கெட்டுகள் வெயிலுக்காக கடை மேல் போர்த்தப்பட்ட கோணிப்பையின் துவாரங்களைத் தாக்கும் – மிட்டாய்கள் நட்சத்திரங்கள் போல
மினுமினுக்க வண்ண பலூன்கள் மிளிர குறுகலான இடத்தில் அமர்ந்துகொண்டு கடையின் கீழ் ஒளித்து அடுக்கி வைத்திருக்கும் பீடிக்கட்டுகளும் சிகரெட் பெட்டிகளும் தெருமார்களிடம் ரகசியமாக ஒப்படைப்பான் அவன் – என்னுடைய ராக்கெட்டுகள் தலைக்கு மேல் சென்றாலும் ஒருபோதும் அவை அவனை நெருங்குவதோ காயப்படுத்துவதோ இல்லை – இருந்தாலும் அவனுக்குள் பயம் – அவன் என்னை விரட்டுவான் சத்தம் போட்டு ஏசுவான்
என்றாலும் அவன் மீதான என் ராக்கெட் தாக்குதல்கள் தொடர்ந்த வண்ணமே இருந்தன
எதுவரை என்றால்
ஒருநாள் கொள்ளிட நீர் மண் இழுத்துக்கொண்டு அவனைக் கரைசேர்த்த பொழுது
கொலையுணர்வு கலந்த
என் ராக்கெட் தாக்குதல்கள்
நினைவில் தட்டிய வரை
