காஸ்மிக் தூசி

கடிகாரத்தின் முன்
ஒரு கிடா வெட்டலாம்
தண்டவாளதின் மேல்
தேங்காய் உடைக்கலாம்
கைகாட்டிக்கு
சேவலின் இரத்தம் பூசலாம்.

ஸ்டேஷன் மாஸ்டருக்கு
பாலாபிஷேகமும்
முன்பதிவு செய்யும்
குமாஸ்தாவுக்கு
தங்கத்தில் ஒரு ரயில்பொம்மையும்
தர சத்தியம் செய்யலாம்.

அடுத்த ரயில்
எப்ப வரும் என்பதை
யாராவது சொல்வதானால்.

000

அருண் கொலாட்கரின் Vows என்ற கவிதை தமிழாக்கம்

ஒளிப்பட உதவி- https://thesolitarywritersblog.files.wordpress.com

– நரோபா

போட்டிருக்கும் சட்டையை முதலில் கழட்ட வேண்டும்
கசங்கி இருந்தாலும் பரவாயில்லை,
ஈரத்தில் ஒட்டியிருந்தாலும் கூட,
காயும் வரை காத்திருக்க வேண்டியதில்லை.
கிழித்தாவது எறியத்தான் வேண்டும்.
ஆனால் வேறு சட்டை வேண்டுமே என கேட்பது காதில் விழுகிறது
அதற்குதான் சித்தாந்த பயிற்சி இருக்கிறதே.
தனக்கான சட்டையை தானே நெய்து கொள்பவன் மனிதன்.
முடியவில்லை என்றாலும் பாதகமில்லை.
எப்படியும் வேறொருவன் கழட்டிப் போட்டது கிடக்கும்.
கிடைக்கவில்லை என்றால்தான் என்ன?
சட்டை இருப்பது போல்
ஒரு பாவனை செய்துகொள்ளக்கூட
திராணியற்றவனா என்ன?
காலரை இழுத்துவிட்டுக் கொள்ளவும்
பித்தான்களைக் கழட்டி மாட்டவும்
வயிற்றை எக்கி உள்ளிழுத்தால்
நம்பகத்தன்மை கூடும்.
விளையாட்டாகவே செய்யலாம்
கடமையுணர்ச்சி கொஞ்சம் இருந்தால் இன்னும் உசிதம்
ஆகச்சிறந்த கொலை இயந்திரம்
இப்படித்தான் தயாராகிறது.

நம்பி கிருஷ்ணன்

அமைதியான,
குளிர்ந்த நீரின் முகம்
என்னிடம் கேட்டது
ஒரு முத்தத்தை.

(Suicide’s Notes, என்ற Langston Hughes கவிதையின் தமிழாக்கம்)

சரவணன் அபி

மகிழ மரத்தினின்று
பூக்கள் உதிர்வது போல்
கிரணங்கள்
அறைக்குள்
பெய்து கொண்டிருக்கின்றன

மௌனம் காத்திருந்த
நம்மிருவரிடயே
இசை பேசிக் கொண்டிருந்தது

மெல்லிய
ஆவிபுகையும்
தேநீர்க்கோப்பையை
உறிஞ்சிவிட்டு
என்னைப் பார்க்கிறாய்

புலர்வெயிலின்
இளவெம்மையுடன்
மெதுமெதுவே
மஞ்சள் மாறும்
அறையின் பரிமாணங்களை
ஹரி பிரசாதின் குழலிசை
நிறைக்கிறது

தோடி ராகந்தானே
என வினவுகிறேன்
தலையசைக்கிறாய்
செவிமடல் பொதிந்த
அணிகள் ஆடுகின்றன
வர்ணங்களை வாரியிறைத்தபடி

என்னுள்ளும்
பொன்னிழைகளாய் மின்னும்
காதோர குழற்கற்றைகளை

ஒதுக்கிவிட
தவிக்கும் என் விரல்களின்
தகிப்பை
ஏன் மறைக்க வேண்டும்
என எண்ணுகிறேன்

உன் இதழில் இருந்து
முறுவலொன்று
நழுவிச் சிந்துகிறது

வெளியே
வெட்கமின்றி
பூக்கள்
உதிர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன

ஐ.பி.கு. டேவிட்

இலை துறந்த துறவியாய்
வானோக்கி மெய்வாழ்வு வேண்டி
தவமிருந்து விரித்த கைகளாய்
நிற்கும் நான் மொட்டை மரமாம்!
ஓர் விதையில் முளைத்த பெருங்குடையாய்
நான் தந்த நிழல் எங்கே?
தென்றலின் தழுவலுக்கு இசைந்து
நான் பண்ணமைத்த இசை எங்கே?
நான் தாலாட்டிய பறவைகள் எங்கே?
என் தாளண்டை விளையாடிய மழலைகள் எங்கே?
அனைத்தையும் இழந்தேன்
நினைவுகளைத் தவிர
இன்பத்தின் நிழலான துன்பத்தின்
வடிவம் தரித்து,
மௌன ஞானியாய் நிற்கும்
நானா மொட்டை மரம்?