காஸ்மிக் தூசி

நிழல்களின் புகலிடம் – காஸ்மிக் தூசி கவிதை

என் இருப்பிலிருந்து
பிரித்துவிட முடியாதபடிக்கு
ஒன்றி பதுங்கியிருக்கின்றன
எனக்குத்தெரியாமல்
எப்படியோ
எனக்குள் குடியேறிவிட்ட
நிழல்கள்.

எங்கிருந்தோ வந்து
திடீரென நாற்காலி ஏறி
ஒண்டி அமர்ந்துகொள்ளும்
பூனைக்குட்டியைப்போல
என் வெம்மையின் பாதுகாப்பில்
வாழ பழகிவிட்டவை

அவைகளுள்
ஆகப்பெரியது ஒன்று
மாலைநடை செல்கையில்
விட்டு வெளியேறுவது போல
உடலிலிருந்தும் பிரிந்து
விலகி எனை தொடர்ந்து வரும்
கோயில் தெருவை வந்தடைந்து
தேரடித்தெருவில் நுழையும்போது
தடயமின்றி மறைந்துவிடும்

இதோ அகன்று விட்டது
என நிம்மதி அடைந்து
குறுக்குச்சந்தை விட்டு
வெளியேறுகையில்
பழகிய புலியைப்போல்
திரும்ப வந்து
அடைந்துகொள்ளும்

எப்படியாவது
தப்பிவிடலாம் என
விரைந்து ஓடுவேன்
விடாமல்
எனை துரத்தும்
என் நிழல்கள்.

Advertisements

என்னுடையது – காஸ்மிக் தூசி கவிதை

எதையாவது ஒன்றை
எழுதும்போதும்
எதையாவது ஒன்றை
கடன் வாங்க
வேண்டி இருக்கிறது
எவருக்கோ உரியதை
அவர் அனுமதி இன்றி
எடுத்துக்கொள்ள
வேண்டி வருகிறது

ஒரு எண்ணம்
ஒரு படிமம்
ஒரு சிந்தனை
ஒரு சொல்
ஒரு எழுத்து
மற்றும்
இவற்றைத்தாண்டியும்
இவற்றில் அடங்காததுமான
ஏதோ ஒன்று
அல்லது
ஒன்றுக்கும் மேற்பட்டது.

யாரோ ஒருவரின்
உடலில் இருந்துகொண்டு
எவரோ ஒருவரின்
இருக்கையில்
அமர்ந்து கொண்டு
பாதங்களிலில் படிந்துவிட்ட
துல்லியமாக
குறிப்பிட்டுச் சொல்ல முடியாத
காலத்தின் தூசை
துடைக்க முயன்றபடி

எதைப்பற்றியோ
எவரோ ஒருவர்
எப்பவோ
கற்பிதம் செய்தது போல
இதோ,
எழுதி முடித்து விட்டேன்.

இதில்
என்னுடையது
என்பது
எது?

இன்னுமொரு நாள் – காஸ்மிக் தூசி கவிதை

இன்றைய பொழுதின்
அந்திக்கருக்கலுக்கு முன்னதாக
எழுந்து கொண்டு
உன் நாமத்தை
ஆயிரம் முறை உச்சரித்து
மூச்சுப்பயிற்சியை முடிக்கும்போது,

சற்று தாமதமாய்
விழித்துக்கொள்ளும் கடிகாரம்
உன் பெயரை
பாராயணம் சொல்ல
ஆரம்பிக்கிறது.

வீட்டுடை விட்டு படியிறங்கி
தெருவில் வரும்போது
பெயர் தெரியாத பறவை ஒன்று
உன் பெயர் சொல்லிக் கூவியபடி
வானத்தின் குறுக்கே
கடந்து செல்கிறது.

ஆற்றங்கரையை அடைந்து
படித்துறையில் இறங்கி
கால் வைக்கும்போது
அலையடித்து ததும்பி
பாதம் நனைக்கிறது,
பெருகி நிறையும்
கருணையின் பெருக்கு.

உன் பெண்மையை
நினைத்துக்கொண்டு
நீருக்குள் முங்கி எழுகையில்,
உன் நாமத்தை ஜெபித்தபடி
சலசலத்து செல்கிறது
ஆற்றின் ஒழுக்கு.

உன் நினைவுகளுள்
கரைந்து அமிழ்ந்து
குளித்துக் கரையேறி
துவட்டிக்கொண்டு
நிமிரும்போது
மேனியெங்கும்
சில்லென்னப் படிகிறது
வெறி கொண்ட
உன் உன்மத்தம்

நீ வாழும் அதே கோளத்தில்
நானும் வாழக்கிடைத்த
கொடையில் நெகிழ்ந்து
விழி துளிர்க்கையில்,

உன் காதலுடன்
ஒப்பிடத்தக்க பொருள் ஒன்று
நெருப்பு பந்தாகி
அடிவானத்தின் கீழ்
எழும்பி வருகிறது.

இதோ,
உன் நினைவின்
ஒட்டுமொத்தத்தையும் சான்றாக்கி
உருவாக ஆரம்பிக்கிறது,

இன்னுமொரு நாள்.

இன்றைய நாளின் பேரதிசயம்- காஸ்மிக் தூசி கவிதை

காஸ்மிக் தூசி

 

இன்று காலை
அலுவலகத்துக்குச் செல்லும் வழியில்
ஒரு பேரதிசயம்.

அது என்ன என்று
என்னால் விளக்கமாகச் சொல்ல இயலாது
அதை நான் ஏன் கண்டேன்,
அதை ஏன் அதிசயம் என்கிறேன்,
அதற்கான வாய்ப்பு
எப்படி ஏற்பட்டது எனக்கு,
இவை எதுவுமே பொருட்டல்ல

ஒரு இமைப்பொழுதில்
எங்கிருந்தோ வந்து
கண்முன் பெருகி நிறைந்து விட்ட
கடல் போல,
ஒரு சிறு மணிக்கூறு
படபடத்து நின்றிருந்தது வானம்.
என் கைகளில்

அதன் உடலில்
சிக்கியிருந்த முள்புதரை
விலக்கி எடுத்தபின்,
என்னைக் கூர்ந்துநோக்கி,
புராண உலகிலிருந்து
தோன்றிய தூதனைப் போல
என் உள்ளங்கையில் வீற்றிருந்தது

கிடைத்தற்கரிய கொடுப்பினை ஒன்று
சிறு பனிக்கட்டியைப் போல
உறைந்திருந்தது
என் கைகளில்.

அந்த அதிசயத்தை
என் கண்களால் அருந்தினேன்
கைகளால் ஏந்தி
விரல்களால் நுகர்ந்தேன்

பிறகு,
ஒரு நொடிப்பொழுதில்
திடீரென வெடித்துக் கிளம்பியது
அதன் சிறகுகளில்
சிக்கியிருந்த வானம்.

அதோ,
என் பிடியை விட்டு
பறந்து சென்று மறைந்தது
பெயர் தெரியாத
ஒரு பறவை.

வேதாளத்துடன் செல்வதற்கான எளிய விதிகள் – காஸ்மிக் தூசி கவிதை

காஸ்மிக் தூசி

என் தோளில் அசைந்தாடியபடி
பயணத்தில் உடன் செல்கிறது
விக்கிரமாதித்தன்
விட்டுச்சென்ற வேதாளம்

விக்கிரமாதித்தன் சுமந்து பழகியது
ஆனால் விக்கிரமாதித்தன்தான் வேண்டும்
என்பதில்லை.
வேதாளத்துக்கு தேவைப்படுவதெல்லாம்
தொங்கிச்செல்ல ஒரு தோள்.

கூரிய நகங்களால்
கூந்தலை கோதி சிக்கெடுத்துக்கொண்டே
சுமந்து செல்பவரின் காலடியின் கதிக்கு ஏற்ப
ஏதாவதொரு பாடலை
மெல்லிய குரலில் முணுமுணுத்துக் கொண்டே வரும்
வழிநெடுக்க.

அவ்வப்போது
பிசிறடிகும் குரலை மட்டும்
பொருட்படுத்தவில்லை என்றால் போதும்
பெரிய தொந்தரவு என ஏதுமில்லை

பாடல்கள் தீர்ந்து பயணம் நீண்டு விட்டாலும்
பிரச்சினையில்லை. சலிப்பில்லாமல்
எதையாவது பேசிக்கொண்டே வரும் என்பதால்
வழித்துணைக்கு மிகவும் ஏற்றது.

வேதாளத்துடன் செல்வதற்கான
விதிகள் மிகவும் எளியவை.
மெதுவாகச் செல்வதை
வேதாளம் விரும்பாது
கால் தடுமாறும் என்பதால்
ஓடுவதும் கூடாது
எடை அழுத்தி
தோள்பட்டை கடுக்கும்போது மட்டும்
கீழிறக்கி அடுத்த தோள்பட்டைக்கு
மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.

வேதாளத்தின் பேச்சில்
தன்னிலை மறந்து
தவறிப்போய்
தரையில் சுருண்டு படுத்திருக்கும் சர்ப்பத்தையோ
காய்ந்த இலைகளுக்குள்
மறைந்திருக்கும் நரகலையோ
மிதித்துவிடாமல் நடக்க வேண்டும்.

முருங்கைமரம் அடர்ந்த வழியில்
செல்லும்போது மட்டும்
இன்னும் சற்று
எச்சரிக்கை தேவை.

கவனம் இன்றி நாம் சொல்லும்
பிழையான பதிலில் கோபமுற்று,
சடாரென பாய்ந்து ஏறிக்கொள்ளும்
மரத்தில்.

பிறகு மரமேறி, சமாதானம் கூறி
கட்டுக்களை வெட்டி வீழ்த்தி
தலைகீழாய் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும் வேதாளத்தை
நிதானமாய் இறக்க வேண்டும்.

கோபம் குறையவில்லை என்றால்
ஒரு முறை மானசீகமாய் கொஞ்சி
மன்னிப்பு கோரினால் போதும்.
உற்சாகமடைந்து
உடனே வந்து ஏறிக்கொள்ளும்
தோளில்.

வழுக்கும் கோந்து கொண்டது
கம்பளிப்பூச்சிகள் அடர்ந்தது
எளிதில் உடையக்கூடியது, என்பதால்
முருங்கை மரத்திடமும்
கவனம் அவசியம்

இவ்வளவு
பிரச்சினைகளை வைத்துக்கொண்டு
ஒரு வேதாளத்தை
ஏன் சுமக்க வேண்டும்?
என்று நீங்கள் கேட்கலாம்

யாருமில்லாமல்
தனியாக செல்வதற்கு பதில்
வழித்துணைக்கு
ஒரு வேதாளத்தையாவது
அழைத்துபோகலாம்தானே?
எனக் கேட்டு நட்பாய் சிரிக்கிறது
வேதாளம்

சரி போகிறது
நம்மை விட்டால்
வேறு எவர்தான் வேதாளத்தை
வெளியே அழைத்துச் செல்வது?