காஸ்மிக் தூசி

என்னதான் செய்வது? – காஸ்மிக் தூசி கவிதை

சிறிதாகிவிட்ட சட்டை
தம்பிக்கு.
மீந்து விட்ட
இட்டிலியை
இட்டிலியை விடவும்
மேலான உப்புமாவாக
ஆக்கி விடும்
பாட்டியின்
மந்திரக்கை.

கெட்டுபோன உணவை
கொட்டிடலாம்
விரும்பாத புத்தகத்தை
இன்னொருவர் கைபிடிக்க
விட்டிடலாம்

எங்கேயும்.
பிளாஸ்டிக் துண்டுகள்
பிளாஸ்டர் ஆஃப் பாரீஸால் ஆன
திண்டுகள்
களிமண் வடிவங்கள்
கண்ணாடிச்சில்லுகள்
கான்கிரீட் குண்டுகள்
மரச்சீவல்கள்
உலோகப்பட்டைகள்
மற்றும்
வெட்டி மீந்தவை
அட்டையால் ஆனவை
குருதியில் நனைந்தவை
உருவற்றவை
என,
திருப்தியாக வராத
கவிதைகளை
என்ன செய்வது?

நாய் வேடமிட்டவரின் நிர்ப்பந்தங்கள்- காஸ்மிக் தூசி கவிதை

அழுக்கு வெள்ளையில்
அம்மை கண்டது போல்
உடல் எங்கும்
கரும் புள்ளிகள்.
இளச்சிவப்பு
உள் தெரியும்
பெரிய காதுகள்.

கால் முதல்
தலை வரை ஒன்றாய் தைத்து
வெள்ளாடு போல்
வால் வைத்து,
இழுத்து மூடும்
ஆடையில்
நாய் வேடமிட்டு வந்த கடவுள்

நகைக்கடைத் தெருவின்
நடைபாதையில் இறங்கி
சாலையின் குறுக்கே
நடந்து செல்கிறார்,
ஒரு
குல டால்மேஷன்
நாயைப்போல.

மின்கம்பத்தின்
அருகில்
நிதானித்து
பின்னங்காலை
பக்கவாட்டில் தூக்கியதும்
உரக்க சிரிக்கிறான்
ஒரு சிறுவன்

வலது புறம் கிடந்த
வாழைப்பழத் தோலை
முகர்ந்து
இடது
பின்னங்கால் கொண்டு
பிடரியில் சொறிந்து

காற்றடிக்கும்
நாற்றாங்கால் போல
முதுகை சிலிர்த்துவிட்டு
நடக்கையில்,

தனக்கு முன்
சென்ற திரளில்
சும்மா கேட்டுக்கொண்டு
சென்றவனிடம்
இடைவெளிவிடாமல்
பேசிக்கொண்டு சென்ற
குறுந்தாடிக்காரனை
இடை மறித்து
விளக்கிச் சொல்ல
எத்தனையோ விஷயம் இருந்தது
அவரிடம்.

இருந்தும்,
பேசுபவனை பார்த்து நின்று
லொள், லொள் என
தோராயமாக
குரைத்த பிறகு
நிதானமாய் நடந்து செல்கிறார்,
நான்கு கால்களால்.
நாய் வேடமிட்ட
கடவுள்.

மனிதபாஷையில்
மனிதர்களிடம்
விளக்கிச்சொல்ல ஆயிரம்
விஷயம் இருந்தும்,
நாய் வேடமிட்டிருக்கையில்
நாய்போல குரைப்பதன்றி
வேறெதைத்தான் கூற முடியும்?
கடவுளாகவே இருந்தாலும்?

நூற்றாண்டுகளின் சர்ப்பம் – காஸ்மிக் தூசி கவிதை

கொசு கூட
உள் நுழைய முடியாதபடிக்கு
பாதுகாப்பாய் வலையடித்த
சாளரம் வழி
எப்படியோ நுழைந்து
வீட்டின்
வரவேற்பறை வரை
வந்து விடுகிறது
தன்னைத் தானே விழுங்கும்
சர்ப்பம்.

வாலைக் கவ்வி
விழுங்க முயன்று
மீள முடியாமல்
முறுக்கித் திருகி
பித்தளை வளையம்போல
செய்வதறியாது திகைத்து நிற்கும்,
கூடத்தின் நடுவில்.

தன்னைத்தானே
தளர்த்திக்கொண்டு
களைப்பில்
செயலற்று கிடந்தபின்
திடீரெனெ விழித்தெழுகையில்,

வாந்தியெடுத்த வால்
நினைவுக்கு வர,
அவசரமாய்
விழுங்க முயன்று
மீள்வினையின் சமன்பாடாய்
முறுக்கி நிற்கும்
மறுபடியும்.

இமைக்க முடியா
தம் விழிகளால்
பக்தர்களை இடைவிடாது
வெறித்தபடி
பிரகாரத்தில்
நிற்கும் சர்ப்பங்கள்

மின் விசிறியின் சுழற்சியில்
துடிதுடித்துப்பறக்கும்
காலண்டரில்
பெரியாழ்வார் பல்லாண்டு கூறிய
பள்ளி கொண்டானுக்குப் பின்புறம்
படமெடுத்து
படுத்த பைந்நாகமாய்
ரப்பர் குழாயைப்போல
பாற்கடலின் மீது மிதந்து
நெளிந்திருக்கையில்

குங்குமம் பூசி
பிய்த்தெடுத்த சாமந்திப்பூ
தூவப்பட்ட தலையுடன்
குருக்களின்
தீபம் ஏற்றிய தட்டை
அலட்சியப்படுத்தியபடி
எழுந்து நிற்கையில்,

ஏழுதலைகளுள்
தன் வாலை விழுங்க
எந்த வாயைத் தேர்ந்தெடுப்பது
என்ற குழப்பத்தை
அவற்றின் கண்களில்
நீங்கள் கவனித்ததுண்டா?

குவாண்டம் சமன்பாடுகள்
எளிதில் நிறுவமுடிகிற
மாற்று உலகம்
நம் காது மடல்களின் விளிம்பில்
கன்னக் கதுப்பின் தசையில்
படிய மறுத்து
துருத்திக்கொண்டிருக்கும்
தலைமுடியில் உரசி நிற்கையில்
எப்ப வேண்டுமானாலும்
நிகழும் அதன் வருகை.

புராண உலகத்திலிருந்து
நிகழ்காலத்துக்குள்
அத்துமீறி
நுழைந்து விடும் சர்ப்பத்தை
அஞ்சத்தேவையில்லை.
காலால்
தரையில் உதைத்து தட்டினால் கூட
போதுமானது.

காது கேளாதுதான்
என்றாலும்
தரையின் அதிர்வுகளைப்போலவே
உங்களின் எண்ணத்தையும்
தன் எண்ணற்ற பாதங்கள் வழி
உணர்ந்து விடும்.

கோடை மழையில்
நனைந்த
வண்டியின் பாரக்கயிறு
கற்தரையில் இழுபடுவதைப்பதைபோல
தன் கிழ உடலை இழுத்துக்கொண்டு
சுவரோரம் சென்று
மறைந்துவிடும்.

தன்னைத்தானே விழுங்கும் சர்ப்பம்
ஆகஸ்ட் ஹெக்குலேயின்
பென்ஸீன் வளையத்தைப்போல
தோற்றமளிப்பதில்லை
என்பது மட்டுமல்ல.
கனவிலும் நிஜத்திலும்
எப்ப வரும்
என்றறியவும் இயலாது.

இப்போதுங்கூட ஒன்று
இந்த அறையில் தான்
எங்கோ ஒளிந்திருக்கிறது
அப்படியே இருக்கட்டும்.
கைதொடு தூரத்தில் இருந்தாலும்
அவற்றை கண்டு கொள்ளாதீர்.

நீங்கள் கண்டுகொள்ளாதவரை
அவைகளும்
உங்களை கண்டுகொள்வதில்லை.

நிழல்களின் புகலிடம் – காஸ்மிக் தூசி கவிதை

என் இருப்பிலிருந்து
பிரித்துவிட முடியாதபடிக்கு
ஒன்றி பதுங்கியிருக்கின்றன
எனக்குத்தெரியாமல்
எப்படியோ
எனக்குள் குடியேறிவிட்ட
நிழல்கள்.

எங்கிருந்தோ வந்து
திடீரென நாற்காலி ஏறி
ஒண்டி அமர்ந்துகொள்ளும்
பூனைக்குட்டியைப்போல
என் வெம்மையின் பாதுகாப்பில்
வாழ பழகிவிட்டவை

அவைகளுள்
ஆகப்பெரியது ஒன்று
மாலைநடை செல்கையில்
விட்டு வெளியேறுவது போல
உடலிலிருந்தும் பிரிந்து
விலகி எனை தொடர்ந்து வரும்
கோயில் தெருவை வந்தடைந்து
தேரடித்தெருவில் நுழையும்போது
தடயமின்றி மறைந்துவிடும்

இதோ அகன்று விட்டது
என நிம்மதி அடைந்து
குறுக்குச்சந்தை விட்டு
வெளியேறுகையில்
பழகிய புலியைப்போல்
திரும்ப வந்து
அடைந்துகொள்ளும்

எப்படியாவது
தப்பிவிடலாம் என
விரைந்து ஓடுவேன்
விடாமல்
எனை துரத்தும்
என் நிழல்கள்.

என்னுடையது – காஸ்மிக் தூசி கவிதை

எதையாவது ஒன்றை
எழுதும்போதும்
எதையாவது ஒன்றை
கடன் வாங்க
வேண்டி இருக்கிறது
எவருக்கோ உரியதை
அவர் அனுமதி இன்றி
எடுத்துக்கொள்ள
வேண்டி வருகிறது

ஒரு எண்ணம்
ஒரு படிமம்
ஒரு சிந்தனை
ஒரு சொல்
ஒரு எழுத்து
மற்றும்
இவற்றைத்தாண்டியும்
இவற்றில் அடங்காததுமான
ஏதோ ஒன்று
அல்லது
ஒன்றுக்கும் மேற்பட்டது.

யாரோ ஒருவரின்
உடலில் இருந்துகொண்டு
எவரோ ஒருவரின்
இருக்கையில்
அமர்ந்து கொண்டு
பாதங்களிலில் படிந்துவிட்ட
துல்லியமாக
குறிப்பிட்டுச் சொல்ல முடியாத
காலத்தின் தூசை
துடைக்க முயன்றபடி

எதைப்பற்றியோ
எவரோ ஒருவர்
எப்பவோ
கற்பிதம் செய்தது போல
இதோ,
எழுதி முடித்து விட்டேன்.

இதில்
என்னுடையது
என்பது
எது?