அதிர்ஷ்ட கணக்கு

ஸ்ரீதர் நாராயணன்

‘பாட்ரீஷியா! இது வின்செண்ட் வர்கீஸ். வங்கிக் கணக்கை முடித்துக்கொள்கிறாராம். மீதமிருக்கும் பணத்தை பைசல் பண்ணி அனுப்பி விடமுடியுமா? நான் வெளிக்கிளம்பிக் கொண்டே இருக்கிறேன்’ என்று எபோனிக் ஆங்கிலத்தில் தடதடத்துக் கொண்டே போன பெண்மணி தன்னுடைய கனத்த சரீரத்தை என் பக்கமாக திருப்பி, ‘உங்களுக்கு உதவி செய்ததில் எனக்கு மட்டற்ற மகிழ்ச்சி. மீதியை பேட்டி கவனித்துக் கொள்வார்’ என்று சொல்லிவிட்டு அசைந்தாடியபடி விலகிச் சென்றார். அவருடைய கூந்தல் உண்மையானதாக இருக்கும்பட்சத்தில் அதன் நெளிவு வளைவுகளை பாதுகாக்க தினமும் இரண்டு மணிநேரமாவது செலவு பிடிக்கும் என நினைத்தேன். அந்த அமைதியான வியாழக்கிழமை மதியத்தில் வங்கியில் மருந்துக்குக் கூட கூட்டம் இல்லை.

உங்களுக்கு எப்படி உதவி செய்யட்டும்?’ கனமான குரலில் கேட்ட பெண்மணியைப் பார்த்ததும் எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. பாட்ரீஷியா அம்மையார் எங்கள் குடியிருப்பை சேர்ந்தவர்தான். எங்கள் பகுதி செவன்த் டே சர்ச்சின் கோயர் குழுவுக்கு ஒருங்கிணைப்பாளர். அவருக்கு பார்வை குறைபாடு உண்டு என்று எனக்கு தெரியும். அவரெப்படி வங்கி காசாளர் மேஜையில்?

‘ஹலோ மிஸஸ். கிரோஸ்ஸட். எப்படி இருக்கிறீர்கள்? என்னுடைய செக்கிங் அக்கௌண்ட்டை மூட வேண்டும்’ என்றேன்.

‘*ஷனா டோவா மிஸ்டர் வர்கீஸ். நான் பிரமாதமாக இருக்கிறேன். உங்கள் கணக்கு எண்ணைச் சொல்ல முடியுமா?’

அவர் முன்பிருந்த சராசரிக்கும் அகலமான கணிணி திரையும், நீலவண்ணத்தில் ஒளிரும் விசைப்பலகையும் அவருடை பார்வைக்குறையை நிவர்த்தி செய்ய உபகாரமாக இருக்கும் என்று புரிந்தது..

மேஜைக்கு அப்புறம் இருந்துகொண்டு கணிணி திரையில் என் வங்கி கணக்கைப் பற்றிய விவரங்களை தேடத் தொடங்கினார். இப்புறம் நின்றுகொண்டே அந்த வங்கியை சுற்றி நோட்டம் விட்டேன். விஸ்தாரமான கண்ணாடிகளுக்கு வெளியே நிச்சலனமான சாலை நீண்டு கிடந்தது. எத்தனை நாட்கள் அந்த சாலையில் நடந்து சென்றிருக்கிறேன். முனை திரும்பியதும் சின்ன பார்பர் ஷாப் வரும். அதன் முன்னே இருக்கும் பஸ் ஸ்டாப்பில் ஒரு மணிக்கொரு முறை 24-S பஸ். மாலை ஐந்து மணிக்கு அந்த பஸ்ஸைப் பிடித்தால் ஐந்தே காலுக்கெல்லாம் வீட்டுக்கு போய்விடலாம். மீண்டும் காலை எட்டு மணி பஸ் பிடித்தால் எட்டேகாலுக்கு அதே பார்பர் ஷாப். இதே தெருமுனை. இதே தெரு. இப்படியே நடந்து எதிரிலிருக்கும் அலுவலக கட்டிடத்தில் புகுந்தால் எட்டரைக்கு வேலையை டாணென்று தொடங்கி முதல் சர்வீஸ் டிக்கெட்டில் என் பெயரை எழுதியிருப்பேன். என்றாவது ஐந்து நிமிடங்கள் தாமதமானாலும், ஸ்காட்டோ, ரிக்கியோ முதல் டிக்கெட்டை தவிர்த்து அடுத்த டிக்கெட்டைத்தான் எடுப்பார்கள். ‘த டே ஷுட் ஸ்டார்ட் வித் வின்செண்ட் நேம் ஒன்லி’ என்று சிரிப்பார்கள். ‘நீதான் நமது டீமின் லக்கி மஸ்காட்’.

ஒன்றா, இரண்டா… கிட்டத்தட்ட ஏழு வருடங்கள் விடாமல் செய்து வந்த வேலை. இன்றோடு எல்லாவற்றுக்கும் தலைமுழுகிவிட்டு ஊரைப் பார்க்க புறப்பட்டாயிற்று. இந்தியா போனால் புவனேஷ்வரோ, சண்டிகரோ, குர்கானோ… இப்போதைக்கு எதுவும் ஸ்திரமில்லை.

‘ஏன் திடீரென வங்கிக் கணக்கை மூடுகிறீர்கள் மிஸ்டர். வர்க்கீஸ்?’ இயல்பாக விசைப்பலகையை இயக்கிக் கொண்டே கேட்டார் பாட்ரீஷியா.

‘வேலை தீர்ந்துவிட்டது. ஊருக்குப் போகிறேன்.’

‘ஓ! எவ்வளவு வருடங்களாக ஈஸ்டனில் இருக்கிறீர்கள்?’

‘இருக்கிறது என்ன… இருக்கிறது. இருந்தேன். இன்றோடு சரியாக இரண்டாயிரத்து ஐநூறு நாட்கள்’

நாட்களின் எண்ணிக்கையைக் கேட்டு சிரித்தார் பாட்ரீஷியா. இரண்டாயிறத்து ஐநூறும் ஒரே மாதிரியான அச்சில் வார்த்த இரண்டாயிரத்து ஐநூறு நாட்கள். அந்த சிறிய ஊரில், கடந்த ஏழு வருடங்களில் பெரிதாக எதுவும் மாறியதில்லை. அதே தபால் அலுவலகம், அதே இலியாஸ் மளிகைக் கடை, அதே பால் பண்ணை, அதே ஸ்டார்பக்ஸ். காப்பி கொடுக்கும் கேத்தி அம்மையார் கூட மாறியதில்லை. ஆனால் அவருடைய புன்னகை மட்டும் எப்போதும் புதியதாக இருக்கும். ஆம். ஒரே மாதிரியான நாட்கள்தான் என்றாலும் எப்போதும் ஏதோ ஒரு புதுமை நிகழ்ந்துவிடுகிறது. ‘ஷனா டோவா’ என்று பாட்ரீஷியா வாழ்த்தியது போல அவருடைய நம்பிக்கைக்குகந்த இந்த பரிசுத்த புத்தாண்டு துவக்கத்தில் எனக்கு என்ன புதுமை காத்திருக்கிறதோ.

‘இன்றேவா காலி செய்துகொண்டு போகிறீர்கள்?’ எனக் கேட்டார்.

‘காலியெல்லாம் காலையே செய்தாகிவிட்டது. நீங்கள் இப்பொழுது கணக்கை முடித்து பணத்தைக் கொடுத்தால், இதோ பத்து நிமிஷத்தில் 521-E பஸ்ஸில் புறப்பட்டுவிடுவேன்’ என்றேன்.

பஸ்ஸில் ஏறினால், ஒன்றரை மணிநேரத்தில் நியுயார்க் நகரத்திற்குள் புகுந்து, இரண்டு சப்வே மாறி, ஒரு ஏர்ட்ரைன் பிடித்தால் ஜே எஃப் கே ஏர்போர்ட். சாமான்கள் எல்லாம் முன்னமேயே பேக்கேஜ் சேவையில் அனுப்பிவிட்டார்கள். இந்த கைப்பையோடு நியுயார்க் நகரை ஒருமுறை கடைசியாக வலம் வந்துவிட்டு ஊர் போய்ச் சேர வேண்டியதுதான்.

‘இன்று மாலை ஷோஃபார் வழிபாட்டுக்கு நீங்கள் இருக்கமாட்டீர்களா?’ என்றுக் கேட்டார். நான் ஊரில் இருந்தபோதெல்லாம் இவ்வளவு சிரத்தையாக பக்தி செய்ததில்லை அம்மணி. இங்கு வந்துதான் தனிமையால் உந்தப்பட்ட ஆத்ம பரிசோதனைகள் எல்லாம் என நினைத்துக் கொண்டேன்.

‘ம்ஹூம். இன்னும் நான்கரை மணிநேரத்தில் ஃப்ளைட்டில் இருக்க வேண்டும்’ என்றேன்.

‘பிரச்னையேயில்லை. உங்கள் கணக்கை மூடியாகி விட்டது. உங்கள் கணக்கில் $252 டாலர்களும் 44 செண்ட்களும் இருக்கின்றன. கேஷாக வாங்கிக்கொள்கிறீர்களா இல்லை, ட்ராவலர்ஸ் செக்கா?’

டாலர் நோட்டின் பச்சை நிறத்திற்கு இந்தியாவில் தனி மவுசு உண்டு. ஏர்போர்ட் பணியாளரிலிருந்து டாக்ஸிக்காரர்வரை டாலர் நோட்டை தடவி தடவிப் பார்த்து வாங்கிக் கொள்வார்கள். காசாகவே வாங்கிக் கொள்கிறேன் என்று புன்னகத்தேன்.

‘சின்ன நோட்டுகளா, பெரிய நோட்டுகளா?’

‘ஆங்… பெருசாவே கொடுங்களேன்’ என்று சொன்னவன் திடீரென ஞானோதயம் பெற்றவனாக

‘இல்ல ஒரு நூறும், மிச்சத்தை இருபது இருபது பில்லா கொடுத்திருங்க’ என்றேன்.

ஒற்றைத்தாள்களாக கொடுக்காவிட்டால் நல்லது.

முதலில் நூறை கையிலெடுத்தவர், நான் மாற்றி சொன்னதும், வேகமாக இருபது டாலர் பில்லை எடுத்தார். பிறகு அதன் மேல் வரிசையாக பன்னிரெண்டு நூறு டாலர் பில்களை அடுக்கினார். அதன் மேல் ஒரு பத்து டாலர் நோட்டு. பிறகு சில்லறைகளை எண்ணி எடுத்தார். மீண்டும் வரிசைகிரமமாக எல்லாவற்றையும் எண்ணி அடுக்கி ஒரு கவரில் போட்டு நீட்டினார். நோட்டு டினாமினேஷன் மாறிப் போய்விட்ட உணர்வே இல்லாமல் சிரித்துக் கொண்டே ‘உங்கள் பிரயாணம் இனிமையாக நடந்தேற வாழ்த்துகள்’ என்றார்.

பேட்ரீஷியா கொடுத்த கவரில் அளவுக்கு அதிகமான பணம் இருக்கிறது என்பதை நன்றாகவே உணர்ந்திருந்தேன். அதை சொல்லி அந்தக் கவரை பேட்ரிஷியாவிடம் திருப்பிக் கொடுத்து சரியான பணத்தை வாங்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, அவர் கொடுத்த பணத்தை நான் வாங்கிவிட்டிருந்தேன். அனிச்சையாக ‘தாங்க்ஸ்’ என்று சொல்லிவிட்டு திரும்பி நடக்க ஆரம்பித்தேன். லேசாக வியர்க்கத் தொடங்கியிருந்த நெற்றியை கைக்குட்டையால் ஒற்றிக்கொண்டே வங்கியை விட்டு வெளியே வரும்வரை பெரிதாக ஏதும் தோன்றவில்லை. என்னிலிருந்து பிரிந்து நானே என்னை ஆச்சரியமாக பார்த்துக் கொண்டிருக்க, தெருவில் இறங்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன். மனசு தானாக கணக்குப் போட்டுப் பார்க்கத் தொடங்கியது.

முழுவதுமாக ஆயிரத்து இருநூற்று டாலர்களும் சொச்சமும். கண்பார்வை குறைபாடாலோ, வேறு ஏதோ குழப்பத்தாலோ, பாட்ரீஷியா அம்மாள் டினாமினேஷன் மாற்றி கொடுத்ததில் கிட்டத்தட்ட தொள்ளாயிரம் டாலர்கள் அதிகம். இந்திய மதிப்பில் ஐம்பதாயிரத்திற்கு சற்று அதிகமான பணம். வேகமாக நடந்து முக்கு திரும்பிததும் 521-E கிளம்பத் தயாராக நின்றுகொண்டிருந்தது. ஒரு நொடி… வங்கிக்கு திரும்பிச் செல்லும் உந்துதல் ஏற்பட சற்று தயங்கி நின்றேன். ‘வந்து ஏறிக் கொள்’ என்று பஸ் டிரைவர் கையைக் காட்ட, அதையே சமிக்ஞையாக ஏற்றுக்கொண்டு, மனசை உதறிக்கொண்டு பஸ்ஸில் ஏறிவிட்டேன்.

எதிர்சீட்டில் அமர்ந்தபடி புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருந்த பெரியவர் நட்போடு புன்னகைத்தார்.

‘பாருங்கள், இதில் ஒன்றும் பெரிய விஷயமில்லை. ஏழு வருடங்கள் வரி கட்டியிருக்கிறேன். சோஷியல் சர்வீஸ்க்கு பணம் அழுதிருக்கிறேன். பீட்ஸா கடைகளில் குழந்தைகள் நல நிதிக்கான உண்டியலில் சில்லறை போட்டிருக்கிறேன். காப்பி கடைகளில் கிடைத்த பென்னிகளை அங்கேயே விட்டுவிட்டு வந்திருக்கிறேன். லைப்ரரி, அல்ஸ்மைர் நிதி, சர்ச் நன்கொடை… இதில் எதையும் நான் இனி இருந்து அனுபவிக்க முடியுமா? ஆற அமர கூட்டிக் கழித்துப் பார்த்தால் பல்லாயிரங்களுக்கு மேல் இந்த ஊருக்காக அழுதிருக்கிறேன். அதற்குமுன்னால் இந்தப் பணம் எம்மாத்திரம்?’ என்று கேட்க மிக விரும்பினேன்.

இந்த நஷ்டத்தை வங்கி யார் மேல் சுமத்தும்? என்றக் கேள்வி மனதின் ஓரத்தில் ரம்பமாக அறுத்துக் கொண்டிருந்தது. பார்வை குறைபாடுள்ள பேட்ரீஷியா மேலா? இல்லை அந்த அலங்கார பொய்க்கூந்தல் அம்மிணி மேலா? இல்லை வேறெதுவும் அநாமத்து கணக்கில் எழுதி விடுவார்களா.

‘நன்றாக நினைவிருக்கிறது ஆபீசர். பஸ்ஸில்தான் போகிறேன் என்று சொன்னான். இப்போதே நீங்கள் காரில் போனால்…’ என்று பேட்ரீஷியா அம்மையார் போலிசுக்கு தகவல் சொல்வது போல் காட்சி மனதில் ஓடியது. எப்படியும் பஸ்ஸை தாண்டி போலிஸ்கார் யாரேனும் வந்து குறுக்கே மறித்து நிறுத்துவார்கள் என்பதில் நிச்சயமாக இருந்தேன். ஆம். அதிர்ஷ்டம் எனப்தெல்லாம் சுத்த மாயை. ஒன்று கூடினால் மற்றொன்று குறையத்தான் வேண்டும்.

ஆனால் இன்று நான் செய்ததற்கு பெயர் திருட்டு. இன்னும் சொல்லப்போனால் துரோகம் எனலாம். ஏதோ ஒரு நம்பிக்கையில்தான் அந்த ஆபீசர் என்னை பேட்ரீஷியா அம்மையாரிடம் தனியே விட்டுச் சென்றிருப்பார்? சேச்சே… பார்வை குறைபாடுள்ளவர்களை ஏன் வங்கியில் டெல்லர்களாக வைத்திருக்கிறார்கள்? மாற்று திறனாளிகளை ஊக்குவிப்பதில் என்ன தவறு? ஈஸ்டன் எலிமெண்ட்ரி பள்ளியில், குழந்தைகளுக்கு மாற்று திறனாளிகள் எப்படி எல்லா வேலையையும் தங்குதடையில்லாமல் செய்ய முடியும்… எம்மாதிரியான உபகரணங்கள் தேவைப்படும் என்று டெமோ செய்திருந்ததை பேப்பரில் படித்திருக்கிறேன். பேட்ரீஷியா அம்மாள் போன்ற எத்தனை பேர்கள் தன்னம்பிக்கையுடன் வாழ்கிறார்களோ. போயும்… போயும்… அவருடைய நம்பிக்கையை குலைக்கும்படியான காரியத்தை செய்யலாமா.

நியூயார்க் நகரில் ஃப்ராங்க்ளின் அவென்யூவை தவறவிட்டு ரோத்மென்ஸ் வரைப் போய் பிறகு வேறு சப்வே பிடித்து மாறி ஒருவழியாக ஹோவார்ட் பீச் போய் சேரும்போதே இரண்டு மணி நேரம் ஆகிவிட்டது. மூன்று டாலர் எள்ளாகிப் போனது. ஏர் ட்ரெயின் பிடித்து ஏர்போர்ட் வந்து சேர்வதற்குள் சட்டையெல்லாம் தொப்பலாக நனைந்துவிட்டது. யாராவது ‘ஆர் யூ ஆல்ரைட்’ என்று கேட்டிருந்தால் ‘ப்ளீஸ் கால் த ஆம்புலன்ஸ்’ என்று நொறுங்கியிருப்பேனா இருக்கும். சட்டைக்காலர் அருகே மைக்கில் கண்ட்ரோல் ரூமுடன் தொடர்புகொண்டே நீட்டிய துப்பாக்கியுடன் போலீசார் எப்போதும் முன்னே வந்து நிற்பார்கள் என எதிர்பார்த்தபடியே இருந்தேன்..

‘ஈஸ்டனில் பாங்கா? அது எங்கே இருக்கிறது… நான் மேன்ஹாட்டன் ஹாலிடே-இன் ஓட்டலில் தங்கியிருந்தேன். இப்பொழுதுதான் செக் அவுட் செய்து நேரே ஏர்போர்ட் வருகிறேன்’ என்று டபாய்த்தால் நம்பிவிடுவார்களா. பொய் சொன்னதற்கும் சேர்த்து முட்டியே பெயர்ப்பார்களா.

குவைத் ஏர்வேஸ் கவுண்ட்டரைத் தேடிப் பிடித்து க்யூவின் வாலில் ஒட்டிக் கொண்டு நின்றேன். போர்டிங் பாஸ் வாங்கி,பாதுகாப்பு சோதனைகளை கடந்து போனால் அரைமணியில் ஃப்ளைட் கிளம்பிவிடும். அடுத்த பன்னிரெண்டு மணிநேரங்களில் குவைத். அங்கிருந்து உடனே சென்னை. ‘தாய்மண்ணே வணக்கம்’ என்று தரையில் முத்தமிட்டு புளகாங்கிதப்படலாம். அவ்வப்போது கண்ணோரங்களால் ஏதும் போலிஸ் தொப்பி தெரிகிறதா என்று தேடிக் கொண்டிருந்தேன்.

‘ஃப்ரீஸ்… அப்படியே நகராம நில்லுங்க’ என்று ப்ரூஸ் வில்லிஸ் சாயலில் யாரேனும் குறுக்கே ஓடினால் என்ன செய்வது? தடாலென குப்புற விழுந்து மறைத்துக் கொள்ள வேண்டுமா? விழுவதுதான் விழுகிறோம் ப்ரூஸ் வில்லிஸ் காலிலே நேரடியாக விழுந்து ‘பாருங்க… இது என் தப்பில்லை. ஏதோ கணநேர சபலம்’.

ஒருவகையில் நான் அசம்பாவிதம் ஏதாவது நடக்க வேண்டும் என்றே எதிர்பார்த்திருந்தேன். நிம்மதியாக ஊருக்கு போய்ச் சேர்வது முடியாது என்றே தோன்றியது. பேட்ரீஷியா அம்மையார் கொடுத்த கவர் பையில் கனக்க, ஏதாவது குப்பைத் தொட்டியில் போட்டுவிட்டு ‘தொலைந்தது பாரம்’ என்று போய்விடலாமா என்று தோன்றியது. பணத்தை போடும்போது யாரேனும் பார்த்து சந்தேகப்பட்டு பிடித்தால், அதை விளக்க மேலும் சிக்கல். நாயை அடித்துப் போட்டுவிட்டு அதன் பீயை சுமக்கும் கதையாகிவிட்டது.

குவைத் ஏர்வேஸ், டிக்கெட் கவுண்டரில் இருந்த மொட்டைத்தலையர், குடைமிளகாய் மூக்கோடு நெடுநெடுவென ஆறரை அடிக்கு இருந்தார். பாஸ்போர்ட், டிக்கெட் எல்லாவற்றையும் சேகரித்துக் கொண்டு பரீட்சித்துப் பார்த்தவர், புன்னகை மாறாமல் ‘இப்படிக் கொஞ்சம் ஓரமா நில்லுங்க’ என்று சொல்லிவிட்டு அடுத்திருந்த தெலுங்கர் குடும்பத்தை கவனிக்கப் போய்விட்டார். இப்பொழுது என் சந்தேகம் ஏறக்குறைய ஊர்ஜிதமாகிவிட்டது. வாயை வைத்துக் கொண்டு சும்மா இல்லாமல் ‘இன்றே ஊருக்குப் போகிறேன். இன்ன பஸ்ஸில் ஏறி இன்ன நேரத்தில் போகிறேன்’ என்று வரிசையாக உளறி வைத்துவிட்டு வந்திருக்கிறேன். ட்ரேஸ் செய்வது எவ்வளவு சுலபம் என்று நினைத்து மறுகிக் கொண்டிருக்கும்போது தோளில் ‘பட்’டென ஒரு கை விழுந்தது. திரும்பிப் பார்த்தால் ‘க்றிஸ் சீகல்’ என்று நேம்பேட்ஜ் பளபளக்க தொளதொள கால்சராயில் ஓர் ஆள் நின்றிருந்தார். நிச்சயம் போலிஸ் இல்லை. ஏதும் FBI கிப்பியையாக இருக்கலாம் என நினைத்தால், குவைத் ஏர்வேஸ் மானேஜர் என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார்.

‘வாருங்கள் அந்த அறைக்குப் போகலாம்’ என்று ஏறக்குறைய நெட்டித் தள்ளிக் கொண்டு போனார்.

உள்ளே நுழைந்ததும் விலங்கை மாட்டுவார்களா, இல்லை ஓரமாக குத்தவைத்து உட்காரச் சொல்வார்களா என்று திகிலோடு எட்டிப் பார்த்தால் நல்லவிதமாக நாற்காலியெல்லாம் போட்டிருந்தார்கள். ‘பாருங்கள்… மிஸ்டர். வர்கீஸ்..’

‘நீங்கள் வின்செண்ட் என்றே அழைக்கலாம்’.

‘ஆங்… மிஸ்டர் வின்செண்ட்… உங்கள் பாஸ்போர்ட்டைக் கொஞ்சம் கொடுக்கிறீர்களா’ என்று வாங்கி பல்வேறு கோணங்களில் புரட்டிப் புரட்டிப் பார்த்தார்.

‘பாருங்கள் உங்கள் வீசா எப்போதோ, இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே முடிந்துவிட்டிருக்கிறது’ பார்வையிலேயே பல நூறு சந்தேகக் கணைகளை தொடுத்து முறைத்தார்.

‘சார்… அது நான் இந்தியாவிட்டு வரும்போது வாங்கிய வீசா. அடுத்து இங்கு அமெரிக்காவில் இருந்தபடிக்கே எக்ஸ்டெண்ட் பண்ணினேன். இதோ இமிகிரேஷனிலிருந்து பெறப்பட்ட அப்ரூவல் நோட்டீஸ் தனியாக இருக்கிறது பாருங்கள்’

‘ஆங்… நான் நினைத்தேன்’ பார்வையை சிநேகமாக்கிக் கொண்டு புன்னகைத்தார். ‘ஆனால், பாருங்கள், நீங்கள் போகும் விமானம் நேராக குவைத் போவதில்லை. வழியில் லண்டனில் ஒரு டெக்னிக்கல் ஸ்டாப் இருக்கிறது. எரிபொருள் நிரப்புவதற்காக. அங்கே உங்கள் பாஸ்போர்ட்டை ஒத்துக்கொள்ள மாட்டார்கள். உங்கள் புக்கிங் ஏஜெண்ட் தவறாக பதிவு செய்துவிட்டார்’

‘ஏன்? நானா ஃப்யூயல் நிரப்பப் போகிறேன்… நான் பிளேனை விட்டே இறங்க மாட்டேன் சாமீ. என் அம்மா மேல் சத்தியம் செய்து சொல்கிறேன்’ என்று படபடத்தேன்.

அவர் சிரித்துக் கொண்டே ‘உங்கள் பேரில் ஒரு பிரச்னையுமில்லை மிஸ்டர் வின்செண்ட். லண்டனில் ஒரு செக்யூரிட்டி செக் இருக்கிறது. உங்கள் பாஸ்போர்ட்டை பரிசோதிப்பவர்கள் நீங்கள் ஓவர்ஸ்டே செய்திருக்கிறீர்கள் என்று அமெரிக்காவிற்கு திருப்பி அனுப்பிவிடுவார்கள். இது ஒரு வேண்டத்தகாத நடைமுறைச் சிக்கல். ஆனால் அதற்கு நாம் என்ன செய்வது? வேறு வழியில்லை பாருங்கள். உங்கள் பிரயாணத்தை கேன்சல் செய்ய வேண்டியதுதான்’

‘ஐயன்மீர்! நான் இங்கே வீடு, காரெல்லாம் ஒட்டுமொத்தமாக தலைமுழுகிவிட்டேன். இங்கு தங்குவதற்கு என்று ஒன்றுமே இல்லை. எப்படியும் இந்தியா போயே ஆகவேண்டும்’ என்று மனதால் கதறியபடி க்றிஸ்ஸிடம் வேறு என்னென்ன வாய்ப்புகள் இருக்கிறது என்று கேட்டேன். ஈஸ்டனில் வங்கியின் நாள்க் கணக்கை முடிக்கும்போது நிச்சயம் பாட்ரீஷியாவின் தவறு வெளியாகியிருக்கும். அந்த சிறிய வங்கிக்கிளையில் இன்று முழுவதும் நானொருவன் மட்டும்தான் பரிவர்த்தனை செய்திருப்பேனாக இருக்கும். ஒரு பார்வை குறைவுள்ளவரை ஏமாற்றிவிட்டு எங்கே தப்பித்து ஓடப் பார்க்கிறாய் என்று ஈஸ்டன் நகர ஷெரீஃப் கைது செய்து கொண்டுபோய் கவுண்டி சிறையில் ஆயுளுக்கும் அடைத்து வைக்கும் சாத்தியக்கூறுகள் பிரகாசமாக தெரிந்தன..

க்றிஸ் தன்னுடைய கோட் பட்டன்களை திருகிக்கொண்டும், கணிணித் திரையை மேய்ந்துகொண்டும், ஃபோனில் பேசிக்கொண்டும், காப்பியை குடித்துக் கொண்டும் மேலும் சில நிமிடங்களைப் போக்கியவர்,

‘நாளைக் காலை ஒன்பதரைக்கு புறப்படும் ஃப்ளைட் நேராக குவைத் போகிறது. அதில் ஓர் இடம் இருப்பதாக அசார் சொல்கிறார். இன்றைய பிரயாணத்தை ரத்து செய்துவிட்டு நாளைக்கு போவது ஒன்றுதான் உங்கள் பிரச்னைக்கான ஒரே தீர்வு. உங்களுக்கு சௌகரியப்படுமா?’

‘என்னை நடை பயணமாக இந்தியா அனுப்பினாலும் எனக்கு சௌகரியமே. இப்போது நானென்ன செய்ய வேண்டும்?’ என்றேன். தொலைந்துபோன மூச்சு திரும்பக் கிடைத்தது போல் இருந்தது.

‘மிக நல்லது. அசார் உங்களுக்கு உதவுவார்’ என்று மீண்டும் மொட்டைத்தலையரிடம் அனுப்பி வைத்தார்.

மீண்ட உற்சாகத்தோடு குடைமிளகாய் மூக்கரிடம் வந்து நின்றேன். அதே மாறாத பிளாஸ்டிக் புன்னகையுடன் பார்த்தவர்

‘இது நான்-ட்ரான்ஸ்ஃபரபிள் டிக்கெட் சார். அதனால் உங்கள் இன்றைய டிக்கெட்டை கேன்சல் செய்து விட்டேன். உங்கள் வங்கிக் கார்டுக்கே பணம் திருப்பியாகிவிட்டது. புதிய டிக்கெட்டிற்கு எப்படி பணம் செலுத்தப் போகிறீர்கள்?’

‘ஐயய்யோ. அது டெபிட் கார்டாச்சே. அந்த வங்கிக் கணக்கை இன்னிக்குத்தானே மூடினேன்? எவ்வளவு பணம் திருப்பினீர்கள்?’ என்றேன் பதட்டமாக.

‘தொள்ளாயிரத்து எண்பது டாலர்கள். அதிலொரு சிக்கலும் இருக்காது சார். நீங்கள் உங்கள் பாங்க்கை தொடர்புகொண்டு கேட்டுக்கொள்ளுங்களேன். புதிய டிக்கெட்டிற்கு ஆயிரத்து இருநூற்று பதினேழு டாலர்கள் ஆகிறது’ என்றார்.

சம்பிரதாயங்களை முடித்துக் கொண்டு டிக்கெட்டும் போர்டிங் பாஸுமாக திரும்பும்போது மனம் வேகமாக கணக்குப் போட ஆரம்பித்தது. பேட்ரீஷியா அதிகப்படியாக கொடுத்த பணம், பேங்கிற்கு திரும்பிப் போய் விடும் என்றாலும் கூட்டிக்கழித்துப் பார்த்தால் எண்ணிக்கையில் எனக்கு நட்டம்தான். ஆனால் பாருங்கள், பாட்ரீஷியாவின் பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு வராவிட்டால் இப்போது இந்திய பிரயாணம் சிக்கலாகியிருக்கும் பாருங்கள். ஒன்று குறைந்தால் மற்றொன்று கூடிப் போகிறது.

சௌகரியமான நாற்காலியைத் தேடி அமர்ந்து கால்நீட்டி சாய்ந்துகொண்டேன். அருகிலிருந்த நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருந்த சிறுமியிடம் புன்னகைத்து ‘*ஷனா டோவா’ என்றேன். இனி காலை ஒன்பது மணிவரை நிம்மதியாக கிடந்து உறங்கலாம்.

*Shannah Tovah:- சப்பாத்தில் (Shabbhat) நம்பிக்கை வைத்திருக்கும் கிறிஸ்துவ சர்ச்களை சேர்ந்தவர்கள் அதி பரிசுத்த நாளன்று (Rosh Hashanah) ஒருவரையொருவர் வாழ்த்திக் கொள்வது. யூத புதுவருடம் இந்நாளில்தான் தொடங்குகிறது என்பது நம்பிக்கை. இவ்வருட (2014) ரோஸ் ஹஸன்னா செப் 25ம் கொண்டாடப்பட்டது.

Advertisements

2 comments

  1. இந்த கதைக்கு அதிர்ஷ்ட கணக்கு என்பதை விட DIVINE RETRIBUTION என்றே வைத்திருக்கலாம். கதையோட்டம் சுற்றுப்புற வர்ணனைகளைத்தவிர்த்து கதா நாயகனின் guilty conscience reactions பற்றியதாக இருந்திருந்தால் நன்றாக இருக்கும்.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s