– ஸ்ரீதர் நாராயணன் –

வழுவழுப்பான சிறிய கூழாங்கல்லால் இடறப்பட்டோ
வன்மத்துடன் பாய்ச்சப்பட்ட கோடரியாலோ
வெறுமையான வயோதிக நொடிகளுக்குள்
புதைந்து போயோ

இலைச்சருகென இயல்பாக உதிர்ந்தபடியோ
மனக் கொந்தளிப்போடு மலையுச்சியிலிருந்து குதித்தோ

உற்றார் எல்லோரும் கொண்டாடும்
பொலிவான வாழ்க்கை முடித்து
வரலாற்று நாயகராகவாகவோ

துப்பாக்கிகுண்டின் விரைவிற்கு
தோற்றுப் போனவர்களாகவோ

எப்படியோ இங்கு ஒரு
வாழ்க்கை முடிந்து போகிறது..

ஆறுதல் முகங்களை
காட்டிச்செல்ல விரும்புபவர்களிடையே
ஒரு கணக்கு ஓடுகிறது,

எரியும் சிதையிலிருந்து
எத்தனைக் கொள்ளிகளை
பிடுங்கிக் கொண்டுப் போய்
தங்கள் வழிகளை ஒளியேற்றுவதென,

உயிருற்று இருப்பதுதான்
எவ்வளவு துயரமானது.

Picture courtesy: Videoblocks.com

 

பர்ப்பிள் வண்ண களிமண்ணில்
ஒரு கோப்பை செய்கிறாள்.

நாவால் நக்கி சுத்தமாக்கப்பட்ட
ஐஸ்க்ரீம் டப்பாவிலிருந்து
பால் விட்டதும்,
கோப்பையில்
அப்பாவிற்கான காப்பி நிறைகிறது.

சற்றே கோணலென
நீண்டிருக்கும் விளிம்பின் ஓரத்தை
பிடித்துக் கொண்டு வந்து கொடுக்கிறாள்.

அகமலர்ச்சியோடு கோப்பையை வாங்கி
உறிஞ்சுகிறான்.
உடன் புரைக்கேறி விடுகிறதாம்.

அப்பாவின் செருமலும் இருமலும்
அவளை சிரிக்க வைக்கின்றன

கைப்பிடியை சரியாகப்
பிடித்துக் கொண்டு
கோப்பையை கவிழ்க்காமல்
செருமும் வித்தையை
அவனுக்கு செய்துக் காட்டுகிறாள்.

பாவனைகளற்ற உலகம் ஒன்று
அவர்களைச் சுற்றி பரவுகிறது.

pic courtesy: Mommypotamus

ஒற்றைக்காலில்
தவம் செய்யும்
மல்லார்ட் வாத்து
பித்தளை மூக்கை தூக்கி
காற்றில் வாசம் பிடிக்கிறது.

துலங்கும் வெளிச்சத்தில்
மின்னும் மரகதக் கழுத்தை
சுற்றிச்சுற்றி வந்து
படம்பிடித்து தள்ளுகிறவர்களை
அரைக்கண் சரித்துப் பார்க்கிறது

கேமிராவும் ஃபேஸ்புக்கும்
கண்டுபிடிக்கப்படாத காலமொன்றில்,
எள்ளுப்பிண்ணாக்கையும், மக்காசோளத்தையும்
உருண்டை பிரட்டி
உலர்ந்த மீன்களை
கொண்டு வந்திருப்பார்களாக இருக்கும்.

வண்ணமயமான இறக்கைகளுடனான
உடலைக் கொஞ்ச நேரம்
அவர்களுக்குக் காட்டிவிட்டு
ஏரிக்குள் மறைகிறது.