இந்த அறை சிறியதாக இருக்கிறது
நான் ஓடி ஆடிய காலத்தில் இவ்வளவு சிறியதாகவா இருந்தது?
சுவர்கள் இவ்வளவு அழுக்காகவா இருந்தன?
என் நினைவில் மின்னும் சுவர்கள் இங்கு இல்லை
விவரிக்க முடியாத ஒளியும் இல்லை
நினைத்துப் பார்த்தபொழுது கிடைத்த சுகம்
அறைக்குள் நிற்கும்பொழுது ஏன் இல்லை?
ஜன்னல் வழியே பார்த்தால் ஒரே புகை
வீதியில் பல வாகனங்கள்
இன்னும் இங்கு கிரிக்கெட் விளையாடுகிறார்கள்
இங்கா நாங்கள் விளையாடினோம்?
மறைந்த காலத்தை உயிர்ப்பிக்க
தொலைந்த இடத்தைத் தேடி வருவது போல்
கொடுமை வேறொன்றில்லை.
திரிசூலத்தின் நீண்ட நடுப்பிளவில்
சுருண்ட வாலை நிமிர்த்திக்கொண்டு
பொங்கி வழியும் கருநிறக் குருதி போல
இறங்கி வருகிறது கோவில் எலி.
பைரவரின் தடத்தோளில் நின்றபின்
சற்றே புனிதச்சதை அசைவதுபோல்
வேகமாய் பார்க்கிறது சுற்றிலும்
மார்த்தாண்ட பைரவரின் கண்களின் ஆவேசம்
முகத்தில் சந்தனக்கவசத்தின் போர்க்கோலம்
கண்டு திரும்புவதற்குள் மறைந்து
கற்கூரையில் தொங்கும் சங்கிலியில்
வளைந்து இறங்குகிறது கோவில் எலி
தீபஒளி மினுக்கும் உலோக கண்ணிகளில்
பிரகாசிக்கும் கண்களைச் சிமிட்டியபடி
வளைவில் சறுக்கி இறங்கியபின்
காண்டாமணியின் விளிம்பில் நின்று
கம்பீரமாய் பார்க்கிறது
கருங்கல் லிங்கத்தின் தலையில்
வாழைப்பழம் நசுக்கும்
இளம் புதுமணப்பெண்ணின்
தண்டனிட்ட கைகளில்
கண்ணாடி வளைகளின்
பச்சைநிற பளபளப்பை
நரைத்த ஒருவார தாடிக்குள்
பூசாரியின் முகத்தில்
கீறும் புன்னகையைக் கண்ட
கோவில் எலி
கருவறையின் மூலையில்
முரசின் பின்னால்
சென்று மறைந்ததுதான் தாமதம்
உடனே முழங்கிற்று
கோவில்மணி.
****
*அருண் கொலாட்கர் எழுதிய The Temple Rat என்ற கவிதையின் தமிழாக்கம்
.- நிமா யூஷிஜ் –
இந்தக் குளிர்காலப் பனியிரவில் ..
சூரியனின் மையத்திலும்
என் விளக்கின் தகிப்பில்லை
அனைத்தைக் காட்டிலும் பிரகாசிக்கும் என் விளக்கொளியில்
நிலவின் உறைபனி விளக்கு சோபையிழக்கிறது
அனைத்தும் உறைந்த ஓர் இரவுப் பொழுதில்
என் அண்டை வீட்டுக்காரனுக்கு நான் விளக்கேந்தி நிற்கின்றேன்
பைன் மரங்களிடையே காற்று சூறையாடியபோது
ஊமை மலைகளில் அவன் தொலைந்து போனான்.
குறுகிய பாதையை விட்டு விலகிப் போனான்,
எனினும் என் உதடுகளில் அவன் சொல்லிச் சென்ற
கதையை நான் இன்னும் நினைவில் வைத்திருக்கிறேன்:
“விளக்கேற்றுவது யார்? தகிப்பில்ல் வாடுவது யார்?
தன் இதயத்தில் என் கதையைப் பொதித்திருப்பது யார்?”
இந்தக் குளிர்காலப் பனியிரவில் ..
சூரியனின் மையத்திலும்
என் விளக்கின் தகிப்பில்லை
நன்றி – MPT Magazine
துயரார்ந்த சாலையின்
கசப்பில் சிக்கிக் கொண்ட மதுவிடுதி
ஒன்று தன் கேவலைத்
தொடங்கிற்று
இந்த மனித வாழ்க்கை
சுலபமானது
என்றுளறியது இரண்டு வெட்டுகளுக்கு மேற்பட்டு
பொருத்தமற்ற காலம் வந்த சமயம்
தவறான சந்தர்ப்பத்தில்
இயைந்து வரா சூழலின் சரிவுகளில்
நம் சந்திப்பு ஏன்
நிகழ்ந்திருக்க வேண்டும்
என்ற புலம்பல்
சத்தமானது
கால்பகுதி + இரண்டு வெட்டு
கடந்த போது
மங்கலான முகம்
கசந்த சரக்கு
மந்தமாக்கி
சொஸ்தப்படுத்தும்
சீரான நினைவலையைக்
கட்டுடைத்து
சொற்களின் மரண ஒலிக்குள்
சிக்காமல் செய்யும்
என்றதன்
ஒவ்வொரு சொட்டு மதுவிலும்
தோய்ந்து கிடக்கிறது
அம்மதுச்சாலையின்
தீராவலி
000
ஒளிப்பட உதவி- Amsterdam Art Gallery
“ஆரம்பிக்கலாமா?
“பொறு பெரியவர் வரட்டும்” என்றது அந்த ஓநாய்.
மெதுவாகக் குன்றின் மேல் ஏறி வந்தது,
தளர்நடையுடன் ஒரு கிழ ஓநாய்.
“ஆரம்பிப்போம்” என்று சொல்லிவிட்டு,
நிலவைப் பார்த்து, “ஊஊஊஊஊஊஊ,” என்று ஊளையிட்டது.
மற்ற ஓநாய்களும் கூடச்சேர, காடு முழுவதும் ஊளை.
“போதும்யா, எவ்வளவு நேரம் கத்தறது?” என்று கிழ ஓநாய் சொன்னவுடன்
ஊளை நின்றது
குன்றை விட்டு ஓநாய்கள் இறங்கிக் கொண்டிருக்க
குட்டி ஓநாய் ஒன்று மேலே ஓடிவந்தது.
“முடிஞ்சுதா?”
“ஜோலி முடிஞ்சு. வேட்டையாடப் போறோம்,” என்று சொல்லிவிட்டு
எல்லா ஓநாய்களும் சென்றுவிட்டன
தனியாக விடப்பட்ட குட்டி ஓநாய் துக்கம் தொண்டையடைக்க,
நிலவைப் பார்த்து “ஊஊஊஊஊஊஊ” என்று ஊளையிட்டது.
ஆனால், அதன் துக்கம் யார் காதிலும் விழவில்லை.
00
ஒளிப்பட உதவி – dogzer
