பீட்டர் பொங்கல்

இ எல் டாக்டரோவ்- அமெரிக்க இலக்கியத்தின் மாயக் கதவு – மைக்கேல் ஷாபோன்

(The Guardian தளத்தில் EL Doctorow opened a magical new door in American literature என்ற தலைப்பில் Michael Chabon எழுதியுள்ள கட்டுரையின் தமிழாக்கம்.)

சுயமரியாதை உள்ள கார்ட்டூன் ஹீரோ ஒவ்வொருவனுக்கும் இந்த உண்மை தெரியும்- நீ எல்லாப் பக்கமும் சிறைபட்டு நிற்கிறாய் என்ற நிலையிலும், நீ முடிவற்ற இருள்வெளியில் தொலைந்து போய்விட்டாய் என்ற நிலையிலும் உன்னைக் காப்பாற்ற இருக்கவே இருக்கிறது ஒரு பென்சில் முனை. நீ பின்னால் நகர்ந்து நிற்கிறாய். பிரச்சினையின் தீவிரத்தைப் புரிந்து கொள்கிறாய். அதன்பின் யதார்த்தத்தின் இழைகளில்- உன் யதார்த்தம், உன்னைச் சிறைப்படுத்தும் யதார்த்தம்-, அதில் நிமிர்ந்து நிற்கும் செவ்வகம் ஒன்று நீ வரைகிறாய். அதன் உள்விளிம்பில், பாதி தொலைவில் ஒரு சிறு வட்டம் வரைகிறாய். அடுத்து, நீ இப்போது செய்த இந்தக் கதவுப்பிடியைப் பற்றிக் கொள்கிறாய்; கதவைத் தள்ளுகிறாய்; தப்பித்துப் போகிறாய். இதற்கு முன், சுவர்கள் மட்டுமே இருந்தன; சிறையும் தடையும் நம்பிக்கையின்மையும் இருந்தன; அல்லது, எதுவுமே இல்லை; முடிவற்ற சாத்தியத்தின் வெறுமை மட்டுமே இருந்தது. நீ இருப்பதால், இப்போது ஒரு கதவு இருக்கிறது. (more…)

அம்மாவுக்காக – மஹ்மூத் தார்விஷ்

(ஆங்கில மொழியாக்கம் – ஏ. இசட். ஃபோர்மேன்)

என் அம்மாவின் ரொட்டிக்கு ஏங்குகிறேன்,
அம்மாவின் காப்பிக்கு;
அம்மாவின் தடவிச் செல்லும் ஸ்பரிசத்துக்கு..
ஒவ்வொரு நாளும்,
என்னுள் குழந்தைமை வளர்கிறது.
வாழ்வை அவ்வளவு நேசிக்கிறேன்-
ஏனெனில், நான் இறந்தால்
அம்மாவின் கண்ணீர் என்னை வெட்கச் செய்யும்..

என்றேனும் நான் திரும்ப நேர்ந்தால்,
உன் இமைகளில் போர்த்துக் கொள். உன் கையால்
என் எலும்புகள் மீது புற்களை வீசு;
புனித மண்போல்
களங்கமற்ற உன் காலடித்தடங்களால் பெயரிடப்பட்டவன்.
ஒரு கற்றை மயிரால் என்னைக் கட்டிக் கொள்,
உன் ஆடையின்பின் ஒரு நூலில் பிணைத்துக் கொள்.
நானும் தெய்வம் தொட முடியும்
என் ஆன்மா தெய்வம் தொட முடியும்
உன் இதயத்தின் சுவாசத்தை நான் தொட முடிந்தால்.

என்றேனும் நான் திரும்ப நேர்ந்தால்,
உன் அடுப்பில் சமைக்க என்னை எரியாக்கு,
கூரையில் துணியுலர்த்தும் கொடியாய் உன் கைகளில் விரித்துக் கொள்.
உன் தினசரி பிரார்த்தனைகளின்றி
என்னால் நிற்கவும் முடியாது..

எனக்கு வயதாகிவிட்டது..
என் குழந்தைமையின் நட்சத்திரங்களைக் கொடு,
வீடு நோக்கிய பாதையில் நான் செல்ல வேண்டும்.
வீடு திரும்பும் பறவைகளோடு
என்னை அழைக்கும் உன் கூட்டுக்கு.

நன்றி – http://poemsintranslation.blogspot.in/2009/12/mahmoud-darwish-to-my-mother-from.html

உயிர்ப்பசி – காலத்தை வெல்லும் கவிதைகள் குறித்து ஒரு விவாதம்- ஜே. டி. மக்லாட்சி

(நாம் மாநகர ரயில் அல்லது பேருந்து ஒன்றில் ஏறுகிறோம் என்று வைத்துக் கொள்வோம். இருக்கை காலியாய் இருக்கிறது, ஓடிப் போய் அமர்ந்து ஆசுவாசமடைந்ததும் மெல்ல அதிகரிக்கும் எரிச்சலுடன் கவனிக்கிறோம், நம்மருகில் அமர்ந்திருப்பவர் யாருடனோ தன் மொபைலில் உரக்கப் பேசிக் கொண்டிருக்கிறார். நமக்குச் சம்பந்தமில்லாத விஷயம் மாதிரிதான் இருக்கிறது- யாரோ இரண்டு பேர் சண்டை போட்டுக் கொள்கிறார்கள், ஆனால் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவர்கள் பேசும் விஷயத்தின் சுவாரசியம் நம்மையும் உள்ளிழுத்துக் கொள்கிறது- அப்படிப்பட்ட ஒரு கட்டுரை இது, J.D. McClatchy எழுதிய “உயிர்ப்பசி” (Hungry for Spirit) என்ற கட்டுரை, Boston Review என்ற தளத்தில் வெளிவந்தது. அதன் எளிய மொழிபெயர்ப்பு இது)

இதில் எனக்கு ஏன் இந்த அக்கறை என்பதை முதலில் சொல்லிவிடுகிறேன். ஹரோல்ட் ப்ளூம் தொகுத்த நூலில் நான் எழுதிய ஒரு கவிதையும் இடம் பெற்றிருக்கிறது என்பது மட்டுமல்ல, அவர் எனக்கு ஒரு ஆசிரியரும்கூட, இப்போது யேல் பல்கலைக்கழகத்தில் என் சகாவாகவும் இருக்கிறார். இந்தத் தகவல்களை நான் பாஸ்டன் ரிவ்யூ பதிப்பாசிரியரின் கவனத்துக்குக் கொண்டு வந்தேன். ப்ளூமின் வாதம் குறித்து எதிர்வினை அளிக்குமாறு விடுத்த வேண்டுகோளை அவர் திரும்பப் பெற்றுக்கொள்ள இவை போதுமான காரணங்களாக இருக்கவில்லை. ஆனால் என் சார்புநிலை என்னவென்பதை வாசகர்கள் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமென்று விரும்புகிறேன்.

உண்மையில் ப்ளூமின் சர்ச்சைக்குரிய கட்டுரைதான் என்னைப் பின்னோக்கிச் செலுத்தி அட்ரியன் ரிச்சின் தொகுப்பை முழுமையாய் வாசிக்கச் செய்தது- இதற்கு முன் இதைச் செய்யத் தவறியிருந்தேன். நல்ல காத்திரமான தொகுப்பு, “காட்டமான மருந்து” என்று சொல்வது போன்ற காத்திரம் இதில் இருக்கிறது- ஆனால் சிறப்பான தொகுப்பு என்று சொல்ல முடியாது. அதாவது, தொடரின் நோக்கத்துக்கும் நியாயம் செய்வதில்லை, ரிச்சின் உயர்ந்த, ஆத்திர அவசர லட்சியங்களுக்கும் உதவுவதில்லை. (more…)

“மொழிபெயர்த்தல்- இதயத்தைப் பிளக்கும் அனுபவம்” – இசிடோரா ஏஞ்சல் 
(Publishing Perspectives என்ற தளத்தில் Izidora Angel எழுதியுள்ள கட்டுரையின் தமிழாக்கம்)
 
நான் இப்போது நியூ யார்ககிலுள்ள ராசஸ்டரில் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். ஜெனேசி ஆற்றை நோக்கியுள்ள சூட் ஒன்றில் தங்கியிருக்கிறேன்- பொன்னும் பழுப்பும் கலந்த இந்த ஆறு மனதுக்கு உகந்ததாய் இருக்கிறது. என் ஜன்னலிலிருந்து யுனிவர்சிடி ஆப் ராசஸ்டரின் அழகிய கேம்பஸ் தெரிகிறது- ஆலய மணி ஓசை ஒவ்வொரு முறை ஒலிக்கும்போது அதன் பசுமை கூடுகிறது; நான் என்னிடமிருந்த அத்தனை மோல்ஸ்கைன் நோட்டுப் புத்தகங்களையும் இங்கு கொண்டு வந்திருக்கிறேன், எவ்வளவு தேவைப்படும் என்று சொல்ல முடியாது. எனக்குப் பிடித்த பெண் எழுத்தாளர்களின் புத்தகங்களைக் கணிசமான அளவில் அடுக்கி வைத்திருக்கிறேன், படைப்பூக்கம் பெறும் நோக்கத்தில்: எம்எஃப்கே ஃபிஷர், வர்ஜினியா ஜஹாரிவா, ஜோன் ரிவர்ஸ், கிம் கார்டன் (இங்கே, ராசஸ்டரில்தான் இவர் பிறந்திருக்கிறார் என்பதைப் பின்னர் அறிகிறேன்). மூன்று வாரங்களாக இங்கு நான் எழுதிக் கொண்டும், வாசித்துக் கொண்டும், மொழிபெயர்த்துக் கொண்டும் இருக்கிறேன்.
 
எலிசபெத் கொஸ்தோவா பவுண்டேஷன் மற்றும் ஒப்பன் லெட்டர்ஸ் புக்ஸ் தயவில் இலக்கிய மொழிபெயர்ப்பாளர்களுக்கான ரெசிடென்சி ப்ரோகிராமில் நான் இங்கு வந்திருக்கிறேன். என்னை கவனித்துக் கொள்பவர்கள், எதற்கும் அசராத சாட் போஸ்ட்- இவர்தான் ஓப்பன் லெட்டர்ஸ் பதிப்பகம் நடத்துகிறார்-, மற்றும் லாத்விய மொழிபெயர்ப்பாளரும் பதிப்பகத்தின் எடிட்டோரியல் டைரக்டருமாகிய கைஜா ஸ்ட்ராமானிஸ், இனிமையானவர் இவர். 
 
நான் மொழிபெயர்த்துக் கொண்டிருக்கும் நூலின் பெயர், த சேம் நைட் அவெய்ட்ஸ் அஸ் ஆல்: டயரி ஆஃப் நாவல், இதை எழுதியவர் ஹ்ரிஸ்தோ கராஸ்தோயனோவ். தனித்தன்மை கொண்ட இந்த எழுத்தாளர், இப்போதுதான் இன்னுமொரு முக்கியமான பல்கேரிய விருதுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டிருக்கிறார். 
 
நான் பல நாட்களாக இந்த அறைக்குள் பூட்டிக் கொண்டு இருக்கிறேன். கண்மூடித் திறக்கும் நேரத்தில் இன்னுமொரு மணி நேரம் ஆகிவிட்டிருக்கிறது. எழுதும்போது, காலம் காணாமல் போகிறது. வகுப்புகளுக்குச் செல்கிறேன், மொழிபெயர்ப்பில் உள்ள நூல்கள் பற்றி அங்கு விவாதிக்கும் இளம் இலக்கிய ஆர்வலர்களை நேசிக்கிறேன், எனக்குப் பொருத்தமான விஷயம் இது. எழுதுகிறேன். “பட்டப்படிப்பு முடித்ததும் கோடையில் எதுவும் செய்யப் போவதில்லை, என் வாழ்க்கையைப் புரிந்து கொள்ளப் போகிறேன்,” என்றெல்லாம் பேசுகிறேன். அதற்கு அதைவிட அதிக காலம் எடுத்துக் கொள்ளும், என்று சிரிக்கிறேன். அவர்களூம் வாசிக்கிறார்கள், எப்போதும் வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒரு நாள், நான் எழுதியதில் ஒரு பகுதியை விவாதத்துக்கு எடுத்துக் கொள்கிறார்கள், எனது அகந்தை சிறிது அடிவாங்கிச் சற்றே சிறுக்கிறது. மீளச்செயல் வகைகள்.
 
மக்களோடும் மொழியோடும் தனித்துவமிக்க உறவு
 
பல்கேரியாவில் கராஸ்தோயனோவ் காத்திருக்கிறார், என் கேள்விகள் அனைத்துக்கும் பதில் தந்தாகி விட்டதா என்று உறுதி செய்து கொள்கிறார். எழுத்தாளருக்கும் அவரது மொழிபெயர்ப்பாளருக்கும் உள்ள உறவு அந்தரங்கமானது, தனித்தன்மை கொண்டது. ஒரு வகையில் அவர்கள் இணையாசிரியர்கள், மொழிபெயர்க்கப்பட முடியாத இடைவெளிகளில் பாலமிடுபவர்கள்- பண்பாட்டு இடைவெளிகள், கடந்தகாலம், எதிர்காலம். மிக நன்றாகச் செய்யப்பட்ட மொழிபெயர்ப்பும் ஒரு பொருள் விளக்கம். அதன் நுண்மைகள் மிகப் பரந்தவை, துல்லியமான மொழிபெயர்ப்பு என்பது துவக்கத்திலேயே சாத்தியமற்றுப் போகிறது. 
 
கராஸ்தோயனோவின் புத்தகம் லெனின் மரணத்தையொட்டிய பெருங்காட்சியைக் குறிப்பிடுகிறது. லெனினை அவர் “போல்ஷவிக்குகளின் வோழ்த்” என்று அழைக்கிறார். வோழ்த் என்ற சொல்லின் பொருள்- குடித்தலைவர், ஆன்மீக மீட்பர், குரு. இதில் கல்ட் என்பதன் உணர்த்துதல் இருக்கிறது. கம்யூனிசம் அவ்வாறாகவே இருந்திருக்கிறது, (இப்போதும் இருக்கிறது). ஆனால் என் அகராதிகள் எல்லாம் எளிமையாக, “தலைவர்”, அல்லது, “குடித்தலைவர்” என்று மட்டுமே குறிப்பிடுகின்றன.
 
மொழிபெயர்த்தல் ஏன் இந்த அளவுக்கு இதயத்தைப் பிளப்பதாய் இருக்கிறது?
 
முதல் விஷயம், பல்கேரிய மொழி பழமையானது, சற்றே குழப்பமானது, சிக்கலானது. அங்கு வினைச்சொல்லை இணைத்து காலத்தை உணர்த்தலாம்- நடந்ததாய்ச் சொல்லப்படும் நிகழ்வு, ஆனால் இன்னும் முற்றுப் பெறவில்லை, கடந்த காலத்துக்குரிய வினை, அதைச் சொல்பவர் இன்னும் முற்றுப்பெறாத நிகழ்வைப் பார்த்திருக்கவில்லை. இத்தனை பொருளும் ஒற்றை இடைச்சொல்லால் உணர்த்தப்படுகிறது. நான் மொழிபெயர்த்துக் கொண்டிருக்கும் நூல் பல்கேரியாவின் மிகவும் இருண்ட, குழப்பங்கள் நிறைந்த 1920களுக்குரிய காலகட்டத்தைப் புனைவு வடிவில் விவரிக்கிறது. இதன் பிரதான பாத்திரங்கள், எழுதித் தீராத கவிதைகளுக்குரிய கவிஞர் ஜியோ மிலாவ் மற்றும் மிகவும் தீவிரமாகத் தேடப்படும் அரசின்மைவாதி ஜியார்ஜி ஷைதானோவ் இருவரும் உண்மையில் வாழ்ந்தவர்கள். மிகவும் கவனமான ஆய்வுகளைப் பயன்படுத்தி கராஸ்தோயனோவ் தன் பாத்திரங்களை மீண்டும் உயிர்ப்பித்திருக்கிறார் (பின்னர் கொலை செய்கிறார்). ஆனால், அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருப்பதைக் கேட்க அவர் அங்கிருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை- எனவேதான் இந்த நூல் முழுவதும் நடந்ததாய்ச் சொல்லப்படும் ஒன்றைப் பாராதவன் அது இவ்வாறே நடந்தது என்று உணர்த்தும் வகையில் எழுதப்பட்டுள்ளது. இது மிகவும் முக்கியமான நுண்விவரம்- ஆனால் ஆங்கிலத்தில் உண்மையாய் இப்படிதான் நடந்தது என்ற மெய்ம்மை உணர்வுடன் நான் இதை மொழிபெயர்த்தாக வேண்டும். இது எல்லாம் இவ்வாறே நடந்தது என்று எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான். அல்லது?
 
பல்கேரிய வாக்கியங்களின் அமைப்பை உடைத்து ஆங்கிலத்திலும் அதே அளவுக்கு வலுவான உணர்வுகள் கொண்ட ஆங்கில வாக்கியங்களாய் மாற்றுவது நாற்பது புஷ்அப்புகள் செய்வதற்குச் சமம். வலிமிகுந்த அனுபவம், ஆனால் மேன்மையாய் உணரச் செய்கிறது. ஒரு நாள், நாம் இன்னும் நன்றாகச் செய்கிறோம். ஆனால் சில சமயம் நாம் அழுகிறோம், திட்டுகிறோம்- வித்துக்கிணையான, இரக்கமற்ற நபகோவ்வின் “மொழிபெயர்ப்புக் கலை” என்ற கட்டுரை ஆவியாய் நம்மைப் பீடிக்கிறது:
 
“நரகத்தை நோக்கிய அடுத்த அடி மொழிபெயர்ப்பாளனால் எடுத்து வைக்கப்படுகிறது- புரிந்து கொள்ளும் அக்கறையில்லாமலோ அரைகுறையாய் பாவித்துக் கொண்ட வாசகர்களுக்கு புரியவைக்க முடியாதது போலிருப்பதாலோ அவன் வேண்டுமென்றே சில வார்த்தைகளையோ பகுதிகளையோ மொழிபெயர்க்காமல் கடந்து செல்லும்போது; அவனது அகராதியின் வெற்றுப் பார்வையை மனசாட்சியின் உறுத்தல்கள் ஏதுமின்றி ஏற்றுக் கொள்கிறான்; பாண்டித்தியத்தை ஆசாரத்துக்கு உட்படுத்துகிறான்; எழுத்தாளனைவிட தனக்கு அதிகம் தெரிந்திருப்பதாய் நினைப்பதால் அவனைவிடக் குறைவாகத் தெரிந்தால் போதும் என்ற நிலைக்கு ஆயத்தமாய் இருக்கிறான்”.
 
பொருள் காப்பதற்காகப் போராடினால் மட்டும் போதாது, நாம் அதன் ஓசை நயத்துக்கும் நியாயமாய் நடந்து கொள்ள வேண்டும், என்கிறார் நபகோவ். பல்கேரிய மொழியில் ஒற்றை அசைகள் கொண்ட உணர்வு வெளிப்பாட்டுக் கும்பல் ஒன்று இருக்கிறது, அவற்றை ஒன்றாய்க் கோர்க்கும்போது, மகத்தான ஆற்றல் கொண்டு வேகமெடுக்கும் மொழிபெயர்க்கவே முடியாத உணர்ச்சி நிலைச் சொற்றொடர்கள் உருவாகின்றன- “அ, கக் லி புக் நெ!” என்தில் சற்றே விரோதமான, தீச்சாயல் உண்டு- அது ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகால பயன்பாட்டால் உருவானது- “அது சரி!” என்று மொழிபெயர்ப்பது அதற்கு நியாயம் செய்யும் என்று நினைத்தே பார்க்க முடியாது.
 
ரஷ்யர்கள் தங்கள் அரசகுலத்தவர்களுக்கு பிரெஞ்சு சொற்றொடர்கள் தருகின்றனர், மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் அவற்றை சாய்வெழுத்துகளில் எழுதி முடித்துக் கொள்கின்றனர். வாசகர் ஓரளவுக்கு பிரெஞ்சு பேசத் தெரிந்தவர் என்று எத்ர்பார்க்கப்படுகிறது. ஆனால் பல்கேரிய மொழியில் பிரெஞ்சு சொற்களைவிட துருக்கியச் சொற்கள்தான் அதிகமிருக்கின்றன. இது அரசகுல ரத்தம் ஓடுகிறது என்று கண்காட்டுவதைவிட, ஆட்டோமான் பேரரசுக்கு ஐநூறு ஆண்டுகாலம் அடிமைகளாக இருந்து ஆன்மீக வதைபட்டதை நோக்கி தலைகுனிவதாகவே இருக்கிறது. போடுர்சென், என்ற சொல்லை எடுத்துக் கொள்ளலாம். அது “துருக்கியனாதல்” என்றோ முகமதின் பெயரால் கிறித்தவத்தைக் கைவிடக் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டதாகவோ பொருள்படும். ஓர் உவமையாக, அது மீண்டும் கண்டெடுக்கப்பட முடியாத வகைளில் ஒருவன் தொலைந்து போதலைக் குறிக்கும். இதை எப்படி மொழிபெயர்க்க முடியும்?
 
இது தவிர பல்கேரிய மொழியில் ஆயிரக்கணக்கான அடியாழ நிறப்பிரிகையாய் எச்சங்கள் உள்ளன- இவற்றுக்கு இணையான ஒற்றைச்சொல் ஆங்கிலத்தில் கிடையாது (இதயத்தைப் பிளக்கும் இன்னும் பல காரணங்கள்), இவை உயிரற்றவற்றுக்கு ஆண் பெண் என்ற பாலினம் அளிக்கின்றன. பல்கேரிய மொழியில் மரணம் ஒரு பெண் (இதிலென்ன ஆச்சர்யம்), ஆனால் ஆங்கிலத்தில், ஆம், பால் அடையாளமற்றது. ஆனால் கராஸ்தோயனோவ் முதலாம் உலகப் போரில் பிரிட்டிஷ் குண்டுவீச்சின் துகள் தாக்கி கவிஞனின் வலக்கண் சிதைக்கப்பட்டு அவனது மண்டையோட்டின் ஒரு பகுதி இழக்கப்படுவதைத் தொடர்ந்து மரணம், “அவனைத் தன் இறுக்கிய அணைப்பில் ஏழு பகல்களும் ஏழு இரவுகளும் வைத்திருந்தாள்” என்று எழுதும்போது, மரணத்தைப் பெண்ணாக்க வேண்டும்.
 
மொழிபெயர்க்க எவ்வளவு நேரமாகும், என்று என்னிடம் பலர் கேட்கின்றனர். ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள், என்று பதில் சொல்ல விரும்புகிறேன், அதிலும் குறிப்பாக கராஸ்தோயனோவின் முத்திரை வாக்கியங்கள்- ஒன்பது வரிகளுக்கு நீண்டு செல்லும் அவை ஒவ்வொன்றும் மொழிபெயர்க்க ஒரு மணி நேரம் எடுத்துக் கொள்ளலாம், எடுத்துக் கொள்கின்றன். ஆனால் எனக்கு ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் இல்லை. கராஸ்தோயனோவ் குரலுக்குள் என் குரலைக் காண மூன்று வார கால அவகாசம்தான் இருக்கிறது.
 
ஐஸ்லாந்தின் புகழ்பெற்றவர்களைச் சந்தித்தல்… 
 
காற்று வாங்கலாம் என்று என் அறையை விட்டு வெளியேறும்போது அசாதாரணமான அனுபவங்கள் எனக்கு அருளப்படுகின்றன. கடந்த சில நாட்களின் இரு மாலைப் பொழுதுகள் எழுத்தாளரும் கொரில்லா அரசியல்வாதியும் ஸ்டாண்ட் அப் காமிக்கும் நடிகருமான ஜோன் நாருடன் இனிமையாய்க் கழிந்தன. மூன்று பகுதிகளாக வெளிவரவிருக்கும் அவரது அருமையான தன்வரலாற்றின் முதல் புத்தகம், த இந்தியன், விற்பனை தொடர்பாக புக் டூர் செய்து கொண்டிருந்தவர் ராசஸ்டரில் சில நாட்கள் தங்கியிருந்தார். அதை ஐஸ்லாந்திக் மொழியிலிருந்து லிட்டன் ஸ்மித் ஆங்கில மொழியாக்கம் செய்திருக்கிறார்.
 
இப்போதுதான் டெக்சாஸில் ரெசிடென்சி முடித்து வருகிறார் நார், அந்த மாநிலத்தின் தவறவிடமுடியாத உருவத்தை தன் புஜத்தில் கருப்பு மையில் பச்சை குத்திக் கொண்டிருக்கிறார் அவர். நாங்கள் ஒன்பது பேர்- எழுத்தாளர்கள், மொழிபெயர்ப்பாளர்கள், மனிதர்கள்- டின்னர் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம். வைன் குடிக்கிறோம், கூஸ்கூஸுடன் ப்ரேய்ஸ்ட் பீஃபும் சிக்கன் டிக்கா மசாலாவும் பரோஸ்சிடோ உறையிட்ட ஆர்டிசோக் இதயங்களும் கொண்ட விருந்துத் தட்டுகளைப் பகிர்ந்து கொள்கிறோம். 
 
நான் கேள்விப்பட்ட அளவில் மிகுந்த வெற்றிபெற்ற கொரில்லாத் தாக்குதலாக அமைந்த ஜோனின் அனுபவங்கள் குறித்து விசாரிக்கிறேன். 2008ஆம் ஆண்டு உலக அளவில் ஏற்பட்ட நிதிநிலைச் சிக்கலைத் தொடர்ந்து அவர் பகடியாய் ஒரு கட்சி துவங்கினார், கேலியாய் பிரச்சாரம் செய்தார், ஐஸ்லாந்தின் தலைநகரும் மிகப்பெரும் நகருமான ரெய்க்ஜாவிக் நகர மேயராக வெற்றியும் பெற்றார்- அவரே சொல்வது போல், “நான் உட்பட அனைவருக்கும் அது ஒரு அதிர்ச்சியாய் இருந்தது”. அவர் அந்நகரை பொருளாதார வீழ்ச்சியிலிருந்து காப்பாற்றியிருக்கவும் கூடும். இப்போது ஒரு பேச்சிருக்கிறது- வற்புறுத்தல் என்றும் சொல்லலாம்- அவர் ஜனாதிபதி பதவிக்குப் போட்டியிட வேண்டுமென்கின்றனர். அவர் போட்டியிடக் கூடும், அல்லது, அது வேண்டாம் என்றும் சொல்லலாம். ஆனால் பல நூல்கள் எழுதியுள்ள இவர், அவற்றில் சில நூல்கள் பல மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன, குழந்தைப் பருவத்தில் அறிவு வளர்ச்சி குன்றியவராய், தன் பெயரைக்கூட எழுத முடியாத அளவுக்கு கடும் டிஸ்லெக்சியாவால் பாதிக்கப்பட்டவராக இருந்தார் என்பதைப் பார்க்கவேண்டும், அவரே என்னிடம் இதைத் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னார்.     
 
போதாமைகள்? எல்லாம் உன் மனதில்தான்.
 
ஆக, நபகோவ் எவ்வாறு மொழிபெயர்த்தார்? அவரும் சொல்வதாயில்லை. “இரவின் கடுமையான பொழுது அதை எதிர்கொள்வதில் கழிந்தது. ஒருவழியாய் அதை மொழிபெயர்த்தேன்; ஆனால் இங்கு என் மொழிபெயர்ப்பை அளித்தால், ஒரு சில குற்றம் குறையற்ற விதிகளைக் கடைபிடித்தால் போதும், பூரணத்துவம் அடையப்படக்கூடும் என்பதை வாசகர் சந்தேகிக்க அது இடம் கொடுத்துவிடும்”
 
புஷ்கினின் ஒற்றை வரியைப் பற்றி மட்டுமே அவர் பேசியிருக்கிறார். 

காப்பி எடிட்டிங்: “குறை கண்டுபிடிக்க எனக்கு காசு கொடுத்தார்கள்” – அரைப்புள்ளி அரசி ஒருவரின் அனுபவங்கள்
(Mary Norris எழுதிய “Between You & Me – Confessions of a Comma Queen” என்ற நூலின் ஒருசில பகுதிகள் The Guardian தளத்தில் பதிப்பிக்கப்பட்டுள்ளன. அதன் ஒரு பகுதியே இந்த மொழிபெயர்ப்பு)
 
…அதன்பின் என்னை காப்பிடெஸ்கில் வேலை செய்ய அனுமதித்தார்கள். என் உரைநடை வாசிப்பை அது மாற்றிற்று- குறை கண்டுபிடிக்க எனக்கு காசு கொடுத்தார்கள். வாசிப்பின் சுவைக்காகப் படிப்பது என்பது வெகு காலம் எனக்குச் சாத்தியப்படாமல் போயிற்று. என் கண்ணில் படுவதை எல்லாம் அனிச்சையாக காப்பி-எடிட் செய்தேன். ஆனால், காப்பிடெஸ்க் பழகிப்போய் இறுக்கம் தளர்ந்ததும் சில சமயம் என்னால் என் வேலையை அனுபவித்துச் செய்ய முடிந்தது. சில எழுத்தாளர்களின் உரைநடை மிக உயர்ந்த நிலையில் மேம்படுத்தப்பட்டு என் கைக்கு வந்தது, அதை எல்லாம் படிக்க எனக்கு காசு கொடுக்கிறார்கள் என்பதை நம்புவதே கடினமாக இருந்தது: ஜான் அப்டைக், பாலின் கேல், மார்க் சிங்கர், இயன் பிரேசர்! ஒருவகையில் இவையே கடினமானவையாக இருந்தன, இவற்றின் உரைநடையின் மயக்கத்தில் விழிப்புணர்வோடு வாசிக்கத் தவறுவதுண்டு. காப்பி எடிட்டரின் அலுவல் அறைக்கு அப்பாற்பட்டவர்கள் இவர்கள். குற்றம் குறையற்ற ஒரு பிரதியில் கை வைக்கும் வாய்ப்புகளுக்குத் தயாராய் இருப்பது கடினமான விஷயம், ஆனால் எதையாவது தவற விட்டுவிட்டால் அதைக் காரணம் சொல்லி தப்பித்துக் கொள்ள முடியாது.
 
நான் பேஜ் ஓகேயர் ஆகி இருபது ஆண்டுகள் ஆகின்றன- இந்தப் பதவி நியூ யார்க்கரில் மட்டும்தான் உண்டு. இந்தப் பொறுப்பில் இருப்பவர் மெய்ப்பு பார்க்கப்பட்ட ஆக்கங்கள் குறித்து கேள்விகள் கேட்டு அவற்றை மேம்படுத்த வேண்டும்- எடிட்டர், எழுத்தாளர், தகவல் பிழை திருத்துனர், இரண்டாம் நிலை மெய்ப்பு பார்ப்பவர் என்று அச்சுக்குப் போகும்வரை ஒவ்வொருவரிடம் பேசி முடிவு செய்ய வேண்டும். ஒரு எடிட்டர் எங்களை உரைநடைத் தெய்வங்கள் என்று அழைத்தார்; அரைப்புள்ளிகளின் அரசி என்று விவரிப்பதும் சரியாக இருக்கும்.
 
என் பணியில் எனக்குப் பிடித்த விஷயங்களில் ஒன்று, என் முழு ஆளுமைக்கும் இங்கு வேலை இருக்கிறது: இலக்கணம், நிறுத்தற்குறிகள், மொழிப் பயன்பாடு, அன்னிய மொழிகள் மற்றும் அவற்றின் இலக்கியங்கள் பற்றிய அறிவு மட்டுமல்ல, உன் பயண அனுபவம், தோட்ட வேலை அனுபவம், கடற்பயண அனுபவம், இசையறிவு, குழாய்களைச் சரி செய்யத் தெரிந்திருத்தல், கத்தோலிக்க சமய ஞானம், மிட்வெஸ்ட்டர்னிஸம், மொஸாரல்லா, ஏ ட்ரெயின், நியூ ஜெர்சி என்று உனக்கு என்னவெல்லாம் தெரியுமோ, அதற்கெல்லாம் இங்கு வேலை இருக்கிறது. பதிலுக்கு, இந்தப் பணி உன் அனுபவங்களை மேலும் செறிவாக்குகிறது. உரைநடைத் தெய்வங்களில் அடுக்குவரிசையில், நான் மிகவும் கீழே இருப்பவள். ஆனால் இந்த விஷயத்தில் எனக்குக் கிட்டியுள்ள மேதைமையை நான் பிறருக்குக் கைமாற்றிக் கொடுக்க விரும்புகிறேன். என் புத்தகத்தின் பெயரைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் நீங்கள் “between you and me” என்று அச்சமின்றிச் சொல்லக் கற்றுக் கொள்வீர்கள் என்பதுதான் என் மனதுக்கினிய விருப்பம் (“I” அல்ல)
 
நாம் ஏன் எழுத்துப்பிழை பற்றி கவலைப்பட வேண்டும், அதுவும் இப்போது, நமக்கு அதைச் செய்து கொடுக்க இயந்திரங்கள் இருக்கும்போது? இந்நேரம் ரோபோட்கள் உலகை ஆளும் என்று இருபதாம் நூற்றாண்டில் நாம் நினைத்துக் கொண்டிருந்தோம், ஒருவகையில் அதுதான் நடந்திருக்கிறது. ஆனால் ஓர் இனம் என்ற வகையில் ரோபோட்கள் நம்மை ஏமாற்றிவிட்டன. எஃக்காலும் பிளாஸ்டிக்காலும் செய்யப்பட்டு, சர்க்யூட்களும் பளிச்சிடும் விளக்குகளும் டாங்கி ட்ரெடுகளுமாய் இயங்கும் அடியாட்களை ஏவிக் கொண்டிருப்பதற்கு மாறாக, நாம் ரோபோட்டிக் புற உறுப்புகள் அணிந்து கொண்டிருக்கிறோம். நாம் அடுத்து என்ன பாடல் கேட்க வேண்டும் என்று நம் ஐபாட்கள் உத்தரவிடுகின்றன, நாம் எந்தப் பக்கம் போக வேண்டும் என்று நம் காரில் உள்ள கருவிகள் சொல்கின்றன, நம் வாக்கியங்களை நமக்கு பதில் ஸ்மார்ட்போன்கள் நிறைவு செய்கின்றன.  
 
நாமே நமக்கான ரோபோட்கள் ஆகிவிட்டோம்.
 
ஸ்பெல் செக் இருக்கும்போது எதற்கு காப்பி எடிட்டர்கள் இன்னமும் இருக்க வேண்டும் என்று சிலர் கேட்கலாம். ஆட்டோகரெக்ட் இல்லாமல் என்னால் வாழ முடியும். நான் சொல்ல வேண்டியதை ஒரு இயந்திரம் ஏன் சொல்ல வேண்டும்? நான் ஒருவருக்கு “நல்லிரவு” என்று ஜெர்மன் மொழியில் டெக்ஸ்ட் செய்கிறேன், ஆனால் “Gute Nacht” என்பதற்கு பதிலாக “Cute Nachos” என்று போகிறது. வேலை செய்யும்போது, ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் ஒவ்வொரு ஆக்கத்தையும் ஸ்பெல் செக் செய்ய வேண்டும் என்பதை நினைவில் வைத்திருக்க முயற்சி செய்கிறேன். அது எழுத்துப் பிழைகளைக் கண்டுபிடித்து விடுகிறது. ஆனால் ஸ்பெல் செக்கர் ஏன் காப்பி எடிட்டரின் வேலையைச் செய்ய முடியாது என்றால், அது ஒரு சொல் எந்த அர்த்தத்தில் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்வதில்லை.
 
ஆங்கில மொழியெங்கும் பிழையாய் எழுதக் காத்திருக்கும் சொற்கள் நிறைந்திருக்கின்றன, நம் மேல் பாய்வதற்குத் தயாராய்க் காத்திருக்கும் இலக்கணர்கள் உலகெங்கும் நிறைந்திருக்கின்றனர். இத்தாலியன், ஸ்பானிஷ், நவீன கிரேக்கம் போல் நம் மொழி ஒலிப்புமுறை சார்ந்ததன்று- குறிப்பிட்ட சில எழுத்துகளும் எழுத்துகளின் வரிசையும் எப்போதும் ஒரே மாதிரியான ஒலியெழுப்பும் என்று அம்மொழிகளில் நம்பலாம். ஆங்கிலத்தில் பல எழுத்துகள் மௌனமாய் இருக்கின்றன. வரைமுறையற்ற துவக்கங்கள் காரணமாக இந்த மொழியின் சிக்கல்களை அவிழ்ப்பது மிகக் கொடுமையான கஷ்டமாக இருக்கிறது.
 
ந்யூ யார்க்கரில் என் திறமையைக் காட்ட முதல் வாய்ப்பு அளித்தது ஓர் எழுத்துப் பிழைதான். பதிப்பாசிரிய நூலகத்தில் எனக்கு இருப்பு கொள்ளாது என்று ஹெலன் ஸ்டார்க் கணித்தது சரியாகத்தான் இருந்தது. வாரத்தின் சில காலைப் பொழுதுகளின் பத்தொன்பதாம் மாடிக்கு வந்து ஃபவுண்டரி ப்ரூஃப்களை வாசித்து உதவ அவர் எனக்கு அனுமதியளித்தார். அங்கே டேவ் ஜாக்ஸன்தான் தலைமைப் பொறுப்பில் இருந்தார். மெய்ப்பு பார்ப்பவர்கள் பலரும் அவருடன் பணியாற்றித்தான் வேலை செய்யத் துவங்கியிருந்தனர். அவர் உயரமாக, ஒல்லியாக இருந்தார், அவரது முகம் அடிக்கடி சிவந்து போகும்- அவரது பற்கள் ஒரு கொடூரமான கிரில்லாக அவருக்குப் பயன்படக்கூடியவை. கொஞ்சம் அதிர்ஷ்டம்கெட்ட நோயல் கவார்ட் போலிருந்தார். 
 
எதுவொன்றும் அச்சுக்குப் போவதற்கு முன் இறுதியாக வாசிக்கப்படும் இடம்தான் பவுண்டரி ப்ரூப்ரீடிங். ஓவியத்திரை சாய்த்து வைக்கும் ஏணி போலிருந்த ஒரு போர்டின் முன் டேவ் என்னை இருத்தினார்- முந்தைய நாள் திருத்தப்பட்ட மாற்றங்கள் குறிக்கப்பட்டிருந்த ரீடர்ஸ் ப்ரூப் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது எப்படி என்று எனக்கு அவர் கற்றுத் தந்தார்- புதிய வரைவு வடிவத்துடன் அதை ஒவ்வொரு வரியாக ஒப்பிட்டுப் பார்க்க வேண்டும், அப்போதுதான் அச்சிடுபவர் புதிய பிழை எதையும் புகுத்தியிருக்கவில்லை என்பதை உறுதி செய்து கொள்ள முடியும். மாற்றங்கள் எதுவும் இல்லை, காப்பி சரியாக இருக்கிறது என்றால் எந்த வரிகளும் விட்டுப் போகவில்லை என்பதை மட்டும் உறுதி செய்துகொண்டால் போதும். அதைப் படித்துப் பார்க்க வேண்டிய அவசியம்கூட இருக்காது. உண்மையில், யாரும் உன் கருத்துக்காகக் காத்திருக்கவில்லை. அது மிகவும் இயந்திரத்தன்மை கொண்ட ஒரு வேலை- முதல் ப்ரூபை நீளவாக்கில் மடிக்க வேண்டும், அதை புதிய ப்ரூப்புக்கு நேராக வைத்துப் பார்க்க வேண்டும், பத்திவாக்கில் பென்சிலை கீழே இறக்கிக் கொண்டே வர வேண்டும்- ஒவ்வொரு வரியின் முதல் சில எழுத்துகளை மட்டும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் போதும். ஏதாவது எழுத்துப்பிழை இருந்தால் அதைக் கண்டுபிடித்துவிட வேண்டும் என்று நினைத்ததால் நான் எப்போதும் முழு வரியையும் படிப்பது வழக்கம். 
 
“idiosyncrasyயில் உள்ள எழுத்துப் பிழையையும் நீ கண்டுபிடித்து விட்டாய் போலிருக்கிறது,” என்று டேவ் பாராட்டும் விதமாகச் சொன்னார்- அதிர்ஷ்டசாலிகள் சிலருக்கு மட்டுமே அந்தச் சொல்லின் இறுதியில் சி என்ற எழுத்தல்ல, எஸ் என்ற எழுத்து வரும் என்று தெரிந்திருக்கும் என்பது அவரது பாராட்டின் உள்ளர்த்தம். ஒரு முறை அவர் வி எஸ் பிரிட்செட் marvellous writer (ந்யூ யார்க்கரின் இரட்டை எல்களை அந்தச் சொல்லில் பயன்படுத்துபவர்), ஆனால் மிக மோசமான எழுத்துப்பிழைகளைச் செய்பவர் அவர் என்று சொன்னார். ப்ரிட்செட்  “skeptical”  என்ற சொல்லில் பிரிட்டிஷ் மரபுப்படி சி பயன்படுத்தி “sceptical” என்று எழுதியிருந்தார். இது போன்ற விஷயங்களைப் பேசும்போது டேவ் பார்ப்பதற்கு அத்தனை கோபமாக இருப்பார்.
 
கிருஸ்துமஸ் ஷாப்பிங் பத்திகள் ஒன்றில்தான் நான் பவுண்டரி ப்ரூப்ரீடராக எனக்குப் பெருமை சேர்க்கக்கூடிய முதல் பெரும்பிழையைக் கண்டுபிடித்தேன். அதை எழுதியவர் ப்ளூமிங்டேல்ஸின் பேஸ்மெண்ட்டில் இருந்தார், அன்றாட உணவுப் பண்டங்களை வாங்கிக் கொண்டிருந்தார் அவர், அப்போது சில சர்க்கரைப் பைகளுக்குப் பின்னர், தன் பட்டியலில் “flowers” என்று  சேர்த்திருந்தார். நான் உள்ளிருக்கும் we என்ற இரு எழுத்துகளைக் கட்டம் கட்டி அதைப் பத்தியின் விளிம்புக்குக் கொண்டு வந்து, u என்ற எழுத்தைப் பரிந்துரைத்து, அதனருகில் கேள்விக்குறி இட்டேன்- எனக்குக் கற்றுத்தரப்பட்டிருந்தவாறே அதை செய்தேன். உன் அறியாமையை அம்பலப்படுத்தும் ஏதோவொரு விஷயத்தைக் கேள்வியாய்க் கேட்பது அடிமுட்டாள்தனம் (நான் அதையும் செய்தேன்), ஆனால் கேள்விக்குறியைத் தவிர்ப்பது என்பது இப்பணியில் ஒரு தற்கொலை போன்றது, எழுத்தாளர் எழுத நினைக்காத மாற்றத்தைச் செய்ததற்கு நாம் பொறுப்பாக நேரிடும். 
 
பொது கற்பனையில் காப்பி எடிட்டருக்கு ஒரு சூனியக்காரி போன்ற பிம்பம் இருக்கிறது எனபதை நான் எப்போதும் மறந்து விடுகிறேன், யாராவது என்னைப் பார்த்து பயப்படும்போது எனக்கு அது ஒரு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. சில காலம் முன்னர், நியூ யார்க்கர் அலுவலகத்தின் பணியாளர்களை அறிமுகப்படுத்த அழைத்துச் செல்லப்பட்டுக் கொண்டிருந்த ஒரு புதிய இளம் பதிப்பாசிரிய உதவியாளர், என் கதவடியில் அறிமுகம் செய்யப்படக் காத்து நின்றார். நான் ஒரு காப்பி எடிட்டர் என்பதைக் கேட்டதும் அவர் குதித்து ஒரு அடி பின்வாங்கினார், நான் ஏதோ செக்கச் சிவந்த ஹைஃபன் கொண்டு அவளைக் குத்திவிடப் போகிறேன் என்பது போலவோ, ஒரு பவுண்ட் காற்புள்ளிகளை அவள் வாயில் திணித்து விடுவேன் என்பது போலவோ அரண்டு விட்டாள். ரிலாக்ஸ், என்று சொல்ல விரும்பினேன்.
 
எழுத்தின் போக்கை மடைமாற்ற விரும்புவதாவும், ஏவுகணையின் பாதையை திசைதிருப்ப விரும்புவதாகவும், உரைநடையை எங்கள் விருப்பத்துக்குத் திருத்த விரும்புவதாகவும் எங்களைக் குறித்து சில சமயம் பேசப்படுவதுண்டு. ஒரே மாதிரி எழுத வேண்டும் என்று இறுக்கமாக வலியுறுத்துபவர், பிறர் பிழைகளைச் சுட்டிக் காட்டுவதில் சந்தோஷப்படும் அற்பன், அச்சுத்துறையின் துவக்க நிலையில் இருக்கும் கடைக்கோடி ஊழியர், தன்னை முன்னிறுத்திக் கொள்ள ஆசைப்படுபவள், அல்லது, மிக மோசமாகச் சொல்வதானால், எழுத்தாளன் ஆக முயன்று தோற்றுப் போய் ஐ’க்கு புள்ளி வைத்து டி’க்கு கோடு போட்டு பிற எழுத்தாளர்களின் வெற்றிக்கு உதவ  வேண்டியிருப்பதன் கசப்பு மிகுந்தவள் என்றெல்லாம் எங்களைப் பற்றி ஒரு பிம்பம் இருக்கிறது. நான் இது அத்தனையுமாக இருந்திருக்கிறேன் என்று நினைக்கிறேன்.
 
ஆனால் நல்ல எழுத்தாளர்கள் தாம் செய்வது எதையும் காரணத்தோடுதான் செய்கின்றனர், சற்றே கோட்டித்தனமான பயன்பாட்டைச் சரி செய்வது, ஒரு காற்புள்ளியை நீக்குவது, எழுத்தாளர் தெரிந்தே புரிந்து கொள்வதற்குக் கடினமான வகையில் எழுதிதை ஆணித்தரமாக நிறுவும் வகையில் கூர் தீட்டுவது- இதையெல்லாம் உன் வேலையாக எடுத்துக் கொண்டு ஒரு படைப்பில் கை வைக்கும்போது நீ செய்வது அவர்களுக்கு உதவியல்ல. உண்மையாகவே சிறந்த எழுத்தாளர்கள் பதிப்பாசிரிய உரையாடலை விரும்புகிறார்கள் என்பது என் அனுபவம். நீ அங்கே போகும்போது உன் சட்டைக் காலரில் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும் லேபிள் வெளியே நீட்டிக் கொண்டிருக்கக்கூடாது என்பதில் தீர்மானமாக இருக்க வேண்டும்- ஒருவேளை, நீ வேண்டுமென்றே உன் சட்டையைத் திருப்பிப் போட்டுக் கொண்டிருந்தால் ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை,.
 
பிலிப் ராத் எழுதிய “ஐ மேரிட் எ கம்யூனிஸ்ட்”டின் முதல் சில அத்தியாயங்கள் நியூ யார்க்கரில் பதிப்பிக்கப்பட்டபோது, நான்தான் அதற்கு மெய்ப்பு பார்த்தபின் ஒகே சொல்லும் இடத்தில் இருந்தேன். அவர் அனுப்பியதைப் படித்துப் பார்த்தேன், ஒரு பிழை இல்லை. எனக்குத் தெரிந்த அளவுக்கு என் ஆற்றல்கள் அனைத்தையும் பிரயோகித்து கவனமாக வாசித்தேன்: எப்படிப்பட்ட பதிப்பகமாக இருந்தாலும் அங்குள்ள மெய்ப்பு பார்க்கும் துறையினர் எதையேனும் சில சமயம் தவற விடுவதுண்டு, நாங்கள் சில சமயம் சில பிழைகளைக் கவனிக்காமல் விட்டுவிடுவது போலத்தான். குழந்தைகளுக்கான சரித்திர பாட புத்தகத்தில் இருந்து கையாளப்பட்ட மேற்கோள் ஒன்றில் ஒரு சிறு முரண் இருந்தது. அந்த இடத்தில் ஒரு குறிப்புக் கோடிட்டு மெய்ப்புப் பிரதியை புனைவுகளுக்கான எடிட்டராக இருந்த பில் பூபோர்டிடம் கொடுத்தேன். பிறகு சிறிது நேரத்தில் பில்லின் உதவியாளர் மாடிப்படிகளில் வேகமாகத் தாவி வந்து என் மெய்ப்பின் முதல் பக்கத்தின் கலர் ஜெராக்ஸ் ஒன்றை என்னிடம் கொடுத்தார்- அதில் நீல வண்ணத்தில், “மேரி நோரிஸ் குறித்து ராத் சொன்னது: “யார் இந்தப் பெண்? இவள் என் வீட்டுக்கு வந்து என்னோடு இருப்பாளா?”” என்று பூபோர்ட் எழுதியிருந்தார்.
 
ஒரு முறை நான் ராத்துடன் போனில் பேசவும் செய்தேன். சால் பெல்லோ பற்றிய ஒரு கட்டுரையை முடித்துக் கொடுப்பது சம்பந்தமான உரையாடல் அது. அப்புறம் அவரை நியூ யார்க்கர் ஹாலிடே பார்ட்டி ஒன்றில் பார்த்தேன். என் மெய்ப்புப் பிரதியில் அவர் விடுத்த அழைப்புக்குப்பின் எப்போதும் அவரிடம் மனதை பறிகொடுத்தவளாகவே இருக்கிறேன். அவருக்குத் தேவைப்பட்டது என்னவோ வீட்டைப் பார்த்துக் கொள்ள ஒரு பெண்தான் என்று நினைக்கிறேன், வீட்டு விவகாரங்களைச் சரியாக கவனித்து கணக்கு வைத்துக் கொள்ள ஒருத்தர் வேண்டும் என்று அவர் நினைத்திருக்கக்கூடும். ஆனால் அவர் இதை எப்போதாவது படிக்க நேருமெனில், நான் இப்போதும் ரெடியாக இருக்கிறேன் என்ற விஷயத்தை அவருக்குச் சொல்ல விரும்புகிறேன்.
ஒளிப்பட உதவி – npr