Public Seminar என்ற தளத்தில் Dmitri Nikulin எழுதிய, “Why Comedy Matters”, என்ற கட்டுரையின் தமிழாக்கம்

தார்மீக முடிவுகளோ அரசியல் முடிவுகளோ தீர்மானிக்கப்பட வேண்டியிருக்கும் நிலையில், நம் கைவசமுள்ள நாடகங்கள் மற்றும் இலக்கியத் தொகுப்பில் பதியப்பட்டுள்ள வழமைச் சொற்களை அடிக்கடி பயன்படுத்துகிறோம். அவற்றை நாம் எவ்வாறு வடிவமைத்துக் கொள்கிறோம் என்பதையொட்டி அவை புரிந்து கொள்ளப்படுகின்றன என்பதையும் அவ்வாறே நம் செயல்களும் அமைகின்றன என்பதையும் அறிந்திருக்கிறோம். நம் வசமுள்ள வகைமைகள் அனைத்தைக் காட்டிலும், நகைச்சுவையையே நாம் எப்போதும் ரகசியமாக பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறோம் என்று தோன்றுகிறது – பிறரோடு நாம் எவ்வளவு தீவிரமாகவும் நேர்மையாகவும் பழகுகிறோம் என்பதைச் சரியாக விவரித்து விவாதிக்கும் ஆற்றல் நகைச்சுவைக்கு உண்டு என்பதை முழுமையாக விளங்கிக் கொள்ளாமல்தான் இதைச் செய்கிறோம்.

ரோமானியப் பேரரசில் உள்நாட்டு யுத்தம் துவங்கும் சீஸர், “பகடையை உருட்டியாயிற்று,” என்று பிரகடனம் செய்தான் (“The die has been cast.”). சீஸர் இதைத் தன் தாய்மொழியான லத்தீனில் கூறினார் என்கிறார் சூடோனியஸ் (alea iacta est). ஆனால், ப்ளூடார்க்கோ, சீஸர் கிரேக்க மொழியைப் பயன்படுத்தினான் என்று பதிவு செய்கிறார் (anerrhiphtō kybos)- இதைச் செய்கையில் அவன், நியூ காமெடி என்று அழைக்கப்படும் வகைமையின் பிதாமகர் மெனாண்டர் எழுதிய, தற்போது தொலைந்துவிட்ட, நகைச்சுவை நாடக வசனம் ஒன்றை மேற்கோள் காட்டியிருக்க வேண்டும். கோரிந்தியர்களுக்கு எழுதிய கடிதம் ஒன்றில் புனித பால்கூட மெனான்டரை நோக்கித் திரும்புகிறார், Thais என்ற நகைச்சுவை நாடக மேற்கோள் ஒன்றை அவர் இங்கு கையாள்கிறார்: “ஆகாத சம்பாஷணைகள் நல்லொழுக்கங்களைக் கெடுக்கும்” (more…)

நீங்கள் எழுத்தாளராவதற்கான காரணம் என்ன?

எழுத்தாளராகும் விருப்பம் சிறு வயதில் எனக்கு இருக்கவில்லை, ஆனால் ஏதோ ஒன்றைச் சாதிக்கும் ஆசை இருந்தது. பள்ளியில் என்னால் எல்லாரையும் போல் இருக்க முடியவில்லை: என் வயதுக்கு மீறிய முதிர்ச்சி கொண்டவளாக இருந்தேன், ஏராளமாய் படித்தேன் – எனக்கு பத்து வயதாகியிருந்தபோது, என் அம்மா Complete Works of Shakespeare வாங்கிக் கொடுத்தார், அது என்னை முழுமையாய் வசீகரித்துக் கொண்டது. ஆனால், அதன்பின் எல்லாம் மாறிவிட்டது: அம்மா என் அப்பாவைவிட்டுப் பிரிந்து, வேறொரு புதிய ஊருக்கு எங்களை அழைத்துச் சென்று எங்கள் பெயர்களை மாற்றிவிட்டார். அங்கு நான் மானுடவியல் ஆய்வாளர் போல் நடந்து கொள்ளத் துவங்கினேன், இந்த ஊரின் வினோத மத்திய வர்க்க மக்களைக் கூர்ந்து கவனித்து அவர்களைப பற்றி கோட்பாடுகளை உருவாக்கிக் கொள்ள ஆரம்பித்தேன். தனியாய் நெடுந்தொலைவு பள்ளி நடந்து செல்லும் வழியில், தென்படும் பொருட்களை எனக்கு நானே விவரித்துக் கொள்ளப் பழக்கிக் கொண்டேன், அவற்றுக்குத் துல்லியமாய் பொருந்தும் சொற்களை அறிந்துகொள்ள முயற்சித்தேன். (more…)

இவ்வாண்டு இலக்கியத்துக்கான நோபல் பரிசு பெற்ற பாட்ரிக் மோடியானோ குறித்து நியூ யார்க்கர் இதழில் வோஹினி வரா எழுதியுள்ள கட்டுரை நாம் நினைப்பதற்கு மாறான சில விஷயங்களைப் பேசுகிறது-

அமெரிக்கர் அல்லாத எழுத்தாளருக்கு நோபல் பரிசு கொடுக்கப்படும்போது பெரும்பாலும், அமெரிக்காவில் உள்ள வாசகர்கள், அதிலும் குறிப்பாக பரவலான வாசிப்பும் உலகளாவிய பார்வையும் கொண்டவர்களும்கூட, யார் இது என்று விழிப்பது ஏன்?

இதற்கு பலவிதமான பதில்கள் உண்டு. ஆனால் அதிக அளவில் சொல்லப்படுவது, அமெரிக்காவில் மிகக் குறைந்த எண்ணிக்கையில்தான் மொழியாக்க நூல்கள் பதிப்பிக்கப்படுகின்றன என்ற பதில். சென்ற ஆண்டு கதை, கவிதை, நாடகம் என்ற வகைமைகளில் ஏறத்தாழ அறுபதாயிரம் புத்தகங்கள் வந்தன. அவற்றில் ஐநூற்று இருபத்து நான்கு நூல்கள் மட்டுமே மொழிபெயர்ப்பு இலக்கியம் என்று ரோசஸ்டர் பல்கலைகழகத்தால் நிர்வகிக்கப்படும் த்ரீ பர்சண்ட் இணையதளம் சொல்கிறது. 2008ஆம் ஆண்டு முதல் மொழிபெயர்ப்பு நூல்கள் பற்றிய தகவல்களை இத்தளம் மிக கவனமாகச் சேகரித்து வருகிறது. தேசவாரியாகவும், காலவரிசைப்படியும் இந்த விவரங்களை அட்டவணைப்படுத்தவும் செய்கிறது (பிரான்சு, ஜெர்மனி, இத்தாலி, ஸ்பெயின் முதலிய ஐரோப்பிய தேசங்களின் நூல்கள் அதிக அளவில் மொழிபெயர்க்கப்படுகின்றன).

இந்தப் புத்தகங்களை வெளியிடுபவர்கள் யார் என்பதுதான் மிகவும் சுவாரசியமான விஷயம். சென்ற ஆண்டு டால்கி ஆர்சைவ் என்ற சிறு பதிப்பகமே மிக அதிக அளவில் மொழிபெயர்ப்பு புத்தகங்களைப் பதிப்பித்தது. பொதுவாகவே, யூரோப்பா எடிஷன்ஸ், சீகல் புக்ஸ், ஆர்சிபெலாகோ, ஓப்பன் லெட்டர் போன்ற சிறுபதிப்பகங்களே மொழியாக்க நூல்களை அதிக அளவில் வெளியிடுகின்றன (அமேசானின் அமேசான்கிராசிங் என்ற பதிப்பச்சு இரண்டாமிடம் வந்தது ஒரு விதிவிலக்கு). ஃபரார், ஸ்ட்ராஸ் அண்ட் ஜிரோ மற்றும் நோஃப் போன்ற பெரிய பதிப்பகங்கள் பட்டியலில் பின்தங்கியிருக்கின்றன. (more…)