அமில ஆவி பறக்கிறது கடையைச் சுற்றிலும் ரசாயனப் பொடியின் வெண்மை நெடி கடை முழுவதும் கறுத்துக் கொண்டிருக்கின்றன பித்தளை வெண்கலப் பாத்திரங்கள் அரித்துச் செல்கிறது அனைத்தையும் திருகல் காமம் --ந. ஜயபாஸ்கரன் (சிறுவெளி வியாபாரியின் ஒருவழிப் பயணம் தொகுப்பு)
oOo
The shop smoldering with
acid fumes
reeks with the white heat
of powdered chemicals.
As its brass and bronze
utensils age and
blacken
A twisted lust
corrodes everything in its wake.
– Translated by Nakul Vāc
என் குணங்களை
யாவரும் அறியும் வண்ணமே
வைத்திருக்கிறேன்
விருட்சம் தன்
அத்தனை இலைகளையும்
கதிரொளிக்கென
விரித்தே
அடுக்கியிருப்பது போல்
பழகுமிடம் தோறும்
பகை பொறுத்து
பண்பருளும்
விவேகம்
விதிக்கப்பட்டிருக்கிறேன்
கரியமிலம் உண்டு
உயிர்வளி தருதல் போல்
வேரோட்டம் போலவே
பசை தேடி
போராட்டம்
பட்டையைச்
செதுக்கினாலும்
சுரத்தல் கூடும்
பால் மரங்கள் போலும்
சேதம் சகித்தல்
ஆறிலொன்று குறைந்தால்
ஆகாதா என்ன
ஒன்றாம் எண் சந்துக்கும்
பிட்சாடனர் சந்நிதிக்கும்
நேர்கோட்டு வழி இருக்கிறது
சிறு குறி உருவப் பால் கொழுக்கட்டை
நிவேதனத் துணையுடன்
ரசம் போய்விட்ட வெண்கல உருளிகளில்
சுயத்தையே படைக்க வந்து கொண்டிருக்கும்
திருப்பூவனத்துப் பொன்னனையாளுக்கும்
ஆலவாய்ச் சித்தருக்கும்
இடையே
கடக்க முடியாத வைகை மணல்
-ந. ஜயபாஸ்கரன்
Connecting Lane Number One
and the shrine of Pitchaadanar
is a straight-line path;
Keeping apart
Ponnanaiyal of Thirupoovanam, who
under the guise of offering
sweet dumplings soaked in milk,
which look like tiny penises
in bronze bowls that have lost their silvering,
is on her way to offer up her own self,
from the Ascetic of Alavai, lie
the forbidding sands of vaigai
அறையை விட்டு வெளியேற மறுக்கிறது வெம்மை
நினைவுகள் சுவரில் மோதி மோதி
தீச்சுவாலைகளாய் என்னைத் தாக்குகின்றன
வெப்பத்தைத் தணிய வைக்க
இல்லாத ஒருவர் வரவேண்டும்
சொல்லாத சொல் ஒன்றைச்
சொல்ல வேண்டும்
செய்யாத செயல் நம்மைத் தாக்கும்போது
செய்த நற்செயல்கள் சாமரம் ஆகி
வெப்பம் தணிக்க வழியேதுமில்லை
மழைச் சாரல் போல் சில்லிடும் நினைவுகள்
எனினும் ஏனோ
வெயில் என் வாழ்வில்
இங்கிருப்பவையெல்லாம்
இங்கிருந்தே தோன்றின
உன்னைப்போல
இச்சையால் உன் கவிச்சி நாடி
நல்லெச்சில் உதிர
பாதச்சுவடுகளை நுகரும் கருநாசி
என்னுடையதாக இருக்கட்டும்
பாய்ந்தோடி தேடிச்சலித்து
காற்றில் நீ இருந்த இருப்பை
சுயஅறிதல் கொண்டு
விரும்பிச் சுமப்பேன்
ஊரெல்லாம்
நீ நீங்கியபின்
உனதென்றாயிற்று
உருவெல்லாம்
உன் மறைவால்
உன்னெழிலாயிற்று
ஒவ்வொன்றை அறியும் தோறும்
ஒவ்வொன்றிலும்
இருக்கிறாய்
இருக்கக் காண்கிறேன்
இருப்பதான நாதமீட்டலில்
சுழன்றாடி தன்னிலை இழக்கிறேன்
சிந்தை தனில் பற்றித்துடிக்கும்
தீச்சுடர் நீ
ஆடா நின்ற அச்சுடரின்
ஒளிப்பிம்பம் உனது
உன் மூச்சே
சுடரின் வெம்மை
சுடர்களின் மது
நீ
பதாகை 