பானுமதி ந

கலைந்த கீதம்,காலம், பிசகு – பானுமதி கவிதைகள்

கலைந்த கீதம்

சிறு வட்டம் பின்
பெருவட்டம் எனச்
சுற்றியது தனித்து
கடந்த கூட்டுப் பறவைகள்
வியந்து பார்த்து விரைந்து போயின
வான் மேக வீணைக் குடங்கள்
தொட்டு தந்தி மீட்டிப் பார்த்த புள்
கலைந்த கீதம் எதையோ கேட்டது.

காலம்

இலை வகிட்டில் தத்தித்தத்தி ஒரு நடனம்
அகல் விளக்கை சுற்றும் சிறு காற்று
மணல் மேட்டில் நெளியும் ஒரு நாகம்
சிதை காட்டில் எரியும் இந்த சடலம்.

பிசகு

செம்பழுப்பும், மஞ்சளும் கலந்த புள்ளி
நீலமும் பச்சையும் உலவும் ஒளித் தினவு
பால் வெண்ணீறீன் சாயத்தில் தோய்த்த அழகு
பறவை என்றால் இதைத்தான் நினைக்கிறாய்
கருஞ் சிறகுகள் கவனத்திலுமா பிசகும்?

விழிப்புறக்கம் – பானுமதி சிறுகதை

லிபரலைசேஷன், குளோபலைசேஷன், பிரை வடை சேஷன் என்ற சேஷன் கள் ஆதிக்கம் புரிந்து கொண்டிருந்த 92 இல் நம் கதாநாயகன் பாலசங்கரனுக்கு 24 வயது. அன்று எழுந்திருக்கும் போதே மனது பரபரவென்று இருந்தது பாலசங்கரனுக்கு. பின்புற வேப்ப மரத்திலிருந்து குயில் ஒன்று விட்டுவிட்டு கூவிக்கொண்டிருந்த மலர்ந்தும் மலராத பொழுது. அபூர்வமான செண்பக மலரின் வாசம் எங்கிருந்தோ வீசிக் கொண்டிருந்தது. தரையில் வெள்ளை வேட்டியை விரித்து பவழ மல்லி மலரை வழக்கம் போல பங்கஜம் மாமி சேகரித்துக் கொண்டிருந்தார். இளங்காலையின் அமைதியில் அவர் பாடிக் கொண்டிருக்கும் ‘கற்பக வல்லி நின் பொற்பதங்கள் பிடித்தேன் நற்கதி அருள்வாயம்மா’ என்ற பாடல், தென்றலின் வருடல் போல செவிகளில் எட்டி உட்புகுந்தது. மொட்டை மாடியில் நின்று பார்த்த பாலசங்கரனுக்கு நீலத் தண்டிலிருந்து இள மஞ்சள் பூவெனக் கிளம்பும் சூரியன் சொல்ல முடியாத சந்தோஷத்தை அளித்தான். இன்னமும் பிடிவாதமாக வானில் தென்பட்ட நிலா அவனை புன்னகைக்க வைத்தது. எதிர் வரிசையில் நின்ற சிறு மரக் கூட்டங்களிலிருந்து பறவைகள் உற்சாகமாகத் தங்கள் சிறகுகளை விரித்துப் பறந்து நான்கு புறத்திலும் பார்த்தன. அடக்கமாக ஆரம்பித்து ஆர்ப்பாட்டமாகப் பேசிக்கொண்டே ஜிவ்வென்று பறந்து செல்லமணி நாடார் கடையின் முன் சிதறியிருந்த தானியங்களைக் கொரித்தன. காக்கைகள் அரிசி மணிகளைக் கொத்தினால், குருவிகள் பயிறு வகைகளைக் கை பார்த்தன. தென்னை மரத்திலிருந்து வெகு வேகமாக இறங்கி வந்த அணில் குஞ்சு பாதியாய்க்கிடந்த கொய்யாவை முன்னங் கால்களால் பற்றி பற்களைப் பதித்து ருசி பார்த்தது. அதன் ஒய்யார வாலைப் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கலாம் போலிருந்தது. கறவை மாடுகள், கன்றுகளின் வாசமாவது வருகிறதா எனப் பார்த்துக் கொண்டே மடி கனக்க, மணி ஒலிக்க நடந்து கொண்டிருந்தன. கோயில் யானை குளிக்கப் போகிறது போலிருக்கிறது. அதன் நடையின் விரைவும், உலகையே வென்றவனைப் போல் அதன் மீதிருந்த பாகனும் ‘உலகம் இன்பமயம்’ என்று சொல்லின.

“காலங்காத்தால மேக்கையும் கெழக்கையும் பாத்துண்டு நின்னா எப்படி வேலயாகும்? ஒரு கீத்துக் காய்கூட இல்ல; போய் வாங்கிண்டு வாங்கோ சீக்ரமா, அப்றம் ஆஃபீசுக்கு நேரமாச்சுன்னு பறப்பேள்; என்னது, இப்ப வந்திருக்காதா? தட்டி கழிச்சுடுங்கோ எல்லாத்தையும்; என்னது, காஃபி குடிச்சுட்டுப் போறேளா, டிக்காஷன் இன்னும் இறங்கல, லொட்டு லொட்டுன்னு தட்டித்தட்டி கைதான் சுட்றது; காய் வெளைஞ்சான் சந்தேலேந்து மணி மணியா இப்ப வந்திருக்கும்; போய்டு வாங்கோ. நல்ல ஸ்டராங்க் காஃபி போட்டுத் தரேன் நீங்க வந்தோன்ன.”

இப்போதைக்கு காஃபி கிடைக்காது என்றான பிறகு அவனுக்கும் வேற வழியில்லை. நடேசய்யர் கடையில் ஃப்ர்ஸ்ட் க்ளாஸ் காஃபி கிடைக்கும் என்று சுப்புணி சொல்லியிருந்தாலும் பால சங்கரனுக்கு வெளியில் எதையும் சாப்பிடும் பழக்கமில்லை. அவன் வயிறு அப்படிப்பட்டது, தாகத்திற்குத் தண்ணீர் கூட வெளியில் குடிக்க முடியாது அவனால். வீட்டில் அவன் மனைவியையும் சேர்த்து ஐந்து பேர் இருக்கிறார்கள். அவன் மாமனார், மாமியார், அவனுடைய சின்ன மாமனார், சின்ன மாமியார். அவனுக்கு அவர்கள் தான் சீதனம். சும்மா, சொல்லக்கூடாது, அத்தனைக் கிழத்திற்கும் பயங்கர சொத்தும் அதிலிருந்து வருமானமும் வருகிறது. இவனது மனைவி அவர்கள் குடும்பங்களின் ஒரே வாரிசு. பெண் பார்க்கப் போகும் போதே அவன் மாமனார் சொல்லிவிட்டார்-‘என் தம்பிக்குக் கொழந்தேளில்லை. எனக்கும் லல்லி ஒரே பொண்ணு; அதுவும் காலம் தப்பிப் பொறந்தவ. இப்ப எம் பொண்டாட்டிக்கு கொஞ்சமாத்தான் வேல செய்ய முடியும்; எங்க தம்பி ஆம்படையா எல்லாரையும் பாத்துப்போ, எல்லாமும் செய்வோ; கூடி வாழ்ந்தா கோடி நன்ம, என்ன சொல்றேள்? எல்லாரும் உங்களோட தான் வந்திருக்கணும்; எங்களால இனி குடும்பத்தையெல்லாம் தனியா நடத்த முடியாது. சொத்து சுகமெல்லாம் உங்களுக்குத்தான், மாப்ள..’

அவன் அப்பா ‘பொண்ணத் தானடா பாத்துருக்கோம். நிச்சயமா பண்ணிட்டோம்? இது நடமுற இல்லடா; வேணாம்னு சொல்லிடு.’ என்றார். அவன் சொல்லவில்லை, அவள் அழகு அப்படி, அவளுடன் வரும் பணம் அப்படி. குடும்பக் கவலைகள் அற்று அக்கடாவென்று இருக்கலாம் என நினைத்தான்.

நடைபாதைக் கடைகள் திறந்தாகிவிட்டன. பச்சைப்சேலென்று கீரையும், மினுமினுவென்று வயலட் கத்திரியும், பிஞ்சு வெண்டையும், முற்றாத அவரையும், கொத்தவரங்காயும், நீள் புடலையும், கைகளை விட நீளமான முருங்கையும், தளதளத் தக்காளியும், பச்சைத் தாள்களுடன் முள்ளங்கியும், அசுர வளர்ச்சியில்லாத பச்சை மிளகாயும், பசும் குறு மிளகுக் கொத்தும், வாடாத கொத்தமல்லியும் கூவிக் கூவி அழைத்தன. மஞ்சள், சந்தனம், குங்குமம், கோல மாவு, தாமரை, ரோஜா, மல்லி, கதம்பம் என்று ஒவ்வொன்றின் முன்பும் சில பேர் நின்றிருந்தனர். கோயிலில் ஓதுவார் இந்தத் திருக்காட்சியைக் காணாமல் போகலாமா நீ என்ற சம்பந்தர் பதிகத்தை மனமுருகிப் பாடிக்கொண்டிருப்பது அந்தக் கம்பீரக் கோயிலின் ஞான விளக்காகப் பிரகாசித்தது. இசையும், இறையும், தமிழும் என்னவொரு ஒத்திசைவு என்று மனம் அந்தப் பதிகத்தைத் தானும் வாங்கிப் பாடியது.

‘மட்டிட்ட புன்னையம் கானல் மட மயிலைக்

கட்டிடட்டம் கொண்டான் கபாலீச்சரம் அமர்ந்தான்

ஒட்டிட்ட பண்பின் உருத்திர பல் கணத்தார்க்கு

அட்டிட்டல் காணாதே போதியோ பூம்பாவாய்’

காய்களை வாங்கிக் கொண்டான்- இதில் எந்தக் கிழம் (!) கயாவில் எந்தக் காயை விட்டுவிட்டது என்பதை நினைவில் கொள்வது அவனுக்கு லத்தீனை விடக் கடினம். அவன் சாப்பாட்டில் வெண்டை, முருங்கை,(சில நாட்களில் மட்டும்) கேரட் நிச்சயம் உண்டு; என்ன ஒன்று, அவை மட்டும்தான் உண்டு. வாங்கிக் கொண்டு திரும்பும் போது தள்ளு வண்டியில் அதைப் பார்த்தான். இளம் பெண்கள் அணியும் மெல்லிய ரோஸ் வண்ண தாவணி நிறம், அதைப் போலவே ஒளிபுகும் எழில், தலைப் பகுதியில் சீரான சிறு வெண் முழி சிலவற்றில், ஒட்டிப் பிறந்த பெண்கள் போல ஒரே அளவில், குவியலில், அவைகளின் உடன் பிறந்த செவ்வொளியில் சாய்வாகக் கதிர் பட்டு மின்னும் அழகோ சொல்லி மாளாது. ‘என்னையும் வாங்கேன்’ என்று அவை கெஞ்சின, கொஞ்சின; வாங்கி விட்டான் துணிந்து. அவளை எப்படியாவது சமாதானம் செய்து இன்று அரைத்துவிட்ட வெங்காய சாம்பார் செய்யச் சொல்ல வேண்டும். நினைக்கையிலேயே நாவில் நீர் ஊறியது. சுப்புணி செய்யும் கேலி நினைவில் வந்து ரோஷம் வந்தது. ‘அப்பா, சங்கரா, உனக்கு ஜன்மத்ல இல்லாத பலதுல வெங்காய சாம்பாரும் ஒண்ணு. மொறு மொறுன்னு ரவா தோசைல பொடிப் பொடியா ஆனியன் தூவி ராயர் மெஸ்ஸுல கொடுப்பா பாரு, அதெல்லாம் நள பாகம்ன்னா; பாவம்டா நீ, வெளில சாப்ட மாட்டேங்க்ற.’

உண்மைதான் என்று நினைத்தான் அவன். திரும்புகையில் வெயில் சற்று ஏறிவிட்டது. குரல்களென ஒலித்தவை கூட்டுக் கத்தலெனக் கேட்டது. குளித்து வந்த யானை அது அத்தனை விரைவில் முடிந்ததை எண்ணி தளர் நடையில் வந்தது. உலா முடிந்த ஏக்கத்தில் மாடுகள், வயிறு நிறையாத சோர்வில் கன்றுகள், அணில் பிள்ளையைக் காணோம், உரத்த குரலில் பங்கஜம் மாமியின் கணவர் குளிப்பதற்கு வென்னீர் கேட்டு கத்திக் கொண்டிருந்தார். செல்லமுத்து நாடார் கடையில் விளக்குமாறைப் பார்த்தவுடன் அத்தனைப் பட்சிகளும் பறந்து போயிருந்தன. அவனை சோர்வு அப்பிக் கொண்டது.

“இப்ப யாராவது வெங்காயம் வாங்குவாளா? மாளய பக்ஷம் இல்லையா? அப்புறம் சுந்தர காண்ட பாராயணம், நவராத்திரில நம்மாத்ல உண்டே? கலசம் வேற வைச்சுன்னா தேவி பூஜை? காசக் கரியாக்கறேள்.”

‘நீ முதல்ல காஃபி கொடு, அப்றமா எனக்கு அர்ச்சன செய்யலாம்; வெங்காய சாம்பார் சாப்ட என் வீட்ல எனக்கு உரிமையில்ல, நீங்க சாப்பிடாட்டி என்ன, எனக்கு மட்டுமாவது பண்ணேன்.”

அவள் பதிலே சொல்லவில்லை. அன்று மாலை அலுவலகத்திலிருந்து திரும்பியவுடன் வெங்காயக்கூடை காலியாக இருப்பதைப் பார்த்தான். கோபம் தலைக்கேறியது. ஒரு மாதத்திற்குத் தேவையில்லையென்பதால் அது மொத்தமாக வீட்டு வேலை செய்யும் பெண்ணிடம் போய்விட்டது என்று அவள் சொன்ன போது அவனுக்கு அவமானமாகக் கூட இருந்தது. அவன் அன்று மதியம் தான் சுப்புணியிடம் கேட்டு அரைத்துவிட்ட சாம்பார், வெங்காய வத்தக்கொழம்பு, வெங்காய கொத்ஸு, வெங்காய பக்கோடா போன்றவற்றின் சமையல் குறிப்புகளை சிரத்தையாக எழுதி வந்திருந்தான். அவள் அருகில் சென்றான்- “நா ஒரு நா செத்துப் போவேன். அப்போ, சாஸ்திரிகளுக்கு வெங்காய தானம் மட்டும் பண்ணிடு; இல்லேன்னா, பேயா உன்னப் புடிச்சுடுவேன்.” அவன் கோபம் அவ்வளவுதான் .காதுகளைப் பொத்திக்கொண்டு ‘ராம, ராம, சாயறக்ஷல பேசற பேச்சைப் பார்.’ என்றாள்.

இதுகளெல்லாம் என்ன ஜென்மம் என்று ஆற்றாமையாக வந்தது அவனுக்கு. பசிக்கு மட்டுமே சாப்பிடும் ஜந்துக்கள், ருசி தெரியுமா இதுகளுக்கு. தன் இள வயதில் இறந்து போன அம்மா நினைவில், அவனுக்கு கண்களில் தன்னிரக்கத்தால் நீர் வந்தது. ஏழு வயதில் ஒன்றும் சாப்பிடாமல் அடம் பிடித்ததும், அம்மா அவன் கேட்டான் என்பதற்காகவே கையளவு உளுந்தை அம்மியில் அரைத்து வடை தட்டித் தந்ததும் இரவு முழுதும் அவனை அரற்ற வைத்தன.

அவனுக்கு ஐம்பது வயது (சரி, 52)ஆகிவிட்டது இப்போது. இரட்டையராகப் பிறந்த பெண் குழந்தைகள்; அவர்கள் தாத்தா, பாட்டிகளின் வளர்ப்பு, வார்ப்பு. அவன் வைப்புத் தொகை இழந்த வேட்பாளன். பதினெட்டு வயதில் மாமனார் அன்ட் கோ அவர்களுக்குக் கல்யாணமும் செய்து வைத்து விட்டார்கள்- ‘மாலையும் கழுத்துமா அவாளப் பாக்க வேண்டாமோ?’ என்ற டயலாக் வேறு. இந்த வாழ்வில் எல்லாம் அவனுக்குக் கிடைத்திருப்பதாக ஊரும், உறவும் சொல்லும் போதெல்லாம் அவன் உள்ளூரக் குமைவான். கேவலம் ஒரு வெங்காய சாம்பார் அவனுக்குக் கிடைக்கவில்லை, வயிற்றுக் கோளாறைச் சரி செய்யவும் முடியவில்லை, அதனால் துணிந்து வெளியிலும் சாப்பிட முடியவில்லை; என்னத்தைக் கொடுத்து வைத்திருக்கிறோம் எனத் தனியே நொந்து கொள்வான்.

அன்று வேலை பார்க்கும் இடத்தில் சிறு வாக்குவாதம். அவன் மூடே மாறிவிட்டது. ஏற்றாற் போல் ஸ்கூட்டரும் எத்தனை உதைத்தும் கிளம்பவில்லை. அவனது மெக்கானிக் ‘நாளைக்குத்தான்’ என்று சொல்லிவிட்டார். பேருந்தில் வழிந்த கூட்டத்தைப் பார்த்த அவனுக்கு அதில் ஏறும் துணிச்சல் வரவில்லை. நடந்து போகத் தீர்மானித்தான். தனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படியெல்லாம் நடக்கிறது?வீடு, அலுவலகம்,கட்டிய மனைவி, பெற்ற குழந்தைகள், மனம் சரியாக இல்லாத நாள் பார்த்து மக்கர் செய்யும் ஸ்கூட்டர், பன்னிரண்டு வருஷப் பழக்கத்தைக் கண்டு கொள்ளாமல் அலட்சியமாக பதிலளித்த மெக்கானிக்,அனுசரணை யா, கேலி யா எனப் புரியாத விதத்தில் பேசும் சுப்புணி. என்ன வாழ்க்கை உன் வாழ்க்கை என்று தன்னையே அவன் நொந்து கொண்டான்.

எப்போதாவது அவனுக்கு வரும் கோபம் போல வானம் திடீரென்று இருண்டது. சட சடவென்று பெரும் துளிகள் மேனியை அறைந்தன. மனிதர்கள் ஓடி கடை வாயில்களிலும், வீட்டுச் சார்புகளிலும் நின்று கொண்டனர். அவன் ஓடிச் சென்று நின்ற இடத்தில் ஒருவர் மேடையில் அமர்ந்து உபந்யாசம் செய்து கொண்டிருந்தார். நாற்காலிகள் காலியாக இருக்கவே அவன் சென்று அமர்ந்து கொண்டான்.

“வாசன இருக்கே, அது தான் நல்லதுக்கும், கெட்டதுக்கும் காரணம். நல்ல வாசன இருக்கே அது புண்யம் தரும், ஆனா, பொறப்லேந்து விடுதலயில்ல;கெட்ட வாசன, அதுவும் பொறப்லேந்து வெட்டி விட்றாது, ஈனமா நடக்க வச்சுடும். இன்னிக்கு மாரியே அன்னைக்கும் பேய் மழ. ஊழி முதல்வன் உருவம் போல மெய் கருத்து வானத்தையும், பூமியையும் மஹா சரடால அவன் நெய்யறான். இப்பத்த மாரி அப்ப வசதி கடையாது பாருங்கோ, ஊரே இருளோன்னு கிடக்கு. தக்ஷ நாகம் மாரி மின்னல் நெளிஞ்சு ஆட்றது. பீமனும், துரியோதனனும் கதையால அடிச்சுக்கற மாரி இடியான இடி. காளி ஊழிக்கூத்து ஆட்றா. அப்பப் பாருங்கோ, மச்சுல படுத்துண்டு இதையே பயமா, ஆர்வமா பாத்துண்டு ஒரு பொண்ணு. ரத்னாவளி, ரத்னாவளின்னு பேரு. அசட்டுத்தனமா அவர் ஏதும் பண்ணாதிருக்கணுமேன்னு அவ நெனைச்ச அடுத்த நொடி தடார்ன்னு ஒரு சத்தம். மாடி வரண்டாவுல ஒத்தன் குதிச்சுட்டான்; தக்ஷ மின்னல்ல தன் ஆத்துக்காரர்ன்னு அவளுக்குத் தெரிஞ்சுடுத்து. அது மட்டுமல்ல, அவர் இந்தக் கொட்ற மழல யமுனா ஆத்து வெள்ளத்ல நீந்தி தோட்ட மரத்ல தொங்கற ஏதோ ஒன்னப் புடிச்சுண்டு இப்படிக் குதிச்சிருக்கார்ன்னு தெரியறது.

மரத்ல ஏது கயிறுன்னு யோசிக்கறப்பவே ஜகஜ்ஜோதியா மின்னல் .ஒரு தடிமனான பாம்பு தொங்கிண்டிருந்தத பாத்தா ரத்னாவளி. ‘எங்கிட்ட இருக்ற மோகத்ல நூத்ல ஒரு பங்கு ராமர் கிட்ட இருந்தாத் தேறுவேளேன்னு அழுதா. சொன்னா,

“காம எஷ க்ரோத எஷ ரஜோகுண சமுத்பவ:

மஹாக்ஷணோ மஹா பாப்மா வித்யேனமிக வைரினம்.”

“ராம் போலா, கரும்புகை தீயைச் சூழும்; தூசியோ கண்ணாடிய மூடும். வாசனை மனுஷ மனசக் கெடுக்கும்”

அதுதான் அவருக்கான மந்த்ர உபதேசம். அவ கால்ல அப்படியே விழுந்தார். அப்றம் சன்யாசியாகி ‘ராம் சரித மானஸ்’ என்ற மஹா நூல எழுதின துளசிதாசரானார்.’

பால சங்கரனுக்கு ஒரு அதிர்வு ஏற்பட்டது. அரங்கில் ஆட்கள் கலைய ஆரம்பித்தார்கள். ஒவ்வொரு விளக்காய் காவலாளி அணைத்துவர இவனுக்கு ஒவ்வொரு தீபமாய் ஒளி விட்டது. அருகில் வந்த அவர் ‘கிளம்பும் நேரம், சார்’ என்றார். வெளியில் வானம் கொட்டி முடித்து வைரங்கள் சிதறிக் கிடக்க பெரும் நெசவெனக் காட்சிப்பட்டது. இருளும், ஒளியுமாக கோயில் கோபுரம் உயர்ந்து நின்றிருந்தது.’ஓம்’ என்பது ‘ஆம்’ எனக் கேட்டது.அதே நேரம் தெருவோரக் கடைகளில் மழைக்கு இதமாக எண்ணெயில் பொரித்த மசால் வடை யும் பக்கோடாவும் அவன் நாசியை துளைத்தது.

ரா. கிரிதரனின் காற்றோவியம் நூல் குறித்து பானுமதி

காற்றிசை ஆறு. பொங்குமாங் கடல் போன்ற பிரமிக்கவைக்கும் பிரவாகம்.

அகலமும், ஆழமுமான இசையறிதலெனச் சொல்லலாம். வரலாறும், இசைப் பிரிவுகளும், இசையின் நுணுக்கங்களைப் பற்றிய அறிவுமின்றி இதை எழுத முடியாது. இக்கட்டுரை பல நினைவுகளை எழுப்பியது.

பள்ளி இளம் பருவத்தில் சினிமாப் பாடல்களும், வானொலி கச்சேரிகளும், வீதியில் வரும் கல்யாண ஊர்வலங்களில் வாசிக்கப்படும் நாகஸ்வரம் மற்றும் பேண்ட் இசையும், சிவன் கோயில் ஓதுவார் பாடும் தேவரங்களுமென இசை ஒரு சிறு வட்டத்தில் இருந்தது. சென்னை வானொலி ‘பி’ ஒலிபரப்பிய ஆங்கில மேற்கத்திய இசை’அல்ஜீப்ரா’ போல பயமுறுத்தியது. ஆனால், கல்லூரியில் சேர்ந்த பிறகு இந்துஸ்தானி இசையும், பாப், ராக்,,பீட்டில்ஸ் போன்றவற்றிலும் பிடித்தம் வந்தது. திரையரங்குகளில் காட்சிக்கு முன் இசைக்கப்படும் ஆங்கிலத் திரைப்பட இசை கால்களால் தாளமிட வைத்தது. ஆனால், அது தொடரவில்லை. எப்படியோ விட்டுப் போய்விட்டது. பங்கஜ் உதாஸ், ரவிசங்கர், பனாரஸ் கரானா மற்றும் குவாலியர் கரானா, குமார கந்தர்வா, பீம் சென் ஜோஷி, ஜஸ்ராஜ், கௌசிகா சக்ரவர்த்தி, சுபா முத்கல், மன்னா டே, முகம்மது ரஃபி, சங்கர் மஹாதேவன், பிஸ்மில்லா கான், அல்லாராக்கா,(இடம் கருதி பலப் பெயர்களைக் குறிப்பிடவில்லை) சில நேரங்களில் ரவீந்திர நாத்தின் சங்கீதம் எல்லாமே, ஆகாஷ்வாணி சங்கீத சம்மேளனத்தில், முடிந்த போது கேட்டவை தான். தமிழகத்தில் பெரும் தலைகளைத் தவிர எம்.பி சீனிவாசன் போன்ற பரிசோதனையாளர்களும் அதிகம் கவர்ந்தார்கள். பால முரளி க்ருஷ்ணா, எம்.எஸ் கோபாலக்ருஷ்ணன், குன்னக்குடி, எம் எல் வி போன்றவர்கள் எப்போதுமே பிடித்தமானவர்களானார்கள். அதிலும் கிரஹ பேதம், ஸ்ருதி பேதம், தாள மாற்றம் செய்வது பாலமுரளிக்குக் கைவந்த கலை. அவர் அதைச் செய்கிறார் எனப் புரிவதற்கே எனக்கு நேரமெடுக்கும். ஆனாலும், தமிழ், ஹிந்தி திரையிசைப் பாடல்களும், கர்னாடகசங்கீதமும் தான் மிகப் பிடித்தமாக இன்று வரை இருக்கின்றன.

இனி ரா. கிரிதரனின் நூலைப் பற்றி.

செல்லோ இசைப் புரட்சி: மிகவிரிவாகவும், தெளிவாகவும்,எழுதப்பட்டுள்ள சிறந்தகட்டுரை இது. பார்சலோனா, பாப்லோ கசல்ஸ் என்ற பேராளுமை உருவெடுக்க உதவுகிறது. பாக்கின் செல்லோவைத் தேடிய கடும் பயணம் மெய் சிலிர்க்க வைத்தது. பாரிஸ் ஒபரா அரங்கத்தின் வெளியே அவர் வாசித்தது எனக்கு தில்லானா மோகனாம்பாளில் மதுரை மணியின் நோட்ஸை ஷண்முக சுந்தரம் வாசித்ததை நினைவு படுத்தியது.

அரசியல் நிலைப்பாடுகள் மற்றும் சூழல்களிலிருந்து கலைஞன் தப்பிப்பது சற்றுக் கடினம். கசல்ஸ் விதிவிலக்கல்ல. இன்றளவும் காடெலோனியா தனித்தன்மையைக் கோரிக்கொண்டு இருக்கிறது. அவரது ‘Expressive Intonation’ பற்றி ஒரு சிறு சித்திரம் மனதில் எழுந்தது. நான்கு தந்திகளிலும் விரல்களை ஒருங்கே வைத்து வெவ்வேறு ஸ்தாயீயில் வீணை வாசித்த பாலசந்தர் நினைவிற்கு வந்தார். உலகப் போர்களும், தாய் நாட்டுப் பற்றும் கசல்சை அலைக்கழித்ததில் வியப்பில்லை, பெரும் வருத்தம்தான். உலகம் இப்படித்தான்; கலையை அவனது திறனிற்காக மதிக்காது ‘இஸம்’களின் பின்னே ஒட்ட வைக்கும் மனிதப் புரிதல். கானிக்யூ மலையடிவாரம் அவரை ஆற்றுப்படுத்தியிருக்கும். அலெக்ஸாண்டர் ஸ்னெய்டர் செய்த அருஞ்செயலால் இன்று கசல்ஸ், பாக், அதைப் பற்றி எழுதும் கிரிதரன் ராஜகோபாலனைத் தெரிந்து கொண்டேன்.

மாபெரும் ஆபரா

நம் சேர்ந்திசையில் மேல் கீழ் ஸ்ருதியில் பாடுவது வழக்கம் தான். சரியான ஒத்திசைவு இல்லாவிட்டால் அது ஒலிக்கேடாகிவிடும். நம் இசை நாடகங்கள் தேய் மொழி,தொல் கதையில் சிக்குண்டு கால மாற்றங்களைக் கருத்தில் கொள்ளவில்லையெனத் தோன்றுகிறது. பள்ளியில் இசையைப் பயிற்றுவிப்பது சீனாவைப் போல் இங்கே கட்டாயமாக்கப்பட்டால், அரசியல் வெகு வேகமாக அதில் நுழைந்து விடும். கனவுகளுக்குத் தடையில்லை, அவ்வளவுதான். ஒரு கருத்து சொல்லியிருக்கிறார் ஆசிரியர் – இந்திய இசை மேற்கிசை பாணியைப் பின்பற்றினால் மட்டுமே ஆபரா எனும் வடிவத்தில் அமரும். ஏ.ஆர். ரெஹ்மானுக்குக் கேட்கிறதா?

லண்டன் கலை நிகழ்ச்சிகள்

முதலில் கட்டுரையாளரின் அலுவலுகத்தை நினைத்து பொறாமை வந்தது. பின்னர் தோன்றியது- நேரமிருந்தாலும் அதைச் சரியாகப் பயன்படுத்தும் திறன் வேண்டுமே? இசைக்கெனவே கட்டப்பட்டுள்ள தேவாலயப் பகுதிகள், கேட்பதை அனுபவமென மாற்றும் அந்த நோக்கம் மிகச் சிறந்தது. ஆதார ஸ்ருதியும், மற்ற ஸ்வரங்கள் அதிலிருந்து கிளம்பி திசை மாறிப் பயணித்து பின்னர் ஆதாரத்தில் சேர்வதை அழகாக எழுதியுள்ளார்.

மொசார்ட் உலக அளவில் அறியப்பட்டவர்- என்னைப் போன்றவர்களுக்கு பெயர் மட்டும் தெரியும். செயிண்ட் சான்ஸ் பெத்தொவனுக்கு இணையானவர் என்று இதில் அறிந்து கொண்டேன். ‘அடோனல்’ என்ற பெயரே கற்பனைக் கதவுகளைத் தட்டுகிறது. வயலினும், பியானோவும் உரையாடுவதை, குன்னக்குடியும், ராஜேஷ் வைத்யாவும், சஞ்சய் சுப்ரமணியமும் தங்கள் கச்சேரிகளில் செய்து வருகிறார்கள்.

லட்சண இசை, லட்சிய இசை இரண்டைப் பற்றிய விளக்கம் சிறப்பு.

டெபுஸியின் இசையைக் கேட்பதற்கே ஒரு மன நிலை தேவைப்படும் போலிருக்கிறதே! வாக்னர் பின்பற்றிய பாணியல்லவா? எதுவாக இருந்தாலும் அபஸ்வரத்தை மேற்கிசை என்பதால் இரசிக்க முடியுமா என்ன? கால் மாத்திரை ஸ்ருதி விலகினாலே இந்துஸ்தானியில் பொறுக்க மாட்டார்கள். ‘ச’வில் தொடங்குவது ‘ரி’ யில் தொடங்கலாம், ஆனால், ஆதாரத்தை விட்டு விலகக் கூடாதல்லவா? இந்திய சங்கீதத்தின் அடிப்படை சாம வேதம் என்று சொல்வார்கள். இராகங்கள், அதன் ஸ்பரூபங்கள், கமகங்கள், பிர்க்காக்கள், தொனி, லயம் போன்றவை கிருதிகளுடன் இணைந்து நம்முள் கலந்து விடுகின்றன. இந்துஸ்தானி சங்கீதத்தில் விளம்ப காலமும், மூன்று ஸ்தாயிகளும் அடிப்படை. ஆதார ஸட்ஷமம்தான் (ச) தொடக்கம் என்பதில்லை அதில். ஆனால், ஸ்வர ஸ்தானங்கள், அதாவது அந்த இராகத்தின் ஜீவ தாதுக்கள், அனுஸ்வரங்கள் மிக மிக முக்கியம். ஒரு கச்சேரி கேட்ட நினைவு; பாடகரும், ஆர்மோனியமும் பாடவும், வாசிக்கவும் நடுவில் சந்தூர் புகுந்து அதிசயமான கோர்வையைக் கொடுத்தது. சரத்(பாலமுரளியின் சீடர்), சேஷ கோபாலன் இவ்வகையைக் குரலிலேயே கொண்டு வரும் விற்பன்னர்கள். வட இந்திய இசையின் தோடி நமது சுபபந்துவராளி; நம்முடைய தோடி அங்கே பைரவி தட். சில ஸ்வரங்கள் சேரும் இராகங்களை எடுத்துக்கொண்டு இரு இசைப் பிரிவைச் சேர்ந்தவர்களும் ஃப்யூஷன் இசையை முயற்சிக்கிறார்கள். ஜுகல் பந்தியில் இராக ஒற்றுமைகளை எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். அசாத்தியமாக ஸ்ரீராம் பரசுராம் ‘காந்தம் ஸ்கொயர்’ என்று ஒரு நிகழ்ச்சியில் கர்னாடக, ஹிந்துஸ்தானி பாடல்களை ஜோடியாய் இணைந்த இராகங்களிலும், ஸ்வரங்களிலும் பாடிப் பரவசமூட்டினார்.(முத்ரா நிகழ்ச்சி டிச 2019)

திரும்ப நினைவுபடுத்தக்கூடிய சொற்கட்டுகள், இசைத் துணுக்குகள் அடிப்படைத் தேவையே! ஹிந்தோள ராகமா, மாமவது ஸ்ரீ ஸரஸ்வதி பாட்டா, இரண்டில் எது சுலபமாக நினைவில் நிற்கிறது? இளையாராஜா, ஷூபர்டின் முடிவடையாத சிம்பொனி பற்றிய குறிப்பு அபாரம்.

வாக்னர், மாஹ்லர் போன்றவர்கள் வட துருவமென்றால், மாக்ஸ் ஜேகப், புலென், ராஜா தென் துருவமெனப் புரிந்து கொண்டேன். நவீன டாங்கோ பகுதியில் இடம் பெற்றுள்ள பேட்டி சிறியதாக இருந்தாலும் முக்கியமான கேள்விகளும், பதில்களுமாக நிறைவாக இருந்தது.

லண்டன் கலைமையம் அமைந்துள்ள இடத்தைப் பற்றிய இவரது வர்ணனைகள் உள்ளே இருக்கும் எழுத்தாளரின் கைவண்ணம். டேட் காலரி வாசலில் பிள்ளையார் கோயில்! விரைவில் வந்தாலும் வந்துவிடும். தேங்காய் பழக் கூடையுடன் அடுத்தமுறை தயாராகச் செல்லுங்கள்!! கிளாரினெட் தரும் இறுக்கம் சற்று அதிகம் தான் எப்போதும்.

‘ஹெள டு நேம் இட்?’ வந்த போது என் சகோதரி அந்த வயலினைக் கேட்டு அழுது விட்டாள். அவள் தான் அதை முழுதாக உள் வாங்கியவள் எங்கள் குடும்பத்தில். ஆனால், ஒரு உறவினருடன், வி.எஸ். நரசிம்மனை அவரது சென்னை இல்லத்தில் பல வருடங்களுக்கு முன் நேரில் சந்தித்தது நான் தான். என் உறவினரும் அவரும் இசை நுணுக்கங்களை விரிவாக விவாதித்துக்கொண்டிருக்க நான் கருவறை முன் நிற்கும் பாமரனாக இருந்தேன். கடைசி வரை ஒரு வார்த்தை என்னால் பேச முடியவில்லை. அவருடனான ஆசிரியரின் பேட்டி ஒரு பொக்கிஷம். நரசிம்மனை நான் சந்தித்ததும் ஒரு முறைதான். ஹார்மெனியும், மெலடியுமான கலவை அவர்.

எஸ்.ராஜம் மிக அபூர்வமானவர். முழுமையான கலைப் பார்வை கொண்டவர். இன்றும் கர்னாடக மும்மூர்த்திகளை அவரது ஓவியத்தின் வழிதான் அறிகிறோம். சிலப்பதிகார ஆபரா, சத்யஜித் ரே இயக்கிய பால சரஸ்வதி படம் போல எடுபடவில்லை போலிருக்கிறது. ராஜத்தைப் பற்றிய அரிய செய்திகளை இக்கட்டுரையின் மூலம் தெரிந்து கொண்டேன்.

கலைஞன் மண் சார்ந்தவன்; ஆனால், கலை அப்படியல்ல. இதை வாக்னரின் நிலை உணர்த்துகிறது. இசை நாடக உலகின் தந்தை, ஹிட்லர் விரும்பிய இசையாளர், நிகரற்ற பெய்ஹோய்ட் அரங்கத்தை அமைத்தவர், இனச் சார்பு தன்மையால் யூத வெறுப்பாளரென அடையாளப் படுத்தப் படுபவர், ஆனாலும் அவர் கலைஞர்.

தொழில் நுட்பம் சார்ந்த சவால்களால் நிரம்பியிருக்கும் சிம்பொனியில் ஜீவன் இருக்குமா என்பது எனக்குப் புரியாத ஒன்று. வடிவமைக்கப்பட்ட இசையில் கச்சிதம் இருக்கலாம், இனிமை இழையலாம், லயங்கள் பொருந்தலாம், மனோதர்மம் வடிவமைக்கையில் இருந்திருக்கலாம், அதில் ‘ஸ்பான்டேனிடி’ இருக்குமா எனக் கேள்வி எழுகிறது. ஆனால், நான் சிம்பொனி ஒன்றைப் பொருந்திக் கேட்டதில்லை. என் கேள்விகள் தவறாக இருக்கலாம். விரிவாக்கம் என்பது இதற்கு மிக அவசியம் எனப் புரிந்து கொள்கிறேன்.

இளையராஜாவை கர்னாடக சங்கீதக்காரர்கள் பலரும், ஒரு சிலரைத் தவிர நேசித்துக்கொண்டே வெறுத்தார்கள், வெறுத்துக்கொண்டே நேசித்தார்கள். அந்த மாபெரும் கலைஞனின் அபார ஞானம் இவர்களைப் பயமுறுத்தியிருக்கலாம். நாட்டுப்புற இசை, இராக சங்கீதம், மேற்கத்திய இசை என சரிவிகிதத்தில் கலந்து கொடுத்து திரையிசையின் போக்கினையையே மாற்றியவர். இராக ரூபம் சிதையாமல் சிறு மாற்றம் செய்து அதையே மெலடியெனக் காட்டியவர். ஒரே பாடலில் பலராகங்கள் வரும், ஆனால், ராக மாலிகை அல்ல. அவரது திரைப் பாடல்களைப் போல், தனியான ஆல்பங்கள் பெரும் வரவேற்பைப் பெறவில்லை. திருவாசகம் கூட அருமையான படைப்பு. சுஜாதா ‘நான் ஏற்கெனவே ஆழ்வாரில் மயங்கியதால், வாசகத்திற்கு உருகவில்லை’ என்று அனியாயமாக எழுதினார். ஆயிரம் கைகள் மறைத்து நின்றாலும் ஆதவன் மறைவதில்லை, அல்லவா? கல்யாணி ராகத்தை ராஜா பலவிதமாகக் கையாண்டுள்ளார். தியாகராஜ ஸ்வாமிகளை அவர் வரவேற்ற ‘Chamber welcomes Thyagaraja’ என்ற குறிப்பு நெகிழ்த்தியது.

ராகசாகா எனக்கு மிகவும் பிடித்த பகுதி. பட்டிணப் பிரவேசம் என்ற படத்தில் வான் நிலா நிலா அல்ல என்ற ஒரு பாடலில் வயலின் தான் பிரதானம். அதை இசைத்தவர் நரசிம்மனா? முதலில் மட்டுமல்ல இன்றும் இனிக்கும் இசை அது.

சிபேலியஸ் கட்டுரையில் ஒரு முக்கிய விஷயம் உள்ளது. ரசனைகள் விமர்சனங்களால் உருவாக்கப்படுகின்றன. இசை ஆர்வலர்களின் தற்சார்பிற்கும் அதிக இடம் இதில் உள்ளது. அவர் வாழ்வு பாம்பு-ஏணி ஆட்டமாக ஆகிவிட்டது. அன்னப் பறவைகளைக் கண்டு அவர் அமைத்த சிம்பொனி பற்றிய செய்தி எனக்கு இயற்கை ஒலிகளைக் கொண்டு இயற்கைச் சூழலில் டி.எம்.க்ருஷ்ணா பாடிய ஒரு இசைத் தொகுப்பை நினைவில் கொண்டு வந்தது.

நிசப்தத்திலிருந்து சப்தத்திற்குச் செல்லும் இசை, மனதின் சத்தத்தைக் குறைத்து அமைதிப்படுத்துவது ஆச்சர்யம். இசை வழி சமாதானம் ஏற்படலாமே? இஸ்ரேல்- பாலஸ்தீன அரசியல் களேபரங்களின் இடையே அவ்விரண்டு இசையையும் இணைக்கும் முயற்சி மகத்தானது. இசை ஒருங்கிணைப்பாளர்களின் பங்கு இவ்வகையில் அத்தியாவசியமானது.

கலை வேர்களைக் கண்டறிந்து வெளிக் கொணர்பவர்கள் காலத்தை நம்முன் நிகழ்த்திவிடுகிறார்கள். ஜி.என்.பியின் நூற்றாண்டு மலர் பற்றிய கட்டுரை சுவையானது.

நல்ல இசையமைப்பாளராக வந்திருக்க வேண்டியவர், நல்ல இசை ஒருங்கிணைப்பாளராக ஆகிப்போனார் என்ற எண்ணம் சுபின் மேத்தா கட்டுரையில் எனக்கு வந்தது.

சூசன் டோம்ஸ் மென்மையாகப் பியானோவைத் தொட்டதைப் படிக்கையில் வயலின் தந்திகளை அளவிற்கு அதிகமாக அழுத்தி சுகத்தைக் கெடுக்கும் சிலர் நினைவிற்கு வந்தனர்.

மெதுவாகத் தொடங்கி நிதானமாகப் பயணித்து மத்திம காலம் அமைத்து சரணத்தில் சிறு சரணத்தை வேகமாக அமைத்து முத்துஸ்வாமி தீக்ஷிதர் ஒவ்வொரு பாடலிலும் இசைப் பகுதிகளை மாறுபட அமைத்துள்ளார். வட இந்திய இராகங்களை, கர்னாடக இசைக்குக் கொண்டு வந்தவர் அவரே. பல்வேறு தாளக்கட்டுகளை தனது நவக்ரஹ கிருதிகளில் அமைத்துள்ளார். இவரது கிருதிகள் மற்றும் அமைப்பு முறைகளை எடுத்துக்கொண்டு சரத், ஸ்ரீராம் பரசுராம், சிக்கில் குருசரண், பாம்பே ஜெயஸ்ரீ, மாண்டலின் ராஜூ மற்றும் அவர் மனைவி நாகமணி, புல்லாங்குழல் ஷசாங், கிடார் பிரசன்னா, ரவிகிரண், கணேஷ் குமரேஷ், ராஜேஷ் வைத்யா, கடம் கார்த்திக், மிருதங்கம் சிவராமன், சௌராசியா, சிவகுமார் பண்டிட், கௌசிகா சக்ரவர்த்தி, ஜாஹீர் ஹூசேன், செல்வ கணேஷ் போன்றவர்கள் இணைந்து செயல்பட்டால் நம்மால் ஒரு ஆபராவைக் கொண்டு வர முடியலாம்.

இசை கேட்டால் மட்டுமல்ல, இசையைப் பற்றி தரமாக எழுதினாலும் கூட, புவி அசைந்தாடுமென அறிந்து கொண்டேன். கட்டுரைத் தொகுப்பில் ஃப்யூஷன், ஜூகல்பந்தி போன்றவற்றைப் பற்றி ஒரு பகுதி வந்திருக்கலாம். இசைப்பவர்கள், இசை விமர்சகர்கள், இசை ஆர்வலர்கள், இசை அமைப்பாளர்கள் அனைவரும் படிக்க வேண்டிய நூலாக இதைச் சொல்வேன். அட்டை முகப்புப்படமும், கட்டுரைகளின் இறுதியில் இடம் பெற்றுள்ள காணொலி இணைப்புகளும் நூலோடு இணக்கமாக உள்ளன.

காற்றோவியம் என்னைப் புரட்டிப் போட்டது. என் மன அலைவுகளைப் பதியச் சொன்னது.

புத்தகம் வாங்க: அமேசான் கிண்டில்

முடக்கம், அதோ முகம் – பானுமதி கவிதைகள்

முடக்கம்

சல சலக்கும் கீற்றுகள்
ஒன்று மட்டும் நடுவில்
மடிந்து பூமி நோக்க
அருகிருந்த இலை நிமிர்வுகள்
முணுமுணுத்தும் மரமென்னமோ
மௌனத்தில் தான்.

அதோ முகம்

கழுத்தின் மீது இருக்கிறதா
என்று பார்த்தேன்
அனைவருக்கும் தெரியாது
வான் நோக்கி இருக்கிறதோ
முகம் யாரைக் கேட்க
நீண்டு பின் முதுகுடன்
இணைந்ததை கண்ணாடியும்
காட்டாமல் ஏமாற்றலாம்.

கல்ப லதிகா – பானுமதி சிறுகதை

‘உச்சிக்குக் கீழே உண்ணாக்கு மேலே வச்ச பொருளின் வகையறிவாரில்லை’

“நீங்கள் என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள்? இது தத்துவத்திற்கான சமயமில்லை. தப்ப வேண்டும், நாம் அனைவரும் தப்ப வேண்டும், உயிர்களென, இருப்பதே நாம் நால்வர்தான்.”

‘மேவிய சீவன் வடிவது சொல்லிடின்

கோவின் மயிர் ஒன்று நூறுடன் கூறிட்டு

மேவிய கூறு அது ஆயிரம் ஆயினால்

ஆவியின் கூறு நூறாயிரத்தில் ஒன்றே’

“உயிர் போகப் போகும் நிலையில் நல்ல தமிழைச் சொன்னதற்கு நன்றி. உலகத் தலைவர்களிலேயே எஞ்சியுள்ள ஒருவர் நம்முடன் இருக்கிறார், அவர் காப்பாற்றப் பட வேண்டும்.”

தலைவர் இடைபுகுந்தார். ‘நம்மில் இளையவன் விமலன். அவன் தாவிக்குதித்தேறி தப்பிக்கட்டும். இது என் கட்டளை.’

அவர்கள் பூமியின் விளிம்பில் நின்றார்கள். மூச்சிற்குத் தவித்தார்கள். மாசு அதிகரித்த காற்று நீலமும், செம்மையுமான புழுதியை வாரி இறைத்தது. கடலலைகள் பூமியை அறைந்து பெயர்த்தெடுக்கத் தவித்தன. போர்கள், உயிர்களைக் கொல்வதற்கு கிருமிகளைப் பயன்படுத்திய போர்கள், இரு நாடுகளின் பகைமையில் உருவான ஒன்று, உலகையே இரு கட்சிகளாகப் பிரித்து பூண்டோடு உயிர்க்குலங்கள் அனைத்தையும் அழித்த போர்கள், மனிதனின் அகங்காரத்தின் விளைவு. அவன் பயன்படுத்திய நச்சு வாயுக்கள் அனைத்து உயிர்களையும் அழித்துவிட்டன. வானில் ஏறும் ஏணி என்ற உடை வடிவமைப்பில் அவர்கள் நால்வரும் பூமியின் மேலே புரண்டு தப்பித்து இன்று விளிம்பிற்கு வந்துவிட்டார்கள். ஜப்பான் நாடு முதன் முதலில் இவ்வகை ஏணிகளைப் பயன்படுத்தியது.

ஏணி என்ற வடிவமைப்பே மடங்கும் நீளும் வகையினால் உயிரிகளின் மூலக்கூற்றின் கட்டமைப்பை ஒத்தது.

‘தனியாக நான் எங்கு செல்வது? உங்களுடனே இருந்து விடுகிறேன்; இல்லை, இறப்பதற்காகச் சேர்ந்து இருப்போம்.’

‘விமலன், மனிதன் இருக்க வேண்டும் என்றென்றும். இயற்கையின் ஆற்றல் மிக்கப் படைப்பு மனிதன்தான். அவன் விண்ணிலிருந்து மண்ணைப் படைப்பான். செய், முயற்சி செய், போராடிச் சாவதில் மேன்மை உண்டு. மேலே போ, உயிரை உற்பத்தி செய்’

‘கழுகுபாட்டை’ இயக்கினான் விமலன். தொற்றி வான்வெளியில் ஏறினான். எங்கே போய் எதைத் தேட, யாருக்காக, எந்த உயிரை அவன் உற்பத்தி செய்ய? எப்படி முடியும்? நியுக்ளியஸ்ஸிற்குள் டி என் எவைச் சுற்றி வைத்திருப்பது எத்தகையதொரு தொழில் நுட்பம்! ஓரு சிறு தேனீர்க் கரண்டியில் உள்ள டி என் எவைக்கொண்டு எத்தகையதொரு பெரிய உலகம், அதன் வெவ்வேறு உயிரிகளைப் படைக்கலாம்! எத்தனைத் தகவல்களைச் செலுத்தலாம் தன்னையே அதனால் நகலெடுக்க முடியுமே! டி என் எவின் ஒற்றை இழையான ஆர் என் எ, எத்தனைத் திறமையாக ரைபோசோம் மூலம் புரதத்தைத் தருகிறது. ஜீனோம் சாதுர்யமானது; சரியான சூழலில் தன்னையே நகலெடுக்கும் திறன்; எல்லாம் சரி, ஆனால் அவன் எப்படி உயிரை உருவாக்குவான்? திசையற்ற பயணத்தில் செல்வதாகத் தோன்றியது அவனுக்கு!

சிற்றெறும்பை உருவாக்க முடியுமா மனிதனால்? ஒரு திசு உயிர் வாழ குறைந்தது மூன்று சிக்கலான மூலக்கூறுகள் ஒருங்கிணைந்து செயல்பட வேண்டும். டி ஆக்ஸிரைபோ நியூக்ளிக் அமிலம், ரைபோ நியூக்ளிக் அமிலம், புரதங்கள். இவற்றை அவன் எங்கே தேடுவான்? முதலில் அவன் வானில் ஒரு இடத்தில் இறங்க வேண்டும். எந்த இடம்? விண்வெளிக் கூடங்களும், இடையில் நிறுவிய விண்வீடுகளும் எங்கே?

அவன் பறக்கும் அந்த ‘பாட்’ திடீரெனத் தாமதிக்கத் தொடங்கியது. அது ஏதோ ஆபத்தை எதிர்நோக்குகிறது. மண்ணில் மட்டுமல்ல, விண்ணிலும் ஆபத்துக்கள், அபாயங்கள். அவன் ‘பாட்’டின் செயல் வேகத்தைக் கூட்ட முயன்றான். இல்லை, பலனேதுமில்லை.

ஒரு சுழலும் கோளினுள் இழுக்கப்பட்டதுதான் அவனுக்கு நினைவிலிருக்கிறது.

*******

சரயூ நதிக்கரை. மண்ணைப் பிசைந்து முட்டையும், முத்தும் கலந்து செறிவூட்டப்பட்ட அரண்மனைக் கட்டிடங்கள், அந்தப்புரங்கள். தாமரை இதழ் அடுக்குகள் போல் மையத்திலிருந்து விரிந்து நாற்சந்திகளில் இணையும் வீதிகள். கற்களை அடுக்கிக் கட்டப்பட்ட அரங்கநாதனின் ஆலயம் மிக எடுப்பாக நின்றது. சுற்றிலும் சிறு சுதை உருவங்கள் அமைந்த கோயில்கள். நீர்நிலைகளும், பூங்காக்களும் அழகாக அமைக்கப்பட்டிருந்தன. ஆயுதப் பயிற்சிக் கூடங்கள், நடன சாலைகள், விவாதக் கூடங்கள் தனித்தனியான கட்டட அமைப்பு கொண்டிருந்தன. தலைநகரம் என்பதால் வணிகர்களும், தொழில் செய்வோரும் தெருக்களில் நடமாடிக்கொண்டேயிருந்தனர். கழனிக் காடுகளில் சாய்ந்தாடும் நெற்கதிர்கள், ஏற்றப் பாடல்கள், மண்சட்டிகளில் வடித்த கஞ்சியில் தாளிதம் செய்து சேர்த்த காய்கள், மீன்கள்.

கணிகையர் இல்லங்களுக்குச் சென்று மகிழ்வதில் தான் சத்தியவிரதனுக்கு இன்பம். அவர்கள் அவனுடைய அரண்மனைக்கே வரும் நியதி இருக்கிறது. அவனுக்கு அவர்களின் இல்லச் சூழல்தான் உவப்பானது. உடலைக் கொண்டாடும் உன்மத்தம் பெருகும் இடம். அரசரான தந்தை திரியருனிக்கு தன் மகனின் செயல் எதுவும் பிடிக்கவில்லை. வசிட்டர் செய்யும் எந்த உபதேசமும் அவனுக்குப் புரியவில்லை. அவன் பார்வையில் தந்தையோ, குருவோ மானுட உணர்ச்சியே அற்றவர்கள்.

எத்தனை முயன்றும் சத்தியவிரதனால் தன்னை உடலாக மட்டுமே புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. இக்ஷ்வாகு குலத்தின் இளவரசன். ஆடியில் காணும் அழகிய பிம்பமன்றி அவன் வேறு யாராக இருக்க முடியும்? இந்த உடல், அது உணர்த்தும் போகங்கள், அது அனுபவிக்கும் இன்பங்கள், அதுவன்றி ஏதோ இருக்கிறதாம் உள்ளே, என்ன ஒரு கதை இது! அவன் தன் உடலுடன் தான் சொர்க்கத்திற்குச் செல்வான்.

இதற்கு உதவி செய்ய மறுத்த வசிட்டரின் பசுவை அவன் கவர்ந்து கொன்று தின்று பசியால் வாடுவோருக்கும் பகிர்ந்தான். அதில் விஸ்வாமித்திரரின் குடும்பமும் அடக்கம். ஆனால், வசிட்டர் சாபம் கொடுத்து அவனை ‘திரிசங்கு’வாக்கிவிட்டார்.

அழகிய அவன் உடல் எத்தனை அருவெறுப்பாகிவிட்டது! காண்போரெல்லாம் அவனைத் தவிர்த்தனர். அவன் தந்தை அவனைக் காட்டிற்கு விரட்டிவிட்டார். அவன் தன் அழகிய உடலை மீண்டும் பெறத் தவித்தான். மேலே அமுதம் கிடைக்கையில் அவன் அழகின் இலக்கணமாகிவிடுவான். அவன் சுந்தரன்; ஆம், அவனை உடலுடன் விஸ்வாமித்திரர் சொர்க்கத்திற்கு அனுப்பினார். இந்திரன் அனுமதி மறுத்து கீழே தள்ள, முனிவர் மேலே அனுப்ப நல்ல இழுபறியில் சிக்கிக்கொண்டான் திரிசங்கு. தேவேந்திரனுக்குச் சவாலாக ஒரு சொர்க்கத்தைக் கட்ட ஆரம்பித்து விண்மீன்களையும் படைக்கத் தொடங்கினார் முனிவர். பயந்த இந்திரன் வரம் பல தருவதாகவும், கட்டப்பட்ட அந்த சொர்க்கத்தில் திரிசங்கு இருக்கலாம் என்றும், மேலே புது உலகத்தை உருவாக்க வேண்டாமென்றும் வேண்டினார். அதன்படி திரிசங்கு தனக்கென, தன் உடலுடன் தன் சொர்க்கத்தில் மிதந்துகொண்டிருக்கிறான்.

*******

விமலன் அந்தத் தொங்கும் சொர்க்கத்தில், அயோத்தியின் இளவரசனான ஒருவனை இத்தனைத் தனிமையில் எதிர்பார்க்கவேயில்லை. நிலையில்லாது சுற்றி வருகிறர் அவர்; வானிலும் இல்லை, பாவம் திரிசங்கு மண்ணிலுமில்லை.

விமலனும் கூட உடலோடு சொர்க்கம் வர ஏங்கியவன் என்று அனுமானித்துக் கொண்டான் திரிசங்கு. அது அவனுக்குத் தேவையான உண்மை என்றே நம்பினான். விமலன் எங்கிருந்து வந்திருக்கிறான், எதற்காக வந்திருக்கிறான் என்பதிலெல்லாம் திரிசங்குவிற்கு ஆவலில்லை. ‘இவன் மனித உருவில் இருக்கிறான், அது ஒன்றே போதுமானது. தனிமையாய் எத்தனைக் காலம்;ம்…முனிவர் நல்லவர், இவனை அனுப்பிவைத்துள்ளார். இவனும் அமிர்தம் எடுத்துக்கொள்ளட்டும். நிரந்தரமாகத் என்னுடன் இருக்கட்டும்.’

விமலனோ சிந்தித்தான். ‘இவன் திரிசங்குவாக இல்லாமல், திரிசங்கியாக இருந்தால் உயிரின் தொடர்ச்சியைக் கொண்டு வந்து விடலாம். அதற்கு வழியில்லையே. பெண் சக்திமிக்கவள்; இருவராகப் பிரித்துச் சதி செய்த சிவன் தன்னுடனே சக்தியைப் பாதியாக வைத்துக்கொண்டு பிரியாமல் ஒன்றாக நின்றுவிட்டான்!’

ஆனால், ஜெனோபாட்டில் உள்ள திசுக்களை வைத்து ஏதாவது உண்டாக்கப் பார்க்கலாம். ஆனால், எதில் உருவாக்குவது, நொதிகளுக்கு எங்கே போவது? ராபர்ட் ஷப்பைரோ சொன்னாரே-உயிரின் எல்லா அடிப்படைக் கூறுகளையும் உண்டாக்க முடியும்-அவை விண்கற்களிலும் இருக்கின்றன. இந்தக் கோளில் விண்கற்கள் இல்லாமலா போய்விடும்? உயிரிலித் தோற்றம் எளிய கரிமச் சேர்மத்திலிருந்து, அதாவது,உயிரற்ற பொருண்மத்தில் இருந்து உயிர் இயல் நிகழ்வாகத் தோன்றியது அல்லவா?

திரிசங்கு சொர்க்கம் சுழன்றுகொண்டிருக்க அவர்கள் இருவருமே சுழற்சியின் விசையை உணர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். பூமி சுழல்வது உடலால் உணரப்படும் ஒன்றல்ல; ஆனால்,இது அவர்களைச் சற்று தள்ளாடச் செய்தது. பழக்கத்தின் காரணமாக திரிசங்குவின் சமனிலை மாறவில்லை.முட்டி உருண்டவன் விமலன் தான்.இத்தனையிலும் வியப்பான ஒன்று, திரிசங்குவின் இளமை.அதைச் சொன்ன போது அவன் விரக்தியாகச் சிரித்தான்.

“விமலா, என்னைப் போல் உடலைக் கொண்டாடியவன் யாருமில்லை. உடல் தான் நான்.அதன் இன்ப ஊற்றுகளை அறியாமல் பிதற்றுகிறார்கள். ஆனால்,தனிமையில் இந்த உடலினால் என்ன பயன்? வரம் கேட்கக்கூட தெரியாத முட்டாள் நான்.”

‘ஏன் அமிர்தம் உங்களுக்கு நிறைவளிக்கவில்லையா?’

“மழுங்கடிக்கும் நிறைவுதானது, அனுபவித்த நிறைவா அது? அது போகட்டும், விஸ்வாமித்திரர் உன்னை அனுப்பிவைத்தாரே, அந்தக் கருணைக்கு நான் என்ன செய்வேன்? உன்னை அவரைப் போல் நடத்துவேன், உனக்கு என்ன வேண்டுமோ கேள், கிடைக்கும்; ஆனால், இல்லாததைக் கேட்காதே”

‘உங்கள் நட்பைத்தவிர எனக்கென்ன தேவை?’

“உன் உடைகள் நன்றாக இருக்கின்றன. நான் ஒரு முறை அணிந்து பார்க்கட்டுமா?”

‘எனக்கான ஆடைகள்?’ என்றான் விமலன்.

“என்னுடயதைப் போட்டுக்கொள். பயப்படாதே. என்னிடம் நச்சுக் கிருமிகள் இல்லை. உனக்கு நான் துளி அமிர்தம் கொடுத்திருப்பதால் உன் கிருமிகளும் கொல்லப்பட்டுவிட்டன.”

திரிசங்கு உடை மாற்றுகையில் அவனது மார்பிற்கும், வயிற்றிற்கும் இடையே மான் தோல் திரியில் ஒரு உருளையைப் பார்த்தான் விமலன். ‘அது என்ன, அவர் உடலோடு ஒட்டிய ஒன்றா, அது இந்த உலகத்தின் சிறப்பு அடையாளமா, அவரிடம் கேட்கலாமா, தன்னைத் தப்பாக நினைத்துக்கொண்டு கீழே தள்ளிவிட்டுவிட்டால்.. அப்படியெல்லாம் செய்ய மாட்டார், அவரே தனிமையில் தவித்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவர் நட்பாகத்தானே பேசுகிறார்.’

அவன் சிந்தனையின் போக்கைப் புரிந்தவர் போல் அவர் சிரித்தார்.

“இது என்னவென்று தெரிய வேண்டுமா உனக்கு?”

‘நாங்கள் இடுப்பில் ஒன்று இப்படி கட்டிக் கொள்வோம், அதில் உருளையெல்லாம் இருக்காது; சிறு பையனாக இருந்தால் காசு கோர்த்து கட்டுவார்கள்.’

“விமலா, இதில் கல்ப லதிகா இருக்கிறாள்.”

விமலனுக்கு மூச்சே நின்றுவிடும் போலிருந்தது. ஒரு பெண், அழகிய பெயருடன், ஒரு உருளைக்குள் அவன் தேடும் உயிரி, ஆனால், அவள் உயிருடனா இருக்கிறாள்? அவன் மனம் விம்மியது.

திகைப்புடன் அவரைப் பார்த்தான். திக்கித்திக்கி பெண்ணா என்றான்.

“அவள் சாதாரணப் பெண் இல்லை. சக்தி தேவதை. விரும்பும் வரம் தரும் கற்பகக் கொடி.”

‘அவள் உங்கள் இடையில் எப்படி?’

“பூமிக்கும், வானிற்கும் இழுபடுகையில் என் சக்தி குறைந்தது. அந்த நிலையிலும் பெண்களின் பால் ஆசையும் குறையவில்லை. உனக்கே தெரியும், நான் உடல் உபாசகன். விஸ்வாமித்திரர் தன் தவத்தினால் பெண்ணின் கருமுட்டையை உண்டாக்கி உருளையில் அதை வைத்தார். உன் சொர்க்கத்தில் அவள் உடன் வருவாள், உன்னிடம் வரும் அமிர்தத்தை நீ அவள் மேல் தெளி; கற்பகக் கொடியென உன்னைப் பிணைவாள், உன்னை ஆட்கொள்வாள், உன் தனிமையும் போகும் என்றும் சொன்னார்.”

விமலனுக்கு ஆவல் தாங்கவில்லை. ‘நீங்கள் அதையெல்லாம் செய்யவில்லையா?’

“செய்ய நினைத்தேன். ஆனால், மனம் வரவில்லை; மேலும், அவர் என் குரு. என்னைப் புரிந்து கொண்ட தந்தை அவர். அவர் உருவாக்கிய பெண் எனக்குத் தங்கை முறையல்லவா? நான் அவளை வெளிக் கொணர முயலவில்லை.”

விமலன் அப்படியே உருகிவிட்டான். ‘உடலைக் கொண்டாடிய இளவரசன், காமத்தில் முக்குளித்தவன், இடையில் ஒரு பெண், தனிமையில் தவித்தும் இருக்கிறார், அமிர்தமும் வைத்திருக்கிறார், ஆனால், என்ன ஒரு கட்டுப்பாடு?’

உடைகளைத் தந்தவர் உருளையைத் தருவாரா? அமிர்தம் வேண்டுமே அதைத் தருவாரா? கல்ப லதிகாவின் கரு முட்டைகள் இன்னமும் உயிர்ப்புடன் இருக்குமா? சொல்லிப் பார்க்கலாமா, அவருக்கில்லை நமக்கென்று. வேண்டும் வரம் கொடுக்கும் அவள் மூலம் இங்கே உயிர்களைப் பெருக்கலாம். அவர் தந்தையெனப் போற்றும் முனிவர் அமைத்த இந்த உலகின் சக்ரவர்த்தியாக அவர் இருக்கட்டுமே.! அந்த விண்கற்களில் புரத நொதிகள் இருப்பதை நம் ‘பாட்’ சொன்னதே.

அவரிடம் கேட்டான். அவர் சிரித்தார்.

“நாம் கதை பேசிக்கொண்டேயிருக்கலாம். நீ சொல்வதெல்லாம் வியப்பானது. அரசர்கள் இல்லை என்கிறாய், செயற்கை அறிவு, செயலிகள், என்பதெல்லாம் நான் அறியாதவை. ஆனால், இப்போது பூமியும் இல்லை என்பதால் நீ என்னை விட்டுப் போக முடியாதல்லவா? அப்படித்தானே முனிவர் சொல்லியனுப்பினார்?”

‘நீங்கள் போக முடியவில்லை அல்லவா? என்னாலும் முடியாது.’

“நீ எங்கேயும் போக மாட்டேன் என்று சத்தியம் செய். கல்ப லதிகா உனக்குத்தான். ஆனால், பழைய விந்துவால் தான் அக் கரு முட்டையை அணுக முடியும். குறைந்தது பதினோரு மாதங்கள் அதற்கென்ன செய்வாய்?”

அவன் ஆவல் மீதூற அவரைக் கட்டிக் கொண்டான். ‘என் ஜீனோபாட்டில் உள்ள வித்திற்குப் பதினான்கு மாதங்கள் பூமியின் கணக்கில் ஆகிவிட்டன.உங்கள் கோள் தாழ் நிலையில்தான் உள்ளது. எங்கள் பதினான்கு உங்களுக்குப் பன்னிரெண்டாக வரும். புதிய பூமி. உடலின் நிறைவில் பொலியும் பூமி. உயிரிகள் பல்கிப் பெருகட்டும்.’

‘நீங்கள் என்னை நம்புங்கள். முழங்கும் சங்கின் ஒலி நிறைந்த உலகத்தைப் படைப்போம்.ஆனால், அவளுக்கு உருவம் உண்டா?’

“கிடையாது. அவள் கருமுட்டையில் ஒன்றைத்தான் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் ஒரு சமயத்தில். விண்கல் குடுவையுள் போட்டு விந்தினையும் அமிர்தத்தையும் தெளிக்க வேண்டும். அந்த கர்ப்பம் வளர்ந்து வெளி வருகையில் அவள் உயிருடன் எழுவாள். பின்னர் பெண்ணென நிலைப்பாள்.

புதுமையை உண்டாக்கப் போகும் பழமை. பார்க்கப்போனால் அப்படித்தானே அனைத்தும் உண்டாகியிருக்கின்றன. எதையோ மறைத்து எதையோ காட்டி…அப்பா பாடுவாரே..’மரத்தில் மறைந்தது மாமத யானை, பரத்தில் மறைந்தது பார்முதற் பூதம்.’

ஒருவித பரபரப்பில் அவர் இருக்கையில், அவர் அறியாமல் அவன் இரண்டு முட்டைகளை எடுத்து இரண்டு விண்கல்லிலும் பதுக்கினான். தன் ‘ஜெனோபாட்’டை அதனுள் இட்டு மூடினான். ஆனால், இருமைக்கு வித்திட்ட அவனைப் பார்த்து அவர் கோபத்தில் கத்தினார். செய்வதறியாது திகைத்தார். முனிவர் சபிப்பாரோ எனப் பயந்தார். அவன் இலட்சியமே செய்யவில்லை. தனிமையைச் சொல்லியே அவரை அவனால் வெல்ல முடியும்.

அவனுக்குத் தெரியும்- அதனுள் ஜெனோ நிச்சயமாகத் தன் படைப்பினைச் செய்யும். அது எந்த உயிராயினும் சரி-ஒரு செல், ஒரு ஒட்டுண்ணி, அல்லது செடி,அல்லது ஏதாவது? அப்படியெல்லாமில்லை, அது மனித வித்துதானே? ஆனால் அவள் கொடியாயிற்றே, எதைப் படைப்பாள், எல்லாவற்றையுமா?

விண்கல் தாமரையென விரிந்தது. அதனுள் புரத ஓட்டங்களின் சுவடு போல் ஒன்று தெரிந்தது. விமலன் தவித்தான், அதையே எண்ணிக்கொண்டிருந்ததால் சுவடும், அசைவு போல் ஒன்றும் தோன்றியதோ? பின் அது நின்று போனதையும் பார்த்தோமா அல்லது இல்லையா?

நடுங்கும் குரலால் திரிசங்கு சொல்லலானார் :

‘பூர்ணமத, பூர்ணமிதம் பூர்ணாத் பூர்ண முதஸ்யதே பூர்ணஸ்ய பூர்ணமாதாய பூர்ணமேவா வசிஸ்யதே’

ஒரு செல் தன்னை நகலெடுக்கத் தொடங்கியது. சுற்றும் கோள் ஒரு நீள்வட்டத்தைத் தெரிவு செய்தது. பூமியின் சூரியன் இங்கே தென் கிழக்கில் வருணனாக, இந்திரன் கிழக்கில் சூரியனாக, காற்று தென் மேற்கில் இடம் பிடிக்க, நெருப்பு வடக்கில் எழ புதிய வானம், புதிய உயிர், புது வாழ்க்கை. தங்கள் கண்களின் முன்னே அகிலத்தின் ஒரு பகுதியாக திரிசங்குவின் கோள் 21 வினாடிக்குள் வளர்ந்ததை அவர்கள் வியப்புடன் பார்த்தார்கள். விமலன் அறிந்த பரிணாமக் கோட்பாட்டிற்கு எதிராக பல்வேறு உயிரிகள் ஒரே நேரத்தில் தோன்றின.ஒத்த அம்சம் கொண்ட ஒரே மூதாதைதான் என்ற டார்வினின் கோட்பாடு சிதறுவதைப் பார்த்தான் அவன். சரியே, வௌவாலுக்கு அறிந்த மூதாதை என எதுவுமில்லையே! ஒரு செல் உயிரினம் ஓடி ஒளிந்து கொள்ள வானதியில் மீன்கள் துள்ளுவதை அவர்கள் பார்த்தார்கள். கண்களில் நீர் பெருக திரிசங்கு முதியவனாக சிலையெனச் சமைந்தார்.