பானுமதி ந

கோணம், ஈசி சேர், நாலு மூலத் தாய்ச்சி – பானுமதி கவிதைகள்

கோணம்

நிரம்பி வழிந்த நீர்த்தொட்டி
காலடியில் சிறு தண்ணீர்க்குளம்
அக்கம்பக்கம் பார்த்த புறா மெல்லடியில் தத்தி
அலகு வளைத்து வந்து அருந்தும் நேரமிது
காத்திருக்கலாம் நான் அதன் தாகம் தணியும் வரை
காகத்திற்கு அதன் ஒன்றரைக் கண்ணில் பட்டுவிட்டேன்
அதன் குஞ்சிருக்கும் மரத்தை நான் என்ன செய்துவிடுவேன்?
தலையில் கொட்டும் வாதை
புறாவின் தாகம் தீரவில்லை என அறிவேன்
காகமுண்ட குருதி சிறிது உண்டு;உறையும் முன்
வரச் சொல்ல முடியுமா கண்டவர்கள் யாரும் ?

ஈசி சேர்

சிறகென விரியும் கை தாங்கி
கால் தாங்கும் சொகுசு
முதுகமர்த்தும் குழி
பின்னிருந்து விழும் ஒளி
தோதாக சிறு தலையண
பதிந்த தலை வட்டம்
மூலையில் மடங்கிய நாள்
பரணில் ஏற்றுவதா விற்பதா
இடம் அடைக்கும் நாற வேறு செய்யும்
இரு நாளில் விற்பதாக எண்ணம்
அவர்களுக்கு.

நாலு மூலத் தாய்ச்சி

சதுரத்தின் மூலை
அ,ஆ,இ,ஈ நிற்க
ஏன் ‘அ’ தொடங்கும் சடங்கு?
‘ஈ’ பாய்ந்தோடி ‘இ’யைத் தள்ள
நெடுக்கில் நின்றவர்கள் கிடக்கில்
சதுரம் சமம்தான்.

இருக்கும் இடத்தை விட்டு இல்லாத இடம் தேடி – பானுமதி கட்டுரை

 ‘ஆம். .  அவர்களுடன் தொடர்பு கொண்டோம். பல முறை நடந்த, கவனமிக்க,  நம்பகமான உரையாடல்கள். முடிவில் அவர்களை வரவேற்கத் தீர்மானித்து அவர்களின் விண் ஊர்தியை எங்கள்ரேடியோ ஹட்டின்வாயிலில் இறங்கச் செய்தோம். ஆவல்.. எதிர்பார்ப்புகளோடு வெளியே செல்கையில், எதிர்பாராத  ஒன்று நடந்தது; அவர்கள் மிகச் சிறு வடிவினர்மிகச் சிறிய ஓடம்கவனிக்கப் பட முடியாமல், வாயிலில், புற்தரையில் எங்கள் கால்களாலேயே நசுக்கப்பட்டு இறந்த விபரீதம். . ’ஹெச் ஜி வெல்ஸ் எழுதிய சிறுகதையின் சுருக்கம் இது

இது ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறது. ’வேற்றுக்கிரக வாசிகள் நம் இருப்பிடத்தின் அருகாமையில் இருந்தாலும் நாம் அவர்களையோ, அவர்கள் நம்மையோ உணர முடிகிறதா?

(பொது ஆண்டு 1037இல் வாழ்ந்த தத்துவஞானியான அபூ அலி ஸினா ஒரு கருத்தைச்  சொன்னார்பறக்கும் மனிதன் ஒருவனைக் கடவுள் படைக்கிறார்அவன் கண்கள் போன்ற எந்த இந்திரியங்களும் இயங்காத நிலையிலும்அவன் தன் உடல் என ஒன்றை உணராத போதிலும் தன்னை அறிவான்இருத்தலின் சாறாக; இதை இக்கட்டுரையை முழுவதும் படித்த பின்னர் பொருத்திப்பார்க்க முடியும்அத்தகைய ஒரு வேற்றுக்கிரக வாசியை நாம் அடையாளம்தான் காண முடியுமா? தொடர்பு சாத்தியமா? https://www. the-tls. co. uk/articles/avicenna-leading-sage-footnotes-plato/)

2017-ல் ஆஸ்ட்ரேலியாவின் பார்க்கஸ் தொலைநோக்கி அதுவரை கேட்டிராத ஒரு ஒலியை பதிவு செய்தது; அது வேற்றுக்கிரக உயிரினத்திடமிருந்து வந்திருக்கலாம் என ஒரே பரபரப்புகடைசியில், அங்கே பணிபுரிந்த வானவியலாளர்கள் அவசரப்பட்டுத் திறந்த மைக்ரோ உலையின் ஓசை அது; மின்காந்தப் புலங்களின் மிகக் கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் அங்கே செயல் பாட்டில் உள்ளன; ஆனால் போதுமான அளவிலில்லை!!

கணிசமான தடயங்கள் இதுவரை இல்லை. ஆனால்ஏன் நாம் வேற்றுக்கிரக உயிரினங்களைப் பற்றி ஆர்வப்படுகிறோம்?அது நம் பூவுலக வாழ்க்கைக்கு எவ்விதத்தில் உதவும்?

குதிரைகளுக்குத் தம் கடவுளின் உரு பற்றிய கற்பனை வந்தால் அது குதிரை வடிவில் தானிருக்கும்,கிரேக்க தத்துவவியலாளர் க்ஸெனஃபானிஸ்,  2500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சொன்னது இதுவேற்றுக்கிரக உயிரினங்களைத் தேடுவதில் நாமும் அதைப் போன்றவர்கள்தான். ஏனெனில் நாம் நம்மைப் போன்றவரைத்தானே தேட முடியும்?

நீரின்றி அமையாது இவ்வுலகு.என்கிறோம். ஆம், அது பூமிக்குப் பொருந்தும். ஆனால்,  விண் வெளியின் கிரகங்களிலும் நீர்  இருப்பதோஇருந்ததோ , உயிரிகளின் ஆதாரம் என நினைப்போமானால் அது ஒரு வகை அறிவீனமேஇருப்பினும் இன்று எங்காவது அப்படித் தண்ணீர் இருப்பதாக அறியப்பட்டவுடன் நம் அண்டத்தின் புனித துலாக் கோல் நடுங்கி ஆர்ப்பரிக்கும்செவ்வாய் கிரகத்தில் நீர் இருப்பதும்இருந்திருக்கக்கூடும் என்பதும் அங்கே இருந்திருக்கக்கூடிய உயிரினங்களைப் பற்றிய அறிவைத் தரும் என்று நம்புவது, ஒரு கிரகத்தில் பாதரசமிருந்தால் அங்கே வெப்பமானி இருக்கும் என நினைப்பதைப் போல்

நமக்கும் வான்வெளிக்கும் இருக்கும் உள்ள உறவை,  ‘நாசாஅனுப்பும் ஏவுகணைகளும், அவை தரும் செய்திகளும் பயமுறுத்துகின்றன. ஒருசவசவகிரகம் என்றே பூமியை எண்ணினேன். ஜூலை 15,  2015-ல்ந்யூ ஹொரைஸன்ப்ளுடோவைப்பற்றி சொன்ன பிறகு என் எண்ணமே மாறிவிட்டதுமிகப் பெரும் பனி மலைகளுக்கிடையே மைனஸ்230  டிகிரியில் உறைந்துள்ள நைட்ரஜனும் மீதேனும் ப்ளுடோவில் உள்ளதாம். தப்பிப் பிழைத்த பூமிதான் என்னவொரு ஆறுதல்!

வான்வெளியில் என்னென்ன நடை பெறுகிறது எனப் பார்க்கத்தான் நாசா ஏவுகணைகளை அனுப்புகிறது. ஆனாலும் இன்னொரு நோக்கம் உண்டுஅது வான் வெளியில் அறிவு ஜீவிகளைத் தேடுதல். (Searching for Extraterrestial Intelligence-SETI) ரஷ்யக் கோடீஸ்வரரான யூரி மில்னர் வானிலிருந்து வரும் சமிக்ஞைகளை அறிய கோடி கோடியாய் செலவழிக்கிறார். வானின் அறிவு ஜீவிகள் ஒருவரோடு ஒருவர் தொடர்பு கொள்ளவோ மற்ற சிலவற்றுடன் தொடர்பு கொள்ளாவோஏன் நம்மிடம் கூடத் தொடர்பு கொள்ளவோ ஏற்படுத்தும் வானொலியின் மூலம் அவர்களை அறிந்துவிடலாம் என்பதும் திட்டம்

உங்களுக்குப் புரிந்தது  அல்லவா? ஆனால்எனக்குப் புரியவில்லைநம்மைப் போலவே வேற்றுக்கிரக உயிரினங்களும் வான் அலைகள் மூலம் தொடர்பு கொள்ளும் என்பதே எனக்கு வினோதமாக இருக்கிறது. இந்த சாத்தியம்தான் எதன் அடிப்படையில் ஏற்பட்டது

நம்முடைய பூமியிலேயே இணைப் பரிணாம வளர்ச்சி நடைபெறுகிறதே! மீள மீளக்கண்கள்கண்டு பிடிக்கப்படுகின்றனவே. ஆனால்வான் ஒலிகள்? வெளியின் மற்றொரு இடத்திலிருந்து?உலகின் ஜீவராசியாக நிலை பெறுவதற்கு ஒற்றைச் செல் உயிரினம் எத்தனை எத்தனை முறை தன் வால் நெளிவுகளைச் சேற்றில் சுழட்டிக் கொண்டது? தோலைப் பதப்படுத்த ஏதுவாகக் கூரான அந்தக்கல்லை நாம் வடிவமைக்கும் முன்னர் எத்தனையெத்தனை யத்தனங்கள்?இதே மாதிரி தொடர்புக்கு என்று வானொலியை எப்படியெல்லாம் கொண்டு வந்திருப்போம்?வேறெங்கும் இதைப்போலவே நடை பெறும் சாத்தியக்கூறுகள் எவ்வளவு? ஆனாலும்வானில்  தேடுவதை நம்மால் நிறுத்த முடியவில்லை

கார்லைல் சொன்னர்: ‘இரவின் விண்மீன் வானம். அதில் நாம் வாழ முடிந்தால் அதைப் போல துன்பமும்முட்டாள்தனமும் வேறில்லை; இல்லையெனில் வானம் ஒரு பயனற்ற வெளி!’அகிலம் முழுவதும் மனிதர்களுக்கான இடம் என அவர் நினைத்தார். மனிதனுக்குப் பயனற்ற வெளி இருந்தென்ன போயென்ன என்பது அவர் எண்ணம்

இது நமக்கு மிக அன்னியமான சிந்தனை. அகிலம் நமது வெளியல்லஉலகம் நம்முடையதாக இருக்கலாம்; ஆனால், விட்டுக் கிளம்புகையில் நாம் எங்குமே இல்லை. அதாவது, நாம் எங்கும் போக முடியாதுநாம் அனுப்பிய மிக வேகமான(மணிக்கு 2, 52, 000 கி. மீ வேகத்தில் பயணிக்கும்)ஹீலியோஸ்-2   நம் அண்டையிலுள்ள ‘Proxima Centauri ‘யை அடைய 16000 ஆண்டுகள் ஆகும்!

இன்னொன்றுநம்முடைய சூர்ய எல்லை என்பது கொஞ்சம் நெகிழ்வுத்தன்மை கொண்டது1977-ல் வாயேஜர் திட்டம் தொடங்கியது. 2010-ல் நாசா தான் அனுப்பியவாயேஜர்விண்கலம் பற்றி 2013 வரை மூச்சே விடவில்லை. (சல்ஃபர்) கந்தக ஊற்றுக்களைப் பொழியும் எரிமலைகள் குரு கிரகத்தில் இருப்பதை அது படமெடுத்து அனுப்பியது; நெப்ட்யூனின் நிலவானட்ரைடனில்அதி உஷ்ணமான 13 கெல்வின்களில் எரிச் சீற்றப் பந்து விளையாடல்கள்!

(வாயேஜர் 1-ன் வானத்தில் சூர்யன் அவ்வளவு பிரகாசத்துடன் இல்லை. இப்போது இருக்கும் தொலைவின் அடிப்படையில் பூமியில் காணப்படுவதை விட 20, 000 மடங்கு குறைந்த பிரகாசம். Quora Answers-Tony Fredericks, None Astrophysics, Univ of California dt Dec8, 2019. வாயேஜர் -2லும் அதே நிலைதான். )

ஜே பி. எஸ் ஹால்டேன் சொன்னார், ‘அகிலம் நாம் நினைப்பதைக் காட்டிலும் வினோதமானது; அது மட்டுமல்ல நாம் கற்பனை செய்ய இயலா  வினோதங்களைக் கொண்டது.

உதாரணத்திற்கு இதைப் பார்ப்போம்பூமியிலிருந்து 50 மில்லியன் ஒளி ஆண்டுகள் தள்ளியிருக்கும் ‘MH 87 விண்மீன்கருந்துளையைச் சமீபத்தில் படம் பிடித்தார்களல்லவா?அதன் எடையை அறிவீர்களா? நம் சூரியனைப் போல் 6. 5 பில்லியன்!அம்மாடி, அங்கே இருப்பவை பற்றி எண்ணவும் தான் கூடுமோ?

‘க்ராவிடி’ திரைப்படத்தில், நான் வெளியை வெறுக்கிறேன்என்று சாண்ட்ரா புல்லக், காரணமில்லாமல் கூவவில்லை. அதன் சுற்றுப்புறச் சூழல்கள் அப்படிவசதியில்லாததுபெரும் அபாயங்களும் அச்சமூட்டும் அழுத்தங்களும் கொண்டது. வெற்றிடத்தின் இடைவிடாத அழுத்தம் உடலைச் சூழ்ந்த, ஒலியற்ற, இருண்ட இடம். 

திரும்பவும்வாயேஜரைப்பார்ப்போம். நம்முடைய சூரிய அமைப்பினைத் தாண்டி பயணிக்கையில் அது எரிகற்களையோவிண்கற்களையோதூமகேதுக்களையோ எதிர் கொள்ள நேரிடாது; வெற்றிடத்தில் பயணிப்பதால் சேதாரமும் இல்லை. அதன் அமைப்பு எத்தகைய கதிர்வீச்சுகளுக்கு உள்ளாகும் என எனக்குத் தெரியாது. ஒரு பொருளாக அது மில்லியன் ஆண்டுகள் பயணிக்கக்கூடும். நம் இனமே அழிந்த பிறகு கூட அது பயணிக்கும் என்பதும் ஒரு அதிர்ச்சி தரும் சாத்தியக்கூறல்லவா? அறியமுடியா கல்லறையிலிருந்து ஒரு வணக்கம். வானைக் கண்டுபிடிக்கத் தொடங்கிய அதன் பயணம் விண்வெளியில் வீசியெறியப்பட்ட குடுவையில் அடைத்த செய்தி போல என நினைக்கிறேன். அங்கே இருப்பவருக்கு நம்மைப் பற்றிச் சொல்ல அதில் ஏராளமான செய்திகள் உள்ளன; இது என்னைப் பொறுத்தவரை அறியாமையேநாம் உணர்ந்து கொள்வது போல், அறிந்து கொள்வது போல்சிந்திப்பது போல் அங்கிருப்பவரும் இருப்பார்கள் என்ற அனுமானம் எவ்வகையில் ஏற்புடையது?அவர்கள் பார்ப்பார்கள்கேட்பார்கள் என்பதெல்லாம் அதிக பட்சம். ஆனால் வாயேஜர் தன்னை ஒரு வினோதமான வஸ்து என்று காட்டிக்கொள்ள முடியும்; இதைப் பாறைகளிலிருந்து வடிவமைக்க முடியாது; வாயேஜர் உங்களை ஆட்கொள்ளும் ஒரு வீட்டுப்பாடம்நாம்ஒளிஎனச் சொல்வது உங்களுக்குப் பொருள்படாது;  ‘காமாகதிர்கள்; இருந்தும் வாயேஜர் வசீகரிக்கும்

ஆமாம்காமாக் கதிரியக்கங்களை மனித இனம் மட்டுமேயா அறிந்திருக்கும்?இந்தத் தத்துவக் கேள்விக்கு விடை எனக்குபெரும்பாலும்உங்களுக்கும் தெரிய வாய்ப்பில்லை. நம்மை வாயேஜரில் அனுப்பாதவரை கவலை ஏன்?

டேனியல் டென்னெட் தன் சமீபத்திய நூலில் கேட்கிறார்வானின் தொலைதூர கிரகத்தில், அதன் கடற்கரையோரங்களில் நீங்கள் மட்டியிலா அல்லது மட்டிக் கட்டிகளிலா(சிப்பிகளை வெயிலில் வாட்டித் தின்னப் பயன்படுத்தும் பாறைக்கற்கள்) உயிரினத்தைத் தேடுவீர்கள்?’ இந்தக்கேள்வி மொத்தமாக அனைத்து அனுமானங்களையும் அசைக்கிறது; வாயேஜரில்  இரண்டும் உள்ளதால் அறிவியலாளர்கள் எதைப் பொறுத்து அறிய முற்படுவார்கள்?

நாம் வேற்றுக்கிரக உயிரிகளைச் சந்திப்பதாகவே வைத்துக் கொள்வோம். அவர்களுடன் இலாபகரமான பரிவர்த்தனைகள் இயல்பவையா?நாம் பரிணாம வளர்ச்சி, மறுமலர்ச்சிசங்கீதம் போன்றவற்றை நம்முடைய நாய்டால்பின் போன்ற செல்லப் பிராணிகளுக்கோநம் நெருங்கிய உறவினரானசிம்பன்சிகளுக்கோ சொல்லியிருக்கிறோமா? பயனற்றதுதான்; ஆனால், அவை நம் அருகாமையில்நாம் தேடுபவையோ வெகு தொலைவில்நாம் வானிலே தேடும் அந்த நட்பு, விரும்பும் இனிய நட்பு, கைகூடாமலே போகலாம்நம் இருவரிடையே சொல்லிக் கொள்வதற்கு என்ன இருக்கிறது என்பதுதானே முக்கியம்

தன்னைத்தானே பெருக்கிக்கொள்ளும் பெரிய மூலக்கூறுகளின் அடிப்படையில் மற்ற உயிரிகளைத் தேடுவது சரிதானா?நாம் காணப்போவதில்லைஎத்தனையோ  சரியான வாத மறுப்புகள் இருந்தும் அதை அறியும் ஆவல் ஏன் உள்ளது?நாம் தேடுவதுதான் என்ன?

கண்டுபிடித்துவிட்டோம் என் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அதன் பின்விளைவுகள் என்ன? நமக்கு ஒரு மீளுறுதி கிடைக்கும். என்னது அது?வாழ்க்கை ஒரு தற்செயல் நிகழ்வு என்பதை அது  மீளுறுதிப்படுத்தும்

ஒரு உதாரணம் சொல்கிறேன்உருளை வயலில் நீங்கள் அறுவடை செய்கையில் திறமையாகச் செதுக்கப்பட்டசர்ச்சில்வடிவில் ஒரு கிழங்கைப் பார்க்கிறீர்கள் என வைத்துக் கொள்வோம். பலப்பல பேச்சுக்களுக்குப் பிறகு அதற்கு சர்ச்சிலைப் போன்ற தோற்றம் இருக்கிறது என நீங்கள் ஒப்புக்கொள்வீர்கள். இது வினோதமானதுநடக்க இயலாதது, முட்டாள் தனமும் கூட; இப்படி ஒன்று எப்படி நடக்கும்?உயிரினங்கள் உலகில் தோன்றியதைப் போன்ற வித்தியாசம் இது

பொறுங்கள்ஒரு உருளை அப்படியிருந்தால் இந்த நினைப்பெல்லாம் சரிஒரு அல்காரிதத்தை எழுதி, அதன் படி க்ரிஸ்பர் சி எஸ் உபயோகித்து டி என் ஏவில் மாற்றம் செய்தால் 173 உருளைகளை சர்ச்சில் வடிவிலும்அளவிலும் அறுவடை செய்யலாமே?

வேறெங்கோ இருக்கும் உயிர்களைக் கண்டறிதல் மூலம்உயிரிகள் என்பது ஒன்றும் அப்படி தற்செயலல்லஎன நிறுவலாமே! பொருட்களின் நெசவில் பொதிந்துள்ள  சாத்தியக்கூறுகளுள்ள இதுகாலம் வரும்போது வெளிவரலாம்

ஐயோபுதுக் கவலை ஒன்று ஏற்படுகிறதே! அந்த மற்றொரு கிரகத்தில்நுண்ணுயிரிவரைதான் பரிணாம வளர்ச்சி  ஏற்படுள்ளது என்றால் நாம் டென்னெட்டின்மட்டியைப் பார்க்கலாம்அது பாதி மீளுறுதியைத்தான் அளிக்கும்; ஏனெனில்மட்டிப்பாறைகள் வரை வந்துவிட்டோமே!

பாக்டீரியாக்களோ அல்லது வேறு வித உயிரினமோ பற்றிய சிந்தனைகள்அறிதல்கள்நம் தனித்தன்மையான மதிப்பற்ற கவலைகளுக்குள் நம்மை ஆழ்த்திவிடும். நுண்ணுயிரிலிருந்து பிறந்த மிருகம் நாம். எப்படி இப்படி பரிணாமம் அடைந்தோம் என தலை சுற்ற வைக்கும் குழப்பங்களுக்குள் அனாவசியமாகச் சிக்குகிறோம். தன் இக்கட்டான சூழலில் மற்றொரு கிரக வாசியும் இருப்பதில் ஆதரவு தேடும் இந்த மனிதனை என்ன சொல்ல? ஒரு அம்பினையோசக்கரத்தையோ, நகையையோ, சித்திரத்தையோ  பார்த்து நாம் அடையும் அனுபவம் போல வியர்த்தமான ஒரு ஆறுதலைத்தேடுகிறோம்கிரேக்கச் சிந்தனையாளர் க்ஸெனஃபானிஸ் சிரிப்பது கேட்கிறதா?

நம்மைச் சுற்றிலும் உள்ளவற்றைப் பற்றிய குறைந்த விழிப்புணர்வுதான் நம்மை வேறெதையோ தேடச் செய்கிறதுகொல்லைத் துளசிக்கு வீர்யம் குறைவு!! நாம் அறியக்கூடும் என நான் நினைக்கவில்லை

பூமியில் இருப்பதும் வானத்தில் பறப்பதும் அவரவர் எண்ணங்களே! இருக்கும் இடம் எதுவானாலும், நினைக்கும் இடம் பெரிது

ஆங்கில மூலம்: பெர்ட் கைஸர்; தமிழாக்கம்: பானுமதி ந. 

***

[மூலம்:https://www. threepennyreview. com/samples/keizer_w20. html

டச்சு நாட்டவரும், தத்துவவாதியும்முதியோர் நல மருத்துவருமான Bert Kaizer மானுட தர்ம விதி முறைகள் சார்ந்த நூல்களை நேஷனல் பதிப்பகத்துக்காக எழுதி வருகிறார். ’சாவைச் சுற்றி அகர வரிசையில் ஒரு பயணம்என்பது அவரது சமீபத்திய ஆங்கில மொழியாக்கம் செய்யப்படவுள்ள நூல். (From Ashes to Zombies.) ]

வாஸந்திகா – பானுமதி சிறுகதை

என் அலைபேசி ஒலித்த போது அதிகாலை நான்கு மணி. ஒருவிதத்தில் எதிர் பார்த்தும் கொண்டிருந்தேன்.ஆனாலும், சிறு கலவரம் மனதில். மிக இயல்பாகப் பேசுவதாக நினைத்துக்கொண்டு மெல்லிய குரலில் ‘சொல்லுங்க’ என்றேன்.”மிஸ்டர். பாலசந்திரனின் நிலை கவலைக்கிடம்;நினைவு தப்புகிறது. நீங்கள் உடனே வரமுடியுமா?” என்றாள் மருத்துவமனையின் தொடர்பாளர்.

எனக்குப் போவதற்கு விருப்பமில்லை.’கீதா இருக்கா இல்லையா அவ பாத்துப்பா’

“அவர் உங்களை மனைவி என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார்;கீதா மேம் தயங்குகிறார்கள்”.

‘சரியாச் சொல்லும்மா;உயிர் போய்ட்தா?’

“கிட்டத்தட்ட”

என் உயிர் போய் முப்பது வருடங்கள் ஆகிவிட்டது என்று சொல்ல நினைத்தேன்,ஆனால் சொல்லவில்லை. ‘வரேன்‘என்று இணைப்பைத் துண்டித்தேன்.தூக்கத்தைக் கலைத்துவிட்டாள்.என்ன செய்யலாம்? பால்கனி கதவைத் திறந்து கொண்டு தெருவைப் பார்த்துக்கொண்டு நின்றேன்.பனிக்குளிர்ச்சி நாடிகளில் ஊடுருவியது.மூட்டம் படர்ந்த வானில் ஒன்றும் தெரியவில்லை.பால் வண்டி ஒன்று முகப்பு விளக்குகளை எரிய விட்டுக்கொண்டு வந்து கொண்டிருந்தது.ஒளியென வந்து மூட்டத்தில் தள்ளிய அவன்,என்றுமே ஒரு மாத்திரை குறைவான என் வாழ்க்கை,நானே ஆடுபவளாய், நானே பகடை உருட்டியாய்,என்றுமே பழசு வாய்க்கப் பெற்றவளாய்…இல்லை இதை விரக்தியில் சொல்லவில்லை.முப்பது வருடங்களில் என் வாய் விட்டு மனம் விட்டு ஐந்தாறு முறை மட்டுமே தான் சிரித்திருப்பேன்.அவன் செத்துவிட்டான் என்பதை அவர்கள் நாசுக்காகச் சொல்லிவிட்டார்கள். என்னை எதற்காக மனைவி என்று குறிப்பிட்டான்? தீ வளர்த்து மணந்தவள் மனைவி என்றால், அவனோடேயே வாழ்பவள் யார்?அவளை மனைவி என்று சொல்ல என்ன தடை?ஓ,அவள் புருசன் இன்னமும் அவர்களோடுதான் இருக்கிறான் என்பதுதானா?

போக வேண்டுமா என்ன?மூன்று முடிச்சில் எத்தனை ஆண்டுகள் சிறைப்படவேண்டும்? அவன் என்னோடு இருந்ததே மொத்தமாக ஒரேதரமாக மூன்றே நாட்கள் தானே.நான் நல்ல நிறம்;அவன் மா நிறம்-ஆனால், அழகன்,உயரம் அதற்கேற்ற பருமன், களையான முகவெட்டு,குழி விழும் கன்னங்கள்,எல்லோரையும் திரும்பிப் பார்க்க வைக்கும் கம்பீரம். நான் அவன் மார்பளவிற்குத்தான் இருந்தேன்.என்னிடம் கவர்ச்சி என்பது என் அளவான மார்பகங்களும்,சிறிய பல்வரிசைகளும்தான். இருபத்தியோரு வயதில் எனக்கு வந்த அதிர்ஷ்டம் என உறவு சொல்லியது;தனிமையில் நான் அதைக் குறித்து பெருமிதம் கொண்டேன்.நிச்சயம் ஆகி நடக்க இருந்த இரு மாதங்களுக்குள் அவனுடனான வாழ்க்கைக் கனவுகள்; தனியாகச் சிரித்தும், சிவந்தும்,பித்தியாகி நான் எனக்குள்ளே கொண்டாடிக் கொண்டேன்- இனி எனக்கே எனக்கென ஒருவன்.எதுவும் என்னுடையது, பிறர் உபயோகித்தது இனி எனக்கில்லை.போதும் அந்தக் கடந்த காலம்.அக்காவுடைய ட்ரஸ்,அவள் பேனா,அவள் புத்தகங்கள்,அவள் செருப்பு,அவள் ரிப்பன், வளையல் என எல்லாப் பழசும் எனக்கு.தீபாவளியின் போதுகூட இரண்டு வருடத்திற்கு ஒருமுறைதான் புது ட்ரெஸ்-இரு வேளை சாப்பாடே பெரும்பாடு;இதில் புதிது என்பதற்கெல்லாம் இடமேது?இவ்வளவு ஏன்? என் திரண்ட குளியின் போதுகூட எனக்குப் புத்தாடை இல்லை,பால் பழம் கொடுக்கவில்லை,புட்டு சுற்றவில்லை.அம்மாவிற்கு மனத்தாங்கல் ஏதோ நானே விரும்பி உக்காந்து விட்டதாக.காலைச் சாப்பாடு கூட பழையதுதான்-மத்தியானம் மட்டும் சூடான சாதம், ஜீரா ரசம்;ராத்திரிக்கு மிஞ்சின சாதத்தை இரண்டாகப் பிரித்து மறுநாள் காலைக்குப் பழயதை சேமித்துவிட்டு, மீதியில் தாராளமாகத் தண்ணீர் ஊற்றி மோரில் கலந்து டம்ளரில் அம்மா கொடுப்பாள்.மொத்தம் அம்மா,அப்பாவையும் சேர்த்து நாங்கள் ஒன்பது பேர்.அப்பாவிற்கு மளிகைக்கடையில் கணக்குப்பிள்ளை வேலை;அரிசி, பருப்பு, எண்ணை ஓரளவிற்குக் கடனில் கிடைக்கும்-மாதம் பிறந்ததும் கடன் போக மீதிதான் சம்பளம்.

எனக்கு ஏழு வயது.எனக்கு பிஸ்கெட் திங்க ஆசையா இருந்தது.பக்கத்தாத்து ரமணி தின்னுன்ட்ருந்தான்-நான் வெக்கங்கெட்டு கை நீட்டினேன்;அவன் கொடுத்துருப்பானோ என்னவோ-ஆனா,அதைப் பாத்துண்டிருந்த அக்கா அம்மாட்ட போட்டுக் கொடுத்துட்டா;அம்மா கைல சூடு வச்சுட்டா;அப்றமா அழுதா;பிஸ்கெட்டும் இல்ல அதை அம்மா புரிஞ்சுக்கவுமில்ல.சூடுதான் மிச்சம்.

எல்லாம் பழசுங்கறேனே-வெக்கக்கேடு- கல்யாணப் பொடவ கூட மூத்த அக்காவோடதுதான்-அவ தலைப் ப்ரசவத்ல செத்துப்போனா-அத்திம்பேர் இரண்டாம் கல்யாணம் பண்ணின்டார்-ஆனா, நல்ல மனுஷன்-அவ நகை, பொடவைகளைத் திருப்பித் தந்துட்டார்.அம்மாவும், அப்பாவும் அதுல முக்கா வாசி நகயப் போட்டு காவாசி பொடவையக் கொடுத்து ரண்டு அக்காக்களுடைய கல்யாணத்தை ஒப்பேத்திட்டா.மீந்தது எனக்கு.

ஓசிச் சினிமா காட்டுவா எங்க காலனில-அதுல பாத்திருக்கேன்-ஹீரோ ஹீரோயினுக்கு புதுப்பொடவ, நகயெல்லாம் வாங்கித் தருவான்;தல கொள்ளாம மல்லிப்பூ;எங்காத்ல கிள்ளித்தான் தருவா-அதுவும் மாச முத வெள்ளிக்கிழமைல.கனகாம்பரம், டிசம்பரெல்லாம் கொல்லல மண்டிக்கிடக்கும்-ஆமா, வாசன இல்லாம ஆருக்கு வேணும்?

கல்யாணம் எல்லாவற்றையும் புதிதாக்கும் என நம்பினேன்.அவன் ஊர்வலம் வருகையில் பார்த்துப்பார்த்துப் பூரித்தேன்.தாலி கட்டும் போது ராம சீதா கல்யாணம் என சிலிர்த்தேன்.புகைப்படங்களில் பல் தெரிய சிரித்தேன்;முதலிரவில் அவன் எனக்கெனத் தனிப் பரிசு கொண்டு வந்து தருவானென்று எதிர்பார்த்தேன்.

எனக்கென ஒரு ஆண், அவன் குறும்புகள், அவன் வலிமை, அவன் தன்னம்பிக்கை,கல்யாணம் முடிந்த மறுநாள் தேனிலவு என்று சொர்க்கத்தில் மிதந்தேன்.நான் ஊட்டியில் தேனிலவை அனுபவிக்க ஆசைப்பட்டேன்.ஆனால், அவன் ஏற்காடிற்குத்தான் கூட்டிப்போனான்.சேர்வராயன் மலைக் குன்று.கொண்டை ஊசி வளைவுகளில் அவனை இறுகப்பற்றிக்கொண்டேன்;அவன் சிரித்தான்- வேற வாயிலெடுத்தா சந்தோஷம்-இப்ப எடுத்துடாதே என்றான்;அதற்கு நாணிச் சிவந்தேன்.மரகத ஏரியில் படகுப் பயணம்.அது தானாக ஏற்பட்ட ஒன்றாம்;உள்ளே பெரிய நீரூற்று உள்ளதாம்.அவ்வளவு பெரிய ஏரியை நான் பார்த்ததில்லை;மேகம் ஏரியின் ஒரு கரையில் நின்று தன்னை நீரில் பார்த்துக்கொண்டது;சற்றே சாயும் கதிர்கள் பட்டுஅதன் மேலாடைகள் வெள்ளிச் சரிகையுடன் மின்னின.வானைத் தொட எண்ணி வளர்ந்த மரங்கள் சற்றே வளைந்து அதனுடன் போட்டியிட்டன.காற்று இதமான குளிருடன் இருக்கையில் ஜிவ்வென்று பறவைகள் பறந்து சுழன்று மீண்டும் மரங்களுக்குச் சென்றன.ஆட்கள் குறைவான சிறிய புல்வெளியின் ஓரம் சில தத்தித் தத்தி வந்து எதையோ கொத்திக் கொத்தித் தின்றன. நான் செல்லும் முதல் படகுப் பயணம்.ஏறக்கூட பயப்பட்டேன்-அலாக்காகத் தூக்கி ஏற்றினான்.’படகு கவுந்தா என்ன செய்வ? நா நீந்திப் போயிடுவேன் நீ அவ்ளோதான்’ என்றான்.எனக்கு சுருக்கென்றது.வெண்மையான மேகங்கள் போன இடம் தெரியவில்லை;வானம் இருண்டு ஒளியை மறைக்கப் பார்த்தது.ஒளிச் சிதறல்கள் மேக விளிம்புகளில் சித்திரங்கள் வரைந்தன.மான், புலி, வேடன் என்றும் பயமுறுத்தின.சூரியனின் யாக குண்டத்தில் தீ ஜ்வலிப்போடு எரிய மானும், வேடனும் மறைய புலி மட்டும் நின்றிருந்தது.என்னை முழுங்கப் போகும் புலியா அது? என் தலையை உசுப்பிக்கொண்டேன்.கை கொடுத்து படகில் ஏற்றுபவர்களைப் பார்த்திருக்கிறேன்-இவன் என்னைத் தூக்கி ஏற்றியவன்-இவனா என்னை நட்டாற்றில் தள்ளுவான்?முட்டாளே,உன் கலவரத்தை அவன் இரசித்துக்கொண்டு இருக்கிறான். நான் செல்லக்கோபத்தோடு அவன் மார்பில் குத்தினேன்.படகில் இருந்த மற்றவர்கள் சிரித்தார்கள்.அங்கே பார்த்த கற்களால் ஆன இராமர் கோயிலை நான் மறக்கவேயில்லை.இந்த அவுட்டிங் தவிர முப்போதும் என்னையே சுற்றினான்;கொங்கைகள் மேல் வைத்துக்கிடந்த மலர் மார்பனாகக் கிறங்கினான்.கிள்ளியூர் அருவியில் ஆட்களேயில்லை;நாணமற்று என்னோடுதான் குளிப்பேன் என்று ஒரே அடம்

‘உன் கழுத்துக்கு நெக்லஸ் போடப்போறேன் ஊருக்குப் போனதுமே;ஆனா, உன்பேரு என்னக் குழப்பறது.வாசந்தி சரி, அது என்ன வாசந்திகா’ என்றான்

“அது செஞ்சு லக்ஷ்மியோட பேர்.அவ லக்ஷ்மியோட வனத்ல வேல பாத்தா; விஷ்ணுவ மோகிச்சா,அவருக்கும் இஷ்டம்தான்.கோபத்ல லக்ஷ்மி அவள சபிச்சுட்றா,வனராணியா பூமில பொறன்னுட்டு.இங்கயும் அவ விஷ்ணுவயே கல்யாணம் செய்யணும்னு தவிக்றா;அவரும் நரசிம்மரா வந்து காத்துண்டிருந்தார்.அப்றம் லக்ஷ்மியே மன்னிச்சு கல்யாணமும் பண்ணி வைக்கறா;வசந்த காலத்ல, வனத்ல,வாசன வாசனயா மணம்பரப்பினவ அவ;அதுனால வாஸந்திகா; நான் கூட அப்படித்தான்;”

இதைக் கேட்டு அவன் சொன்னான்’தெரிஞ்சோ தெரியாமயோ நல்ல பேரை பொருத்தமா வச்சிருக்கா’.எனக்குப் புரியாவிட்டாலும் சந்தோஷமாக இருந்தது.காலையா,மாலையா எனப் புரியாத உற்சாக உறவு. ஏற்காட்டில் அந்த லாட்ஜில் இரவின் கேளிக்கைகளில் ஆழ்ந்து உறங்கி எழுந்த பிறகுதான் அது காலை எட்டு மணியெனத் தெரிந்தது.அவன் படுக்கையில், குளியலறையில், வராண்டாவில், ரிஸப்ஷன் ஹாலில், ரெஸ்டாரென்ட்டில் எங்குமில்லை.பணியாளர் வந்தார்- ‘பத்து மணிக்கு காலி செய்யணுங்க; அவரு பணமெல்லாம் கட்டிட்டாரு.ஊருக்கு அவசரமாப் போணுமாம்-ஏதோ கெட்ட சேதி;உங்கள எழுப்பி இதைச் சொல்லப்படாதுன்னு கெளம்பிட்டாரு.நீங்க உங்க ஊருக்குப்போங்க.அவரு வந்து அழச்சுப்பாராம். இந்த டிக்கெட்ட கொடுக்கச் சொன்னாரு’.

எனக்குக் குழப்பமாக இருந்தது; டிக்கெட் கூட வாங்கிக் கொடுத்திருக்கான்-அப்படின்னா முன் திட்டமா?சேச்சே,அவன் நல்லவன்,எனக்கானதை செஞ்சுட்டுத்தானே போயிருக்கான். ஒருக்கால் அவன் அப்பாவுக்கு உடம்பு சரியில்லையோ-அவர் கல்யாணத்லகூட சுரத்தா இல்லயே?

என் கடிதங்களுக்குப் பதிலில்லை.அப்பாவும்,அண்ணாவும் நேரில் போனார்கள்.அவன் கீதாவின் வீட்டில் அவர்கள் குடும்பத்துடன் இருப்பதாகச் சொன்னார்கள்.

அவனிடம் நேரில் போய் கெஞ்சினேன், கேள்வி கேட்டேன்,அழுதேன்-அவன் மசியவில்லை

‘உனக்கு கீதாவோட பழக்கம்னா என்ன ஏன் கல்யாணம் பண்ணின்ட?’

“அப்பாவோட புடுங்கல் தாங்காமத்தான். கேக்கணும்னா அவரக் கேளூ.ஆனா,ஒன்னு, நீ எங்களோட இங்க இருக்கறதுல ஒரு கெடுதியுமில்ல;ஒத்துப்போ;கல்யாணம் பண்ணின்டு கைவிட்டாங்கற பேரு எனக்கு வேணாம்; நீ என்ன சொல்ற கீதா?”

‘இதோ பாரு, வாசு(வாசுவாம், வாசு-இவ வச்ச பேரு மாரி கூப்ட்றா) பாலு நல்லவன்;ஊர விட்டுத் தள்ளு;எங்களோட இரு;உனக்கு கொற வைக்க மாட்டோம்’

‘நீ வாய மூடு;குடும்பத்தோட இருக்க;இவனையும் சேத்து வச்சுண்ட்ருக்க.தேவடியாகூட இப்படி செய்ய மாட்டா.நாங்க பேசறதுல குறுக்கிட்டின்னா செருப்பு பிஞ்சுடும்’

அவன் பளாரென்று கன்னத்தில் அடித்தான்;நான் சுருண்டு விழுந்தேன்”தொலைச்சுடுவேன் யாரப் பாத்து என்ன வார்த்த சொல்ற போடி, கோர்டுக்குப் போ விவாகரத்து கேளு,ஜீவனாம்சம் தந்து தொலைக்கிறேன்.”

நான் அடக்க மாட்டாமல் சிரித்தேன்.

குழந்தை பிறந்திருக்கிறது என்ற மிகை சந்தோஷம் நான் கடைசிக் குழந்தை, அதிலும் நாலாவது பெண் என்பதால் என் பெற்றோர்களுக்கு இல்லை.பழசிலேயே இருபத்தியோரு வயது வரை வாழ்ந்திருக்கிறேன்;கல்யாணம் கூட எனக்குப் புதிதாய்த் தெரிந்த பழசுதான்.வயிற்றில் வளரும் சிசுவாவது எனக்கே எனக்கென இருக்குமா?

ஸர்வீஸ் கமிஷன் தேர்வில் வெற்றி பெற்றேன்.என் மகள் பிறந்தாள்;அவன் வந்து பார்த்தான். மாதங்கியெனப் பேர் வைத்தான்.போய்விட்டான்.என் அம்மாவிற்கு இந்த மட்டும் மானத்தைக் காப்பாற்றினானே என்று ஆஸ்வாஸம்.நான் அவனுடன் சேர்ந்திருக்கவில்லை என அவளுக்கு மன வருத்தம்.

தன் அப்பாவைப் பற்றி என் மகள் கேட்க ஆரம்பிக்கையில் அவள் வயது ஆறு.எங்கள் திருமணஃபோட்டோவை பார்த்துக்கொண்டேயிருப்பாள்- திடீரென்று அவனது படத்திற்கு மட்டும் முத்தம் கொடுப்பாள்.அம்மாஅழுவாள்- நான் முகம் திருப்பிக் கொள்வேன்

“உனக்கு ஏம்மா இந்தப் பிடிவாதம்?அப்பாதான் கூட இருக்கச் சொன்னாராமே?ஏன் மாட்டேனுட்ட?பீச்சுக்கெல்லாம் எல்லா அப்பாவும் கூட்டிண்டு போய் தண்ணிலெல்லாம் வெளயாட விட்றா;நீ முத அல பக்கத்ல கூட போப்படாதுங்கற’

இந்தப்பெண்ணும் எனக்கு மட்டுமேயில்லை எனப் புரிய ஆரம்பித்தாலும்,அவளுக்குச் சிறு வயது, போகப் போகப் புரிந்து கொள்வாள் என நினைத்தேன்.அம்மாவிற்கு என் ஆண் நண்பர்கள் என்னைப்பார்க்க வீட்டிற்கு வருவது பிடிக்கவில்லை.சந்தேகப்பட்டாள், பேத்தியைத் தூண்டிவிட்டாள்.

பொறுக்க முடியாமல் ஒரு நாள் சொல்லிவிட்டேன் ‘என்னோட பொறந்தவா ஆறு பேரு’அம்மாவிற்குப் புரியவில்லை.”நா என்ன கேக்கறேன், நீ என்ன சொல்ற?”

‘என் ரணத்த நான் ஆணோட பேசி ஆத்துக்கறேன்;பெத்து ஆத்திக்கமாட்டேன்’

அம்மா இடிந்து போனாள்.மாதங்கி இல்லாத போதுதான் இது நடந்தது.அம்மா என்னுடன் பேசுவதைக் குறைத்துக்கொண்டாள்.

பதினாறு வயதில் மாதங்கி அவன் வீட்டில் அவனைப் பார்க்கப் போனாள்.பாட்டியுடன் போனாள், தனியாகப் போனாள்.தெரிய வந்த போது’நீங்க ரண்டு பேரும் அங்கயே போயிடுங்க;அவன் இப்ப உங்களுக்கு முக்யம்’

“ஆமாம்மா, அப்பா எனக்கு வேணும்;அவர் மாரியே நான் இருக்கேன்,உயரம், கண்ணு, கலர்,கன்னக் குழி எல்லாமே;அவர்தான் எனக்குத் தார வாக்கணும்;ஒத்துண்டிருக்கார்.ஆனா,உன்னவிட்டுட்டு போமாட்டோம்.உன்ன கெஞ்சிக் கேக்கறேன்;உன் ஆஃபீஸ் மாமால்லாம் என்னயே அசிங்கமா திருட்டுத்தனமா பாக்கறா;எனக்குப் புடிக்கல.”

அப்பாவின் துரோகம் தெரியவில்லை இவளுக்கு;அம்மாவை சந்தேகிக்கிறாள்.கன்னத்தில் அறைந்து வீட்டை விட்டுத் துரத்தலாம்;அங்கேபோய் நிற்பாள்;அவன் ஜெயித்ததாகச் சிரிப்பான்.கீதா உச்சி குளிர்ந்து போவாள்;அம்மாதான் பாவம் தவிப்பாள்,என்னையும் விட முடியாது,இந்த வயதிற்கு அங்கேயும் தங்க மனம் இடம் கொடுக்காது.

“என்னடி, புதுக் கத சொல்ற?”

‘நா கதயெல்லாம் சொல்லல;நீ அப்பாவோட இருந்திருந்தா என் கன்னத்தை உன்ஃப்ரெண்ட் திருட்டுத்தனமா கிள்ளுவானா?இடுப்புலதான் கை போடுவானா?’

‘அப்பவே சொல்றதுக்கென்ன?அவாளை வரவிடாம செய்றதுக்கு அவனும்,உன் பாட்டியும் இதெல்லாம் சொல்லச் சொன்னாளா?’

மாதங்கி என்னை க்ரோதத்துடன் பார்த்தாள்.

இது உண்மையா, பொய்யா? கொஞ்சம் நிஜமோ?சாரங்கன் வழிசல் பேர்வழி,சந்துரு அப்படியில்லையே.

மாதங்கியின் இருவது வயதில் வந்த வரன்கள் சொல்லி வைத்தது போல் அப்பா எங்கே என்று கேட்டார்கள்.அவன் ஒரு முறை துபாயில் இருந்தான்- சிங்கப்பூரில், இலங்கையில், லண்டனில், டெக்ஸாஸில் எங்களுக்குத் தோன்றிய இடங்களிலெல்லாம் அவன் இருந்தான்.ஒரு வரன் அமைந்து அவன் வந்து தாரை வார்த்துக்கொடுத்தான்.

இன்று அவன் இறந்த செய்தி. எனக்கென்ன சந்தோஷம் அல்லது துக்கம் இதில். நான் கீதாவை தொலைபேசியில் அழைத்தேன். ‘மாதங்கி இப்போ தாய்லாந்துக்கு வெகேஷனுக்குப் போயிருக்கா;நீ பேசு, அவ வர வரைக்கும் முடிஞ்சா மார்ச்சுவரில பாடியை வை; நானா? நான் எதுக்கு?யாரோ செத்ததுக்கெல்லாம் நான் போறதில்ல’

நான் வாஸந்திகா; காட்டு வனம்;வசந்தத்தின் அரிய பூ,தனி மணம்,தளிரைத் தொட்டால் பொசுக்கும் தீப் பொறி,குன்றத்தின் காந்தள் மலர்,என்றும் புதியவள்,எனக்கெதற்குப் பழசு?

நான் சிரித்து முப்பது வருஷங்கள் ஆகிவிட்டன. இன்று பொங்கிப் பொங்கி சிரித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

உயிர்(ப்) போர் – பானுமதி சிறுகதை

இன்று நான் அதிகாலையிலேயே எழுந்துவிட்டேன்.இளங்கலை மருத்துவம் பயின்ற அதே இடம்.படிப்பை முடித்து கிராமத்தில் மூன்று வருடங்கள் பணியாற்றி, யு.எஸ்ஸில் முதுகலை அறுவை சிகிச்சைப் படிப்பும்,’மல்டிபிள் ஸ்க்ளீரோஸ்’ பற்றியும் ஆராய்ந்து, அதற்கான டாக்டரேட் பெற்று அங்கேயே பணியாற்றும் நான் சென்னைக்கு ஒரு மாநாட்டின் பொருட்டு வந்திருக்கிறேன்.உலக மருத்துவர்கள் கூடி முக்கியமாக நரம்புச் சிதைவு, வெண்படலம் எனப் பொதுவாக அறியப்படும் நோய்கள் குறித்து விரிவாக விவாதித்தோம்; கருத்தரங்கங்கள் நான்கு நாட்களாக நடைபெற்று நேற்று மாலையுடன் முடிவடைந்தன. என் மரியாதைக்குரிய மருத்துவர் எம் கே எஸ் அவர்களைச் சந்திக்க இப்போது போய்க்கொண்டிருக்கிறேன். நான் சென்னைக்கு மாநாட்டிற்கு வரப்போவதாகவும், அவரை மாநாடு முடிந்த பிறகு சந்திப்பதாகவும் சொன்ன போது’கடவுள் நம் விருப்பங்களை எப்படியோ நிறைவேற்றுகிறார்’ என்றார்.ஆம், நான் அவரது அன்பு மாணவி, அவரோ எனக்கு எல்லாமுமாக இருப்பவர்.என் உழைப்பு, வெற்றி, தோல்வி, நான் பட்ட அவமானங்கள்,என் சொந்த வாழ்வில் சந்தித்த வேதனைகள் எல்லாம் அவருக்கு மட்டுமே முழுதாகத் தெரியும்.

விடுதியை விட்டு வெளி வருகையில் சென்னை அதன் பலக் குரல்களுடன் விழித்துக் கொண்டிருந்தது.வைக்கோல் கன்றுக்குட்டியை இடுக்கியபடி இன்னமும் பசுவை ஒருத்தர் ஓட்டிச் சென்றார்.எட்டும் போதெல்லாம் நாவால் சுவரொட்டிகளை அது நக்கிக்கொண்டே சென்றது.வண்ண வண்ணக் குடங்கள் அணிவகுத்து தாகம், தாகம் என்றன.காகங்கள் திடீரென்று ஒன்றாகக் கிளம்பிப் பறந்து, தங்கள் ஒன்றரைக் கண்களால் சூரியனைப் பார்த்து வந்தனம் செய்தன.முக்கிய வேலை இருப்பதைப் போல் நான்கு நாய்கள் குறுக்கும் நெடுக்குமாக ஓடின.விடுதியின் வாசலில் இருந்த செம்பருத்தி மலர்ந்தும் மலராமல் யோசித்துக் கொண்டிருந்தது.முல்லைக் கொடிகளில் வண்ணத்துப் பூச்சிகள் காத்து நின்றிருந்தன.எதிர் சாரியில் முன்னிருந்த அதே பாழடைந்த வீடு.அதன் சட்டச் சிக்கல்கள் இன்னமும் தீரவில்லை போலிருக்கிறது. முள்வேலியில் கரட்டோணான்உனக்கு இங்கு என்ன வேலை?’ எனக் கேட்பது போல் தலையை நிமிர்த்திப் பார்த்தது.காய்ந்த நத்தைக்கூடுகளையும், எறும்புச் சாரிகளையும் பார்க்கையில் இனம் தெரியா வேதனை வந்து சென்றது.தெருவோர நடைபாதைக் கடைகளில்கௌசல்யா சுப்ரஜா ராமனைஎழுப்பிக் கொண்டிருந்தார்கள்.கோயில் வாசலைக் கடக்கையில் நாகஸ்வரத்தில் பூபாளம் கேட்டது.கதம்ப நினைவுகள், கதம்ப வாசனைகள், என் மண்ணின் மணம் இதை அசை போட்டவாறே நான் மருத்துவ மனையின் நீள் நெடும் பாதையில் சென்று எம் கே எஸ்ஸின் அறைவாயிலைத் தட்டிவிட்டு உள்ளே சென்றேன்.

மருத்துவத்தையே ஒரு தவமாகச் செய்யும் மாமனிதர்.கருணையாலேயே பாதி நோய்களைப் போக்கியவர்.நோயின் மூலக் காரணங்களைக் கண்டறிந்து குணப்படுத்தும் வெகு சிலரில் இவரும் ஒருவர்.ஸ்டெத் இருந்தாலும் கைகளால் நாடி பார்ப்பதை இன்று வரை கடைபிடிப்பவர்.அதிலும், கழுத்துக் குழியிலும், கணுக்கால் மேல் மூட்டிலும் நாடியைப் பரிசோதிப்பார்.இருப்பவரிடம் அதிகம் பெற்று இல்லாதவர்க்கு இலவச மருத்துவம் பார்க்கும் நவீன ராபின் ஹூட்.எப்போதும் வெள்ளைக் காற்சட்டை, மேல்சட்டை,மருத்துவர் அணியும் வெள்ளை மேலங்கி, தும்பையென வெளுத்த தலை இவ்வளவுதான் அவர்.

வா, வா விரூபாக்ஷி.எப்படி இருக்கிறாய்?உன் அடுத்த கட்ட ஆய்வு எந்த நிலையில் இருக்கிறது?”

நான் அவரைக் கீழே விழுந்து வணங்கினேன்.பொது விஷயங்கள் பேசிய பிறகு அவர் என்னைப் பார்க்க விரும்பிய காரணத்தைச் சொல்வதற்கு முன்னால் ஒரு காணொலிக் காட்சியைப் பார்க்கச் சொன்னார்.

இனிய ஹம்மிங்குடன் அந்தக்காட்சி துவங்கியது.சில வினாடிகளில் இராக ஆலாபனையாக மாறியது. ‘மோக்ஷமு கலதாஎன்று அந்தப் பெண் குரல் கெஞ்சிக் கொஞ்சியது. சாரமதி சிறு மகவெனப் பிறந்து,சிரித்து, நான்கு கால்களால் தவழ்ந்து,திடுமென எழுந்து நின்று சிறு அடிகள் நடந்து, ஒரே பாய்ச்சலில் விரைந்தோடி,காற்சதங்கைகள் குலுங்க,சிறுமியாய், யுவதியாய்,அமைதியான பெண்ணாய் .., எப்படிச் சொல்ல நான்? பாடுபவளுக்கு 30 வயதிருக்கலாம்.சக்கர நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருந்தாள். மெலிந்த உடல்,தீர்க்கமான கண்கள்,களையான முகத்திற்கு சோபை சேர்த்த கவலையை நான் பார்த்தேன்.மூன்று வயது குழந்தை ஒன்று அவள் மடியில் ஏற முயற்சிப்பதும்,உடனே வழுக்கி ஓடுவதுமாக இருந்தது.எல்லாவற்றையும் விட அந்தக் குரல், அதன் பாவம், நேர்த்தி, கமகம்,ஸ்தாயீ,ஸ்ருதி,ஆதிக் காலம் தொட்டு அவனை வேண்டிக்கொண்டேயிருந்த அத்தனை உயிர்களின் பிரார்த்தனைகளையும் சேர்த்து மன்றாடும் இசைச் செதுக்கல்கள்.ஆணின் குரல் போன்ற அடர் அடுக்குகளும், பெண்மைக்கே உரித்தான இன் குரலும் எப்படி ஒருமித்தன இக்குரலில்!அழுத்தம், கம்பீரம், இனிமை, துயரம்,ஆற்றாமை, கெஞ்சுதல் என வண்ணக் கோலங்கள் காட்டும் குரல். மிகத் தெளிவான உச்சரிப்பு;உள் மனச் செவியில் ஒலிக்கும் நாதம். நான் இதுவரை இப்படி யார் பாடியும் கேட்டதில்லை.

என் உணர்வுகளை என்னால் அடையாளம் காண முடியவில்லை.கடலில் சறுக்கி விளையாடி,அலைகள் மேல் எழுந்தேன் ஒரு முறை; மறுமுறை அலைகள் என்னை மூழ்கடிக்கக் கீழே விழுந்தேன்.குறுக்குத்துறை குமரன் கோயிலின் குகை வழியில் செல்வது போல் இருந்தது. மலையின் மேல் உள்ள சுனையில் குளிர் நீரில் முழு நிலா குளிப்பதைப் பார்ப்பது போலிருந்தது.யாருமற்ற வனத்தில் உள்ளே பூத்திருக்கும் சௌகந்தியின் வாசம் வந்தது; இல்லையில்லை இது நிஷாகந்தி. சேற்று வயலாடும் மீன்களின் குதூகலம்;கான் அதிர நடந்து மரக்கிளையை ஒடித்து வாய்க்குள் அடக்கும் பிடி. பொற்றாமரைக் குளத்தின் கரையில் வரையப்பட்ட மாக்கோலங்கள், வண்ண வண்ணப் பூச் சொரியும் பூவாணம். நான் சிரமப்பட்டு நீண்ட மூச்சிழுத்து என்னை சுதாரித்துக்கொண்டேன். ஆனால், கண்ணீர் வழிவதை நிறுத்த நினைக்கவில்லை.

காணொலி முடிந்த பின்னும் நானும் அவரும் ஒரு அரை மணி நேரம் ஒன்றும் பேசவில்லை.எங்களுடைய கல்லூரி நாட்களில் வகுப்புகள் முடிந்த பிறகு விருப்பமானவர்களோடு அவர் தென்னிந்தியக் கர்னாடக இராகங்கள்,அவற்றின் நோய் எதிர்ப்பு சக்தி இவற்றையெல்லாம் பற்றி குறைந்தது இருவது நிமிடங்களாவது பேசுவார். 72 மேளகர்த்தா இராகங்கள் 72 முக்கிய நரம்புகளை உடம்பில் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பதைச் சொல்வார். வீணை என்பதே நம் முதுகெலும்பும், நரம்புக் கோர்வையும்,உள்ளிருந்து இலங்கும் சக்தியின் புற வடிவம் என்பார்.இசை என்பது கலைகளின் அற்புதம் என்று சொல்லிக்கொண்டே இருப்பார்.இசை உபாசகரான அவருக்கு இசையின் மேதமை கைவரப் பெற்ற ஒரு பாடகி எம் எஸ் நோயால் அவதியுறுவதைப் பொறுக்க முடியாமல்தான் என்னிடம் பேச நினைத்திருக்கிறார். நான் அந்தத் துறையில் உலகளவில் பேர் சொல்லும் ஒரு பெண்; அவருடைய மாணவியாக நான் எப்போதுமே பெருமைப்பட்டிருக்கிறேன்.

இவ பேரு சந்தோஷி.நகை முரணான பேர்ன்னு தோண்றதா?.அவளுக்கு மல்டிபிள் ஸ்க்ளீரோஸ் மிகத் தீவிரமாக இருக்கு. எப்போ ஆரம்பிச்சிதுன்னு அவளுக்குத் தெரியல்ல.என் பரிசோதனை,அனுபவம் இதெல்லம் வச்சுப் பாத்தா ஆறேழு வருஷத்துக்கு மேல ஆயிருக்கும்.அவா ஊர்ல எம் எஸ்ஸைப் பத்தித் தெரிஞ்ச டாக்டர்கள் இல்ல போலிருக்கு. இப்போ அட்வான்ஸ்ட் ஸ்டேஜ்.இவ படிச்சவ.கல்யாணத்துக்கு அப்றமும் வேல பாத்திருக்கா.ஒரு கொழந்த இருக்கு.ஆறேழு வருஷமா ஏகமா செலவு பண்ணிருக்கா. வேலைக்கும் போக முடியல்ல; வருமானமும் கொறஞ்சுடுத்து. இப்ப செலவத் தாள முடியல அவ குடும்பத்தால.ஹஸ்பென்ட் நல்லவன்தான்.ஐ டில இருந்திருக்கான். போறாக்குறைக்கு ஆள் குறப்ல அவன் வேல போய்டுத்து”

மிதமான வேகத்தில் வரும் கடலலைகள் சுனாமியின் போது கொள்ளும் பேயுரு என் முன் எழுந்தது.என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை.

இப்ப டபிள் விஷனாய்டுத்து இவளுக்கு. வெளிச்சமே இடஞ்சலாயிருக்கு.முழங்காலுக்குக் கீழ உணர்ச்சியில்ல.பசி அமோகமாயிருக்கு.”

சின்ன வயசு. நாபிலேந்து ப்ராண சக்திய எழுப்பிக் கரஞ்சு கரஞ்சு பாட்றா.இப்ப என்ன ட்ரீட்மென்ட்ல இருக்கா?’

ஸ்டெராய்ட். ஆனா, அதைத் தொடரப் படாதே; அப்பப்ப மரிஜ்வானா கொடுக்கறோம்.ஓரல் மெடிகேஷன் வேறெதுவும் செல்லுபடியாயில்ல. நீ இந்த ஃபைலப் பாரு. நான் ரவுண்ட்ஸ் போய்ட்டு வரேன்.”

சாக்ஷாத் காரணி சத் பக்தி, சங்கீத ஞான விஹினிலுகு’ என்னை அந்தப் பாட்டின் அனுபல்லவி சுற்றிச்சுற்றி வந்தது.பிரணவ மந்திரமான ‘ஓம்’அதிலிருந்து பிரவகித்த சப்த ஸ்வரங்கள்ச ரி க ம ப நி.உயிர் காற்றும் அனலும் இயைந்துஓமி’ன் அதிர்வலைகளைக் கொணரும் இசை.அவள் பாவத்தில் பக்தி இருந்தது, நாதத்தில் அவள் ஜீவன். அவளுக்கு எம் எஸ் அதுவும் மிகக் கடுமையாக! அந்த நாத பிந்துக்கள் இவளின் குரல் மூலம் அத்தனை உயிர்களின் குருதியிலும் கலக்கும் வல்லமை பெற்றவை.இன்றோடு முடியப் போகும் இசை அல்ல இவளுடையது.இதை இன்று பதிவேற்றிவிடலாம்;ஆனால், அவள் இசையில் நாளை செய்யப் போகும் மாயங்களை எப்படிப் பதிவு செய்வது? அவள் பிழைக்க வேண்டும், எப்படியாவது.எப்படிச் செய்யப் போகிறோம் இதை?எம். கே.எஸ் இதில் என்னை மிகவும் முக்கிய இடத்தில் வைத்திருக்கிறார். நான் என்ன செய்யப் போகிறேன்?

கல்லூரியில் முதல் வருடத்தில்ராகிங்போது பயந்து ஊருக்குத் திரும்பிவிட்டேன்.இவர் வீட்டிற்கே வந்துவிட்டார்.’நல்ல மூளைய வீணாக்குவாளா?’ என்ற அவரது கேள்வி எனக்கு நம்பிக்கை தந்தது.துணிச்சலுடன் எதையும் எதிர் கொள்வது அவர் பயிற்றுவித்ததுதான். மூன்றாம் ஆண்டு படிக்கையில் என் தந்தை ஒரு விபத்தில் இறந்து போனார்.பொருளாதாரச் சிக்கல்;படிப்பை நிறுத்த வேண்டிய சூழல்.இத்தனைக்கும் அரசுக் கல்லூரிதான். விடுதிக்கும், மெஸ்ஸிற்கும்,உபகரணங்களுக்கும் செலவு செய்ய முடியவில்லை.அப்போதும் நான் வாய்விட்டுச் சொல்லாமலே என்னைப் புரந்தவர் இவர். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக இன்னமும் நினைவில் நடுங்கச் செய்யும் அந்த நள்ளிரவு. அன்று சொந்த ஊருக்குப் போய் திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தேன். வழியில் பேருந்து இயந்திரக் கோளாறால் நின்றுவிட்டது.அவர்கள் அதைச் சரி செய்து சென்னைக்கு வந்து சேர இரவு பன்னிரண்டு ஆகிவிட்டது.விடுதியை நெருங்கும் போது எங்கிருந்து வந்தார்களோ இருவர் என்னைச் சுற்றி வளைத்தனர். ஒருவன் இடுப்பிலும், மற்றவன் தோளிலும் அழுத்தமாகக் கைகளை வைத்தார்கள்.நான் திமிறிக் கதறுகையில்சர்ப்ரைஸ் ரவுன்ட்முடிந்து திரும்பிக் கொண்டிருந்த எம். கே எஸ் பதறிக் கொண்டு விரைந்து ஓடி வந்தார். பாஞ்சாலியைக் காத்த கண்ணன்.அவர் எழுப்பிய சத்தத்தில்அந்தக் கயவர்கள் ஓடி விட்டனர்.ஒரு அப்பாவைப் போல் என்னைத் தன் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்ற உத்தமர்.’ஒரு ஃபோன் பண்ணிட்டு வரமாட்ட நீ, அசட்டுப் பெண்ணேஎன்றார்.’யார்ட்டயும் சொல்லக் கூடாது. மறந்துடணும், என்ன?’ என்றார்.

நல்ல நிலைக்கு வந்த பிறகு நான் பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுக்கையில் இவர் சொன்னது இதுதான்பணத்தை யாராவது ஏழயோடப் படிப்புக்குக் கொடு.

இவர் மட்டும் இல்லையெனில் என் வாழ்வு என்னவாகியிருக்கும்?இவருக்குப் பட்ட நன்றிக்கடனை நான் எப்படித் தீர்க்கப் போகிறேன்? பணத்தால் அதை ஈடு செய்ய முடியுமா?

அவருடன் நான் அவளிருக்கும் தளத்திற்கு நடந்து செல்கையில்குறையொன்றுமில்லைஎன்று பாடிக்கொண்டிருந்தாள்.அவள் நிலையில் இந்தப் பாடல் சங்கீத லஹரியாக என்னுள் பிரவகித்தது.அந்தப் பாடல் முடிவடையும் வரை உள்ளே போக வேண்டாம் என்று அறை வாயிலிலேயே நின்றோம். உள்ளே சிறு ஜோதியின் வெளிச்சம் மட்டுமிருந்ததே,அந்த இருட்டிற்குக் கண்கள் பழகிய பிறகுதான் தெரிந்தது.

சந்தோஷி, இவ பெரிய டாக்டர். விரூபாக்ஷின்னு பேரு.உன்னப் பத்தி சொல்லிருக்கேன்.அவ கிட்ட மனம்விட்டுப் பேசு. நான் நாளைக்கி வரேன்.

அவள் சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தாள்.பிறகுமேம், என் பிரச்சனை என்னன்னு தெரியுமில்லையா?’ என்றாள்.

தெரியும். டாக்டர் எல்லாம் சொன்னார்.”

என்னதான் ஆயிண்டு இருக்கு உள்ள? என்னக் கொல்லப் போறதா?’

இதென்ன பேச்சு?உனக்கு நோய் எதிர்ப்பு கொறஞ்சிருக்கு.அது நரம்பு மண்டலத்த பாதிச்சிருக்கு. குறிப்பா,நரம்புகளைப் போத்திக் காக்கற நரம்புக் கொழுப்ப அழிச்சு நரம்பு நார்கள வீங்க வச்சிருக்கு. இதுக்கெல்லாம் நல்ல மருந்து நிறைய வந்தாச்சு. நீ பயப்படவே வேணாம்

நான் கஷ்டப்பட்டுண்டு,குடும்பத்தக் கவனிக்காம,பாரமாத்தான் இருக்கணுமா?’

அப்படின்னு யார் சொன்னா? உனக்குப் பூரணமா குணமாகும். நம்பிக்கைதான் வேணும்.உன்னப் பத்திச் செல்லு

நான் நன்னாத்தானிருந்தேன்.கல்யாணம் ஆன புதுசில பாடல;அது அவாளுக்கெல்லாம் அவ்வளவா புடிக்கல்லேன்னு புரிஞ்சுண்டு நானாத்தான் நிறுத்தினேன்.கட்டுப்பாடுன்னு சொல்ல முடியாது. ஏதோ புரிஞ்சுக்காம நடந்த வின அது. எங்கள்து லவ் மேரேஜ். எல்லாம் நன்னாத்தான் இருந்தது. தனியா இருக்கறச்சே பாடுவேன், குளிக்கறச்சப் பாடுவேன்.ஆஃபீஸ் ஃபங்க்ஷன்ல பாடுவேன்.அப்றமா வீட்லயும் பாட ஒத்துண்டாங்க.

ஒரு நா ஸ்கூட்டில வீட்டுக்குத் திரும்பி வரச்சே, ஆறேழு வருஷத்துக்கு முன்னாடி ஒரு சின்ன ஆக்ஸிடென்ட். காயமெல்லாம் பெரிசாயில்ல, வீக்கமில்ல; உள்ள என்னமோ ஆயிருக்கணும்.ஆனா, அப்றமா, தல வலிக்க ஆரம்பிச்சுது,திடீர்ன்னு கண்ணு மங்கலாகும்,அப்றம் எல்லாம் பளிச்சுன்னு இருக்கும்.நடக்கறச்சே தரை சில சமயம் கால்லேந்து நழுவற மாரித் தோணும்.என்னென்னவோ டெஸ்ட் எடுத்தா,ஊசியும், மருந்துமா ஆச்சு. ஒரு நா காலைல ஏந்துக்கப் பாத்தேன் படுக்கைலேந்து. பாதம் ஊணல,சுரண அத்துப் போச்சு.எங்கெங்கோ அலஞ்சு இவரக் கண்டுபிடிச்சோம்.ஆனாலும், இப்ப என் நில எனக்கே மோசம்னு தோன்றது.’

அப்படியெல்லாம் நெனைக்காதே.எம் கே எஸ் மாரி திறமையான டாக்டர்ஸ் அபூர்வம்.உன்ன சரி பண்ணிடலாம்.டயர்டா இருக்கா?தூங்கு. சிஸ்டர் ,பெட்டை சரி பண்ணி இவங்களப் படுக்க வைங்க

அவளுக்கு நம்பிக்கை கொடுத்திருந்தாலும் எனக்கு அவள் நிலை கவலைக்கிடமாகத்தான் இருந்தது.இங்கே சென்னையில் வைத்து என்ன அட்வான்ஸ்ட் ட்ரீட்மென்ட் தர முடியும்?நான் யு.எஸ்ஸிற்கு அவளை என் செலவில் அழைத்துச் செல்லலாம்,ஆனால், மருத்துவச் செலவுகள்,அதற்கென்ன செய்வது?அவளும், குடும்பமும் இதற்கு ஒப்புவார்களா?ஒருக்கால் அவளுக்கு பெரிய அபாயம் ஏற்பட்டுவிட்டால்,சட்டம் என்னை எந்த விதத்தில் பாதிக்கும் அல்லது பாதுகாக்கும்?இங்கே இவர்கள் செய்யும் அதே மருத்துவத்தைத் தொடர்வதற்காக எம் கே எஸ் என்னைப் பார்க்க நினைத்திருக்க மாட்டார்.அப்படியென்றால் என்ன என்னிடம் எதிர்பார்க்கிறார்?

அவர் மற்ற நோயாளிகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது அவளது மொத்த மருத்துவ வரலாற்றைப் படித்து குறிப்புகள் எடுத்தேன்.”சாப்பிடப் போகலாம் வாஎன்று அவர் அழைத்தவுடன் நாங்கள் வெளியே போய் சாப்பிடப் போகிறோம் என்று நினைக்கவில்லை. எங்கள் வளாகத்தில் உள்ள உணவுவிடுதியைத் தவிர்த்துவிட்டு அவர் நகரின் புகழ் பெற்ற உணவகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார்.

சந்தோஷிக்கு சி சி ஆர் 5 என்ற மரபணு இல்லை அல்லது இப்போது செயலற்றுப் போய்விட்டது.” என்றார்

ஒரு கணம் நான் திணறிப் போனேன்.டி என் வை எவ்வளவு ஊன்றிப் படித்து அதை நினைவிலும் வைத்திருக்கிறார் இவர்!

சரிதானா, டாக்டர்?” என்றார் சிரித்துக்கொண்டே.

ஜீன் எடிடிங் இங்கு உண்டா, சார்?’என்றேன்

அது அவள் இருக்கும் நிலைக்கு இப்ப ஒத்து வருமான்னு தெரியல. அது இங்கே இன்னமுமில்லை

அப்படின்னாஎன்ன செய்யலாம்?’

நீ தான் சொல்லணும். உன் ஆராய்ச்சிலஎலியிலவெற்றி கடச்சுதுன்னு சொன்னியே?”

டாக்டர்.. அது அது..’

தெரியும்.அது மனுஷங்களுக்கு இன்னமும் செய்யப்படல்ல.ஆனா, உயிர் ஆபத்து இல்லாத முற தான அது

ஆமா,சார்.ஆனா ப்ளாஸ்மா மாத்தறதுங்கறதோட ஜீன் எடிட் செய்ய நேர்ந்தாலும் நேரலாம்; அதை இரகசியமாச் செய்யறதுல ஆபத்து இருக்கே

தெரியும் விரூ.இந்த ஜீனியஸ்ஸ, அவ இறுதிய நெருங்கிண்டு இருக்கான்னு தெரிஞ்சப்றம் எனக்கு இதுதான் வழின்னு தோணித்து

நான் மலைத்துப் போனேன்.ப்ளாஸ்மாவை அவள் குருதியிலிருந்து நீக்கி புது ப்ளாஸ்மாவைச் செலுத்துவது, தேவையென்றால் சிசிஆர்5 எடிட் செய்வது,அதுவும் மனித இனத்திற்கு இப்போது சாத்தியமாக்கக் கூடிய முறையில் சட்டங்கள் இல்லை. ப்ளாஸ்மா மாற்றுதல் சட்டப்பூர்வமானதுதான் ஆனால், மரபணு அமைத்தல், களைதல் வழி முறை, முழுதும் உறுதியான வழிமுறை இருக்கிறது. சட்டம் ஒத்துக்கொள்ளவில்லையே?அவள் பாடல் ஜீவனோடும், லயத்தோடும் உலகின் அத்தனை அரங்குகளிலும் ஒலிக்கக் கூடிய சாத்தியங்கள் இருக்கின்றது.

ஆனா, டாக்டர்..’

அவகிட்ட இதைப் புரிய வைக்க முடியும்;அவ ஹஸ்பென்ட ஒத்துக்க வைக்க முடியும்.பாட்றதுக்கு அவளுக்கு வாய்ப்பு தரதாச் சொன்ன பல சபாக்காராளும், திரையிசைக்காராளும் அவளுக்காககிரவுட் ஃபன்டிங்செஞ்சு பணம் கொடுக்கறா.அவ விமானப் பயணச் செலவு என்னோடது.தங்கறத்துக்கும், ட்ரீட்மென்டுக்கும் இந்த ஃபன்ட்ல எடுத்துக்கலாம்.போறாத்துக்கு நீ கொஞ்சம் போடு.”

டாக்டர்…’ நான் தழுதழுத்தேன்.ஒரு பெண்ணிற்காக, அவளின் இசைக்காக மனித நேயம் விஸ்வரூபம் எடுத்து நிற்கிறது.நான் நேரில் பார்த்திராத அத்தனை மனிதர்களையும் ஆரத் தழுவிக் கொள்ள வேண்டும் போலிருந்தது.இத்தனை யோசனையுடன் அனைத்தையும் செய்திருக்கும் இந்த மாமனிதரின் கரங்களைப் பற்றிக் கண்களில் ஒத்திக்கொண்டேன்.

உன்னால முடியும் விரூ. யாருக்கும் என்ன மருத்துவம்னு தெரியாது.அத இரகசியமா வச்சுப்போம். உன் அஸிஸ்டென்ட்ஸ் உன்னக் காட்டிக் கொடுக்க மாட்டாங்க இல்லயா? இவ குடும்பத்துக்கு மட்டும் விளக்கிச் சொல்லிடுவோம்.என்ன சொல்ற?”

நான் நினைத்தேன்இதில் நான் பிடிபட்டால் என்ன ஆகிவிடும்? நான் தொடர்ந்து மருத்துவராக இருக்க முடியாது. ஒருக்கால் சந்தோஷி வேறு காரணங்களுக்காக இறந்து போனாலும் நான் குற்றம் சாட்டப்பட்டு சிறை செல்ல நேரிடலாம்.ஆனால், என் மருத்துவம்,மூல இசையைக் காப்பாற்றுமானால், சந்தோஷியின் இசை உலகின் அரங்குகளிலெல்லாம் ஒலிக்குமானால், இதைச் செய்வதில் எனக்கு என்ன குறை?அப்படியே ஒன்று நேர்ந்தாலும் அது நான் என் குருவிற்குச் செலுத்தும் காணிக்கைதானே?

வானம் துடைத்து விட்டதைப் போல் தெளிவாக இருந்தது.தன் குழந்தையையே விமானத்தில் ஏறும் வரை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.அவளுக்காகச் சிறப்பு இருக்கை ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது.அவள் கைகளைப் பற்றித் தட்டிக் கொடுத்தேன்.

பாஸ்டனில் அதிகாலையில் தென்பட்ட வானத்தைப் பார்க்கையில்நீல வானம் தனில் ஒளி வீசும் முழு மதியோ உன் முகமே?’ என்று ஊத்துக்காட்டின் பாடலை அதி அற்புதமாகப் பாடினாள்.மாலையில் தோட்டத்தில் இருக்கையில்தூய தாமரைக் கண்களும்என்ற ஆழ்வார் பாசுரம் தோடியில்.ஆஹீர் பைரவி, யமன் கல்யாணி, மால்கோஷ்,சங்கராபரணம், பஹாட், சாரங்கா, கேதார கௌளை, சஹானா,சிவரஞ்சனி,மஹதி,கீரவாணி,அமிர்த வர்ஷினி அவள் பாடாத இராகம் இல்லை.அதைக் கேட்டு கண்ணீர் சிந்தாமல் என் உதவியாளர்களும் இருந்ததில்லை.

முதல் வாரம் அவளை வெளிச்சம் குறைவான அறையில் வைத்துப் பரிசோதித்தோம்.அவளுக்கு வயதிற்குத் தகுந்த தெம்பில்லை.பாடும் நேரம் தவிர்த்து அவள் தனக்குள்ளேயே தலைவலியாலும்,டபிள் விஷனாலும் சுருங்கிக் கொண்டாள்.வீட்டைப் பற்றிய ஏக்கமும் இருந்தது.என் உதவியாளர் சில்வியா சென்னையில் அவள் கணவனுடன் பேசி அவன் குரலையும்,குழந்தையின் குரலையும் பதிவு செய்து உடனே சந்தோஷிக்குப் போட்டுக்காட்டினாள்;அவள் நிலையில் முன்னேற்றம் சிறிது வந்தது. தினமும் பேச ஏற்பாடுகள் செய்தோம்;அவளுக்கு செல் திரையோ, ஸ்கைப்போ ஒத்துவரவில்லை.

முதலில் ப்ளாஸ்மாவை மாற்றிப்பார்க்கலாம் என்று தீர்மானித்தோம்.அவளை அமைதிப்படுத்துவது என்பது மிகச் சவாலாக இருந்தது.உறக்கமே இல்லாமல் படுத்துக்கிடந்தாள்;லாரன்ஸ் கேட்டான்

உங்கள் இசையில் உறங்க வைக்க ஒன்றுமில்லையா?” அவன் கையைப் பற்றிக் குலுக்கினேன்.’மணி நூபுர தாரி, ராஜ கோபாலாஎன்ற நீலாம்பரி கீர்த்தனை என் நினைவில் வந்தது.அவளையே பாட வைத்து,அவளைக்கேட்க வைத்து தூங்கச் செய்தோம்.

மேத்யூ,ப்ளாஸ்மா சவ்வில் புரதம் அவளுக்கு எதிராகச் செயல்படுகிறது; நல்ல புரதங்களை எதிர்த்து அவளது செல்களை அவைகளே அழித்து வருகின்றன.நம்மிடம் அவள் உடலில் செலுத்தத்தக்க ப்ளாஸ்மா இருக்கிறது;இவள் நாலு மணி நேரம் இதைத்தாங்குவாளா என்பதுதான் கேள்வி

விரூ,பிரித்துப் பண்ணலாம்;பார்க்கலாம்; நம்பிக்கையோடு இருப்போம்

இரு கைகளிலும் ஊசி பொருத்தப்பட்டு அவள் உடலிலிருந்து இரத்தம் ஒரு ஊசி வழியாக மெஷினுக்குச் சென்று அலசி பிரிக்கப்பட்டு மறு ஊசிவழியாக அவள் உடலுக்குள் செல்ல வேண்டும்.அன்று ஒரு மணி நேரம் மட்டும் அதைச் செய்வதாக இருந்தோம்;ஆனால், அரை மணிக்குள்ளாகவேஅலாரம்அடித்தது.அவள் உடலிலிருந்து சென்ற இரத்தம் மெஷினில் உறையத் தொடங்கியது.அவளுடைய இரத்த அழுத்தம் மிக மிகக் குறைந்தது.ப்ளாஸ்மா மாற்றுவதை அப்படியே நிறுத்தி அவள் க்ரூப்ரத்தத்தை நேரடியாக உள்ளே செலுத்தினோம்.;பிழைத்துக்கொண்டாள்.

மறு நாள் மேத்யூவிரூ, உடனே வாஎனப் பதறினான்.

அவள் குருதியில் இரத்தத்தட்டுக்கள் குறைந்து அலர்ஜி ஏற்பட்டு உடலெங்கும் வட்ட வட்ட பளப்பள கொப்புளங்களாகத் தெரிந்தது.மீண்டும் ஸ்டெராய்ட்கள்.

நாங்கள் நால்வரும் குழம்பினோம்;ப்ளாஸ்மா மாற்ற நிலையை இவள் எம் எஸ் தாண்டிவிட்டது எனப் புரிந்தது.ஒரு வழிதான் இருக்கிறது;துணிந்து செய்ய வேண்டியதுதான்.

கிரிஸ்பர் செயல்முறையில் புது நுணுக்கம் என்ற சோதனை என்று சொன்னோம் அரசிடம். மனிதர்கள் மேல் இந்த சோதனை இல்லை எனவும் சொன்னோம்.அனுமதி கிடைத்தவுடன் சி சி ஆர் ஐய்ந்தை எடிட் செய்தேன்;அனைத்தையும் நானே, நான் மட்டுமே, பிறர் அறியாமல் செய்ததாகக் கோப்புகள் ஏற்படுத்தினேன்.அவள் உடலுக்குள் இனி போர் இல்லை.

ஆறு மாதங்கள் கழித்து அவள் ஊர் திரும்புகிறாள். சக்கர நாற்காலியில் வந்தவள் தன் கால்களால் நடந்து சென்னைக்குச் செல்லும் விமானத்தில் ஏறினாள்.மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் என் மருத்துவ ஆய்வகம் திரும்பினேன். அங்கே *எஃப் டி வின், சி பி ஆர் பிரிவு ஆட்கள் என் உதவியாளர் லாரன்சைக் கேள்வி கேட்டுக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தேன்.

எந்தரோ மஹானு பாவுலு அந்தரிக்கி வந்தனமுஎன்று சந்தோஷியின் ஸ்ரீ இராகம் காதுகளில் ஒலித்தது.

*(FDA- Food and Drug Authority.CBER- Center for Biologics Evaluation and Research)

வியப்பிற்குரிய தேடல்- ‘நீலகண்ட பறவையைத் தேடி’ குறித்து பானுமதி

கற்பனாவாதத்தின் அழகியல் இந்த நாவல். கற்பனை தொட முயலும் உச்சம் தான் இத்தகைய நாவல்களை இரசனைக்குரியதாக ஆக்குகிறது. இது இயற்கையுடன் உரையாடிக்கொண்டே இருக்கிறது.நதியும்,காடும், வயலும், பறவையும் மீன்களும்,மிருகங்களும் கதைப் பின்னலில் நம்முடன் வந்து கொண்டே இருக்கின்றன.’மேஜிக் ரியலிஸம்என்ற வகைமையில் இது வருகிறது.லத்தீன் அமெரிக்க எழுத்தாளர்களுக்கு முன்னே மாய யதார்தத்தை அதீன் மிகத் திறமையாகக் கையாண்டிருக்கிறார்.

இது வங்காள மொழியில் அதீன் பந்த்யோபாத்யாவால் 1961 முதல் 1971 வரை 18 சிறுகதைகளாக எழுதப்பட்டு நாவலாக உருவெடுத்தது. நூலின் பெயர்நீல்கண்ட் பகீர் கோஞ்சேஇவர் 1930-ல் டாக்காவில் ராயினாதி கிராமத்தில் பிறந்து இந்திய விடுதலையை ஒட்டி இந்தியாவிற்குப் புலம் பெயர்ந்தவர்.இவரது முழுப் பெயர் அதீந்த்ரசேகர் பந்த்யோபாத்யாயா.

பெப்ப்ர்ஸ் தொலைக்காட்சியில்படித்ததும் பிடித்ததும்நிகழ்ச்சியில் வண்ணதாசன் இந்த நாவலைக் குறிப்பிட்டுஇதைப் போன்று ஒன்று எழுத முடியுமா என்னால்?’ என்று வியக்கிறார். ஜெயமோகன் கொண்டாடும் நூல் இது.

இந்த நாவலை தமிழில் மொழி பெயர்த்திருப்பவர் யெஸ் க்ரிஷ்ணமூர்த்தி.இவர் 1929-ல் புதுக்கோட்டையில் பிறந்தார்.பி. ஏ புதுகை மன்னர் கல்லூரியில், எம். நாக்பூரில்.சிறிது காலம் கல்லூரிப் பேராசிரியர் பின்னர் ஒய்வு வரை ஏஜீஸ் அலுவலகம். கல்கத்தாவில் தான் பெரும்பாலும் வசித்தார்.ஆறு மொழிகள் அறிந்தவர். 60 நூல்களுக்கு மேல் மொழியாக்கம் செய்தவர். சிறுகதைகள் எழுதியவர். சாகித்ய அகாதெமி விருதினைப் பெற்றவர். இலக்கிய சிந்தனை விருது, மற்றும் பல விருதுகள். சென்னையில் 07-09-14-ல் காலமானார்.திருக்குறள் மற்றும் சிலப்பதிகாரத்தை வங்காள மொழியில் மொழிபெயர்த்துள்ளார்.

அமுதக் கடலில் குளிக்க வந்தேன், தோழி, அது விஷமாக மாறியதேன்?’ இப்பாடலை இந்தநாவலின் கருத்தென்று சொல்லலாம்.வாழ்க்கையெனும் பகடை ஆட்டத்தில் ஏணியும் பாம்பும் இருந்து கொண்டே இருக்கின்றன.முடிந்த முடிவாகத் தெரிவதெல்லாம் உண்மையாகவே முடிந்து விட்டதா இல்லை காட்சிப் பிழையா?

நீலகண்ட பறவை என்பது என்ன? அது உண்மையிலே ஒரு பறவைதானா? பாலின் என்ற பெண்ணா? அதை மணீந்தரனாத்(மணீ) ஏன் தேடுகிறார்?அது பறவையின் நிழலைப் பற்றிக் கொண்டு அதை உண்மையாகப் பிடிப்பது போலவா?அவரின் உயிரிசை ஏன் இசைக்கப்படவில்லை?ஒரு மாபெரும் வீரனைப் போல் காட்டிலும், மேட்டிலும் இரு கைகள் விரித்து அவர் கூவி அழைப்பது எதை அல்லது யாரை?

பாலின் ஒரு மனிதப் பிறவியாக இருக்கலாம், இல்லாமலும் இருக்கலாம். ஆனால் அவள் கற்பனையான நிஜம். அவளை அவர் தன் வீட்டு நெல்லி மரத்தடியில் தெளிவாகப் பார்க்கிறாரே! தன் அப்பாவிடம் அவர் மனதளவில் சொல்வதாக ஒரு அழகு.’பாலினுக்கு நீண்ட மூக்கு, நீலக் கண்கள், பொன்னிற கேசம். அப்பா நீங்கள் அவளை தூர விரட்டிவிட்டீர்கள். நான் கடலைப் பார்த்ததில்லை. ஆனால் வசந்த காலத்து நீல வானைப் பார்த்திருக்கிறேன்.சோனாலிபாலி ஆற்றில் அவள் முகம்;ஏதேனும் விண்மீன் ஆற்றில் பிரதிபலித்தால் அது அவளேகாதலின் உருக்கம். மேலை நாட்டின் உன்மத்தமான காதல் வகை. ஆனால், அதீன் அதையும் காட்டி பெரிய மாமி மூலம் அவள் அவர் மேல் கொண்டுள்ள அழியாத காதலை அழகாகச் சொல்கிறார்.மணீ வாழும் கவித்வமான காதல் கதையில் காமம், பசி என்று மண்ணில் புரளும் கதாபாத்திரங்கள் அதன் உன்னதத்தை மேம் படுத்துகின்றன.

நூலின் தொடக்கத்தில் ஈசம் ஷேக் மாலைச் சூரியனின் அழகான தோற்றத்தோடும் , அக்ராண் மாதத்து பின் பனிக் காலத்தோடும், தானியங்களின் மணமோடும், பறக்கும் பூச்சிகளோடும், தன் படகோடும்,ஹூக்காவோடும் அறிமுகமாகிறான். தனபாபுவிற்கு(சசீ) பிள்ளை பிறந்ததற்கு அவன் மேற்கில் வணங்கிசோபான் அல்லாஎனச் சொல்கிறான்.கிராமக் குடிகளிடையே இருந்த மத நல்லிணக்கத்தை ஆசிரியர் திறமையாகக் கையாள்கிறார்.அவன் நன்றி சொல்கையில் மறையும் ஆதவன் அவன் முகத்தில் பாய்ச்சும் ஒளி அவனை தேவன் என ஆக்குகிறது.குழந்தை பிறந்த வீட்டிற்குப் போன அவன் மூடாபாடாவிலிருக்கும் தன பாபுவிற்கு தான் செய்தி சொல்லப் போவதாகச் சொல்கிறான். அவர்கள் வீட்டில் பைத்தியக்காரப் பெரிய பாபுவின் மனைவிஅவனுக்கு திருப்தியாக சாப்பாடு போடுகிறாள். குழந்தை பிறந்த அறையை இவர் வர்ணிப்பதே அழகு. பிரம்பு இலைகள்,மட்கிலா மரத்தின் கிளை, அறைக்குள் விளக்கு, குழந்தையின் அழுகை, தகரத்தாலும், மரத்தாலும் ஆன வீடு,சகட மரத்தின் நிழல், ஆனால் பெரிய பாபு இல்லை. அவன் அவரையும் வழியில் ஆலமரத்தடியில் பாகல் வயலுள்ள மேட்டுப் பகுதியில், புதர்களில் அலையும் மின்மினிகளினூடாக தேடி விட்டு மேலும் நடக்கிறான்.வழியில் சந்திப்பவனிடம் எனக்கும், உனக்கும் சிறு கஷ்டங்கள் தான் என பெரியபாபுவின் மனைவியையும் அந்த பாபுவையும் பற்றிக் கவலைப்படுகிறான்.அவன் பாவுசா ஏரியைக் கடந்துவிட்டால் பின்னர் குதாராவில் படகு கிடைக்கலாம்.இருட்டில் கிழட்டு இலவமரமும் அதன் குச்சிகளும் சமாதிகளும் அவனுக்குக்கூட பயம் தருகின்றன.அவன் பராபர்திப் பாதையிலிருந்து வலது பக்கமாகச் செல்கிறான்.மைதானம் சூல் கொண்ட பசு போல அரவமற்றிருக்கிறது.மீனவப்படகு தான் இருந்தது. அந்த மீனவன் சொன்னான்நாளைக்கு கர்மாமீனைக் கொண்டு கொடுத்துவிட்டு சட்டை கேட்டு வாங்கப் போகிறேன் தனபாபு வீட்டில்அந்த மீன் நீலக் கண்களோடு பரிதாபமாகப் பார்த்துக் கொண்டு பெரிய பாபுவையும் அவரது மனைவியையும் நினைவுபடுத்தியது.ஏரியின் மறுகரையில் அவன் சணல் வயல்களைக் கடக்கிறான். கேசரி, உளுந்து பயிர்கள் இருக்க வேண்டும், ஆனால் இல்லை தரிசு நிலம்.ஜோகிபாடாவில் நெசவு இன்னமும் நடந்து கொண்டிருக்கிறது.மீனவப் படகில் வலைக்கு மேல் மூங்கிலில் காணும் விளக்கு துருவ மீனைப் போல் வழி காட்டுகிறது.நாணல் குடிசை, மாந்தோப்பு,மைதானம்,கோலா காந்தால் பாலம், பூரிபூஜா மைதானம், மேலும் கிராமங்கள் ஈசம் தலைசுற்றி விழுகிறான். தனபாபு (சசீ) தன் மனைவி உடல் நிலைசரியாக இல்லையென்று கடிதம் எழுதியதால்,தன் 2-வது அண்ணனிடம் சொல்லிவிட்டு சுந்தர் அலியின் துணையோடு சீதலக்ஷா ஆற்றின் கரையோரமாக வந்து பாவுசா ஏரியைக் கடந்து வீட்டிற்குச் செல்லலாம் என வருகிறார்.ஆண்குழந்தை பிறந்திருப்பது அவருக்கு இன்னமும் தெரியாது.தனபாபு ஈசத்தை காப்பாற்ற, அவருக்கு பிள்ளை பிறந்ததைச் சொல்கிறான். இருளும்ஒளியுமாக மைதானத்தில் இதை எப்படி எடுத்துக் கொள்வது என அவர் தவிக்கிறார். தயங்கித் தயங்கி ஈசம் அவரிடம் தனக்கு துணி தரவேண்டுமென்கிறான். அவர்கள் பாகல் வயல்களைத்தாண்டி தானிய வயலிற்கு வருகையில் பெரிய பாபுஅந்த வயலில் இருப்பதைப் பார்க்கிறார்கள்.’கச் கச்என்ற சப்தம். அந்த பெரிய பாபு ஒரு ஆமையை மல்லாத்திப் போட்டு அதன் மார்பின் மேல் உட்கார்ந்திருக்கிறார்.’காத் சோரத் சாலாஎன்று கத்துகிறார். இந்தப் பிரயோகம் அடிக்கடி வருகிறது.பிள்ளை பிறந்த செய்தி கேட்டு தம்பியுடன் வீட்டிற்கு வரும் அவர் திடிரென ஓடப் பார்க்கிறார். 40 வயது கடந்த இந்த மனிதன் தன் கைகளைக் கொட்டுகிறார். கைகளை நீட்டி வானத்தைத் தொடுவார் போலும், ஆயிரக்கணக்கான நீலகண்ட பறவைகளை அழைப்பது போலவும் கதையின் நாயகன் மணீந்திர நாத் இங்கே அறிமுகம். இருட்டு. பெரிய பெரிய கண்களும், விசாலமான நெற்றியில் ஒரு மச்சமும்,நீண்ட மூக்கும், சூரிய தேஜஸ்ஸில் நிறமும்இரவின் இருளில் பாவங்களைத் தேடி தண்டிப்பது போன்ற தோற்றமும், அந்த வசவும், மீண்டும் கொட்டும் கைகளும்,, அது எழுப்பிய ஒலியில் அவரது அத்தனை பட்சிகளும் வந்து விடவேண்டும், ஆனால், தர்மூஜ் வயல்களின் மேல்,ஸோனாலி பாலி ஆற்றைக் கடந்து அந்த ஒலி தொங்கியது.மேலே வானில் எவ்வளவு விண்மீன்கள்,ஏன் ஒன்றும் அவருடைய பைத்தியக்கார எண்ணங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்பவில்லை?

சடுகுடு விளையாட்டில் பல பரிசுகள் பெற்ற பேலு,பட்டணத்திலிருந்து கிராமம் வரை வெற்றி ஊர்வலம் வந்த பேலு, இன்று தோற்றுவிட்டான்.அவன் அந்தக் கோபத்தில் தன் மனைவி ஆன்னுவை அடித்துக் கொண்டிருக்கலாம்.மணீ தன் அரச மரத்தடிக்கு வருகிறார். 100க்கணக்கான கங்கா மைனா பறவைகள். சில இன்னமும் ஆற்றில் சில ஆற்றங்கரையில்.அவர் தன் கற்பனை உலகிற்குப் போய்விடுவார்.ஒரு புதருக்குள் மறைந்து கொண்டு அவர் மட்கிலாவின் குச்சியால் பல் தேய்த்தார்.ஆபேத் அலி அவரை, தான் வீட்டிற்கு தொட்டுக் கூட்டிச் சென்றால் தீட்டு என்று நினைக்கிறான்.ஆனாலும்,அவர் நிலைக்கு அவன் கவலைப்படுகிறான். சிறு சிறு கீற்றுகளில் ஆசிரியர் மனிதப் பண்புகளை, மதம் சார்ந்த உணர்வுகளைச் சொல்கிறார்.வானம் இருண்டு, காற்று நின்று மழை ஆரம்பிக்கிறது, இவரின் மழை நடனமும். தன்னை அதிலிருந்து பிரித்துவிடுவார்கள் என்று ஆலமரத்துடன் முடி போட்டு பிணைத்துக் கொண்டு அவர் ஆடுகிறார், நமக்கும் அந்த உன்மத்தம் ஏறுகிறது.

இது இப்படி இருக்க, ஈசத்திடம் செய்தி சொல்ல முடியாமல் ஆபேத் அலி தன் வீட்டிற்கு வருகிறான். பிள்ளை ஜப்பர் மட்டும் இருக்கிறான், மனைவி சாமு வீட்டில் ஏதோ வேலையாகப் போயிருப்பது அவனுக்கு ஆத்திரத்தை உண்டாக்குகிறது.ஜப்பரை பெரிய பாபு இடுகாட்டு மைதானத்தில் இந்தப் புயலில் இருப்பதை அவர் வீட்டாருக்குத் தெரிவிக்கச் சொல்கிறான்.அவன் லீக்கில் பெயர் கொடுத்திருப்பதாகச் சொல்வது ஆபேத் அலிக்கு மேலும் கோபத்தை உண்டாக்குகிறது.டாக்காவின் கலவரம் அவனுக்கு பீதி. முஸ்லீம்கள் கொல்லப்பட்டால் அவனுக்கு கொதிக்கிறது. ஆனால், இந்த பாபு மற்றும் இதர இந்துக்கள் எவ்வளவு பரிவுடன், பாசத்துடன் நம்மையெல்லாம் கவனித்துக் கொள்கிறார்கள்? என் அருமை தேசமே, என்னவாயிற்று உனக்கு? சாமு வீட்டில் இதற்காகத்தான் கூட்டம் என ஊகித்து வருந்துகிறான்.சமுதாய அமைப்பில் தலைமுறைகளின் மாறுபடும்சிந்தனையை ஆசிரியர் அருமையாகச் சொல்கிறார். தனபாபுவும், ஈசமும் அதற்குள் பெரிய பாபுவைத் தேடி வருகிறார்கள். மன்சூர் அதைப் பார்த்துவிட்டு தானும் தேட முன்வருகிறான். போகும் வழியில் சாமுவின் வீட்டில் காணப்படும் கூட்டமும், ஒளியும் அவருக்கு ஏதோ உணர்த்துகிறது. மன்சூர், லீகின் கூட்டம் நடப்பதையும், சாமு புதிய கிளையொன்றை இந்தக் கிராமத்தில் தொடங்க உள்ளதையும் சொல்கிறான்.சாமுவை சந்திக்கும் தனபாபுசிஷ்யப் பிள்ளைகளைச் சேர்ப்பதாக கிண்டல் செய்தாலும் சாமுவும் அவர்களுடன் இணைந்து பெரிய பாபுவை தேடச் செல்கிறான். மனிதர்கள் உண்மையாக ஒருவரைஒருவர் பகைப்பதில்லை; ஒரு இனத்தை, மதத்தை வெறுக்கிறார்கள் போலும்.

வழியில் ஆபேத் அலியின் குடிசையின் வாயிலில் ஒரு சிறு குடிசை; அவன் அக்கா ஜோட்டன் விதவையெனத் திரும்பிவிட்டாள். தலாக்கோ, மரணமோ அவள் பிறந்த வீடு வந்து விட்டால் ஆபேத் அவளுக்கு வடக்கு வாசல் வைத்து ஒரு குடிசை கொடிகளால் கட்டிக்கொடுப்பான்; அதுவரை அவன் பொறுப்பு பின்னர் அவள் நெல் இடித்தும், அவல் வறுத்தும் இந்துக்களின் பண்டிகைகளில் சம்பாதிப்பாள். பண்டிகை முடிந்துவிட்டால் அல்லிக் கிழங்கு தான் உணவு அவளுக்கு. வறுமை, ஏழ்மை, எளிமை..

மாட்டேன் என்ற ஜப்பாரும் பெரிய பாபு இடுகாட்டில் இருப்பதாகச் சொல்லி தேடும் குழுவில் இணைந்து கொள்கிறான். ஆலமரத்தில் கயிற்றில் தொங்கும் மணீ.. கயிறு இடுப்பில்; தன் பறவையைத் தேடும் மயிலென அவர். பறவை பறந்து போய்விட்டது, தீவு, தீவாந்திரங்களைக் கடந்து,வியாபாரிகளின் நாட்டைக் கடந்து ஜல தேவதைகளின் தேசத்திற்குப் போய்ச் சேர்ந்து அங்கே சோகித்திருக்கும் ராஜகுமாரனின் தலையிலமர்ந்து அழுகிறது.அவர் தம் கையைக் கடித்துக்கொண்டிருக்கிறார். ஈசம் தவழ்ந்து மட்கிலாப் புதரில் நுழைந்து அவரை விடுவித்தான். அவர் கைகளிலும், கால்களிலும் இரத்தம் வடிகிறது. தனபாபு அருகம் புல்லைப் பிடுங்கி அதன் சாற்றை காயங்களில் ஊற்ற வலியால் முகம் சுளித்தாலும் குழந்தை போல் சிரிக்கிறார் அவர்.

எத்தனை வேண்டுதல்கள், எத்தனை பரிகாரங்கள், சிகிச்சைகள். அந்தப் பிரதேசத்தின் பெரிய மனிதாரக வரும் தகுதி படைத்தவராக எல்லோராலும் கொண்டாடப்பட்டவர்அவருக்கு ஏன் இந்த நிலை?

வீட்டிற்குத் திரும்புகையில் அவர்கள் குறுக்கு வழியே நரேந்திர தாசின் கட்டாரி மரமருகே அவன் வீட்டில் விளக்கு இல்லாததைப் பார்க்கிறார்கள் அவன் தங்கை மாலதி மணமாகி டாக்கா கலவரத்தில் கணவனைப் பறி கொடுத்து அண்ணனிடம் வந்துவிட்டாள் .நான்கு மாதங்களுக்கு முன்புதான் அவள் பட்டணம் சென்றாள். ஏரியில் முதலை வந்த வருஷம் அவள் கல்யாணம்.ஒரு வண்ணத்துப் பூச்சியைப் போல் அவள் சுற்றாத பகுதியில்லை இங்கே. அவளும் நீலகண்ட பறவையைத் தேடுகிறாளோ?சாமுவும், ரஞ்சித்தும் அவளுக்கு மிகவும் வேண்டியவர்கள்.

வீட்டில் பெரிய பாபுவைக் குளிப்பாட்டி சாதம் போடுகையில் தனித்தனியே பருப்பு, மீன், காய் எனச் சாப்பிடுகிறார்; எலும்பையும் சேர்த்து விழுங்குகிறார். தன் அம்மாவின் குரல் கேட்டு அவர் கம்பீரமாக ஆங்கிலக் கவிதை ஒன்றைச் சொல்கிறார். தன் பெரிய கண்களால் அவர் மனைவி அவரையே பார்த்திருக்கிறாள்.

ஆபேத் அலியின் அக்கா ஜோட்டனுக்கு இரு நாட்களாக உணவில்லை. கொஞ்சம் போலும் அல்லிக்கிழங்கு இந்தக் காலையில் பசியில் அதைத் திங்க உலர்ந்து தொண்டையில் அடைக்கிறது. அவள் தம்பியிடம் தன்னை அழைத்துச் செல்வதாக சொன்ன ஆள் வரவில்லையே என்றவுடன் இவளுக்கு இன்னமும் கல்யாண ஆசை பார் என கடுத்துக் கொள்கிறான்.ஆனாலும்,அவள் இரு நாட்களாகச் சாப்பிடவில்லையென்பது அவனுக்கு கலக்கமாக இருக்கிறது. இன்று நம்ம வீட்டில் சாப்பிடு என்கிறான். அவன் பீவி ஜாலாலியின் முகம் புட்கா மீனைப் போல் உப்புகிறது. அவர்களுக்கும் வறுமை. ஜோட்டன் மறுத்துவிடுகிறாள்.அவள் வரப்புகளின் ஈர மணலில் ஆமை முட்டைகளைத் தேடுகிறாள். அதை பச்சிம் பாடாவில் கொடுத்து ஒரு தொன்னை அரிசி வாங்கலாம். அவள் தயாராகமிருந்தும்கூட அவளை அழைத்துச் செல்வதாக சொன்ன மௌல்வி சாயபு வரவில்லை.முஸ்கிலாசான்(பிரச்சனைகள் தீர்ந்துவிடும்) விளக்கை எடுத்துக் கொண்டுஅவர் அங்கே வந்த அன்றே ஜோட்டன் அவர் மீது காதல் கொண்டுவிட்டாள். அவர்தான் என்ன உயரம், எத்தனை நீண்ட தாடி, எத்தனை ஒட்டு போட்ட ஜிப்பா, எத்தனை கலரில் கழுத்தில் மணிமாலைகள், தலையில் சிறுபாகை,தாயத்துக்கள்!

ஜோட்டன் அங்குமிங்கும் பார்த்துவிட்டு வயலில் இறங்கி சில தானியக் கதிர்களை அறுத்துக் கொள்கிறாள்.13 குழைந்தைகளின் தாய் அவள் மீண்டும் தாயாகத் துடிக்கிறாள்.அவள் அல்லாவிற்கு வரி கொடுக்க வேண்டுமே? முஸ்கிலாசான் மனிதனைக் காணோமே? கதிரறுக்கும் மனிதர்களின் பாட்டு, மாலதியின் மன வேதனை, தன் பசி, தான் திருட்டுத்தனமாகக் கதிர் அறுப்பது எல்லாம் அவளை சோகத்தில் ஆழ்த்தின. நெசவு செய்யும் நரேந்தாஸின் தங்கை மாலதிக்கு இன்னொரு கல்யாணம் நடக்காது. அது பாவமல்லவா? வயலைப் போலத்தான், உடலையும் தரிசாக விடக்கூடாது.போன்னா மரத்தடியில் தனியே நிற்கிறாள் மாலதி, ஏதோ குற்ற உணர்வினால் ஜோட்டனால் மாலதியிடம் பேச முடியவில்லை.குளத்தில் நீந்தும் வாத்துக்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள் அவள். அவளைப் பாராதது போல் டாகுர் வீட்டு பாக்குத் தோட்டத்தில் மஞ்சள் குலைகளிலிருந்து ஒரு பாக்கு கூட அந்தமரங்கொத்திப் பறவை போடாதா என ஏங்கினாள் ஜோட்டன்.வெகு நேரத்திற்குப்பின் மூன்று மாணிக்கங்கள் போல் பாக்குக் கொட்டை!, அல்லாவின் கருணை. தாகூர் வீட்டிற்குப் போய் ஆமை முட்டை தந்து ஒரு தொன்னை அரிசியும், வெற்றிலையும் கேட்கிறாள்.நீரிலும், சேற்றிலும் நடந்து திரும்பி வரும் அவளால் மாலதி வானத்தைப் பார்த்துக் கொண்டு நிற்பதைக் கண்டவுடன் பேசாமல் போக முடியவில்லை. ஆனால், அழுது கொண்டிருக்கும் மாலதியால் பேச முடியவில்லை.இன்று சமைத்துச் சாப்பிட வேண்டும் என்று வயலோரக் கீரைகளையும் பறித்துச் சென்றவளுக்கு முஸ்கிலான் மனிதர், யாரை எதிர்பார்த்து நேற்றெல்லாம் உறங்கவில்லையோ,அந்த மனிதர் இருக்கிறார், குதிரைப் பந்தயத்து பீர் போல். ஜாலாலி குடிசை மூலையில் முக்காடு போட்டு உட்கார்ந்திருக்கிறாள். ஜோட்டன் தான் இந்த விருந்தாளியை கவனிக்க வேண்டும்.’ஜாலாலி, இரண்டு பூன்ட்டி மீன் வத்தல் கொடு’.சமைத்துக் கொண்டே அவரைப் பார்க்கிறாள்; தனக்கு ஏற்றவர், தன் மூன்று திருமணங்களும் அவளுக்கு ஏற்றதில்லைஇவர் அமைவார்.என்ன என்ன ஆசைகள்!அத்தனை அரிசியையும் சமைத்தாள்இருவர் சாப்பிடலாம்மீன் வத்தலை சுட்டு சிட்டகாங்க் மிளகாயை நிறைய வைத்து வெங்காயத் துண்டுகளோடு துவையல்அவளுக்கு நாவில்நீர் ஊறியது. ஆனால் விருந்தாளிஇப்போது அவர் பீர் சாயபு எனத் தோன்றியது. சாதம் வடித்த கஞ்சியில் உப்பு போட்டு கடகடவெனக் குடித்த பிறகுதான் அவளுக்கு உயிரே வந்தது.பக்கிரி குளிக்கையில் அவள் வீட்டின் பின்புறம் விழும் மஞ்சள் நிழல்,போன்னா காடு, பிரப்பம் புதரில் குளவிக்கூடு அதன் பழங்களில் வழியும் இரசம்ஹாசீம் வீட்டுக் குளம்இந்த ஆசிரியர் பார்க்காத தோற்றம் ஒன்றுமில்லையோ? அவள் அவசரமாகக் குட்டையில் குளிக்கிறாள்கட்டம் போட்ட புடவைஉடைந்த கண்ணாடிகாட்டும் பல்வரிசைஅது அவளுக்கு பீரின் தர்க்காவில் இரவில் ஒலிக்கும் ஹீராமன் பட்சியை நினைவுறுத்துகிறது.சம்பிரமாக உட்கார்ந்து ஒரு தட்டு, இரண்டு தட்டு, இன்னும் மேலும் என்று எல்லாவற்றையும் அவரே சாப்பிட்டுவிடுகிறார். பாவம், ஜோ. பசி தலையைச் சுற்றுகிறது; யாரிடம் கேட்பாள்? கொஞ்சம் பருப்புக் கீரை, பழுக்காத சில பிரப்பம் பழங்கள்

மாலை வந்ததுசாத்பாயீசம்ப பறவைகள் சுரைக்காய் பந்தலிலிருந்து கரைகின்றன. பக்கிரி மூட்டை முடிச்சுக்களோடு தயார். அவள் தாள முடியாமல் பக்கிரியை தன்னைக் கூட்டிச் செல்ல மாட்டீர்களா என்கிறாள்.அவர் கோர்பான் ஷேக்கின் படையலுக்குப் போவதாகவும் பின்னர்தான் இயலும் என்று போய்விடுகிறார்.

ஒரு ஹாட்கிலாப் பறவை வெகு நேரமாக கூவுகிறது. மாலதிக்கு உறைப்பாக சாப்பிட வேண்டும் போலிருக்கிறது. சீதாப்பழ மரத்தடியில் நிற்கிறாள் அவள்பிரம்பு புதரில் குளவிக்கூடு..புதரின் அசைவில் பாம்பு ஒன்று ஒரு பெரிய பறவையை முழுங்கவும் இல்லாது, துப்பவும் இல்லாது தவிக்கிறது. பறவை அதைவிட.. இது என்ன மாதம் பால்குனா அல்லது மாக மாதக் கடைசியா?ஆபாராணிமாலதியின் அண்ணி இவளை அழைப்பது கேட்கவில்லை. தறியில் அண்ணாவின் உதவியாளன் அமூல்யன் பாடிக்கொண்டே வேலை செய்கிறான்.அவள் சாமுவும், பேலுவும் வருவதைப் பார்க்கிறாள் அவர்கள் லீக் நோடீசை மரத்தில் ஒட்டுகிறார்கள். சாமு அவளுக்காகப் பிரப்பம் கொழுந்து பறித்துத் தருகிறான்.துரட்டி அவன் கையில்.சட்டை போடக்கூடாத கட்டுப்பாடு அவளுக்கு.அவள் உடலையும் அந்த சீதாப்பூ மணத்தையும் நுகர்ந்து கொண்டே சாமு வருவது அவளுக்குத் தெரியும். ஆனால், அவன் எவ்வளவு தூரம் வருவான்?அவன் அவளைப் பின் தொடர்கிறான் என்று நினைக்கும் போதே அவள் உடம்பில் காலநேரம் பார்க்காமல் கிரௌஞ்ச பட்சி கூவுகிறதே! அவள் அவனை அனுப்பிவிடுகிறாள்.சிறு வயதில் சாமு,ரஞ்சித் கொணர்ந்த பசலிப் பழம், மஞ்சத்திப் பழம், பிரப்பம் பழம்பகலின் இனிய நினைவுகள் இவை ஆனால் இரவில்.. அவள் கடைசி ஜாமத்தில் தான் உறங்குவாள்.அவள் தூக்கத்தில் ஒரு பறவை ஓலமிடும்என்னை படகில் ஏற்றிக்கொள், நான் ஏரி நீரில் இரவில் மூழ்கவேண்டும்

கணவனை, அவன் கண்களை, உதடுகளை நினைத்து அழும் அவள் சாமு ஒட்டிய நோடீஸைக் துரட்டியால் கிழித்தெறிகிறாள். ஹாட்கிலாப் பறவையையும் பானசப் பாம்பையும் இவ்விடத்தில் காட்டி மதங்கள் மனிதர்களை இரையாக்கும் கொடுமையை சொல்லாமல் சொல்கிறார் ஆசிரியர்.அவள் தான் எத்தனை அழகு; இளமை கொப்பளிக்கும் உடல்.வாத்துக்கள் தண்ணீரில் விளையாடுகின்றான, மேலே வந்ததும் ஆண் வாத்து மற்றவற்றை விரட்டுவது அவள் கணவனுடன் ஆடிய விளையாட்டல்லவா?அவளுடைய அழகிய பாதம் மாச்ராங்கா மீனைப் போல் நீரிலிருக்கிறது.

அடிக்கடி பெரிய மாமியின் தம்பி ரஞ்சித்தின் நினைவு வருகிறது. எத்தனை வகை மீன்களை அவள் பிடித்திருக்கிறாள்சேலா, டார்க்கீனா, பூன்ட்டி. நரேந்தாஸ் மேற்கு பாடாவிலிருந்து வந்து கொண்டிருக்கிறான்அவன் கையில் ஒரு சிங்டி மீன்.

மூடாபாடாவின் யானையின் மணியோசை கேட்டு எத்தனை நாளாயிற்று?பறவைகளும், புல் பூண்டுகளும் சைத்திர மாதத்து அனல் காற்றைப் பொறுத்துக் கொண்டு காலபைசாகிக்காக காத்துக் கொண்டிருக்கின்றன.ஆகாயம் வெண்கலப் பாத்திரம் போல் பழுப்புசூர்யனோ சிவந்த ஆரஞ்சுத் தோல்.

மாலதி தன பாபுவின் பிள்ளை சோனாவை வைத்துக் கொண்டு இருக்கையில் ஒரு மௌல்வி அவர்கள் வீட்டு வழியே செல்கிறான்அவன் சாமுஎவ்வளவு மாறிவிட்டான்தாடியும், ஜிப்பாவும்கடினமான முகபாவமும்ஹாட்கிலாப் பறவையும், பாம்பும்பராமர்தி சந்தையில் முசல்மான்கள் இந்துக்களிடமிருந்து நூல் வாங்கமாட்டார்களாம்என்னருமை நாடேஎங்கே போகிறாய் நீ?

மழைக்காலம்அறுவடையான சணல் வயல்கள்,ஏரி போல் காட்சிதரும். கர்ண பரம்பரைக் கதைகளில் வரும் ராஜகுமாரி அந்த நீரில்தான் மிதந்து வருவாள். அவள் பெயர் சோனாயிமீமி. பொன் படகு, வெள்ளித்துடுப்பு. படகு நீரில் மூழ்கி விடுகிறது. கல்யாணம் ஆகி தன் கணவனுடன் பெரிய படகில் புக்ககத்திற்கு முதலில் வருகையில் கணவன், பெரிய மாமிக்கு சொன்ன கதை இது.அப்போதே அவனுக்கு மூளைக் கோளாறு ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும்.ஓரகத்தியின் பிள்ளை சோனா பெரிய மாமியின் கணவரை ஒத்துப் பிறந்திருக்கிறான்.பெரிய மாமி கல்கத்தாவில் பிறந்து கான்வென்ட்டில் படித்து இந்த கிராமத்தில் வாழ்க்கைப்பட்டுகல்யாணம் நடந்த அன்று அவள் தன் அக்காவிடம்இப்படி ஒருத்தரைஏன் மணம் செய்து வைத்தீர்கள்?’ என அழுதாள். மணமேடையில் தன்னை வெறித்துப் பார்க்கும் இந்த அழகன் தன்னை துளைத்துச் சென்று பார்ப்பது யாரை?ஆனால், அவரைப் புரிந்து கொண்டுவிட்டாள் இப்பொழுது. அவன் கிரேக்க வீரன்,நிர்மலன், புனித மோசஸ்.அவளுடைய மாமனார் அவளிடம் சொல்கிறார்நீயாவது நம்பு.அவனுக்கு கல்யாணத்திற்கு முன் பைத்தியமில்லை; உன் மாமியார் சொல்லைக் கேட்டு நான் அவனை அவன் விருப்பத்தின்படி விட்டிருக்கலாம். மதமும், குலமும்நான் என்ன சொல்ல?நீ சங்கும் சிந்தூரமுமாய் தீர்க்க சுமங்கலியாக இருக்கணும்.

விட்டிற்கு வந்த மணீ மனைவி தூங்குகையில் தோட்டத்தில் உதிர்ந்த, உதிர இருக்கிற, காத்திருக்கிற பவழமல்லியைப் பார்க்கிறார்.கோஷா படகை எடுத்துக் கொண்டுஅவர் ஏரியைக் கடந்து ஆற்றிற்குப் போனார்.பாலின் ஏன் ஆற்றுக்குள் காணாமல் போனாள்?அந்தப் பெரிய மைதானம் நினைவில் எழுகிறது. அந்தக் கோட்டை, வில்லோ மரங்கள் கீட்ஸ்ஸின் கவிதைகள், தன்னை மறந்து பாலின் இவர் சொல்லக் கேட்ட கவிதைகள்.

அவர் இப்பொழுது முஸ்லீம் படகுத் துறைக்கு,வந்துவிட்டார்.அவரை அந்த ஏழைகள் தான் எத்தனை பாசத்துடன் வரவேற்றனர். புதிது, அரிது பறங்கிக்காய், வர்த்தமான் வாழைக்குலை, ஒரு துறவி போல் வாங்கிக் கொள்கிறார். அவர் படகில் அவர்களே எல்லாவற்றையும் வைக்கிறார்கள்.அவருக்கு தன் மனைவியை விட்டுவிட்டு வந்தது நினைவிற்கு வருகிறது.ஆனால் ஏரிக்குள் படகு நுழைந்ததும் ஆவல் போய் தண்ணிரில் குதித்து நீந்துகிறார்.

மணீயின் அடுத்த தம்பி பூபேந்திர நாத்.அண்ணன் பைத்தியம்,அப்பாவிற்கு வயதாகிவிட்டது. இந்த நிலையில் அவர் தன் கனவுகளான இந்திய விடுதலையெல்லாம் விட்டுவிட்டார். வெறும் ப்ரோகிதத்தில் வரும் பணம் போதவில்லை; அவர் ஜமீந்தாரிடம் வேலை செய்கிறார்.தம்பி சசிக்கு கல்யாணம் செய்து வைத்து விட்டார்.அவர் மூடாபாடாவிலிருந்து கிராமம் திரும்பினால் படகில் இப்போது அரிசி,ஜீனி, கத்மா, பெருங்கரும்புகள் இருக்கும்.மஞ்சள் கரும்புகள் லால்ட்டு, பல்ட்டுவிற்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்.அந்தக் கிராமமே அவர் சொல்லும் ஆனந்த் பஜார் பத்திரிக்கை செய்திகளுக்காக,லீக் நிலவரத்துக்காகக் காத்திருக்கிறது. சாமு லீக்கில் இருப்பதும் தோடர்பாக்கில் அவன் கிளை தொடங்குவதும் சொல்லப் படுகிறது.காந்தியைப் பற்றி, இங்கிலாந்து லீகை ஆதரிப்பதுப் பற்றி, ஜமீந்தாரியில் வசூல் இல்லாதது பற்றி,காந்தியின் சட்ட மறுப்பு இயக்கம் பற்றிசமுதாயம் தன்னைச் சுற்றி நடப்பதை கவனித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறது.’காட்டுக்குள்ளே ஆன்ந்த மாயீ கோயிலுக்குப் பக்கத்திலே ஒரு பழைய கட்டிடம். ஒரு குளம் அதை இத்தனை நாள் யாரும் சீண்டியதில்லைஇப்போ மௌல்வி அது தர்க்கா என்கிறார். அந்த இடமோ அமர்த்த பாபுவோடது

பெரிய மாமி பாதையைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள்.மரத்தின் உச்சியில் வெள்ளி நிலா.மணீ படகின் மேற்பலகையில் படுத்துக் கொண்டு கிரௌஞ்ச பட்சியின் குரலுக்குக் காத்துக் கொண்டு, கற்பனையில் கல்கத்தாவில் ஒரு ஐரோப்பிய குடும்பத்துடன் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்.

ஆனால், வீடு அவரைப் பார்க்க ஏங்குகிறது.பெரிய மாமி நெருங்காத தங்கள் இதயத்துடன் தன்னை அவர் தொட்ட மிகச் சில நாட்களை நினைக்கிறாள். அவள் அவரிடம் அன்பாக இருக்கிறாள், குழந்தை என நினைக்கிறாள். பூனயவரைப் பந்தலில் டுப் டுப் என்ற ஒலி,சுவர் கோழிகள் கந்தபாதால செடிகளிருந்து கத்துகின்றன. மாமி வீட்டிற்குத் திரும்பிய பிறகு படகின் ஒலிஅவர்தான். ஆடைகளற்று தேவ தூதன் என நிற்கிறார்; கள்ளமில்லாமல் சிரிக்கிறார்

பாத்ர மாதம். ஜோவெகு நேரம் தண்ணீரில் சளைத்திருக்கிறாள். மழைக்கால அவல் வறுபடும் வாசம். பனங்காயை சுட்டு வடை செய்யும் வாசம். அவள் இப்போழுது அவல் இடித்தால் நல்ல வரும்படி. அவள் டாகூர் வீட்டிற்கு வருகிறாள். இரண்டாம் பாபு அவளைப் பார்த்துப் பரிதாபப் படுகிறார். அவள் சொல்கிறாள் –“துணை தேடாத ஜீவன் இல்லைஆனால், நான் வாய்விட்டுச் சொல்கிறேன், நீங்கள் சொல்வதில்லை”.அவல் இடிக்கிறாள். மழைக்காலம் முழுதும் பனம்புட்டு செய்கிறார்கள் . சசியின் மனைவியின் உறவுகள் மழைக்கால விருந்தினர்கள்.நாவல் மரத்தில் இஷ்டி கத்துகிறதுவிருந்தினர் வருகை.பத்மா நதியில் இலிஷ் மீன்கள் எத்தனை கூட்டம்வெள்ளியைப் போல் என்ன பளபளப்பு! ஜோவிற்கு ஆசை ஆசையாக வந்தது.. ஜோவை அவர்கள் சாப்பிடச் சொல்கிறார்கள். ஒரு பருக்கை வீணாக்காமல் வதக்கிய கத்திரியுடன் இலிஷ் மீன்.அவள் மனது நன்றியால் நனைகிறது. தொன்னை அவலையும், பாக்கையும் அவள் முடிந்து கொள்கிறாள்.முட்டமுட்ட சாப்பிட்டதில் அவளுக்கு வேறு ஆசைகள் வருகின்றா. பக்கிரி சாயபுஆனால் இப்போ மன்சூர் அவளைப் பார்த்துவிட்டான்; தன் நோயாளி மனைவி. படகில் கொண்டாட்டம்,, வயல் வெளியில் நிலா ஒரு மாயத்தைப் பூசியிருந்தது.அழுகைக் குரல் கேட்கிறதுமன்சூரின் வீட்டிலிருந்து.

மழைக்காலத்தின் இறுதி.பைத்தியக்கார டாகூர் படகில் குழந்தை சோனவுடன்சிராவணபாத்ர மாதங்களின் தெளிவு இல்லை நீரில்இறந்த நத்தைகள்,அழுகிய பயிர்கள்.மணீ சர்க்கார் வீட்டு வயலில் படகை நிறுத்திய போது நாய் நட்பாகிறது. இரண்டு வயல்களைத் தாண்டிவிட்டால் ஹாசான்பீரின் தர்க்கா. அங்கே வந்த மணீ பீர்சாஹேப் ஏன் தற்கொலை செய்து கொண்டார் எனக் கேட்க நினைக்கிறார். இது அவரது சமாதி. மனித மனதின் விசித்திர எண்ணங்கள்என்ன சொல்ல?சோனாவைப் புல்லில் படுக்க வைக்கிறார்நாய் காவல் நிற்கிறது. இவர் உள்ளே தாண்டிக்குதிக்கிறார்.சப்தபர்ணி மரத்தின் உச்சாணிக்கிளையில் சில பருந்துகள் கூடு கட்டிக் கொண்டிருக்கின்றன.பீர் சாகிப்பிடம் ஏதோ சக்தி இருந்திருக்கிறது. திருடனாய் இருந்த ஹாசான் பக்கிரியாகி பிறகு பீரும் ஆகிவிட்டார். அவர்தான் சிறு பிள்ளை மணீயைப் பார்த்து நீ பைத்தியமாகிவிடுவாய். உன்கண்கள் பிறரைப் பைத்தியம் செய்யும்அது இல்லாவிடில் யாருமே சாமியாராக முடியாது.

ஃபோர்ட் வில்லியம் மதில் சுவரில் உலாவும் போது பாலின் சொல்வாள்யுவர் ஐய்ஸ் ஆர் க்லூமிவா நாம் இருவரும் கீட்ஸ்ஸின் கவிதையைச் சொல்வோம்There is none I grieve to leave behind but only only thee’1925-26 முதல் உலக யுத்தத்தில் அவள் அண்ணனின் மரணம். அவர்கள் வீட்டில் ஏற்றப்பட்ட மெழுகுவத்தி.முழந்தாளிட்டு உட்கார்ந்திருக்கும் பாலின்-‘பீர், நான் அந்த நாட்களுக்குப் போக முடியாதா?’

பின்பனிக்காலத்து வெயில் இறங்கிவிட்டது.சாந்தாமீன்களும், பொய்ச்சா மீன்களும் வயல் நீர்ப்பாசிகளைத் தின்கின்றன.மணீ ஃபோர்ட் வில்லியமில் கொண்டைப்புறாக்களையும்,ஒளிரும் சூரியனையும் பார்க்கிறார். சோனா தூங்குகிறான், நாயும் தூங்குகிறது. உருக்கிய ஒளியாய் ஆதவன்அந்த ஒளி பெருகும் ஊற்றை அவர் கைகளால் பிடிக்க ஓடுகிறார். சூரியன் தேரிலேறி ஓடுகிறான், இவர் துரத்துகிறார்.அந்தத் தேரில் ஏறிக்கொண்டு பாலின் இருக்கும் இடத்திற்கு சூரியன் இவரை அழைத்துப் போக வேண்டும், இல்லையெனில் அவர் கயிற்றால் அவனைக்கட்டி ஆலமரத்தில் தொங்கவிட்டு உலகின் இருளை நிரந்தரமாகப் போக்கிவிடுவார்.அவர் நீரில் நீந்திக்கொண்டு குளக்கரையை அடைந்தபோது சூரியன் ஓடியேவிட்டான்.அவர் தோற்றுவிட்டார். யதார்தத்தின் நடுவே நாட்டுப்புறக் கதைகளில் ஊடாடும் மாயங்கள் நாவலை மகத்தானதாக்குகிறது.மரத்தில் சாய்ந்து நிற்கையில் குழந்தை அழும் சப்தம்; ஆனால்,எங்கே? எதையோ விட்டுவிட்டு வந்த உணர்வு, ஆனால் எதை?அவர் வீடு திரும்பியதும் குழந்தை இல்லை என உணர்ந்தார். மீண்டும் ஓடினார். சோனா அழுதழுது குரல் கம்மிற்று. நாய் ஈனஸ்வரம்.அவர் படகில் மீண்டும் உட்கார்ந்து கொண்டுவானத்தைப் பார்த்தார். அதில் பாலின் முகம் மற்றும் சோனாவின் கண்கள்.

சிறிது காலம் போயிற்று. சிறுவன் சோனா ஆற்றின் ஈரப் பகுதியில் சிறு குழி தோண்டி(குளமாம்) அதில் மாலினி மீனைப் போடுகிறான். தர்மூஜ் கொடிகள் அவனை மறைக்கின்றன.சோனாலி பாலி ஆறு, சோள, கோதுமை வயல்கள், கம்பளம் விரிக்கும் அரளிப் பூக்கள். வழியில் பெரிய மியானின் இரண்டு பீபீக்களையும் பார்த்து பயப்பட்டு, முகத்திரை விலகியதும் துர்க்கையைப் போல் என்ன அழகு; மூக்குத்தி, கால்களில் ஒலிக்கும் கொலுசு. ஈசத்திற்கு தன் நொண்டி மனைவியின் நினைவு வருகிறது.பெரிய மியான் அதிர்ஷ்டக்காரன்இரு அழகிய மனைவிகள்.சோனா வீடு திரும்புகையில் தான் தோண்டிய பள்ளத்தில் தண்ணீரின்றி மாலினி மீன் செத்துக்கிடப்பதைப் பார்க்கிறான்.

சில வருடங்கள் சென்றுவிட்டன.சைத்ர மாதத்தின் நடுப்பகுதி. அறுவடையான வயல்கள் காய்ந்து கிடக்கின்றன.ஏழைகள் சருகுகளைச் சேர்க்கிறார்கள். வானம் கறுக்கிறதா எனப் பார்க்கிறார்கள் ஜோ மழைக்காலம் வந்தவுடன் தன்னை புக்ககத்திற்குச் கூட்டிச் செல்லுமாறு ஆபேத் அலியிடம் கேட்கிறாள். உன் புள்ளைகள் கூட உன்னை நினைப்பதில்லை என்கிறான் அவன். 5 வருடங்களுக்கு முன் மூக்குப் பிடிக்க சாப்பிட்டுச் சென்ற பக்கிரி என்ன தான் ஆனார்?அலியிடம் நிலமில்லை, மாடு இல்லை, கூரை வேய்ந்த இடத்தில் தகராறு ஏற்பட்டு ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை.அவன் மனைவி ஜாலாலி வயிற்றை அழுத்திக்கொண்டு குப்புறப் படுத்திருக்கிறாள். ஒரு சாப்பாடுமில்லை. ஜப்பர் கச்சேரி கேட்கப் போய்விட்டான்.ஜாலாலியும், அலியும் கொஞ்சுவது ஜோவிற்குப் பிடிக்கவில்லை. அவள் மன்ஸுரை நினைத்தாள்.வறட்சியால் நீரில்லை. நாமசூத்ராபாடாவில் பெண்கள் சிறு பாத்திரங்களால் நீர் மொண்டு குடங்களை நிறைக்க முயற்சிக்கிறார்கள்.ஜோ குடத்தில் தண்ணீர் எடுத்துப் போனால் கிழட்டு ஹாஜி வீட்டில் ஒரு தொன்னை நெல்லாவது கிடைக்கும். அடுப்பில் சாதத்தை வைத்துவிட்டு இப்படி ஜாலாலி அலியுடன் ஆடுகிறாளே, ஏதாவது பற்றிக் கொண்டால்?.பிஸ்வாஸ்பேடாவில் வாந்தி பேதியாம்.அவர்கள் ஒடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.வாந்தி பேதி அம்மனை தலையிலோ, கழுதை மீதோ தப்பட்டையுடன் ஊர்வலம்.கல்யாண முருங்கை மரங்களில் லீக் நோடீஸ்கள்.

ஆன்னுவின் புருஷனைக் கொன்றுவிட்டு அவளுடன் குடித்தனம் நடத்தும் பேலு ஜோவிடம் பேச ஜோவிற்குப் பிடிக்கவில்லை.சாமு தன் குழுவுடன் போனான். அடுத்த வாரம் மௌல்வி சாயபு வருகிறார்.

ஜோ பயந்தது நடந்துவிட்டது.அலியின் குடிசை எரிந்து இவளது குடிசையும் எரிகிறது.மளமளவென எங்கும் பரவுகிறது.நரேந்தாஸ் தீ பரவும் வாய்ப்புள்ள கூரைகளை அரிவாளால் வெட்டுகிறான்.ஒவ்வொரு வருடமும் ஏதோ ஒரு கிராமத்தில் தீ பற்றிக்கொள்கிறது. கோபால் டாக்டருக்கு கொண்டாட்டம். மருந்தும் தருவார், கடனும் வட்டிக்குத் தருவார்.ஜோ ஹாஜி சாயபுவின் களஞ்சிய வீட்டிற்குத் திருடப் போனாள்.அங்கே நெல்லும், பருப்பும் எரிந்த வாசனை. ஹாஜி வீட்டின் எரியாத அறை தேடி அவள் போகையில் யாரோ ஒரு மனிதனின் அரவம் கேட்டதுஅது பேலுவாக இருக்கக் கூடும், ஹாஜியின் 2-ம் மனைவியிடம் அவன் நெருக்கம்.பேலுவிற்கு இன்னமும் என்ன தான் வேண்டும்? ஆன்னு பீவி நல்ல அழகு; ஆல்தாப் பாயின் மனைவி அவள். அவரைக் கொன்று இவளைக் கவர்ந்தவன் இவன் 40 வயது ஆகிறது ஆனால், ஹாஜியின் 2-ம் மனைவியுடன் கள்ளக் காதல்.

ஜோ கிடைத்ததை எடுத்து வந்தாள்; ஜாலாலி அதற்கு காவல். பாழடைந்த குடிசையை மட்டும் இழந்தவர்கள் கோராய்ப்புல்லில் படுத்துவிட்டார்கள்.நாளை இந்துபாடவிற்குப் போய் மூங்கில் வாங்க வேண்டும்.சணல் வயல்கள், மூங்கில் எல்லாம் இந்துக்களிடம். ஜோ ஒரு பித்தளைக் குவளையை எடுத்து வந்தாள்; அது நிறையத் தண்ணீர் குடிக்கும் ஏக்கம் ஏற்பட்டது அலிக்கு.

வைசாக மாத முடிவு. பக்கிரி வேப்ப மரத்தடியில் காற்று வாங்குகிறார் மாமரங்களில் நல்ல விளைச்சல்.ஆனால், பலி எண்ணிக்கை குறைந்து மாமிசமும் குறைந்துவிட்டது. காகங்கள் ஆலாப் பறக்கின்றன.பிஸ்வாஸ்பாடாவின் காலூபிஸ்வாஸின் அழகிய குதிரை உடல் முழுக் கறுப்பு,நெற்றி வெள்ளை,தங்க நிற மணி கழுத்தில்.வெயில் நேரங்களில் சணல் இளம் தளிர்களை சமைத்து ஒரு தட்டு சாதத்துடன் சாப்பிட்டால் என்ன ஒரு ருசி!ஏழைகளின் பஞ்சம் கொஞ்சம் குறையும்.’கடேசிக் காலத்திற்கு ஆதரவாக ஜோவை அழைத்துக் கொள்ளலாம், அவள் மலிவு தான்பக்கிரி100 இடங்களில் தைத்த துணி செருப்புகளை அணிந்த போது கட்டைவிரல் ஆமை ஒட்டிலிருந்து எட்டிப் பார்ப்பது போல் கிழிசலில் எட்டிப்பார்த்தது. அவர் ஆபேத் அலியின் வீட்டு வாசலில் வந்து ஜோவைத் திருமணம் செய்யத் தயார் என்கிறார். ஜாலாலி ஜோவைத் தேடிஹாஜி சாயபுவின் வீட்டிற்கு ஓடுகிறாள்.வெற்றிலை, பாக்கு, புகையிலை, ஜோ திருடிய பித்தளைக் குவளை,உடைந்த கண்ணாடி, டாகூர் வீட்டின் பழைய மரச் சீப்பு, பாபர்ஹாட்டில் வாங்கிய கட்டம் போட்ட சேலை,ஹாஜியின் மனைவி கொடுத்த கிழிந்த முகத்திரைஅவ்வளவுதான்நிக்காஹ் முடிந்துவிட்டது.பக்கிரியின் நீண்ட அங்கியில் பல்வேறு துணிகளைக் கொண்டு ஒட்டுஅல்லா படைத்த உலகைப் போல்ஆம் உலகத்தில் எங்கே எது கிடைக்கிறதோ அது அங்கேயே வைக்கப்பட்டிருப்பதைப் போல. வயல்கள், செடி கொடிகள்,பறவைகள் எல்லாம் ஒட்டுப் போட்ட துணி போல, செழிப்பான மண்ணாலும்,நீராலும் அல்லா இதைத் தைத்திருக்கிறார்.பக்கிரியின் முஸ்கிலாசான் மூன்று முகமுள்ள சிங்கடாப்பழம் போல மை சேர்த்து வைக்க குழி, எண்ணை ஊற்ற ஒரு குழி, காசு வாங்க ஒரு குழி. ஜேஷ்ட மாதமாதலால் ஆற்றில் நீர் அதிகம்.

திருவிழாக் காலத்தில் பூண்டு எண்ணையைக் கண்களில் விட்டுக் கொண்டு அவர் மக்களைப் பயமுறுத்தி பொருள் பெறுவார்.(முஸ்கிலாசானுக்கும் அதே எண்ணைதான்)’என் வீடு சிறு குடிசை. கல்லறையும், புதர்களும் தான். மனிதர்கள் எப்போதோ,புதைக்கப் ப்ரார்த்திக்க வருவார்கள் ஜோ, உனக்குப் பயமாக இருக்கும்காதலில் அவளுக்கு இதெல்லாம் பெரிதில்லை.மேகனா ஆற்றில் சூரியன் மறைகிறான். அவளுக்கு சுல்தான்பூரில் முதல் கல்யாணம். அவள் பிள்ளைகள் இப்பொழுது வயலில் சுற்றிக்கொண்டிருப்பார்கள்.அவர்கள் ஆஸ்தான சாகேபின் தர்க்காவை அடைய இரவாகிவிட்டது.என்னபயங்கர இருட்டு, அச்சுறுத்தும் அமைதி.பெரிய மருத மருதங்களுக்கு அடியில் குழி தோண்டுகிறார்கள்புதிய சவப்பெட்டியின் மணம். அவள் பிள்ளையைத்தான்அவர்கள் தான் சொல்கிறார்களேசுல்தான்பூரின் பெரிய பிஸ்வாஸின் சிறிய பீவியின் மூத்த பிள்ளை என்றுஅவள் மணமாகி வந்திருக்கிறாள்பிள்ளை சவமாகி வந்திருக்கிறான்இது என்ன சொல்கிறதுவாழ்வின், சாவின் தொடக்கப்புள்ளி ஒன்றே என்றா?

சோனாவின் அம்மா சமைக்கிறாள்பச்சரிசி சாதம், கொய்னா மீன் வதக்கல்நெய்அவனுக்கு இப்பவே பசிக்கிறதுலால்ட்டுவிம், பல்டுவும் படித்து முடித்தவுடன் தான் அம்மா சாதம் போடுவாள். அவன் காசித்தும்பை செடியின் கீழ் பெரியப்பா படுத்திருப்பதைப் பார்க்கிறான்.சாமு தன் மகளான பாதிமாவுடன் பெட்றோமாக்ஸ் விளக்கு கேட்டு வாங்கிச் செல்கையில் சோனாவையும், மணீயையும் பார்த்துவிட்டு மகள்விருப்பத்திற்காக அவளை அங்கே விட்டுச் செல்கிறான்.அவள் தவழ்ந்து எலுமிச்சை புதரூடாக வந்து பல வண்ணப் பூக்கள்,பூச்சிகள், வெள்ளையான பூக்களுடன் கந்த ராஜச் செடி ஆகியவற்றைப் பார்க்கிறாள்பாத்ர மாதம். வானின் மேகக் கூட்டங்களில் பாலினின் முகம் அவர் இரு சிறார்களையும் அழைத்துக் கொண்டு ஆற்றுக்கு வந்துவிட்டார்.

அலியின் மனைவி ஜாலாலி திண்ணையில் இருக்கிறாள், அவள் கணவன் வேலைக்குப் போனவன்பணமோ, பொருளோ இல்லை வாத்துக்கள் நீரில் சப்தம் செய்கின்றன.பண்ணை வீட்டில் ஜாம்ரூல் மரத்தில் தொங்கும் பழங்கள்பறவைகளைப் போல். காத்திருந்த ஜாலாலிக்கு ஒரு பருக்கை கிடைக்கவில்லை.எத்தனை நல்ல விருந்து?ஆனால் அவளுக்கு யார் கொடுக்கிறார்கள்?

சாமு தன் மனைவி அலிஜானிடம் சொல்கிறான்லீக் சார்பாக அவன் சின்ன டாகூரை எதிர்த்து தேர்தலில் நிற்கப் போவதாக.அவன் மீண்டும் தனுசேஷ்கோடு படகிற்கு வருகிறான். மாலதியின் ஆண் வாத்தை நீருக்குள் அழுத்திக் கொண்டு காணப்படும் ஜாலாலி ஒணாயைப் போல்அவள் அதை சாப்பிட்டவுடன் அவள் முகம் தான் எப்படி ஒரு நிறைவில் இருக்கிறது! பசி எப்படியெல்லாம் ஆட்டுவிக்கிறது.மாலதியின் பிரியமான ஆண் வாத்துஅவள் மழையில் இன்னமும்தொய் தொய்எனக் கூப்பிடுகிறாள்ஜாலாலியின் தட்டிலுள்ள அந்த வாத்து மாமிசம் உயிர் பெற்று மாலதியிடம் போய்விடப் போகிறது!புதிய சிந்தனையும், புதிய மத ஆவேசங்களும் மனிதர்களைக் குறுக்கிவிட்டதாக சாமு நினைக்கிறான்.

குளிர் காலத்தில் மணீ மேலே போர்வை போர்த்தியுள்ளார். வெல்லம் தடவி வர்த்தமான் வாழையைச் சாப்பிடுகிறார்.சோனாவுடன்,நாயுடன் சோனாலிபாலிக்குப் போகிறார்.அவர் ரூப்சாந்த் பறவையைப் பற்றிப் பேசுகிறார்.நடந்து நடந்து அவர்கள் பல கிராமங்கள், வயல் வெளிகளைக்கடந்துவிட்டார்கள்அவர் அவனை தோளில் தூக்கிக் கொண்டு நடக்கிறார். வானத்தை தொடலாம் எனப் பார்த்தால் அது விலகி விலகிப் போகிறது. பக்ஷிராஜா குதிரையும் காணோம். ஒலி கேட்கிறதுயானை மூடாபாடா ஜமீனிலிருந்து வந்துள்ளது மாவுத்தன் அவன் பிள்ளையுடன், இவர்களை யானை மீது ஏறச் சொல்கிறான்.

மணீக்கு வேறு கனவுஅவர் இந்த யானையைப் பிடுங்கிக் கொண்டு ஆகாயத்தைக் கிழித்து பாலினிடம் போய்விடுவார். இதற்கிடையில் முசல்மான்கள் பெரிய பந்தல் போட்டு மாநாட்டு ஏற்பாடுகள் நடக்கிறதுஅவர் ராஜாவைப் போல் யானையில் வருகிறார்யானை லஷ்மிஅது டாகூரின் பிரியமான செம்பருத்தி மரத்தையும் சர்வ நாசமாக்கிவிட்டது.

மௌல்விகள் குழும ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். பெரிய பெரிய தரை அடுப்புகள் , பால், அக்ரோட் எல்லாம்;இந்தமுறையும் சாமு யுனியன் பிரஸிடென்ட் தேர்தலில், சசி டாகூரிடம் தோற்றுவிட்டான்.டாக்காவிலிருந்து ஷாஹாபுத்தீன் சாஹேப் வருகிறாராம்; நம்ம ஊருக்கு பெரிய மனிதர் வந்தும் தான் வரவேற்க முடியவில்லையே என்று அவருக்கு வருத்தம். எல்லாம் மத சம்பந்தமாகி வருகிறது.

யானை டாகூர் வீட்டிற்கு வந்துவிட்டது. பாகன், அவன் மகன், சோனா எல்லோரும் இறங்கிவிட்டார்கள் ஆனால். பெரிய பாபுஇந்த யானை பாலினின் நினைவு மரத்தைத் தின்றுவிட்டது,அவர் ஏன் இறங்க வேண்டும்? அது அவரைச் சுமந்து கொண்டு மூடாபாடவை நோக்கிப் போகிறது.ஊரே அலறிக்கொண்டு பின்னால் ஓடுகிறது.முஸ்லீம் கூட்டத்தில் பிரிவினை பேச்சுக்கள்.அந்தப் பந்தலில் யானை மதம் பிடித்து நுழைந்து விட்டது.பேலு யானையிடம் மாட்டிக்கொண்டான்;அது அவன் கையை முறித்துவிட்டது. பைத்தியக்கார மனிதர் உனக்கு இது தேவை என்பது போல் அதன் மீது அமர்ந்து கொண்டு பார்க்கிறார்.அவர் யானையிடம் ஏதோ சொல்ல அது பேலுவை பொம்மை போல் கீழே விடுகிறது. அவர் கட்டளைப்படி அது இன்னமும் மேலே செல்கிறது.ஆற்று மணல்வெளியைத் தாண்டி அது இருளுக்குள் செல்ல இனி நீ மெதுவே போகலாம் என்கிறார்.

சாமு வேண்டுமென்றே பெரிய பாபு தன் சமூகத்தை பழிவாங்கியதாக நினைக்கிறான்.’நீங்கள் உங்கள் கட்சிக் கூட்டம் நடத்துங்கள். பேலுவை விட்டு நெருப்பு வைக்கிறேன் பார்என்று கறுவுகிறான் அவன்.ஆனால், ஈசம் அவரை பாகனுடன் தேடிச் செல்கிறான், பெரிய பாபு ஒரு முறை நிறைந்த வெள்ளத்தில் சோனாலிபாலியில் படகில் ஏறி அது கங்கைக்கோ, கப்பலுக்கோ ஃபோர்ட் வில்லியமிற்கோ பாலின் இருக்குமிடத்தில் சேர்த்துவிடும் என தண்ணீரில் மிதக்கும் கனவெனச் சென்றாராம்.அவர் இப்போது யானையிடம் சொல்கிறார்படகில் ஏறி பாலினை காணேன்; நீயாவது கூட்டிப் போநெல்லிமரத்தில் கட்டப்பட்ட பொன்மான். படகோ, யானையோ அங்கே போகும் முன் பொன்மான்கள் ஒடிவிடும். ஒரு வாரம் ஆகிவிட்டது.யானையோ, மனிதரோ வரவில்லை. ஆனால் ஒரு முன்மாலை நேரத்தில் பட்டினியால் களைத்து வந்தாலும், யானை மீதிருந்து இறங்கவில்லை அவர். பெரிய மாமி கண்ணீர் விழிகளுடன் ஒரு வார்த்தை பேசாமல் யானையின் முன் சென்று நின்றதும் அவர் சாதுவைப் போலெப்படிப் பணிந்தார்?

குளிர்காலம். மாலதி அதி காலையில் உடலின் வெப்பம் குறையைக் குறையக் குளிக்கிறாள்.அவள் மதுமாலா, அந்த மதனன் எங்கே?யாரோ படிக்கிறார்கள்.’பாதாய், பாதாய் படே நிசிர் சிசிர்அவளுக்குத் தெரியும் ரஞ்சித் வந்திருக்கிறான்.அவனைப் பார்க்க வேண்டும் ஆனால் எப்படி?அவன் பெரிய மாமியின் தம்பி. சிறுவயதில் ஆற்றில் அவன் அவளை முத்தமிட்டதற்கு அவள் டாகூர் வீட்டில் சொல்லிவிடுவதாகப் பயமுறுத்துகிறாள் அந்தசெல்ஃபிஷ் ஜெயண்ட்அம்மா, அப்பா இல்லாதவன் அன்று இரவு ஓடியவன் தான். தான் எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறோமோ அப்படித்தானே அவனும் இருப்பான். அவள் ஒருமுறை பெரியமாமியிடம் அவன் கடிதம் எழுதுவதைப் பற்றி கேட்டாள் அவன் தேச சேவை செய்கிறானாம், ஆகவே முகவரி அனுப்புவதில்லையாம்.

அமூல்யன், அண்ணனின் உதவியாள், குளிர் காய்கிறான்.அவன் போன வருடம் நாங்கல்பந்து அஷ்டமி குளியலுக்கு மூன்று தட்டு பெரிய படகில் சென்ற போது மிகவும் உரிமை கொண்டாடினான். என்ன ஒரு கூட்டம், எத்தனை மூர்த்திகள்? பைரவரின் வயிறு நீல நிறத்தில்! எத்தனைப் பாவங்களைத் தொலைக்க எத்தனை மனிதர்கள்?. அவள் இளமை துணை கேட்கிறது.மேலும் பொலியும் அழகு நல் வாழ்வு கேட்கிறது ஆனால், அவள் அரிசியும், கீரையும் மட்டுமே சாப்பிட்டு ஆசாரத்திற்காக உடலின் மொழியைக் கேட்கக்கூடாது.

சாமுவின் பெண் பாதிமா பருவமற்ற பருவத்தில் சோனாவிற்காக மஞ்சத்தி பழக் குலைகளை மாலதியிடம் கொடுத்துக் கொடுக்கச் சொல்கிறாள். அந்த அன்பு மாலதியை அசைக்கிறது.பாதிமாவை அணைத்துக் கொள்ளச் சொல்கிறதுஆனால் ஆசாரம் என்னவாவது?

மறைந்து உட்கார்ந்து ரஞ்சித்தைப் பார்க்க அவள் காத்திருக்கிறாள்; அவன் அவளைக் கண்டுபிடித்துவிட்டான். இனி அவளுக்கு அமூல்யன், ஜப்பர் இவர்களின் பயமில்லை.மெல்லிய மீசை, நீண்ட கண்கள் ,உடலில் தேஜஸ், கச்சம் வைத்த வேஷ்டி,சுருள் கேசம்,ஆஜானுபாவனான தோற்றம்.அவன் இரவில் அரிக்கேன் விளக்கில் எவ்வளவு பெரிய பெரிய புத்தகங்கள் படிக்கிறான்? மூங்கில் தடி தயார் செய்கிறான்சிலம்பம், கழி சுற்றல் எல்லாம் கிராமத்தில் சொல்லித்தரப் போகிறான்.அவள் தனக்கும் சொல்லித்தரச் சொல்லி கேட்கிறாள் பெண்கள் தான் அவசியம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டுமென்கிறான் அவன்.

இரவில் வெகு இரகசியமாக சொல்லித்தருகிறான் அவன் இளைஞர்களுக்கு.மாலதியிடம் சொல்வான் உனக்கு முனைப்பே இல்லை, கவனமற்று இருந்தால் தடி மண்டையில் இறங்கிவிடுமென்று. அவள் அவனுக்காகத்தானே பயிற்சிக்கே வருகிறாள்; இதை எப்படிச் சொல்ல? சின்ன மாமி குளிர் காலத்தில் தன் பிறந்த வீடு போவாள்.பருப்புப் பயிரில் பருப்பு முதிர்ந்திருக்கும். கடுக்குப்பூக்களால் வயல் மஞ்சள் பூசியிருக்கும்.எத்தனை மீன்கள்பாப்தா,கலி பாவுஷ்,பால், கத்மா, எள்ளுருண்டை.

சாமு ரஞ்சித்தைப் பார்க்க வருகிறான். சிறு வயதில் மாலதியுடனான நட்பு அதை காப்பாற்றிக்கொள்ள நாற்ற ஆற்று வளைவில் வலையை வைத்து கூடை நிறைய கல்தா சிஞ்டி மீன்கள் பிடித்து அவள் அண்ணனை வழிக்கிக் கொண்டு வந்ததை எண்ணி இப்போது சிரித்துக்கொண்டார்கள்.பைத்தியக்கார தாகூர் ஆற்றைக் கடக்கிறார். நீரில் சிதறும் பிம்பங்கள்.

பேலுவிற்கு மஹா கோபம்அவன் இடக்கை தாகூரால் தான் செயலற்றுப் போய் விட்டது. ஆனு, அவன் மனைவி,மற்றொருவனைக் கொன்று அவன் கொண்ட மனைவி, வீடே தங்குவதில்லை.அவன் மீன் வத்தலுக்குக் காவலாக காகங்களை ஓட்டிக்கொண்டுஅவனுக்கு பூச்சி குதறிய ஒரு கண், வலக்கை இன்னமும் குணமாகவில்லை.அவன் கண்களின் பாப்பாவில் கொடூரம் கூத்தாடுகிறது. காகம் அதற்கெல்லாம் பயப்படுமா என்ன?ஓரு காகம் மீனை எடுத்துக்கொண்டு பறந்தது; இவன் துரத்திக்கொண்டு ஓட மீதி காகங்கள் நிறைய மீன்களைத் தின்றுவிட்டன. ஆனு வந்தால் திட்டித்தீர்ப்பாள்.அவன் நினைக்கிறான்: ஹாஜி சாயபுவைப் போல் சில